Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Νοε 2014

Οι "κατηγορούμενοι" της ΑΟΖ!

Γράφει ο Πάρις Καρβουνόπουλος 

Ποιοι θα πρέπει να απολογηθούν για την κατηγορία της αμέλειας -και ίσως όχι μόνο- να διατηρήσουν στα υψηλότερα επίπεδα το αξιόμαχο της χώρας;
Η υπόθεση της ΑΟΖ θα ανοίξει θέλοντας και μη πάρα πολλά ζητήματα και θα φέρει σε δύσκολη θέση πολλά πρόσωπα που είχαν την ευθύνη να διοικήσουν από πολιτικές και στρατιωτικές θέσεις τις Ένοπλες Δυνάμεις και να πάρουν αποφάσεις. Δεν έκαναν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Και όπως σε ανύποπτο χρόνο έχουν γράψει -αρκετές φορές- υπόλογοι δεν είναι όσοι έβαλαν υπογραφές για άχρηστα οπλικά συστήματα μέσω των οποίων πλουτισαν. Κάποιους απ΄ αυτούς -ελάχιστους- τους πιάσαμε, αν θυμηθούμε τις περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου, Σμπώκου και Κάντα.  
Με εκείνους που αρνούμενοι να κάνουν τη δουλειά τους “πουλώντας” διαφάνεια ποιος θα ασχοληθεί;

Η σκληρή πραγματικότητα είναι η απάντηση. Ας μην γελιόμαστε και ας μην εφησυχάζουμε με τα ωραία λόγια υποστήριξης και θαυμασμού. Ας μην περιμένουμε τα πάντα από το ανθρώπινο δυναμικό το οποίο εξασφαλίζει το εύρυθμο της λειτουργίας της στρατιωτικής μας μηχανής.  
Οι Ένοπλες Δυνάμεις ειδικά την τελευταία δεκαετία αφέθηκαν κυριολεκτικά στην τυχή τους! Η λαίλαπα της διαφθοράς αντιμετωπίστηκε όχι με πραγματική κάθαρση και εξορθολογισμό στον χώρο των εξοπλισμών αλλά με απόλυτη αδιαφορία και με την λογική να αντιμετωπίζονται όλα τα θέματα όσο σοβαρά κι αν ήταν με το… δόγμα “άστο στον επόμενο”!

Πανάκριβα οπλικά συστήματα που αγοράστηκαν με τα λεφτά φορολογουμένων αφέθηκαν να ρημάζουν. Είχαν αγοραστεί έτσι κι αλλιώς χωρίς καμία συμφωνία υποστήριξης να τα συνοδεύει! Παγκόσμια πρωτοτυπία ελληνική που βόλευε τους αγοραστές “πολιτικάντηδες”. Παρουσίαζαν στην κοινή γνώμη “φθηνότερες” τις αγορές ,χωρίς να λένε ότι θα αναγκαζόμασταν να πληρώσουμε “χρυσάφι” για συντηρήσουμε αυτά που αγοράζαμε.

Όσα καμπανάκια κι αν χτυπούσαν οι στρατιωτικοί -τα μεσαία στελέχη της ιεραρχίας που ζουσαν το δράμα- κανείς δεν συγκινούνταν. Οι περισσότεροι Αρχηγοί δεν ήθελαν να στεναχωρήσουν τους υπουργούς, που είχαν πάντα την άποψη “σιγά μην μπλέξω”. Για το μονο που σταθερά υπήρχε… ενδιαφέρον ήταν μήπως κάνουν και νέες αγορές!!!
Κάπως έτσι κάποιοι αποφάσισαν να καθηλώσουν αεροσκάφη,να εγκαταλείψουν τα πλοία του ΠΝ στην τύχη τους, να αφήνουν το θέμα των υποβρυχίων να “σέρνεται”, να παρακολουθούν τους δείκτες διαθεσιμότητας των μαχητικών αεροσκαφών να πέφτουν, να κατρακυλούν και να μην κάνουν τίποτα. Να παραλαμβάνουν αεροσκάφη “του κουτιού” όπως τα C 27 και να ανέχονται να είναι… παρκαρισμένα. Κι άλλα πάρα πολλά...

Ξέραμε από τότε για την ΑΟΖ
. Γνωρίζαμε ότι παρά το Διεθνές Δίκαιο που είναι με το μέρος μας θα έπρεπε το δίκιο μας να το επιβάλλουμε στην περιοχή. Είμασταν…ενήμεροι για τις “τουρκικές αγριάδες”.
Αλλά παρόλα αυτά δεν καθήσαμε κάτω να δούμε τι χρειάζεται για να είμαστε έτοιμοι όταν έρθει η ώρα. Γίναμε ασυνεπείς σε πάρα πολλά “ραντεβού” στα οποία μας ανέμεναν για την υπόθεση της ΑΟΖ. Ακόμη και την Κύπρο την… στήσαμε. Και τώρα που φαίνεται ότι φθάνουμε στο… μη περαιτέρω τι θα κάνουμε; Θα αρχίσουμε να κοιταζόμαστε μεταξύ μας;

Είναι πολύ ωραία τα… εμψυχωτικά κείμενα που διαβάζουμε με κάθε ευκαιρία για τις ΕΔ. Τελευταίο παράδειγμα η ΠΑ που γιόρταζε. Αλλά για να περάσουμε και στις δικές μας μεγάλες ευθύνες τις δημοσιογραφικές.
Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε τα “χαϊδέματα” και τις “κολακείες” κυρίως προς το ανθρώπινο δυναμικό των ΕΔ;
Το εξαθλιωμένο ανθρώπινο δυναμικό για το οποίο διαπιστώνουμε το τελευταίο διάστημα ότι από πολλές πλευρές το “συμβουλεύουν” να “ηρεμήσει” αν και δεν έδειξε ποτέ…ανήσυχο.  Καλά τα χτυπήματα στην πλάτη και τα μπράβο και από εμάς τους δημοσιογράφους, καλές οι “πολεμικές ιαχές” και τα συνθήματα, αλλά εκείνοι ξέρουν πως ζουν και πως αναγκάζονται να εργαστούν.
Γιατί κάθε μέρα ο καθένας στην μονάδα του βλέπει τι κατάσταση επικρατεί σχετικά με όσα προαναφέραμε. Καιρός λοιπόν να κάνουμε κι εμείς την αυτοκριτική μας για τα “μπράβο” που λέγαμε στους πολιτικούς που με στόμφο μας ανακοίνωναν ότι “χρήματα υπάρχουν και θα τα βρούμε από την Άμυνα”. Χειροκροτούσαμε οι περισσότεροι τότε την “κοινωνική ευαισθησία”. Τα λεφτά κόβονταν αλλά μόνο στην κοινωνία δεν κατέληγαν όπως διαπιστώσαμε γρήγορα.

Το θέμα είναι τώρα πως θα διαχειριστούμε την κατάσταση. Γύρω μας, με ασύλληπτη ταχύτητα παίζεται ένα σοβαρό γεωπολιτικό και ενεργειακό παιχνίδι, στο οποίο δεν μπορεί να μην παίξουμε κι εμείς. Εκτός αν έχουμε αποφασίσει να εκχωρήσουμε τα πάντα . Και πρώτα απ΄ όλα τα δικαιώματά μας.

Για όλα αυτά είχαμε την άποψη ότι η Ελλάδα το πρώτο που πρέπει να να κάνει είναι να αγοράσει χρόνο και να “συμμαζευτεί”. Το βλέπουμε να συμβαίνει στο Πολεμικό Ναυτικό που δίνει πραγματική μάχη με τον χρόνο, για να είναι έτοιμο σύντομα για να παρουσιαστεί τελείως διαφορετικό στο Αιγαίο. Το παλεύει ο Στρατός με αξιώσεις. Μεγάλα, τεράστια προβλήματα στην Πολεμική Αεροπορία, τα οποία δυστυχώς δεν βλέπουμε να αντιμετωπίζονται με την ταχύτητα που πρέπει. Θα επανέλθουμε σύντομα σ΄ αυτό.

Όπως και να ΄χει η κατάσταση, είμαστε καταδικασμένοι να την αντιμετωπίσουμε. Η αιχμή του δόρατος δεν θα είναι τα “σιδερικά” αλλά οι άνθρωποι. Φάνηκε και στην τελευταία μεγάλη κρίση των Ιμίων αυτό.

Όμως καλό θα είναι με αφορμή όλα αυτά να μάθουμε ποιοι και γιατί άφησαν με αποφάσεις και πράξεις τους μεγάλες “μαύρες τρύπες” στο αμυντικό τείχος της χώρας.

Θα πείτε εδώ δεν μάθαμε γι αυτούς που αποδεδειγμένα πλούτισαν βάζοντας υπογραφές, θα μάθουμε εκείνους που δεν έβαλαν; Σε κάποιες περιπτώσεις όμως προκάλεσαν εξίσου μεγάλη ζημιά…

Συμπέρασμα; Ας είμαστε επιφυλακτικοί για το αν και αυτή τη φορά θα έχουμε πραγματικά σοβαρές εξελίξεις στο θέμα της ΑΟΖ.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Αθανάσιος Πίτατζης 

Σε αυτό το άρθρο μας θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε την επιμονή της Τουρκίας για ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στην Βόρεια Συρία αλλά και γενικά γιατί η Άγκυρα έχει βάλει σαν στρατηγικό στόχο να φύγει το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ και να έρθει στην εξουσία μια σουνητική κυβέρνηση φίλα προσκείμενη προς αυτήν αν όχι υποχείριο της, ουσιαστικά ο απώτερος στόχος της Τουρκία είναι ο πλήρης έλεγχος της Συρίας και η ένταξή της στην σφαίρα επιρροής της Άγκυρας.

Σχιστολιθικό Φυσικό Αέριο- Η περίπτωση της Τουρκίας

Κοιτάζοντας κάποιους χάρτες για τα παγκόσμια αποθέματα σχιστολιθικού φυσικού αερίου στα πλαίσια μιας πανεπιστημιακής εργασίας τράβηξε την προσοχή μου οι περιοχές όπου η Τουρκία διαθέτει τέτοια αποθέματα- κοιτάσματα.
Παραθέτουμε τους χάρτες παρακάτω (κλικ για πλήρες μέγεθος):


Οι φωτογραφίες προέρχονται από την έκθεση για τα παγκόσμια αποθέματα σχιστολιθικού αερίου από την εθνική υπηρεσία των ΗΠΑ για την ενέργεια. (πιο συγκεκριμένα είναι η έκθεση με όνομα: World Shale Gas Resources: An Initial Assessment of 14 Regions Outside the United States from US Energy Information Administration, February 2011).[1]

Είναι όμως σημαντικά τα αποθέματα ώστε η Τουρκία να ενδιαφέρετε να τα εξορύξει? Σύμφωνα λοιπόν με την παραπάνω έκθεση στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Τουρκίας τα αποδεδειγμένα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι 9 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου ή 245 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Συνολικά η Τουρκία έχει 15 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αποδεδειγμένα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα φυσικού αερίου που αντιστοιχούνε σε 410 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα.[1].

Βέβαια πιο πρόσφατα στοιχεία ανεβάζουνε τα αποθέματα της Τουρκίας σε 24 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου ή αλλιώς 655 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.[2]

Επίσης να αναφέρουμε ότι η Τουρκία είχε για το έτος 2012 ετήσια κατανάλωση φυσικού αερίου περίπου 45 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου, το οποίο σχεδόν όλο εισάγεται. Άρα η Τουρκία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την Ρωσία και σε μικρότερο από το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν, από τις χώρες δηλαδή που εισάγει φυσικό αέριο. [3]

Είναι εμφανές ότι αν κάνουμε τις πράξεις θα έχουμε 655/45= 14 χρόνια απεξάρτηση της Τουρκίας από εισαγωγές φυσικού αερίου. Οι στρατηγικοί ιθύνοντες στην Άγκυρα αν λάβουμε υπόψη ότι τις προηγούμενες δεκαετίες και μόνο στην υποψία ότι υπάρχει πετρέλαιο στο Αιγαίο απειλούσαν την Ελλάδα με πόλεμο, μπορούμε να φανταστούμε μέχρι που είναι ικανοί να φτάσουνε για αποδεδειγμένα κοιτάσματα που μπορούν να τους εξασφαλίσουν μια αυτονομία για κάποια χρόνια.

Μετά από όλον αυτόν τον συλλογισμό μπορούμε να περάσουμε στο αίτημα της Τουρκίας για ζώνη απαγόρευσης πτήσεων αλλά και ουδέτερη ζώνη μέσα στο έδαφος της Βόρειας Συρίας με την βοήθεια του ΝΑΤΟ.

Ουδέτερη ζώνη ή ζώνη απαγόρευσης πτήσεων

(Πηγή:onalert.gr)

Είναι εμφανές από τον χάρτη ότι η Άγκυρα δεν πρότεινε αυτήν την δράση μόνο για να περιορίσει το κουρδικό στοιχείο και να εμποδίσει την ίδρυση κουρδικού κράτους στην Βόρεια Συρία και στην συνέχει να αποτρέψει την απόσχιση της Νοτιοανατολικής Τουρκίας που κατοικείται σε μεγάλους αριθμούς από κούρδους, αλλά έχοντας γνώση και των ενεργειακών πηγών της περιοχής δεν πρόκειται να αφήσει την μία από τις δύο περιοχές που ενδέχεται να έχουνε φυσικούς πόρους στα χέρια των κούρδων. Μια προσωπική πρόβλεψή είναι ίσως και η Βόρεια Συρία έχει αποθέματα σχιστολιθικού αερίου αλλά εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αυτήν την πληροφορία, οπότε τα παραπάνω κοιτάσματα μπορεί να αυξάνονται, άρα και τα χρόνια αυτονόμησης της Άγκυρας μαζί τους.

Συρία: Πιθανότητα μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο για την Πολιτική στην Εγγύς Ανατολή της Ουάσινγκτον (Washington Institute for Near East Policy – WINEP), η λεκάνη της Μεσογείου περιέχει τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου του κόσμου και η Συρία θα ήταν η πλουσιότερη χώρα της περιοχής σε αποθέματα φυσικού αερίου. Η αποκάλυψη αυτή, σημειώνει ο Σύρος καθηγητής Imad Fawzi, καταδεικνύει πόσο μεγάλο είναι το παιχνίδι σχετικά με το φυσικό αέριο επισημαίνοντας ότι: «Όποιος ελέγχει τη Συρία θα μπορούσε να ελέγχει τη Μέση Ανατολή».

Οι ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην, προς το παρόν, μερικώς εξερευνηθείσα περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου μεταξύ της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου, της Συρίας, του Λιβάνου και του Ισραήλ δείχνουν ότι η περιοχή αυτή θα μπορούσε να γίνει κυριολεκτικά ένας «νέος Περσικός Κόλπος», εις ό,τι αφορά στον πλούτο ο οποίος θα μπορούσε να προέλθει από την εκμετάλλευσή τους. Όπως και με τον Περσικό, η ανακάλυψη του πλούτου των υδρογονανθράκων θα μπορούσε επίσης να σημάνει μια γεωπολιτική κατάρα με κλιμακούμενες διαστάσεις.

Οι μακροχρόνιες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν σύντομα να συνεχιστούν με νέες συγκρούσεις για την εξασφάλιση δικαιωμάτων επί των υδρογονανθράκων που υπάρχουν κάτω από την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.’’[4]

Ίσως ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κύριου Ιωάννη Παρίση ‘Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ – Γεωστρατηγική Ανάλυση της Μεσογείου’, που εξηγεί το μεγάλο ενδιαφέρον της Τουρκίας για την Συρία αλλά και γενικά γιατί όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί δρώντες ασχολούνται με αυτήν την χώρα.

Τελικό Συμπέρασμα

Η Συρία αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος για την Τουρκία και για όλους του γεωπολιτικούς δρώντες που έχουνε συμφέροντα στην περιοχή για τους παρακάτω λόγους:
  • Πιθανότητα μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου
  • Ενεργειακός Κόμβος
  • Στρατηγική θέση, γιατί ενώνει την Μεσόγειο με τον Περσικό Κόλπο
* Του Αθανάσιου Πίτατζη, Διπλωματούχου Μηχανικού Παραγωγής και Διοίκησης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Μεταπτυχιακός φοιτητής 2014-2015 στο ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Καβάλα) στο Μεταπτυχιακό Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου

[1] Πληροφορίες από την έκθεση: World Shale Gas Resources: An Initial Assessment of 14 Regions Outside the United States from US Energy Information Administration, February 2011
[2] Άρθρο: Σχιστολιθικό αέριο θα αντλήσει η Τουρκία – Ωρολογιακή βόμβα για Θράκη και Αιγαίο, http://www.econews.gr/2013/09/30/fracking-tourkia-105895/
[3] Πληροφορίες από την έκθεση: Natural Gas in Turkey Domestic Energy Market- The Oxford Institute for Energy Studies, February 2014
[4] Απόσπασμα από το βιβλίο του Κύριου Δρ. Ιωάννη Παρίση με όνομα: ‘Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ – Γεωστρατηγική Ανάλυση της Μεσογείου’, Σελίδα: 141

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Γιώργου Καραμπέλιά  

 Από το 1977 η ελληνική και η κυπριακή ηγεσία ακολούθησαν μια θανατηφόρα πολιτική επιλογή, που στην ουσία αναγνώριζε την τουρκική εισβολή με την αποδοχή συνομιλιών με τους Τουρκοκυπρίους, δηλαδή στην πραγματικότητα με τους Τούρκους, για τη «λύση» του κυπριακού, την ίδια στιγμή που συνεχιζόταν η κατοχή και πάνω από διακόσιες χιλιάδες Κύπριοι είχαν μεταβληθεί σε πρόσφυγες στην πατρίδα τους. Αυτή η ενέργεια αποτέλεσε στην ουσία τη συνέχεια της Ζυρίχης, η οποία είχε ήδη αποδεχθεί την ανάμιξη της Τουρκίας στην Κύπρο ως εγγυήτριας δύναμης.

 Έτσι, το σατανικό σχέδιο των Άγγλων να αποτρέψουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου και την ένωσή της με την Ελλάδα, την οποία είχαν ήδη αποδεχθεί στη διάρκεια του πολέμου, χρησιμοποιώντας την τουρκοκυπριακή μειονότητα, απεδείχθη απολύτως αποδοτικό γι’ αυτούς και θανατηφόρο για μας. Εξήντα χρόνια μετά το 1955, οι Άγγλοι συνεχίζουν να βρίσκονται στην Κύπρο, οι δε Τούρκοι κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της και απειλούν και την υπόλοιπη.

Η τουρκική εισβολή το 1974 θα μπορούσε να αποτελέσει μια αφετηρία επανατοποθέτησης του κυπριακού σε μία και μόνη βάση, ως ζητήματος εισβολής και κατοχής με παράλληλη οριστική καταγγελία και ενταφιασμό των συνθηκών της Ζυρίχης. Η Κύπρος, μαζί με την Ελλάδα, έπρεπε και μπορούσε τότε να αρνηθεί οποιαδήποτε περαιτέρω συνομιλία και επαφή με τους Τουρκοκυπρίους, ενόσω διατηρούνταν η παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, και συνεχιζόταν ο εξανδραποδισμός των διακοσίων χιλιάδων προσφύγων. Για να μην αναφέρουμε και άλλα ζητήματα, όπως εκείνο των αγνοουμένων. Και όμως η Ελλάδα και η Κύπρος, δηλαδή οι πολιτικές τους ηγεσίες, όχι μόνο αποδέχτηκαν τα τετελεσμένα της κατοχής, αλλά ενεπλάκησαν μετά το 1977 στη λογική ατέρμονων συνομιλιών, οι οποίες οδηγούν ανά δεκαετία σε νέες υποχωρήσεις και προσαρμογές στην τουρκική κατοχή.

Αρχικώς, με ευθύνη του Μακαρίου και της κυβέρνησης Καραμανλή, αποδέχτηκαν την έναρξη συνομιλιών για μια ομοσπονδιακή λύση, η οποία ξεκίνησε ως «πολυπεριφερειακή», για να καταλήξει, μέσα από αλλεπάλληλες διολισθήσεις, σε διζωνική. Εξάλλου το 1983 οι Τουρκοκύπριοι, δηλαδή οι Τούρκοι, ανακήρυξαν την ανεξαρτησία του ψευδοκράτους της Β. Κύπρου και όμως, η μόνη συνέπεια αυτής της πρόκλησης, υπήρξε η…. αποδοχή των τετελεσμένων. Διότι, στον βαθμό που η κυπριακή και η ελληνική ηγεσία συνέχιζαν τις συνομιλίες για διζωνική, αναγνώριζαν στην ουσία την τουρκική κατοχή και την εκδίωξη των προσφύγων, την ίδια στιγμή που διαμαρτύρονταν σε όλα τα διεθνή φόρα για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους!

Μία ακόμα ευκαιρία για επανατοποθέτηση του κυπριακού είχε χαθεί. Από τότε και μετά άρχισε μία διαρκής και ατέρμονη διολίσθηση προς όλο και πιο ενδοτικές θέσεις, και τη σταδιακή απομάκρυνση της Ελλάδας από τα κυπριακά τεκταινόμενα.

Από το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας Κύπρου, και από την υποτιθέμενη αμυντική θωράκιση της Κύπρου με τους πυραύλους S300, περάσαμε στην οριστική εγκατάλειψη της στρατιωτικής προστασίας της Κύπρου από την Ελλάδα και προπαντός στη σταδιακή συναισθηματική και ψυχική αποξένωση Ελλαδιτών και Κυπρίων. Και όμως, η Κύπρος συνεχίζει να επιβιώνει, έστω με τη σημερινή κατάστασή της, επειδή ακριβώς υπάρχει ακόμη η Ελλάδα, ενώ και η Ελλάδα μπορεί να παίζει ένα ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και να μην έχει μεταβληθεί σ’ ένα απλό βαλκανικό προτεκτοράτο, εξαιτίας της παρουσίας της Κύπρου. Ωστόσο, αυτό το κεφαλαιώδες γεγονός παραθεωρείται, διαρκώς και από τα αισθήματα αλληλεγγύης και ταύτισης Ελλαδιτών και Κυπρίων, τουλάχιστον μέχρι το 1974, οδηγηθήκαμε σταδιακώς στη μεταβολή του κυπριακού σε ζήτημα «εξωτερικής πολιτικής».


Ο επόμενος μεγάλος σταθμός της απομάκρυνσης, και ταυτόχρονα των δυνατοτήτων αναθεώρησης μιας καταστροφικής πορείας, υπήρξε το σχέδιο Ανάν, και η θριαμβική απόρριψή του από τον ελληνισμό της Κύπρου. Και όμως, και αυτή η μεγάλη ευκαιρία αναθεώρησης της στρατηγικής της ουσιαστικής αποδοχής των τουρκικών τετελεσμένων πήγε χαμένη. Ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν τόλμησε να εγκαινιάσει άμεσα μια νέα στρατηγική για τον κυπριακό ελληνισμό, με αποτέλεσμα να παραδοθούμε σ’ άθλιους Χριστόφιες και Αναστασιάδηδες, οι οποίοι προχώρησαν ένα ακόμα βήμα προς την οδό της καταισχύνης και της οριστικής καταστροφής του ελληνισμού στην Κύπρο. Διότι, βέβαια, όλοι γνωρίζουν ότι ο στόχος της Τουρκίας είναι πλέον ολόκληρη η Κύπρος, όπως καταδεικνύεται και από τις πρόσφατες προκλήσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ και όχι απλώς ο έλεγχος της Β. Κύπρου. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Έτσι, έκανε ένα ακόμα βήμα που επιχειρεί να ανατρέψει όλη τη στρατηγική της Κύπρου για την ΑΟΖ και τα πετρέλαια, επιβάλλοντας έναν ανοικτό εκβιασμό. Είτε οι Κύπριοι θα δεχτούν να ξανακάτσουν στο τραπέζι των «συνομιλιών», αποδεχόμενοι όλα τα τουρκικά αιτήματα, είτε η Τουρκία θα μεταβάλει άμεσα την Κύπρο σε προτεκτοράτο που θα έχει απολέσει και τα τελευταία στοιχεία της εθνικής της κυριαρχίας. Και γι’ αυτό, σπεύδουν οι καλοθελητές από τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ να πείσουν την κυπριακή κυβέρνηση, –που δεν θέλει και πολλά για να πεισθεί– να δεχτεί το σχέδιο Ανάν στο τετράγωνο που είχε δρομολογήσει ο άθλιος Χριστόφιας και συνέχιζε ο διάδοχός του. Όμως πλέον δεν υπάρχει δυνατότητα για νέα υποχώρηση. Οποιαδήποτε νέα υποχώρηση θα σημάνει την αποδοχή από εμάς, Ελλαδίτες και Κύπριους, της τουρκοποίησης της Κύπρου. Η τουρκική πρόκληση μεταβάλλεται έτσι σε μία νέα ευκαιρία ανατροπής της πορείας των τελευταίων σαράντα χρόνων. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη, ως εγγυήτρια δύναμη και ως μητρόπολη του κυπριακού ελληνισμού, να προστατέψει την Κύπρο, κινητοποιώντας τις ναυτικές της δυνάμεις και προκαλώντας άμεσα κρίση στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προωθώντας περαιτέρω τη συμμαχία με τις δυνάμεις που στρέφονται ενάντια στον οθωμανικό επεκτατισμό σε όλη την περιοχή της Μ. Ανατολής. Η Κύπρος πρέπει να καλέσει τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την ΑΟΖ και τα κατεχόμενα και να αναγνωρίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, διαφορετικά θα πρέπει να μπλοκάρει με βέτο τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων Τουρκίας-Ε.Ε. Θα πρέπει να προχωρήσει μαζί με την Ελλάδα σε συγκρότηση αμυντικής συμφωνίας με όλους τους γείτονές της που αντιτίθενται στον τουρκικό επεκτατισμό, καθώς και με τη Ρωσία η οποία είναι διατεθειμένη να τη στηρίξει.

Πρέπει επιτέλους, πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή, ν’ αρχίσει μία αντίστροφη πορεία –η τουρκική ιταμότητα, καθώς και η αλλαγή του γεωπολιτικού περιβάλλοντος, προσφέρει μία σημαντική ευκαιρία για επανατοποθέτηση του κυπριακού ζητήματος. Η φενάκη της επανένωσης του νησιού με παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, που υπήρξε το δόλωμα για την εξαπάτηση του κυπριακού ελληνισμού ότι δήθεν παλεύουμε γι’ αυτήν, στην πραγματικότητα οδήγησε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Και στην ντε φάκτο (και εν μέρει ντε γιούρε) διχοτόμηση του νησιού και τη συνέχεια της παρουσίας της κατοχικής Τουρκίας σ’ όλο το νησί, ως «εγγυήτριας δύναμης». Η τουρκική πρόκληση μπορεί λοιπόν να αποτελέσει την ευκαιρία για μια νέα πορεία, η οποία θα διασφαλίσει τουλάχιστον την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού και την παρουσία της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο. Αν εξακολουθούν να υπάρχουν Έλληνες στις ηγεσίες των δύο χωρών, και οι Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν έχουν αποχαυνωθεί εντελώς από τη μνημονομολογία και τα φοβικά σύνδρομα.

Πηγή Άρδην 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Επέτειος 90 χρόνων του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων 1924-2014»
Παράλληλη ιστορία της ελληνικής μεταλλείας

Άρθρο του κ. Χρήστου Καβαλόπουλου
Γενικού Διευθυντή του ΣΜΕ

«Πιστεύουμε ότι η επέτειος των 90 χρόνων θα αποτελέσει τη βάση, το σημείο αναφοράς και το παράδειγμα για όλους αυτούς που θα έρθουν μετά από εμάς, παίρνοντας τα ηνία της ελληνικής μεταλλείας και του ΣΜΕ, για να συνεχίσουν την υλοποίηση του οράματος της αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου της χώρας, προς όφελος, πρώτιστα, της ελληνικής κοινωνίας.
Είμαστε βέβαιοι ότι στα 100 χρόνια του Συνδέσμου, θα γιορτάσουμε μια ελληνική μεταλλεία, πιο δυνατή από σήμερα, χωρίς τις αγκυλώσεις του παρόντος, με δυναμικό παρόν και πολλά υποσχόμενο μέλλον».

Όταν προσπάθησα να γράψω την ιστορία του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων και της Ελληνικής Μεταλλείας είχα ένα «βουνό» στοιχεία, φωτογραφίες, κείμενα, μαρτυρίες που δυστυχώς δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σ ένα άρθρο.
Έτσι λοιπόν έκανα μια περίληψη προσπαθώντας να επισημάνω και να προβάλω τα πιο ουσιαστικά σημεία χωρίς να κουράσω αυτούς που θέλουν να ενημερωθούν.

Γιορτάζουμε μια μεγαλειώδη πορεία μέσα στο χρόνο της «Ενώσεως των εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων» και του διάδοχου σχήματός της, «Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ)». Παρόμοιο παράδειγμα αδιάκοπης και αέναης λειτουργίας Επιχειρηματικού Συνδέσμου επί 90 συναπτά χρόνια, εξαιρουμένου του ΣΕΒ, δεν συναντάς άλλο στην επιχειρηματική ιστορία του τόπου.

Παράλληλα, τιμούμε και την ξεχωριστή πορεία της ελληνικής μεταλλείας τα τελευταία 90 χρόνια, μέσα στα οποία ενίσχυσε ουσιαστικά την εθνική οικονομία, την περιφερειακή ανάπτυξη, την πρόοδο και την προκοπή αυτού του τόπου, στήριξε την ελληνική βιομηχανία, βοήθησε καθοριστικά στην ανάπτυξη του κατασκευαστικού τομέα, στη δημιουργία σημαντικών έργων υποδομής που είχε ανάγκη ο τόπος και στην ανοικοδόμηση της χώρας μετά από τις περιπέτειες των πολέμων των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

Βασικό όραμα όλα αυτά τα χρονιά κατ’ αρχάς της «Ενώσεως των εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων» και του μετέπειτα «Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων», του ΣΜΕ, είναι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Γι’ αυτό, αυτή η επέτειος είναι αφιερωμένη σε όλους αυτούς που πίστεψαν και μόχθησαν για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, σε όλους αυτούς που με το επιστημονικό τους έργο ή τις πολιτικές τους αποφάσεις στήριξαν την προσπάθεια αυτή, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, σε όλους αυτούς που εργάστηκαν σκληρά, ενάντια σε μύριες δυσκολίες, για να παραχθεί πλούτος από τα σπλάχνα της ελληνικής γης, ιδιαίτερα σε όλους αυτούς που σφράγισαν με το αίμα τους και τη ζωή τους, την προσπάθεια αυτή.

Περίοδος 1924-1952
Την 1η Μαρτίου 1924, αποφασίζεται στα γραφεία της εταιρείας «Μεταλλουργείων Λαυρίου», η ίδρυση της «Ενώσεως των εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων».

Ονόματα λίγο ως πολύ μύθοι στην ιστορία της ελληνικής μεταλλευτικής δραστηριότητας αλλά και της εν γένει οικονοµικής ζωής της χώρας, συγκεντρώθηκαν εκπροσωπώντας είτε προσωπικές είτε ανώνυµες εταιρείες, προκειµένου, ενώνοντας τις δυνάµεις τους, να διεκδικήσουν το µέλλον της ελληνικής µεταλλείας.

Παραθέτουμε μερικά βασικά ονόματα ιδρυτών και ιδρυτικών μελών:

1. Φερδινάνδος Σερπιέρης (πρόεδρος της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (ΓΕΜΛ) και γιος του ιδρυτή της Jean - Batiste Serpieri)
2. Βασίλειος Αντωνόπουλος
3. Κωνσταντίνος Νέγρης (ένας από τους μακροβιότερους προέδρους της Ένωσης αλλά και του ΣΕΒ. Συνιδρυτής με το Ν. Κανελλόπουλο της ΑΕΕΧΠ&Λ., των μεταλλείων Κασσάνδρας και του ΤΙΤΑΝ)

Στην πρώτη Γ.Σ. που ήταν και ιδρυτική και έγινε στις 28 Μαΐου 1924, εκλέγεται ως πρόεδρος ο Φ. Σερπιέρης και ως Γενικός Γραμματέας ο Ηλ. Γούναρης. Βασικοί στόχοι και βασικές ενέργειες της Ένωσης τα επόμενα χρόνια ήταν να διευρύνει τον αριθμό των μελών της, να αναγνωριστεί εμπράκτως ως εκπρόσωπος της μεταλλευτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας από την πολιτεία και να καταστεί βασικός συνομιλητής της για τα θέματα του κλάδου.

Προσπαθούν να εμφανιστούν προς τα έξω και να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μελών της Ένωσης με στοχευμένες δράσεις όπως:

- Συμμετέχουν στην υπό σύσταση Πανβιομηχανική - Πανεφοπλιστική Ομοσπονδία το 1924
- Παρεµβαίνουν στο τότε Υπουργείο «Γεωργίας, Εµπορίου και Βιοµηχανίας», ζητώντας τη συµπαράστασή του, ώστε να αρθούν οι επιβληθέντες δασµοί από τη Γερµανία και τις Ηνωµένες Πολιτείες Αµερικής στις εισαγωγικές λευκόλιθου από την Ελλάδα (1926)
- Αντιδρούν στους περιορισμούς στην εξαγωγή ελληνικού σιδηρομεταλλεύματος στην Ιταλία

Στη Γ.Σ. το Μάρτιο του 1926, ανακοινώνεται ότι η Ένωση «επιµελήθη της µελέτης ιδρύσεως Ταµείων Συντάξεων των εργατών µεταλλείων κατ’ εφαρµογήν του Ν. 2868 περί υποχρεωτικής ασφάλισης εργατοτεχνιτών».

Με νέο Δ.Σ. που έχει ως πρόεδρο το Βασίλειο Αντωνόπουλο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου και ως αντιπρόεδρο τον Κ. Νέγρη, εκπρόσωπο της Α.ΕΕΧ.ΠΛ και των Μεταλλείων Κασσάνδρας, αντιμετωπίζεται το 1927 ένας καταιγισμός νομοσχεδίων που αφορούν στον κλάδο, από θέματα παραγωγής και μεταλλειοκτησίας μέχρι εργασιακά, ατυχήματα και επαγγελματικές ασθένειες.

Στο διάστημα μεταξύ 1930-31, η ελληνική μεταλλεία δοκιμάζεται. Η παγκόσμια οικονομική κρίση τη χτυπά. Στην οµιλία του Προέδρου Β. Αντωνόπουλου, στη Γ.Σ. το Μάρτιο του 1931, αναφέρεται ότι «οι τιµές των µετάλλων εξακολουθούν την κατιούσαν, έφερον εις απόγνωσιν και τας πλέον ευρώστους επιχειρήσεις του κλάδου ηµών».

Την ίδια περίοδο, ιδρύεται η εταιρεία «ΑΜΕ ΜΠΑΡΛΟΣ ΒΩΞΙΤΑΙ ΕΛΛΑΣ», από το Μεταλλειολόγο Μηχανικό Ιωάννη Μπάρλο, ο οποίος και ανακάλυψε στην ευρύτερη περιοχή του ∆ιστόµου, τον πρώτο ελληνικό βωξίτη. Χάρη σ’ αυτόν, η ελληνική µεταλλεία-µεταλλουργία αλλά και ο µετέπειτα ΣΜΕ, θα γνωρίσουν τις επόµενες δεκαετίες µεγάλη πρόοδο και θα αποκτήσουν σηµαντική δυναµική, µε διεθνές αντίκρισµα.

Στη συνεδρίαση της 6ης Μαρτίου 1931 του ∆.Σ. της Ένωσης, ανακοινώνεται «η δηµοσίευση του περίφηµου ∆ιατάγµατος περί προστασίας του εγχωρίου λιγνίτου», που τόσο είχε προσπαθήσει γι’αυτό η Ένωση.

«Αι δυσχέρειαι (στη δηµοσίευση) οφείλοντο κυρίως εις τας δυσκινήτους και στενοκεφάλους φοροτεχνικάς υπηρεσίας του Υπουργείου των Οικονοµικών», αναφέρεται στα πρακτικά.

Το 1935, με νέο πρόεδρο τον Κ. Νέγρη, το Δ.Σ. της Ένωσης ασχολείται με σημαντικά νομοθετήματα, όπως η κατοχύρωση της µεταλλευτικής ιδιοκτησίας, η ερμηνεία των ορίων, η τύχη των εκπτώτων χώρων και η συνιδιοκτησία των μεταλλείων.
Στη συνεδρίαση της 11ης Φεβρουαρίου 1938 και ύστερα από πρόταση των Κ. Νέγρη και Η. Γούναρη, γίνεται µέλος της Ένωσης η εταιρεία Ι. Γ. Λαµπρινίδης µε σοβαρή δραστηριότητα στην παραγωγή λευκόλιθου, η αργότερα µετεξελιχθείσα σε «Ελληνικοί Λευκόλιθοι». Στη συνεδρίαση της 25ης Φεβρουαρίου 1938, γίνονται δεκτές στην Ένωση οι εταιρείες «Βωξίται Παρνασσού», «Α.Ε. Αργυροµεταλλευµάτων και Βαρυτίνης» και «∆. Σκαλιστήρης».

Σε πολλές από τις συνεδριάσεις του ∆.Σ. της Ένωσης µέσα στο 1938, επανέρχεται το θέµα της επιβάρυνσης των µεταλλευµάτων από το φόρο υπέρ των φυµατικών ναυτικών. ∆ιαχρονική η προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να φορτώνει τις οικονοµικές της αδυναµίες στις πλάτες άλλων.

Με το ξεκίνημα της κατοχής, οι Διοικήσεις των Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, κηρύσσονται έκπτωτες και επιτάσσονται οι εγκαταστάσεις τους και τα εργοτάξια παραγωγής. Η Ένωση υπάρχει περισσότερο τυπικά, προσπαθεί να διασώσει ό,τι μπορεί, προσπαθεί να οργανώσει συσσίτια υπαλλήλων αργουσών μεταλλευτικών επιχειρήσεων, αλλά αποτυγχάνει.

Αυτό που δεν πετυχαίνει η αδύναµη Ένωση και οι Έκπτωτες ∆ιοικήσεις των Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, επιτεύχθηκε από έναν νέο µηχανικό εταιρείας µέλους της Ένωσης, τον Κωνσταντίνο Κονοφάγο. Ο 27χρονος αρχιµηχανικός της ΓΕΜΛ, «κάτω από τη µύτη» των στρατευµάτων Κατοχής, παράγει καθαρό άργυρο, εξασφαλίζοντας µέσω της µαύρης αγοράς και µε τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού χρήµατα, προκειµένου να οργανωθούν συσσίτια καταρχάς για τους εργαζόµενους της ΓΕΜΛ, στη συνέχεια και για τους παλιούς εργαζόµενους και τέλος και για τους κατοίκους της περιοχής. Έτσι σώζονται 5.000 κάτοικοι του Λαυρίου από την πείνα.

Το 1946, αναλαμβάνει νέο Δ.Σ. της Ένωσης, με πρόεδρο το Σωκράτη Κογεβίνα, με κύριο στόχο την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τη γερμανική κατοχή ελληνικής μεταλλείας, μέσω της πολιτείας, με συγκεκριμένα νομοθετήματα και κίνητρα και μέσω ξένων υποστηρικτικών φορέων (UNRA, σχέδιο Marshall κτλ).

Την ίδια χρονιά, με διάταγμα του 1946, η Σχολή Χηµικών Μηχανικών του ΕΜΠ υποδιαιρείται σε τρία τµήµατα, το τµήµα Χηµικών Μηχανικών, το τµήµα Μεταλλειολόγων Μηχανικών και το τµήµα Μεταλλουργών Μηχανικών. Αυτή είναι η αρχή για τη σηµερινή Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων - Μεταλλουργών Μηχανικών ΕΜΠ. Το ΕΜΠ εκπαιδεύει Έλληνες Μηχανικούς, ειδικούς για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Η συµβολή τους στην ανάπτυξη της µεταλλείας στην Ελλάδα, την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισµό των ελληνικών εξορυκτικών επιχειρήσεων, την οικονοµική και κοινωνική αναγέννηση «ξεχασµένων» περιφερειών της χώρας, είναι τεράστια.

Παράλληλη πορεία και παράλληλη προσφορά έχει και ο γεωλόγος πεδίου, ο γεωλόγος μεταλλείου τον οποίο και αυτόν τιμούμε.
Το 1947, ο Πρόδροµος Μποδοσάκης Αθανασιάδης, γίνεται κύριος της πλειοψηφίας των µετοχών της «Α.Ε.Ε.Χ.Π & Λ»., δίνοντας νέα ώθηση στην ελληνική µεταλλευτική βιοµηχανία όπως και στην ελληνική βιοµηχανία ευρύτερα. Υπήρξε ουσιαστική η συµβολή του, µέσω των εταιρειών του οµίλου του στην επί σειρά ετών λειτουργία του µετέπειτα Συνδέσµου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων.

Το Φεβρουάριο 1948 συµφωνείται να υπογραφεί η πρώτη Εθνική Συλλογική Σύµβαση Εργασίας µε τους εργατοτεχνίτες των µεταλλείων, η οποία θα έχει εφαρµογή σε όλες τις µεταλλευτικές επιχειρήσεις της χώρας.

Το 1950, ιδρύεται η ∆ηµόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισµού (∆ΕΗ), µε σκοπό τον εξηλεκτρισµό της χώρας, κύρια µέσω της εκµετάλλευσης ελληνικού λιγνίτη. Το 1951, η ∆ΕΗ αποκτά το λιγνιτωρυχείο Αλιβερίου και αρχίζει η κατασκευή του ατµοηλεκτρικού σταθµού ΑΗΣ Κάραβου, συνολικής ισχύος 80 MW. Η εξορυκτική δραστηριότητα, περνά πλέον σε άλλη διάσταση οικονοµικών µεγεθών και χρησιµότητας για τον τόπο. Πολλές λιγνιτικές εκµεταλλεύσεις απορροφώνται από τη ∆ΕΗ και παύουν να έχουν εκπροσώπηση στην Ένωσή ή το µετέπειτα ΣΜΕ.

Την ίδια χρονιά ξεκινούν σημαντικές εξαγωγές βαρυτίνης από την «Αργυρομεταλλευμάτων και Βαρυτίνης»,
Σ’ αυτήν την πρώτη περίοδο, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η βιομηχανική εξέλιξη και ανάπτυξη του τόπου τα προσεχή χρόνια.

Περίοδος 1953-1973
Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων ΣΜΕ

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 συγκαλείται η πρώτη Γεν. Συνέλευση του Συνδέσµου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) του διαδόχου σχήµατος της «Ενώσεως Εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων».
Στις 17 Οκτωβρίου 1952 πραγµατοποιείται η πρώτη συνεδρίαση του ∆ιοικητικού Συµβουλίου, του ΣΥΝ∆ΕΣΜΟΥ πλέον ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, όπως µετονοµάσθηκε η Ένωση.

Από την ημερομηνία αυτή, αρχίζει μία νέα προσπάθεια των μεταλλευτικών επιχειρήσεων της χώρας, να οργανωθούν σε σύγχρονες βάσεις, προκειμένου να προωθήσουν την επίλυση των προβλημάτων τους.

Ο νέος Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων ασχολείται με τη δημιουργία και υπογραφή Σύμβασης Εργασίας, με τη νέα επίσης Ομοσπονδία Μεταλλευτών Ελλάδος (ΟΜΕ). Επίσης ασχολείται με επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας, με την επαγγελματική εκπαίδευση-κατάρτιση μεσαίων στελεχών εξορυκτικών εργοταξίων, με την ίδρυση σχολών εκπαίδευσης μεταλλωρύχων και την απορρόφηση ανέργων. Τότε πάλι η αντιμετώπιση της ανεργίας ήταν το τεράστιο θέμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Το 1953 βρίσκει σε πλήρη ανάπτυξη τα «Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνας» του Δ. Σκαλιστήρη. Η ελληνική μεταλλεία αποκτά νέα διάσταση και ενδυναμώνει σημαντικά σε εσωτερικό και εξωτερικό.

Το 1956, ιδρύεται από τον Πρόδροµο Αθανασιάδη Μποδοσάκη η «Ανώνυµος Ελληνική Μεταλλευτική και Βιοµηχανική Εταιρεία Λιγνιτωρυχείων Πτολεµαΐδος, (ΛΙΠΤΟΛ)», µε σκοπό την αξιοποίηση των λιγνιτών Πτολεµαΐδας µε παράλληλη δηµιουργία µονάδας ηλεκτροπαραγωγής και άλλων βιοµηχανιών που θα χρησιµοποιούσαν το λιγνίτη ως πρώτη ύλη. Η ΛΙΠΤΟΛ, το 1959 εκχωρείται κατά 90% στη ∆ΕΗ. Η ελληνική εξορυκτική βιοµηχανία προσφέρει µοναδικές υπηρεσίες στην ανάπτυξη και εκβιοµηχάνιση της χώρας.

Το τέλος του 1960, βρίσκει το ∆.Σ. του Συνδέσµου να ασχολείται µε την δηµοσιευθείσα στον τύπο σύµβαση για την ίδρυση εργοστασίου αλουµινίου στη χώρα. Οι πρώτες αντιδράσεις των µελών του Συµβουλίου είναι αρνητικές στους όρους της σύµβασης, γιατί θεωρούνται ότι έρχονται σε αντίθεση µε τα συµφέροντα των ελληνικών εξορυκτικών επιχειρήσεων βωξίτη. Η αντίθεση όµως αυτή δεν επανέρχεται στις επόµενες συνεδριάσεις.

Με την ίδρυση της «Αλουµίνιο της Ελλάδος» αλλάζει άρδην το σκηνικό της ελληνικής µεταλλείας. Η ελληνική µεταλλουργία που καθετοποιεί εγχώριες πρώτες ύλες και η µεταλλευτική δραστηριότητα γίνονται ένα. Νέες δυνάµεις θα µπουν στο ΣΜΕ µε νέα δυναµική. Η ελληνική µεταλλεία – µεταλλουργία διεθνοποιείται, παράγοντας προϊόντα υψηλής προστιθέµενης αξίας.

Το 1963, ιδρύεται από τον Πρόδρομο Αθανασιάδη Μποδοσάκη η ΛΑΡΚΟ, το συγκρότημα που θα αξιοποιούσε τα ελληνικά σιδηρονικελιούχα μεταλλέυματα (λατερίτες) με την εγκατάσταση και λειτουργία (1966) αντίστοιχης μεταλλουργίας. Ανοίγει νέα λαμπρή σελίδα για την μεταλλευτική-μεταλλουργική βιομηχανία της χώρας και το ΣΜΕ.

Το 1964, ο Γεωρ. Λ. Μπάρλος, ιδρύει τη Μεταλλευτική Εταιρεία «Ελληνικοί Βωξίται Ελικώνος».

Στη Γ.Σ. του 1964 ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣΜΕ Β. Πετρογιάννης αναρωτάται γιατί εξαρθρώθηκε η ελληνική παραγωγή σιδηρομεταλλεύματος, τονίζοντας «Άλλα κράτη ως η Γαλλία, αξιοποιούν κοιτάσματα ως αυτό της Λωραίνης, το οποίον ουχ ήττον έχει περιεκτικότητα 32% μόνον εις σίδηρον, αντί του θεωρούμενου ως απορριπτέον ιδικού μας το οποίον κυμαίνεται από 35-48%». Δυστυχώς η ελληνική παραγωγή σιδηρομεταλλεύματος, έκτοτε, θα μείνει στην ιστορία.

Το 1965, απασχολούν το Σύνδεσμο εντονότατα τα θέµατα των κλαδικών συµβάσεων των εργαζοµένων του χώρου του και το µεγάλης σηµασίας θέµα της εξόφλησης των δανείων που πήραν οι µεταλλευτικές επιχειρήσεις µε το σχέδιο Marshal. Οι µεταλλευτικές επιχειρήσεις, όπως αναφέρεται στην Έκθεση Πεπραγµένων του ∆.Σ. προς τη Γ.Σ. του ΣΜΕ του 1966, «ενώ έχουν εξοφλήσει το οφειλόµενο ποσό των δανείων, λόγω της αναπροσαρµογής του δολαρίου, που είχε ως συνέπειαν τον διπλασιασµόν και τριπλασιασµόν του συµβατικού επιτοκίου, εξακολουθούν να οφείλουν ποσόν κατά πολύ υπέρτερον των συναφθέντων δανείων». Ο Σύνδεσμος ζητά «ταχέας ρυθµίσεις κατά τα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, καθώς η παροχή των δανείων Μάρσαλ προς αντιστοίχους κλάδους, εγένετο άνευ της ρήτρας δολαρίου».
Δυστυχώς, το αίτημα αυτό δεν υποστηρίζεται από την πολιτεία.

Το 1968, ο ΣΜΕ γίνεται μέλος του ΣΕΒ. Την ίδια χρονιά θέτει ως στόχο την παράταση ισχύος των διατάξεων περί μισθώσεων δημοσίων μεταλλείων και του «θεμιτού μισθώματος των μεταλλείων» χωρίς περαιτέρω αύξηση.

Την ίδια χρονιά ιδρύεται η εταιρεία «Ελληνικοί Βωξίται Διστόμου», ενώ το 1969 ξεκινά από τη ΔΕΗ Α.Ε η εκµετάλλευση του λιγνιτικού κοιτάσµατος της Μεγαλόπολης, δίνοντας τη δυνατότητα στα επόµενα χρόνια να λειτουργήσουν οι δύο πρώτες µονάδες του ΑΗΣ Μεγαλόπολης, ισχύος 250 ΜW. Η συµβολή της εξορυκτικής βιοµηχανίας στην ανάπτυξη του τόπου, παίρνει νέα διάσταση.

Με νέο Δ.Σ. υπό την προεδρεία του Μ. Σκαλιστήρη η Γ.Σ. αποφασίζει «την εντονοτέρα προβολή του κλάδου και των δραστηριοτήτων του προς όλας κατευθύνσεις, πρέπει να γίνει ευρέως γνωστόν το γεγονός ότι οι μεταλλευτικές επιχειρήσεις αποτελούν ένα εκ των βασικότερων στοιχείων της υγιούς οικονομίας της χώρας μας» (Γράφεται στα πρακτικά)
Την ίδια περίοδο ο κ. Μ. Σκαλιστήρης ιδρύει «Α.Ε. Επιχειρήσεων Μεταλλευτικών και Ναυτιλιακών (FIMISCO)», ως διάδοχο σχήμα της Α.Ε. «Επιχειρήσεων εν Ελλάδι» του Δ. Σκαλιστήρη. Η FIMISCO μεγένθυνε σε πολύ υψηλά επίπεδα, διεθνώς συγκρίσιμα, την εξόρυξη λευκόλιθου από τη Β. Εύβοια και την παραγωγή μαγνησιακών προϊόντων, ιδιαίτερα των πυρίμαχων και της διπύρου μαγνησίας.
Το 1973, αναλαμβάνει νέος πρόεδρος του ΣΜΕ ο Α. Αθανασιάδης.

Σε ό,τι αφορά στην Ελληνική Μεταλλεία, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η ΑΕΕΧΠ&Λ κατασκευάζει στην παραλία του Στρατωνίου εργοστάσιο εµπλουτισµού και ξεκινάει την παραγωγή και επεξεργασία µικτών θειούχων συµπυκνωµάτων. Παράλληλα, από το 1972, αρχίζει η εκµετάλλευση του µεταλλείου µικτών θειούχων της Ολυµπιάδας. Το 1976, κατασκευάζεται το νέο εργοστάσιο εµπλουτισµού στην Ολυµπιάδα, οπότε τα προϊόντα της εκεί µεταλλευτικής δραστηριότητας, µεταφέρονται έτοιµα προς φόρτωση στο Στρατώνι.

Περίοδος 1974-2000 (ΙΙΙ)

Το 1974, γίνεται παρέμβαση του ΣΜΕ για άρση περιορισμών στο ύψος της ετήσιας παραγωγής βωξίτη. Αυτό ίσχυε για να διασφαλιστούν τα απαιτούμενα αποθέματα για την εύρυθμη λειτουργία της εγχώριας μεταλλουργίας. Ο Σύνδεσμος προβάλει έντονα τα επιχειρήματα του για τις μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες των βωξιτικών εταιρειών. Οι περιορισμοί αίρονται, η παραγωγή βωξίτη καθορίζεται στους 3.500.000 τόνους/έτος, ως ανώτατο όριο. Χάρη στην παρέμβαση του Συνδέσμου, έκτοτε η παραγωγή βωξίτη υπερβαίνει τους 2.300.000 τόνους/έτος, καθιστώντας τη χώρα μας μία από τις μεγαλύτερες βωξιτοπαραγωγούς στον κόσμο.

Την ίδια εποχή ο ΣΜΕ, για πρώτη φορά προβάλλει το θέμα της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος που χρησιμοποιείται από ηλεκτροβόρες μεταλλουργικές βιομηχανίες τονίζοντας την ανάγκη να έχουν ανταγωνιστικό κόστος παραγωγής. Τότε παρεξηγήθηκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και άλλων φορέων. Τώρα, στην αποβιομηχανοποιημένη Ευρώπη, όλοι ψάχνουν την λύση στο πρόβλημα.

Το 1975, ιδρύεται η εταιρεία «ΔΕΛΦΟΙ – ΔΙΣΤΟΜΟΝ ΑΜΕ» από τον όμιλο Αλουμίνιον της Ελλάδος, απορροφώντας τις εταιρείες «Βωξίται Δελφών» και «Ελληνικοί Βωξίται Διστόμου».

Το 1981, γίνεται η σύνδεση Ελλάδας-ΕΟΚ. Ο ΣΜΕ αμέσως αντιλαμβάνεται τους νέους ρόλους που πρέπει να αναλάβει. Γίνεται κατ’ αρχάς μέλος της Eurometaux » και στη συνέχεια της «Euromines», Ευρωπαϊκών Συνδέσµων Μετάλλου και Εξορυκτικών ∆ραστηριοτήτων αντίστοιχα.

Στη Γ.Σ. του 1981, εκλέγεται νέο Δ.Σ. με Πρόεδρο τον Πάρη Κυριακόπουλο της ΑΕΕ Αργυρομεταλλευμάτων και Βαρυτίνης.
Το 1986, εκδίδεται ο νόμος 1650 με τον οποίο ξεκινά η περιβαλλοντική αδειοδότηση όλων των έργων με υποχρέωση υποβολής της αντίστοιχης Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Ξεκινά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένας ορυμαγδός παραγωγής περιβαλλοντικής νομοθεσίας που εγκρίνεται από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά όργανα, αλλάζοντας τα πάντα σε σχέση με την αδειοδότηση και τη λειτουργία των έργων, επηρεάζοντας πρώτιστα την ευάλωτη εξορυκτική δραστηριότητα.

Εκδίδεται και η ΚΥΑ 69269/1990, με την οποία ενσωματώνονται ευρωπαϊκές οδηγίες και ολοκληρώνεται η περιβαλλοντική αδειοδότηση. Ο Σύνδεσμος αντιτίθεται έντονα. Στην έκθεση πεπραγμένων του Δ.Σ. της ίδιας χρονιάς αναφέρεται ότι «το υποβαλλόμενο σχέδιο ΚΥΑ περιέχει ρυθμίσεις αδικαιολόγητα δυσμενείς για τον κλάδο μας, ακόμη και καθ’ υπέρβαση των διατεταγμένων αντίστοιχων οδηγιών».

Έτσι αρχίζει η περιπέτεια της αδειοδότησης των εξορυκτικών έργων, με άμεση συνέπεια τη συρρίκνωση επενδύσεων σε νέα εξορυκτικά έργα. Έκτοτε, αποτελεί μόνιμο αίτημα του ΣΜΕ, η απλοποίηση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης έργων.

Το 1988, συγκροτείται από το τότε «ΥΒΕΤ» (σημερινό ΥΠΑΝ), επιτροπή επεξεργασίας θέσεων για την υιοθέτηση κοινής μεταλλευτικής πολιτικής από την Κοινότητα, ώστε να σταματήσουν οι πολλαπλές αντιφάσεις που είναι εις βάρος της Ευρωπαϊκής Εξορυκτικής Βιομηχανίας. Ο Σύνδεσμος προσωρινά δικαιώνεται. Μάλιστα, μετά από πιέσεις του, το θέμα τίθεται από την Ελληνική Προεδρεία της ΕΟΚ, για τη μείωση του βαθμού εξάρτισης της κοινότητας από εισαγωγές ΟΠΥ. Οι εύκολες όμως εποχές των φτηνών πρώτων υλών από τρίτες χώρες και η ευμάρεια των μη παραγωγικών δραστηριοτήτων, δεν ευνοούν μια τέτοια πολιτική.

Την 1η Μαρτίου του 1988, η τρομοκρατία χτυπά και τη δική μας πόρτα. Από τη 17 Νοέμβρη δολοφονείται ο επί σειρά ετών πρόεδρος του ΣΜΕ Α. Αθανασιάδης.

Διεθνείς ανακατατάξεις στις αγορές ΟΠΥ, τεράστιες αλλαγές στη νομοθεσία που διέπει τις εξορυκτικές επιχειρήσεις, σκληρό πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον και συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα, τα προσεχή χρόνια, οδηγούν δύο μεγάλες εταιρείες του κλάδου, την ΑΕΕΧΠ&Λ και τη FIMISCO σε εκκαθάριση και τις περιοχές Στρατωνίου και Μαντουδίου σε πολύχρονο μαρασμό.

Παρόλα αυτά, παρά τις τεράστιες αλλαγές, η Ελληνική Εξορυκτική Βιομηχανία, προσαρμόζεται, ανασυντάσσεται και αντιμετωπίζει με απόλυτη επιτυχία όλες τις νέες προκλήσεις, ενσωματώνει ακόμη και τη σκληρή γραφειοκρατία της περιβαλλοντικής αδειοδότησης και προχωρά προς τα εμπρός.

Στα πλαίσια της υλοποίησης διατάξεων της κοινοτικής οδηγίας 92/43 για την διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας ξεκινούν οι εργασίες προσδιορισµού του δικτύου Natura 2000. Το ∆ίκτυο Natura, τα επόµενα χρόνια ολοκληρώνεται, δεσµεύοντας ένα πολύ µεγάλο µέρος της χώρας. Εντός αυτών των περιοχών, ένα πολύ σηµαντικό τµήµα του ορυκτού πλούτου εγκλωβίζεται. Η αδειοδότηση εξορυκτικών έργων εντός προστατευόµενων περιοχών θεωρείται σχεδόν αδύνατη.

Περίοδος 2000-2014 (ΙV)

Στη Γ.Σ. τον Ιούνιο του 2000, αποφασίζονται ως άμεσης προτεραιότητας δράσεις όπως:
• Αντιµετώπιση από κοινού µε τους Ευρωπαϊκούς Εταίρους της συνεχούς παραγωγής περιβαλλοντικής νοµοθεσίας από την Ε.Ε. και των συνεπειών της στις εξορυκτικές δραστηριότητες.
• Ισχυροποίηση της εικόνας του ΣΜΕ- Προβολή του κλάδου σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο

Δεν έφταναν τα νέου τύπου προβλήματα για την εξορυκτική βιομηχανία, έχουμε και το άρθρο 24 του νέου Συντάγματος περί προστασίας περιβάλλοντος.

Ο ΣΜΕ διαβλέποντας τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν για την ανάπτυξη της χώρας από το άρθρο αυτό και από τις συνήθεις «αδόκιμες» ερμηνείες, προσπαθεί να πείσει την πολιτική ηγεσία για τροποποίησή του. Τότε, λίγοι άκουσαν, στη συνέχεια πολλοί «τράβηξαν τα μαλλιά τους», σήμερα 14 χρόνια μετά, αποτελεί ζητούμενο.

Το 2000, μεταβιβάζονται στην εταιρεία ΕΛΜΙΝ Α.Ε. οι μεταλλευτικές παραχωρήσεις της «Βωξίται Ελευσίνος». Έτσι, αναβιώνει και πάλι η εκμετάλλευση βωξίτη στην περιοχή της Οίτης, ενώ αναπτύσσεται περεταίρω η μεταλλεία στη Γκιώνα.
Σταθμό αποτελεί για την εξορυκτική βιοµηχανία αλλά και συνολικότερα για την ευρωπαϊκή βιοµηχανία, η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. τον Ιούνιο του 2001 στο Götenborg και οι διακηρύξεις της περί Βιώσιµης Ανάπτυξης. Σχεδιάζεται µια νέα Στρατηγική Ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία αποβλέπει στην ταυτόχρονη βελτίωση όλων των δραστηριοτήτων και των αποτελεσµάτων τους και στους τρείς πυλώνες της: Οικονοµία, Περιβάλλον, Κοινωνία. Αυτή η στρατηγική υπαγορεύει στο εξής, τόσο την Ευρωπαϊκή όσο και την Εθνική Νοµοθεσία, επιβάλλοντας αντίστοιχο τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων.

Προς εναρμόνιση των ευρωπαϊκών περιβαλλοντικών οδηγιών, εκδίδεται ο νόμος 3010/2002 και η ΚΥΑ 15393, δίνοντας τη χαριστική βολή σε οποιαδήποτε ισχνή διάθεση αδειοδότησης νέων έργων. Απαιτούνται περί τις 80 διαφορετικές εγκρίσεις και περίπου 4 χρόνια (εκτός απροόπτου προσφυγών), για να δοθεί το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» σε ένα έργο. Μνημείο γραφειοκρατίας και διεθνές παράδειγμα προς αποφυγήν.

Παράλληλα με όλα αυτά, αρχίζουν οι έντονες αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών και ΜΚΟ για τα εξορυκτικά ή γενικότερα τα βιομηχανικά έργα, με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος. Το ΝΙΜΒΥ που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, προσαυξημένο με τις ελληνικές υπερβολές, φτάνουν πολλές φορές σε ακραίες καταστάσεις. Η πολιτεία, για μία ακόμη φορά, παραμένει απλός θεατής.

Έκτοτε, ο Σύνδεσμος βγαίνει προς τα έξω, με συνέχεια και συνέπεια, διοργανώνει πάμπολλες ημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και Περιφέρεια, με βασικά θέματα «Ανάπτυξη-Περιβάλλον-Τοπικές Κοινωνίες». Τονίζεται σε όλους τους τόνους ότι «περιβάλλον και ανάπτυξη δεν είναι αντιτιθέμενοι όροι» και ότι οι ορυκτοί πόροι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή.

Προκειμένου να διαδώσει τις απόψεις του αυτές, ο Σύνδεσμος μετά από συνεννόηση με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, δηµιουργεί ειδικό poster, αφιερωµένο στα βασικά ορυκτά της χώρας µας και τη χρησιµότητά τους. Με έξοδα του ΣΜΕ, αποστέλλεται σε 10.000 σχολεία, προκειµένου να αποτελέσει αντικείµενο ειδικής εκπαίδευσης, µε βάση αντίστοιχες οδηγίες που εκπονεί το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Επίσης, µοιράζεται σε φορείς ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης, σε Κοινότητες, ∆ήµους, Νοµαρχίες και Περιφέρειες περιοχών που έχουν εξορυκτική δραστηριότητα, σε σχολές γεωεπιστηµών και σε τοπικά γραφεία ΤΕΕ. Δυστυχώς, σε πολλά σχολεία το παιδαγωγικό αυτό υλικό δε λειτούργησε επειδή οι δάσκαλοι των σχολείων αυτών, ισχυρίστηκαν ότι οι ορυκτοί πόροι και η αξιοποίησή τους, είναι ένα αντικείμενο που διχάζει την ελληνική κοινωνία!!

Το Μάιο του 2004, ο Σύνδεσμος γιορτάζει τα 80 του χρόνια στέλνοντας το μήνυμα ότι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, στηρίζει την ανάπτυξη και πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα της χώρας. Αυτό, σε συνδυασμό με τη λήψη μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και την έμπρακτη συμμόρφωση των εταιρειών του ΣΜΕ με τις απαιτήσεις και τις ευαισθησίες της κοινωνίας. Στόχος, πρώτα και κύρια, πρέπει να είναι η απόκτηση της «κοινωνικής άδειας», δηλαδή της κοινωνικής αποδοχής των έργων μας.

Την ίδια χρονιά, επαναλειτουργούν τα µεταλλεία Κασσάνδρας, από τη νέα εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.». Αναβιώνει η εκμετάλλευση μεικτών θειούχων στην περιοχή και ξεκινά η προσπάθεια αδειοδότησης για τη λειτουργία πολυμεταλλικής μεταλλουργίας.

Ξεκινά από την πολιτεία, μετά από πολύχρονες καθυστερήσεις, διάλογος για την κατάστρωση Εθνικού Χωροταξικού Σχεδίου και Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τη βιομηχανία. Μέχρι που αυτά να υλοποιηθούν και να αποτελέσουν κανονιστικές ρυθμίσεις περνούν 4 χρόνια. Ο ΣΜΕ προβάλλει τη θέση του παντού, προς την πολιτική ηγεσία, τη ∆ηµόσια ∆ιοίκηση και τους εµπλεκόµενους φορείς ότι δηλαδή ο χωροταξικός σχεδιασµός της χώρας οφείλει να λάβει υπόψη του τη µεγάλη βαρύτητα που έχει η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου γι’ αυτήν και να συµπεριλάβει τις χωρικές ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την εξορυκτική δραστηριότητα.

Τα τελευταία 40 χρόνια, οι εταιρείες µέλη του Συνδέσµου έχουν επιδοθεί σε µία συνεχή και επίπονη προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών εργασίας, αέναου εκσυγχρονισµού των µέσων εργασίας και των ατοµικών µέσων προστασίας. Εγκαθιστούν και εξελίσσουν ολοκληρωµένα συστήµατα ασφάλειας και πρόληψης ατυχηµάτων, παράλληλα µε τη συνεχή εκπαίδευση-επιµόρφωση των εργαζοµένων τους. Βασικός στόχος αυτής της προσπάθειας, είναι ο µηδενισµός των ατυχηµάτων. Όσο και αν φαίνεται «ουτοπικό», εταιρείες µέλη του Συνδέσµου, κατορθώνουν να µηδενίσουν τα ατυχήµατά τους για µία ή περισσότερες συνεχείς χρονιές. Απέχουµε από την επίτευξη του στόχου, αλλά οι προσπάθειες συνεχίζονται.

Τα πράγματα αλλάζουν, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατανοεί τη γεωστρατηγική σημασία των ΟΠΥ, κατανοεί μετά από πολλά χρόνια ότι ανάπτυξη χωρίς εξασφάλιση ΟΠΥ δεν υπάρχει και ότι ο εφοδιασμός με αναγκαίες πρώτες ύλες της ευρωπαϊκής κοινωνίας, κάθε άλλο παρά, είναι εξασφαλισμένος.

Το Νοέµβριο του 2008, υιοθετείται µε πρωτοβουλία του Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής G. Verheugen και µετά από ευρεία ανοιχτή διαβούλευση µε όλους τους ενδιαφερόµενους, µια ιδιαίτερα σηµαντική νέα Ευρωπαϊκή πολιτική µε τίτλο: «Πρωτοβουλία για τις πρώτες ύλες – κάλυψη των ουσιωδών αναγκών µας, για ανάπτυξη και απασχόληση στην Ευρώπη (Raw Materials Initiative)».

Η πρωτοβουλία προτείνει µια ευρωπαϊκή στρατηγική που να διασφαλίζει την πρόσβαση στους αναγκαίους για τη βιώσιµη ανάπτυξη της Ευρώπης φυσικούς πόρους, τόσο από ευρωπαϊκές όσο και από τρίτες χώρες και προωθεί την οικοαποδοτικότητα στη χρήση των πόρων αυτών, έναντι της σηµερινής κατασπατάλησης τους. Έτσι, επανέρχεται στο προσκήνιο ο «ξεχασµένος» και «παρεξηγηµένος» κλάδος των µη ενεργειακών πόρων, βάζοντας επί τάπητος την ανάγκη δηµιουργίας συγκροτηµένης στρατηγικής και συγκεκριµένης ευρωπαϊκής πολιτικής σε σχέση µε τους ορυκτούς φυσικούς πόρους, ώστε να χρησιµεύσει ως εργαλείο στήριξης της ανάπτυξης και της βιωσιµότητας, σε βάθος χρόνου, της ευρωπαϊκής οικονοµίας.

Παράλληλα µε όλα αυτά ο Σύνδεσµος το 2008 ξεκινά επικοινωνιακή καµπάνια µε στόχο την ανάδειξη στο ευρύ κοινό, της σηµασίας των ορυκτών στην καθηµερινή ζωή, με το χαρακτηριστικό logo «ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΑ: τα ορυκτά αγκαλιάζουν τη ζωή μας».

Το 2010 αποτελεί µία µοναδική, αρνητική χρονιά στην ιστορία της χώρας µας. Τα χρόνια προβλήµατα και οι πάσης φύσεως παθογένειες, οδηγούν την Ελλάδα στα όρια της χρεωκοπίας και σε µία µεγάλων διαστάσεων οικονοµική και κοινωνική κρίση. Τεράστια δηµοσιονοµικά ελλείµµατα οδηγούν την Ελληνική Οικονοµία σε βαθιά ύφεση, µε κύριο αντίκτυπο τη µεγάλη αύξηση της ανεργίας. Στο σύνολό της, η ελληνική βιοµηχανία εισέρχεται σε µία πενταετία, όπου η οικονοµική αβεβαιότητα, η έλλειψη ρευστότητας και τα προβλήµατα χρηµατοδότησης από τις παραπέουσες ελληνικές τράπεζες, αποτελούν καθηµερινή πραγµατικότητα. Οι εταιρείες του ΣΜΕ επιδεικνύουν σηµαντικές ικανότητες προσαρµογής στα νέα οικονοµικά δεδοµένα. Παρά το ότι καθ’ όλη την κρίση (2009-2014), τα εξορυκτικά προϊόντα που απευθύνονται στην εσωτερική αγορά πέφτουν σε απίστευτα χαµηλά επίπεδα ζήτησης, τα προϊόντα που απευθύνονται στη διεθνή αγορά έχουν σηµαντική απήχηση (ιδιαίτερα µετά το 2009) και κρατούν ψηλά τον εξορυκτικό – µεταλλουργικό κλάδο (µεταλλεύµατα, µέταλλα, µάρµαρα, βιοµηχανικά ορυκτά). Η Ελληνική εξορυκτική-µεταλλουργική βιοµηχανία, κατορθώνει να σταθεί όρθια και να συνεχίσει τη σοβαρή παραγωγική της δραστηριότητα. Αποτελεί το µοναδικό κλάδο της Ελληνικής Οικονοµίας, που διατηρεί σχεδόν στο ακέραιο τις παραγωγικές του δοµές και το ανθρώπινο δυναµικό του.

Ο ΣΜΕ ξεκινά µία µοναχική προσπάθεια, εν µέσω κρίσης, να πείσει την πολιτική ηγεσία και άλλους συναρµόδιους φορείς για την αναγκαιότητα δηµιουργίας πλαισίου Εθνικής Πολιτικής Αξιοποίησης των Ορυκτών Πόρων.

Ο Σύνδεσμος προβάλλει συνέχεια και σε κάθε ευκαιρία το αίτημα αυτό (επαφές με πολιτική ηγεσία, ημερίδες, άρθρα κτλ), επιβοηθούμενος και από τη Νέα Ευρωπαϊκή Πολιτική για τις Πρώτες Ύλες, που παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Ο τότε υφυπουργός ΠΕΚΑ κ. Ι.Μανιάτης, συστήνει επιτροπή αποτελούμενος από ΣΜΕ, ΙΓΜΕ, ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ και στελέχη του ΥΠΕΚΑ για την επεξεργασία Εθνικής Μεταλλευτικής Πολιτικής, την οποία ονόμασε «Εθνική Πολιτική Αξιοποίησης των ΟΠΥ».
Την ίδια χρονιά, μετά από πολλές παρεμβάσεις του Συνδέσμου που είχαν προηγηθεί, σε συνεργασία ΥΠΕΚΑ και ΣΜΕ, βγαίνει ο νέος Κανονισμός Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ), με έντονα εκσυγχρονιστικό χαρακτήρα. Ένα ακόμη χρόνιο αίτημα του Συνδέσμου ικανοποιείται.

Το Σεπτέμβριο του 2011 εκδίδεται ο νόμος 4014/2011 που θέτει σε καλύτερες βάσεις την περιβαλλοντική αδειοδότηση των εξορυκτικών έργων.

Η διαμόρφωση «Εθνικής Πολιτικής Αξιοποίησης των ΟΠΥ» ολοκληρώνεται. Παρά τις έντονες αντιρρήσεις των «γνωστών αντιδρώντων» για την ανάπτυξη του ορυκτού πλούτου και τις παλινωδίες µέρους του πολιτικού κόσµου και επιµέρους στελεχών της τότε κυβέρνησης, το Νοέµβριο του 2011, γίνεται αποδεκτή, από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, η εργασία της Επιτροπής. Ο ΣΜΕ, σε συνεργασία µε στελέχη του ΥΠΕΚΑ, επιµελείται των κειµένων, τα οποία µεταφράζονται και στα Αγγλικά, όπως και της έκδοσης.

Στις 28 Φεβρουαρίου του 2012, ο τότε υφυπουργός ΠΕΚΑ κ. Ι. Μανιάτης, σε μεγάλη ημερίδα, παρουσία εκπροσώπων κομμάτων και διαφόρων φορέων εξαγγέλλει την «Εθνική Πολιτική Αξιοποίησης των ΟΠΥ». Εν μέσω του ορυμαγδού της κρίσης, σε πείσμα των καιρών, η Ελλάδα γίνεται το τέταρτο μέλος της Ε.Ε. που εξαγγέλλει μεταλλευτική πολιτική.
Η εξαγγελία της Εθνικής Πολιτικής για τις ΟΠΥ, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες στιγμές στην πολύχρονη πορεία του ΣΜΕ.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πολεμικό κλίμα στήνουν τα τουρκικά ΜΜΕ 
Κατακόρυφα εκτινάσσεται το ανθελληνικό κλίμα στην Τουρκία του "σουλτάνου" Ερντογάν, με πλήρη ευθύνη της κυβέρνησης Νταβούτογλου
Τα τουρκικά ΜΜΕ επιτίθενται στην συμμαχία της Ελλάδας με Κύπρο και Αίγυπτο γράφοντας για "συμμαχία του κακού"

Στο πνεύμα ότι όλες οι χώρες της περιοχής συμμαχούν εναντίον της Τουρκίας, κινούνται τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου σχετικά με την τριμερή συνάντηση Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, στο Κάιρο, μεταδίδει ο ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Κωνσταντινούπολη, Άρης Αμπατζής.

«Ένδειξη της ισχύος της Τουρκίας» χαρακτηρίζει σήμερα ο διευθυντής και αρθρογράφος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Γιενί Σαφάκ» Ιμπραχίμ Καράγκιουλ την τριμερή συνάντηση. Υποστηρίζει ότι το Ισραήλ, η Αίγυπτος και το Ιράν ανησυχούν στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο «για την ισχυροποίηση της Τουρκίας». Σημειώνει, δε, ότι «υπάρχει εδώ και καιρό ένα σχέδιο δημιουργίας συμμαχίας στη Μεσόγειο με άξονα το Ισραήλ, το οποίο υποστηρίζεται από τη Γαλλία και την Αγγλία».

Έτσι, ο Ιμπ. Καράγκιουλ εκτιμά ότι η τριμερής συνάντηση στο Κάιρο «αποσκοπεί στη δημιουργία μιας συμμαχίας εναντίον της Τουρκίας στη Μεσόγειο, ενώ ταυτόχρονα συνιστά προσπάθεια εκδίκησης της Αιγύπτου μετά το πραξικόπημα εναντίον της Τουρκίας».

Ο αρθρογράφος σημειώνει, τέλος, ότι «η χθεσινή δήλωση του αρχηγού του πολεμικού ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου καθιστά σαφή τη θέση της Τουρκίας. Είμαι σίγουρος ότι αυτοί που συναντήθηκαν στο Κάιρο σημείωσαν με προσοχή το μήνυμα αυτό».

Η «Γιενί Σαφάκ» σε χθεσινό της δημοσίευμα με τίτλο «βρώμικη συμμαχία εναντίον της Τουρκίας» έγραφε ότι «η πραξικοπηματίας διοίκηση της Αιγύπτου συμπράττει με τις επιδιώξεις της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης».

«Τριμερής ενεργειακή συμμαχία στο Κάιρο» ήταν ο σχετικός τίτλος της «Μιλιέτ», ενώ η «Χουριέτ» έκανε λόγο για «τριμερές μέτωπο εναντίον της Τουρκίας». Η «Τζουμχουριέτ» έγραψε ότι «οι τρεις ηγέτες, στη διακήρυξη του Καΐρου» που εξέδωσαν, καταφέρθηκαν κατά της Τουρκίας και αποφάσισαν να συνεργαστούν όσον αφορά τις πηγές υδρογονανθράκων στην περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου».

«Έδωσαν τα χέρια εναντίον της Τουρκίας» ήταν ο τίτλος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Σταρ», ενώ η φιλοκυβερνητική «Ακσάμ» έγραψε ότι «συσκέπτεται το τρίγωνο του κακού».

Είναι πλέον προφανές πως η απομονωμένη διεθνώς για τις σχέσεις της με τους τζιχαντιστές και καταρρέουσα Τουρκία, στρέφεται προς τον ακραίο εθνικισμό, προκειμένου να καλυφθούν τα εγκληματικά λάθη της πολιτικής του δίδυμου των νεο-οθωμανιστών Ερντογάν - Νταβούτογλου.
Από την πλευρά της η Ελλάδα διατηρεί χαμηλούς τους τόνους (αφήνοντας την Άγκυρα να διολισθαίνει σε λάθη που την εκθέτουν διεθνώς) και μέχρι στιγμής δεν έχει επιδοθεί ούτε ένα διάβημα για την εχθρικότητα που καλλιεργείται στο εσωτερικό της Τουρκίας, με την απόλυτη ευθύνη της τουρκικής κυβέρνησης (είναι γνωστό πως οι συγκεκριμένες εφημερίδες αντανακλούν τις κυβερνητικές πεποιθήσεις, προπαγανδίζουν τις εκάστοτε θέσεις του Ερντογάν και λειτουργούν υπό το αποκλειστικό πρίσμα των συμφερόντων του Ερντογάν).

Πηγή

Guardian: Νέες Διαμάχες ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα λόγω του φυσικού αερίου!

Ένα καζάνι που συνέχεια βράζει και κοχλάζει το Ελληνοτουρκικό. Γείτονες…. εχθροί …. άσπονδοι φίλοι… Τι καινούριο συνέβη και τάραξε πάλι τα νερά στις δύο χώρες; Η Βρετανική εφημερίδα Guardian σε σημερινό της δημοσίευμα αναλύει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα στην Ανατολική Μεσόγειο εξαιτίας των αποθεμάτων πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην περιοχή κάνοντας λόγο για «λεκτικό πόλεμο» μεταξύ Αθήνας, Άγκυρας για τους υδρογονάνθρακες στην κυπριακή ΑΟΖ.

Στο άρθρο, με τίτλο «Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στην Κύπρο δίνουν στην Ελλάδα και την Τουρκία αφορμή για νέες διαμάχες», υπογραμμίζονται επίσης οι συνομιλίες για την πιθανότητα επανένωσης των Ελληνοκυπρίων με τους Τουρκοκύπριους οι οποίες ξεκίνησαν στις αρχές του έτους, έπειτα από 10ετή παύση, και μάλιστα ξεκίνησαν με πολλές προσδοκίες θεωρώντας πως τα κοιτάσματα της περιοχής θα διευκόλυναν τη λύση της μακροβιότερης διπλωματικής διαμάχης της Δύσης. «Αντί γι’ αυτό, όμως, αποδεικνύεται πως το χάσμα μεγαλώνει λόγω των κοιτασμάτων», σημειώνεται.

Στο δημοσίευμα μάλιστα γίνεται αναφορά και στη συμφωνία για την επίσπευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Αιγύπτου για την οριοθέτηση των μεταξύ τους ΑΟΖ που αποφάσισαν οι ηγέτες των τριών χωρών κατά τη τριμερή Σύνοδο Κορυφής στο Κάιρο το περασμένο Σάββατο. Αμέσως μετά τη συμφωνία ανάμεσα στις τρεις χώρες ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης κατηγόρησε την Άγκυρα για «προκλητικές ενέργειες» εννοώντας φυσικά την αποστολή σκάφους, συνοδευόμενο από τουρκικά πολεμικά πλοία, με σκοπό να κάνει έρευνες στην περιοχή της ΑΟΖ.

«Η απόφαση της Τουρκίας για αποστολή του ερευνητικού σκάφους στα αμφισβητούμενα νερά, όχι μόνο διέκοψε τις συνομιλίες, αλλά χειροτέρεψε την κατάσταση», γράφει ο Guardian για να συνεχίσει: «Αν και η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου δεν είναι αναγνωρισμένη διεθνώς, παρόλα αυτά με οικονομικό και ηθικό στήριγμα την Άγκυρα, ζητά να συμμετάσχει στις μονάδες εξερεύνησης στη θαλάσσια περιοχή».

«Ο συναγερμός ανεβαίνει κάτι που παραδέχθηκε και ο αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών Espen Bard Elder, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα όταν έκανε λόγο για πολύ επικίνδυνη κατάσταση την οποία όλοι οφείλουν να σταματήσουν, έτσι ώστε να μην υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση» συνεχίζει το άρθρο για να υπογραμμίσει πως η πρόσφατη συμφωνία δεν πρόκειται να κάνει την Τουρκία να ηρεμήσει που ήδη αντιμετωπίζει θέματα στο ανατολικό μέτωπο με το Ισλαμικό Κράτος, όπως αναφέρει και το σχετικό άρθρο στο Madata.gr . Το γεγονός ότι σε αυτές τις συμφωνίες για τα κοιτάσματα εμπλέκεται και το Ισραήλ δημιουργεί ακόμα δυσκολότερη συνθήκη. Δεν είναι ότι τυχαίο ότι η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ Αβιγκντόρ Λίμπερμπαν στη Λευκωσία, αντιμετωπίστηκε από την τουρκική πλευρά με πολλά επικριτικά σχόλια.

Η Τουρκία διατυμπανίζει με κάθε τρόπο πως σε όλες αυτές τις συμφωνίες θα απαντήσει αναλόγως.

Και η εφημερίδα καταλήγει παραθέτοντας την άποψη του καθηγητή Ιστορίας και πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας Χιούμπερτ Φάουσμαν , ο οποίος δηλώνει στον Guardian: «Η ένταση βρίσκεται σε άνοδο. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες έπεσαν… θύματα των υδρογονανθράκων που είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με το πρόβλημα της Κύπρου. Αντί να αποφορτιστεί η κατάσταση, έχουμε φτάσει σε φάση κλιμάκωσης».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ποινή φυλάκισης πέντε ετών και χρηματική αποζημίωση 45 χιλιάδων ευρώ προβλέπει νομοσχέδιο που προώθησε για ψήφιση στην γαλλική βουλή, η γνωστή μας από το παρελθόν Γαλλίδα βουλευτής της Μασσαλίας, Valerie Boyer, για όσους αρνούνται την αναγνώριση της αρμενική γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας.
Η νέα αυτή ενέργεια της Γαλλίδας βουλευτίνας, που έχει γίνει γνωστή από παρελθόν για τις δηλώσεις της για την Κωνσταντινούπολη, για την καταδίκη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και για τον μεγάλο αγώνα της αναγνώρισης από την γαλλική βουλή της αρμενικής γενοκτονίας, έχει προκαλέσει την νέα οργή των Τούρκων η οποία αυτή την φορά έχει εκδηλωθεί με άκρως επικριτικά, μέχρι και υβριστικά δημοσιεύματα προς το πρόσωπο της θαρραλέας αυτής βουλευτίνας.

Η Valerie Boyer είχε γίνει γνωστή τον Φεβρουάριο του 2013 όταν τότε είχε αναστατώσει την Τουρκία με τις δηλώσεις της ότι η Τουρκιά δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη, αλλά η Κωνσταντινούπολη και όχι η Ιστανμπούλ, (και εδώ οι Τούρκοι έγιναν… Τούρκοι), ανήκει στην Ευρώπη χωρίς όμως τους Τούρκους. 

Η Valerie Boyer είχε τότε καταδικάσει την Τουρκία σαν μια χώρα που παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκείνο όμως που εξόργισε πραγματικά τους Τούρκους, ήταν οι δηλώσεις της ότι δεν μπορεί μια χώρα που βαρύνεται για τα εγκλήματα της αρμενικής γενοκτονίας, αλλά και της εισβολής στην Κύπρο το 1974, να διεκδικεί μια θέση στην Ευρώπη.

Για όλα αυτά, όπως είχε δηλώσει η Valerie Boyer, θα συνεχίσει να αγωνίζεται κατά της εισδοχής της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ θα συνεχίσει και τις προσπάθειες της για να αναγνωριστούν τα μεγάλα εγκλήματα της Τουρκίας στις γενοκτονίες των αρχών του εικοστού αιώνα. 
Τότε η Γαλλίδα βουλευτής είχε αποκαλύψει ότι για όλο αυτόν τον αγώνα της έχει δεχτεί και αυτή και η οικογένεια της απειλές κατά της ζωής της, ενώ συχνά δέχεται μηνύματα στα τουρκικά που την απειλούν με φρικτές τιμωρίες για τον αγώνα της υπέρ της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας. Παρ’ όλα αυτά, η θαρραλέα Γαλλίδα δήλωσε πως δεν την φοβίζουν όλες αυτές οι απειλές αλλά αντίθετα την πεισμώνουν για να συνεχίσει τον αγώνα της.

Τώρα η Valerie Boyer επανέρχεται στην επικαιρότητα της Τουρκίας και όχι μόνο, με το νέο νομοσχέδιο που έχουν υπογράψει ήδη 23 βουλευτές του γαλλικού κοινοβουλίου για την επικύρωση των ποινών σε όσους αρνούνται την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας και το οποίο έχει ήδη προωθηθεί από τις αρχές του Νοεμβρίου προς ψήφιση στην γαλλική βουλή.
Η θαρραλέα αυτή Γαλλίδα βουλευτής, που βάζει τα «γυαλιά» σε πολλούς Έλληνες συναδέλφους της που φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους μην τυχόν και ενοχλήσουν την Τουρκία, έχει αρχίσει εδώ και καιρό μια εκστρατεία κατά της χορήγησης της γαλλικής υπηκοότητας σε Τούρκους μετανάστες που ζουν στην Γαλλία.
Όπως υποστήριξε, αυτό θα είναι ένα επικίνδυνο βήμα για την αλλοίωση της σύνθεσης της γαλλικής κοινωνίας, ενώ κατηγόρησε του Τούρκους της Γαλλίας ότι συμπεριφέρονται όχι σαν να θέλουν να αφομοιωθούν στην χώρα που τώρα ζουν και δουλεύουν, αλλά σαν να θέλουν να επιβάλλουν αυτοί τα δικά τους πολιτιστικά και θρησκευτικά πρότυπα στην χώρα που τους φιλοξενεί (τι μας θυμίζει αυτό;).

Ας πάρουν μερικά μαθήματα οι δικοί μας βου(ο)λευτές από την Valerie Boyer, που δεν διστάζει να ονοματίσει δημόσια Κωνσταντινούπολη και όχι Ιστανμπούλ, αδιαφορώντας ακόμα και για τις τουρκικές απειλές κατά της ίδιας της ζωής της ενώ αυτοί και πολλοί άλλοι ακόμα και μέσα στην ελληνική επικράτεια σε δημόσιες ελληνοτουρκικές εκδηλώσεις, (όπως συναντήσεις Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων), προβάλουν χωρίς κανένα δισταγμό την Κωνσταντινούπολη σαν Ιστανμπούλ, φοβούμενοι μην δυσαρεστήσουν τους «συμμάχους» μας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου!
Ντροπή μας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σε μια εξαιρετικά "περίοδο" που οι Τούρκοι έχουν ξεσαλώσει ο Σαμαράς αποφάσισε να καλέσει τον Αχμέτ Νταβούτογλου στην Αθήνα προκαλώντας εωρηματικά σε διπλωματικούς κύκλους.
Όπως έγινε σήμερα γνωστό, στην Αθήνα, το 3ο τακτικό ετήσιο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδας και της Τουρκίας, υπό την προεδρία των πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το Συμβούλιο θα συγκληθεί στην ελληνική πρωτεύουσα στις 5-6 Δεκεμβρίου και σε αυτό εκτιμάται, σύμφωνα με μια πρώτη «ανάγνωση», ότι θα γίνει μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Υπενθυμίζεται ότι, όπως δείχνουν οι πρόσφατες κινήσεις της στην «σκακιέρα» της εξωτερικής πολιτικής, η Άγκυρα επιχειρεί να «ανταλλάξει» την αποχώρηση του σεισμογραφικού σκάφους «Barbaros» από την κυπριακή ΑΟΖ, με τη διακοπή των ερευνών για υδρογονάνθρακες στην περιοχή από την πλευρά της Λευκωσίας.

Υπενθυμίζεται ότι η πολιτική του «σκωτσέζικου ντους» από την Άγκυρα αποτελεί πάγια τακτική της, καθώς μόλις την περασμένη Τετάρτη και ενώ τουρκική κορβέτα διερχόταν από νησιά του Αιγαίου, αντιπροσωπεία Τούρκων αξιωματικών είχε μεταβεί στο ελληνικό Πεντάγωνο, για να συζητήσει το Πρόγραμμα Δραστηριοτήτων έτους 2015, στο πλαίσιο των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) μεταξύ των δύο χωρών.

Το ερώτημα είναι ωστόσο πώς θα εξελιχθεί το περιβάλλον ασφαλείας στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και στο Αιγαίο τις επόμενες 25 μέρες, μέχρι τη σχεδιαζόμενη κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Δεν έχει γίνει γνωστό αν η συμφωνία για σύγκληση του λεγόμενου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας περιλαμβάνει και τη σιωπηρή συμφωνία για αποχή από ενέργειες που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν το κλίμα και να κλιμακώσουν την ένταση, όπως οι πλόες τουρκικών πολεμικών πλοίων στην ελληνική χωρική θάλασσα ή οι πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά. Επίσης δεν έχει διευκρινιστεί αν η Άγκυρα δεσμεύθηκε να αναστείλει τις σεισμογραφικές έρευνες του «Barbaros» στην κυπριακή ΑΟΖ ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα η κοινή συνεδρίαση του ελληνικού και του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου.

Ένα ακόμη ερώτημα είναι τι περιεχόμενο θα μπορούσαν να έχουν οι συνομιλίες που προγραμματίζονται για το διήμερο 5 και 6 Δεκεμβρίου όταν η Άγκυρα έχει διαμηνύσει ότι έχει αποδεσμεύσει κανόνες εμπλοκής στους κυβερνήτες των τουρκικών πολεμικών πλοίων που κινούνται στα ανοιχτά της Κύπρου. Έχει συμφωνηθεί ή επιδιώκεται κάποιου είδους «μορατόριουμ» μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας;
Πώς οι δύο κυβερνήσεις θα δείξουν ότι κάνουν «business as usual» την ώρα που η τουρκική επιθετικότητα επιχειρεί να σταματήσει την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων (όπως είναι η εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου που υπάρχει στην κυπριακή ΑΟΖ) από την κυβέρνηση της Κύπρου;

Τι είδους συμφωνίες θα υπογραφούν στο πλαίσιο του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας;
Θα πρόκειται για συμφωνίες σε θέματα χαμηλής πολιτικής -που κατά γενική ομολογία έχουν εξαντλήσει τη δυναμική τους- ή θα περιλαμβάνονται τα ακανθώδη θέματα των θαλασσίων ζωνών, της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, των προκλήσεων στην Κύπρο και της αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης που προέρχεται από την Τουρκία;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα αναμένεονται απαντήσεις. Μία πρώτη εικόνα των όσων έχουν συμφωνηθεί θα έχουμε μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής αλλά και το βράδυ, μετά το πέρας της συνάντησης Σαμαρά - Βενιζέλου που ξεκίνησε σήμερα (10/11/2014) στις 18:00 στο πρωθυπουργικό γραφείο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Η “στιγμή της αλήθειας”, είναι ο απειροελάχιστος εκείνος χρόνος που μεσολαβεί, λίγο πριν επέλθει το τέλος μίας (εκτεταμένης στο χρόνο) πράξης, που έχει μπεί στην τελική της φάση.
Είναι, π.χ η στιγμή που, μετά μία κοπιαστική αναμέτρηση του ταυρομάχου με τον ταύρο, ο ταυρομάχος στήνεται αποφασιστικά, με γυμνωμένο το σπαθί του, απέναντι στον ταύρο που χαμηλώνει τα μυτερά κέρατά του για να του επιτεθεί. 

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, που διαρκεί αυτή η “στιγμή”, η Aλήθεια θα είναι τραγική ή για τον ταύρο ή για τον ταυρομάχο, καθώς ο θάνατος τού ενός, είναι η ζωή του άλλου.
Τη “στιγμή της αλήθειας”, δεν υπάρχουν συμβιβασμοί, ούτε μπλόφες, διότι η Αλήθεια αποκαλύπτεται ως Θάνατος, που από τη φύση του (όταν επέρχεται) είναι ανέκκλητος, ασυμβίβαστος και αδιαπραγμάτευτος...

Στη “στιγμή της Αλήθειας” έχει μπει ο Ελληνικός πετρελαϊκός θησαυρός της, που τον διεκδικεί (νομικώς αστήρικτα και ηθικώς άδικα) η Τουρκία, με την εισβολή πολεμικών πλοίων της στην Ελληνοκυπριακή ΑΟΖ, τις τελευταίες μέρες.

Η εξέλιξη της εισβολής αυτής, θα αποκαλύψει όλη την Αλήθεια για την ταυτότητα, τόσο των γεγονότων, όσο και των πολιτικών προσώπων και μηχανισμών, που εμπλέκονται στην εξέλιξη αυτού του θέματος, που διαμορφώνεται εδώ και χρόνια.

Και η “στιγμή της Αλήθειας” για το θέμα αυτό θα αποβεί και “στιγμή της Αλήθειας” και για ένα ακόμη πελώριο (και διαχρονικό) θέμα, όπως είναι αυτό της (απόλυτης) “Εξάρτησης” της Ελλάδας από τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Και εξηγούμαι:
  1. Οι Τούρκοι, με αυτή την εισβολή τους στην Κυπριακή κυριαρχία (όπως είναι η Κυπριακή ΑΟΖ) , κάνουν σαφή (με την προκλητική απειλή στρατιωτικής βίας) την απαίτησή τους για οικειοποίηση Φυσικού Αερίου & πετρελαίων, που δεν τους ανήκουν.
  2. Η απαίτησή τους αυτή, ή θα ικανοποιηθεί (δηλαδή θα πάρουν κάτι που δεν τους ανήκει) ή δεν θα ικανοποιηθεί.
  1. Οι Τούρκοι, λένε ξεκάθαρα (και το δείχνουν εμπράκτως) πως για την ικανοποίηση αυτής της απαίτησής τους, δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους, τα οποία επιδεικνύουν θριαμβευτικά και προκλητικά, με Τουρκικό “τσαμπουκά”...
  2. Τίθεται αμέσως ένα ερώτημα: Το αν οι Τούρκοι θα μας πάρουν η δεν θα μας πάρουν πετρέλαια που δεν τους ανήκουν, εξαρτάται αποκλειστικά από τον νόμιμο κάτοχό τους (την Κύπρο/ Ελλάδα) ή εξαρτάται από αποφάσεις άλλων, πχ. της κυβέρνησης των ΗΠΑ;
  3. Το ερώτημα αυτό, οδηγεί σε ένα άλλο: Ποιός καθορίζει, “από ποιόν εξαρτάται μία τέτοια απόφαση”, όταν αυτή η απόφαση, αδιαφορεί για το τί προβλέπουν οι Διεθνείς Νόμοι και Συνθήκες (που κατοχυρώνουν τα πετρέλαια αυτά στην Ελληνική πλευρά), τους ξεπερνά και “νομιμοποιεί” τα όπλα, σαν διεκδικητική διαδικασία, υπερβαίνοντας έτσι, τη Διεθνή νομιμότητα;
  • Αν αυτός που καθορίζει το ΑΝ (και ΠΩΣ) θα διανεμηθεί ο Ελληνικός πλούτος, δεν είναι οι κρατικές και Δημοκρατικές υποστάσεις της Ελλάδας και Κύπρου, (δηλαδή, εν τέλει, ο Ελληνικός και Κυπριακός Λαός) τότε να πάψουμε να μιλάμε για ελεύθερο κράτος Ελλάδας, Κύπρου, για Δημοκρατία και άλλα τέτοια που, έτσι, γίνονται φαιδρά ακούσματα, για σπαρακτικά γέλια ή κλάμματα...
  • Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, (δηλαδή αν Κύπρος και Ελλάδα είναι δουλοπαροικίες που κοροϊδεύουν τους κατοίκους τους ότι είναι κράτη ελεύθερα, με ελεύθερους πολίτες που αποφασίζουν για την εθνική τους περιουσία) θα αποκαλυφθεί οσονούπω, καθώς, όπως είπαμε, βρισκόμαστε ήδη, στη “Στιγμή της Αλήθειας”.
  • Όταν, λοιπόν, η (ανήθικη και παράνομη) Τουρκική διεκδίκηση, δεν γίνεται με σχετική προσφυγή στη Διεθνή Δικαιοσύνη (διότι, προφανώς στερείται κάθε νομικού επιχειρήματος) αλλά γίνεται με “εφ' όπλου λόγχη”, ο Ελληνισμός (Ελλάδα και Κύπρος) δεν είναι δυνατόν να προσφεύγει στα δικαστήρια, διότι το πεδίο αντιπαράθεσης, δεν είναι πλέον εκεί. Το πεδίο αντιπαράθεσης το έχει επιλέξει ο εισβολέας και (μας αρέσει δεν μας αρέσει) αυτό είναι το πεδίο της μάχης.
  • Αν δεν σπεύσουμε να αντιπαρατεθούμε σ' αυτό το πεδίο, το περισσότερο που έχουμε να κερδίσουμε είναι αποφάσεις του ΟΗΕ υπέρ ημών, που θα μένουν εσαεί άνευ περιεχομένου, ακριβώς όπως συμβαίνει στα “κατεχόμενα” της Κύπρου, μισό αιώνα μετά την Τουρκική εισβολή στο νησί, το αποτέλεσμα της οποίας χρησιμοποιεί, σήμερα, η Τουρκία για να εισβάλλει στα νερά της Κύπρου!!! Αυτό είναι που θέλει ο Ελληνικός Λαός;
  • Η απλή αυτή αλήθεια, οδηγεί στο ερώτημα: Υπάρχει η δυνατότητα νικηφόρας αντιπαράθεσης με την Τουρκία, στην Κύπρο και στην Ελλάδα;
  • Ας το δούμε, κάνοντας τη σκέψη πως, αν δεν υπάρχει δυνατότητα νικηφόρας αντιπαράθεσης με την Τουρκία, η λογική επιτάσσει την συνθηκολόγηση με τις σχετικές (του μεγέθους της αδυναμίας μας) απώλειες.
    Άν, όμως, Κύπρος και Ελλάδα, έχουν τη δυνατότητα να αντιτάξουν στη βία της Τουρκίας, αντίσταση βεβαίως ικανή να την αποκρούσει, και δεν το κάνουν, θα αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι (διαχρονικά) η πολιτική ηγεσία του Ελληνισμού (Κυπριακού και Ελλαδικού) αποτελεί δοτό όργανο ξένων συμφερόντων!...
  1. Δυνητικά, η ανάσχεση της Τουρκικής απειλής, μπορεί να επιχειρηθεί, σε δύο πεδία: Αρχικά στο διπλωματικό πεδίο και μετά (αν στο διπλωματικό δεν επιτευχθεί) στο πολεμικό πεδίο.
  • Στο διπλωματικό πεδίο, έχουμε ήδη και καταγράφουμε, πράξεις και γεγονότα: ΗΠΑ,ΝΑΤΟ και ΕΕ, συστήνουν “ψυχραιμία” και στις δύο πλευρές. Δηλαδή, τηρούν αναφανδόν φιλοτουρκική στάση, παίρνοντας ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος, μεταξύ του αυθαιρέτως εισβάλλοντος πάνοπλου και του φιλήσυχου “νοικοκύρη”. Η στάση τους αυτή, είναι σαφές μήνυμα προς τον εισβολέα: “Συνέχισε αυτό που κάνεις” (Σημειώνω πως την ίδια στάση την είδαμε και τη ζήσαμε, με τα γνωστά αποτελέσματα, και κατά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974).
  • Η εξήγηση γι' αυτή τη στάση των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, βρίσκεται στην υπόθεση, πως υπάρχει άγραφη (αλλά ισχυρότερη των γραπτών) συμφωνία (μεταξύ αυτών και της Ελληνικής πλευράς) οι υδρογονάνθρακες της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, να μοιραστούν με τους Τούρκους. (Σχετικό άρθρο μου “Σενάρια απώλειας και του Εθνικού Πλούτου”) .
  • Πέραν αυτού, έχουμε δηλώσεις υψηλόβαθμων στελεχών της Αμερικανικής κυβέρνησης και του ΟΗΕ (λειτουργούντος ως παραμάγαζο των ΗΠΑ) που συνδέουν άμεσα την αποτροπή της Τουρκικής αυτής επιθετικότητας, με την επαναφορά (για άρον-άρον “κλείσιμο”) του “Σχεδίου Ανάν Β'” που δεν είναι τίποτε λιγότερο από την αυτοδιάλυση της κρατικής οντότητας του Κυπριακού κράτους, ώστε το νησί να αποτελέσει (και νομικά) φέουδο και στρατιωτική βάση των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ/ΑΓΓΛΩΝ. (Πολύ εμπεριστατωμένες αναλύσεις του θέματος έχει ο έγκυρος και άξιος δημοσιογράφος Δημ. Κωσταντακόπουλος και οχι μόνον αυτός)
  • Πολύ πρόσφατα (προχθές) ένα νέο στοιχείο προστέθηκε στο διπλωματικό πεδίο: Η Διακήρυξη της “τριμερούς συνόδου κορυφής” του Καίρου” (Declaration of trilateral summit) της 8ης Νοεμβρίου 2014, μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου. Η πράξη αυτή, καταγράφεται με θετικό πρόσημο στο πεδίο της διπλωματίας, αλλά δεν μπορεί να ανατρέψει την συνολική εικόνα της κατάστασης, που διαμορφώνεται από την προκλητικά καθαρή επιλογή των Τούρκων να “μιλήσουν” στο “πεδίο της μάχης” και όχι στο διπλωματικό.
    Μάλιστα, θα έλεγα πως, η υπεκφυγή να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στο πεδίο που αναπτύσσεται φανερά, μπορεί να αποτελεί και τεχνική “προκάλυψης καπνού”, για την απόκρυψη της εκ των προτέρων αποδοχής, ενός προσυμφωνημένου αποτελέσματος.
  • Στο πεδίο της ένοπλης σύγκρουσης, δεν χρειάζεται να κάνουμε λεπτομερείς αναλύσεις για να συμπεράνουμε πως η Κύπρος (μόνη της) είναι αδύνατον να αντιπαρατεθεί στην Τουρκία. Αυτός ήταν, εξ άλλου, και ο λόγος που η Κύπρος προχώρησε σε αερο-ναυτικούς αμυντικούς σχεδιασμούς με το γειτονικό της Ισραήλ, πέραν της (αυτονόητης) στήριξης που περιμένει από την Ελλάδα.
  • Η Ελλάδα (ως ομοεθνής) είναι ο φυσικός σύμμαχος της Κύπρου που θα έπρεπε (σύμφωνα με τη λογική και με τις τεράστιες στρατιωτικές της δαπάνες που έκανε για εξοπλισμούς την τελευταία 30ετία) αυτή την ώρα να βρίσκεται επί ποδός πολέμου, για να δείξει ότι δεν είναι διατεθημένη να αφήσει να διαρρεύσει αμαχητί, ούτε ένα γαλόνι “Ελληνικό” πετρέλαιο ή Φυσικό Αέριο. Αντ' αυτού, παγίως ψοφοδεής, “για να μην κλιμακώσουμε την ένταση”, δεν στέλνει ούτε ένα θωρηκτό της στα αμφισβητούμενα από τους Τούρκους, Ελληνικά νερά της Κύπρου.
  • Βλέπουμε, όμως, και το Ισραήλ να μην αντιδρά, (όπως θα περιμέναμε από κάποιον που “δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του”). Η στάση του αυτή, μπορεί να εξηγηθεί και από το γεγονός πως ΗΠΑ και Ισραήλ, αποτελούν ένα πολύ σφιχτά δεμένο δίδυμο της περιοχής που, κανένας εκ των δύο τους δεν θα ήθελε να χαλάσει τα κοινά σχέδια τους, όταν η αξία αυτών των σχεδίων είναι υπέρτερη των “ιδίων” σχεδίων του Ισραήλ. Άρα: η βοήθεια του Ισραήλ στην προκείμενη περίπτωση, δείχνει, μέχρι σήμερα, να είναι (τουλάχιστον) αβέβαιη και η μή συμμετοχή του στην επιθετική αυτή ενέργεια των Τούρκων, καθίσταται όλο και περισσότερο βέβαιη, όσο παρατείνεται η “διστακτικότητά” του, που δίνει χρόνο στους Τούρκους να εδραιώσουν de facto το “καθεστώς κατάληψης” της Κυπριακής ΑΟΖ, που επιχειρούν.
  1. Τί μένει, λοιπόν, στην Κύπρο (αλλά και στην Ελλάδα) όταν είναι διαπιστωμένο πως οι “μεγάλοι σύμμαχοί” της (ΗΠΑ/ΝΑΤΟ) “νίπτουν τας χείρας των” ( αν η κατάσταση δεν είναι και διαμορφωμένη “διά των χειρών τους”);
    ΑΝ, πράγματι, το Ελληνικό Έθνος, διαθέτει Αυτοδιάθεση (δηλαδή Εθνική Κυριαρχία) και ΑΝ, πράγματι, θέλει να σώσει τον θησαυρό του (μαζί με την ιστορικά επιβεβλημένη αξιοπρέπειά του) ένα πράγμα τού μένει, που μπορεί να κάνει, στη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία, σε όλα τα παραπάνω γεγονότα, έχει προστεθεί ακόμη ένα: η πρόταση της Ρωσσίας προς την Κύπρο, για αμυντική συνεργασία των δύο χωρών.
  • Μπορεί, λοιπόν, το Ελληνικό Έθνος, να αξιοποιήσει την πρόταση αυτή, που μπορεί να αποτελεί τη (μοναδική, σύμφωνα με τα παραπάνω εκτεθέντα) σωτηρία του Ελληνικού (Κυπριακού και Ελλαδικού) πετρελαϊκού θησαυρού και εθνικής αξιοπρέπειας και περηφάνειας. Υπό δύο, βέβαια, προϋποθέσεις:
  • (α) Ότι οι Ρώσσοι μπορούν (έχουν τη δυνατότητα) να αποτρέψουν την Τουρκική στρατιωτική επιθετικότητα και
  • (β) Αν είναι διατιθέμενοι να το κάνουν, μέ κάποιο (βεβαίως) αντάλλαγμα.
  • Το ότι οι Ρώσσοι έχουν τη δυνατότητα να αντιπαραθέσουν στους Τούρκους, υπέρτερη στρατιωτική ισχύ, είναι γνωστό και αναμφισβήτητο.
  • Τί αντάλλαγμα, όμως, θα ήταν ικανό να τους θέσει σε διάταξη μάχης απέναντι στήν Τουρκία (και, ίσως, και το ΝΑΤΟ);
    Αυτό, το έχουν ήδη θέσει, ευθέως και σαφώς, οι ίδιοι: Ζητούν διευκολύνσεις στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή της Ν/Α Μεσογείου.
    Οι βάσεις αυτές, στη Ρωσσία, που αυτή τη στιγμή “λαμβάνει θέσεις μάχης” σε όλη την Υφήλιο, αποφασισμένη να αμφισβητήσει τη μονοπολική ηγεσία των ΗΠΑ, στήνοντας έναν άλλο πόλο, αντίθετο με τα σχέδια της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (The New World Order), θα δώσουν στη Ρωσσία μία τεράστια ώθηση της αποτελεσματικότητας της στρατιωτικής ισχύος της στην περιοχή. Οι “διευκολύνσεις” αυτές, είναι για τη Ρωσσία εξαιρετικά πολύτιμες.
  • Και γεννάται το ερώτημα: Τι κοστίζει σε Ελλάδα και Κύπρο η παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων στη Ρωσσία;
  • Η απάντηση στο ερώτημα είναι αυτόματη:
  1. Την έξοδο/αποπομπή της από το ΝΑΤΟ και
  2. Τη διάρρηξη των σχέσεών της με τις ΗΠΑ.
  1. Τί κοστίζει (ή μπορεί να κοστίσει) στην Ελλάδα, η έξοδός της από το ΝΑΤΟ και η διάρρηξη των σχέσεών της με τις ΗΠΑ;
  • Το “τί κοστίζει (ή μπορεί να κοστίσει) στην Ελλάδα, η έξοδός της από το ΝΑΤΟ” (όπως αυτό έχει εξελιχθεί μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του “Συμφώνου Βαρσοβίας”) απαντάται από το τί κερδίζει με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ.
  • Τί κερδίζει; Απολύτως τίποτε, διότι η συμμαχία αυτή (τό βλέπει ο καθ' ένας) δεν την προφυλλάσσει από κανέναν από τους δυνητικά φυσικούς εχθρούς της (Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία, Τουρκία). Τουναντίον την αφοπλίζει απέναντί τους, όπως έγινε κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, το 1974.
  • Από ποιον από τους παραπάνω γείτονές της έχει να φοβηθεί σήμερα η Ελλάδα, βγαίνοντας από το ΝΑΤΟ;
  • Μόνον από την Τουρκία. Όμως η απειλή αυτή (σύμφωνα με την προηγούμενη μας παραδοχή), θα μηδενιστεί από την πράξη της στρατιωτικής συμφωνίας με τη Ρωσσία.
  1. Το “τί κοστίζει (ή μπορεί να κοστίσει) στην Ελλάδα, η διάρρηξη των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, απαντάται, επίσης από την εκτίμηση τού “τί κερδίζει από αυτές τις σχέσεις”.
  • Τί κερδίζει; Μόνο κάποια ψίχουλα στο πεδίο της διεθνούς διπλωματίας, που με τίποτε δεν μπορούν να εκληφθούν σαν αντιστάθμισμα των πολλαπλών κερδών που έχουν οι ΗΠΑ από την Ελλάδα, από τις πωλήσεις πανάκριβου στρατιωτικού εξοπλισμού και τη χρήση στρατιωτικών βάσεων ανυπολόγιστης αξίας (χρήσιμων για την υποστήριξη της γεωπολιτικών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην περιοχή), για να μην αναφερθούμε στην διείσδυση καταναλωτικών και βιομηχανικών προϊόντων των ΗΠΑ στην Ελληνική αγορά.
  • Με την απαρίθμηση αυτή, των πλεονεκτημάτων των ΗΠΑ από τη συμμαχία τους με την Ελλάδα, γεννάται και ένα ακόμα, κρίσιμο, ερώτημα:
    - Πώς, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (μέ τα καλύτερα μυαλά να δουλεύουν για λογαριασμός της αναλύοντας και σχεδιάζοντας τα πάντα) διακινδυνεύει να χάσει όλα αυτά τα, τεράστιας αξίας, οφέλη που έχει από τη “συμμαχία” της με την Ελλάδα, με το να δείχνει εμφανώς ότι αδιαφορεί να υποστηρίξει τό δίκαιο των συμφερόντων της Ελλάδας;
    Αν (όπως πρέπει) αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να μην αντιλαμβάνεται ότι η πρακτική της αυτή μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα να διακόψει τους δεσμούς της μαζί τους, (ανατρέποντας άρδην το γεω-πολιτικό status στην περιοχή της Αν. Μεσογείου) μία ερμηνεία υπάρχει: Θεωρεί απολύτως δεδομένη και εξασφαλισμένη (υπέρ των συμφερόντων των ΗΠΑ) τη στάση της (οποιασδήποτε) Ελληνικής (Κυπριακής και Ελλαδικής) κυβέρνησης!!!...
  1. Άρα: Αφού, σύμφωνα με τα παραπάνω, η Ελλάδα δεν έχει να χάσει κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη φαίνεται πως είναι αποφασισμένο να χαθεί , ενώ έχει να κερδίσει πολλά (όπως την τεράστια αξία των πετρελαίων και του Φυσικού Αερίου που διεκδικεί και ετοιμάζεται να πάρει με το “έτσι θέλω” η Τουρκία) γιατί να μην προχωρήσει η Κύπρος (μαζί με την Ελλάδα) σε αυτή την εκδοχή, της στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσσία;
  • Και, κάτι τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο. Τίθεται το ερώτημα: - Η Ελληνική κοινωνία προτιμά την κυριαρχία της “Νέας τάξης” που θέλει να επιβάλλει η “Διεθνής του Χρήματος”, δηλαδή της πλήρους και ολοκληρωτικής υποδούλωσης της παγκόσμιας κοινωνίας στο Χρήμα και στους παραγωγούς του, ή προτιμά την αναγέννηση της ανθρώπινης κοινωνίας, με στροφή προς τις κλασσικές ηθικές και κοινωνικές Αξίες που εδραίωσε στην ανθρώπινη κοινωνία το Ελληνικό πνεύμα;
Με όλα αυτά που κατατέθηκαν προηγουμένως, προκύπτει πως ένας μόνο λόγος (και ένας μόνο τρόπος) υπάρχει να μη σωθεί ο Ελληνικός θησαυρός:
  • Διότι δεν θέλουν να σωθεί (και δεν το επιτρέπουν) οι “σύμμαχοί” της, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ (συνεπικουρούμενοι από την ΕΕ). Ο λόγος είναι πως τους χαλά τα προαποφασισμένα δικά τους σχέδια υποστήριξης των δικών τους συμφερόντων, στην περιοχή. Δηλαδή η Ελλάδα, όχι απλά, χωρίς κανένα κέρδος, αλλά με τεράστια ζημία, να πληρώσει τους δικούς τους σχεδιασμούς.
  • Και τίθεται το ερώτημα: Ποια (μή δωσίλογη) κυβέρνηση (Κυπριακή ή Ελλαδική) μπορεί να προτάξει τα σχέδια των “συμμάχων” της, πάνω από τα συμφέροντα του Λαού της, για τα οποία οι “σύμμαχοι” αυτοί, δεν νοιάζονται, για να μη πούμε ότι τα αντιστρατεύονται, ως αντίθετα με τα δικά τους;
Η “στιγμή της Αλήθειας”, έφθασε. Ή τα Ελληνικά συμφέροντα θα “σκοτωθούν” (θα θυσιασθούν υπέρ τρίτων, των “συμμάχων”) ή θα σκοτωθεί μία “λεόντιος” συμμαχία (ΗΠΑ - Ελλάδας) που δείχνει πως το μόνο που θέλει, είναι η προτεκτορατοποίηση ολόκληρου του Ελληνικού νησιωτικού συμπλέγματος του Ν. Αιγαίου (Κύπρος, Κρήτη, 12νησα, Κυκλάδες) μαζί με την Ελληνική χερσόνησο, προς υποστήριξη των γεωπολιτικών επιδιώξεων της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμφερόντων που υπερασπίζεται, στην περιοχή.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Μιχαήλ Στυλιανού 

Με την συμπλήρωση 25 χρόνων (στις 29 του μηνός) από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, η Γερμανία της ΄Ανγκελα Μέρκελ προφανώς αποφάσισε πως ωρίμασαν οι συνθήκες να πέσουν και η μάσκα της «μεταπολεμικής ενδοσκόπησης» και η φροντίδα της σεμνοπρέπειας.

Σωρείτης ενεργειών και στοιχείων πείθει πλέον ότι, χωρίς κόμπλεξ, αναστολές και προσχήματα και πλήρης αυτοπεποίθησης, που διασκελίζει τα όρια της αλαζονείας, η «Μερκελική Γερμανία» εφορμά στην αρένα ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, διεκδικώντας το μερίδιο που θεωρεί πως της αναλογεί στη « νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων».

Οι κινήσεις της μαρτυρούν πως το «μερίδιο» που διεκδικεί περιλαμβάνει -ως ζώνες γεωπολιτικού ελέγχου και οικονομικής εκμετάλλευσης- τις τεράστιες γεωγραφικές εκτάσεις, στην Ευρασία και την Μέση Ανατολή, που υπήρξαν παραδοσιακά στόχος του γερμανικού Ιμπεριαλισμού («Ντράγναχ΄Ωστεν»).

Μέχρι και πρόσφατα οι δυσ-τιθάσευτες αυτές πατρογονικές παρορμήσεις είχαν έντεχνα ενδυθεί τον ρόλο του πιστού συμμάχου της Υπερδύναμης, η πολιτική αφέλεια και η επιθετικότητα της οποίας προσφερόταν ως άρμα-μάχης για την προώθηση των σχεδίων του Βερολίνου.

Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από τον Κλίντον, στη συνέχεια εθνοτικών συγκρούσεων πού υποδαύλισαν οι Γερμανοί (κατά την μαρτυρία και του Γάλλου στρατηγού Γκαλουά) και η επέκταση του γερμανικού «ζωτικού χώρου», υπό το προκάλυμμα της διεύρυνσης της ΕΕ (και προοπτικά του ΝΑΤΟ), σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων ανώριμες για την ένταξη, εξεικονίζει αυτή την μεθόδευση μεταμφιεσμένου επεκτατισμού. 

Η εγκατάλειψη των προσχημάτων
Το όριο αποτελεσματικότητας αυτής της τακτικής σημειώθηκε όταν -μετά την αυτοπρόσωπη παρουσία των ΥΠΕΞ των δύο χωρών ανάμεσα στους διαδηλωτές της πλατείας Μεϊντάν του Κιέβου- στη συγκομιδή των λαφύρων του πραξικοπήματος ο υποψήφιος του Βερολίνου για την ουκρανική πρωθυπουργία (μποξέρ, με γερμανικό διαβατήριο) σκόνταψε στο ηχηρό « fuck E.U.» της κ. Νούλαντ και περιορίσθηκε σε Δημαρχία.

Η παρουσία της κ. Μέρκελ στην ορκωμοσία του Ποροσένκο, ως νέου προέδρου της Ουκρανίας στο Κίεβο, προφανώς επεδίωξε να σηματοδοτήσει την επιμονή του Βερολίνου στην διεκδίκηση των «γερμανικών δικαιωμάτων» στην νέα Ουκρανία. Η Γερμανίδα καγκελάριος ήταν μάλιστα μόνη από τους ηγέτες κυβερνήσεων χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που θέλησε να σφραγίσει με την παρουσία της το γεγονός στην ουκρανική Βουλή.

Η οξύτητα των περιοδικών αντιρωσικών δηλώσεών της Καγκελαρίου για το ουκρανικό και η υστερική επιθετικότητα του πειθήνιου στη κυβέρνηση γερμανικού Τύπου κατά του προσώπου του Βλαδίμηρου Πούτιν, αποδεικνύουν εξ άλλου εσφαλμένες τις εκτιμήσεις ότι η Μερκελική Γερμανία « σύρεται ακούσια» στις βαρειά -και γι’ αυτήν- επιζήμιες και αντιδημοτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Παράλληλα φαίνεται να διέλυσαν τις τελευταίες ελπίδες που ίσως στήριζε και ο πρόεδρος Πούτιν στην «ανυπέρβλητη γερμανική λογική», με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από την τηλεφωνική γραμμή της κ. Μέρκελ.

Το άνοιγμα της γερμανικής μοναχικής περπατησιάς στο ευρύτερο γεωπολιτικό πεδίο εκδηλώνεται θεαματικά με πρωτοβουλίες όπως η επίσκεψη της Καγκελαρίου στην Κύπρο και η πρόσκληση, στα τέλη Αυγούστου, πρωθυπουργών και υπουργών Εξωτερικών και Οικονομικών των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο Βερολίνο, σε Διάσκεψη για τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της περιοχής. Πρωτοβουλία σαφώς δηλωτική διεκδίκησης ρόλου τουλάχιστον διαιτητή και επιτρόπου -ο οποίος παίρνει δημόσια υπό την αιγίδα του και τις ευρω-νατοϊκές φιλοδοξίες των Σκοπίων.
Στη Βαλκανική Διάσκεψη του Βερολίνου, η Ελλάδα της ανθυπατείας Φούχτελ δεν κρίθηκε ενδιαφέρον να προσκληθεί. 

Από την Ουκρανία, στο Καύκασο…
Οδυνηρές μνήμες αναξέουν επίσης οι επιθετικές διπλωματικές εξορμήσεις της σημερινής Γερμανίας στον Νότιο Καύκασο, με την εκε περιοδεία του σοσιαλιστή υπουργού των Εξωτερικών  Στάϊνμάγιερ, την θορυβώδη επίσκεψή του στο Αζερμπαϊτζάν και την  επιχείρηση υπονόμευσης της μεσολαβητικής πρωτοβουλίας του προέδρου Πούτιν στην Αρμενο-Αζερική σύγκρουση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ και γενικότερα των ρωσο-αζερικών σχέσεων.

Ο Ρώσος πρόεδρος είχε προ μηνών επιτύχει τη πρώτη συνάντηση μεταξύ των προέδρων του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας στη Μόσχα, υπό την προεδρία του, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του Αζέρου προέδρου.

Ο κ. Στάϊνμάγερ, μετά από αφειδώλευτη επίθεση κολακευτικών επιθέτων για την οικονομική και στρατηγική σπουδαιότητα του Αζερμπαϊτζάν, τη σημασία που αποδίδει το Βερολίνο στις σχέσεις μαζί του, τη στρατηγική σημασία για την ΕΕ του «Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου» και πλήθος παρόμοια, εστίασε τη συζήτηση στην «ανωμαλία της κατάστασης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ», όπου εμφανίσθηκε υπέρμαχος των αζερικών θέσεων κατά της Αρμενίας- δηλαδή σε στάση πλειοδοσίας έναντι της προσεκτικής ρωσικής ουδετερότητας.

Επιπλέον «συνηγόρησε» υπέρ της πρωτοβουλίας του Γάλλου προέδρου Ολάντ, για μια συνάντηση των προέδρων Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο – πρωτοβουλία σαφώς γερμανικής υπόδειξης, στηριζόμενης στον υπολογισμό ότι θα γίνει αποδεκτή από τους Αρμενίους λόγω της γαλλικής αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Πρόκειται για απροφάσιστη επιθετική επιχείρηση εκτόπισης της Ρωσίας και κατάκτησης από το Βερολίνο ρόλου «διαιτητή» και στην περιοχή του Νοτίου Καυκάσου -προς την οποία έδειχναν επίσης τα βέλη στους γερμανικούς στρατιωτικούς χάρτες της χιτλερικής εκστρατείας.

Το καθόλου αυθαίρετο αυτής της ανάλυσης αποδεικνύεται από «προφητικό», άρθρο της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Χάντελσμπλατ του 2013 και παράλληλης συνέντευξης του κ. Ντίρκ Πάσκερτ, προέδρου της Συμμαχίας Πόρων, που ιδρύθηκε το 2011. Στη «συμμαχία» συμμετέχουν οι βιομηχανίες Volkswagen, ThyssenKrupp, Bayer και BASF, που όλες έχουν «πλούσια πολεμική πείρα» και που τώρα συνεργάζονται με την κυβέρνηση στην κατάστρωση σχεδίων για την εξασφάλιση πρόσβασης σε κρίσιμες για τη γερμανική βιομηχανία πρώτες ύλες, σε διάφορες ηπείρους, εν ανάγκη διά της βίας.

Το άρθρο της Χάντελσμπλατ ετιτλοφορείτο «Εκστρατεία Πόρων: Η νέα πορεία της Γερμανίας» και τόνιζε ότι «τα προγενέστερα μέτρα για την εξασφάλιση πρώτων υλών φθάνουν στα όριά τους. Η βιομηχανία δοκιμάζεται από τον τρόμο ότι ο τομέας υψηλής τεχνολογίας της Γερμανίας θα μείνει χωρίς τον απαραίτητο ανεφοδιασμό».

Η εφημερίδα ανέφερε ότι οι γερμανικές εισαγωγές πρώτων υλών τριπλασιάστηκαν κατά την τελευταία δεκαετία και ότι «η μάχη για τις πρώτες ύλες αφορά πετρέλαιο και αέριο αλλά και ορυκτά» μεταξύ των οποίων, ως ιδιαίτερα πολύτιμα απαριθμούσε τα Λίθιο, Κοβάλτιο, Χρώμιο, Ινδιο και Γεώλιθο, τονίζοντας τον αυξανόμενης οξύτητας ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο αυτών των πόρων.

Σε ερώτηση της εφημερίδας στον πρόεδρο της «Συμμαχίας Πόρων» Ντίρκ Πάσκερτ αν για την εξασφάλιση αυτών των υλών θα ξαναχρειασθεί προσφυγή σε πολέμους, ο εκπρόσωπος της μεγάλης γερμανικής βιομηχανίας απάντησε: « Η Ιστορία δείχνει ότι πολλές συρράξεις έχουν στη ρίζα τους την σύγκρουση για την εξασφάλιση πόρων. Μέχρι τώρα ήταν για πετρέλαιο και αέριο, αλλά συνεχώς περισσότερο για ορυκτά. Ο εφοδιασμός σε πρώτες ύλες είναι η βάση του πλούτου και της αξίας μιας χώρας και επομένως της γεωπολιτικής σημασίας της».

Η Χάντελσμπλατ τόνιζε ότι τις θέσεις αυτές συμμερίζεται η γερμανική πολιτική ηγεσία και ότι για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση «ο έλεγχος των πρώτων υλών είναι υπόθεση στρατηγικής σημασίας για την εξωτερική πολιτική» και ότι προετοιμάζεται για μια κατάσταση όταν «οι υφιστάμενες συνεργασίες για την προμήθεια πρώτων υλών» θα είναι ανεπαρκείς και θα «απαιτούνται πρόσθετα μέτρα ασφαλείας και στρατιωτικά εργαλεία».

Συμπέρασμα της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας: Προγραμματίζεται η ανασυγκρότηση του γερμανικού στρατού, «για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε στον κόσμο». Αυτά προ εικοσαμήνου. 

Ευρωπαϊκό Επιμύθιο
Αν αυτά δεν αρκούν για να πείσουν για την σωστή τιτλοφόρηση του παρόντος, υπάρχει και το πρόσφατο συμβάν στο εσωτερικό ευρωπαϊκό μέτωπο, όπου η εγκατάλειψη κάθε φροντίδας για μέτρο και αυτοσυγκράτηση εκδηλώθηκε με το μήνυμα Μέρκελ προς Κάμερον, δια του Σπήγκελ, ότι περίπου η Βρετανία μπορεί να τα μαζεύει αν θέλει από την ΕΕ, αλλά δεν θα της γίνει το χατίρι για την κατάργηση της ελεύθερης διακίνησης υπηκόων στις χώρες της ΄Ενωσης.

Η ελάχιστα «εταιρική» και προσβλητικά προκλητική δήλωση πυροδότησε υποτροπή του τελευταίου πολέμου με φραστικούς βομβαρδισμούς, στις στήλες της αλληλογραφίας των ιστοσελίδων των δύο χωρών.
Αλλά καμιάν επίσημη αντίδραση, από τις συνολικά υποτακτικές κυβερνήσεις της ΕΕ, στην παταγώδη προβολή τόσης αυτοκρατορικής αυτάρκειας και αμεριμνησίας…

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου