Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Μαρ 2016

"Αφομοίωση" ποιού από ποιον; 
Ποιούς και πως εξυπηρετεί ο εξισλαμισμός της Ευρώπης;

Ανάλυση: Περιοδικό Focus με πληροφορίες από την Le Monde Diplomatique
Aπόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

"Λόγω της επιτεινόμενης μεταναστευτικής κρίσης και των προβλημάτων που αφορούν την στέγαση πολλών χιλιάδων προσφύγων, η επιτροπή εμπειρογνωμόνων (“think tank”) που ακούει στο όνομα European Democracy Lab (Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Εργαστήριο) πρότεινε να παρέχεται στους πρόσφυγες γη σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, προκειμένου να είναι σε θέση να αναδημιουργήσουν τις πατρίδες τους", αναφέρει σε ανάλυσή του το γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Focus.

Η ιδέα ανήκει στην επικεφαλής του EDL Ουλρίκε Γκερό και τον Αυστριακό συγγραφέα Ρόμπερτ Μενάσε και παρουσιάστηκε σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στη γερμανική έκδοση της γαλλικής εφημερίδας Le Monde Diplomatique. 

Νέα Δαμασκός, Νέο Χαλέπι, Νέα Καμπούλ, Νέο Ισλαμαμπάντ...

Σύμφωνα με τους αρθρογράφους, αντί να χρηματοδοτούν οι Ευρωπαίοι με αδρά ποσά την κοινωνική ένταξη και τα μαθήματα γλώσσας των μεταναστών, την προστασία των συνόρων τους, τους φράχτες και τα ενισχυτικά μέτρα ασφαλείας, θα πρέπει να βοηθήσουν τους μετανάστες, διαθέτοντάς τους ορισμένα ποσά και γη, προκειμένου να εγκατασταθούν και να χτίσουν δικές τους κατοικίες. Στη συνέχεια, οι μετανάστες θα είναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους και να αρχίσουν την οικοδόμηση των πόλεών τους.

Αυτές οι πόλεις, οι οποίες πιθανόν να ονομαστούν "Νέα Δαμασκός", "Νέο Χαλέπι" ή "Νέα Καμπούλ", θα μπορούσαν να αποτελέσουν την λύση στο πρόβλημα της κοινωνικής ενσωμάτωσης, σύμφωνα με την Γκερό και τον Μενάσε. “Με τον καιρό”, διαβεβαιώνουν οι αρθρογράφοι τους αναγνώστες, “οι νεοαφιχθέντες θα αναμιχθούν, όπως είναι αναμενόμενο, με τους κατοίκους των παλαιών πόλεων”. Οι πρόσφυγες “θα ψάξουν για δουλειά στο Βερολίνο, ενώ οι (π.χ. Γερμανοί) φοιτητές θα αναζητήσουν να μείνουν σε φθηνά διαμερίσματα στη Νέα Δαμασκό”.

Ατυχείς παραλληλισμοί με ιδρύσεις πόλεων στην Αμερική του 18ου και 19ου αιώνα

“Η πλήρης ενοποίηση θα προκύψει με την τρίτη γενιά των μεταναστών, όταν τα εγγόνια του πρώτου κύματος θα έχουν μάθει τη γλώσσα της νέας χώρας καταγωγής τους”, υποστηρίζουν οι Γκερό και Μενάσε, αναφέροντας ως παράδειγμα πόλεις που ιδρύθηκαν από Γερμανούς αποίκους στην Αμερική τον 18ο και 19ο αιώνα, και ονομάστηκαν Νέο Ανόβερο ή Νέο Αμβούργο.

Υποσκελίζοντας το κράτος

Το σχέδιο της επιτροπής εμπειρογνωμόνων προτείνει επίσης, στις νέες πόλεις, οι μετανάστες να έχουν τα δικά τους σχολεία, θέατρα, νοσοκομεία, ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες.

“Σε Σύριους γιατρούς και Κούρδους δασκάλους και καθηγητές θα πρέπει να δοθεί αμέσως το δικαίωμα να ασκούν τα επαγγέλματα τους, χωρίς να υπάρχει ανάγκη να περιμένουν να τους δοθούν οι απαραίτητες άδειες από τις γερμανικές αρχές”, αναφέρει η ανάλυση.
 
Η ιδέα εγείρει πολλά αναπάντητα ερωτήματα

Αυτό που, εκ πρώτης όψεως, ίσως να φανεί σε κάποιους σαν μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, αποδεικνύεται ότι είναι στην επιεικότερη περίπτωση προβληματική.

Πρώτον:  Όταν θα επιτραπεί σε γιατρούς να ασκούν το επάγγελμά τους χωρίς την άδεια των αρχών της χώρας, ποιος θα θεωρείται υπεύθυνος όταν σε μια εγχείρηση κάτι πάει στραβά;

Δεύτερον: Ποιος θα διασφαλίσει ότι οι δίχως κρατική έγκριση προσληφθέντες δάσκαλοι και καθηγητές δεν θα αναμιχθούν με ιεροκήρυκες του μίσους, μαζί με άλλους εκπαιδευτικούς στα σχολεία;

Τρίτον: Αυτό το “οι νεοαφιχθέντες θα αναμιχθούν, όπως είναι αναμενόμενο, με τους κατοίκους των παλαιών πόλεων”, πόσο αναμενόμενο είναι; Είναι δυνατόν άνθρωποι που προέρχονται από άλλες πολιτισμικές καταβολές και αξίες, να αναμιχθούν και να αποτελέσουν σε λίγα χρόνια ένα ενιαίο και αρμονικό σύνολο, χωρίς προβλήματα; Οι επικριτές της ιδέας που παρουσίασαν τα μέλη της επιτροπής εμπειρογνωμόνων εκφράζουν κυρίως αυτόν τον βάσιμο φόβο: ότι, δηλαδή, μέσα από την υλοποίηση τέτοιων σχεδίων, θα προκύψουν μάλλον παράλληλες κοινωνίες παρά ενιαίες.
 
Χωρίς τη ρυθμιστική παρέμβαση των κρατών, θα είναι στην καλύτερη περίπτωση δύσκολη η υλοποίηση ενός τέτοιου πονήματος. Η εμπειρογνώμονας Γκερό παραδέχεται ότι οι παράλληλες κοινωνίες θα πρέπει να συνυπολογιστούν ως μέρος του σχεδίου αυτού σε αρχική φάση, προτού επιτευχθεί (με ποιον τρόπο δεν διασαφηνίζεται) η "ενοποίηση", αφού η "ταχεία αφομοίωση" είναι απατηλό όραμα, ούτως ή άλλως.

Επομένως, αφού είναι απατηλό όραμα, και δεδομένου του ρυθμού της ισλαμοποίησης της Ευρώπης, το ερώτημα που θα έθετε κάθε λογικός αναγνώστης είναι: "αφομοίωση" ποιού από ποιον;

Υ.Γ. Να υπενθυμίσουμε ότι το σχέδιο της Γκερό έχει ήδη τεθεί υπ’ όψιν του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων της Γερμανίας. Η ίδια θα οργανώσει συνέδριο για το 2016 με τίτλο “Πόλεις για τους Πρόσφυγες”.

Προς το παρόν, και μέχρι να πραγματοποιηθούν οι ευσεβείς πόθοι κάποιων επιτροπών, το παρακάτω βίντεο αποδίδει με ρεαλισμό τι στην πραγματικότητα συμβαίνει σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις που μετατράπηκαν σε "hotspots".

Καλαί της Γαλλίας: Μια κάτοικος της πόλης που σήμερα μετονομάστηκε σε "Ζούγκλα" αφηγείται... 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η βιβλική εισβολή εκατομμυρίων στην Ευρώπη, λόγω της χρήσης των προσφύγων ως όπλο αιχμής από τις δυνάμεις που συγκρούονται στην ήπειρο μας, μόλις ξεκίνησε – με πρώτο μεγάλο πεδίο μάχης την υπό διάλυση Ελλάδα

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός
«Ασύμμετρος θεωρείται ο πόλεμος που διενεργείται από οργανωμένες μη-συμβατικές ομάδες, βασίζεται στην αναίρεση των κανόνων του Δικαίου, καθώς επίσης του Δικαίου του πολέμου, ενώ χρησιμοποιεί κυρίως χαμηλού σχετικά κόστους όπλα και επιχειρησιακή δράση.
Προκαλεί όμως αποτελέσματα δυσανάλογα μεγάλου (ασύμμετρου) κόστους, στον υπέρτερο αντίπαλο – σε ανθρώπινες ζωές και υλικό, καθώς επίσης σε ψυχολογικό και κοινωνικό κόστος. Κύριος σκοπός του είναι η εξασθένιση, καθώς επίσης η κάμψη της αποφασιστικότητας και της αποτελεσματικής χρήσης των συντελεστών ισχύος του υπέρτερου αντιπάλου.
Στις ασύμμετρες απειλές/συγκρούσεις συγκαταλέγονται ακόμη και οι επιθέσεις ανταρτών, τρομοκρατικών μονάδων ή άλλων οργανωμένων ομάδων που ενστερνίζονται τα ανωτέρω. Οι οντότητες αυτές μπορεί να χρησιμοποιούν από συμβατικά ή αυτοσχέδια όπλα, μέχρι όπλα μαζικής καταστροφής. Ο νομικά ακήρυχτος τώρα πόλεμος, ασύμμετρος ή μη, ο οποίος όμως δεν είναι λιγότερο πραγματικός, αποκαλείται υβριδικός.
Στη μιλιταριστική θεωρία, οι μορφές του υβριδικού πολέμου δεν είναι κάτι το καινούργιο. Ο μεγάλος Κινέζος θεωρητικός Sun Tzu, συμβούλευε πάντα τους μαθητές του να επιδιώκουν πολέμους που δεν θα χρειαστεί καν να κηρύξουν: αυτούς που κερδίζονται χωρίς μάχη.
Αρκεί δε ένα κέντρο που να συντονίζει μέτρα οικονομικής πολιτικής, κρατικής προπαγάνδας, πράξεων δολιοφθοράς και πολέμου στον κυβερνοχώρο, σε μία μη γραμμική διαδικασία – έτσι ώστε ουδέποτε να μπορεί να αποδειχθεί η πατρότητά τους. H πρακτική δεν είναι βέβαια καινούργια, ενώ οι Ρώσοι την χρεώνουν στο ΝΑΤΟ ήδη από τον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας».
Όπως διαπιστώνεται πρακτικά, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις λαμβάνουν πλέον χώρα με μη στρατιωτικά μέσα – παρά το ότι επικρατεί γενικά η εντύπωση ότι, ο πόλεμος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με μία στρατιωτική σύρραξη. Για παράδειγμα, όταν η Τουρκία κατέρριψε το πολεμικό αεροπλάνο της Ρωσίας, όλοι φοβόντουσαν πως θα ξεκινήσει ο βομβαρδισμός της χώρας από τη ρωσική πολεμική αεροπορία – ειδικά επειδή οι πολίτες της απαιτούσαν εκδίκηση για το θάνατο του πιλότου, διαδηλώνοντας επιθετικά μπροστά από την τουρκική πρεσβεία στη Μόσχα.

Η απάντηση όμως του προέδρου Putin δεν ήταν ο βομβαρδισμός – αλλά η απαγόρευση των εισαγωγών τουρκικών τροφίμων στη χώρα του, των πτήσεων τσάρτερ στις τουριστικές περιοχές της Τουρκίας, των ταξιδιών για διακοπές, καθώς επίσης η κατάργηση της ελευθερίας της βίζας μεταξύ των δύο κρατών.

Κάτι ανάλογο είχε συμβεί εκ μέρους της Δύσης, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, όπου δεν κινήθηκε το ΝΑΤΟ εναντίον της, αλλά της επιβλήθηκαν επίσημα κυρώσεις – ενώ ανεπίσημα κηρύχθηκε ένας αιματηρός χρηματοπιστωτικός πόλεμος με στόχο το νόμισμα και τις εταιρείες της, παράλληλα με τον υπόγειο πόλεμο της ενέργειας (κατάρρευση των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου). Όπως πολύ σωστά δε είχε αναφέρει ο αμερικανός «αρχιτέκτονας» των κυρώσεων εναντίον του Ιράν, «Η γεωπολιτική είναι ένα παιχνίδι, το οποίο σήμερα παίζεται καλύτερα με χρηματοπιστωτικά και εμπορικά όπλα» (I. Zarate).

Περαιτέρω, αυτό που δημιουργεί την ανάγκη της διεξαγωγής τέτοιων πολέμων, είναι η αλληλεξάρτηση των χωρών μεταξύ τους – η οποία είναι κυρίως το αποτέλεσμα της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης και του ανοίγματος των συνόρων της Κίνας. Έκτοτε η υφήλιος έχει ενωθεί, το ελεύθερο εμπόριο προκάλεσε ανάπτυξη και ευημερία, ο αριθμός των φτωχών περιορίσθηκε, οι διεθνείς επενδύσεις αυξήθηκαν δραματικά, ειδικά εκ μέρους της Δύσης στις αναπτυσσόμενες/αναδυόμενες οικονομίες, η επικοινωνία καλυτέρευσε και η παγκοσμιοποίηση έφτασε μέχρι την τελευταία γωνία του πλανήτη.

Εν τούτοις, η δικτύωση και η αλληλεξάρτηση δεν είχαν ως αποτέλεσμα το τέλος των γεωπολιτικών συγκρούσεων, όπως φαντάζονταν οι αισιόδοξοι. Δυστυχώς, το παιχνίδι συνεχίζεται με νέες μορφές, όπου τα πεδία μάχης των μελλοντικών συγκρούσεων δεν είναι τα χαρακώματα, οι ωκεανοί και ο ουρανός – αλλά το παγκόσμιο εμπόριο, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι διεθνείς οργανισμοί, οι πάσης φύσεως κυκλοφοριακές προσβάσεις, το διαδίκτυο και, τέλος, τα μεταναστευτικά κύματα.

Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, το όπλο μαζικής καταστροφής της μετανάστευσης, δεν είμαστε οι μοναδικοί που το διαπιστώνουμε – κρίνοντας από τα δημοσιεύματα των βρετανικών εφημερίδων που κατηγορούν τον πρόεδρο Putin (πηγή), των γερμανικών που ενοχοποιούν επίσης τη Ρωσία (πηγή), από τις δηλώσεις του αμερικανού γερουσιαστή McCain (πηγή), καθώς επίσης από διάφορα βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα (πηγή).

Φυσικά, η ενοχοποίηση της Ρωσίας για τα πάντα δεν είναι κάτι καινούργιο, ενώ δεν μπορεί να τις θεωρήσει κανείς αντικειμενικές – επειδή οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, η χώρα αρνείται να αποδεχθεί την παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, καθώς επίσης τα πρότυπα του πολιτισμού της, με τους Πολίτες της πρόθυμους να πληρώσουν το βαρύ τίμημα (άρθρο).

Είναι επίσης γνωστό πως η δυτική ελίτ ετοιμάζεται για πόλεμο, κρίνοντας από τα αποτελέσματα της σύσκεψης ασφαλείας του Μονάχου (άρθρο) – ο οποίος συνήθως ξεκινάει με την πολιτική προπαγάνδα, εναντίον του εκάστοτε εχθρού.

Τα νέα όπλα του πολέμου

Συνεχίζοντας η οικονομία, καθώς επίσης η διεθνής αλληλεξάρτηση, είναι τα νέα όπλα των πολέμων του μέλλοντος – με τις κυρώσεις να αποτελούν τα πραγματικά drones, επειδή επιτρέπουν τις επιθέσεις χωρίς να χρειάζεται η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων. Όπως ακριβώς λοιπόν η αποστολή των drones είναι όλο και περισσότερο στοχευόμενη, χειρουργική κατά το διεθνή χαρακτηρισμό της, έτσι και οι κυρώσεις – οι οποίες μπορούν να εφαρμόζονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην γίνονται αντιληπτές από την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Σε αντίθεση όμως με τα drones, οι κυρώσεις δεν είναι κάποιο αποκλειστικό όπλο της Δύσης ή των ισχυρών κρατών – αφού μπορούν να χρησιμοποιηθούν από όλες τις χώρες. Για παράδειγμα, όταν η Τουρκία κλείνει τα σύνορα της με την Αρμενία, την αποκόπτει ταυτόχρονα από τις δυτικές αγορές – προκαλώντας τεράστιες ζημίες στην οικονομία της.

Από την άλλη πλευρά, όταν η Ρωσία επέβαλλε κυρώσεις στην Τουρκία, διενεργήθηκε μία σύνοδος κορυφής της ΕΕ μαζί της, με θέμα τα μεταναστευτικά κύματα – κατά την οποία ο Τούρκος πρόεδρος χρησιμοποίησε το προσφυγικό όπλο, γα να αλλάξει τις σχέσεις ισχύος του με την Ευρώπη. Έτσι, μετατράπηκε από έναν ικέτη που περίμενε έξω από τις πύλες της Ευρώπης για να τον δεχθεί η καγκελάριος, σε έναν ισχυρό παίχτη – ο οποίος μπορεί να απαιτεί χρήματα, προνομιακή αντιμετώπιση και ευνοϊκές διευθετήσεις για τη χώρα του.

Παράλληλα, η Τουρκία κατηγορεί τη Ρωσία, ισχυριζόμενη ότι επιτίθεται συνειδητά εναντίον του άμαχου πληθυσμού της Συρίας. Επίσης ότι καταστρέφει σκόπιμα τις μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις της χώρας, με στόχο να αυξήσει τις πιέσεις της τόσο στην ίδια, όσο και στην Ευρώπη – μέσω των προσφυγικών ροών που δημιουργεί, αφού οι Σύριοι εγκαταλείπουν μαζικά την πατρίδα τους, για να επιβιώσουν.

Περαιτέρω, σύμφωνα με μία πρόσφατη αμερικανική μελέτη (K. Greenhill), αυτού του είδους οι πολιτικές πιέσεις έχουν μεγάλη επιτυχία, ειδικά όταν ασκούνται εναντίον των φιλελεύθερων δημοκρατιών – επειδή οι δημοκρατίες θέλουν να υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, με αποτέλεσμα οι εκάστοτε κυβερνήσεις τους να συνθλίβονται μεταξύ της συγκεκριμένης στάσης τους, καθώς επίσης της δυσαρέσκειας του πληθυσμού τους.

Για παράδειγμα, η γερμανίδα καγκελάριος έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής της βάσης, επειδή τάχθηκε υπέρ των δικαιωμάτων των προσφύγων – ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα εθνικιστικά κινήματα αυξάνουν συνεχώς την επιρροή τους, εκμεταλλευόμενα το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η ερευνήτρια έχει τεκμηριώσει τη χρήση του μεταναστευτικού όπλου μαζικής καταστροφής, σε περισσότερες από πενήντα περιπτώσεις τα τελευταία εξήντα χρόνια – με αυξητική τάση στη σημερινή εποχή.

Ένα επόμενο όπλο είναι οι διεθνείς οργανισμοί, τους οποίους δημιουργούν οι αναπτυσσόμενες χώρες, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους – όπως η οικονομική ένωση της Ευρασίας υπό την ηγεσία της Ρωσίας, η οργάνωση συνεργασίας της Σαγκάης υπό την Κίνα, καθώς επίσης οι διάφοροι των BRICS.

Ακόμη και οι εμπορικοί δρόμοι, θαλάσσιοι και λοιποί, χρησιμοποιούνται πλέον για γεωπολιτικούς σκοπούς – θεωρούμενοι ως το φυσικό υλικό (Hardware) της παγκοσμιοποίησης, με το διαδίκτυο ως το λογισμικό της (Software). Οι φυσικές υποδομές δηλαδή, μαζί με τις εικονικές (virtual) υποδομές, χρησιμοποιούνται από τις αχόρταγες για δύναμη χώρες – με στόχο την αύξηση της ισχύος και της επιρροής τους.

Παράλληλα οι περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Γερμανία, η Βραζιλία, η Ν. Αφρική και η Νιγηρία, προσπαθούν να μετατρέψουν τις γειτονικές χώρες τους σε εξαρτημένες περιοχές τους – με τη βοήθεια των οικονομικών όπλων και των επιθέσεων, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας με την Ευρωζώνη, με πολιορκητικό κριό το μη θεσμικά κατοχυρωμένο, δικής της επινόησης και ιδιοκτησίας Euro Group.

Ολοκληρώνοντας, η παλαιά τάξη πραγμάτων που επικρατούσε κατά την εποχή της πρώτης παγκοσμιοποίησης, κατέρρευσε επειδή τα ισχυρά κράτη του πλανήτη επέλεξαν την στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τους. Εκατό χρόνια αργότερα, η νέα τάξη πραγμάτων στην δεύτερη εποχή της παγκοσμιοποίησης, απειλείται επίσης να καταρρεύσει, αλλά με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο: με την αποφυγή των στρατιωτικών συγκρούσεων, τις οποίες έχουν αντικαταστήσει τα νέα όπλα της εποχής.

Επίλογος

Σε όλες εκείνες τις περιοχές του πλανήτη, στις οποίες δεν έχει ακόμη αναδειχθεί μία ισχυρή περιφερειακή χώρα, ενώ οι μεγάλες δυνάμεις προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους επιλογή, έχουν δημιουργηθεί τρομοκρατικές οργανώσεις.

Για παράδειγμα στη Μέση Ανατολή, όπου ανταγωνίζονται μεταξύ τους το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, δραστηριοποιείται η ISIS – την οποία χρηματοδοτούν αφενός μεν οι Η.Π.Α., αφετέρου οι τοπικές δυνάμεις. Κάτι ανάλογο ισχύει στην Αφρική, με την ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram που δρα στη Νιγηρία – επίσης με στόχο να ιδρύσει ένα μουσουλμανικό χαλιφάτο. Στη Νιγηρία συγκρούονται έμμεσα η Κίνα με τις Η.Π.Α. – με την πρώτη να έχει διενεργήσει σημαντικές επενδύσεις στον τομέα του πετρελαίου.

Οι συγκρούσεις τώρα των μεγάλων δυνάμεων, με τις στρατιωτικές επεμβάσεις σε ορισμένες χώρες, όπως στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και στη Συρία, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες διαμάχες των περιφερειακών κρατών, καθώς επίσης με την τρομοκρατία, απειλούν να αποσταθεροποιήσουν πάρα πολλές χώρες – με αποτέλεσμα τη δημιουργία μαζικών μεταναστευτικών κυμάτων, με προορισμό την Ευρώπη (χάρτης μεταναστευτικών δρόμων).
Εάν η κατάσταση επιδεινωθεί, θα αποσταθεροποιηθούν επίσης χώρες μεγάλου πληθυσμού, όπως η Αίγυπτος – όταν την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένοι και τρομοκρατημένοι άνθρωποι συγκεντρώνονται στη Λιβύη και στην Αλγερία, με στόχο να εισβάλλουν στην Ευρώπη (κυρίως στην Ιταλία, στη Γαλλία και στην Ισπανία).

Στα πλαίσια αυτά, το βασικό πεδίο μάχης του τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ο οποίος δεν θα διεξαχθεί με πυρηνικά όπλα όπως υπέθεταν πολλοί, αλλά με ασύμμετρα και υβριδικά, κυρίως με το προσφυγικό, φαίνεται πως θα είναι δυστυχώς ξανά η Ευρώπη – με την Ελλάδα στο επίκεντρο.
Ως εκ τούτου, η χώρα μας θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική, όσον αφορά τη διαχείριση του μεταναστευτικού – αφού κινδυνεύει να μετατραπεί σε μία περιοχή συγκέντρωσης «πυρηνικών αποβλήτων» του προσφυγικού όπλου, κρίνοντας από την πρόσφατη απόφαση της ΕΕ να κλείσει το δρόμο των Βαλκανίων (πηγή).

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες στα σχολεία.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες στα πανεπιστήμια.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες στις παιδικές κατασκηνώσεις.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες στα ξενοδοχεία.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες στα χωριά.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες θα λύσουν το δημογραφικό.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες θα λύσουν την υπογεννητικότητα.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες θα σώσουν την οικονομία.
Οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες παντού και για όλα!

Οι Έλληνες εξαφανίζονται για χάρη των λαθρομεταναστών.

Αυτό είναι το μέλλον που έρχεται για τους Έλληνες, και όποιος δεν το βλέπει είναι απλά ηλίθιος.

Ένας λαός φτωχοποιείται με απίστευτη φοροκαταιγίδα, που ποτέ ξανά δεν έχει δει η ανθρωπότητα. Ένας λαός δέχεται πόλεμο από τα εγχώρια και παγκόσμια κοράκια της οικονομίας. Ένας λαός καταστρέφεται και η ανεργία αυξάνετε ραγδαία, που μόνο σε περίοδο πόλεμου έχουμε δει. Ένας λαός αυτοκτονεί. Ένας λαός υποφέρει. Ένας λαός πονά.

Αλλά, ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ ασχολούνται με τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες, σαν να είναι μόνο αυτοί που υποφέρουν στην Ελλάδα.

Επενδύσεις = μηδέν.
Φοροελαφρύνσεις = μηδέν.
Πρόγραμμα για τους άπορους Έλληνες = μηδέν.
Προγράμματα και προτάσεις για τη βελτίωση της Ελληνικής οικονομίας = μηδέν.

Ένα μεγάλο μηδέν παντού!

Το μόνο που βλέπουμε είναι διορισμούς συγγενών και φίλων, όπως ο Καρανίκας, που θεωρεί την τρομοκρατική επίθεση από Ισλαμιστές στους Δίδυμους πύργους… έργο τέχνης! Αλήθεια, τι θα γινόταν αν ένας πατριώτης έλεγε το ίδιο;

Διορισμούς ανίκανων φίλων και συγγενών, και προτάσεις και ενέργειες για τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες. Αυτό λειτουργεί μόνο στη χώρα.

Ο Έλληνας είναι πλέον ανεπιθύμητος εδώ.

GREEKS KEEP OUT OF GREECE! Λέει η ταμπέλα που έχουν σηκώσει οι εθνομηδενιστές του Σύριζα και των Εξελ (Εξαρτημένων Ελλήνων).

Οι Έλληνες είναι πλέον μόνοι τους και πρέπει σύντομα να το κατανοήσουν αυτό.

Το είπε εξάλλου και ο Τσίπρας σήμερα: Ή θα κερδίσει ο ανθρωπισμός ή η ακροδεξιά.» Με άλλα λόγια, ή θα δεχτούμε την ισλαμοποίηση ή είμαστε φασίστες. Αυτό στην ουσία μας είπε. Δεν κατάλαβα, αν θέλουμε δηλαδή να προστατέψουμε τα σύνορά μας από την παράνομη εισβολή, είμαστε ακροδεξιοί; Αν θέλουμε να μπουν κανόνες για αυτούς που έρχονται, που ούτε ξέρουμε ποιοι είναι, είμαστε ακροδεξιοί; Τι σημαίνει ακριβώς «ανθρωπισμός» και ποιος τον ορίζει; Εγώ κατάλαβα ένα πράγμα. Ή θα κερδίσει η πρώτη φορά Αριστερά ή η Ελλάδα. Τόσο απλά!

Πρέπει να διαλέξουμε:
Tο μέλλον της πατρίδας μας ή η Ισλαμοποίηση.


Αλλά, το σίγουρο είναι ότι κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να μας σώσει, αφού όλοι είναι εξαρτημένοι και πουλημένοι στα συμφέροντα. Και όταν είσαι μαριονέτα, δύσκολα αλλάζεις τα πράγματα.

Πρέπει να βρεθούν νέοι ηγέτες, ανεξάρτητοι, καθαροί, τίμιοι, και πάνω από όλα ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.

Γιατί μόνο με Εθνική πολιτική μπορεί η χώρα να σωθεί. Όλοι κοιτούν το συμφέρον τους και πρέπει επιτέλους και η Ελλάδα να κάνει το ίδιο.

Είτε στρεφόμαστε στον πατριωτισμό για να σωθεί η Ελλάδα, ή επιμένουμε στην Αριστερά και βουλιάζουμε για πάντα.

Πηγή "Στρουθοκάμηλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος - Αμυντικός αναλυτής


Η παρουσία της νατοϊκής ναυτικής δύναμης προβλήθηκε ως πανάκεια για το πρόβλημα αναχαίτισης των ροών μεταναστών και προσφύγων. Η πρόσφατη όμως κατηγορηματική δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου ότι η χώρα του διαπραγματεύεται με άξονα την άρνηση επανεισδοχής των προσφύγων (σ.σ. και όσων δηλώνουν πρόσφυγες) δημιουργεί νέα ερωτήματα σχετικά με τους σκοπούς της συμμαχικής εμπλοκής.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το 90% σχεδόν των παρανόμως εισελθόντων στην χώρα δηλώνουν πρόσφυγες, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η χώρα μας θα αναγκαστεί να αποδεχτεί – για άγνωστο χρονικό ορίζοντα – την παραμονή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων (αριθμός που θα αυξάνεται προοδευτικώς σε εβδομαδιαία βάση), οπότε τίθεται το εύλογο ερώτημα, προς τι η νατοϊκή συνδρομή.

Αφού η Τουρκία δεν θα δέχεται πίσω όσους δηλώνουν πρόσφυγες – οι οποίοι θα έχουν ήδη αποβιβαστεί σε ελληνικά νησιά – τότε η αναχαίτιση των ροών καθίσταται εκ του αποτελέσματος κενό γράμμα. Η αρχική συμφωνία προέβλεπε την παροχή σημαντικής τεχνικής κυρίως βοήθειας σε θέματα πληροφόρησης και εντοπισμού επί των ροών και των σκαφών των διακινητών προς τον FRONTEX και στις ακτοφυλακές Ελλάδας και Τουρκίας από τα πλοία της συμμαχίας. Όμως μετά από την έγερση ισχυρών τουρκικών αντιδράσεων και εν όψει των τελικών αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής με την συμμετοχή της Τουρκίας την προσεχή Δευτέρα, διαφαίνεται μια σοβαρή υπαναχώρηση ως προς τους τελικούς στόχους της νατοϊκής συμμετοχής.

Τα συμμαχικά πλοία θα εντοπίζουν τα σκάφη των διακινητών θα ενημερώνουν FRONTEX, Ελληνική Ακτοφυλακή, προκειμένου να σπεύσουν για να εξασφαλίσουν την ομαλή – χωρίς ανθρώπινες απώλειες – αποβίβαση στα νησιά, ενώ η Τουρκική Ακτοφυλακή, η οποία επίσης θα ειδοποιείται … θα παρατηρεί την κίνηση στο Αιγαίο και θα παρεμβαίνει για να παραλάβει (;) μόνον εκείνους τους ελάχιστους που δεν θα κατηγοριοποιούνται ως πρόσφυγες!

Δηλαδή αντί η νατοϊκή παρουσία να «εκφοβίσει» τα κυκλώματα – που εν πολλοίς φέρονται να τελούν υπό την προστασία των τουρκικών αρχών – και να συμβάλλει καθοριστικώς στον εξαναγκασμό των Τούρκων να δέχονται την επανεισδοχή όλων όσων παρανόμως εισέρχονται στην επικράτεια χώρα μέλους της ΕΕ, η όλη επιχείρηση θα εξελιχθεί σε θέατρο του παραλόγου.

Συνεπώς η παρουσία συμμαχικών ναυτικών μονάδων μάλλον καθίσταται περιττή, καθώς φαίνεται ότι ακυρώνεται ο βασικός λόγος και σκοπός της αποστολής τους. Απεναντίας η Τουρκία πιστώνεται μια ακόμη σημαντική νίκη στο πεδίο του μεταναστευτικού-προσφυγικού, επί του οποίου η χώρα μας θα χρεωθεί την αποδοχή των αρνητικών τετελεσμένων. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι η νατοϊκή γραφειοκρατία απαιτεί αρκετές ημέρες συζητήσεων πριν από την έκδοση των τελικών επιχειρησιακών οδηγιών, καταναλώνοντας χρόνο που λειτουργεί σε βάρος μας και υπέρ του τουρκικού διαπραγματευτικού σχεδιασμού. Στον τομέα του Force Generation, της ενίσχυσης δηλαδή της δύναμης με επιπλέον πλοία από άλλες χώρες, δεν παρατηρείται κάποια προθυμία, γεγονός που μαρτυρά την τάση αποστασιοποίησης την οποία τηρούν οι περισσότερες χώρες μέλη της ΕΕ, οι οποίες σημειωτέον ανήκουν και στο ΝΑΤΟ.

Απομένει επίσης να αποδειχθεί εάν στον τουρκικό σχεδιασμό (σ.σ. η πατρότητα του οποίου αποδίδεται στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας) έχει συμπεριληφθεί και η εσκεμμένη προβοκάτσια με την σκόπιμη αποβίβαση ανθρώπων σε περιοχή που η τουρκική αναθεωρητική πολιτική θεωρεί ως δική της. Οι δηλώσεις Τσαβούσογλου δεν ήταν καθόλου καθησυχαστικές, αλλά αρκούντως επιβεβαιωτικές των σταθερών προκλητικών προθέσεων της νέο-οθωμανικής νομενκλατούρας της Άγκυρας.

Συμπερασματικά η Τουρκία χρησιμοποίησε το ΝΑΤΟ και το πιεστικό πρόβλημα των ροών ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής, για να περάσει ή και να επιβάλλει τις θέσεις της, θυμίζοντας με αυτήν την ευκαιρία σε όλους, δια στόματος του εκπροσώπου του γερμανικού Υπουργείου Άμυνας πως το Αιγαίο είναι μια «… πολύ περίπλοκη θαλάσσια περιοχή, μια πολύ ευαίσθητη περιοχή».

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε ένα κέντρο κράτησης απελαθέντων μεταναστών στρατόπεδο κράτησης απελαθέντων προσφέροντας στην Ευρώπη μια άλλη επιλογή της μεταναστευτικής κρίσης, με αντάλλαγμα την μείωση του εξωτερικού χρέους προτείνει να μετατραπεί η Ελλάδα ο πρόεδρος της Τσεχίας επαναφέροντας τα σενάρια περί «Ιφιγένειας».

Συγκεκριμένα, ο Μίλος Ζέμαν στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης του, στο κανάλι “Prima” της τσεχικής τηλεόρασης, δήλωσε ότι ένας από τους συμβούλους του σκέφτηκε την παραπάνω ιδέα, την οποία και χαρακτήρισε ως λύση στη λογική “ένας σμπάρος δυο τρυγόνια.”

“Κέντρα κράτησης μπορούν να οργανωθούν στα ελληνικά νησιά όπου θα φιλοξενούνται μετανάστες που έχουν απελαθεί από την Ευρώπη..., ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε μέσω των κέντρων αυτών, ν' αποπληρώσει, το υπό άλλες συνθήκες δυσβάσταχτο εξωτερικό της χρέος,” είπε ο Ζέμαν.

Η χειρισμός της μεταναστευτικής κρίσης, θα βρεθεί στο επίκεντρο της αυριανής διάσκεψης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας, με τη Γερμανία να δηλώνει ότι η εξεύρεση τρόπων που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ελλάδα, τη χώρα των βασικών σημείων εισόδου των μεταναστών στην Ευρώπη, θα είναι προτεραιότητα.

Ο Ζέμαν διαθέτει περιορισμένη επιρροή στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής για το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα, ενώ τον τελευταίο καιρό εκφράζει όλο και πιο συχνά τις απόψεις του, για το θέμα. Ο ίδιος τονίζει ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων είναι “πρακτικά αδύνατη,” ενώ χαρακτηρίζει τις εισροές των προσφύγων ως μια “οργανωμένη εισβολή.”

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τις απαιτήσεις της Τουρκίας που απέρριψαν στην ουσία οι Σύμμαχοι, αποκαλύπτει με δημοσίευμά της η "Καθημερινή της Κυριακής".
Στο δημοσίευμα παρουσιάζεται έγγραφο 17 σημείων το οποίο κατέθεσε ο Τούρκος στρατηγός ETHEM BUYUKISIK και στην ουσία καταγράφονται μια προς μια οι αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, ενώ για πρώτη φορά επιχειρεί να θέσει θέμα γκρίζων ζωνών αμφισβητώντας ελληνικά νησιά σε επίσημο έγγραφο του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η τουρική πρόταση περιλαμβάνει άμεσα ή έμμεσα το σύνολο των διεκδικήσεων της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, καθώς δεν πρόκειται για μια άσκηση της Συμμαχίας, αλλά για μια ανοικτή επίσημη, διεθνή πραγματική επιχείρηση, έστω και αν δεν είναι πολεμική.
Όπως αναφέρει η "Καθημερινή", η Τουρκία αμφισβητεί τον εθνικό εναέριο χώρο των δέκα μιλίων, ζητεί να μην κατατίθενται σχέδια πτήσης στο FIR Αθήνας, ζητεί από τα πλοία του ΝΑΤΟ να μην ελλιμενίζονται στα Δωδεκάνησα που θεωρεί αποστρατικοποιημένα, ενώ επιμένει φυσικά στις δικές της θέσεις για τις περιοχές έρευνας και διάσωσης διεκδικώντας την ευθύνη στο μισό Αιγαίο.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Τουρκία αμφισβητεί ανοιχτά την ελληνικότητα των νησιών, γεγονός που για πρώτη φορά εμπεριέχεται σε επίσημο έγγραφο που κατατίθεται στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία, φέρεται να απαιτεί να μην γίνεται λόγος για εναέριο χώρο του Αιγαίου, αλλά «εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ».

Απαιτεί επίσης από τη Συμμαχία να μην χρησιμοποιεί ονόματα, προφανώς νησιών «με τρόπο ο οποίος θα δημιουργήσει αχρείαστο περισπασμό, μπορεί να προκαλέσει δυσαρέσκεια ή θα μπορούσε να ληφθεί ως προώθηση των εθνικών συμφερόντων».
Το δημοσίευμα αναφέρει πως η συγκεκριμένη αναφορά έχει να κάνει με τα 16 μικρά νησιά που οι Τούρκοι θεωρούν πως δεν ανήκουν στην Ελλάδα και τους έχουν δώσει τουρκικά ονόματα όπως Ίμια και Καρντάκ και θεωρούν ότι ανήκουν στην Τουρκία.

Σύμφωνα με την «Καθημερινή της Κυριακής», το πλήρες κείμενο που κατέθεσε ο επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας στο ΝΑΤΟ, Ethem Buyukisik, έχει ως εξής (στις παρενθέσεις βρίσκονται οι ερμηνείες):

«Αγαπητοί κύριοι,

1) Θα ήθελα να επεκτείνω την εκτίμησή μου εκ μέρους της TMAs (τουρκικές στρατιωτικές αρχές) για τη συνεχή στήριξή σας στο θέμα της προσφυγικής κρίσης στο Αιγαίο Πέλαγος και στα τουρκοσυριακά σύνορα. Σας πληροφορώ για το αίτημα των TMAs στις Αρχές της SHAPE (Ανώτατο Συμβούλιο – Αρχηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων) να λάβουν υπόψη τα παρακάτω θέματα κατά την διάρκεια του σχεδιασμού σχετικά με την προαναφερθείσα επιχείρηση.

Α. Ζητάμε από τις Αρχές της SHAPE να λάβουν υπόψη την πολιτική καθοδήγηση κατά την διάρκεια του σχεδιασμού και της εκτέλεσης των φάσεων.

Β. Θα επιστήσω την προσοχή σας στις ενδεχόμενες αμφισβητούμενες πολιτικές περιοχές μεταξύ των συμμαχικών χωρών.

C.Οι θαλάσσιες δραστηριότητες αναμένεται να μεταφερθούν μακριά από τις προβληματικές περιοχές του Αιγαίου, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν κρίση ανάμεσα στα συμμαχικά κράτη.

D.Οι τουρκικές στρατιωτικές αρχές θεωρούν αναγκαίο ότι οι υπάρχουσες συμφωνίες ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα θα πρέπει να είναι σεβαστές δεόντως κατά την διαδικασία του σχεδιασμού.

E. Οι τουρκικές στρατιωτικές αρχές ισχυρίζονται ότι είναι ανάγκη να υπάρξει ένα ξεχωριστό πλάνο γι αυτή την επιχείρηση. Μέχρι τότε η επιχείρηση αναμένεται να μεταφερθεί στην νομική δομή της Operation Active Endevour (επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο) και η προτεραιότητα θα έπρεπε να δίνεται στις τρέχουσες δραστηριότητες της SNF (μόνιμες ναυτικές δυνάμεις, δηλαδή αυτές που έχει σταθερά το ΝΑΤΟ σε ορισμένες περιοχές όπως στη Μεσόγειο).

F. Οι τουρκικές στρατιωτικές αρχές πιστεύουν στην ανάγκη να υπάρχει μια δυνατή συνεργασία ανάμεσα σε ΝΑΤΟ – Τουρκία – Ελλάδα και την ΕΕ (Frontex). Για να ολοκληρωθεί αυτή η συνεργασία, οι αναγκαίοι μηχανισμοί πρέπει να μπουν σε εφαρμογή πριν από την εκτέλεση της επιχείρησης.

G. Οι TMAs αναμένουν η μη πολεμική φύση της επιχείρησης να παραμείνει σε κάθε στάδιο αυτής.

H. Κατά τη διάρκεια της εκτελεστικής φάσης, οι δραστηριότητες του ΝΑΤΟ σε Ανατολική Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα δεν θα πρέπει να επηρεαστούν με κανέναν τρόπο.

Ι. Οι TMAs θεωρούν ότι μόνο οι ISR επιτρέπονται στην διάρκεια της επιχείρησης που σχετίζονται με την προσφυγική κρίση στο Αιγαίο.

J. Κατά την διάρκεια της αποστολής ISR, οι μονάδες του ΝΑΤΟ αναμένεται να μην εμπλακούν στις ασυνήθιστες προσφυγικές δραστηριότητες πέραν των γεγονότων που περιέχονται στη SOLAS και την υποχρέωση διάσωσης ανθρώπων στη θάλασσα. Στην περίπτωση πιθανών ISR δραστηριοτήτων στο Αιγαίο, οι SAR περιοχές που η Τουρκία θα έχει δηλώσει στον ΙΜΟ θα πρέπει να είναι σεβαστές δεόντως. Οι TMAs δε θα δεχτούν τους ισχυρισμούς οι οποίοι σχετίζονται με τους Athens FIR Limitations.

Κ. Οι SNMG, HELOS και MPAs αναμένεται να λειτουργήσουν σε διεθνή ύδατα και εναέριο χώρο. Ισχυρισμοί σχετικοί με δήθεν εναέριο χώρο 10 ναυτικών μιλίων δεν θα πρέπει να αναφέρονται στα OPGEN Directives. Οι αρχές του σχεδιασμού πτήσεων του NATO MPAs κατά την διάρκεια του σχεδιασμού, της εντολής και της σχετικής επικοινωνίας στη γραμμή του Athens FIR θα πρέπει να αποφευχθεί. Η χρήση του ATO/ACO σε συμφωνία με τις σίγουρες διαδικασίες του ΝΑΤΟ θα πρέπει να συνεχιστούν. Επίσης ο εναέριος χώρος που θα χρησιμοποιηθεί στο Αιγαίο θα πρέπει να αναφέρεται ως εναέριος χώρος του ΝΑΤΟ.

L. Οποιαδήποτε προσπάθεια σχετιζόμενη με την επέκταση του TTW και του εναέριου χώρου κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αναμένεται να αποφευχθεί.

Μ. Οι TMAs αναμένουν το ΝΑΤΟ να μη σχεδιάσει και μεταφέρει κάποια ναυτική/στρατιωτική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένων των ελλιμενισμών στις γεωγραφικές παρατάξεις και του αποστρατικωποιημένου στάτους των νησιών του Αιγαίου, και οποιονδήποτε σχεδιασμό ο οποίος θα οδηγήσει στη φθορά του στάτους αυτών των αποστρατικοποιημένων νησιών.

Ν. Οποιαδήποτε μορφή ελευθερίας όπως αθώα μεταφορά, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στην πιο πιθανή της έκταση.

Ο. H χρησιμοποίηση οποιονδήποτε ονομάτων με τρόπο ο οποίος θα δημιουργήσει αχρείαστο περισπασμό, μπορεί να προκαλέσει δυσαρέσκεια ή θα μπορούσε να εκληφθεί ως προώθηση των εθνικών συμφερόντων, αναμένεται να αποφευχθεί και μια πολύ πιο απλή και επιχειρησιακή λύση θα μπορούσε να βρεθεί, όπως χρησιμοποιώντας γράμματα ή και αριθμούς.

P. Είναι σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι η επιχείρηση αποτελείται από δύο ξεχωριστά μέρη: Το ένα να μεταφερθεί στο Αιγαίο Πέλαγος και το άλλο είναι οι ISR δραστηριότητες να μεταφερθούν κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων.

Q. Η στρατηγική διοίκηση αυτής της επιχείρησης θα μπορούσε να σχεδιαστεί και μεταφερθεί με ακρίβεια και προσοχή σε συνεργασία με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους εκπροσώπους.

2) Από αυτή την άποψη θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά που λαμβάνετε υπόψη τις ανησυχίες μας πάνω στο θέμα. Ο σύνδεσμος είναι ο πλωτάρχης Halil AKSU.

Με σεβασμό
ETHEM BUYUKISIK»

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η προοπτική πιο συστηματικής ενασχόλησης του ρωσικού Ναυτικού με το Αιγαίο δείχνει πιο πιθανή από ποτέ, εάν κανείς παρατηρήσει την ανάπτυξη των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων που αναπτύσσονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και τη συνεχή αναβάθμιση των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων σε όλο το φάσμα των δυνητικών σεναρίων που θα μπορούσαν θεωρητικά να κληθούν να αντιμετωπίσουν, ενώ την ίδια στιγμή το τοπίο στη Μαύρη Θάλασσα δείχνει ολοένα και πιο γκρίζο…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Η πιθανή πλέον εξέλιξη δεν δείχνει να έχει απασχολήσει και πολύ την ελληνική πλευρά, έστω και ως υπόθεση εργασίας, παρότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου η Ελλάδα θα ωφελούνταν από ενδεχόμενη ρωσική εμπλοκή στην περιοχή δεδομένης της αντιπαράθεσης Μόσχας-Άγκυρας, όμως οι Συμμαχικές της υποχρεώσεις θα περιέπλεκαν την εικόνα…

Θα την έθεταν στο επίκεντρο της διαμάχης, ενός στρατηγικού παιγνίου στο οποίο η χώρα μας θα ήταν υποχρεωμένη υπό τις ανωτέρω συνθήκες να συνεχίσει να ευθυγραμμίζεται με την πλευρά που επί δεκαετίες απέφυγε συστηματικά να εμπλακεί στην εξεύρεση μια λύσης που να είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο, δίνοντας ένα τέλος στην αναθεωρητική συμπεριφορά της Τουρκίας. Δεν υποστηρίζεται εδώ ότι θα υπήρχε άλλη ρεαλιστική προοπτική, όμως τέτοια κατάσταση θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον.

Η βασική σκέψη των σχεδιαστών της ρωσικής στρατηγικής στην περιοχή ξεκινά από την πασιφανή μέχρι σήμερα απροθυμία της Ατλαντικής Συμμαχίας να προκαλέσει τη Ρωσία, τουλάχιστον στην άμεση «γειτονιά» της, όπου και λόγω γεωγραφικής γειτνίασης διαθέτει στρατιωτικό πλεονέκτημα, η αντιμετώπιση του οποίου θα απαιτούσε ενέργειες που θα συνεπάγονταν αυτομάτως την κάθετη κλιμάκωση μιας τοπικής αντιπαράθεσης, κάτι που με τη σειρά του θα ήγειρε τον κίνδυνο αντιμετώπισης εξαιρετικά επικίνδυνων σεναρίων, με εμπλοκή των πυρηνικών οπλοστασίων των δυο πλευρών.

Κομβικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζει η κατάσταση στην Τουρκία όπου η ισλαμιστική ηγεσία συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που έχει ενοχλήσει τα μέγιστα τους Σύμμαχους της – τυπικά, έως ότου τους θυμήθηκε εξαιτίας της μεγιστοποίησης της απειλής από τη Ρωσία λόγω της εμπλοκής της τελευταίας στη Συρία και της άφρονος κατάρριψης του ρωσικού Su-24 – με αποτέλεσμα το ΝΑΤΟ (βλ. ΗΠΑ) να προσέχουν εμφανώς να μην εμπλακούν σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία παρασυρμένοι από τις τουρκικές επιλογές που έχουν αυτό ως στόχο, επιλογές οι οποίες συχνότατα δεν ευθυγραμμίζονται με τη στρατηγική θεώρηση και τις προτεραιότητες της Συμμαχίας.

Με την ενίσχυση των ναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, η μία ανάγνωση είναι οι Ρώσοι επιχειρούν προφανώς να ενισχύσουν τις πιθανότητες ενός ευνοϊκού συμβιβασμού στο πλαίσιο μιας πολιτικής διευθέτησης του συριακού προβλήματος και να παγιώσουν την παρουσία τους στα «θερμά ύδατα» όπως την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και της ΕΣΣΔ. Στις υπόλοιπες θα αναφερθούμε στη συνέχεια.

Στη Μαύρη Θάλασσα, οι ρωσικές δυνάμεις, όπως ειπώθηκε, διατηρούν σημαντικό πλεονέκτημα και το ΝΑΤΟ αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για διακεκαυμένη ζώνη, καθώς η παρουσία Βουλγαρίας και Ρουμανίας στη Συμμαχία, πέραν της Τουρκίας, σε μια κλειστή θάλασσα δημιουργεί μεγάλες απαιτήσεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως, από στρατιωτικής απόψεως, οι ρωσικές δυνατότητες να απαντήσουν σε οποιοδήποτε σενάριο είναι ιδιαιτέρως αυξημένες και σε κάθε περίπτωση ασυγκρίτως περισσότερες από ότι σε πιο απομακρυσμένο σημείο.

Με δεδομένη την ενίσχυση των δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, μένει να καλυφθεί ένας «ενδιάμεσος χώρος» ο οποίος είναι προβληματικός παραδοσιακά, αυτός του Αιγαίου και της διαδρομής από τα στενά μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα που τελεί υπό τον έλεγχο δυο χωρών – μελών του ΝΑΤΟ. Αυτή καθαυτή η σημασίας της γεωγραφικής τους θέσης ήταν βασικό κίνητρο για την ταυτόχρονη ένταξή τους στη Συμμαχία το 1952.

Τμήμα της αμερικανικής απροθυμίας να «αποχωριστεί» την «απροσάρμοστη» και ανεξέλεγκτη Τουρκία, είναι το μέτωπο της Μαύρης Θάλασσας, πολύ περισσότερο και από αυτό της Μέσης Ανατολής, στο οποίο η συμπεριφορά της Τουρκίας από το 2003 (που απαγόρευσε την εισβολή στο Ιράκ από το έδαφός της) και μετά, έχει αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα και τη στρατηγική εικόνα, που περιπλέχτηκε ακόμα περισσότερο μετά την υπογραφή της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Αυτός ο χώρος είναι που κρατά αποκομμένες τις ναυτικές δυνάμεις που επιχειρούν στη Μεσόγειο. Δεν είναι τυχαία η παραδοσιακή επιθυμία της Μόσχας να καταλήξει σε συμφωνία ώστε να μπορεί να ελλιμενίζει πλοία της στο Αιγαίο, ενώ η βεβαιότητα των πολλαπλών δυνατοτήτων αντίδρασης από βορρά, είναι η σημαντικότερη αποτροπή που διαθέτει για την προστασία των ναυτικών δυνάμεων σε οποιοδήποτε σημείο της διαδρομής για την Ανατολική Μεσόγειο.

Επί της ουσίας της διαρκούς ενίσχυσης των ρωσικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ρωσία έχει ανακοινώσει πρόσφατα ότι τα καταδρομικά «Pyotr Velikii» και «Admiral Nakhimov», τύπου Kirov, θα εξοπλιστούν με τους υπερηχητικούς πυραύλους επιφανείας-επιφανείας 3M22 Zircon.

Στην περιοχή όμως θα αναπτυχθούν σε μονιμότερη βάση οι μικρού αναλογικά εκτοπίσματος κορβέτες κατευθυνομένων βλημάτων, κλάσης Buyan-M, που θα φέρουν τους πολυδιαφημισμένους πλέον πυραύλους κρουζ Kalibr, οι οποίοι μπορούν να πλήξουν στόχους στην ξηρά με υπερηχητική ταχύτητα από αποστάσεις έως 2.000 χιλιόμετρα.

Στην εξίσωση αυτή να προστεθεί και πρόσφατη αναφορά του Ρώσου πρεσβευτή στη Λευκωσία, για την πιθανότητα αναζωπύρωσης του ρωσικού ενδιαφέροντος για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στην περιοχή, ιδιαίτερα μετά τις συμφωνίες μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών και τη διάθεση συνεργασίας που επιδεικνύεται.

Κατά συνέπεια, η ενίσχυση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, πέραν του θεάτρου της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής, θα μπορούσαν να αποτελέσουν προάγγελο για ρωσική κίνηση και διεκδίκηση μεριδίου στην αξιοποίηση των «οικοπέδων» της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Αιγύπτου και γιατί όχι, ακόμα και του Ισραήλ.

Όπως έχει αναφερθεί και στο παρελθόν, η ρωσική παρουσία θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη των εξελίξεων, αφού είναι ο παράγοντας που θα μπορούσε να ελέγξει για παράδειγμα τη Χεζμπολάχ που έχει απειλήσει να πλήξει τις θαλάσσιες εξέδρες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Σε περίπτωση στρατιωτικής συνεργασίας, οι δυνάμεις θα είναι ισχυρότατες και οι τουρκικές δυνατότητες αντίδρασης με τη μορφή στρατιωτικού καταναγκασμού, εξαιρετικά περιορισμένες. Η λογική αφορά τη συμμετοχή της Μόσχας ώστε να μην εξελιχθεί ο – υπό αναζήτηση – εναλλακτικός ενεργειακός προμηθευτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος» με τη Ρωσία.

Την ίδια στιγμή όμως, η ενίσχυση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, σε συνδυασμό με ισχυρά συστήματα επάκτιας άμυνας στις συριακές αρχές, υποδεικνύουν την οικοδόμηση δυνατοτήτων «απαγόρευσης πρόσβασης» σε μια δεδομένη περιοχή, μη φιλικών δυνάμεων.

Προφανώς θα πρέπει να υπενθυμιστεί και το πόσο ταιριάζει αυτό το σενάριο με μια λύση που θα προέβλεπε τη διάλυση της Συρίας, ή τη μετατροπής της σε μια χαλαρή Ομοσπονδία, όπου οι ακτές στη Μεσόγειο θα ελέγχονταν από τους Αλαουίτες του Άσαντ, που προφανώς θα είχαν τη ρωσική υποστήριξη. Την εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να εξυπηρετεί, τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση και το Ισραήλ, που αναπτύσσει σταθερά τις σχέσεις του με τη Ρωσία, καθώς είναι δεδομένη η προτίμησή του στο να έχει να συνεννοηθεί με τη Ρωσία και όχι με τη Χεζμπολάχ.

Η ανωτέρω καταγραφή των δυνητικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή συνεπεία της απόπειρας αλλαγής στην ισορροπία δυνάμεων από την πλευρά της Ρωσίας, θα έπρεπε να αποτελεί συστηματική ενασχόληση των αρμοδίων για την άμυνα και τις εξωτερικές σχέσεις της Ελλάδας, με την εκπόνηση σεναρίων και των επιλογών που θα υπάρχουν.

Θα πρέπει να καλλιεργηθεί το έδαφος στο επίπεδο της διπλωματίας, της κλασικής και της «στρατιωτικής», ώστε η χώρα να μην εμφανιστεί για μια ακόμη φορά να τρέχει πίσω από εξελίξεις που θα έχουν καθορίσει άλλοι, αναζητώντας πολιτική την τελευταία στιγμή, επιχειρώντας να αντιδράσει…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Τσαμουργκέλη

Η Τουρκία έχει σύνορα με τη Βουλγαρία και θαλάσσια σύνορα με παρευξείνιες χώρες, μέσω των οποίων θα μπορούσαν οι πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα της ΕΕ. Επέλεξε ωστόσο την Ελλάδα και έστησε τους «εθελοντικούς», παρακρατικούς, επίσημους και ανεπίσημους μηχανισμούς, ώστε να οδηγήσουν σχεδόν το σύνολο των προσφύγων στη χώρα μας, ιδιαίτερα μετά την ανάδειξη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ.

Αντικειμενικά οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, προτεραιοποιώντας το εθνικό τους συμφέρον, έκλεισαν τα σύνορα κάνοντας αυτό που ήταν φυσικό προσδοκώμενο για την Τουρκία. Τη συσσώρευση προσφύγων στην Ελλάδα. Ουσιαστικά η Τουρκία εκκίνησε μια ωρολογιακή βόμβα που αποδυναμώνει σταδιακά τη χώρα σε όλα τα επίπεδα, ενόσω εμείς διανύουμε ακόμα τη ρομαντική περίοδο διαχείρισης του Προσφυγικού.

Άραγε δεν έχει σκεφθεί κανείς στην κυβέρνηση τι θα γίνει όταν κάποιοι από τους δεκάδες χιλιάδες σωρευμένους πρόσφυγες προφέρουν την εργασία τους σε χαμηλές αμοιβές σε μια κοινωνία με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους;
Δεν έχουν αντιληφθεί τις απαξιωτικές συνέπειες στις τοπικές αγορές και στον τουρισμό όταν ο αστικός ιστός καταλαμβάνεται από πρόσφυγες;
Δεν έχουν ανατρέξει στην Ιστορία αναζητώντας γνώση από τον τρόπο που αντέδρασαν οι τοπικές κοινωνίες στο κύμα προσφύγων της Μικράς Ασίας το 1922;
Δεν έχουν αναλογιστεί για την ξενοφοβία, τις κοινωνικές συγκρούσεις και την αναπτυξιακή ανάσχεση; Ή μήπως προσβλέπουν στην περαιτέρω πόλωση στην αγορά εργασίας ως μέσο και άλλοθι για την απαξίωση των μισθών;

Ίσως οι ερωτήσεις αυτές να καταγράφονται ως αγαθές έναντι πολιτευτών που δεν κατανόησαν καν τον βαθμό εθνικής οπισθοχώρησης που σήμανε η παραχώρηση της φύλαξης των ελληνικών θαλάσσιων συνόρων στο ΝΑΤΟ και την ακόλουθη αναγνώριση από αυτό διεκδικούμενων από την Τουρκία θαλάσσιων περιοχών του Αιγαίου.
Ωστόσο παραμένουν ερωτήσεις έναντι «υπευθύνων» που με άλλοθι απραξίας τις ευθύνες της Ευρώπης και ένα επιφανειακό λαϊκίστικο «ανθρωπισμό» ενέπλεξαν τη χώρα σε μια δίνη διαχείρισης του Προσφυγικού που επιφέρει τη διαρκή απαξίωσή της.

Η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε κατανόησε το γεωστρατηγικό σχέδιο της Τουρκίας, ούτε σχεδίασε μια συνεκτική εθνική πολιτική για τον έλεγχο των συνεπειών του Προσφυγικού που μπορούν να οδηγήσουν σε κοινωνικό και οικονομικό δράμα όσο και σε εθνική καταστροφή.
Είμαστε δέσμιοι αποφάσεων ανεύθυνων και αμόρφωτων ανθρώπων.
Έρμαια της ιστορίας του μέλλοντος…
Εθνος αιωρούμενο, κράτος παρίας, κοινωνία και οικονομία σε αποσάθρωση, εθνική ιδεολογία σε σήψη.

* Διδάσκει Διεθνή Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου. Εχει διατελέσει διευθύνον στέλεχος εταιρειών στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το NATO δεν έχει αρχίσει ακόμα να δρα στο Αιγαίο, όμως η Σύνοδος Κορυφής της Δευτέρας ίσως δώσει το «πράσινο φως» εάν υπάρξει πρόοδος στα ανοιχτά ζητήματα, δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας, αναφέρει το ΣΚΑΪ.

Ερωτηθείς, για το δημοσίευμα της «Καθημερινής» που αποκαλύπτει απόπειρα της Τουρκίας να «γκριζάρει» τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο με αφορμή την εμπλοκή ΝΑΤΟ στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης , ο κ. Δρίτσας σημείωσε ότι πρόκειται για μόνιμες αξιώσεις της Άγκυρας που προσκρούουν πάντοτε στην πάγια αντίσταση της Αθήνας.

Ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας σχετικά με τις συνεχιζόμενες προσφυγικές και μεταναστευτικές εισροές, είπε ότι το τελευταίο 24ωρο έφτασαν στα ελληνικά νησιά 878 άνθρωποι, διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται για ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό σε σχέση με το παρελθόν, όταν οι καθημερινές αφίξεις ανέρχονταν σε χιλιάδες.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι περισσότεροι άνθρωποι που φτάνουν στα νησιά μεταφέρονται στον Πειραιά, όπου αυτή τη στιγμή υπολογίζεται ότι περίπου 3.000 άτομα φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις του ΟΛΠ, με τον κ. Δρίτσα να αποσαφηνίζει ότι η Ελλάδα δεν θέλει τη μονιμοποίηση αυτών των προσωρινών δομών φιλοξενίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Όσοι τους «κρατά μούτρα» η επιτυχία είναι σε κάτι ταλαντούχοι.Στο να βρίσκουν ωραίες δικαιολογίες για την αποτυχία τους... 
Στο να ψάχνουν και να βρίσκουν εύκολα τους φταίχτες.  
Όλες οι κυβερνήσεις όταν αναλάμβαναν την εξουσία, έθεταν αν όχι ως χρόνο κρίσης του έργου τους αλλά τα δείγματα της κυβερνητικής τους πορείας, τις 100 πρώτες μέρες διακυβέρνησης τους. 
Τούτοι εδώ, αν και έχουν περάσει σχεδόν 14 μήνες από τότε που ανέλαβαν τις τύχες αυτού του τόπου, για όλα φταίνε οι άλλοι.
Ντόπιοι και ξένοι. 

Αλήθεια; Από πότε πιστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι αρχίζουν οι δικές τους ευθύνες;Όταν θα έχει λήξει η θητεία αυτής της κυβέρνησης; 
 Θα αναγκαστώ με τον κίνδυνο να θεωρηθώ υποστηριχτής ενός σάπιου πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε έως εδώ, να παραθέσω ορισμένα στοιχεία γιατί δεν αντέχω την προσπάθεια των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που ως μωρές παρθένες και χωρίς ίχνος Τσίπ(ρ)ας  πάνω τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την καταστροφή της χώρας. 

Ας δούμε σε τι μεγέθη παρέλαβαν την οικονομία και μέσα σε ένα χρόνο που την οδήγησαν.Έχουν χωρίσει την ζωή μας σε ολέθρια εξάμηνα... 

Το πρώτο:
Αυτό  της «πρώτης φοράς αριστερά».
Το «επαναστατικό».
Το αντιμνημονιακό.

Με τους εκβιασμούς του Grexit που όχι μόνο δεν έπιασαν, αλλά γύρισαν μπούμερανγκ και τις «μπαρουφάκειες» ασάφειες που οδήγησαν στην φτωχοποίηση της χώρας.Με βάση τα επίσημα στοιχεία από 31/12/2014 έως 31/7/2015 έχουμε και λέμε: 

Το δεύτερο εξάμηνο που ξεκίνησε με την Εθνική ανάταση του περήφανου ΟΧΙ του δημοψηφίσματος παρωδία που μέσα σε μια νύχτα έγινε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ. 
Με τα capital controls που έδωσαν την τελευταία κλωτσιά στην αγορά.
Αυτό του τρίτου και χειρότερου μνημονίου, με τα πιο επαχθή μέτρα και των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου. 

ΟΦΕΙΛΕΣ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΕΟΠΥΥ

Ιανουάριος 2015
2015 ( Αύγουστος του 2015 )
ΙΚΑ ΕΤΑΜ
        79.126.573  
      503.459.876  
ΤΑΥΤΕΚΩ(ΜΕΣΩ ΙΚΑ)
        15.894.383  
         37.200.000  
ΟΑΕΕ
     277.435.947  
      257.987.277  
ΕΤΑΑ
     -23.244.959  
               481.123  
ΣΥΝΟΛΟ
     349.211.944  
      799.128.276  


Μπαίνουμε τώρα στο τρίτο εξάμηνο της «δεύτερης φοράς αριστεράς» που είναι ακριβώς το ίδιο με της «πρώτης».
Αυτή η κυβέρνηση τίποτα δεν διδάχτηκε από τα λάθη της. 
Αδιέξοδες συζητήσεις, αδυναμία λήψης αποφάσεων και μεταφορά των δύσκολων προβλημάτων για αργότερα.
Η αξιολόγηση είχε συμφωνηθεί να κλείσει τον Νοέμβριο του 2015 με την ψήφιση όλων των προαπαιτούμενων, συνταξιοδοτικό, εργασιακά, αγροτικό, την πήγαμε για το τέλος Φεβρουαρίου και ευελπιστούμε να κλείσει εκεί κοντά στο Πάσχα.

Όλοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου από αυτή την καθυστέρηση και η Κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι κάνει διαπραγμάτευση.
Ποια διαπραγμάτευση;
Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει διαπραγμάτευση.
Όποια δυνατότητα διαπραγμάτευσης είχε η χώρα την ακύρωσε με τις δηλώσεις υποταγής του ο Αλέξης και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.
Διάβασε εδώ:http://kostasxan.blogspot.com/2016/01/blog-post_454.html

Ποια διαπραγμάτευση; 
Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση.
Το μόνο που γίνεται, είναι εμείς να προτείνουμε και εκείνοι να αποφασίζουν. 

Παρακαλάμε κάποια μέτρα να γίνουν αποδεκτά.
Εκκλήσεις κάνουμε.


Εκτός αν θέλουν από τον ΣΥΡΙΖΑ να μας πείσουν, ότι το τρίτο και πιο επαχθές μνημόνιο προέκυψε μετά από σκληρή διαπραγμάτευση. 
Καθυστέρηση κάνουμε με τεράστιο κόστος, για να κοροϊδέψουμε άλλη μια φορά τους οπαδούς μας ότι τάχα το παλεύουμε.

Τι και αν ο Τσακαλώτος πανικόβλητος δηλώνει: «Πρέπει να τελειώσουμε γρήγορα μέχρι τα τέλη του Φεβρουαρίου για να ανοίξει μετά η συζήτηση για το χρέος διότι αν πάμε το Μάιο και τον Ιούνιο ΚΑΗΚΑΜΕ».


Το ίδιο και ο Στουρνάρας: «Η εμπειρία δείχνει ότι κάθε φορά που αποτυγχάνουμε να περατώσουμε την αξιολόγηση του προγράμματος, το κλίμα εμπιστοσύνης επιβαρύνεται και η επόμενη αξιολόγηση γίνεται πιο δύσκολη, οδηγούμαστε δηλαδή σε ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ».  

Αλλά σιγά μην ιδρώσει το αυτάκι του Αλέξη… αυτοί θα πληρώσουν το μάρμαρο;
 Άλλα είναι τα κορόιδα…
Οι προηγούμενοι άθλιοι, υπηρέτες του πιο σάπιου πολιτικού συστήματος χρειάστηκαν 40 χρόνια για να χρεοκοπήσουν την χώρα. 

Για δαύτους, τους ανίκανους φαφλατάδες ένας χρόνος ήταν αρκετός να την φτωχοποιήσουν και τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμα…  

·        Τα στοιχεία και οι πίνακες είναι αποτέλεσμα αναζήτησης στο διαδίκτυο
·        Σκίτσο του Carlos Latuff από βραζιλιάνικη ιστοσελίδα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Φοβόμαστε σε ό,τι αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ότι ο κ. Κοτζιάς έχει μπερδέψει το Υπουργείο Εξωτερικών του οποίου είναι πολιτικός προϊστάμενος, με τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα όπου αναμφίβολα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος μπορεί να εκφράσει και να υποστηρίξει ελεύθερα τις ακαδημαϊκές θέσεις και απόψεις του. Από την άλλη πλευρά βέβαια δεν αποκλείουμε και την πιθανότητα μιας γενικότερης μεθόδευσης για «κλείσιμο» των λεγομένων Ελληνοτουρκικών ζητημάτων.

Στο άρθρο της προηγούμενης εβδομάδας με τίτλο «Προσπάθεια εξωραϊσμού της πραγματικότητας από τον ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά!», είχαμε εκφράσει τις ανησυχίες μας σχετικά με πολλά «ακατανόητα» που εξέφρασε ο κ. Κοτζιάς στην γνωστή πλέον συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά. Σκόπιμα θίξαμε ακροθιγώς μόνο την αναφορά του κ. Υπουργού «για αναζήτηση νομικών βάσεων για τα ελληνοτουρκικά ζητήματα» καθόσον την κρίναμε ως το πλέον ανησυχητικό σημείο που άξιζε πλέον ενδελεχή εξέταση.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι σε επισήμανση του κ. Παπαχελά «ότι κάποια στιγμή οι Ευρωπαίοι μαζί με τους Αμερικάνους θα γυρίσουν και θα πουν το κλασικό, γιατί δεν κάθεστε σε ένα τραπέζι να τα βρείτε επιτέλους (με τους Τούρκους) για τις εκκρεμότητες και διαφωνίες» ο κ Υπουργός Εξωτερικών απάντησε: «Εμείς δεν έχουμε ανάγκη το ΝΑΤΟ και τους Ευρωπαίους, όπως ξέρετε συζητάμε. Χθες είχε έρθει ο Συνιρλίογλου (μόνιμος Υφυπουργός) και συζήτησε με τον γενικό μας γραμματέα για την πολιτική ατζέντα και σήμερα συζητάει για τις διερευνητικές, που θέλουμε να ψάξουμε ακριβώς τις νομικές βάσεις». Ειλικρινά θα ευχόμασταν, οι ανησυχίες μας να αποδειχθούν αβάσιμες, ήλθε όμως η συνάντηση της Παρασκευής 4 Μαρτίου με τον Τούρκο ΥΠΕΞ κ. Mevlut Cavusoglu και δυστυχώς αυτά που ειπώθηκαν και κυρίως αυτά που δεν… ειπώθηκαν από τον Έλληνα ΥΠΕΞ μας πάγωσαν.

Θέτουμε λοιπόν επιτακτικά σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την αναφορά στην «διερεύνηση των νομικών βάσεων» στα ελληνοτουρκικά ζητήματα που γίνεται μέσα από τον λεγόμενο κύκλο των «διερευνητικών συναντήσεων» Ελλάδος-Τουρκίας αν και θα προτιμούσαμε ειλικρινά, τα ερωτήματα αυτά να τεθούν από την ανεξήγητα απαθή Αντιπολίτευση, μεγάλη και μικρή.

Για πείτε μας λοιπόν κ. Υπουργέ!

- Αλλάζει ή όχι η διαχρονική πολιτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ότι το μόνο πρόβλημα νομικής φύσεως που είναι προς διαπραγμάτευση είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή αν θέλετε των θαλασσίων ζωνών; Οπότε ισχύει ή όχι ότι όλα τα θέματα που αναφέρει η Τουρκία ως ελληνοτουρκικά προβλήματα και στην ουσία είναι μονομερείς διεκδικήσεις που ρυθμίζονται από το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συμβάσεις. (Γκρίζες ζώνες, αποστρατικοποίηση νήσων, διοικητικές και συντονιστικές αρμοδιότητες κλπ)

- Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτών των περίφημων διερευνητικών συναντήσεων που έφθασαν σήμερα τις 60 (άρχισαν εντατικά τον Φεβρουάριο 2002 επί Σημίτη-Παπανδρέου ενώ επιβραδύνθηκαν επί Καραμανλή-Μολυβιάτη) και τις επανακινήσατε τον Δεκέμβριο 2015 αφού είχαν παγώσει από την Κυβέρνηση Σαμαρά τον Σεπτέμβριο 2014 λόγω των συνεχιζόμενων τουρκικών προκλήσεων. Είχατε ή όχι αντίθετες εισηγήσεις από τους υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου; Έχετε δηλώσει ή όχι στην εφημερίδα SABAH ότι στόχος είναι να υπάρξει κατάληξη στις διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία; Εάν ναι (καθόσον υπάρχει αρχείο) για ποια είδους κατάληξη μιλούσατε;

- Μήπως ξεκινήσατε να διαπραγματεύεστε για ένα δικαίωμα που μπορούμε να το ασκήσουμε μονομερώς όπως είναι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων από τα 6 σε 12 Ν.Μ;

- Ακόμα και αν το ονομάζετε διάλογο και όχι διαπραγμάτευση που δυστυχώς εκεί φαίνεται ότι έχει καταλήξει, πως μπορεί να γίνεται αυτό κάτω από την απειλή πολέμου (casus belli) και με εντατικοποίηση της τουρκικής επιθετικότητας; Μήπως για τον λόγο αυτό, προς περαιτέρω διευκόλυνση σας χαρακτηρίσατε την τουρκική επιθετικότητα ως…νευρικότητα(sic!);

Πάνω στην ώρα που προβληματιζόμασταν για τα προαναφερθέντα, έρχεται ο κ. Cavusoglu την Παρασκευή και παρά το γεγονός ότι ο Έλληνας ομόλογος του με δήλωση του αθωώνει ουσιαστικά την Τουρκία για τον αρνητικό της ρόλο στο προσφυγικό πρόβλημα (λες και Νορβηγοί ή Ελβετοί είναι οι σύγχρονοι δουλέμποροι και Βέλγοι οι κατασκευαστές των αυτοσχεδίων λέμβων μιας χρήσεως… λες και είναι άγνωστα στις Τουρκικές Αρχές τα σημεία επιβιβάσεως) με δύο πολυσυζητημένες πλέον φράσεις θέτει έμμεσα αλλά με σαφήνεια ζήτημα κυριαρχίας των νησιών, γκρίζων ζωνών και αμφισβητούμενων βραχονησίδων με τον κ. Κοτζιά ουσιαστικά να σιωπά! Γιατί άραγε; Ο ίδιος φροντίζει μάλιστα να μας πει ότι οι δύο χώρες συζητούν αυτά τα θέματα!

Ο κ. Κοτζιάς σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις ισχυρίσθηκε στο MEGA ότι δεν αποδόθηκαν σωστά στην μετάφραση τα λεγόμενα του Τούρκου ομολόγου του και ότι αυτός κάνει διεθνείς σχέσεις και … «δεν παίζει μποξ». Θα του πούμε λοιπόν ότι δόξα τω Θεώ έχουμε πολλούς και καλούς τουρκομαθείς στην Ελλάδα που μας είπαν πόσο σαφής ήταν ότι ο κ. Cavusoglu. Σε ό,τι αφορά στον εξυπνακισμό περί μποξ, να επισημάνουμε ότι εκείνη την ώρα ασκούσε συνάμα και δημόσια διπλωματία απευθυνόμενος στις κοινές γνώμες και των δύο ενδιαφερομένων κρατών. Λίγο αυτοκριτική δεν θα έβλαπτε.

Με μία καταστραμμένη οικονομία και όλους τους εθνικούς συντελεστές ισχύος στην χειρότερη δυνατή κατάσταση για την Τουρκία αλλά και άλλους «ενδιαφερόμενους διεθνείς παράγοντες» ίσως να είναι η ώρα να κλείσει «τα ελληνοτουρκικά ζητήματα». Με την ανησυχητική εξέλιξη που παίρνουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, πέρα από την γενικότερη ιλαροτραγική κυβερνητική ανικανότητα και με την Αντιπολίτευση να ζει σε μία ψευδή μακαριότητα, τίθεται πλέον το ερώτημα αν πρόκειται για επικίνδυνη ανεπάρκεια του κ. Κοτζιά ως ΥΠΕΞ ή τελικά υπάρχει μεθόδευση για το κλείσιμο των ελληνοτουρκικών (και φυσικά του Κυπριακού)!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου