Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Αυγ 2012


Oι εξελίξεις στον ενεργειακό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου, η σύγκρουση που επί δεκαέξι ολόκληρους μήνες μαίνεται στη Συρία, το πάντα ακανθώδες ζήτημα του Ιράν και τα παντουρανικά οράματα της Τουρκίας, έχουν συνθέσει το πλέον εκρηκτικό μείγμα στην ευρύτερη περιοχή, εδώ και δεκαετίες. Τίποτα δεν θυμίζει πλέον το γεωστρατηγικό τοπίο εποχών όχι και τόσο μακρινών.

Του Σταύρου Καρκαλέτση

Και, αν στις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, ως γεωστρατηγικό κέντρο του τότε ψυχροπολεμικού κόσμου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το διχοτομημένο Βερολίνο (και διασταλτικά τα σύνορα δυτικής και κομμουνιστικής Ευρώπης), σήμερα ο πλέον ζωτικός χώρος είναι ολόκληρη η περιοχή από την Κρήτη μέχρι την Κασπία. Με πλέον θερμό σημείο, την σπαρασσόμενη Συρία σήμερα, αργότερα το Ιράν, ίσως όμως και τη θάλασσα της Κύπρου, αφού η Τουρκία κανείς δεν γνωρίζει μέχρι που σκοπεύει να το πάει. Το «κέντρο βάρους» του κόσμου μας άλλαξε λοιπόν, διότι πολύ απλά με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, και με το πέρασμα όλων των παλιών δορυφόρων της Σοβιετικής Ένωσης στην δυτική σφαίρα, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ επέκτειναν δραματικά την επιρροή τους προς ανατολάς, στερώντας τη Ρωσία από τα κράτη-προφυλακές της. Η Πολωνία είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Σήμερα, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, έχοντας προσδέσει την κεντρική Ευρώπη στο άρμα τους, επελαύνουν στην ανατολική Μεσόγειο και προς τον Περσικό Κόλπο. Αφ’ ενός για να διεισδύσουν και να ελέγξουν την ενεργειακή καρδιά του πλανήτη, που στον νέο χάρτη ξεκινά από την θάλασσα της Λεμεσσού και την πλατφόρμα της «Noble», και καταλήγει στο Αζερμπαιτζάν και την Κασπία. Αφ΄ ετέρου, για να απομονώσουν και από το νότο τη Ρωσία (όπως έκαναν στην κεντρική Ευρώπη τη δεκαετία του 1990) κα να «μπουν σφήνα» στην καρδιά της Ευρασίας, εκεί που συναντώνται γεωστρατηγικά Ρωσία και Κίνα.
Βρισκόμαστε σε μια μετάβαση στο νέο status, με εντεινόμενο τον συλλογικό φόβο του να εισέλθουμε σε μια περίοδο γεωπολιτικών αναταραχών, ενδεχομένως και μέσα από μια γενικευμένη σύρραξη. Αυτή η σύγκρουση αφορά τα συμφέροντα ή/και τις επιδιώξεις όλων: Των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, της ΕΕ, της Κίνας, του Ισραήλ. Και με την Τουρκία στον συνήθη ρόλο: Καραδοκούσα και πάντα αναθεωρητική, πλήν όμως τώρα και σε ισλαμικές αποχρώσεις.
Η μια ανάγνωση λοιπόν, θέλει το κλασσικό συγκρουσιακό σχήμα ΗΠΑ-Ρωσίας να αναβιώνει, και από κάτω να υπάρχουν οι επιμέρους διαμάχες: Ισραήλ εναντίον Ιράν, Τουρκία εναντίον Συρίας, Ισραήλ εναντίον Τουρκίας, Τουρκία κατά Κύπρου και Ελλάδος, Αρμενία εναντίον Αζερμπαιτζάν, Σαουδική Αραβία κατά Ιράν και πάει λέγοντας. Εκρηκτικό πράγματι μείγμα πολλαπλών πιθανών συγκρούσεων, ακόμα και θερμών.

Υπάρχει στην συγκρουσιακή εξίσωση και η θρησκευτική διάσταση: Επιδεινώνεται επικίνδυνα η σύγκρουση σουνιτών / σιιτών. Με το σουνιτικό μπλοκ (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, εμιράτα του Κόλπου αλλά και Τουρκία) να στοιχίζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με το Ισραήλ, και από την άλλη υπάρχουν οι σιίτες, με κεντρικό σημείο αναφοράς το Ιράν. Όπως γράφει ο Bernard Haykel, ειδικός για τη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο του Princeton, η σύγκρουση στη Συρία δεν είναι παρά ένας πόλεμος ανάμεσα στην Τεχεράνη και το Ριάντ. Υπάρχει μεγάλη ροή χρημάτων της Σαουδικής Αραβίας προς τους «επαναστάτες» αντικαθεστωτικούς της Συρίας, ενώ από την άλλη η Τουρκία τροφοδοτεί την εξέγερση με έμψυχο υλικό.

Το κεντρικό ζήτημα της εξίσωσης κατά την άποψή μου, θα είναι η προσπάθεια των ΗΠΑ να επεκτείνουν όσο πιο ανατολικά μπορούν την επιρροή τους, και από την άλλη το πόση αντίσταση είναι διατεθειμένη να προβάλλει η Ρωσία του Πούτιν, που διαισθάνεται πως αν χαθούν Συρία και Ιράν, θα βρεθεί κυριολεκτικά περικυκλωμένη. Η Ρωσία δεν θέλει επίσης να χαθεί η, πάντα εκτός ΝΑΤΟ, Κύπρος. Για τη Μόσχα, η Κύπρος είναι ένας κρίκος που τη συνδέει με την Ευρωπαική Ένωση, αλλά και ένα κράτος όπου έχουν επενδυθεί δισεκατομμύρια ρωσικών κεφαλαίων. Και εδώ όμως εγκυμονούνται ανατροπές, με μεγαλύτερη μια πιθανή είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, όπως έχει ήδη εξαγγείλει ο (πιθανότατα επόμενος πρόεδρος) Νίκος Αναστασιάδης.
Η κυρίαρχη διάσταση όμως για τη Ρωσία είναι η ενεργειακή, και αυτή υπαγορεύει τις δικές της κινήσεις στην κρίση αυτή. Οι Ρώσοι, με την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Πούτιν, φαίνεται πως συνειδητοποίησαν στο maximum τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις της ενεργειακής αυτάρκειας. Για αυτό και αποφάσισαν να επενδύσουν –και πολιτικά- στις πηγές ενέργειας, πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Αυτό ήταν, ως γνωστόν, προσωπική στρατηγική επιλογή του Βλάντιμιρ Πούτιν.

Το να εγκαταλείψει η Ρωσία λοιπόν το ενεργειακό κέντρο του πλανήτη, παραδίδοντάς το αμαχητί στις ΗΠΑ και τους αμερικανικούς πετρελαικούς κολοσσούς, θα ισοδυναμούσε με πολιτική και οικονομική περιθωριοποίηση για τη Μόσχα. Η οποία οικοδομεί τις δικές της συμμαχίες, με έμφαση στην σινο-ρωσική προσέγγιση, που βασίζεται στην οικονομική ανάπτυξη του Μπλοκ της Σαγκάης. Προσέγγιση που εξηγεί και τον συντονισμό Μόσχας-Πεκίνου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Το πιθανότερο θα είναι, όταν τελειώσει αυτή η κρίση (προσωπική μου εκτίμηση: βρισκόμαστε μόνο στην αρχή…), να έχουμε νέες ζώνες πολιτικής και οικονομικής επιρροής των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.

Ας δούμε τα πράγματα στο τωρινό επίκεντρο της σύγκρουσης, τη Συρία: Το ότι ο Άσαντ δεν πέφτει, παρά τις θριαμβευτικές ανακοινώσεις των δυτικών ΜΜΕ κάθε που ένας Σύρος αξιωματικός αυτομολεί στον νο 1 υποκινητή της εξέγερσης (την Τουρκία), δείχνει πως παρά τις μεθόδους διακυβέρνησης που χρησιμοποιεί, το καθεστώς στη Δαμασκό έχει πάντα τη στήριξη σημαντικής μερίδας του λαού. Ναι, ο Άσαντ δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχουν όμως η Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα του Κόλπου; Είναι πιο δημοκράτες από τον Άσαντ οι ισλαμιστές λεγεωνάριοι του συριακού «απελευθερωτικού» στρατού, που αποκεφαλίζουν χριστιανούς και πολεμούν (εμμίσθως εννοείται) για μια ισλαμική τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή; Αυτό που έπαθαν οι ΗΠΑ με τους Αφγανούς Ταλιμπάν και την ισλαμική τρομοκρατία, δίδαξε κάτι; Μάλλον όχι…

Οι Δυτικοί πρέπει να αφήσουν τα φληναφήματα για ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι πολιτικό ζήτημα, και μετά ανθρωπιστικό. Που είναι οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες για την 38χρονη κατοχή της Κύπρου; Που τώρα όχι απλώς εκτουρκίζεται, αλλά εξισλαμίζεται; Στην κατεχόμενη Κύπρο τα τζαμιά κοντεύουν να γίνουν περισσότερα από τα σπίτια. Στην ελληνική Θράκη το ίδιο.
Η πολιτική κρίση (στη Συρία ή όπου αλλού) απαιτεί πολιτικές προσεγγίσεις και συνεννοήσεις, και όχι μοντέλα επιβολής λύσεων τύπου Γιουγκοσλαβίας και Ιράκ. Είναι κατανοητή η αγωνία όλων των «παικτών» σε μερίδιο ισχύος στην περιοχή. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο για την Πολιτική στην Εγγύς Ανατολή της Ουάσιγκτον (Washington Institute for Near East Policy, WINEP), η λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου περιέχει τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου του κόσμου και τα μεγάλο μέρος από αυτά βρίσκεται στη Συρία. Είναι αντιληπτή η προσπάθεια όλων και πολιτική κυριαρχία ή επιρροή, μέσα από τον έλεγχο της ενέργειας.

Το μέλλον της συλλογικής ασφάλειας στον πλανήτη μας, και βεβαίως το πέρασμα σε έναν ειρηνικότερο κόσμο, θα διέλθει τους επόμενους μήνες μέσα από τη γη της Συρίας. Αν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου εκεί, ολόκληρη η περιοχή θα μπορούσε να χάσει το «δικαίωμα στην ειρήνη». Και να το χάσει για πολύ καιρό. Δεν θα υπάρξουν ενδεχομένως ούτε καν ητημμένοι και νικητές, από την ώρα που οι καταστάσεις καταστούν ανεξέλεγκτες, και με υπαρκτά πυρηνικά οπλοστάσια στην περιοχή.

Για αυτό, θα ωφελούσε κατά την άποψή μου μια καλά προετοιμασμένη και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, διεθνής διάσκεψη για τη Συρία. Μια διάσκεψη που να συγκληθεί σύντομα, ώστε να σταματήσει η αιματοχυσία, μια διάσκεψη όπου οι μεγάλες δυνάμεις να προσέλθουν με πραγματικά εποικοδομητικό πνεύμα και όχι για το θεαθήναι. Μιλάμε για μια διαδικασία προς την ειρήνευση, που απαιτεί ένα minimum καλής θέλησης και ειλικρινούς διάθεσης να αποφύγουμε το χειρότερο: Έναν γενικευμένο πόλεμο στην Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο.

Αν περάσουμε στα καθ’ ημάς, το ερώτημα που προκύπτει είναι τι πράττουμε εμείς, ως Ελλάδα και Κύπρος, αφ΄ ενός για να συμβάλλουμε όσο μπορούμε στην σταθερότητα της περιοχής, και αφ’ ετέρου για να προωθήσουμε και κατοχυρώσουμε όσο πιο γερά μπορούμε το κοινό εθνικό μας συμφέρον, μέσα σε ένα τέτοιο ρευστό περιβάλλον. Η οικονομική κρίση, με την Ελλάδα εντός ΔΝΤ και τη Κύπρο στον προθάλαμο, προσφέρει το καλύτερο άλλοθι στους πολιτικούς κήνσορες του αθηναικού μικροελλαδισμού, ώστε να συνεχιστεί η εξωτερική πολιτική του τίποτα και του πουθενά. Η Ελλάδα απέχει και η Κύπρος «είναι πάντα μακριά», την ώρα που μια εμπλοκή της Αθήνας στο ενεργειακό πεδίο θα βοηθούσε μεσοπρόθεσμα την παραπαίουσα ελληνική οικονομία. Παρά την οικονομική κρίση, η Ελλάδα θα μπορούσε να συνεισφέρει, δια του Πολεμικού Ναυτικού, και από κοινού με το Ισραήλ, στην ασφάλεια των κυπριακών κοιτασμάτων, λαμβάνοντας δικαιώματα έρευνας-εκμετάλλευσης σε ένα ή δύο θαλάσσια οικόπεδα, μια ιδέα που στη Λευκωσία γίνεται όλο και πιο δημοφιλής.

Δεν μπορεί όλοι να είναι παρόντες, δια των στόλων τους και όχι μόνο, πέριξ της Κύπρου, και να απέχει η Ελλάδα, φυσικός και ηθικός (υποτίθεται…) εγγυητής της εθνικής επιβίωσης 800.000 Ελλήνων της Κύπρου. Σήμερα αυτό που συμβαίνει είναι η πλήρης απουσία της Ελλάδος από την ανατολική Μεσόγειο, και ας μην επικαλεστούν τα εν Αθήναις ηττοπαθή μυαλά την οικονομικλή κρίση. Η Τουρκία, πριν κάποια χρόνια, ήταν βυθισμένη στη δίνη οξείας οικονομικής (και πολιτικής) κρίσης, ουδέποτε όμως έκανε βήμα πίσω από τις προτεραιότητές της στην εξωτερική πολιτική.
Την ώρα που αναδιαμορφώνεται ο χάρτης της περιοχής, την ώρα που οι Τούρκοι παλεύουν με λύσσα να ακυρώσουν την μέσω ενέργειας γεωστρατηγική αναβάθμιση της Κύπρου, υπάρχουν τρόποι και δρόμοι να γίνουν κάποια έστω πράγματα. Ελλάδα και Κύπρος οφείλουν να κινηθούν ως παράγοντες σταθερότητας, την ώρα που η Τουρκία επιτελεί τον ακριβώς αντίθετο ρόλο (ας μην ξεχνάμε πως η τουρκική επικράτεια είναι το σημείο συντονισμού και εξόρμησης των «επαναστατών», που συμπτωματικά είναι οι ίδιοι, χθες στη Λιβύη, σήμερα στη Συρία, αύριο μήπως στην ελληνική Θράκη;).

Η Αθήνα οφείλει να δείξει σε Ουάσινγκτον, Βρυξέλλες και Μόσχα πως μπορεί να αποδειχθεί πιο αξιόπιστος και σταθερός εταίρος από την Άγκυρα, και η ελληνική (ελλαδική και κυπριακή) διπλωματία πρέπει να ανοίξουν διαύλους προς όλους.
-Προς τις ΗΠΑ, που εκ της θέσης τους θα διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό, ενδεχομένως και ηγεμονικό, ρόλο στην κρίση αυτή.
-Προς τη Ρωσία, η οποία επιθυμεί τη διατήρηση των ερεισμάτων της, αλλά δεν θέλει την αραβική άνοιξη να μεταπέσει σε ισλαμικό χειμώνα με τουρκικές χιονοστιβάδες.
-Προς το Ισραήλ, εμβαθύνοντας στην στρατιωτική συνεργασία και κρατώντας τους Τούρκους μακριά από τον άξονα Αθήνα-Λευκωσία-Ιερουσαλήμ.
-Προς τη Γαλλία, η οποία θεωρεί την ανατολική Μεσόγειο ως ιστορική σφαίρα επιρροής της και θέλει να διαδραματίσει κάποιο ενισχυμένο ρόλο στο άμεσο μέλλον.

Η κρίση αυτή, αν δεν καταλήξει σε πόλεμο, θα μεταλλάξει τις απειλές σε ευκαιρίες. Και μερίδιο στην αύξηση της ισχύος και της παρουσίας τους, θα διεκδικήσουν όλοι. Δεν πρέπει επ’ ουδενί, λόγω των τραγικών σημερινών οικονομικών αδιεξόδων, να φθάσουμε σε ενεργειακή αποκοπή από την Κύπρο, να δεχθούμε παραίτηση από τον φυσικό μας πλούτο και τα δίκαιά μας, να καταλήξουμε εν τέλει σε μια πλήρη γεωστρατηγική έκλειψη της Ελλάδος από την ανατολική Μεσόγειο.






Το “ελληνικό πρόβλημα” βαίνει πλέον προς την ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ.
Οι Δανειστές-Αρπακτικά πέτυχαν τους στόχους τους.
Δάνεισαν τοκογλυφικά την αδύναμη Ελλάδα, ανατόκισαν και αισχροκέρδησαν επί αυτής.
Δεν έχασαν ούτε ευρώ από τα Δάνεια τους.
Υποθήκευσαν σε όφελος τους ολάκερη τη Δημόσια Περιουσία.
Πλιατσικολόγησαν -και συνεχίζουν- επί του Δημοσίου Πλούτου, έναντι πινακίου φακής.
Δημιούργησαν Εργασιακό Μεσαίωνα, με μισθούς πείνας και συνθήκες υποταγής, πρόσφορα εδάφη στη βορρά των δικών τους ”νέων επενδυτών”.
Έχοντας δεσμεύσει τη χώρα σε καθεστώς πλήρους και διαρκούς εξάρτησης έχουν επιτύχει ΠΛΗΡΩΣ και σε ΟΛΑ.

Και άγουν πλέον το ”ελληνικό κουφάρι” σε πτώχευση και έξοδο από το ευρώ. Για να μην τους κοστίζει τίποτα πλέον η όποια παραμονή της Ελλάδας στη ζωή.

Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος, με εφιαλτικές επιλογές.
Η χρεοκοπία είτε θα είναι ελεγχόμενη από τους Δανειστές (για την πλήρη διασφάλισή τους) , είτε θα είναι εκτός ελέγχου της επιρροής αυτών.
Και οι δύο επιλογές προϋποθέτουν φρικτά δεινά και περιπέτειες.
Βέβαια, η δεύτερη εκδοχή θα …μπορούσε να θεωρηθεί προτιμότερη των δυο σκληρών δεινών, καθώς σημαίνει τουλάχιστον απελευθέρωση από τις επαχθείς μνημονιακές δεσμεύσεις (υπό την προυπόθεση βέβαια μιας τότε πατριωτικής κυβέρνησης).

Όμως ΔΕΝ φτάσαμε ακόμα εκεί.
ΤΩΡΑ, η λύση είναι η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ.
Μόνο αυτή ματαιώνει τα σχέδια θανάτου των οικονομικών δολοφόνων.
Και δίνει ζωή και ελπίδα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Χρειάζεται δηλαδή:
ΚΗΡΥΞΗ της χώρας σε ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ, σύμφωνα με την σχετική αρχή του Διεθνούς Δικαίου.

Όταν η εξυπηρέτηση του απεχθούς χρέους υποδουλώνει το κράτος, θέτει τον πληθυσμό σε ανεπίτρεπτες στερήσεις (ανεργία,εξαθλίωση κλπ), τότε ο Δανειστής-Δολοφόνος ΔΕΝ προηγείται.
Το απεχθές χρέος αναστέλλεται καθώς προηγείται η ανάγκη επιβίωσης κρατών και πληθυσμών.
Και ανάγεται πλέον, με διαπραγματεύσεις άλλως μονομερώς, στο νόμιμο και ανεκτό μέτρο δανεισμού.
Οι εθνικοί πόροι διατίθενται απολειστικά στην κάλυψη εθνικών βιωτικών αναγκών και ανάπτυξη.
Και όλα αυτά σε συνδυασμό με τους ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Με την συγκέντρωση 1 εκατομμυρίου υπογραφών για την καθιέρωση της αρχής της ”κατάστασης ανάγκης” από πολίτες της Ευρωπαικής Ένωσης, η θέληση μας γίνεται ΔΥΝΑΜΗ. Και η ΔΥΝΑΜΗ, Νόμος.

Ο λάκκος της Ελλάδας και της Ευρώπης είναι ανοικτός, από τα φτυάρια των Δανειστών.
Τώρα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται αντίσταση στους οικονομικούς δολοφόνους, που μας απειλούν άμεσα.

Αλληλεγγύη στα άλλα ευρωπαϊκά θύματα.

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ για όλους.

Αλέξης Αναγνωστάκης




Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η καγκελάριος διατηρεί εξωτερικά την εικόνα της ισχυρότερης ηγέτιδας της Ευρωζώνης – ουσιαστικά όμως έχει οδηγήσει τη Γερμανία στη γωνία, αφού όλοι έχουν καταλάβει τη μπλόφα της και ετοιμάζονται να την υποχρεώσουν να αναλάβει τις βαριές ευθύνες της…
“Είναι προφανές ότι, η Ελλάδα δεν χρειάζεται κανέναν άλλο επαίτη, αλλά επειγόντως έναν ηγέτη – κάποιον ο οποίος να έχει την ικανότητα, αφενός μεν να οικοδομήσει ένα λειτουργικό Κράτος Δικαίου με μηδενική διαφθορά, αφετέρου να την οδηγήσει υπερήφανα στην έξοδο από την κρίση και στο μέλλον που της αξίζει, μέσα από το (μονό)δρομο της ανάπτυξης”.
Όπως φαίνεται η ΕΚΤ, μετά τη δήλωση του προέδρου της πως θα κάνει τα πάντα για τη διατήρηση του ευρώ, αγοράζει πλέον μαζικά, ομόλογα των ελλειμματικών χωρών της Ευρωζώνης – με αποτέλεσμα να μειώνονται τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας. Βέβαια, οι αγορές μάλλον εκμεταλλεύονται ακόμη αυτές τις “πρωτοβουλίες”, πουλώντας φυσικά ομόλογα όλων των χωρών της Ευρωζώνης – με απώτερο στόχο το ξεκαθάρισμα των χαρτοφυλακίων τους από αυτά τα, ανεπιθύμητα πια, ρίσκα (τα οποία εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο, μετά το άνοιγμα του “κουτιού της Πανδώρας” από τη γερμανίδα καγκελάριο).

Πολλοί αναρωτιούνται τώρα εάν η στάση αυτή της ΕΚΤ (ο πρόεδρος της οποίας ακύρωσε παραδόξως τη συμμετοχή του στην προγραμματισμένη συνάντηση των κεντρικών τραπεζιτών στις Η.Π.Α., “λόγω φόρτου εργασίας” – γεγονός που μάλλον σημαίνει πως ετοιμάζεται κάτι πολύ σοβαρό), θα μπορούσε πράγματι να είναι το σωστό βήμα, για τη ριζική επίλυση της κρίσης χρέους της ζώνης του ευρώ.

Ενδεχομένως δε η απάντηση να ήταν θετική, όπως τονίζουν, εάν η ΕΚΤ μπορούσε να εγγυηθεί ταυτόχρονα ότι, η πίεση για διαρθρωτικές αλλαγές, με στόχο τη μείωση των ελλειμμάτων και των χρεών των κρατών της Ευρωζώνης, θα διατηρούταν ανέπαφη – ότι δεν θα ατονούσε δηλαδή, επειδή θα εξασφαλιζόταν η άνευ όρων χρηματοδότηση, με χαμηλά επιτόκια, από την ίδια.

Μπορεί όμως η ΕΚΤ να εγγυηθεί κάτι τέτοιο, με ή χωρίς τη βοήθεια του ΔΝΤ, από το οποίο η ΕΕ έχει πλέον μάθει πάρα πολλά, όσον αφορά τη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων των χωρών της, με πειραματόζωο την Ελλάδα; Μπορεί να διατηρήσει τα επιτόκια κάτω από ένα κρίσιμο μέγεθος, όπως μάλλον ισχυρίζεται, παρά το ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ξεκαθαρισμένο από νομικής πλευράς; Θα έχει το θάρρος ή/και την “νομιμοποίηση” να συγκρουστεί με τη γερμανική κεντρική τράπεζα – η οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, εάν δεν πάρει πολύ μεγαλύτερα ανταλλάγματα;

Κατά την άποψη των περισσοτέρων οικονομολόγων, είναι πιθανότατα αδύνατον να αναλάβει ο διοικητής της ΕΚΤ “υπό την αιγίδα του” ολόκληρη την αγορά ομολόγων της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον αφού τόσο η Γερμανία, όσο και οι άλλες χώρες-συνοδοιπόρροι της θα ήταν εντελώς αντίθετες με ένα τέτοιο εγχείρημα, ακόμη και αν θα ήταν απόλυτα εγγυημένη η άμεση επίλυση της κρίσης χρέους.

Η πιθανότερη εκδοχή λοιπόν θα ήταν η αγορά ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, με ανώτατη λήξη το ένα έτος, έτσι ώστε να εξισωθούν μόνο τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης. Έναντι αυτών, η ΕΚΤ θα απαιτούσε την υποβολή αιτημάτων βοηθείας εκ μέρους εκείνων των χωρών, οι οποίες θα αντιμετώπιζαν προβλήματα – με την έγκριση της για την αγορά των βραχυπρόθεσμων ομολόγων τους να προϋποθέτει τη λήψη μέτρων, ανάλογων με αυτά που απαιτεί το ΔΝΤ (τονίζουμε ξανά με ή χωρίς τη συμμετοχή του, αφού αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθεί το ΕΝΤ).

Στα πλαίσια αυτά η επιμήκυνση που λέγεται πως θα ζητήσει η Ελλάδα, με την έκδοση εντόκων γραμματίων του δημοσίου, παράλληλα με την αποδοχή του καταστροφικού προγράμματος των 11,5 δις €, φαίνεται να μην είναι εκτός τόπου και χρόνου. Φυσικά όσον αφορά τη χώρα μας, αλλά και τις υπόλοιπες ελλειμματικές οικονομίες, η έκδοση ομολόγων, εγγυημένων με την κρατική περιουσία ή με δημόσια έσοδα, θα μπορούσε να συμπληρώσει την απαιτούμενη χρηματοδότηση – με τη βοήθεια των αγορών
Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, πιθανότατα έχει ζητηθεί η επιμήκυνση από την Ελλάδα, δεν έχει απορριφθεί κατηγορηματικά από την ΕΕ και διατηρείται μυστικό το αίτημα – ενδεχομένως έως ότου ολοκληρωθούν οι εγκληματικές αποκρατικοποιήσεις των κερδοφόρων, κοινωφελών και στρατηγικών δημοσίων επιχειρήσεων της πατρίδας μας (γεγονός που μάλλον θα εξηγούσε την βιασύνη των ιθυνόντων καλύτερα).

Συμπερασματικά λοιπόν, παρά το ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα αγορών ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ δεν θα ισοδυναμούσε με την υιοθέτηση των ευρωομολόγων, θα ήταν κάτι σχετικό με την έκδοση των T-Bills εκ μέρους της Fed – ένας μάλλον έξυπνος ελιγμός της ΕΚΤ, η οποία δεν θα μπορούσε διαφορετικά να διατηρήσει την απαιτούμενη συνέχεια των ενεργειών της, μη έχοντας τη δυνατότητα σωστών επεμβάσεων στα μακροπρόθεσμα ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης.

Ταυτόχρονα, η ΕΚΤ θα απόφευγε το ρίσκο της απώλειας της αξιοπιστίας της, καθώς επίσης τις πιέσεις στο ευρώ, αφού η μαζική αγορά ομολόγων εκ μέρους της, χωρίς περιορισμούς στο χρόνο λήξης τους, χωρίς δεσμεύσεις των κρατών κλπ., θα ισοδυναμούσε με την ανεξέλεγκτη εκτύπωση πληθωριστικών χρημάτων – κάτι με το οποίο δεν θα συμφωνούσε ποτέ η Γερμανία, ενώ θα ήταν αντίθετο με το σκοπό της ίδρυσης της ΕΚΤ, με τη νομισματική σταθερότητα δηλαδή, αφού δεν είναι κατά κάποιον τρόπο εξουσιοδοτημένη, όπως η Fed, με την παράλληλη “καταπολέμηση” της ανεργίας.

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Θα δεχόντουσαν όμως οι αγορές μία τέτοια αντιμετώπιση των προβλημάτων της ζώνης του ευρώ, παρά το ότι από καιρό τώρα πιέζουν για καθαρές, βιώσιμες λύσεις – οι οποίες απαιτούν είτε την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, είτε τη διάλυση της; Κατά την άποψη μας μόνο υπό την προϋπόθεση ότι, θα αποτελούσε ένα ενδιάμεσο βήμα, με τελική κατεύθυνση την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης.

Από την άλλη πλευρά, θα δεχόταν το ΔΝΤ να αποχωρήσει από την ΕΕ, επιτρέποντας στη Γερμανία να αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο του παιχνιδιού; Δεν θα σήμαινε κάτι τέτοιο την αρχή του τέλους της υπερδύναμης, η οποία ευρίσκεται αναμφίβολα σε πορεία παρακμής; Μήπως θα ήταν πιθανότερη η κλιμάκωση του πολέμου εκ μέρους του, με την καταρχήν τοποθέτηση της Γαλλίας στο στόχαστρο; Μήπως για το λόγο αυτό τοποθετήθηκε εναντίον των ομολόγων του γαλλικού δημοσίου ο W.Buffett, χαρακτηρίζοντας τα πιο επικίνδυνα από τα ιταλικά;

Συνεχίζοντας, τι σημαίνει η ξαφνική δημόσια τοποθέτηση του νέου προέδρου της Γαλλίας υπέρ της αμοιβαιοποίησης του χρέους; Που αποσκοπούν οι πρόσφατες αναφορές, σχετικά με το ότι η Γερμανία είναι πλέον εκβιάσιμη, αφού τυχόν διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν πολύ πιο καταστροφική για την ίδια;

“Η καγκελάριος διατηρεί εξωτερικά την εικόνα της ισχυρότερης ηγέτιδας της Ευρωζώνης – ουσιαστικά όμως έχει οδηγήσει τη Γερμανία στη γωνία, αφού όλοι έχουν καταλάβει τη μπλόφα της και ετοιμάζονται να την υποχρεώσουν να αναλάβει τις ευθύνες της”, γράφουν χαρακτηριστικά οι γερμανοί αναλυτές.

Περαιτέρω, έχει κάποια σχέση με όλα αυτά η παράταση του χρόνου υποβολής της έκθεσης του ΔΝΤ που αφορά την Ελλάδα, για μετά τις εκλογές στις Η.Π.Α., όπως και το συμπλήρωμα των γεωπολιτικών προεκτάσεων/ρίσκων μίας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της χώρας μας, εκ μέρους της ΕΕ; Με ποιον αλήθεια θα “συμμαχούσε” η Ελλάδα αυτή τη φορά, εάν θεωρήσουμε ότι έχουν κάποιο νόημα οι υποθέσεις μας; Μήπως πρέπει απλά να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, όπως έχουμε τονίσει στο παρελθόν; (άρθρο μας).

Δύσκολο να απαντηθούν τέτοιου είδους ερωτήματα, τα οποία απαιτούν πολύ μεγαλύτερες γεωπολιτικές γνώσεις, από αυτές που διαθέτουμε – ειδικά επειδή η Γερμανία φαίνεται να επιτίθεται με τα γνωστά της ΜΜΕ εναντίον τόσο της ΕΚΤ, όσο των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, αναζητώντας συμπαράσταση από την Κίνα (κάτι που ταιριάζει με το ταξίδι της καγκελαρίου εκεί, με επίσημο στόχο τη βοήθεια προς την ΕΕ).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η αλλαγή στάσης της γερμανίδας καγκελαρίου, ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, στην οποία εκδήλωσε πρόσφατα την αμέριστη συμπάθεια της (!), είναι κάτι παραπάνω από φανερή – γεγονός που πιθανότατα σημαίνει πως έχει πια καταλάβει ότι, τα αποτελέσματα τυχόν διάλυσης της Ευρωζώνης θα ήταν πολύ πιο καταστροφικά για τη Γερμανία, λιγότερο για τη Γαλλία, ελάχιστα για την Ελλάδα και σχεδόν καθόλου για την Ιταλία, τη Φιλανδία κλπ.

Επομένως, οι απαιτήσεις της απέναντι στη χώρα μας, εάν βέβαια σταματήσουμε την πολιτική των υποκλίσεων και της υποτέλειας, θα είναι σημαντικά χαμηλότερες. Οι δόσεις του χρέους μας ίσως επιμηκυνθούν “ανεπίσημα”, τα επιτόκια δανεισμού μας μάλλον θα μειωθούν, ενώ ενδεχομένως θα ακολουθήσει μία δεύτερη διαγραφή χρέους – λιγότερο επώδυνη από την πρώτη και χωρίς να διακινδυνεύσει η παραμονή μας στο ευρώ (αν και είμαστε εναντίον της μη πληρωμής των νόμιμων χρεών μας, αφού ανέκαθεν κάτι τέτοιο συνδεόταν με δυσανάλογες παραχωρήσεις, συνήθως κρυφές και ενδοτικές).

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία δεν μπορεί να αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο του παιχνιδιού, η Ευρωζώνη δεν γίνεται να διαλυθεί, οι Η.Π.Α. δεν έχουν πια την οικονομική δύναμη να μονοπωλούν τον πλανήτη, η Ρωσία δεν είναι σε θέση να αναρριχηθεί περαιτέρω και η Κίνα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την υπερδύναμη, ακόμη και αν συνεργασθεί με τη Γερμανία – πόσο μάλλον όταν η εμπιστοσύνη των δύο χωρών μεταξύ τους δεν είναι η καλύτερη δυνατή.

Ολοκληρώνοντας, αν και φυσικά μπορεί να κάνουμε λάθος, έχουμε την άποψη ότι, η κρίση έφτασε πια στο ζενίθ της (ναδίρ) – αρκεί να μην επαναλάβουμε τα ίδια σφάλματα και να ακολουθήσουμε το δρόμο της κοινής λογικής. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να συνεχιστεί η σιωπή των αμνών εκ μέρους των Ελλήνων, η οποία μπορεί να οδηγήσει την πατρίδα μας στα αντίθετα ακριβώς αποτελέσματα, όταν ακριβώς πλησιάζει η ώρα της απελευθέρωσης της από τους εισβολείς – απλούστατα, οφείλει να ενταθεί η προσπάθεια των Πολιτών, αφού διαφορετικά η πλούσια, πολλαπλά προικισμένη Ελλάδα θα θυσιαστεί στο βωμό της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καταλήγοντας άδικα προτεκτοράτο των δανειστών της.

Κλείνοντας, η Γερμανική κεντρική τράπεζα και ορισμένα ΜΜΕ της χώρας εξαπολύουν μεν λεκτικές επιθέσεις εναντίον της ΕΚΤ, αλλά αποτελούν στην κυριολεξία “άσφαιρα πυρά” – αφού γνωρίζουν ότι, η μη αγορά ομολόγων εκ μέρους της θα οδηγούσε στη διάλυση της Ευρωζώνης.

Επίσης γνωρίζουν πως ο περιορισμός των υπερβολικών χρεών δεν ήταν ποτέ το αποτέλεσμα της εξ ολοκλήρου αποπληρωμής τους – αντίθετα, της διαγραφής μεγάλου μέρους τους ή/και της πληθωριστικής αντιμετώπισης τους, μέσω της “εκτύπωσης” νέων χρημάτων.




...και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του Έλληνα πολίτη

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Εκστρατεία κατά της φοροδιαφυγής ετοιμάζει η κυβέρνηση, με βάση το νέο φορολογικό πλαίσιο που σχεδιάζει ο υφυπουργός Οικονομικών, ενώ παράλληλα εκτιμούν ότι θα λειτουργήσει και ως αντίβαρο στα σκληρά μέτρα των 11,6 δισ. ευρώ. Με απλά λόγια θα ξεκινήσει μια ακόμη εκστρατεία στιγματισμού και συλλογικής ενοχοποίησης επαγγελματικών κατηγοριών και γενικά των ελλήνων πολιτών ως άθλιοι και διεφθαρμένοι φοροφυγάδες προκειμένου να «καταπιούν» τα υποζύγια το νέο πακέτο θανάσιμων μέτρων. Αυτό άλλωστε είναι και η επιθυμία της αυτού μεγαλειότητας της κ. Μέρκελ, η οποία μάλιστα υποσχέθηκε να βοηθήσει το προτεκτοράτο της στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Πώς; Με «τεχνογνωσία», ειδικό προσωπικό (σύμβουλοι και συνεργάτες, όπως τους ονομάζουν στην κυβέρνηση των δοσίλογων) και εταιρείες.

Όπως επισημαίνει η γνωστή εφημερίδα του νέου καθεστώτος κατοχής. «Τα Νέα» (28/8), η απόφαση για έναν ειδικό επικοινωνιακό σχεδιασμό κατά των φοροφυγάδων ελήφθη μετά τον απόηχο των επεισοδίων στην Ύδρα που «τραυμάτισαν» την εικόνα της χώρας, όπως επισημαίνουν υψηλόβαθμες κυβερνητικές πηγές. Την εντατική μάχη κατά της φοροδιαφυγής, εξάλλου, προανήγγειλε ο πρωθυπουργός με τις δηλώσεις του σε Βερολίνο και Παρίσι, ενώ κυβερνητικά στελέχη αφήνουν να εννοηθεί ότι με στόχο να δοθεί ηχηρό πολιτικό μήνυμα από την πλευρά του Μαξίμου στο στόχαστρο βρίσκονται φοροφυγάδες «γαλάζιας» απόχρωσης από τους οποίους θα ξεκινήσει μπαράζ συλλήψεων.

Σ' αυτό είναι σίγουρο ότι θα βρουν συμπαραστάτη και την αντιπολίτευση, η οποία έχει ήδη αποφανθεί ότι η φοροδιαφυγή είναι το κύριο αίτιο της κατάστασής μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Ύδρας, όπου η οικονομική αστυνομία πέρασε χειροπέδες και οδήγησε στο αυτόφωρο μαγαζάτορα επειδή δεν έκοβε αποδείξεις. Οι κάτοικοι του νησιού ξεσηκώθηκαν και πολιόρκησαν το αστυνομικό τμήματα μέχρις ότου στάλθηκαν διμοιρίες των ΜΑΤ με ειδικό ταχύπλοο του Λιμενικού να απεγκλωβίσουν τους ενάρετους συναδέλφους τους και να πάρουν σιδηροδέσμιο τον καπετάν Γιαγκούλα που είχαν συλλάβει. Αμέσως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εξέφρασε τον πανικό της κυβέρνησης δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να βάλει τέλος στη φοροδιαφυγή και να «αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις αντιδράσεις των όποιων επιτήδειων» είπε έξω από το κυβερνητικό μέγαρο ο μέγας και πολύς Σίμος Κεδίκογλου στις 19/8. «Η κατάλυση του κράτους δεν θα γίνει ανεκτή», διεμήνυσε ως άλλος Λουδοβίκος, που κάποτε, λίγο πριν η καρμανιόλα στείλει στον αγύριστο όλη την φάρα του, συνήθιζε να λέει: L'etat,c'est moi (ελληνιστί, το κράτος είμαι εγώ). Ο κ. Κεδίκογλου και η συμμορία που μας κυβερνά έχει τόσο εθιστεί να θεωρεί το κράτος δικό της προνομιακό φέουδο, που ξεχνά ότι κάποιοι τους έχουν εκλέξει (λέμε τώρα!) και επομένως αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να καταλύσουν το κράτος στο σύνολό του, αν το θελήσουν. Κανένας Κεδίκογλου δεν μπορεί να τους σταματήσει, ούτε να τους τρομοκρατήσει, γιατί η κατάσταση έχει πλέον υπερβεί τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Και η ιστορία λέει ότι όσοι ζήλεψαν τον Λουδοβίκο, τελικά τους έφαγε η καρμανιόλα.

Μετά την επίδειξη Λουδοβίκιας άποψης για το κράτος, με τουπέ και περούκα μπαρόκ, ο κ. Κεδίκογλου εξέθεσε το εξής δόγμα περί φοροδιαφυγής: «Το τεράστιο πρόβλημα της φοροδιαφυγής μαστίζει την ελληνική οικονομία, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια ανάκαμψης και ελπίδας για το μέλλον όλων. Από όπου κι αν προέρχεται αυτή η φοροδιαφυγή, όποια και αν είναι η πηγή της, θα πρέπει να ελεγχθεί και να παταχθεί άμεσα και παραδειγματικά.... Τη στιγμή που υπάρχουν πολίτες οι οποίοι υφίστανται τις βαρύτατες συνέπειες της κρίσης και των δράσεων που απαιτούνται για να εξυγιάνει η Ελλάδα την οικονομία της και να ανακτήσει την αξιοπιστία της, θα πρέπει όλοι, όποιοι και αν είναι αυτοί, να αναλάβουν το ηθικό και πρακτικό μερίδιο που τους αναλογεί και να μη στέκονται εμπόδιο στην εφαρμογή των νόμων και στην επιτυχία της χώρας.»

Από κοντά φυσικά και ο επίδοξος δελφίνος για την θέση του Στουρνάρα, ίσως και για του Σαμαρά, ονόματι Δ. Παπαδημούλης, ο οποίος έγραψε στο twitter: «Το δίκιο του Υδραίου φοροφυγά μου είναι απεχθές. Όσο μεγαλύτερη η φοροδιαφυγή, τόσο αγριότερη η περικοπή μισθών, συντάξεων. Καθαρές κουβέντες».

Είναι περίεργο που οι «καθαρές κουβέντες» του Παπαδημούλη είναι ταυτόσημες με αυτές του Λουδοβίκου Κεδίκογλου; Όχι βέβαια. Διότι έχουν ακριβώς την ίδια λογική. Μάλιστα, ο κ. Παπαδημούλης, που δίκαια μπορεί να ονομαστεί dauphin κατά τα πρότυπα της διαμάχης για τον θρόνο της Γαλλίας, έκανε και αυστηρές παρατηρήσεις στον συνάδελφό του Δρίτσα γιατί τόλμησε να κάνει λόγο για «ανόητη και πολυδάπανη παράσταση επίδειξης κρατικής και κυβερνητικής πυγμής, με εντελώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα». Καπάκι, βγήκε κι ο κ. Σκουρλέτης, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, για να μας εξηγήσει στον ΑΝΤ-1, ότι αυτοί που αντέδρασαν στην Ύδρα δεν ήταν παρά μια παρέα, η παρέα του φοροφυγάδα, ενώ η πλειοψηφία του νησιού παρατηρούσε αμέτοχοι. Δεν φτάνει που έχουν καταντήσει να αντιπολιτεύονται την συγκυβέρνηση όπως αντιπολιτεύονταν οι Ορλεανιστές τους Λουδοβίκους για τον ανώτατο θώκο, πρώτα βασιλικό και ύστερα προεδρικό, της Γαλλίας, έφτασαν έως το σημείο να επικαλεστούν ακόμη και την αντιδραστική θεωρία της «σιωπηρής πλειοψηφίας», η οποία χρησιμοποιείται από την εποχή του μοναρχοφασισμού για την άγρια καταστολή κάθε λαϊκής αντίστασης. Φανταστείτε να τους είχαμε κυβέρνηση. Το ξύλο από τα ΜΑΤ θα είχε σίγουρα προοδευτικό και αριστερό πρόσημο.

«Δεν υπάρχει καμία κοινωνική ευαισθησία, ούτε καμία προοδευτική θεωρία που να μετατρέπει τη φοροδιαφυγή σε 'αντίσταση», σχολίασε το ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τα συμβάντα στην Ύδρα. Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου που παίζει στα δάχτυλα την κοινωνική ευαισθησία και την προοδευτική θεωρία, που όλως τυχαίως την έχει ταυτίσει με τον δοσιλογισμό και την αποικιοκρατία. Ενώ δεν θα μπορούσε να μην συνδράμει και ο αντικαταστάτης του ΛΑΟΣ στην συγκυβέρνηση, η ΔΗΜΑΡ: «Κάθε δικαιολόγηση από πολιτικά κόμματα της άρνησης ελέγχου και της παρεμπόδισης των εντεταλμένων οργάνων της πολιτείας για την πάταξη της φοροδιαφυγής, όταν αυτή εκφράζεται συγκεκριμένα, απλώς αναδεικνύει τον βαθιά συντηρητικό χαρακτήρα τους», σχολίασε το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ Δημήτρης Χατζησωκράτης.

Καταρχάς, από πότε ο νομικός πολιτισμός της δημοκρατίας, έτσι όπως την έχουν επιδιώξει με τους αγώνες τους οι λαοί, επιβάλει προσωποκρατήσεις, αυτόφωρα και διαπόμπευση για οφειλές προς το δημόσιο και φοροδιαφυγή;. Είναι ή δεν είναι αναβίωση του μεσαίωνα η λογική αυτή;
Δεύτερο, η φοροδιαφυγή δεν είναι κάτι το ενιαίο. Ούτε είναι αδιάφορα τα κίνητρα, οι συνθήκες και οι λόγοι που οδηγούν σε φοροδιαφυγή. Εκτός κι αν οι κυβερνώντες έχουν την λογική της απολυταρχίας που έβλεπε στην φορολογία την επιβεβαίωση της απόλυτης εξουσίας της στους υπεξούσιους. Επομένως, όποιος αρνιόταν την φορολογία, ή όποιος την διέφευγε αποτελούσε εμπράγματη αμφισβήτηση της απόλυτης εξουσίας. Οι δικοί μας είναι ακόμη χειρότεροι. Γιατί χρησιμοποιούν τον στραγγαλισμό μέσω της εφορίας όχι για να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, αλλά για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Γι' αυτό κι αν ακόμη εξαφανιζόταν ως μαγείας η φοροδιαφυγή κι όλοι μας καταθέταμε ακόμη και τον τελευταίο οβολό μας στο Δημόσιο Ταμείο, κατ' εντολή και επ' ωφελεία των ευρωπαίων δανειστών, οι μαζικές απολύσεις δεν θα σταματούσαν, ούτε οι μειώσεις μισθών, ούτε η καταστροφή που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά. Αυτές είναι καθαρές κουβέντες, κ. Παπαδημούλη, επαγγελματία της πολιτικής μπαρούφας. που μυρίστηκες εξουσία και δεν ξέρεις τι λες, ή μάλλον ξέρεις πολύ καλά τι λες, απλά νιώθεις ότι μπορείς να βγάλεις στην επιφάνεια το αληθινό σου πρόσωπο, όσο αποκρουστικό κι αν είναι.

Τρίτο, η φοροδιαφυγή δεν είναι προϊόν παραβατικότητας. Είναι πρωτίστως οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο. Κι έτσι μόνο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Την γεννά και την αναγεννά η ίδια η κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής οικονομίας. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αστυνομικά μέτρα, ότι κι αν κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, όσο «αποτελεσματικές» κι αν γίνουν. Επομένως όποιος θέλει να μιλά γι' αυτήν με ύφος εισαγγελέα εκτάκτου στρατοδικείου, καλά θα κάνει να μαζευτεί γιατί τον έχουμε πάρει χαμπάρι. Μιλά έτσι όχι γιατί τον ενδιαφέρει η πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά γιατί επιδιώκει την κλιμάκωση της καταστολής μέσα στην κοινωνία.

Τέταρτο, υπάρχει η φοροδιαφυγή της επιβίωσης, που χωρίς αυτήν στρώματα ολόκληρα της ελληνικής κοινωνίας δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στην επιφάνεια, ιδίως στις σημερινές συνθήκες. Και υπάρχει η φοροδιαφυγή του πλουτισμού. Η φοροδιαφυγή των ημέτερων, των μεγαλοκομπραδόρων, των εφοπλιστών, των επιχειρηματικών και επαγγελματικών κύκλων που πάνω τους πατά το επίσημο πολιτικό σύστημα. Το κράτος έχει συνειδητά ρημάξει τους μισθωτούς και συνταξιούχους, γιατί αυτοί δεν μπορούν να ξεφύγουν. Κι ενώ άδικα τους ρημάζει, προσπαθεί ταυτόχρονα να τους στρέψει ενάντια στους ελευθεροεπαγγελματίες, μικρομεσαίους, βιοτέχνες που τους στιγματίζει ως φοροφυγάδες. Η μόνη διαφορά που χωρίζει τους μεν από τους δε, δεν είναι ότι οι πρώτοι είναι έντιμοι φορολογούμενοι, ενώ οι δεύτεροι δεν είναι, αλλά το γεγονός ότι οι μεν δεν μπορούν να ξεφύγουν από την μέγγενη της φορολογίας, ενώ οι δε μπορούν έως ένα βαθμό. Και οι δυο τους έχουν έναν κοινό στόχο: να απαλλαγούν από αυτό το άθλιο, σάπιο και απόλυτα διεφθαρμένο κράτος που ζει παρασιτικά σε βάρος τους για να ταΐζει τους Κεδίκογλου, τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και όλο το σινάφι της εξουσίας, μαζί με τα κυκλώματα, εντός και εκτός Ελλάδος, που κρύβονται πίσω τους. Πρώτα, θα καταλύσουμε όλοι μαζί αυτό το κράτος. Πρώτα, θα αποκτήσουμε πραγματική δημοκρατία, όπου ο λαός και όχι οι Λουδοβίκοι ή οι Ορλεανιστές κατά περίπτωση, θα κάνει κουμάντο. Πρώτα θα ξεμπερδέψουμε με το καθεστώς υποτέλειας, σαπίλας, διαφθοράς, εξαπάτησης, ξεπουλήματος και έπειτα θα ξεμπερδέψουμε και με την φοροδιαφυγή.

Ειδικά στις σημερινές συνθήκες, η φοροδιαφυγή και ποιο συγκεκριμένα η συνειδητή άρνηση πληρωμής των φόρων είναι δημοκρατικό καθήκον και υποχρέωση. Ο πολίτης από τότε που έσπασε τα δεσμά της απολυταρχίας δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να πληρώνει ότι αυθαίρετα του φορτώνει το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση. «Καμία χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί αν οι πολίτες της δεν σέβονται τους νόμους. Η ανοχή των πολιτικών στην ανομία και τη χρήση βίας ως μέσο διαμαρτυρίας έχει φέρει καταστροφικά αποτελέσματα», γράφει η ανώνυμη επιφυλλίδα της Καθημερινής, (28/8). Βέβαια, δεν μας κάνει εντύπωση που το γράφει αυτό η Καθημερινή. Αν κάνετε ένα φυλλομέτρημα στις αντίστοιχες επιφυλλίδες της ίδιας εφημερίδας την εποχή της ναζιστικής κατοχής, θα δείτε να γράφουν τα ίδια. Και το μόνο που υποδηλώνει είναι πόσο τρέμουν οι ντόπιοι δοσίλογοι και οι ξένοι κατακτητές μια καθολική αντίσταση του λαού ειδικά στην φοροεπιδρομή εναντίον του. Τρέμουν κυριολεκτικά την πιθανότητα μαζικής στάσης πληρωμών από τον λαό, που μπορεί να μετεξελιχθεί σε γενική πολιτική απεργία. Έχει αρχίσει ήδη να μετατρέπεται σε εφιάλτη τους.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι τελείως, μα τελείως διαφορετική. Η ανοχή σε νόμους άδικους και καταχρηστικούς, ο φόβος μπροστά σε μια αδίστακτη κυβέρνηση που δεν νοιάζεται αν ζει ή πεθαίνει ο λαός, η υποταγή σε μια κατ' επίφαση νομιμότητα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την θέληση, αλλά ακόμη και με την επιβίωση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, είναι ο πιο ασφαλής δρόμος προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Αυτό που πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο είναι το εξής απλό: Τι προέχει; Τα εισπρακτικά μέτρα της κυβέρνησης που στερούν μάλιστα πόρους από την οικονομία και την βυθίζουν σε ύφεση μόνο και μόνο επειδή το ζητάνε ξένες μεγάλες δυνάμεις; Ή η επιβίωση της λαϊκής οικογένειας με κάθε τρόπο και μέσο. Από πού κι ως που θα πρέπει μια οικογένεια να στερηθεί τα μέσα προς το ζην, να στερηθεί ότι έφτιαξε με κόπο και ιδρώτα, προκειμένου να πληρώσει τους φόρους που επιβάλει η κυβέρνηση; Ποιο είναι το πρωτεύον; Η ζωή της μέσης λαϊκής οικογένειας, ή η ζωή της κυβέρνησης; Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει ότι όταν απειλείται η ζωή των λαϊκών οικογενειών με τα μέτρα μιας κυβέρνησης, τότε ο λαός δικαιούται από κάθε άποψη να θέσει άμεσα και πρακτικά το εξής δίλλημα: Η ζωή μου, ή η ζωή της κυβέρνησης. Και προκειμένου να υπερασπιστώ τη ζωή μου, η φοροδιαφυγή δεν είναι παραβατική συμπεριφορά, αλλά ένας έννομος τρόπος δημοκρατικής άμυνας απέναντι σε ένα αδίστακτο καθεστώς που επιζητά την εξαθλίωση και την δήμευση του όποιου κομποδέματος έχει απομείνει στην μέση ελληνική οικογένεια.

Μόνο την εποχή της απολυταρχίας άνθισαν θεωρίες σαν τις σημερινές, δηλαδή ότι πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι στους νόμους, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο καταχρηστικός χαρακτήρας τους. Την εποχή της απολυταρχίας οι φόροι εκτός από μέσο είσπραξης, ήταν και μέσο καταστολής των λαϊκών τάξεων. Κι επειδή οι ηγεμόνες πολύ γρήγορα αντιλήφθησαν ότι δεν αποτελεί αρκετή νομιμοποίηση το ελέω θεώ δικαίωμα για να εισπράττουν φόρους κατά το δοκούν της εξουσίας, επινόησαν τα κοινοβούλια, ή «συνελεύσεις των τάξεων», όπως ήταν γνωστά στην Γαλλία. Κάθε φορά που ο μονάρχης ήθελε να βάλει χέρι στις περιουσίες και τα εισοδήματα των υπηκόων του και μάλιστα των πιο αδύναμων, επιβάλλοντας νέους φόρους, φρόντιζε να συγκαλέσει κοινοβούλιο, parliament, parliamento, ή «συνέλευση των τάξεων». Γι' αυτό και τον «αντιπροσωπευτικό» αυτό θεσμό «όλοι τον μισούσαν, γιατί ένα Κοινοβούλιο σήμαινε αναπόφευκτα νέους φόρους... Μόνο υπό την πιο αυστηρή πίεση του Στέμματος μπόρεσαν να διατηρηθούν τα Κοινοβούλια τον πρώτο αιώνα της ύπαρξής τους... Η εντύπωση ότι τα Κοινοβούλια ήταν το αποτέλεσμα ενός αυθόρμητου δημοκρατικού κινήματος, δεν μπορεί να υπάρχει σε οιονδήποτε έχει μελετήσει, έστω και λίγο, τα γεγονότα της ιστορίας.»[1]

Στα τέλη του 15ουαιώνα στην Γαλλία ο Κάρολος ο 8ος αναζητούσε εναγωνίως νέους φόρους για να συντηρηθεί το καθεστώς του και έτσι συγκάλεσε συνέλευση των τάξεων. Εκεί ακούστηκε η ιδέα να αρθεί ο φόρος ωνίων (tailles) που βάραινε τον χωρικό ανάλογα με τα στρέμματα που καλλιεργούσε και να αντικατασταθεί με προοδευτικό φόρο στις περιουσίες. Τότε ο στρατάρχης de Bourbon, άξιος εκπρόσωπος της απολυταρχίας, είπε: «Γνωρίζω πολύ καλά τα ήθη του όχλου. Αν δεν τον καταθλίβουν οι επιβαρύνοντες φόροι, τότε θα γίνει αυθάδης. Αν λοιπόν αφαιρέσετε εξ ολοκλήρου τον φόρο των ωνίων (tailles), είναι βέβαιο ότι αμέσως θα γίνουν αναμεταξύ τους, ότι είναι και προς τους ευγενείς, στασιαστές και ανυπόφοροι. Γι' αυτό και δεν πρέπει να αισθανθούν τέτοια ελευθερία. Η εξάρτηση είναι η φυσική τους κατάσταση. Κατά τη γνώμη μου θεωρώ ότι ο φόρος αυτός είναι η ισχυρότερη αλυσίδα που μπορεί να τους συγκρατήσει». Την ίδια γνώμη είχε και ο Φίλιππος ο 2ος, γιος του Καρόλου του 5ου, ο οποίος συνήθιζε να λέει: «Πρέπει να κρατάμε φορτωμένο το μουλάρι για να το εμποδίσουμε να κλωτσάει»[2] Ενώ ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς αυλικούς στην συνέλευση των τάξεων του 1580 στην Γαλλία, που έμεινε στην ιστορία ως κ. Μπεράνγκ, είναι αυτός που θεμελίωσε τον κανόνα που ακολουθεί έκτοτε κάθε αντιδραστική εξουσία ότι εξαίρετος είναι ο λαός ο κάτισχνος «διότι είναι λιγότερο ανήσυχος και ακατάλληλος να στασιάσει.»[3]

Η επιβολή δυσβάστακτων φόρων στο λαό ήξεραν πολύ καλά ότι τον μετατρέπει σε πειθήνιο όχλο, σε μουλάρι ανίκανο ακόμη και να κλωτσήσει. Αρκεί βέβαια να τον έπειθαν ότι πρέπει να σέβεται τους νόμους, ότι η αντίσταση δεν έχει κανένα νόημα και η πολιτική ανυπακοή φέρνει την καταστροφή. Η πρώτη αυθόρμητη εκδήλωση της πολιτικής ανυπακοής εκείνη την εποχή ήταν η εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Μάλιστα, ορισμένοι από τους κλασσικούς συγγραφείς της πολιτικής οικονομίας την εκθειάζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε θεωρούσαν ότι η προσπάθεια αποφυγής από την υπερβολική φορολογία χρησίμευσε τουλάχιστον στην τελειοποίηση της τέχνης του παράγειν και στην οξύνοια των βιοτεχνών και εμπόρων της εποχής. Η φοροδιαφυγή ήταν το λίκνο του σύγχρονου πολιτισμού, που γέννησε την βιομηχανία και το εμπόριο παγκόσμια.

Οι πιο φωτεινοί εκπρόσωποι αυτού του νέου πολιτισμού ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνει βαριά φορολογία. Ένας από αυτούς, ο Ζαν Μπατίστ Σε, που οι σύγχρονοι οπαδοί της οικονομικής θεολογίας τον επικαλούνται συχνά όταν αναφέρονται στην «ελευθερία της αγοράς», έγραφε τα εξής για την δυσβάσταχτη φορολογία: «Η φορολογία, εξωθημένη στα άκρα, έχει το αξιοθρήνητο αποτέλεσμα να εξαθλιώνει το άτομο, χωρίς να πλουτίζει το κράτος... Κανένα μέρος από το εισόδημά του (ιδιώτη φορολογουμένου) δεν μπορεί να αφαιρεθεί από αυτόν χωρίς αναγκαστικά να περιορίζεται αναλογικά η κατανάλωσή του. Αυτό αναγκαία μειώνει την ζήτηση για όλα εκείνα τα αντικείμενα που δεν μπορεί πια να καταναλώσει, και ιδίως εκείνα που επηρεάζονται από την φορολογία. Η συρρίκνωση της ζήτησης θα ακολουθηθεί αναγκαστικά με συρρίκνωση της προσφερόμενης παραγωγής και κατά συνέπεια των αντικειμένων που μπορούν να φορολογηθούν. Έτσι ο φορολογούμενος στερείται των απολαύσεών του, ο παραγωγός των κερδών του και το δημόσιο ταμείο των εισπράξεών του.»[4] Αυτά είναι γνωστά τουλάχιστον από το 1825 που τα έγραφε ο Σε. Κι από τότε έως σήμερα δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτε.

Αξίζει όμως να αναφέρομαι και δυο ακόμη χωρία από αυτά που ήταν κοινώς αποδεκτά από την εποχή του Σε. «Η υπερβολική ή άνιση φορολογία προωθεί την απάτη, το ψεύδος και την ψευδορκία. Πρόσωπα με καλές προθέσεις αντιμετωπίζουν το οδυνηρό δίλλημα, ή να πουν ψέματα, ή να θυσιάσουν τα συμφέροντά τους προς όφελος λιγότερο ευσυνείδητων συμπολιτών. Δεν μπορούν παρά να αισθανθούν ακούσια αηδία, βλέποντας πράξεις, που από την φύση τους είναι αθώες και μερικές φορές χρήσιμες και αξιέπαινες, να στιγματίζονται ως εγκληματικές και να υποβάλλονται σε όλες τις συνέπειες του νόμου.»[5] Και δεν υπάρχει πιο ορθή, χρήσιμη και αξιέπαινη πράξη από το να φροντίσει πρώτα και κύρια κάποιος τον εαυτό του και την οικογένειά του. Όταν η εφορία τον εμποδίζει απ' αυτό, μπορεί ο ίδιος να στιγματίζεται ως φοροφυγάς, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνήσεις που προωθούν τέτοιους φόρους δεν είναι τίποτε περισσότερο από δεσποτικά καθεστώτα.

Ο Σε παρατηρούσε ορθά ότι μια δεσποτική διακυβέρνηση χαρακτηρίζεται πάντα από «υπερβολικές εισφορές» που φορτώνει με κάθε βιαιότητα πάνω στους υπεξούσιούς της με ταυτόχρονη κατάρρευση του δημόσιου ταμείου. Ενώ υπό την προστατευτική επιρροή μιας δίκαιης κυβέρνησης «υπάρχει μια προοδευτική ετήσια αύξηση των κερδών και των εισοδημάτων από τα οποία μπορούν να αντληθούν οι φόροι.»[6]

Δεν είναι τυχαίο που τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας ξεχώριζαν την φοροδιαφυγή από την φορολογική απάτη και απαιτούσαν η πρώτη να μην αντιμετωπίζεται με όρους ποινικοποίησης, προσωποκρατήσεων και αστυνομικής καταστολής. Η φοροδιαφυγή που παραβιάζει το νόμο, αλλά γίνεται στη βάση της ανάγκης για μεροκάματο, για επιβίωση, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τους ίδιους όρους με την φορολογική απάτη με σκοπό τον πλουτισμό. Γι' αυτό και ο Άνταμ Σμιθ, ο πατέρας της οικονομικής επιστήμης, διευκρίνιζε ότι «ένα πρόσωπο το οποίο, αν και χωρίς αμφιβολία φέρει ευθύνη για την παραβίαση των νόμων της χώρας του, είναι πολύ συχνά ανίκανο να παραβιάσει εκείνους [τους νόμους] της φυσικής δικαιοσύνης, και το οποίο θα γινόταν, από κάθε άποψη, ένας εξαίρετος πολίτης, αν οι νόμοι της χώρας του δεν μετέτρεπε σε έγκλημα αυτό που η φύση δεν θα το έκανε ποτέ. Σ' αυτές τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις όπου υπάρχει τουλάχιστον μια γενική καχυποψία για υπερβολικές δαπάνες και μεγάλη λαθροχειρία του δημόσιου χρήματος, οι νόμοι που την φυλάνε ελάχιστοι τους τιμούν.»[7]

Τώρα θα μου πείτε ποιος είναι ο Άνταμ Σμιθ μπροστά σε τέτοια αναστήματα όπως ο Κεδίκογλου, ο Παπαδημούλης, ο Βενιζέλος και το σινάφι τους; Μπορεί να έχετε δίκιο, αλλά η ιστορία των λαών είναι γεμάτοι με αγώνες που δεν δέχτηκαν να καταντήσουν πειθήνιος όχλος για τα γούστα των επαγγελματιών της πολιτικής εξαπάτησης. Και μια από τις πρώτες πράξεις των υπεξουσίων από την εποχή της αυτοκρατορικής Ρώμης είναι να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, το αναφαίρετο δικαίωμα στην προσωπική τους αυτοδιάθεση, αρνούμενοι να πληρώσουν και να πειθαρχήσουν σε ένα διεφθαρμένο σύστημα διακυβέρνησης που συνεχώς νομοθετεί για να καλύψει τις ανομίες του.
Όταν σήμερα η απολυταρχία με κοινοβουλευτικό μανδύα αναβιώνει όπως τότε, χρησιμοποιεί την φοροεπιδρομή όπως παλιά για την ληστεία και την καταστολή των λαϊκών στρωμάτων. Ο αμερικανός νομικός Τσαρλς Ανταμς έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για την νέα τάση: «Σιωπηλά ο ΑΦΜ (Αριθμός Φορολογικού Μητρώου) και ο κομπιούτερ θα γελοιοποιήσουν την ελευθερία και το άσυλό μας.... Θα καταλήξουμε ως πολίτες δουλοπάροικοι-φορολογούμενοι όπως οι τελευταίοι Ρωμαίοι. Η τρέχουσα κατεύθυνση των ποινικών νόμων και των μηχανισμών αστυνόμευσης του φορολογικού μας συστήματος δείχνει μια τέτοια πιθανότητα. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε αιχμάλωτοι σαν νέοι δουλοπάροικοι στο σύγχρονο δημόσιο ταμείο.»[8]

Κι έτσι οι φοροεπιδρομή εντάθηκε ενάντια στα λαϊκά στρώματα με νέους πολύπλοκους φορολογικού κώδικες, με ένταση των αστυνομικών μέτρων και της ποινικοποίησης ακόμη και της πιο μικρής φορολογικής παράβασης. Το IRS (Υπηρεσία Εσωτερικού Εισοδήματος) στις ΗΠΑ έχει το δικαίωμα να κατάσχει το εισόδημα και την περιουσία οποιοδήποτε ύποπτου για φοροδιαφυγή χωρίς καν να χρειάζεται απόφαση δικαστηρίου. Η προσωποκράτηση και ο εγκλεισμός είναι σύνηθες ακόμη και για την παραμικρή φορολογική παράβαση. Ενώ τα φορολογικά δικαστήρια ξεκινούν με δεδομένη την ενοχή του κατηγορουμένου.

Κι όσο στα κατώτερα και μεσαία στρώματα του πληθυσμού η φοροεπιδρομή αυξάνεται, άλλο τόσο αυξάνουν οι φορολογικοί παράδεισοι για τις πολύ μεγάλες περιουσίες. Σήμερα εκτιμάται ότι βρίσκονται στους φορολογικούς παραδείσους και σε Οφ Σορ εταιρείες πάνω από 12 τρις δολάρια παγκόσμια. Οι περίπου 11 εκατομμύρια πιο πλούσιοι άνθρωποι του πλανήτη, ενώ διαθέτουν πάνω από 47 τρις δολ. περιουσία όλοι μαζί, πληρώνουν φόρους πολύ λιγότερους από τους μισθωτούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Η εφορία έχει μεταβληθεί σ' έναν από τους βασικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς της ελευθερίας του ατόμου στην ανεπτυγμένη Δύση. Όλα στο όνομα της φοροδιαφυγής. Αλλά όπως έλεγε κι ο Πιέτρο Φιέρι ήδη από το 1771, «αν το προϊόν των φόρων διατίθετο με σωφροσύνη, τότε το κοινό θα θεωρούσε αυτό το βάρος ως ιερό χρέος. Οποιοσδήποτε θα ζητούσε να το αποφύγει θα συμμεριζόταν το αίσχος του συνεταίρου εκείνου, ο οποίος θέλησε να αρνηθεί να συμμετάσχει στις δαπάνες της εταιρείας αφού καρπώθηκε τα οφέλη της.»[9]

Όσο η φορολογία θα γίνεται δυσβάσταχτη στις πλάτες μικρών και μεσαίων για την συντήρηση ενός απολυταρχικού στην ουσία κράτους που χρησιμοποιεί το κοινοβούλιο όπως παλιά οι μονάρχες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα για την κοινωνία, τόσο η φοροδιαφυγή θα δυναμώνει. Κι αυτό είναι απόλυτα υγιές. Πολύ περισσότερο όταν παραβιάζονται βασικοί κανόνες της οικονομίας που οδηγούν στην καταστροφή την κοινωνία μόνο και μόνο γιατί οι κυβερνήτες είναι δοσίλογοι και η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς προτεκτοράτο από ξένες δυνάμεις.

Τι συμπέρασμα βγαίνει; Η οικονομική επιστήμη, αλλά και η ιστορία, αποδεικνύει ότι η εκτεταμένη φοροδιαφυγή στον πληθυσμό μιας χώρας δεν αποτελεί απόδειξη του διεφθαρμένου χαρακτήρα του, ή της παραβατικής συμπεριφοράς του, αλλά έγκυρη απόδειξη του δεσποτικού και διεφθαρμένου χαρακτήρα της διακυβέρνησης της χώρας, η οποία προσπαθεί να καλύψει την δική της ασυδοσία με φοροεπιδρομές. Πολύ περισσότερο σήμερα που οι κυβερνώντες έχουν πάρει απόφαση να εξοντώσουν κυριολεκτικά και μεταφορικά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας προς όφελος των «δάνειων δυνάμεων», επειδή το απαιτεί η Μέρκελ και τα επιτελεία της ευρωζώνης.

Αυτός που σήμερα αρνείται να πληρώσει τους φόρους γιατί βάζει την επιβίωση της οικογένειάς του και της πατρίδας του πάνω από αυθαίρετους νόμους και κυβερνήσεις, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από αυτό που έκαναν οι λαοί επί αιώνες στην πάλη τους για τα δικαιώματά τους ενάντια στην απολυταρχία. Κι αυτή την φορά δεν θα το κάνει μεμονωμένα, αλλά συλλογικά μέσα στα πλαίσια ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος που θα επιβάλλει την συλλογική στάση πληρωμών προς το κράτος μέχρις ότου η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα καταρρεύσει. Είναι η μοναδική δυνατότητα που έχει απομείνει στους Έλληνες πολίτες, στον ελληνικό λαό, πρώτα και κύρια στους εργαζόμενους, προκειμένου να γλυτώσουν τα χειρότερα και το κρεματόριο που ετοιμάζει για εμάς η Ευρώπη των τραπεζιτών, των αγορών και των πουλημένων πολιτικών.

Μόνο όταν καταλυθεί ολοκληρωτικά το σημερινό καθεστώς μπορεί να απαιτηθεί από τον Έλληνα πολίτη να θεωρήσει ως «ιερό χρέος» την καταβολή των φόρων του. Αφού πρώτα εξασφαλίσουμε ότι θα έχουμε αληθινή δημοκρατία στην χώρα και οι φόροι θα είναι πρωτίστως δίκαιοι και θα εισπράττονται όχι για να πληρώσουν τις ατασθαλίες των κυβερνώντων και τα καταχρηστικά δάνεια από του διεθνείς τοκογλύφους, αλλά θα επιστρέφουν άμεσα και πρακτικά πίσω στην κοινωνία μέσα από την ανάπτυξη αναγκαίων κοινωνικών υποδομών, την παροχή δωρεάν υγείας και παιδείας αντάξιας του σύγχρονου πολιτισμού και των αναγκών της ελληνικής οικογένειας και δημόσιων αγαθών που θα μας κάνουν όλους μας υπερήφανους που είμαστε πολίτες της Ελλάδας, μιας νέας Ελλάδας αντάξιας του ιστορικού της φορτίου.


[1] Edward Jenks, A History of Politics, London, 1910, σ. 127.
[2] Joseph Garnier, Οικονομολογικόν Εγχειρίδιον, έκδοσις τετάρτη, (μεταφρασθείσα εκ του Γαλλικού υπό Χρήστου Ζάππα), Βουκουρέστιον, 1887, σ. 34. Η μετάφραση των τοποθετήσεων έχει προσαρμοστεί από τον Δ.Κ..
[3]. Nicolas Froumenteau, Le secret des finances de France de convert et departi en trois livres, 1581, σ. 415.
[4] By Jean Baptiste Say, A Treatise on Political Economy; Philadelphia: Lippincott, 1857, σ. 449.
[5] Ό. π., σ. 459.
[6] Ό. π., σ. 461.
[7] Adam Smith, An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations. In two Volumes. Vol. II, Hartford: Cooke & Hale, 1818, σ. 310.
[8] Charles Adams, For Good and Evil: The Impact of Taxes on the Course of Civilization, MadisonBooks, 1993, σ. 237.
[9] Pietro Verri, Meditazioni sulla Economia Politica, 1771, σελ. 141.


Ο υπ’ αριθμόν ένας πλέον εχθρός της ελληνικής κοινωνίας είναι το πολιτικό της σύστημα. Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες, νέα επίθεση κατά της κατακερματισμένης και αδρανοπιημένης κοινωνίας εξαπολύει το πολιτικό σύστημα, αυτή τη φορά καταργώντας τα δώρα σε όλες ανεξαιρέτως τις συντάξεις (μικρές ή μεγάλες, κύριες ή επικουρικές, δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα), σπρώχνοντας στην εξαθλίωση και στο θάνατο χιλιάδες συνταξιούχους Έλληνες.

Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά γίνονται προκειμένου να δώσει το ΟΚ η Γερμανία και να ληφθεί από την τρόϊκα η δόση των 31 δις ευρώ, από τα οποία 22,3 δις ευρώ θα δοθούν στις τράπεζες, 6-7 δις θα δοθούν σε προμηθευτές του δημοσίου και τα υπόλοιπα θα πάνε στον Ειδικό Λογαριασμό για την εξόφληση τοκοχρεολυσίων.

Πεθαίνει δηλαδή ένας ολόκληρος λαός, προκειμένου να δοθούν…. 31 δις ευρώ, από τα οποία ο ίδιος δεν θα πάρει ούτε ευρώ. Αυτό όμως θα δώσει ανάσες στο πολιτικό σύστημα και περισσότερο χρόνο επιβίωσής του σε βάρος της κοινωνίας των ανθρώπων. Ένα κρατικοδίαιτο παρασιτικό πολιτικό σύστημα, που παρότι έφτασε την κοινωνία στο σημερινό κατάντημα εξακολουθεί θρασύτατα να διαχειρίζεται την εξαθλίωσή της.

Αν λοιπόν η κοινωνία δεν αφυπνιστεί έγκαιρα και δεν συνειδητοποιήσει ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός της, θα συνεχίσει να παραμένει κατακερματισμένη και αδρανής μέχρι την πλήρη διάλυσή της και εξανδραποδισμό των μελών της.



Δένδιας: Τρία νέα κέντρα μεταναστών έως το τέλος του έτους

Άλλα τρία νέα Κέντρα Μεταναστών θα δημιουργηθούν έως το τέλος του έτους δήλωσε την Τρίτη ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη σε συνέντευξή του σε τηλεοπτική εκπομπή. Ο κ. Νίκος Δένδιας τόνισε ότι παράλληλα οι επιχειρήσεις "Ξένιος Ζεύς" θα συνεχιστούν σε σχετική συνέντευξη Τύπου.

Όπως είπε ο ίδιος, τα κέντρα αυτά δεν θα είναι ανοικτά, ούτε θα αποτελούν κίνδυνο για τις τοπικές κοινωνίες, ενώ οι επιχειρήσεις για τον εντοπισμό μεταναστών που διαμένουν παράνομα στη χώρα μας θα επεκταθούν σε όλη τη χώρα , σε σπίτια και εγκαταστάσεις που προκύπτει πρόβλημα για τη δημόσια υγεία.

Για την επιχείρηση "Ξένιος Ζευς" τόνισε τα εξής:

"Είναι μια διαρκής επιχείρηση, δεν είναι κάτι το οποίο θα σταματήσει κάποια στιγμή. Η πρώτη σοβαρή αποτίμηση των αποτελεσμάτων θα γίνει μετά τις 31 Δεκεμβρίου του 2012.

Η χώρα το 2010, εξαιτίας της τεράστιας αύξησης των μεταναστευτικών ροών, υπέβαλε ένα Action Plan , ένα Σχέδιο Δράσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στους ευρωπαίους εταίρους μας και στους Διεθνείς Οργανισμούς. Αυτό το Σχέδιο Δράσης προέβλεπε μία σειρά από μέτρα και τρόπους αντιμετώπισης -χειρισμού αν θέλετε- των μεταναστευτικών ροών. Αυτό εκτελώ. Με κάποιες παραλλαγές, εξαιτίας της ανάγκης, της συγκυρίας, της τεράστιας οικονομικής δυσκολίας που έχουμε, αλλά αυτό εκτελώ.

Απλώς αυτό το σχέδιο, αφού υπεβλήθη το 2010, εγκρίθηκε το 2011, ένα μεγάλο κομμάτι του νομοθετήθηκε και με εξαίρεση τις 200 θέσεις κράτησης της Αμυγδαλέζας, είχε μείνει ανεκτέλεστο όλα αυτά τα χρόνια. Υπάρχει, όμως, ένας σαφής συμφωνημένος σχεδιασμός".

Όσον αφορά στις αντιδράσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Κόρινθο, τόνισε:

"Αυτά τα κέντρα δεν είναι ανοικτά κέντρα. Δεν μπαίνει κανείς και βγαίνει ό,τι ώρα του αρέσει. Όχι απλώς δεν αποτελούν κίνδυνο για τις τοπικές κοινωνίες, αλλά είναι εμμέσως και πηγή εισοδήματος, μέσω της φύλαξης και της σίτισης των ανθρώπων που φιλοξενούνται μέσα σε αυτά. Δηλαδή ο λόγος αυτής της κάθετης άρνησης και μάλιστα με γλώσσα που θυμίζει άλλες εποχές δεν μου είναι κατανοητός.

Νομίζω ότι η κατάσταση στην Κόρινθο είναι δεκάδες φορές καλύτερη σήμερα, από ότι ήταν πριν εγκατασταθεί το κέντρο. Βρήκαμε ανθρώπους σε βαγόνια, σε τραγικές συνθήκες. Και μου κάνει εντύπωση πως αυτά δεν ενοχλούσαν τότε, ενώ ενοχλεί η φύλαξή τους μέσα σε ένα χώρο, οποίος είναι περιφραγμένος και υπάρχει Ελληνική Αστυνομία. Αλλά εν πάση περιπτώσει ο δικός μου ρόλος δεν είναι να αντιδικήσω με τις τοπικές κοινωνίες και τους εκπροσώπους της. Είναι να πείσω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάμε μπροστά. Και επιτρέψτε μου να πω ότι δεν σταματάμε σε αυτό.

Δηλαδή, θα επιχειρήσουμε σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, με το ρυθμό όμως που μας επιτρέπει αφενός μεν ο αριθμός των θέσεων που έχουμε και αφετέρου η διαδικασία επαναπροώθησης που έχουμε ξεκινήσει".

Παράλληλα ανέφερε ότι το Κέντρο Φιλοξενίας της Αμυγδαλέζα θα μεγαλώσει. "Θα μεγαλώσει η Αμυγδαλέζα. Ήδη μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου η Αμυγδαλέζα θα έχει υπερβεί τα 800 άτομα".

Ετοιμάζεται και άλλο κέντρο κράτησης στην Ξάνθη;

Εκ νέου επανήλθε στο προσκήνιο το σενάριο που θέλει το εκτός λειτουργίας στρατόπεδο “Αναλογίδη” στη Σταυρούπολη Ξάνθης να μετατρέπεται σε Κέντρο Κράτησης Λαθρομεταναστών, σεναριολογία που φαντάζει πλέον ανησυχητικά πιθανή, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή της Θράκης με τη δημιουργία δύο αντίστοιχων κέντρων στις πρώην Αστυνομικές Σχολές Ξάνθης και Κομοτηνής.

Η υποβάθμιση της περιοχής της Σταυρούπολης ξεκίνησε με την εφαρμογή του Καλλικράτη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και συνεχίστηκε με την αποψίλωση των παρεχόμενων κοινωνικών δομών και παροχών μετά και τη διακοπή της λειτουργίας του στρατοπέδου, το κλείσιμο του υποκαταστήματος της ΑΤΕ καθώς και το κλείσιμο του σιδηροδρομικού σταθμού στην περιοχή.

Όπως είναι γνωστό ήδη η κυβέρνηση προωθεί σχέδιο δημιουργίας Κέντρων Κράτησης Λαθρομεταναστών στο πλαίσιο των οποίων αναζητούνται 15 στρατόπεδα που θα μετατραπούν σε κέντρα, ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως ήδη έχουν βρεθεί τα περισσότερα απ’ αυτά.
Φαντάζει πλέον πολύ πιθανό το σενάριο το στρατόπεδο του Αναλογίδη, το οποίο λειτουργούσε ως κέντρο νεοσυλλέκτων να συγκαταλέγεται στην εν λόγω λίστα, καθώς και στο παρελθόν εξεταζόταν κάτι παρόμοιο.

Εάν επιβεβαιωθούν οι φωνές που κάνουν λόγο για παράλληλη λειτουργία τόσο της Αστυνομικής Σχολής Ξάνθης όσο και του στρατοπέδου Αναλογίδη ως Κέντρα Κράτησης Λαθρομεταναστών αυτό θα σημάνει αυτόματα την δραματική υποβάθμιση της περιοχής της Ξάνθης.

Οδεύοντας, λοιπόν, στη δημιουργία ενός κράτους το οποίο θα είναι μία τεράστια φυλακή για λαθρομετανάστες και ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής χρήματος για τους τροϊκανούς, η κυβέρνηση Σαμαρά και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ήδη αντιλαμβάνονται πως θα ακολουθήσουν τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ, ενώ θα πρέπει να εύχονται να μην επιληφθεί η Δικαιοσύνη για το... "έργο" που έχουν κάνει στην Ελλάδα.

Πληροφορίες από News247 και "Ελεύθερη Θράκη"


Η γνωστή – άγνωστη ιστορία για τα περίφημα βαλιτσάκια παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών (με έμφαση στα κινητά τηλέφωνα) δεν είναι σημερινή. Δυστυχώς, ούτε προχθεσινή, σύμφωνα με την πολύ σωστή καταγγελία του γνωστού και καλού δημοσιογράφου Σπύρου Καρατζαφέρη. Η συγκεκριμένη ιστορία έχει πολλές φορές «αναδυθεί» και έχει απασχολήσει είτε τον Τύπο είτε ακόμη και το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Όμως, ενώ υπάρχουν δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και καταγγελίες, παραδόξως ποτέ δεν υπήρξε ενδελεχής έρευνα, τόσο από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όσο και από το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Αυτά τα οποία δήλωσε σε εκπομπή του ο κ. Καρατζαφέρης, είχαν γραφεί στις 28 Φεβρουαρίου από την εφημερίδα Ισοτιμία η οποία έκανε εκτενές ρεπορτάζ. Το συγκεκριμένο δημοσίευμα είχε προκαλέσει τότε το ενδιαφέρον του τότε βουλευτή Επικρατείας του ΛΑΟΣ κ. Ιωάννης Κοραντής ο οποίος είχε υποβάλει ερωτήσεις (στις 29/2/2012) στον υπουργό προστασίας Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη και στον υπουργό Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Παπαΐωάννου.

Στις ερωτήσεις του αυτές ο κύριος Κοραντής αναφερόταν στην πώληση τέτοιου είδους συστημάτων παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών σε ιδιώτες, και στην ερώτησή του αυτή τόνιζε πως οι συσκευές αυτές πέραν της χρήσης που μπορούσαν να έχουν για βιομηχανική και επιχειρηματική κατασκοπεία ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να παρακολουθηθούν κρατικές υπηρεσίες και πρόσωπα που ασχολούνται ή σχετίζονται με κρίσιμα εθνικά ζητήματα.
Σε αυτή του την ερώτηση ο κ. Ιωάννης Κοραντής, ρωτούσε τον τότε υπουργό Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, αν είναι σε γνώση του συγκεκριμένου θέματος των αγορών φορητών συσκευών παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών και εάν προτίθεται να ερευνήσει το θέμα.
Μετά την πάροδο σχεδόν ενός μηνός και ως εκ τούτου χρονικού διαστήματος ικανού για την διενέργεια ερευνών από τις αρμόδιες υπηρεσίες των υπουργείων σχετικά με τις ερωτήσεις που κατέθεσε ο κ. Κοραντής, στις 16 Μαρτίου ο υπουργός Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Παπαϊωάννου, δήλωσε πως δεν έχει γνώση του αντικειμένου, προέτρεψε τον κ. Κοραντή ή οποιονδήποτε πολίτη γνωρίζει σχετικά, να καταθέσει πληροφορίες στον αρμόδιο Εισαγγελέα. Ο ίδιος, σύμφωνα με την απάντησή του, δεν είχε την διάθεση να δώσει προσωπική εντολή διενέργειας έρευνας, αφού θεωρούσε πως τα όσα δημοσιεύθηκαν ήταν αόριστες πληροφορίες, που προφανώς δεν τον αφορούσαν και σύμφωνα με την απάντησή του δεν θεωρούσε πως παραβιάζονται (έστω και ως πιθανότητα) τα ανθρώπινα δικαιώματα Ελλήνων πολιτών…
Προφανέστατα η απάντηση του κ. Παπαϊωάννου αποτελεί κόλαφο για την ποιότητα εκτέλεσης των καθηκόντων ενός υπουργού που ενώ δεν έχει ιδέα για τα καταγγελλόμενα από τον Τύπο, αυτομάτως θεωρεί πως δεν χρειάζεται καμία δικαστική έρευνα από τον αρμόδιο εισαγγελέα, παρά μόνο εάν υπάρξουν επώνυμες καταγγελίες -που θα συνοδεύονται από τα ανάλογα στοιχεία- βουλευτών ή πολιτών!!! Δηλαδή, για τον κ. Παπαϊωάννου η Δικαιοσύνη ασκεί διαδικαστικό έργο, χωρίς έρευνα και οι λειτουργοί της εργάζονται με βάση στοιχεία που τους προσκομίζονται χωρίς να κάνουν οι ίδιοι την παραμικρή έρευνα. Με απλά λόγια, ο κ. Παπαϊωάννου σύμφωνα με την απάντηση που έδωσε στον κ. Κοραντή, κατάργησε –κυριολεκτικά- το διερευνητικό τμήμα των δικαστικών αρχών και μετέφερε την ευθύνη της έρευνας και της συγκέντρωσης στοιχείων -που ενδεχομένως αποδεικνύουν ενέργειες κατά του Ελληνικού κράτους- σε οποιονδήποτε πολίτη μπορέσει να ασχοληθεί και να συγκεντρώσει στοιχεία γύρω από ένα τόσο σοβαρό θέμα, το οποίο και θα καταγγείλει ονομαστικά εκθέτοντας τον εαυτό του σε ανείπωτους κινδύνους…! Μάλλον ο κ. Παπαϊωάννου είχε την αίσθηση πως είναι υπουργός ορυκτών εκμεταλλεύσεων και πιστοποίησης ορυχείων…!

Στην ερώτηση του προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο κύριος Κοραντής ζητούσε να μάθει εάν και ο υπουργός από την δική του πλευρά και αρμοδιότητα έχει γνώση περί των αγορών των συγκεκριμένων συσκευών τηλεπικοινωνιακών παρακολουθήσεων, ενώ τόνιζε εάν προτίθεται ο κ. Χρυσοχοΐδης να ερευνήσει το θέμα μέσω των αρμοδίων κρατικών υπηρεσιών.
Η απάντηση του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως επιεικώς απαράδεκτη, ανεπαρκής ή ως μία ευπρεπισμένη απόπειρα αποφυγής της ουσίας του ερωτήματος του κ. Κοραντή. Κι αυτό, επειδή ο κ. Χρυσοχοΐδης, ενώ απάντησε στις 21 Μαρτίου 2012, στην ουσία ομολόγησε πως όλο αυτό το διάστημα -από την ημέρα της ερώτησης έως και της απαντήσεώς του- δεν είχε προχωρήσει στην διενέργεια έστω και προανακριτικής εξέτασης μέσω κλήσεως των δημοσιογράφων που είχαν αναφερθεί στο θέμα των φορητών συσκευών παρακολούθησης τηλεπικοινωνιακών μέσων και επιφυλασσόταν πως επρόκειτο οι αρμόδιες υπηρεσίες να προχωρήσουν σε σχετική έρευνα! Ο κ. Χρυσοχοΐδης προτίμησε να αρκεστεί στην περιγραφή των διαδικασιών, ενώ στην πραγματικότητα η απάντησή του ήταν καταγραφή του τυπικού που έπρεπε να ακολουθηθεί και δεν ακολουθήθηκε ή δεν απέδωσαν καρπούς οι έρευνες των αρμοδίων υπηρεσιών, προσβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο την ικανότητα λειτουργίας της καθ’ ύλην αρμόδιας εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΕΥΠ).

Δυστυχώς, από όλα τα παραπάνω, το αποτέλεσμα που εισέπραξε τόσο ο κύριος Κοραντής, αλλά και όσοι παρακολουθούσαν την εξέλιξη του συγκεκριμένου θέματος, ήταν πως τόσο το υπουργείο Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όσο και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, αδιαφορούσαν παντελώς για το μέγεθος του κινδύνου που εγκυμονεί η διακίνηση, η πώληση και η αγορά συσκευών παρακολούθησης (βαλιτσάκια) από ιδιώτες. Το τραγικότερο όμως ήταν πως ο κ. Παπαϊωάννου δεν έβλεπε κάτι ιδιαίτερο πέρα από «φήμες» (οι οποίες επιβεβαιώθηκαν ως αληθινές μερικούς μήνες αργότερα), ενώ ο κ. Χρυσοχοΐδης διατήρησε μία απόσταση από την σχέση των συσκευών αυτών με την παρακολούθηση των κινητών τηλεφωνικών συσκευών κρατικών υπαλλήλων σχετιζομένων με την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας ή και πολιτικών που εμπλέκονται σε επιτροπές σχετικές με την άμυνα και την ασφάλεια. Προφανώς η ικανότητα αντίληψης των εθνικών κινδύνων ήταν μειωμένη ή υπήρχε πολιτική και προσωπική αδιαφορία η οποία για άγνωστους λόγους υπερκέρασε την αναγκαιότητα εξασφάλισης πλήρους εχεμύθειας κρατικών και εθνικών μυστικών. Γιατί, άραγε, οι δύο υπουργοί της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου δεν έδειξαν ζήλο στην διενέργεια έρευνας του συγκεκριμένου άκρως επικίνδυνου υλικού για την ασφάλεια τηλεπικοινωνιών και πληροφοριών; Μήπως δεν κατενόησαν ή δεν γνώριζαν τους κινδύνους που εμπεριέχονται στην διακίνηση τέτοιων συσκευών υποκλοπής ή μήπως δεν ήθελαν -για τους δικούς τους λόγους- να διαλευκανθεί το συγκεκριμένο θέμα, προτιμώντας να σπιλώσουν κρατικές υπηρεσίες και ανθρώπους που εργάζονται σε αυτές; Οι ερωτήσεις μας σταματούν εδώ, γιατί πιστεύουμε πως υπάρχουν άλλοι, αρμοδιότεροι τόσο στο να υποβάλουν τις ερωτήσεις όσο και στο να απαιτήσουν τις απαντήσεις και την αλήθεια που οι κ.κ. Παπαϊωάννου και Χρυσοχοΐδης φάνηκαν να αποφεύγουν...

Ευτυχώς οι δύο αυτοί κύριοι αποτελούν παρελθόν, ενώ δυστυχώς παρελθόν αποτελεί και ο ικανότατος πολιτικός κ. Ιωάννης Κοραντής, του οποίου η απουσία είναι κάτι περισσότερο από αισθητή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, αφού εθεωρείτο –και δικαίως- από όλους σχεδόν τους βουλευτές ως ειδικότερος των ειδικών σε θέματα πληροφοριών, άμυνας και ασφάλειας, ενώ βαρύνουσα ήταν πάντα η οποιαδήποτε παρέμβασή του στα Ελληνοτουρκικά θέματα.

Παρ’ όλα αυτά, και κλείνοντας αυτή την αναδρομή σχετικά με τα περιβόητα βαλιτσάκια που έχουν ιδιώτες, ενώ αναζητούνται και άλλα βαλιτσάκια που φέρονται να έχουν αγοραστεί (αλλά έχουν εξαφανισθεί με την αλλαγή φρουράς στην ΕΥΠ) κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες (εξασφάλιση οικονομικών πόρων, αναγγελία προμήθειας υλικού) από την ΕΥΠ, θα θέλαμε να πιστεύουμε πως η σημερινή διοίκηση του κ. Δραβίλα έχει ξεκινήσει την σχετική διαδικασία διακρίβωσης της ύπαρξης ή μη του σχετικού τηλεπικοινωνιακού υλικού. Θα είχε, πράγματι, ενδιαφέρον εάν αποδειχθεί πως το υλικό αγοράσθηκε, δεν πληρώθηκε και… εξαφανίσθηκε!!!


ΥΓ: Στη διάθεσή μας έχουμε –φυσικά- τις σχετικές ερωτήσεις του κ. Ι. Κοραντή και τις απαντήσεις των κ.κ. Παπαϊωάννου και Χρυσοχοΐδη, τις οποίες μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να αναζητήσουν και να βρούνε στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.




Τελεσίγραφο στους Αμερικανούς ως τις 25 Σεπτεμβρίου;

Στα πρόθυρα στρατιωτικής επίθεσης κατά του Ιράν, με ή χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, φέρεται να βρίσκεται το Ισραήλ, πυροδοτώντας μία εξέλιξη που μπορεί πραγματικά να οδηγήσει σε γενικευμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ακόμη και σε έναν Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπως αποκαλύπτει δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Ma'ariv», ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο υπουργός Αμυνας, Εχούντ Μπάρακ έχουν δώσει τελεσίγραφο στους Αμερικανούς συμμάχους τους ως τις 25 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να απαντήσουν αν θα συμμετάσχουν σε στρατιωτική δράση κατά του Ιράν.

Ισραηλινοί διπλωμάτες αφήνουν να διαρρεύσει ότι το μονοπάτι της διπλωματίας έχει αποτύχει και ότι μόνος δρόμος πλέον είναι μία επίθεση για να καταστρέψουν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, προτού δημιουργήσει τις πρώτες πυρηνικές κεφαλές. Και αυτά παρά τις εισηγήσεις ειδικών ότι η Τεχεράνη απέχει τουλάχιστον δύο χρόνια από τη συγκεκριμένη εξέλιξη.

Βέβαια, ένα τέτοιο εγχείρημα, που θα γίνει από αέρος, παρουσιάζει πληθώρα δυσκολιών. Οπως το πρόβλημα της πορείας που θα ακολουθήσουν τα ισραηλινά μαχητικά, με τις πιθανές διαδρομές στον εναέριο χώρο της Τουρκίας ή της Σαουδικής Αραβίας να δημιουργούν αντιδράσεις από τις δύο χώρες.
Εξίσου μεγάλες είναι οι δυσκολίες εφόσον τα ισραηλινά αεροσκάφη φτάσουν στο Ιράν, λόγω της μεγάλης απόστασης -1.800 χλμ.- από τις ισραηλινές βάσεις και της ιρανικής αεράμυνας με συστοιχίες SA-5 και Hawk.
Και, φυσικά, εξαιτίας της μεγάλης διασποράς των στόχων, δηλαδή των εγκαταστάσεων εμπλουτισμού ουρανίου, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένα υπόγειο -και φαινομενικά «άτρωτο»- εργοστάσιο στη Νατάνζ, νότια της Τεχεράνης. Το αποτέλεσμα είναι το Τελ Αβίβ να φέρεται να εξετάζει σχέδιο β΄ που περιλαμβάνει πρώτα μία μεγάλης κλίμακας επίθεση στις υποδομές της χώρας, προτού επιχειρήσει να πλήξει αυτές καθαυτές τις πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ποια θα είναι η αμερικανική απάντηση; Παρά τους πρόσφατους πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν, ο Μιτ Ρόμνεϊ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα στηρίξει μία ισραηλινή επέμβαση, ενώ ο Ομπάμα, όποια στάση και αν τηρήσει στη συνέχεια, δύσκολα θα δεσμευτεί πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου για οποιαδήποτε δράση.

Μυρτώ Μπούτση




Οι δήμοι και η τοπική αυτοδιοίκηση γενικά, είναι το μεγαλύτερο εκτροφείο διαφθοράς και διαπλοκής, σύμφωνα με τον Λέαντρο Ρακιντζή.
Το 33% των συνολικών υποθέσεων διαφθοράς στο δημόσιο προέρχονται από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Αν οι δήμαρχοι δεν ήταν λαμόγια, θα έπρεπε αντί να κάνουν πορείες στο κέντρο της Αθήνας και διαμαρτυρίες στα ΜΜΕ γιατί τους μειώθηκε το φαγοπότι εν μέσω οικονομικής κρίσης, θα έκαναν οι ίδιοι προτάσεις στην κυβέρνηση προς την κατεύθυνση περιορισμού της διαφθοράς και της σπατάλης από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Πως γίνεται κύριοι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης να σας ανήκει το 33% της διαφθοράς και της διαπλοκής του κρατικού μηχανισμού και κανείς από εσάς να μην είναι φυλακή;

Γιατί ποτέ κανένας δημοτικός υπάλληλος δεν έχει καταγγείλει έναν δήμαρχο, αλλά και γιατί ένας δήμαρχος δεν έχει ποτέ καταγγείλει έναν δημοτικό υπάλληλο για διαφθορά;

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι μια ομερτά, ένα εκτροφείο - σχολείο διαπλοκής και κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Αυτό είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, εκτός και αν είναι ψεύτης ο Λέαντρος Ρακιντζής.

Κάποιος θα πρέπει να εξετάσει μία προς μία τις αποφάσεις πληρωμών των δήμων τα τελευταία δέκα χρόνια και ένα προς ένα όλα τα έργα που έχουν κάνει… Μόνο έτσι θα φανεί με ποιούς τα μοιραζόταν ο Πάγκαλος.



Με αφορμή τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ο Γραμματέας της Κ.Ο. των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Κώστας Μαρκόπουλος δήλωσε τα εξής:

«Ο κ. Στουρνάρας είναι άξιος μαθητής του κ. Σημίτη και του κ. Παπαντωνίου.
Έκανε με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο την ίδια χειραγώγηση μετοχής με τις δηλώσεις που έκαναν τότε και στο χρηματιστήριο και χάθηκαν οι περιουσίες των Ελλήνων.

Αποτέλεσμα, 30% κάτω το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Εκτός ταμπλό τι πώληση να κάνουν τώρα με αυτή την πολιτική; Ο κ. Στουρνάρας θα κληθεί και πάλι να λογοδοτήσει στην αρμόδια επιτροπή».


Γ.Α. Παπανδρέου Σωτήριον έτος 2010 μ.Χ., Περιστέρι


“…[...]… Αλλά σε όσους παίζουν παιχνίδια με τη φωτιά ενόψει εκλογών (σ.σ.εννοεί τις Δημοτικές), μιλώντας δήθεν για «νέα επώδυνα μέτρα» σε βάρος των αδύναμων συμπολιτών μας μετά τις εκλογές, επαναλαμβάνω: η καλύτερη απάντηση είναι η συνέπειά μας….[...]…
…[...]…Πλέον, όμως, έχουμε ένα πρωτόγνωρο αποτέλεσμα. Οι θυσίες πιάνουν τόπο και ήδη, σε ολόκληρο τον κόσμο, αναγνωρίζεται πια καθημερινά, ότι καταφέραμε αυτό που θεωρούταν από όλους, μέχρι πριν από λίγους μήνες, ακατόρθωτο.
Με αυτό το αποτέλεσμα και με την υποστήριξη του Ελληνικού λαού, μπορούμε και μπορώ να εγγυηθώ: δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περαιτέρω επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων και καμία αύξηση φορολογικών συντελεστών, πέραν των όσων έχουμε δεσμευθεί…[...]…

Α. Σαμαράς Σωτήριον έτος 2012 μ.Χ., Αθήναι


…[...]… Πολλές από τις περικοπές που περιλαμβάνονται στο πακέτο μέτρων των 11,5 δισ. είναι δύσκολες, επώδυνες, πονάνε, αλλά είναι και αναπόφευκτες γιατί χωρίς αυτές η χώρα θα επέστρεφε στο σημείο μηδέν και θα έβγαινε από το ευρώ, τόνισε ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και υποστήριξε ότι πρόκειται για το «τελευταίο τέτοιο πακέτο περικοπών», καθώς όπως αναγνώρισε, δεν αντέχει άλλο η κοινωνία.…[...]…
(naftermporiki.gr)

Τα συμπεράσματα δικά σας. Οποιαδήποτε σύμπτωση απόψεων, πολιτικών ή πρακτικών, δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός, αλλά προέρχεται από τις δηλώσεις των Παπανδρέου - Σαμαρά.


Ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Ehud Barak (αριστερά) προτρέπει τον πρωθυπουργό του,
η χώρα τους να τεθεί σε πολεμική ετοιμότητα. Πηγή: Reuters / Vostock-Photo


Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν είναι αναπόφευκτος και είναι πιθανόν να ξεκινήσει στην περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2013, δηλαδή μεταξύ των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ιράν, δήλωσε ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής, Γιεβγκένι Σατανόβσκι.

Η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης στην Μέση Ανατολή και η τυχόν έναρξη πολεμικών συγκρούσεων στην περιοχή, θα ωφελήσει βέβαια ως έναν βαθμό τη Ρωσία, αφού η αναπόφευκτη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, σε αυτή την περίπτωση, θα της αποφέρει μεγάλα κέρδη.

Την περασμένη εβδομάδα, αρκετά μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης, προέβησαν σε πρωτοφανούς σκληρότητας δηλώσεις κατά του Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι Ενοπλες Δυνάμεις και οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, συνεχώς κάνουν λόγο περί ετοιμότητάς τους για πόλεμο, αναφέροντας για πρώτη φορά συγκεκριμένα τα πιθανά σενάρια αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Kommersant», ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, ανακοίνωσε ότι το ιρανικό ζήτημα αποτελεί προτεραιότητα, και έκανε απολογισμό όσων έγιναν τον τελευταίο μήνα για «την οργάνωση της άμυνας της χώρας». Στην πλήρη ετοιμότητα της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής, αναφέρθηκε ο υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, Γιτζάκ Αρόνοβιτς. Ο πρώην επικεφαλής του υπουργείου Πολιτικής Προστασίας, Ματάν Βιλνάι, προέβλεψε ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει 30 ημέρες, με συρράξεις σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα (στο Ιράν, στον τομέα της Γάζας και στο Νότιο Λίβανο). Διαβεβαίωσε τους συμπατριώτες του, ότι τα συστήματα πυραυλικής άμυνας της χώρας, «Iron Dome» και «Arrow» θα τους προστατεύσουν αξιόπιστα και αποτελεσματικά.

Οι αμερικανικές εκλογές

«Η πιθανότητα ενός πολέμου με το Ιράν, είναι σήμερα στο 100%. Το κατά πόσο θα είναι ιρανο – ισραηλινή σύρραξη είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, τη στιγμή που οι κύριοι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές του Ιράν, είναι οι αραβικές μοναρχίες, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν και η Σαουδική Αραβία», δήλωσε ο κ. Σατανόβσκι στην RBTH. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι σαν να ακούω τον κεραυνό, και να καταλαβαίνω ότι η καταιγίδα είναι έτοιμη να ξεκινήσει. «Μου φαίνεται, ότι ακούω ήδη τις βροντές», λέει.

Ο Σατανόβσκι δεν αποκλείει να υπάρχουν πολλά και διαφορετικά σενάρια για την κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης. «Το κατά πόσο ο πόλεμος μπορεί να ξεκινήσει το Σεπτέμβριο – Οκτώβριο με ένα χτύπημα του Ισραήλ σε πυρηνικό συγκρότημα του Ιράν, ή με την επιχείρηση ενός αποτρεπτικού χτυπήματος του Ιράν κατά του Ισραήλ, ή μεταξύ του Ιανουαρίου και του Ιουλίου 2013 μεταξύ των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ και στο Ιράν, αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο να εκτιμηθεί», σημείωσε ο Σατανόβσκι. Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές θα διεξαχθούν τον Νοέμβριο του 2012, αλλά η ορκωμοσία του νεοεκλεγέντος προέδρου και ο σχηματισμός της κυβέρνησης, θα πραγματοποιηθεί μέχρι τον Ιανουάριο του 2013. Οι προεδρικές εκλογές στο Ιράν, έχουν προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2013.

Στο ερώτημα, ποιά χρονική περίοδο θεωρεί ο ίδιος σαν την πιο πιθανή για την έναρξη της πολεμικής σύρραξης, ο Σατανόσβκι απάντησε: «Θα έδινα 15% για ένα φθινοπωρινό πόλεμο, ένα 70% στην περίοδο μεταξύ των δύο προεδρικών εκλογών, 5% για το ότι τίποτα δεν θα συμβεί τελικά, και το υπόλοιπο ποσοστό σε κάποιο άλλο χρονικό διάστημα. Δεν αποκλείω τίποτα».

Γενικεύεται η αντιπαράθεση στη Μ.Ανατολή.

«Το κρίσιμο ερώτημα ποιά είναι η κυρίαρχη δύναμη στον ισλαμικό κόσμο γενικότερα και στο “πέταλο” του Περσικού Κόλπου ειδικότερα, δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς πόλεμο. Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται στον αραβικό κόσμο -και όχι μόνο στον αραβικό κόσμο- και ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψιν τα συμφέροντα του Ιράν στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν, στη Βόρεια Αφρική και στην ευρύτερη Ισλαμική περιφέρεια, είναι τέτοια που αναπόφευκτα οδηγεί σε πόλεμο. Η ιδεολογική συνιστώσα της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν, που αποτελεί τον βασικό κορμό της ιρανικής ιδεολογίας, στηρίζεται στο γεγονός ότι όλα τα κακά του κόσμου ξεκινούν από το Ισραήλ. Και αν το Ισραήλ πάψει να υπάρχει, όλα θα είναι υπέροχα. Αρα, αυτό το κράτος θα πρέπει να σβηστεί από το πρόσωπο της γης. “Αυτή η ιδεολογική προσέγγιση, έχει οδηγήσει το Ιράν σε μια παγίδα. Το Ισραήλ δεν θέλει να καταστραφεί, όπως δεν θέλει να μην υφίσταται σαν οντότητα, κάθε κράτος στον πλανήτη”, είπε ο κ. Σατανόσβκι.

Ο ίδιος, επέστησε την προσοχή στις συνεχείς επιθέσεις με ρουκέτες και τις εκτεταμένες τρομοκρατικές προβοκάτσιες που υποστηρίζονται από το Ιράν, καθώς και στο γεγονός ότι οι δύο πρόσφατες πολεμικές συρράξεις του Ισραήλ, είχαν σχέση με το Ιράν. Όλα αυτά, όπως είπε, ανάγκασαν τους Ισραηλινούς να πιστεύουν ότι όταν το Ιράν αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής -και η Τεχεράνη μπορεί κάλλιστα να τα αποκτήσει την επόμενη άνοιξη, αν δεν διακοπεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν- θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ισραήλ. “Το Ιράν, είναι μια επιθετική χώρα, ένα έθνος με αληθινούς πιστούς. Και οι ηγέτες τους χρησιμοποιούν με ευχαρίστηση οποιοδήποτε όπλο πέφτει στα χέρια τους”, λέει ο Σατανόβσκι.

Ο ρόλος της Ρωσίας

Στο ερώτημα για το κατά πόσο είναι πιθανό το Ισραήλ να χτυπήσει μόνο του το Ιράν, ο εμπειρογνώμονας είπε: “Η πιθανότητα είναι πολύ μεγάλη. Είναι σαφές όμως, ότι οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να συμμετάσχουν σε αυτόν τον πόλεμο”, είπε ο Σατανόβσκι. “Οι Ισραηλινοί έχουν μια συγκεκριμένη γενετική εβραϊκή εμπειρία. Εκτός από την σύγχρονη ιστορική εμπειρία του Κράτους του Ισραήλ, είναι η εμπειρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που τους θυμίζει το πώς αντιδρούν σε ορισμένα θέματα οι διεθνείς Οργανισμοί, η λεγόμενη διεθνής κοινότητα, ο ΟΗΕ, κ.λ.π. Γνωρίζοντας αυτό και έχοντας τη δική τους εμπειρία, οι ισραηλινοί θα κατευθύνονται με άξονα αποκλειστικά τη δική τους ασφάλεια και μόνο. Στην πραγματικότητα, το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα αναπτύχθηκε με βάση αυτή την στρατηγική αντίληψη. Συμπερασματικά, η «D-day», πρακτικά πλησιάζει”, υπογραμμίζει ο εμπειρογνώμονας.

Σε μια κατάσταση πολέμου στην Μέση Ανατολή, η Ρωσία θα παίξει το ρόλο του παρατηρητή και του συμβούλου “γιατί η σύρραξη δεν μας αφορά”, δήλωσε ο Σατανόβσκι. “Το μόνο πράγμα που η Ρωσία χρειάζεται να κάνει, είναι να προετοιμαστεί για το φιλτράρισμα των Ιρανών προσφύγων, οι οποίοι είτε άμεσα, μέσω της περιοχής του Αστραχάν και του Νταγκεστάν, ή μέσω του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας και στη συνέχεια αεροπορικώς ή οδικώς, θα μετακινηθούν μακριά από την εμπόλεμη ζώνη, περνώντας μέσα από την ρώσικη επικράτεια. Θα πρέπει να τους φιλτράρουμε (στην είσοδο), για να μπορέσουμε από αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην περιοχή της σύρραξης και να προλάβουμε τις όποιες μελλοντικές δυσάρεστες καταστάσεις, προτού αυτές ξεκινήσουν”, είπε ο ίδιος.

Σύμφωνα με τον κ. Σατανόβσκι, “αν σε κάποιον υψηλά ιστάμενο φρουρό της Ισλαμικής Επανάστασης, του κολλήσει στο μυαλό η ιδέα να μετατρέψει τον Βόρειο Καύκασο σε νότιο Λίβανο, τότε,το Ιράν θα μπορούσε να το κάνει άνετα μέσα σε διάστημα λίγων μόνο μηνών. Και αυτό το υπονοούμενο, οι Ιρανοί «φίλοι» μας και «σύμμαχοι» το άφησαν να εννοηθεί πολλές φορές ότι μπορεί να συμβεί”, είπε ο πολιτικός αναλυτής. “Επιπλέον, θα πρέπει να δώσουμε σημασία στις παράπλευρες, τις οικονομικές προεκτάσεις των πολεμικών συγκρούσεων, επειδή η τιμή του πετρελαίου αναπόφευκτα θα πετάξει στα ύψη. Θα ήθελα να ελπίζω ότι το Κατάρ θα έχει μεγάλα προβλήματα στη μεταφορά με δεξαμενόπλοια του υγροποιημένου φυσικού αερίου στις παγκόσμιες αγορές. Το Κατάρ, έχει ήδη «δαγκώσει» πάνω από το ένα τέταρτο της ευρωπαϊκής αγοράς και ετοιμάζεται να πάρει ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας”, προσθέτει ο κ. Σατανόσβσκι.

Τέλος, ο αναλυτής για τη Μέση Ανατολή συμπλήρωσε ότι μια πολεμική σύρραξη “θα σταματήσει τη συμμετοχή του Ιράν στον αγωγό φυσικού αερίου Nabucco που παρακάμπτει την ρώσικη επικράτεια”, δίνοντας έτσι την πρωτοβουλία στην Ρωσία, για να προωθήσει την εναλλακτική διαδρομή του δικού της αγωγού φυσικού αερίου, “South Stream”.

Πηγή




Για το νέο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων που σχεδιάζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Σε τρία σημεία εστιάζονται οι διαφορές απόψεων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) σχετικά με το νέο πρόγραμμα παρεμβάσεών της στις αγορές κρατικών ομολόγων, το οποίο αποσκοπεί στη μείωση του κόστους δανεισμού των χωρών της περιφέρειας και στη διατήρηση της συνοχής της Ευρωζώνης, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Την περασμένη εβδομάδα παρουσιάσθηκαν στο εκτελεστικό συμβούλιο της ΕΚΤ οι εισηγήσεις των τριών επιτροπών που είχαν συσταθεί, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από τις 17 εθνικές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης, για τον σκοπό αυτό.

Οι εισηγήσεις παρουσιάζουν ένα πολύ μεγάλο εύρος απόψεων σχετικά με το πώς θα έπρεπε να λειτουργήσει το πρόγραμμα, σύμφωνα με πληροφορίες από αξιωματούχους που έχουν γνώση των συζητήσεων, αφήνοντας στο εκτελεστικό συμβούλιο της ΕΚΤ το δύσκολο έργο της σύνταξης ενός σχεδίου που θα λαμβάνει υπόψη του αυτές τις διαφορές.

Το σχέδιο του εκτελεστικού συμβουλίου θα παρουσιασθεί μέσα στο Σαββατοκύριακο ή στις αρχές της επόμενης εβδομάδας στους επικεφαλής των 17 εθνικών κεντρικών τραπεζών, οι οποίοι μετέχουν στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ, πριν από την κρίσιμη συνεδρίαση του που θα αρχίσει το απόγευμα της ερχόμενης Τετάρτης. Το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι ότι σχεδόν το σύνολο των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ θα είναι σε θέση να συμφωνήσουν στο σχέδιο την Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου.

Η εφημερίδα σημειώνει, ωστόσο, ότι υπάρχει ένας αυξανόμενος βαθμός αμφιβολίας ως προς το αν θα δημιουργηθεί μία επαρκώς ισχυρή συναίνεση για κάποιες από τις λεπτομέρειες λειτουργίας του προγράμματος.

Το πιο επίμαχο από τα τρία σημεία που υπάρχουν διαφορές απόψεων είναι το πώς θα μπορεί η ΕΚΤ να επιβάλει τους όρους (οικονομικής πολιτικής) που θα θέσει η ΕΕ στις χώρες που θα ζητήσουν την αγορά των ομολόγων τους από τη Φρανκφούρτη.

Ο Πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έχει δηλώσει σε πολλές περιπτώσεις ότι η αγορά των ομολόγων από την ΕΚΤ προϋποθέτει την συμφωνία των χωρών στην ανάληψη δεσμεύσεων για να μειώσουν τα δημοσιονομικά ελλείμματά τους και να εφαρμόσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Ωστόσο, ορισμένα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ανησυχούν ότι η ΕΚΤ θα αναγκασθεί να συνεχίσει τις αγορές των ομολόγων, ακόμη και αν μία χώρα δεν επιτύχει τους στόχους που θα έχουν τεθεί από την ΕΕ. Θεωρούν ότι, αν σταματήσουν οι αγορές ομολόγων ταυτόχρονα με την αποτυχία των στόχων, οι αποδόσεις των ομολόγων θα μπορούσαν να εκτοξευθούν στα ύψη και αυτό θα έφερνε την ΕΚΤ σε μία θέση που θα έπρεπε να δράσει για να αποφύγει μία χρηματοπιστωτική κατάρρευση.

Διαφορές απόψεων υπάρχουν μεταξύ των εθνικών κεντρικών τραπεζών και σχετικά με το αν η ΕΚΤ θα έπρεπε να ανακοινώσει ρητά ένα πλαφόν στα spreads (τις διαφορές) μεταξύ των αποδόσεων των γερμανικών ομολόγων και των ομολόγων των άλλων χωρών.

Ο επικεφαλής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank) Γενς Βάιντμαν δήλωσε το Σαββατοκύριακο ότι δεν πιστεύει πως είναι το μόνο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ που αισθάνεται άβολα με την ιδέα ενός ρητού πλαφόν.

Το τρίτο σημείο διαφωνίας εστιάζεται στο πώς θα μετρά η ΕΚΤ τον βαθμό που οι αποδόσεις των ομολόγων ενσωματώνουν τον «κίνδυνο μετατρεψιμότητας» ο οποίος συνδέεται με μία ενδεχόμενη διάσπαση της Ευρωζώνης, τον οποίο θέλει να αντιμετωπίσει ο κ. Ντράγκι.

Πηγή: ΑΜΠΕ



“Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστουτς δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας. Στριμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσαρίες, καφετέριες, πάμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…”.

Αυτά αναφέρει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας κ. Γιώργος Πιπερόπουλος, σκιαγραφώντας το προφίλ της σημερινής ελληνικής εν μέσω μιας σκληρής οικονομικής κρίσης. Ο Γιώργος Πιπερόπουλος, αφού δίδαξε σε πολλά Πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης και διετέλεσε Στέλεχος και Σύμβουλος μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και Κρατικών οργανισμών και προγραμμάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό είναι πλέον συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Τιμήθηκε και βραβεύθηκε για το επιστημονικό και κοινωνικό του έργο που περιλαμβάνει 2,000 ομιλίες και διαλέξεις εντός και εκτός Ελλάδας, και μία σειρά από επιστημονικά συγγράμματα και εκλαϊκευμένα βιβλία. Η βιογραφία του περιλαμβάνεται στο Παγκόσμιο, το Ευρωπαϊκό και το Ελληνικό Who is Who.

-Τι έχετε να πείτε για τη μοναξιά;

«Μοναξιά! Φέρνει η λέξη δυναμικά στο προσκήνιο το βουβό, ανελέητο δράμα συναθρώπων μας που έπαψαν να υπάρχουν για μας λησμονημένοι, τυλιγμένοι στον μανδύα της τραγικής πραγματικότητας της μοναξιάς!…».

-Δηλαδή;

“Ποιός θα πίστευε, μερικές δεκαετίες πριν, ότι εδώ στην κάποτε «Ψωροκώσταινα», τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλλέας, της γειτονιάς των ονείρων και της γονεϊκής προτροπής του τύπου : «παιδάκι μου καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το….όνομα» θα φτάναμε στο σημείο να μιλάμε για το φριχτό υποκειμενικό συναίσθημα της αποκοπής από την ομάδα, της απομόνωσης, της καταδίκης στον φριχρό κόσμο της…Μοναξιάς!

Και καθώς σε καθημερινή βάση γευόμαστε τα καταναλωτικά αγαθά, καθώς ανοίγουμε το δέκτη της έγχρωμης τηλεόρασης για να βιώσουμε την εικονική πραγματικότητα της δήθεν συμμετοχικής διαδικασίας σε συνάξεις με ποικιλλώνυμους «επώνυμους και επώνυμες», μισόγυμνες καλλονές, μη-φανατικούς αρσενικούς και χαζοχαρούμενες γλάστρες, πολλοί συνάνθρωποί μας θα ζούνε στην μοναξιάς τους…. Μοναξιά! Κατάρα ή ευλογία για το ανθρώπινο γένος συλλογικά και για εμάς τους νεο-Ελληνες ειδικά; Μέσα στα σύγχρονα, πολύβουα, πολυπρόσωπα και απρόσωπα ελληνικά αστικοβιομηχανικά κέντρα, η μοναξιά μας έχει διογκωθεί σε προβληματικά επίπεδα, έχει ενταθεί σε σημείο καθημερινά επαναλαμβανόμενης απελπισίας για πολλούς συνανθρώπους μας. Ζούμε τώρα πιά σε κακόγουστες και πανάκριβες πολυκατοικίες και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου μας σε σημείο ώστε σήμερα και στην πατρίδα μας να χρειάζεται να «μυρίσει» το πτώμα κάποιου συνταξιούχου, μοναχικού γείτονα ή γειτόνισσάς μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι «ευτυχείς» υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για όλους μας παρένθεση της …ζωής!».

-Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;

«Αμέτρητοι οι συνοδοιπόροι μας στους πολυσύχναστουτς δρόμους της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας του Ηράκλειου και όλων των άλλων μεγαλουπόλεων της πατρίδας μας. Στριμωγμένα ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία και θέσεις μόνο για όρθιους στις κάθε λογής πιτσαρίες, καφετέριες, πάμπ, ορθάδικα και ελληνοπρεπείς ταβέρνες…

Περιφέρουμε την πλήξη, την ανία, τα βιωματικά μας τραύματα στα στενόχωρα κλουβιά που τα ονοματίσαμε γραφεία, μαγαζιά, εργοστάσια, σχολιά και πανεπιστημιακές αίθουσες, με άλλα λόγια στους κάθε λογής χώρους εργασίας, μόρφωσης και αναψυχής. Μόνοι, ολομόναχοι, κατασιγάζοντας όπως-όπως τις έντονες, τις αδυσώπητες διαμαρτυρίες του είναι μας, τη λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από το ανελέητο μαρτύριο της απομόνωσης, της μοναξιάς!…

Είμαστε τώρα πιά και οι νέο-Ελληνες παραγωγοί και παράγωγα, αίτια και αποτελέσματα ενός ψυχοκοινωνικού και πολιτισμικού συστήματος με οικονομικές δομές που εδραιώνονται στο ατομικό ψυχοκίνητρο και τα συλλογικά «ένστικτα» για άντληση κέρδους και συλλογή δύναμης και εξουσίας και απολήγουν εξαντλημένες στην εδραίωση ενός αντικειμενικού κόσμου, μιάς πραγματικότητας που επιβεβαιώνει την πανάρχαια αλήθεια, την απλή και συνάμα δυσβάστακτη διαπίστωση της αναπόφευκτης υπαρξιακής μας μοίρας – όχι του θανάτου – αλλά του ψυχοκοινωνικού του υποκατάστατου που είναι η μοναξιά!».

-Τι θα πρέπει να μάθουμε στον ευατό μας;

«Αυτό που ο καθένας και η καθεμία μας χρειάζεται είναι να μάθουμε στον εαυτό μας να περπάτα σταθερά στο δύσβατο, στο στενάχωρο μονοπάτι που είναι ποτισμένο με δάκρυ και αίμα.

Μην ξεχνάς ποτέ ότι το ίδιο μας το κεφάλι, το ανθρώπινο μυαλό μας φτιάχνει προβλήματα που τα περιπλέκει ακόμα περισσότερο το συναίσθημα και τα εντείνει η καθημερινότητα. Είναι αδυσώπητη η αλήθεια, και μαζί εκείνος ο πόνος ο ανθρώπινος που εξιλεώνει καθώς υφαίνεται μέσα από την τίμια προσπάθεια να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε και να αφήσουμε ανέγγιχτα αυτά που δεν αλλάζουν..

Για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη μας πρέπει να πραγματώσουμε τα χρέη που αθροίζουν οι επιλογές μας… Για να υπάρχω χρειάζεται να αγωνισθώ με πάθος, με υπομονή και ναι, πάνω από όλα, με ελπίδα!…

Ο κόσμος μας μοιάζει να είναι γεμάτος λαμόγια, ψευτρόνια, αυλοκόλακες και βλάκες και όποιος δεν μπορει να το δεχτεί αυτό τότε καλύτερα να ζήσει μόνος του αλλά πρώτα να φροντίσει να σπάσει όλους τους καθρέπτες γύρω του…

Την μεγάλη απόφαση, αυτή που μένει στην προσωπική μας ιστορία και την προδιαγράφει το πρώτο βήμα μας την παίρνουμε μοναχοί ο καθένας και η καθεμιά μας, μέσα στα σύνορα της πατρίδας μας, σε κάποια από τις πολυπρόσωπες – απρόσωπες πόλεις μας, αυτές τις κακόγουστες, δήθεν ελεύθερες, «φυλακές», κάποια μέρα…».

-Και με τη διαφθορά; Ποια η άποψή σας;

«Κατά την ταπεινή μου άποψη το όλο θέμα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές και με τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των πολιτικών Κομμάτων που μας κυβερνούν.

Και η απληστία, αποδεικνύεται καθημερινά, ότι είναι η πηγή από όπου πηγάζει η ΜΙΖΑ ως απότοκο κατάχρησης και διαφθοράς που εδράζονται στη διαπλοκή.

Με αυτές τις διαπιστώσεις δεν στοχεύω στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά μάλλον στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.

Είχα πληγωθεί πενήντα χρόνια πριν ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του Τζον Γκάνθερ με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» που ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα προφανώς χαριτολογώντας ότι «μετά την χειραψία με τους Έλληνες που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού-κακού, μετρήστε και τα δάκτυλά σας!…”

-Ποιος ο ρόλος σήμερα των ΜΜΕ; Τι έχετε να πείτε;

“Κάποιες άλλες εποχές, στην ευλογημένη χώρα, που την κατοικούν 11 εκατομμύρια Ελλήνων ( και αλλοδαπών ) αλλά είναι άγνωστος ο αριθμός των…φιλελλήνων, οι ρόλοι ήταν ευκόλως διακριτοί καθώς η Νομοθετική εξουσία νομοθετούσε, η εκτελεστική εφάρμοζε, η δικαστική ήλεγχε και ο ΤΥΠΟΣ μέσω των ΡΕΠΟΡΤΕΡ όταν εντόπιζε πρόβλημα, έψαχνε τις ιδιαιτερότητές του, απεκάλυπτε πτυχές κρυμμένες επιτήδεια, τους πρωταγωνιστές και λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή …γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για σχολιασμούς και στοχασμούς υπέρ και κατά!…

Σήμερα στην Ελλάδα ΔΕΝ διαβάζουμε, κοιτάμε ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία δεν προσπερνά, μένει στην επιδερμίδα και δίνει με εικόνα στο ρεπορτάζ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ διαστάσεις όπου κυρίαρχο στοιχείο μοιάζει να είναι η διατήρηση πολιτικών και άλλων επιφανών πολιτών στο απυρόβλητο, η απαξίωση του αποκαλούμενου «ανώνυμου» σε αντιδιαστολή με τον «επώνυμο» πολίτη, η «απανθρωπιά» και η δύναμη της διείσδυσης του τηλεοπτικού φακού σε σημεία ΧΩΡΟ-ΧΡΟΝΟΥ όπου, θα μπορούσα να υποθέσω, ακόμη και οι πλέον προηγμένες μυστικές υπηρεσίες της Υφηλίου δεν έχουν φτάσει…

Που αρχίζει και πού τελειώνει ο ρόλος της κάθε μιας από τις 4 κάποτε διακριτές εξουσίες; Με ποιες αξίες λειτουργούμε εμείς και με ποιες πρέπει να λειτουργούν οι δημοσιογράφοι της TV όταν αισθάνονται ότι το καθήκον στην αλήθεια και την κοινωνία τους καλεί να…πρωτοτυπήσουν;

Εάν τελικά ένα παιδάκι αναφωνήσει «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» θα του κλείσουμε το στόμα επειδή τα παιδιά δεν πρέπει να κάνουν τέτοιες διαπιστώσεις ή θα θυμηθούμε ότι «από παιδί και από ζαβό μαθαίνεις την αλήθεια».

Θα βρεθεί στην Ελλάδα ένας ή μία συνάδελφος του Ιρλανδού Δημοσιογράφου που θα τα «ψάλλει γενναία» στους Πράσινους, Μπλε και συνοδοιπόρους τους Πολιτικούς που μας οδήγησαν στην τρόικα και την ΠΤΩΧΕΥΣΗ που μας έρχεται καλπάζοντας;

Τελικά το κοινωνιoλογικό και ψυχολογικό φαινόμενο που θυμίζει το παροιμιακό αγόρι που όλοι ψάχνουμε θα μας διδάξει κάτι; Η μήπως η «ξετσίπωτη TV» αποδεικνύει καθημερινά ότι …δεν περισσεύει πια ΤΣΙΠΑ στην Ελληνική κοινωνία;».