Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Μαΐ 2016

Ο Σταύρος Λυγερός στο νέο του βιβλίο αναλύει το σκηνικό γέννησης και διαμόρφωσης του ισλαμικού φονταμενταλισμού και εξηγεί πώς οι νεαροί μουσουλμάνοι μεταλλάσσονται σε τζιχαντιστές.
Με μια σειρά από παρεμβατικά κείμενα και αναλύσεις γύρω από το ισλαμικό ζήτημα και την αναβίωση της τρομοκρατίας, ο Σταύρος Λυγερός έχει φανεί σχεδόν προφητικός: προέβλεψε από νωρίς ότι ο πόλεμος στο Ιράκ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στην περιοχή και ότι ο εκφυλισμός των φιλοδυτικών καθεστώτων δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εντείνει τις προϋπάρχουσες αντιθέσεις.

Στο νέο του βιβλίο «Η ισλαμική τρομοκρατία», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, ο γνωστός δημοσιογράφος, συγγραφέας και αναλυτής προσπαθεί να εμβαθύνει στο τι ακριβώς διαμόρφωσε τη νέα γενιά τζιχαντιστών, ποιες είναι οι απαρχές της και πώς συνδέονται τελικά με το ισλαμικό ζήτημα. Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο μέρος μιας διλογίας: το πρώτο μέρος, που συνιστά και το παρόν βιβλίο, επικεντρώνεται στην επέκταση και γενίκευση της ισλαμικής τρομοκρατίας και το δεύτερο, που αναμένεται να ακολουθήσει, αφορά στη διόγκωση των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών. Οπως τονίζεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, παρότι πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους ανέμους, αυτοί «βιώνονται από την Ευρώπη ως παράλληλες κρίσεις που, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, απειλούν με αποδιάρθρωση το ενοποιητικό εγχείρημα».

Η ανάλυση του Λυγερού ξεκινά από τον εντοπισμό της μήτρας του κακού που έγκειται στις λάθος εκτιμήσεις των νεοσυντηρητικών στην Αμερική, οι οποίοι «δεν αντιμετώπισαν την τρομοκρατική επίθεση εναντίον των Δίδυμων Πύργων ως αφετηρία αναστοχασμού επί της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά ως χρυσή ευκαιρία για να επιβάλουν τη δική τους στρατηγική». Ακολούθησε μια σειρά από αυταρχικές ενέργειες όπως η διεθνής επιβολή κανόνων εκ μέρους των ΗΠΑ, η αποδόμηση του ΟΗΕ, του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η «αναμόρφωση» της Μέσης Ανατολής, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει στο βιβλίο του ο Λυγερός, αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα αυτής της νεοσυντηρητικής στρατηγικής με τις ευχές του Ισραήλ και με την τρομοκρατία να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επέμβαση στο Ιράκ - και όχι μόνο. Ηταν δε τέτοια η αυτοκρατορική λογική και αλαζονεία της Αμερικής που ανάγκασε τον γαλλογερμανικό άξονα να συνταχθεί εναντίον της διαμορφώνοντας για πρώτη φορά ένα ρήγμα στο δυτικό στρατόπεδο. Μια σειρά από λάθη, στην περίπτωση του Ιράκ αλλά και του Αφγανιστάν, δημιούργησε ένα ντόμινο με απρόβλεπτες εξελίξεις.

Πολύ σωστά ο Λυγερός υποστηρίζει πως αν η εξέλιξη στο Ιράκ ήταν διαφορετική και αν είχε σταθεροποιηθεί το φιλαμερικανικό καθεστώς στη Συρία, τα πράγματα ενδεχομένως να λειτουργούσαν υπέρ της Δύσης. Η βαθιά διάβρωση, όμως, στο εσωτερικό των κρατών αυτών προκάλεσε την αγανάκτηση του κόσμου και τις συνακόλουθες εξεγέρσεις που πήραν το όνομα Αραβική Ανοιξη. Ο δρόμος προς τη διαμόρφωση ενός νέου ισλαμικού φονταμενταλισμού ήταν αναπόφευκτος και δεν κατάφερε να τον ανατρέψει ούτε η πιο ήπια και πιο διπλωματική αμερικανική πολιτική του Ομπάμα. Σύμφωνα με τον Λυγερό, μέσω των G7 και των G20 ο Ομπάμα ουσιαστικά στόχευε στην ανασυγκρότηση της διατλαντικής σχέσης ΗΠΑ - Ευρώπης, «ώστε μέσω αυτής να διατηρήσει με συναινετικούς όρους και σε χαμηλότερο επίπεδο την αμερικανική ηγεμονία».

Οπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο βιβλίο: «Με τον ίδιο τρόπο που το ντόμινο των αραβικών εξεγέρσεων έπληξε το αντιαμερικανικό καθεστώς της Συρίας, απείλησε και τα φιλοδυτικά καθεστώτα του Κόλπου. Τα καθεστώτα στο Μπαχρέιν και την Υεμένη κλυδωνίστηκαν, ενώ φόβοι εκφράστηκαν και για το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας. Είναι αξιοσημείωτο, άλλωστε, ότι στις εξεγέρσεις που εκδηλώθηκαν στις χώρες της Αραβικής Χερσονήσου, παραλλήλως με το αίτημα για ελευθερία και δημοκρατία, είχε υπεισέλθει και η αντίθεση σουνιτών - σιιτών. Η αντίθεση αυτή, εκτός από θρησκευτικο-πολιτικό χαρακτήρα, εκεί έχει και κοινωνικο-ταξικό χαρακτήρα. Οπως φάνηκε, όμως, όταν η φωτιά της εξέγερσης απείλησε καθεστώτα τα οποία συνδέονται καθοριστικά με τη διεθνή οικονομία λόγω πετρελαίου, οι Αμερικανοί έσπευσαν να σταθεροποιήσουν το κομμάτι αυτό του αραβικού κόσμου».

Αναπόφευκτα όλα ετούτα συνδέονται με τα ζητήματα ταυτότητας αφού στα αραβικά κράτη δεν παίζει ρόλο η εθνική ταυτότητα, αλλά η μουσουλμανική και η φυλετική. Μετά την κατάρρευση των φιλοδυτικών καθεστώτων λοιπόν - «τα φονταμενταλιστικά ισλαμικά κινήματα βρήκαν νέα ακροατήρια». Σύμφωνα με την ανάλυση του Λυγερού, «η Δύση υποστήριξε το εξεγερσιακό κύμα της Αραβικής Ανοιξης, αλλά σταδιακά συνειδητοποίησε ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες φέρνουν στο πολιτικό προσκήνιο όχι δυτικότροπες δυνάμεις, όπως ήλπιζε, αλλά το πολιτικό Ισλάμ.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι οι Αμερικανοί δεν διδάσκονται επαρκώς από τα λάθη τους». Παρακάτω αναλύεται η διαμόρφωση της Αλ Κάιντα, η ανάδυση του νέου ισλαμικού κράτους που σκοπό έχει να εγκαθιδρύσει ένα νέο χαλιφάτο εξηγώντας μας σε βάθος πώς οι γεννημένοι στην Ευρώπη νεαροί μουσουλμάνοι μεταλλάσσονται σε τζιχαντιστές. Ενα βιβλίο άκρως πολύτιμο για το τι συμβαίνει με το νέο τρομοκρατικό κύμα του ισλαμικού φονταμενταλισμού από έναν αναλυτή που γνωρίζει τα πράγματα σε βάθος όχι μόνο σε ιστορικό, αλλά και σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο.

Το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανακοίνωσε πως η Τουρκία δεν θα δέχεται πίσω μετανάστες μέχρι να υπάρξει πρόοδος στο θέμα της βίζας

Η Τουρκία δεν θα κάνει κανένα περαιτέρω βήμα όσον αφορά την εφαρμογή της συμφωνίας που είχε συνάψει με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την επανεισδοχή των προσφύγων και των μεταναστών ωσότου υπάρξει πρόοδος στο θέμα της κατάργησης της βίζας για τους Τούρκους υπηκόους που επιθυμούν να ταξιδεύουν στον Χώρο Σένγκεν, διεμήνυσε ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σήμερα.

Μιλώντας στην Παγκόσμια Ανθρωπιστική Σύνοδο Κορυφής η οποία διεξάγεται στην Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν υπογράμμισε επίσης ότι τα κεφάλαια που υποσχόταν στην Άγκυρα η ΕΕ βάσει της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη εκταμιευθεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary

Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Τον Απρίλιο, οι Ολλανδοί πολίτες ψήφισαν κατά της συμφωνίας σύνδεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ουκρανία. Στις αρχές Μαΐου, η κυβέρνηση της Ουγγαρίας επιβεβαίωσε την απόφασή της για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη διανομή των αιτούντων άσυλο μεταξύ των κρατών - μελών. Τον Ιούνιο, στην Βρετανία θα διεξαχθεί ψηφοφορία για το αν η χώρα αυτή θα αποχωρήσει εντελώς από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι πολίτες της ΕΕ καλούνται να αποφασίσουν για θέματα που συνδέονται με την διαδικασία ένταξης κάποιας χώρας στην ΕΕ. Δεδομένου του γεγονότος ότι ότι η δημοκρατική νομιμοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης τίθεται υπό αμφισβήτηση, ο θεσμός του δημοψηφίσματος χρησιμοποιείται ως "εργαλείο", προκειμένου να περισωθεί η κλονισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς της ΕΕ.

Σύμφωνα με ορισμένους εμπειρογνώμονες, η τρέχουσα “έξαρση” δημοψηφισμάτων στην Ευρώπη είναι, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα της επικείμενης βρετανικής ψηφοφορίας. Σύμφωνα με την ίδια άποψη, το Λονδίνο απέδειξε ότι τα δημοψηφίσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, προκειμένου να εξαναγκάζονται οι Βρυξέλλες να κάνουν παραχωρήσεις σε διάφορα επίμαχα ζητήματα. Επομένως, οι κυβερνήσεις κατά πάσα πιθανότητα θα εξακολουθήσουν να καταφεύγουν σε δημοψηφίσματα, με σκοπό την απαίτηση παραχωρήσεων από την ΕΕ ή για να δικαιολογούν αποφάσεις τους που αφορούν στις ίδιες της χώρες τους.

Από την άλλη πλευρά, αυτό σημαίνει επίσης ότι κάποιες διαδικασίες που αφορούν στην ευρωπαϊκή “ολοκλήρωση” θα μπορούν να "παγώνουν", ή ακόμη και να ακυρώνονται, λόγω της λαϊκής ετυμηγορίας. Η κατάσταση αυτή έχει προκύψει ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης πολιτικής, οικονομικής και μεταναστευτικής κρίσης στην ΕΕ και ενισχύεται από την έλλειψη νομιμότητας του ευρωπαϊκού γραφειοκρατικού πυρήνα των Βρυξελλών.

1. Στην περίπτωση του μεταναστευτικού, οι κυβερνήσεις θα έχουν την ευχέρεια να χρησιμοποιούν την λαϊκή αντίδραση στο καθεστώς μετεγκατάστασης, προκειμένου να δικαιολογούν την απόρριψη του σχεδίου σε επίσημες συναντήσεις στις Βρυξέλλες. Όσο για την στάση της Ουγγαρίας, θα γίνει ισχυρότερη εάν η χώρα είναι σε θέση να συντονίσει τις δράσεις της με εκείνες άλλων χωρών.

2. Επίσης, τα εκάστοτε δημοφιλή πολιτικά κόμματα θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα δημοψηφίσματα ως μέρος των προεκλογικών εκστρατειών τους ή ως "εργαλείο" για την εφαρμογή αποφάσεων, αγνοώντας τις όποιες αντιδράσεις από το κατεστημένο. Το "Εθνικό Μέτωπο" της Γαλλίας, για παράδειγμα, έχει υποσχεθεί ότι θα διεξαγάγει ψηφοφορία για την παραμονή ή μη της χώρας στην ΕΕ, εάν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές το 2017. Το "Κίνημα Πέντε Αστέρων" της Ιταλίας έχει επίσης δηλώσει ότι, σε περίπτωση που εκλεγεί, θα διοργανώσει δημοψήφισμα για την παραμονή ή έξοδο της χώρας από την ΕΕ.

3. Αλλά και διάφορες ομάδες συμφερόντων ή μη κυβερνητικές οργανώσεις θα είναι  επίσης σε θέση να ασκούν πίεση για να προωθούν την ατζέντα τους με ανάλογο τρόπο. Ωστόσο, ελάχιστα μέλη της ΕΕ διαθέτουν μηχανισμούς, οι οποίοι επιτρέπουν σε ομάδες πολιτών την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων.

Υπάρχουν αρκετά δυσεπίλυτα ζητήματα στην Ευρώπη, που θα μπορούσαν να διευθετηθούν μέσω δημοψηφισμάτων. Το γεγονός αυτό καθ' εαυτό απειλεί την εξουσία της γραφειοκρατίας της ΕΕ. Ωστόσο, η τάση του να αγνοείται το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν απλά θα πυροδοτήσει ένα κύμα νέων δημοψηφισμάτων σε ολόκληρη την ήπειρο.

Εάν δεν προκύψει κάποια άλλη επιλογή, όλο και περισσότερες κυβερνήσεις στην Ευρώπη θα απειλούν να θέσουν την ένταξη τους στην ΕΕ ή την Ευρωζώνη στην ευχέρεια της λαϊκής ετυμηγορίας, έτσι ώστε να αντιστέκονται σε μέτρα, τα οποία υπονομεύουν το μέλλον του εθνικού τους πλούτου, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας τους.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Αφού ψήφισε το σκληρότερο και το πιο διαρκές και ανεξέλεγκτο από όλα τα μνημόνια, ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε για την Κωνσταντινούπολη να φωτογραφηθεί όλο γελάκια με την Αγκελα Μέρκελ, αλλά και όταν κοιτά με δέος τον Ερτογάν, σα να ήταν μαθητούδι του… Κι άφησε πίσω του μία Ελλάδα παραζαλισμένη, υπό διάλυση και σε κατάσταση πλήρους και βαθιάς απελπισίας.

Όπως σωστά το έθεσε χθες ο Στέφανος Μάνος: «η ενεχυρίαση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια θυμίζει πολεμικές επανορθώσεις. Χάσαμε κάποιο πολέμο;» Ποιος; Όχι κάποιος ψευτοαριστερός τύπου Αλέξη, αλλά κάποιος ο οποίος επί δεκαετίες είναι υπέρμαχος του μικρότερου κράτους.

Είναι εντελώς άλλο όμως το λιγότερο και το υγιέστερο κράτος, από ότι το ανύπαρκτο, το παραδομένο, το ηττημένο κράτος στο οποίο η ίδια η Ελλάδα δεν έχει πλέον, μετά την Κυριακή που μας πέρασε, καμία εξουσία. Αυτά που υπέγραψε ο Τσίπρας με τον Καμμένο, πράγματι θυμίζουν συνθήκη παράδοσης άνευ όρων μετά από πολεμική κατά κράτος ήττα.

Ο τόπος αυτός γνώρισε πολλούς πολιτικούς που άλλα λέγαν κι άλλα έκαναν.

Δεν γνώρισε όπως ποτέ μέχρι σήμερα ένα μάτσο ψεύτες, τέτοιους ψεύτες, «θεομπαίχτες» όπως ορθώς τους χαρακτήρισε ο Δημήτρης Κουτσούμπας, στην εξουσία. Που για να κρατηθούν σε αυτήν πουλάνε τα πάντα, χωρίς ίχνος τσίπας και συνείδησης.

Τέτοιο πράγμα, δεν είχε δει ξανά αυτός ο τόπος.
Και ήδη το πληρώνουμε πολύ ακριβά.

Ας προετοιμαστούμε δε, γιατί, τώρα που έληξε η άνευ όρων παράδοση των Τσίπρα και Καμμένου στο Βερολίνο, υπάρχει και η Τουρκία.

Και εκεί είναι πλέον σφόδρα πιθανό να το πληρώσουμε πολύ ακριβότερα…


Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

"Λέμε πάντα το εξής: το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η τρομοκρατία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η υποκριτική, διπρόσωπη στάση ορισμένων απέναντι στις τρομοκρατικές οργανώσεις. Κράτη τα οποία ελέγχουν την παγκόσμια αγορά όπλων εξοπλίζουν τους τρομοκράτες. Τα προκαλώ να το αρνηθούν”. Αυτό διακήρυξε ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdogan την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ ακόμη βρισκόταν σε εξέλιξη στη Βιέννη η Διεθνής Ομάδα Υποστήριξης της Συρίας, με πρωταγωνιστές τους υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ John Kerry και της Ρωσίας Sergei Lavrov, σε αναζήτηση για άλλη μία φορά ενός συμβιβασμού ως προς τους όρους τήρησης της συριακής εκεχειρίας.

Όταν βεβαίως ο Erdogan καταγγέλλει "διπροσωπία” έναντι της τρομοκρατίας, αυτό που έχει κατά νού δεν είναι οι (πολλαπλά ενισχυμένοι από την Άγκυρα) τζιχαντιστές διαφόρων αποχρώσεων που δρουν στη βόρεια Συρία – όσο και αν οι ρουκέτες που εκτοξεύει το Ισλαμικό Κράτος εναντίον της μεθοριακής τουρκικής πόλης Kilis αποτελούν το νέο επιχείρημα που επικαλείται η Τουρκία για να απειλήσει με ανάληψη "μονομερούς δράσης” νοτίως των συνόρων της.

Η εξομοίωση των μαχητών της κουρδικής οργάνωσης της Συρίας PYD με τους τζιχαντιστές, σε μιαν αδιαφοροποίητη οντότητα που καλείται "τρομοκρατία” αποτελεί σταθερό μοτίβο της τουρκικής στρατηγικής. Όπως άλλωστε και οι τριβές, όλους τους προηγούμενους μήνες, με την Ουάσιγκτον, η οποία αρνείται να προσχωρήσει σε αυτή τη λογική.

Όμως, η διάσταση απόψεων πέρασε σε ανώτερο επίπεδο μετά την αιφνιδιαστική επίσκεψη που πραγματοποίησε το Σάββατο ο νέος διοικητής της Centcom, στρατηγός Joseph Votel στο Κομπάνι.

Η Centcom αποτελεί τη μία από τις έξι διακλαδικές διοικήσεις στις οποίες οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διαιρούν τον πλανήτη, εν προκειμένω με δικαιοδοσία στην Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, ο δε διοικητής της επέχει θέση "ανθυπάτου” με ρόλο όχι μόνο στρατιωτικό, αλλά και πολιτικό.

Το Κομπάνι, πάλι, αποτελεί ένα από τα τρία αυτοδιαχειριζόμενα καντόνια που έχει συγκροτήσει μετά το 2100 το κουρδικό στοιχείο της Συρίας, υπό την καθοδήγηση του PYD, στα βόρεια της χώρας και αναδείχθηκε σε σύμβολο του αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, κατά την πολύμηνη πολιορκία του, για την οποία ο Erdogan είχε προβλέψει απαθώς ότι θα τερματισθεί με την κατάληψη της πόλης.

Η επίσκεψη του στρατηγού Votel στο Κομπάνι αποτελεί κίνηση υψηλότατου συμβολισμού, καθώς σηματοδοτεί την μετάβαση των ΗΠΑ από την διακριτική πολιτική και επιχειρησιακή υποστήριξη των Κούρδων της Συρίας στην ανοιχτή σύμπραξη. Εντάσσεται δε στην προετοιμασία του εδάφους για την μελλοντική "πορεία προς τη Ράκκα” την οιονεί πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Επισκέψεις Αμερικανών αξιωματούχων στα κουρδοκρατούμενα εδάφη υπήρξαν και άλλες κατά το παρελθόν – όπως αυτή του ειδικού συμβούλου ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Brett McGurk πέρσι και ενδεχομένως (διότι δεν έχει επιβεβαιωθεί) εκ νέου την περασμένη εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία του Votel αποτελεί την υψηλότερου προφίλ επίσκεψη μέχρι τώρα.

Ο Faysal Itani, εμπειρογνώμονας του Atlantic Council, εκτίμησε, μιλώντας στο Middle East Eye, ότι με τον τρόπο αυτό η Ουάσιγκτον σηματοδοτεί "το πλήρες διαζύγιο της πολιτικής της κατά του Ισλαμικού Κράτους από τον ευρύτερο πόλεμο της Συρίας”, σε σχέση με τον οποίο οι αμερικανικές αντιφάσεις παραμένουν ανεπίλυτες.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη ενός αξιόπιστου επιτόπιου συμμάχου κατά των τζιχαντιστών, που ακριβώς στο Κομπάνι απέδειξε τις ικανότητές του, δεν μπορεί να αγνοηθεί από τις ΗΠΑ. Επιπλέον, η προοπτική πολιτικής επίλυσης της συριακής κρίσης, επιβάλλει το ξεπέρασμα σε κάποια χρονική στιγμή του "βέτο” που θέτει η Τουρκία (και μόνο αυτή, όπως τονίζει ο Lavrov) στην συμμετοχή του PYD στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Γενεύης.

Υπογραμμίζει άλλωστε ειρωνικά τις "καταγγελίες” Erdogan το γεγονός ότι οι Κούρδοι οικοδεσπότες του παραπονέθηκαν στον Αμερικανό στρατηγό ότι στηρίζονται για τον εξοπλισμό τους στη μαύρη αγορά, με την οποία, όπως είπαν, "δεν οικοδομείται πραγματικός στρατός”.

Εντός της Τουρκίας πάντως η μάχη των δυνάμεων ασφαλείας με τους ενόπλους του ΡΚΚ (αδελφής οργάνωσης του PYD) μόλις πέρασε ένα κρίσιμο κατώφλι, με την κατάρριψη στις 13 Μαϊου τουρκικού επιθετικού ελικοπτέρου, χάρη σε ρωσικό φορητό πύραυλο εδάφους-αέρος 9K38 Igla, σαν αυτούς που χρησιμοποιούν οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας, της Αρμενίας, του Ιράν, της Συρίας και της Αιγύπτου...

Ο στρατηγός Vottel φέρεται να ενδιαφέρεται ιδίως για την ενίσχυση του αραβικού σκέλους των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, που έχουν συγκροτηθεί με τη συμμετοχή 25.000 Κούρδων και 5.000 Αράβων μαχητών, ώστε η "πορεία προς τη Ράκκα” να μην λάβει τα χαρακτηριστικά "κουρδικής προέλασης”, η οποία αναπόφευκτα θα κληροδοτήσει με εθνοτικές συγκρούσεις την "επόμενη μέρα”.

Πρόκειται ακριβώς για το σενάριο που διεκτραγωδούν οι εκπρόσωποι της "μετριοπαθούς” ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης, που καταγγέλλουν, με δηλώσεις τους στην Voice of America μετά την επίσκεψη Votel στο Κομπάνι, ότι ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός στηρίζεται απλώς "με τον αναπνευστήρα”, ενώ το αμερικανικό ενδιαφέρον δείχνει να έχει στραφεί εξολοκλήρου στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις.

Όσο για τις τουρκικές αντιρρήσεις, αυτές ο διοικητής της Centcom είχε ασφαλώς την ευκαιρία να τις ακούσει κατά την απροειδοποίητη επίσκεψή του στην Άγκυρα την Κυριακή, όπου συναντήθηκε με Τούρκους στρατιωτικούς και διπλωμάτες και πληροφορήθηκε, κατά τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, ότι η γειτονική χώρα δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στην "πορεία προς τη Ράκκα”.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι καιρός ίσως να βάλουμε ένα τέλος στο μύθο για τη δημόσια περιουσία, την αξία της και τη διαχείρισή της από το ελληνικό δημόσιο. Και να ξεσκεπάσουμε τις υποκριτικές πολιτικές οιμωγές για την παράδοσή της σε ξένα χέρια μέσω του Ταμείου, που ψήφισε προχτές η κυβερνητική πλειοψηφία.

Οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού στο κοινοβούλιο είναι οι τελευταίοι που έχουν δικαίωμα να μιλάνε και να υπερασπίζονται αυτή την περιουσία. Επειδή, είναι και οι τελευταίοι που φρόντισαν ποτέ γι αυτήν, ενώ αντιθέτως, είναι οι πρώτοι που την έχουν αφήσει απαξιωμένη εδώ και δύο αιώνες, όταν δεν την έχουν απαξιώσει κατά καιρούς με τις διεφθαρμένες πολιτικές τους. Διακομματικά κι όλας.

Δυσκολεύεται κανείς να απαριθμήσει τον αναξιοποίητο πλούτο αυτής της πανέμορφης χώρας, αυτού του ευλογημένου τόπου της Γης, που είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια αυτών που τη διαχειρίζονται.

Κλαίνε και οδύρονται εδώ και λίγες μέρες πολιτικοί και πολίτες από κάθε πολιτική και ιδεολογική σκοπιά για την εκποίηση των δημόσιων αγαθών, είτε πρόκειται για εταιρίες, είτε για πλουτοπαραγωγικές πηγές, είτε για φιλέτα γης και θάλασσας.

Υποκρισίες! Το κράτος έχει σχεδόν 200 χρόνια ζωής εδώ. Και οι ελεύθεροι πολίτες άλλα τόσα. Στα λίγα χρόνια που ζω και στα πολλά που έχω μελετήσει δεν έχω δει κανέναν, με εξαίρεση την πρώτη περίοδο Καραμανλή πριν το 1961, να δίνει δεκάρα τσακιστή για την αξιοποίηση αυτού του πλούτου.

Ο υπόγειος πλούτος της χώρας σε μέταλλα και σπάνια στοιχεία υπήρξε στο μεγάλο του όγκο είτε αντικείμενο ολιγοπωλίων, με προνομιακές λεόντειες συμφωνίες μεταξύ ισχυρών επιχειρηματιών και ανίσχυρων οσφυοκαμπτών πολιτικών, είτε θαμμένος και ανεκμετάλλευτος, παρά τις χιλιάδες σελίδες του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών Ερευνών), των Ελλήνων Μεταλλειολόγων και ελάχιστων εκθέσεων των αρμόδιων υπηρεσιών.

Οι ενεργειακές πηγές της χώρας, είτε σε μεταλλεύματα, είτε σε υδρογονάνθρακες, είτε σε ανανεώσιμες πηγές, είτε σε εναλλακτικές μορφές είναι, μετά από δεκαετίες που ανθούν έξω από δω, σε νηπιακή κατάσταση όταν δεν είναι προνομιούχα μονοπωλιακές και όταν δεν λειτουργούν σε βάρος εκείνων που τόλμησαν να επιχειρήσουν σ αυτές.

Οι μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις, που θα μπορούσαν να ανθούν και να αποδίδουν στον ελληνικό λαό πλούτο, δεν είναι παρά χοάνες κομματικών διορισμών και κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος. Για να θυμηθώ μόνο την Ολυμπιακή, την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, την Ελληνική Βιομηχανία Όλων, την Πυρκάλ, τα Ναυπηγεία, τα κρατικά λιμάνια ΟΛΠ και ΟΛΘ, τα κρατικά αεροδρόμια, τις εταιρίες που εκμεταλλεύονται όλα τα αρχαία της χώρας, τις εταιρίες Ολυμπιακών Ακινήτων και ακινήτων-φιλέτων του αιγιαλού και της ενδοχώρας, τα δεκάδες εγκαταλελειμμένα κρατικά εργοστάσια και ακίνητα μέσα κι έξω από τις πόλεις, σε περιοχές που ξένα κράτη και επενδυτές θα τα είχαν κάνει μηχανές παραγωγής χρήματος.

Ο δασικός πλούτος σε επίπεδο βιομηχανικής, τουριστικής, ερευνητικής εκμετάλλευσης είναι απών, αφού βρίσκεται, όπως και όλη η χώρα στα νύχια αδιάφορων και οκνηρών διαχειριστών στην πλειοψηφία τους, όταν δεν αρμέγεται και δεν καταστρέφεται με εγκατάλειψη και φωτιές από οργανωμένα συμφέροντα, διαπλεκόμενα με την κρατική καμαρίλα ή ανεξέλεγκτα από την απουσία ουσιαστικής φύλαξης και ελέγχου.

Η ομορφιά του ελληνικού χώρου με τις θάλασσες και τη μαγευτική ανθρώπινη ενδοχώρα, που θα μπορούσε να είναι πόλος έλξης εκατομμυρίων τουριστών και περιηγητών 12 μήνες το χρόνο, βρίσκεται στην πλειοψηφία του σε πρωτόγονη τουριστική κατάσταση, σε επίπεδο νοικιαζόμενου κακού δωματίου και άθλιας χωριάτικης σαλάτας, χωρίς σοβαρό προγραμματισμό και συντονισμό μεταξύ των Νομών της χώρας και χωρίς κεντρικό σχεδιασμό και σοβαρό συντονισμό μεταφορικών και επικοινωνιακών υπηρεσιών και χωρίς εξειδίκευση τομέων αξιοποίησης του μοναδικού αυτού πλούτου. Όσοι έχουν ταξιδέψει σε Ευρώπη, Αφρική, Ασία και Αμερική ξέρουν καλά για τι πράγμα μιλάω.

Η δημόσια περιουσία, που είναι ο πλούτος όλων των Ελλήνων αδιακρίτως, καρκινοβατεί ανάμεσα:

- στην εγκληματική κομματική και ωχαδερφίστικη διαχείριση του ελληνικού κράτους

- στην εγκληματική ατομικίστικη διεφθαρμένη διαχείριση της τοπικής αυτοδιοίκησης και

- στην ωχαδερφίστικη αδιαφορία των πολιτών, που δεν έχουν εκπαιδευτεί από το κράτος τους να είναι φύλακες και εκμεταλλευτές της ίδιας τους της περιουσίας. Αντίθετα, το κράτος τους εκπαιδεύει να αδιαφορούν για ο,τιδήποτε δεν αφορά τον στενό εαυτούλη τους. Να διαπλέκονται και να ρουσφετολογούν. Χωρίς να σκέφτονται ότι αυτός ο εαυτούλης θα ευημερεί αληθινά αν οι ίδιοι φροντίζουν τη δημόσια περιουσία τους όπως φροντίζουν και την ατομική.

Κατέγραψα λίγα μόνο από αυτά που αποτελούν δημόσιο πλούτο. Και που με την υπογραφή της κυβέρνησης προχτές μπορούν να παραδίνονται σε ξένη διαχείριση. Που λέει φωναχτά έξω από δω ότι οι Έλληνες είναι ανίκανοι να διαχειριστούν το ίδιο τους το σπίτι.

Δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Όπως έγραψα ήδη οι ελληνικές κυβερνήσεις σκυλεύουν το σώμα της πατρίδας των Ελλήνων εδώ και πολλά χρόνια. Και είναι και οι τρείς παράγοντες που προανέφερα υπεύθυνοι, που αυτό το διαμάντι της Γης αντί να είναι η Γη της Επαγγελίας, όπως μπορεί, γίνεται τροφή για ξένα όρνια.

Ήδη εχτές ο Πιτέλα υμνούσε την ομορφιά των Τεμπών προαναγγέλλοντας το ενδιαφέρον για την αξιοποίησή τους. Έχετε πάει στα Τέμπη; Θλίψη και εγκατάλειψη στον παράδεισο της Θεσσαλίας!

Δε φταίνε τα ξένα όρνια, που θα πλουτίζουν από τις ομορφιές, αλλά και από τις δυνατότητες της παραγωγικής Ελλάδας που θα αγοράσουν κοψοχρονιά. Θα φταίνε οι εγκληματικοί κυβερνήτες της χώρας διαχρονικά και οι παραδομένοι στον ατομικισμό τους έρμοι κάτοικοι, που θα βλέπουν τις ξένες εταιρίες να πλουτίζουν από τον δικό τους πλούτο, που άφησαν ανεκμετάλλευτο.

Και θα είναι οι κάτοικοι αυτής της χώρας απλώς φτηνοί εργάτες στις επιχειρήσεις εκείνων. Και μικρομεσαίοι τσανακογλύφτες. Αντί για ελεύθεροι πολίτες θα είναι στην ουσία δουλοπάροικοι. Υπαλληλάκια σε ξένους. Αυτοί, που έχουν το προνόμιο να διαβάζουν αν ήθελαν τους αρχαίους κλασσικούς στο πρωτότυπο. Που έγραφαν πριν 2500 χρόνια: «Όποιος χρεώνεται γίνεται δούλος του πιστωτή του.»

Και το προνόμιο να διαβάζουν στο πρωτότυπο τον πιο σύγχρονο ποιητή:
«Όσοι το κραταιόν χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται
δεσμόν δουλείας ας έχωσιν. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Πούν’ τες αυτές οι δύο.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου