Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Νοε 2014

Γράφει ο Α. Λυκαύγης

Η εύκολη (και κατ' ακρίβειαν εύπεπτη) ερμηνεία των εντεινόμενων τουρκικών προκλήσεων -κι εκείθεν κι εντεύθεν του Αιγαίου- παραπέμπει σε «τσαμπουκά». Λάθος πρώτο. Γιατί σ' αυτή τουλάχιστον τη φάση, η Τουρκία «δεν πουλά τσαμπουκά», όπως ακόμη και από κάποιους πολιτικούς ακούσαμε τηλεοπτικώς ν' αναφέρεται. Ως ερμηνεία δηλαδή όσων αφόρητων εξελίσσονται στον σύνολο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Που μας διαλαμβάνει. Και όπου ακριβώς η Άγκυρα επιδικώκει να επιβάλει κηδεμονευτικό έλεγχο, στα πλαίσια μιας ευανάγνωστης στρατηγικής, η οποία διαπνέεται από σύνδρομα ενός αυτοτροφοδοτούμενου μεγαλοϊδεατισμού. Προκλήσεων που άρχισαν με τη ναυτική επανεισβολή στον (δυστυχώς παντελώς ανοχύρωτο) κυπριακό θαλάσσιο χώρο. Και οι οποίες μετεξελίσσονται ήδη σε ταυτόχρονη συγχορδία ολοένα και διεισδυτικότερων παραβιάσεων στον Αιγαιωτικό.

Μακράν λοιπόν από το να βιώνουμε «μια από τα ίδια»: Αυτές οι πειρατικές ενέργειες και η επικίνδυνη κλιμάκωσή τους (σε βαθμό που εγκυμονεί έως και «θερμή» αντιπαράθεση, με συγκρουσιακή δυναμική) εντάσσονται στα πλαίσια συγκεκριμένου στρατηγικού σχεδιασμού. Με σαφείς στοχοθεσίες. Και ανιχνεύσιμες επιδιώξεις. Οι οποίες και συναιρούνται μονολεκτικά, στον προσδιορισμό «τετελεσμένα». Τα οποία -σε ό,τι τουλάχιστον αφορά την Κύπρο- ήδη επιβάλλονται και σχηματοποιούνται, δημιουργώντας ένα επιπλέον προηγούμενο. Προηγούμενο για όσα με βεβαιότητα θ' αναπαραχθούν. Και τα οποία επικαλύπτονται με σοφιστικώς νομιμοφανείς αιτιάσεις. Ενώ στην ουσία ως νέα τετελεσμένα, στηρίζονται στα ήδη συντελεσθέντα! Και στα οποία η διεθνής κοινότητα έχει εν πολλοίς σιωπηρώς (και όχι μόνον) συναινέσει. Με πλειάδα ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, περί Διζωνικής Ομοσπονδίας δύο «συνιστώντων» (και κυρίως «πολιτικώς ισοτίμων») πολιτειακών μορφωμάτων. Μεταξύ των οποίων και πρέπει να κατανεμηθεί ο υποθαλάσσιος (ή άλλος) πλούτος!

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα στην Ελλάδα, κλιμακώνεται συντονισμένη επιχείρηση ευθείας αμφισβητήσεως συγκεκριμένων ορίων της εθνικής (γεωπολιτικής) κυριαρχίας. Με τρόπο που να δημιουργούνται ζητήματα, σχετικά με τη μελλοντική άσκηση φυσικών και αυτονόητων δικαιωμάτων.
Όπως είναι η ανακήρυξη και τελική οριοθέτηση Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Και η αλήθεια είναι ότι: Όσο ανατάσσονται οι τουρκικές παρεμβατικές προκλήσεις, τόσο ανατεταγμένα εμφανίζονται τα συνήθη έωλα φοβικά σύνδρομα της Αθήνας. Τα οποία είχαν άλλωστε αδυσωπήτως εκδηλωθεί στο ζήτημα των Ιμίων. Που εάν δεν θέλουμε ν' αυταπατόμαστε, απέβησαν ιστορικής κυριολεκτικά σημασίας τομή για τα εφεξής. Πράγμα που επελίπανε την ιταμότητα των τουρκικών συμπεριφορών.

Το άλλο που πρέπει να επισημανθεί (και αναλόγως να συνεκτιμηθεί) ως προς τα δρώμενα, είναι ότι: Αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που από τη θεωρία (Νταούτογλου) περί «μηδενικών προβλημάτων» με τις όμορες κυρίως χώρες, η Άγκυρα κατέληξε να βρίσκεται στον εχθρικότερο περίγυρο! Και μάλιστα ιδιαίτερα στη γεωγραφία εκείνη, όπου θα υπεθεμελίωνε τη φιλοδόξως επιχειρούμενη επαναναβίωση του νεο-οθωμανικού ηγεμονικού μοντέλου. Μοντέλου που διέπεται από άσκηση κηδεμονευτικών επιρροών και πολιτικο-πολιτιστικού προστατευτισμού. Από Λιβύη, μέχρις Αίγυπτο κι έως Συρία. Κι ευρύτερα στην Εγγύς Ανατολή. Αυτά πλέον -και στη δίνη των καταιγιστικών ανατροπών που εξελίσσονται- όχι μόνο έχουν ακυρωθεί, αλλά και οδηγούν σε ανασχεδιασμούς κι επανεκτιμήσεις. Και μάλιστα ίσως επέδρασαν στο να στραφεί τελικά η Άγκυρα προς άλλη κατεύθυνση. Ως ευχερέστερη διέξοδο. Κύπρο δηλαδή, Ελλάδα κι ευρύτερα στη βαλκανική εκδοχή του «στρατηγικού βάθους» όπως το αποτύπωσε ο ίδιος ο Νταούτογλου.

Πέραν αυτού, ανακύπτει ως φυσική απορία, το (έστω και απλουστευτικό) ερώτημα: Πού εδράζεται λοιπόν η νεο-σουλτανική αυτή θρασύτητα; Και τι δίδει στον κατ' εξοχήν εκφραστή της (τον Ερντογάν) τη «βεβαιότητα της ατιμωρησίας», ώστε να υψώνει (και να κραδαίνει προειδοποιητικά) τον αλαζόνα δάκτυλο του τουρκικού υψαυχενισμού, ακόμη και μπροστά στο πρόσωπο του πλανητάρχη; Και βεβαίως η απάντηση βρίσκεται νομίζουμε στο απλό γεγονός της ραγδαίας επανακάμψεως του ψυχρού πολέμου στις σχέσεις Ρωσίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη γενικότερα. Οπόταν και η παλαιόθεν υπερτιμημένη στρατηγική σημασία της Τουρκίας, επανέρχεται. Και μάλιστα διογκούμενη, κάτω από το πρίσμα όσων άλλων διαδραματίζονται στη σύνολη περιοχή. Και λόγω αναδυόμενου (και προελαύνοντος) ισλαμικού «χαλιφάτου». Και λόγω κινουμένης άμμου σε στρατηγικότερες περιοχές. Όπως στην Ουκρανία. Κι αυτό έχει τη δική του και ειδική αξία και βαρύτητα στην αναλυτική εκτίμηση και όσων συντελούνται και όσων επίκεινται. Γιατί: Εάν η Τουρκία τυχόν καταρρεύσει και αναιρεθεί διασπώμενη, τι και πώς καλύπτεται το κενό; Κι αυτή ακριβώς είναι η διατυπούμενη ανησυχία του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών ειδικότερα. Με τους Άγγλους να υποδύονται αμεσότερα τους (μετά πάθους) πλασιέ των τουρκικών στρατηγικών θελγήτρων στις ΝΑΤΟϊκές συνάξεις. Και στους προβληματισμούς.

Υπό το φως αυτών των συνοπτικών τομών (και κυρίως των γεγονότων που τις τεκμηριώνουν ακόμη κι επί του εδάφους) ούτε οι ευσεβείς πόθοι για διαφαινόμενη αλλαγή της (όντως εξοργισμένης με το Ερντογάν) αμερικανικής πολιτικής φαίνεται να ευδοκιμούν. Ούτε και οι θεωρίες για «έως και στρατηγική κάλυψη από το Ισραήλ» της κυπριακής επικράτειας, ευσταθούν. Χωρίς όμως να υποτιμώνται οι επιλογές προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά εάν υπάρξει και η παραμικρή κίνηση της Άγκυρας (με κλείσιμο ματιού) προς Τελ Αβίβ, την επιούσαν η επανάζευξη των δύο διαγκωνιζομένων περιφερειακών δυνάμεων θα επαναδομηθεί.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την ίδια εποχή που οι χριστιανοί σφαγιάζονται στην Μέση Ανατολή από τους εξτρεμιστές Τζιχαντιστές που στηρίζει η Τουρκία, την ίδια εποχή που στην Τουρκία ο χριστιανισμός περνά μια από τις χειρότερες περιόδους του από το ισλαμικό καθεστώς του Ερντογάν, ο προκαθήμενος της Ρώμης στο επικείμενο ταξίδι του στην Τουρκία, στις 28 Νοεμβρίου, θα προχωρήσει συν τοις άλλοις στις εκεί επαφές του σε οικουμενιστικά κηρύγματα και παράλληλα σε ιστορικό άνοιγμα προς το Ισλάμ, σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα.

Όπως αναφέρει η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, ο Πάπας της Ρώμης, Φραγκίσκος, κατά την διάρκεια της επίσκεψης του στην τουρκική πρωτεύουσα θα έχει πολύ «σημαντική» συνάντηση με τον θρησκευτικό αρχηγό της Τουρκίας, γνωστό για τις πανισλαμικές του θέσεις, αρχιμουφτή, Mehmet Görmez.
Το εντυπωσιακό σε αυτή την συνάντηση είναι ότι ο προκαθήμενος της Ρώμης, Αργεντινός την καταγωγή, θα παραβρίσκεται και έτσι θα αναγνωριστεί επίσημα ο μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτη της Αργεντινής (υπάρχει τέτοιος;), που βρίσκεται αυτή την περίοδο στην Τουρκία στα πλαίσια ενός πανισλαμικού συνεδρίου για τους μουσουλμάνους της Λατινικής Αμερικής που οργανώνει η αρχιμουφτεία της Τουρκίας.
Η πρόθεση του Πάπα, όπως αναφέρουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, είναι να καταδείξει πως όλες οι θρησκείες έχουν πολλά κοινά στοιχεία(!!!), περισσότερα από όσα τις χωρίζουν. Μάλιστα!

Ο Πάπας της Ρώμης κατά την άφιξη του στην Άγκυρα το πρώτο που θα κάνει σύμφωνα και με το τουρκικό πρωτόκολλο, θα είναι να επισκεφτεί το μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, του ιστορικού σφαγέα των χριστιανών της Μικράς Ασίας και να καταθέσει στεφάνι προ τιμήν του.
Να σημειώσουμε ότι τον περασμένο Ιούνιο ο Ιρανός πρόεδρος, Hasan Ruhani, στην επίσημη επίσκεψη του στην Άγκυρα αρνήθηκε αγνοώντας επιδεικτικά το τουρκικό πρωτόκολλο, να πάει να καταθέσει στεφάνι στο μαυσωλείο (ας όψoνται οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες που όταν πάνε στην Άγκυρα καταθέτουν δουλικά στεφάνια στον σφαγέα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας), και το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή ήταν η δεύτερη επίσκεψη Ιρανού προέδρου στην τουρκική πρωτεύουσα που αρνήθηκε να πάει στο μαυσωλείο.

Οι Τούρκοι παρουσιάζουν την επίσκεψη του Πάπα στην Τουρκία εκτός των άλλων, σαν μια ευκαιρία να προωθήσουν σε διεθνές επίπεδο τις θέσεις τους σε διάφορα ζητήματα μεταξύ των οποίων και η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τον τελευταίο καιρό έχει παρουσιάσει ρωγμές εξαιτίας της τουρκικής προκλητικότητας στην κυπριακή ΑΟΖ. Αναμένουν δε, όπως αναφέρεται, ο ίδιος ο Πάπας να κάνει επίσημη δήλωση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι Χριστιανική Ένωση αλλά καθαρά Πολιτική Ένωση όπου έχουν επίσημη θέση οι μη χριστιανοί με πρώτο και καλύτερο το Ισλάμ.
«Βούτυρο» δηλαδή στην ισλαμοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου που προχωρεί με γοργούς ρυθμούς, προκαλώντας ακόμα και αντιδράσεις από τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Όσον αφορά την επίσκεψη και την συνάντηση του Πάπα στο Φανάρι με τον Πατριάρχη, οι Τούρκοι κάνουν αυτό που θα έκαναν, δηλαδή την παρουσίαση της επίσκεψης αυτής σαν επίσκεψη του προκαθήμενου της Ρώμης στον ηγεμόνα μιας θρησκευτικής μειονότητας που υπάγεται στην νομαρχία Κωνσταντινούπολης.
Όσον αφορά το ίδιο το Φανάρι σε σχέση με το Ισλάμ, οι Τούρκοι είναι καταφανώς ικανοποιημένοι από το Πατριαρχείο που τηρεί σιγή ιχθύος για τις σφαγές των χριστιανών στην Μέση Ανατολή, ενώ ο ίδιος ο Πατριάρχης έχει χαρακτηρίσει δημόσια και επίσημα πως το Κοράνι είναι… ιερό βιβλίο!

Εκτός δηλαδή από την προώθηση της ένωσης των «εκκλησιών» στην επίσκεψη του Πάπα στην Τουρκία, όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, θα έχουμε ένα ακόμα βήμα προς την θρησκευτική πολτοποίηση της Ευρώπης και παράλληλα νέα ώθηση στην ισλαμική επέκτατικότητα προς τον χριστιανικό κόσμο.

Όλα δηλαδή βαίνουν άριστα για την Νέα Τάξη και την Παγκοσμιοποίηση.

Άλλωστε ο Πάπας ξέρει πολύ καλά την «δουλειά» του και όπως φαίνεται ο Πατριάρχης συνεργάζεται άριστα μαζί του.
Έτσι με… ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!

Αλλοίμονο μας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Έλληνά μου, την τραβάει την Χουντάρα το πετσί σου. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνεις τίποτε και με την διαρκή πληροφόρηση που έχεις, δε μπορεί να μην ακούς τι σου λέει ο κυβερνήτης σου, ο των Οικονομικών σωτήρας σου, ο αντιπολιτευόμενος ηγέτης σου και πάει λέγοντας. Το πας φιρί-φιρί με την υποστήριξή σου σε αυτά τα διορισμένα από την ΕΕ πρόσωπα να φέρεις την κατάσταση, όχι σε εμφυλιακό σημείο αλλά σε σημείο ολικής αποκτήνωσης.

Είναι δυνατόν να συνεχίζεις να συμφωνείς με μια πολιτική που βαπτίζει την «αναθεώρηση του δημοκρατικού συντάγματος» ως μεταρρύθμιση; Είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής χώρας αντί να υπερασπίζεται το Σύνταγμά της που είναι ο φρουρός της ελευθερίας και της δικαιοσύνης του λαού, να του κάνει μεταρρύθμιση λες και είναι προσωπική του περιουσία που απλά της αλλάζει διακόσμηση; Είναι δυνατόν να κάθεσαι να ακούς τον αποτυχημένο πιτσαδόρο να σε απειλεί ότι θα μεταρρυθμίσει το Σύνταγμα για να βγάλει πρόεδρο της Δημοκρατίας μέσω πλαγίας οδού έτσι ώστε να μην τον κουνήσει τίποτε από την εξουσία, έτσι ώστε και Χούντα να σου κάνει να μην υπάρχει έστω ο θεσμός της Δημοκρατίας ως πρόσωπο για να τον σταματήσει;

Αυτά όμως τώρα είναι πταίσματα διότι τα κωλοκάναλα σε έβαλαν πάλι στο ίδιο παιχνίδι να κοιτάς αν θα μπεις στις 100 δόσεις. Να κάθεσαι να συζητάς στο καφενείο όχι για αυτό που θα σε περιμένει αύριο αλλά να έχεις αγωνία αν το DNA του σκελετού της Αμφίπολης δείξει σε τι είχε προτίμηση ο μακαρίτης. Στα γιουβαρλάκια ή τα σμυρνέικα σουτζουκάκια; Να τσακώνεσαι με τον ομοκομματικό σου συνομιλητή για το ότι ο βουλευτής Ψυχάρης παραιτήθηκε, αφού όμως ψήφισε όσα λέει ο αρχηγός Σαμαράς.

Τον Ψυχάρη μη τον κλαις, την νέα εργασία του το σύστημα την έχει ήδη έτοιμη. Να κλαις εσένα και την οικογένειά σου αν σου περάσουν μέσα στην μεταρρύθμιση του Συντάγματος ότι δεν είσαι ισότιμο μέλος της Πολιτείας αν δεν έχεις 300 ένσημα κοινωφελούς εργασίας. Να κλαις γιατί σε ένα χρόνο εσύ τα γιουβαρλάκια και τα σουτζουκάκια θα τα βλέπεις με το κιάλι, θα ξεχάσεις το καραμελωμένο αγγούρι με σως παπάγιας, διότι το αγγούρι εδώ και καιρό κατευθύνεται αλλού.

Οι άλλοι μισοί Έλληνες περιμένουν το μάννα εξ ουρανού Τσίπρα να τους σώσει. Ο αντισυστημικός Τσίπρας θα έρθει να σώσει εσένα που σε έκανε το σύστημα υποσυστημικό! Θα πάρει ο Αλέξης το γιαταγάνι του και θα τα αλλάξει όλα. Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι, ειδικά αν η μεταρρύθμιση του Συντάγματος έρθει πριν τον δούμε πρωθυπουργό. Φανταστείτε την καταπιεσμένη «αριστερά» με Σύνταγμα Χούντας να κυβερνάει τον τόπο. Ω ρε γλέντια!

Είναι τόσο αντισυστημικά αυτά τα παιδιά που την ημέρα κατά την οποία οι φοιτητές και μαθητές έκαναν πορεία προς την Βουλή και έτρωγαν ξύλο έξω από το Πολυτεχνείο, αυτά τα αντισυστημικά ήταν μέσα και έκαναν σόου. Αντί να προκαλέσουν πολιτικό σεισμό ότι δεν είναι δυνατόν να βάζει η κυβέρνηση 100 δόσεις (τουτέστιν 6 χρόνια) στους Έλληνες πολίτες για να μην κατάσχεται η περιουσία τους, το αίτημά τους ήταν να έχουν ονομαστική ψηφοφορία για τον αποκλεισμό του ΕΝΦΙΑ στην καρμανιόλα των 100 δόσεων. Δηλαδή, οι «αριστεροί» δεν είχαν πρόβλημα με την καρμανιόλα αλλά γιατί το λεπίδι της καρμανιόλας δεν ήταν δύο φορές τροχισμένο.

Όσο για τους φοιτητές που έτρωγαν ξύλο έξω από την Βουλή, οι αντισυστημικοί Συριζαίοι φαίνεται πήραν γραμμή από το σύστημα και δεν βγήκαν έξω να υποστηρίξουν σύσσωμοι την πορεία των φοιτητών για την ελευθερία των Πανεπιστημίων ως χώρων έκφρασης και Παιδείας. Δεν ήταν ΕΡΤ τα Πανεπιστήμια.
Άλλο να βάζει ο Φορτσάκης λουκέτο σε σχολές που σπουδάζουν οι αυριανοί νομικοί, δικαστικοί, οικονομολόγοι, επιστήμονες της χώρας και άλλο να βάζει λουκέτο το σύστημα εκεί που διορίστηκαν τα παιδιά όλων των κυβερνήσεων και όλων των κομμάτων.
Άλλα τα κάγκελα της ΕΡΤ και άλλα του Πολυτεχνείου. Πάνε οι καιροί που το Πολυτεχνείο γινόταν είδος προς εκμετάλλευση για τα κομματικά ένσημα της Μεταπολίτευσης. Τώρα αλλού κολλιούνται τα ένσημα: Εκεί που το ίδιο το σύστημα στέλνει κάμερες. Όπου κάμερα θα δεις και «αντισυστημικό».
Κατακλύστηκαν οι εφημερίδες και το διαδίκτυο με το ταγεράκι και την κροκό τσάντα της Αγγελοπούλου στην συνάντηση με τον Τσίπρα. Ολόκληρα δημοσιογραφικά κείμενα για το ταίριασμα της τσάντας της Γιάννας με τον κόκκινο πίνακα στο γραφείο του Αλέξη. Αντισυστημικό life style. Για να δούμε τα πρόσωπα των φοιτητών που έτρωγαν το ξύλο της αρκούδας έπρεπε να κάνουμε αίτηση στο κρυφό Γραφείο Τύπου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ήταν που το χρώμα του γκλομπ δεν ταίριαζε με το φόντο της ελευθερίας.

Την τραβάει, 'Ελληνά μου, την ραγιαδοσύνη το πετσί σου, όπως γουστάρεις τρελά το δούλεμα ότι εσύ είσαι αυτός που θα αλλάξει τα πράγματα. Δε μπαίνεις καν στην διαδικασία να σκεφτείς ότι ακόμα και τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά σου έχουν γίνει συστατικά μεταρρυθμίσεων της εξουσίας. Δεν γράφουν στο γυαλί της εικονικής πραγματικότητας να στηθούν κάμερες την ώρα που στα ξεσκίζουν. Και όπου δεν υπάρχει κάμερα δεν θα υπάρχει κανένας από τους φιλόδοξους «αντισυστημικούς» να σταθεί στο πλάι σου να τα υπερασπιστεί.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Παρά τις επικίνδυνες γεωπολιτικές κρίσεις που εξελίσσονται στην Ουκρανία, την Ανατολική Μεσόγειο, την Εγγύς Ανατολή, όλη η ανθρωπότητα είναι αυτήν την στιγμή προσηλωμένη στα οστά που ανευρέθησαν στον τύμβο της Αμφίπολης.
Όλα τα διεθνή ΜΜΕ ασχολούνται με την ταυτότητα του νεκρού, καθώς όλα δείχνουν ότι είτε πρόκειται γιά κορυφαία προσωπικότητα της Μακεδονικής Δυναστείας είτε γιά τον ίδιο τον Αλέξανδρο.

Ο Αλέξανδρος είναι μία προσωπικότητα κοινή στις εθνικές παραδόσεις δεκάδων ανατολικών λαών. Πέρσες, Σύροι, Αφγανοί, Ινδοί, Κινέζοι, Αιγύπτιοι διατηρούν στις παραδόσεις τους ζωντανή την ανάμνηση ενός στρατηλάτη, που προήλασε και κατέλαβε την Ασία όχι καίγοντας και σφάζοντας, αλλά «με την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών», ακολουθούμενος από επιτελείο επιστημόνων, απελευθερώνοντας έθνη, σεβόμενος τα ήθη τους, οικοδομώντας πόλεις και χτίζοντας θέατρα (δηλαδή τον βασικό θεσμό της συλλογικής αυτογνωσίας και της άμεσης δημοκρατίας) και δημιουργώντας έναν νέο κόσμο στην βάση της σύνθεσης και όχι της επιβολής και του ολοκαυτώματος.

Στην αρχαία Ρώμη, το αυτοκρατορικό φαντασιακό φιλοτεχνήθηκε με βάση την οικουμενική, ημιθεϊκή μορφή του Αλέξανδρου, ο οποίος υπήρξε το πρότυπο των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Οι συντεταγμένες της πολιτικής σκέψης του, άλλωστε, όπως η οικουμενική και πολυεθνική του αντίληψη, λειτούργησαν ως υπόδειγμα της ρωμαϊκής πολιτειακής αντίληψης.

Άλλωστε οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου δεν κατέληξαν σε προσωρινή στρατιωτική κατοχή λαών, αλλά σε πολιτική και πολιτιστική ανασύνθεση της Ασίας με βάθος και διάρκεια. Η Αλεξανδρινή οικουμένη, από την Αδριατική μέχρι τα Ιμαλάϊα, υπήρξε η εδαφική βάση και της Ρωμαϊκής και της διαδόχου της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Χωρίς την εποποιοία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την πολιτική ανοχής και σύνθεσης που αυτός ακολούθησε, δεν θα είχε υπάρξει ούτε το ρωμαϊκό ούτε το βυζαντινό κράτος.

Στην Δύση, ο Αλέξανδρος αποτελεί οικεία μορφή, γιατί ο Δυτικός κόσμος αναπτύχθηκε με βάση τον Ελληνικό πολιτισμό, και η μνήμη της Δύσης είναι η μεταγγισμένη μνήμη της Ελλάδας. Ο Αλέξανδρος είναι ένα ιστορικό πρόσωπο, που διδάσκεται στα σχολεία και στα πανεπιστήμια της Ευρώπης, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ωκεανίας. Διατριβές εκπονούνται, ολόκληρες επιστημονικές σταδιοδρομίες οικοδομούνται με βάση μία μικρή λεπτομέρεια της ιστορίας του Αλεξάνδρου. Διότι, δικαίως, θεωρείται θεμελιακή προσωπικότητα του δυτικού κόσμου.

Το ελληνικό έθνος, στην μακρά και θυελλώδη διαδρομή του, μετέφερε στην συλλογική του συνείδηση, μνήμη και ταυτότητα, την μυθοποιημένη μορφή του Αλέξανδρου, με συγκινητικούς θρύλους όπως της Γοργόνας.
Σήμερα, εμείς οι Έλληνες έχουμε το μεγάλο ιστορικό προνόμιο να μιλάμε –ανελλειπώς από την αρχαιότητα– την ίδια γλώσσα που μιλούσε ο Αλέξανδρος, να ανήκουμε στον ίδιο αρχαίο -έστω και με επιμειξίες- λαό και να ζούμε στον τόπο που τον γέννησε, τον ανέθρεψε και τον ανέδειξε σε ηγέτη του.
Το μέγα αυτό προνόμιο, το δώρο αυτό της ιστορίας προς το σύγχρονο ελληνικό έθνος, μας δίνει στις δύσκολες στιγμές που διανύουμε, παραμυθία, αυτοπεποίθηση, ενέργεια και φιλοδοξία γιά το μέλλον. Και μας δίνει το δικαίωμα όχι να ανήκουμε στην Δύση αλλά να αποτελούμε το ιδρυτικό της μέλος.

Πηγή "KontraNews"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αν είναι αυτές οι αλλαγές στο Σύνταγμα που σύμφωνα με πληροφορίες στα ΜΜΕ σκοπεύει να φέρει στη Βουλή η κυβέρνηση, τότε είναι προφανές ότι πρόκειται για αλλαγές που επιβάλουν οι δανειστές, προκειμένου να ελέγχουν την Ελλάδα απρόσκοπτα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση, με πρωτοβουλία της ΝΔ, σκοπεύει να φέρει, μεταξύ των άλλων και τις εξής συνταγματικές αλλαγές:

1) Εκλογή του ΠτΔ από το λαό. Αυτό, εκ πρώτης όψεως ακούγεται καλό. Όμως η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να φέρει την απευθείας εκλογή του ΠτΔ από το λαό. Σκοπεύει να φέρει την εκλογή μόνο αν αποτυγχάνει η εκλογή στη Βουλή και μόνο μεταξύ των υποψηφίων που θα προτείνουν τα κόμματα και όχι και μεταξύ υποψηφίων που θα προτείνουν και οι πολίτες. Ο στόχος της τρόϊκας εδώ είναι να εκβιάζεται η Βουλή για να εκλέγει τον αρεστό στο σύστημα και στους δανειστές ΠτΔ, προκειμένου να αποφεύγει την ανάμιξη του λαού.

2) Σταθερό εκλογικό σύστημα που θα δίνει σταθερές κυβερνήσεις. Δηλαδή κατοχύρωση στο Σύνταγμα της ενισχυμένης αναλογικής και του bonus των εδρών. Όμως, άλλο εκλογικό σύστημα πέραν αυτού της απλής αναλογικής και της κατάργησης του φασιστικού 3%, που αποκλείει την ανανέωση της πολιτικής ζωής, δεν πρέπει να εισαχθεί στο Σύνταγμα ως πάγιο εκλογικό σύστημα.

3) Επιβάλλεται η θεσμοθέτηση τριών Μόνιμων Υπηρεσιακών Υφυπουργών - Εξωτερικών, Άμυνας και επί του Προϋπολογισμού - με 5ετή θητεία, προκειμένου προφανώς να υπάρχουν μόνιμοι μνημονιακοί κυβερνητικοί παράγοντες, αρεστοί στην τρόϊκα, ανεξαρτήτως του κόμματος που θα είναι στην κυβέρνηση.

4) Αναθεώρηση της διάταξης που προσδιορίζει την ποινική ευθύνη των υπουργών. Εδώ δηλαδή δεν καταργεί εντελώς την ποινική προστασία των υπουργών, αλλά απλά την αναθεωρεί, που σημαίνει νέες διατάξεις προστασίας των μνημονιακών υπουργών.

5) Αναθεώρηση της διάταξης για την  ασυλία των Βουλευτών και περιορισμός της αποκλειστικά στα όρια της άσκησης των κοινοβουλευτικών καθηκόντων. Δηλαδή δεν καταργεί εντελώς την ασυλία των βουλευτών, αλλά δίνει και πάλι στη Βουλή τη δυνατότητα να αποφαίνεται τι αποτελεί άσκηση καθηκόντων και τι όχι. Κάτι που σημαίνει και πάλι πλήρη ατιμωρησία.

6) Ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο είναι κάτι που πρέπει να γίνει οπωσδήποτε. Όμως εξαρτάται από το από ποιους θα συγκροτείται αυτό το δικαστήριο. Θα είναι άραγε ανώτατοι δικαστές τους οποίους θα επιλέγει το πολιτικό προσωπικό, ώστε να μην έχουν πρόβλημα συνταγματικότητας τα συμφέροντα των δανειστών ή θα είναι ένα δικαστήριο που θα συγκροτείται με κλήρωση μεταξύ ανωτάτων δικαστών, καθηγητών νομικών και δικηγόρων; Προφανώς θα θεσπιστεί το πρώτο.

7) Μείωση του αριθμού των βουλευτών. Η τρόϊκα επιβάλει τη μείωση του αριθμού των βουλευτών ώστε να γίνει το υπάρχον πολιτικό σύστημα πιο κλειστό. Να περιοριστεί δηλαδή μόνο στο σκληρό πυρήνα των πολιτικών οικογενειών που στηρίζουν τα συμφέροντα των δανειστών και να αποβληθούν από το Κοινοβούλιο διάφοροι περιφερειακοί βουλευτές που δημιουργούν προβλήματα στις μνημονιακές ψηφοφορίες. Αντί δηλαδή να περιοριστούν οι αμοιβές των βουλευτών, ώστε να πέσουν παράλληλα και οι αμοιβές των δικαστών και άλλων κυβερνητικών παραγόντων, αντίθετα περιορίζονται οι βουλευτές και αυξάνονται τα προνόμια της κλειστής οικογενειοκρατίας.

8) Ίδρυση ειδικού τμήματος στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την γρήγορη εκδίκαση υποθέσεων μεγάλων δημόσιων συμβάσεων και ιδιωτικών επενδύσεων. Η τρόϊκα δεν θέλει αργοπορίες και συνταγματικά προσκόμματα στο ξεπούλημα της χώρας.

9) Κατοχύρωση του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης και της ανεμπόδιστης πρόσβασης στην εργασία όλων. Ο στόχος εδώ της τρόϊκας είναι η διευκόλυνση της επέλασης της παγκοσμιοποίησης στη χώρα μας και η προστασία των συμφερόντων των εργοδοτών, χωρίς να διαταράσσονται από απεργίες ή την διαμαρτυρία ατόμων ή ομάδων.

10) Αν και δεν το έχουμε πληροφορηθεί από κάποιο ΜΜΕ, εντούτοις προβλέπουμε ότι θα εισαχθεί και ο δημοσιονομικός περιορισμός των δημοσίων ελλειμμάτων που επιβάλει η Γερμανία.

Αυτές είναι οι βασικότερες νέες αλλαγές που θα εισαχθούν στο Σύνταγμα με πρωτοβουλία της ΝΔ. Αυτό το νέο Σύνταγμα, όπως και το υπάρχον που επιτρέπει αυτές τις αλλαγές, θα ονομάζεται φυσικά Σύνταγμα των Ελλήνων και όλοι μας θα οφείλουμε κατά το άρθρο 120 να το υπερασπιζόμαστε.

Το έχουμε πει πολλές φορές πως αυτό το Σύνταγμα που έχουμε δεν αφορά τον ελληνικό λαό, τον οποίο θεωρεί υποτελή στο πολιτικό προσωπικό. Το ελληνικό Σύνταγμα είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του πολιτικού προσωπικού και φυσικά αφορά τα συμφέροντά του. Ο λαός δεν συμμετείχε ούτε στην κατάρτισή του ούτε στις αναθεωρήσεις του.

Μόνο όταν το Σύνταγμα περάσει στην αρμοδιότητα του ελληνικού λαού, τόσο κατά την κατάρτισή του όσο και κατά τις αναθεωρήσεις του, μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ανεξάρτητο και ελεύθερο λαό, αφεντικό στον τόπο του.

Πηγή hassapis-peter



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Πέρπερας 
Ώστε έτσι, λοιπόν. «Συνταγματική εκτροπή»*, η μη καταβολή του 50% των αναδρομικών μισθών των δικαστών, που περικόπηκαν από την μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης, αλλά ξανακερδήθηκαν από το περιβόητο μισθοδικείο τους, κατά το «Γιάννης πίνει Γιάννης κερνάει»…

Κατά τα άλλα, όμως, για τους… ευαίσθητους στην τήρηση του Συντάγματος δικαστές, μόνο όσον αφορά στη διατήρηση των μισθών τους:
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» το γεγονός ότι τα μνημόνια, που δένουν χειροπόδαρα τη χώρα μας στην ομηρία των δανειστών για 40 χρόνια ψηφίστηκαν με απλή πλειοψηφία από τη Βουλή και όχι με την αυξημένη των 180 βουλευτών, που επιτάσσει το Σύνταγμα.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» η διαθεσιμότητα και απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, κατ’ επιταγήν της τρόικας των τοκογλύφων δανειστών, παρότι καλύπτεται η μονιμότητά τους από άρθρα του Συντάγματος.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» η δραστική περικοπή των μισθών των υπόλοιπων δημοσίων υπαλλήλων – πλην δικαστικών και ενστόλων – παρότι και αυτοί «λειτουργοί της δημόσιας διοίκησης».
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» ο ΕΜΦΙΑ, ο πιο άδικος φόρος που απαλλοτριώνει την ιδιωτική περιουσία, παρότι αυτή προστατεύεται από το υπάρχον Σύνταγμα.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, παρότι αυτή «την κληρονομήσαμε από τα παιδιά μας» και πρέπει να την παραδώσουμε ακέραια σ’ αυτά.
  • Δεν αποτελούν «συνταγματική εκτροπή» οι φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών και οι φοροαποφυγές των διάφορων Λάτσηδων που μέσω off shore εταιρειών καταφεύγουν σε φορολογικούς παραδείσους, όπως το Δουκάτο του Λουξεμβούργου, παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα προβλέπει ο καθένας προσφέρει στο κράτος ανάλογα με τη φοροδοτική του ικανότητα.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων που ανατρέπει νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας 30 τουλάχιστον χρόνων περί αντισυνταγματικότητας, μόνο και μόνο για συνεχίσει απρόσκοπτα την εισπρακτική της πολιτική η κυβέρνηση χαρατσώνοντας τους ιδιοκτήτες τους.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» η ανεργία του σχεδόν 30% του ενεργού πληθυσμού της χώρας, παρότι το δικαίωμα στην εργασία προστατεύεται από το Σύνταγμα.
  • Δεν αποτελούν «συνταγματική εκτροπή» οι περικοπές των συντάξεων και των εφάπαξ παρότι οι ασφαλισμένοι προσέφεραν και το αίμα τους για να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς ως τα βαθιά τους γεράματα.
  • Δεν αποτελεί «συνταγματική εκτροπή» ότι «κουρεύτηκαν» δραστικά, μέσω του περιβόητου PSI τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Νοσοκομείων και των Πανεπιστημίων, αλλά και των μικροομολογιούχων, αλλά δόθηκαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στις ιδιωτικές τράπεζες, που όχι μόνο δεν έχασαν, αλλά κέρδισαν κι από πάνω από την όλη επιχείρηση «σωτηρίας της χώρας»…
Αναφέρουμε αυτά τα – λίγα – παραδείγματα, χωρίς να θέλουμε να κραυγάσουμε μόνο «αιδώς Αργείοι» και χωρίς ασφαλώς να επιχαίρουμε για την περικοπή των μισθών των δικαστών. Ίσα – ίσα είμαστε υπέρ όχι μόνο της διατήρησης, αλλά και αύξησης των μισθών οποιουδήποτε εργαζόμενου.

Τα αναφέρουμε, όμως, για να καταδείξουμε και στους ίδιους τους δικαστές πως επιτέλους πρέπει να καταλάβουν ότι έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα περί δικαιοσύνης όταν διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο. Όταν υπηρετούν μόνο τα «καλά και συμφέροντα». Όταν βάζουν το χέρι τους και συμβάλλουν τα μέγιστα ώστε να παγιωθεί η εντύπωση ότι –ακόμη και αυτό το ανεπαρκές και ταξικό Σύνταγμα– έχει μετατραπεί σε «κουρελού», όπως το κατάντησαν οι πολιτικοί ταγοί του συστήματος, που τώρα μάλιστα θέλουν να το αναθεωρήσουν προς το χειρότερο, ώστε να νομιμοποιήσουν τις πομπές τους και να υπηρετηθούν καλύτερα τα άνομα συμφέροντα που υπηρετούν.

Τα αναφέρουμε για να καταλάβουν και οι ίδιοι ότι όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού τους, αργά ή γρήγορα η φωτιά θα τυλίξει και τα δικά τους…

* Χαρακτηρισμός των πέντε δικαστικών ενώσεων για το «κούρεμα» των αναδρομικών τους σε επιστολή που απέστειλαν προς τους βουλευτές, προκειμένου να καταψηφίσουν τη σχετική τροπολογία.

Πηγή imerodromos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τρία εικοσιτετράωρα έχουν παρέλθει από τα πρωτοφανή επεισόδια καταδίωξης μέσα στο FIR Αθηνών μέχρι... τη Μύκονο πολιτικού αεροσκάφους της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας -την πρώτη φορά πάνω από τη Χίο και τη δεύτερη φορά πάνω από το Καστελόριζο- από 2 σχηματισμούς τουρκικών F-16, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω έχουν παραχωρηθεί στο ΝΑΤΟ και δεν έδρασαν με εθνικό τουρκικό καπέλο.

Γράφει η Κύρα Αδάμ

Και όμως, η ελληνική κυβέρνηση εξακολουθεί να ποιείται την νήσσαν και να μην καταγγέλλει αμέσως την Τουρκία στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς, τον ICAO (που απαγορεύει ρητώς την καταδίωξη οποιουδήποτε ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ αεροσκάφους από στρατιωτικά αεροσκάφη) και τον ΟΗΕ (για ωμή παραβίαση εθνικής κυριαρχίας).

Αντιθέτως, η κυβέρνηση προέβη σε αστεία διαμαρτυρία σε διμερές επίπεδο προς την Αγκυρα, η οποία ως «χωρατατζού» υποσχέθηκε ότι θα «τιμωρήσει» τον πιλότο του τουρκικού F-16...

Το πράγμα όμως δεν είναι αστείο, καθώς εγείρονται πολλαπλά ερωτήματα για τη συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σ' ένα τόσο σοβαρό συμβάν: Το ΚΕΝΑ (Κέντρο Ενημέρωσης Αεράμυνας) όφειλε να προχωρήσει σε γραπτή αναφορά προς το ΥΠΕΘΑ για το συμβάν και παραλλήλως η ΥΠΑ όφειλε να αναφέρει ομοίως το συμβάν στο ΥΠΕΞ, ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες διεθνών καταγγελιών εις βάρος της Τουρκίας. Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Επομένως, είτε οι δύο αυτές υπηρεσίες έστειλαν τις σχετικές αναφορές τους και τα δύο συναρμόδια υπουργεία -δηλαδή η κυβέρνηση στο σύνολό της- τις έκαναν γαργάρα είτε η κυβέρνηση «απαγόρευσε» στις δύο αυτές υπηρεσίες να συντάξουν τις αναφορές τους, έτσι ώστε το συμβάν να ελαχιστοποιηθεί. (Ελπίζουμε εντίμως να μην βρίσκεται εν ισχύ η δεύτερη εκδοχή όσο δεν παρουσιάζονται οι αναφορές ΚΕΝΑ και ΥΠΑ).

Τα επεισόδια με το πολιτικό αεροσκάφος της ΥΠΑ που καταδιώχθηκε στο Αιγαίο έχουν ιδιάζουσα σημασία και είναι προάγγελος ανάλογων μελλοντικών επεισοδίων, διότι τα συγκεκριμένα τουρκικά F-16 φορούσαν ΝΑΤΟϊκό καπέλο. Τα 4 τουρκικά αεροσκάφη απογειώθηκαν από το Μπαλικεσίρ, τα δύο πρώτα ως νατοϊκά αεροσκάφη άμεσης αντίδρασης (Command) και τα δεύτερα ως ενταγμένα στη δύναμη του ΝΑΤΟ (assignment). Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το πολιτικό αεροσκάφος της ΥΠΑ, παρ' όλο το «φίλιον» σήμα του, αντιμετωπίστηκε μέσα στο FIR Αθηνών από τα τουρκικά νατοϊκά αεροσκάφη, σκοπίμως, ως ελληνικό στρατιωτικό αεροσκάφος και στη χειρότερη περίπτωση ως αεροσκάφος renegate, δηλαδή ως τρομοκρατικό. Αλλά γιατί «φρίκαρε» το ΝΑΤΟ και ενεργοποίησε άμεση αντίδραση, με τη βοήθεια του άθλιου και παραπλανητικού τουρκικού χαρακτηρισμού του ελληνικού πολιτικού αεροσκάφους ως αγνώστου και εχθρικού;

Η απάντηση βρίσκεται προφανώς στη διαταγή του SACEUR από τον Αύγουστο του 2006, που βρίσκεται εν ισχύ σε πείσμα της αδιαφορίας των ελληνικών κυβερνήσεων μέχρι τώρα. Με τη διαταγή αυτή το ΝΑΤΟ έχει απαγορεύσει σε ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη να προσεγγίζουν εγγύτερα των 6 ν.μ. σε 20 ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου (συμπεριλαμβανομένου και του Καστελόριζου), διαφορετικά θα αναχαιτίζονται από ΝΑΤΟϊκά τουρκικά αεροσκάφη. Δηλαδή, η διαταγή αυτή καθιστά τα νησιά αυτά «αδέσποτα» και μη ελληνικά.

Αυτή η διαταγή του SACEUR του 2006 ενεργοποιήθηκε προχθές και για το ελληνικό πολιτικό αεροσκάφος, κατά παράβαση της ίδιας της νατοϊκής διαταγής που αφορά μόνο σε στρατιωτικά αεροσκάφη.

Και όλα αυτά εν όψει της επίσκεψης Νταβούτογλου για μείωση της έντασης, που μέχρι στιγμής σημειώνεται μόνον από ελληνικής πλευράς...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Αν και το έχουμε ξαναγράψει αρκετές φορές σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, ακριβώς επειδή είναι εξαιρετικά κρίσιμη η γεωπολιτική συγκυρία, είμαστε υποχρεωμένοι να το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά.
Τα σύνορα, οι επιρροές και οι γεωπολιτικές ισορροπίες που χαράχτηκαν με βάση τη συμφωνία Sykes-Pikot και τις επακολουθείσασες συμφωνίες, με κυριότερη για τον Ελληνισμό και τα ελληνοτουρκικά τη Συνθήκη της Λωζάννης, έναν αιώνα μετά τίθενται σε σκληρότατη δοκιμασία και θα πρέπει να παρακολουθούμε κάθε λεπτό τις εξελίξεις στην περιοχή της Μεσοποταμίας, της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου, γιατί αυτές -ούτως ή άλλως- θα επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσει να υφίσταται ως κράτος κυρίως η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα.

Επίσης, το έχουμε ξαναγράψει ότι η πορεία των εξελίξεων στα ζητήματα που σχετίζονται με τον τρόπο της οριοθέτησης της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της, σε συνδυασμό με την πορεία του ζητήματος των διεθνών διαγωνισμών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στο Ιόνιο και τη θάλασσα νοτίως της Κρήτης (Λιβυκό Πέλαγος), θα επηρεάσει και τον τρόπο με τον οποίο θα καταλήξει το κομβικό ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, το οποίο, σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, είναι το μόνο πρόβλημα που αναγνωρίζουμε ότι υφίσταται μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Ολα τα άλλα είναι παράλογες -πλην όμως υπαρκτές- διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Δεν πρέπει δε να λησμονεί κανείς αρμόδιος ή μη ότι σε περίπτωση που έχει αίσιο τέλος η πορεία των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, το Ιόνιο και κυρίως το Λιβυκό πέλαγος, η Τουρκία θα είναι μια απομονωμένη χώρα, η μόνη από δέκα χώρες της Ανατολικής Μεσογείου που αρνείται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Αυτό θα επιτρέψει στην Ελλάδα να χειριστεί από θέσεως ισχύος το κομβικό και φλέγον ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.

Για όσους αποπειραθούν να μας υπενθυμίσουν ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, έχουμε να πούμε ότι υπάρχει και το εθιμικό διεθνές δίκαιο, που δεν χρειάζεται υπογραφές.

Επιστρέφοντας στα της οριοθέτησης και εκμετάλλευσης των θαλασσίων ζωνών, η πολιτική που ακολουθούν η Λευκωσία και η Αθήνα στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο των θαλασσών, κάτι που σε γενικές γραμμές αποδέχονται και οι χώρες που γειτνιάζουν με τις ελληνικές θάλασσες.

Η Τουρκία, από την πλευρά της, αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους. Μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει αποδεχτεί τις τουρκικές θέσεις, τις οποίες η Αγκυρα θέλει να επιβάλει σε Λευκωσία και Αθήνα, κυρίως μέσω της συγκαλυμμένης ή μη απειλής χρήσης βίας. Οι κρίσεις του 1987 και του 1996 (Ιμια) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προς συνεχή μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Και ερχόμαστε τώρα στο... καυτό θέμα της διαχείρισης των τωρινών και των... μελλοντικών συγκαλυμμένων ή μη απειλών αλλά και προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας προς Κύπρο και Ελλάδα, εν όψει και της επικείμενης συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας τον Δεκέμβριο στην Αθήνα.

Όσον αφορά την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης συνόδου, έχουν εκφραστεί εύλογα ερωτηματικά και ενστάσεις για τα μηνύματα που θα εκπέμψει μια τέτοια σύνοδος, τη στιγμή που η Τουρκία παραβιάζει βάρβαρα και πειρατικά την ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ βοά η ανθρωπότητα για τη στήριξη που παρέχει το τουρκικό κράτος στους τζιχαντιστές και την Αλ Νούσρα - Αλ Κάιντα.

Επίσης, θα πρέπει να απασχολήσει τους αρμοδίους και το πώς θα επηρεάσει η εν λόγω σύνοδος την αξιοπιστία της χώρας, κυρίως όσον αφορά την επιδιωκόμενη συνεργασία με την Αίγυπτο, με κορυφαίο θέμα την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Πώς δηλαδή θα ερμηνεύσει ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σίσι τις φωτογραφίες και τα χαμόγελα του Νταβούτογλου με τους Ελληνες επισήμους, λίγες ημέρες μετά την τριμερή του Καΐρου και την ίδια στιγμή που η Τουρκία συνεχίζει να καθυβρίζει τον ίδιο δημοσίως και διεθνώς και να υποστηρίζει και να εξοπλίζει ισλαμιστές τρομοκράτες που προκαλούν τον θάνατο δεκάδων αμάχων στην Αίγυπτο.

Τέλος, λόγω χώρου, το θέμα της διαχείρισης του διεθνούς πλέον προβλήματος που ακούει στο όνομα Τουρκία και των συγκαλυμμένων ή μη απειλών της εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος, στο άρθρο μας της Κυριακής.


Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο Ελληνισμός δεν μπορεί παρά να δει σοβαρούς κινδύνους, αλλά και μεγάλες ευκαιρίες

Γράφει ο Ανδρέας Ν. Αθανασίου

Εξειδικεύοντας το δόγμα του στρατηγικού βάθους και των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες της χώρας, σε μια ομιλία του, τον Απρίλιο του 2012, ο τότε υπουργός των Εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δεν άφηνε αμφιβολίες.

Προσδιόριζε ως άμεσο στόχο της τουρκικής πολιτικής τη μετεξέλιξη της χώρας του σε «παγκόσμια δύναμη» και προεξοφλούσε «συνάντηση με τους αδελφούς στις χώρες που χάθηκαν». Η νεοοθωμανική άρχουσα τάξη, με επικεφαλής τον Ταγίπ Ερντογάν, οραματιζόταν μια Τουρκία που μετεξελίσσεται σε νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και δεν σταματούσε πουθενά. Φιλοδοξούσε να παραμερίσει το συριακό καθεστώς, στήριζε τους σουνίτες του Ιράκ και του Λιβάνου, υποστήριζε τη Χαμάς, επένδυε στην άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη. Επιχειρούσε, ταυτόχρονα, ανοίγματα στη Βουλγαρία και την Αλβανία, ενώ δεν δίσταζε να προκαλεί το Ισραήλ, να περιφρονεί την Ευρώπη και να αντιπαρατίθεται στις ΗΠΑ.

Μόλις δύο χρόνια από τότε, η Τουρκία κατέληξε να περιβάλλεται από περισσότερους εχθρούς παρά από φίλους. Το συριακό καθεστώς παραμένει ακλόνητο, ενώ στο Ιράκ, το Ιράν και τον Λίβανο αναπτύσσονται δυνάμεις που δεν τη βλέπουν με καθόλου καλό μάτι. Στη Λιβύη, ενώ δεν υπάρχει ακόμη κυβέρνηση, καμιά από τις συμπλεκόμενες φατρίες δεν προσβλέπει στην Αγκυρα. Και στην Αίγυπτο το καθεστώς του Στρατάρχη Αλ Σίσι έχει εξελιχθεί σε φανατικό πολέμιο των επιδιώξεων, ακόμη και των προϊόντων της Αγκυρας. Απέμεινε, έτσι, η Τουρκία με μόνους συμμάχους στη γειτονιά της το Κατάρ και τη Χαμάς, ενώ τα ανοικτά μέτωπα απλώνονται από το Ιράκ στο Ιράν και από τη Συρία, στον Λίβανο, την Ιορδανία, το Ισραήλ, τα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο. Βρέθηκε, τώρα, αντιμέτωπη και με τα προβλήματα που δημιουργούνται από τον φρικιαστικό πόλεμο των τζιχαντιστών, που -σε ένα μεγάλο βαθμό- η ίδια εξέθρεψε. Κατέληξε, έτσι, από την προσδοκία ανατροπής του συριακού καθεστώτος στο φόβο δημιουργίας κουρδικού κράτους. Κι εκεί που στήριζε τους τζιχαντιστές, πιέζεται να στηρίξει τους Κούρδους και παραπαίει. Με αποτέλεσμα να προκαλεί δυσπιστία στο Δυτικό Κόσμο, αλλά και αντιδράσεις του κουρδικού στοιχείου στην επικράτειά της.

Μόλις πρόσφατα, έπειτα από εξεγερτικές κινητοποιήσεις των Κούρδων στην Κωνσταντινούπολη και πολλές άλλες πόλεις, η τουρκική κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιβάλει στρατιωτικό νόμο και να κατεβάσει, πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Κ. Εβρέν, το στρατό στους δρόμους. Από την απόπειρα να ελέγξει πολιτικά τις μουσουλμανικές χώρες, κατέληξε σε αδυναμία ελέγχου μεγάλων μαζών του εθνοτικού μωσαϊκού της. Παρ'όλα αυτά, ο Τούρκος πρόεδρος Τ. Ερντογάν και το κόμμα του, έπειτα από δύσκολες συγκρούσεις με τους στρατοκράτες και αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες, όντας κυρίαρχοι στο πολιτικό σκηνικό και παντελώς ανεξέλεγκτοι, βυθίζονται στη μέθη και την αλαζονεία της εξουσίας.

Μπροστά σε όλα αυτά, ο Ελληνισμός δεν μπορεί παρά να δει σοβαρούς κινδύνους, αλλά και μεγάλες ευκαιρίες. Κινδύνους γιατί η στρατηγική απομόνωση της Τουρκίας τροφοδοτεί τη δίψα για μια κάποια νίκη στα εξωτερικά της μέτωπα και αναθερμαίνει τις τάσεις εξαγωγής προς τα δυτικά των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στα ανατολικά της. Και ευκαιρίες, καθώς η Αθήνα και η Λευκωσία, κινούμενες με διορατικότητα, σύνεση και τόλμη, μπορούν -και αυτό, ήδη, γίνεται- να προωθήσουν νέες στρατηγικές συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και να διεκδικήσουν ενεργότερη διεθνή στήριξη στις θέσεις, τα δίκαια και τα δικαιώματα του Ελληνισμού. Η διεθνής συγκυρία δεν επιτρέπει ούτε μονοσήμαντες ερμηνείες, ούτε εφησυχασμό, ούτε αιχμαλωσία στα μικρά και τ' ασήμαντα. Δεν αντέχουμε ούτε άλλα πλήγματα, ούτε άλλες χαμένες ευκαιρίες.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Όταν η πατρίδα σου διατρέχει κίνδυνο η σιωπή δεν είναι χρυσός, είναι κάρβουνο που μουντζουρώνει!»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα οι κυβερνήτες της δεν ενδιαφέρονται πως θα κυβερνήσουν αλλά ποια εικονική πραγματικότητα προβάλουν, δεν τους ενδιαφέρει αν υποφέρει ο κόσμος, αλλά ποια εντύπωση δίνουν στους τηλεθεατές των «θαυμάτων» τους, δεν τους ενδιαφέρει η υπεράσπιση των εθνικών θεμάτων, αλλά πως θα δώσουν την εντύπωση πως τα υπερασπίζονται, δεν τους ενδιαφέρει να πάει η χώρα μπροστά, αλλά το πώς θα υπηρετήσουν τους ξένους αφέντες τους στους οποίους παρέδωσαν με κυνικό τρόπο την εθνική κυριαρχία.

Κάθε φορά που φτάνουν σε μια επικίνδυνη «στροφή» και το όχημα θα απειλείται να πέσει στον γκρεμό, σοφίζονται κάτι εντυπωσιακό, κάτι που θα προβληθεί με όλα τα μέσα στα προδοτικά ΜΜΕ για να κλέψει την προσοχή του κόσμου και να τον πλανέψει έτσι ώστε να μην έχει καμία αίσθηση ότι κατρακυλά στο βάραθρο. Π.χ. η Αμφίπολη ήταν γνωστή εδώ και δεκαετίες, έπρεπε όμως τώρα να βγει στην επιφάνεια και στην δεδομένη συγκυρία για να απασχολήσει το ενδιαφέρον και την επικαιρότητα την ίδια ώρα που νέα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα της στυγνής δικτατορίας που μας επιβλήθηκε από έξω, θα είναι σε διαδικασία υλοποίησης.
Από την άλλη, μέσα σε ένα βράδυ για άλλη μια φορά ο τόπος αυτός «ξεγυμνώθηκε» στους ξένους ανθέλληνες τοκογλύφους που διέταξαν να αποσυρθεί αμέσως μια διάταξη για την αύξηση των δόσεων των χρεών του κόσμου προς το δημόσιο.
Ο ραγιαδισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα, τους κυβερνήτες της δεν τους ενδιαφέρει να πάει μπροστά ο τόπος αλλά… να μην ξεβιδωθούν οι βίδες που τους κρατούν σφιχτά βιδωμένους στις καρέκλες της εξουσίας. Πολλές από αυτές τις βίδες είναι μπηγμένες μέσα στους εγκεφάλους τους έτσι που πίστεψαν ότι οι καρέκλες αυτές είναι μέρος του σώματος τους, είναι μέρος της ίδιας τους της ύπαρξης, είναι ιδιοκτησία τους και τσιφλίκι τους.

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα η υπεράσπιση της ελληνικής ταυτότητας, η έπαρση της σημαίας, η αναφορά σε εθνικά θέματα, η προβολή της ορθόδοξης πίστης, είναι ειδεχθές έγκλημα, είναι καταδικασμένος ρατσισμός, είναι αποτρόπαια φρικιαστική πράξη, είναι αιτία για να απομονωθείς και να καταδικαστείς σε αφανισμό.

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα όλες οι προσδοκίες, όλα τα οράματα, όλα τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή, για μια χώρα «σύγχρονη», «ευρωπαϊκή», «εξελιγμένη» και «προοδευτική», έχουν γίνει ο μεγαλύτερος δυνάστης της ίδιας της ύπαρξης της.
Παντού το μικρόβιο της αλλοτρίωσης έχει μολύνει τον οργανισμό, έχει παραλύσει τα άκρα, έχει φθείρει τον εγκέφαλο, έχει αλλοτριώσει τους πολίτες, έχει καταστρέψει τις προοπτικές για καλύτερο αύριο, έχει μετατρέψει την ζωή τους σε ένα πόλεμο αριθμών που θυμίζουν τα νούμερα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως όταν οι τρόφιμοι τους το μόνο που ήξεραν ήταν με ποιον αριθμό θα τους ρίξουν στον θάλαμο αεριών.

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα, οι ποιμένες έχουν μεταλλαχτεί σε λύκους που τρώνε τα ίδια τους τα πρόβατα.

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα, οι καμπάνες είναι ηχορύπανση, η πρωινή προσευχή σε αυτό που ακόμα το λένε «σχολείο», είναι φασιστική πρακτική και ο εκκλησιασμός αναχρονιστική εκτροπή.

Στην Ελλάδα το εικοστού πρώτου αιώνα η «πρόοδος» και ο «εκσυγχρονισμός» είναι τα κοράκια που κατατρώνε τα σπλάχνα της και τώρα στέκονται από πάνω με βουλιμία για να της δώσουν το τελειωτικό χτύπημα.
Συνεχίζουν το παιχνίδι της προδοσίας και σαν κύνεοι λακτίζουν για τα κατορθώματα τους. 
Ξέχασαν όμως μια ελληνική λέξη. Η νέμεσης είναι ελληνική και η ιστορία έχει δείξει πως όποτε η χώρα αυτή έφτανε στο τέλος, μια καινούργια αρχή κατατρόπωνε τους εχθρούς και τους προδότες της.

Αλήθεια στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα που βρίσκεται η θεραπεία για ένα άρρωστο ετοιμοθάνατο σώμα; 
Θα την ανιχνεύσουμε στην χώρα των εκπλήξεων, θα την αναζητήσουμε στην χώρα του απροσδόκητου, του θαύματος, στην Ελλάδα που τόσο μισήθηκε από τους «φίλους» και τους «συμμάχους» της.
Μισήθηκε γιατί ακόμα εξακολουθεί να ζει, να αισθάνεται και να πιστεύει, γιατί εμφανίζει το «ζοφερό» φαινόμενο της αγιοσύνης, γιατί είναι η χώρα που ακόμα και μέσα σε επώδυνους σπασμούς, μπορεί και αναφωνεί την δόξα του Παντοδύναμου.

Στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα η τιμωρία της προδοσίας είναι η λύτρωση του Προμηθέα.
Στο χάραμα το κρύο είναι πιο δυνατό αλλά και πιο ελπιδοφόρο γιατί η αυγή είναι πολύ κοντά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η μάχη στο Κομπάνι έχει εξελιχθεί, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, ως δοκιμασία αντοχής της τουρκικής συμμετοχής στο ΝΑΤΟ. Δυτικοί, κυρίως, αναλυτές, αλλά και προσωπικότητες, που επηρεάζουν την κοινή γνώμη στις χώρες τους, συνεχίζουν να επιμένουν ότι η Τουρκία δεν κάνει το χρέος της, ως μέλος του ΝΑΤΟ, στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών. Ορισμένοι λένε ακόμα πως η Τουρκία υποστηρίζει το ΙΚ έναντι των Κούρδων. 

Του Semih Idiz
ΤΙΤΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ: «No chance Turkey will be ‘kicked out of NATO’» 
Καμία πιθανότητα εκδίωξης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ
Πηγή Al-Monitor
Απόδοση κειμένου: Παντελής Καρύκας 


Κατά συνέπεια, αναφέρουν, πως η Τουρκία οφείλει να κατανοήσει, ότι χάνει, ολοένα, την σημασία της ως μέλος της δυτικής συμμαχίας. Ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ Ανρί Λεβί είναι μια από τις διακεκριμένες προσωπικότητες που έχει την άποψη αυτή. Ο Λεβί δημοσίευσε άρθρο στο οποίο υποστηρίζει ότι η Τουρκία μεταξύ Δύσης και ισλαμιστών προτίμησε να ταχθεί με τους ισλαμιστές. Αφού καυτηριάζει όλες τις τουρκικές αρνήσεις συνεργασίας με το ΝΑΤΟ (1991, 2003 και σήμερα), αναφέρει πως μετά το Κομπάνι το μέλλον της Τουρκίας ως μέλος του ΝΑΤΟ είναι αμφίβολο.

Ο γνωστός επίσης Βρετανός δημοσιογράφος και ιστορικός, Κόνραντ Μπλάκ αναφέρει: «Αν απειλήσουμε την Τουρκία με έξοδο από το ΝΑΤΟ και ενθαρρύνουμε τους δυστυχείς Κούρδους της Τουρκίας, ο Ερντογάν ίσως αποκτήσει ξανά επαφή με τη λογική. Τα μέτρα αυτά πρέπει να ληφθούν, οι απειλές αυτές πρέπει να τεθούν».

Πρώτος όμως από όλους, ο Αμερικανός στρατιωτικός αναλυτής, Τζόναθαν Σάντζερ, στενός συνεργάτης με πρώην στελέχη της CIA, είχε αναφερθεί στο θέμα και είχε γράψει πως η Τουρκία του Ερντογάν είναι «καμένο χαρτί για τη Δύση», σε ένα άρθρο του με τίτλο «Ήρθε η ώρα να διώξουμε την Τουρκία από το ΝΑΤΟ;».

Δυτικοί διπλωμάτες στην Άγκυρα αναφέρουν ότι πράγματι υπάρχει οργή κατά της Τουρκίας στις δυτικές κυβερνήσεις λόγω της στάσης της Τουρκίας στον πόλεμο κατά των ισλαμιστών. Ωστόσο, θεωρούν πολύ σοβαρό βήμα την αποπομπή της από το ΝΑΤΟ.

«Όλες οι συζητήσεις περί αποπομπής της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ γίνονται με συναισθηματικά και όχι ρεαλιστικά κίνητρα. Κανείς δεν θα διακινδύνευε να χάσει την επαφή του με την Τουρκία, αυτή ειδικά την στιγμή, αφού η Τουρκία βρίσκεται, γεωγραφικά, στο επίκεντρο, σχεδόν όλων των κρίσεων που σήμερα αντιμετωπίζει η Δύση», ανέφερε, ανωνύμως, δυτικός διπλωμάτης.

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Ερντογάν εμφανίζεται, εξοργισμένη με τα δημοσιεύματα του Λεβί, του Μπλάκ ή του Σάντζερ. Το ΝΑΤΟ δεν είναι αγαπητό στην Τουρκία, όπου το 70% των Τούρκων εμφανίζεται αντίθετο με τις πολιτικές της συμμαχίας.

Ο Ουνάλ Ουνσάλ, πρώην Τούρκος πρέσβης στο ΝΑΤΟ, δηλώνει πως δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος αποπομπής της Τουρκίας από τη Συμμαχία, αφού, δεν υπάρχει καν τέτοιο προηγούμενο, αποπομπής μιας χώρας από την συμμαχία, ούτε οι σχετικοί κανόνες. Σε κάθε περίπτωση η Τουρκία μάλλον δεν κινδυνεύει να αποπεμφθεί από το ΝΑΤΟ, εκτός αν το θελήσει η ίδια.

Πηγή Defence-Point

 

Οι νέες εξελίξεις στο θέμα με την Κυπριακή ΑΟΖ δοκιμάζουν μία σχέση με… ιστορικό

Γράφει ο Γιάννης Γιγούρτσης

Είναι η πρώτη φορά μέσα στα τελευταία 15 χρόνια, μετά την ύφεση στις εντάσεις και την ελληνοτουρκική προσέγγιση που άρχισε με την «πολιτική των σεισμών» το 1999, συνεχίστηκε με την ζεϊμπεκιές του Γιώργου (Παπανδρέου) και σφραγίστηκε με τις κουμπαριές του Κώστα (Καραμανλή), που οι ελληνοτουρκικές διαφορές ανεβαίνουν και πάλι στην ατζέντα των διμερών σχέσεων. Και εννοώ καθαρά τα ελληνοτουρκικά, πέρα, αλλά όχι ανεξάρτητα, από το Κυπριακό.

Οι απειλές της Τουρκίας για έρευνα στην κυπριακή ΑΟΖ (ως εγγυήτρια των δικαιωμάτων της τουρκοκυπριακής πλευράς), η διακοπή των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό με πρωτοβουλία της ελληνοκυπριακής πλευράς (λόγω της παραβίασης της Κυπριακής ΑΟΖ από το “Barbaros”) και τέλος, η πρόσφατη συνάντηση Σαμαρά – Αναστασιάδη – Ελ Σίσι στο Κάιρο στο πλαίσιο μιάς προσέγγισης που σκοπεύει να καταλήξει σε συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ των τριών χωρών, οδηγούν σταδιακά, αλλά σταθερά, τις αγαστές μέχρι τώρα και εφησυχάζουσες ελληνοτουρκικές σχέσεις σε νέα όξυνση.
Η ΑΟΖ δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν σε αυτήν δεν είχαν βρεθεί αξιόλογα και εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Όμως, τώρα, η μεν Κύπρος έχει ήδη αρχίσει συστηματικά τις προσπάθειες για εξόρυξη και έχει οριοθετήσει τη ζώνη της σε σχέση με αυτήν του Ισραήλ, η δε Ελλάδα προσπαθεί να προωθήσει θέσεις για την ΑΟΖ που, αν γίνουν αποδεκτές και επικρατήσουν (π.χ. ΑΟΖ για το Καστελλόριζο), θα καταστήσουν –όπως τούρκοι αναλυτές χαρακτηριστικά, αλλά όχι αντικειμενικά, αναφέρουν-, όχι μόνο το Αιγαίο αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου «ελληνική λίμνη». Έτσι, η Τουρκία θα περιοριστεί σε λίγα μίλια πέρα από τις ακτές της (έτσι ορίζει το Διεθνές Δίκαιο Θαλασσών), κάτι που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί και προσπαθεί να προασπίσει τα συμφέροντά της (αρνούμενη να εφαρμόσει το σχετικό Διεθνές Δίκαιο), αντιδρώντας έμπρακτα και ανεβάζοντας τη διμερή ένταση.

Το ζήτημα, βεβαίως, για την Τουρκία, είναι μέχρι που σκοπεύει να προχωρήσει και πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι στην πολιτική της διαφαινόμενης αντιπαράθεσης με την Ελλάδα, δεδομένου ότι τα ανοιχτά μέτωπα εξωτερικής πολιτικής είναι πολλά και σοβαρά.
Από την άλλη, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος βρίσκονται σε δύσκολη θέση αυτή την περίοδο, λόγω της οικονομικής κρίσης και μία εκ νέου πολιτική αβεβαιότητα ή μία νέα αύξηση των ποσών για τους εξοπλισμούς ενδέχεται να τινάξει την εύθραυστη ελληνική οικονομία στον αέρα.

Το θέμα, πάντως, βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των τουρκικών εφημερίδων, που συνήθως δεν ασχολούνται με τα ελληνοτουρκικά, ενώ και άρθρα έγκριτων ξέων μέσων, όπως η βρετανική εφημερίδα “Guardian”, επισημαίνουν την σοβαρότητα της κατάστασης και τη διαφαινόμενη όξυνση.
Η υπό τον κ. Ερντογάν Τουρκία φιλοδοξεί να παίξει τον ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης, οικονομικά και πολιτικά, ηγούμενη του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου στην περιοχή και ελέγχοντας τα περάσματα των ενεργειακών πόρων, ωστόσο η πραγματικότητα λίγο φαίνεται να ευνοεί τους τουρκικούς στόχους, με δεδομένα τα μέτωπα που η Τουρκία έχει ανοιχτά προς όλες τις κατευθύνσεις, τον πόλεμο στα σύνορά της αλλά και την επαπειλούμενη νέα κρίση στο Κουρδικό. Μετά και από τη σχετική ψύχρανση των σχέσεων με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, αλλά και τις εξελίξεις τις σχετιζόμενες με την ΑΟΖ που αφορούν τις σχέσεις και με την Ελλάδα, η μόνη κυβέρνηση στην ευρύτερη περιοχή με την οποία η Τουρκία είχε άριστες σχέσεις είναι αυτή της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του έγκριτου αρθρογράφου της «Χουριέτ», Γιουσούφ Κανλί, με τον λιτό αλλά εύγλωττο τίτλο «Αίγυπτος, Ελλάδα, Ελληνοκύπριοι». Ο δημοσιογράφος αφού επισημαίνει τους κινδύνους για τα συμφέροντα της Τουρκίας που προκύπτουν από την τριμερή προσέγγιση, καταλήγει χαρακτηριστικά, κάνοντας έμμεση, αλλά σαφή κριτική στην εξωτερική πολιτική της χώρας του: «Σε μία εποχή που τη ρητορική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες αντικατέστησε η πραγματικότητα του «κανένας φίλος στη γειτονιά» χάρη στις μεγάλες εμμονές (μας), είναι να αναρωτιέται κανείς: δεν λείπει, αλήθεια, το Ισραήλ και ο Μπέντζαμιν –Μπίμπι- Νετανιάχου από αυτή τη συνάντηση «των φίλων της Τουρκίας» στο Κάιρο;

Πηγή Lifo Athina


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

Στο Κάϊρο έγινε μια καλή αρχή στα πλαίσια των νέων γεωπολιτικών ισορροπιών του ζωτικού μας χώρου. Ο τουρκικός τύπος αφηνίασε. Άρα η Τριμερής «πόνεσε» την Άγκυρα. Η αξία της βεβαίως θα κριθεί από τα επόμενα βήματα, ιδίως αν είναι άλματα. Ο τουρκικός επεκτατισμός βασίζεται στο πλεονέκτημα των αριθμών και την οπλική του ισχύ. Αντιλαμβάνεται επομένως μόνο την γλώσσα της ισχύος.

Είμαστε αναγκασμένοι σε μια στρατηγική ανάσχεσης η οποία, οφείλει να κινητοποιεί όλα τα μέσα, εθνικοαμυντικά, πολιτικά, διπλωματικά κλπ.

Η αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου επιβάλλει μια στρατηγική συμμαχιών με σημείο αναφοράς τους το κοινό αντίπαλο δέος. Επομένως το κοινό συμφέρον. «Το δε αντίπαλον δέος μόνον πιστόν ες ξυμμαχίαν» (Θουκυδίδης III, 2). Τις 3+1 (Ισραήλ) χώρες ενώνει το αντίπαλο έναντι της Τουρκίας δέος που ως αμοιβαίος φόβος είναι ικανό να την πειθαναγκάσει σε αλλαγή συμπεριφοράς.

Τα εμπρηστικά τουρκικά δημοσιεύματα κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια καταλογίζοντας υποκρυπτόμενες επιθετικές προθέσεις στη Διάσκεψη του Καϊρου. Αυτοί διατηρούν κατοχικό στρατό, προσβάλλουν έργω τα κυριαρχικά δικαιώματα ομόρων χωρών, τις εκβιάζουν στρατιωτικά, και μετά θρασύτατα τις … καταγγέλλουν! Οι δύο άξονες επαναφέρουν τον Ελληνισμό στον ζωτικό του Μεσανατολικό χώρο, μηδενίζουν την απόσταση Ελλάδος –Κύπρου, (επιτέλους η Κύπρος δεν είναι μακρυά), σπάζουν την στρατηγική ομηρεία της Μεγαλονήσου.

Η βάναυση τουρκική επιθετικότητα δεν οδήγησε τους ιθύνοντες σε δεύτερες ωριμότερες σκέψεις ματαίωσης, ή έστω αναβολής της σύγκλησης του λεγομένου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας. Σοφή η κρητική μαντινάδα: «Τον Τούρκο κάμε σύντροφο και το ραβδί σου βάστα».
Όμως στις 5 και 6 Δεκεμβρίου έρχεται ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Για να μην αυταπατώμεθα περί τίνος πρόκειται, ας (ξανα) διαβάσουμε το άκρως κατατοπιστικό 845 σελίδων πόνημά του : «Το στρατηγικό βάθος – η διεθνής θέση της Τουρκίας», (Εκδόσεις Ποιότητα). Βάθος αμέτρητον ανθελληνισμού και πλεονάζοντος κυνισμού σε μοντέρνα φανταχτερή συσκευασία:

«Το Αιγαίο αποτελεί το σημαντικότερο θαλάσσιο κομβικό σημείο της Ευρασιατικής παγκόσμιας ηπείρου στην κατεύθυνση Βορρά –Νότου» (σ. 267).

«Αλλά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται σε ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας» (σ. 268).

«Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές (…) το ότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αφρικής και της Ευρώπης και της Ασίας» (σ. 275).

Και η κορύφωση της αποκοτιάς του «χότζα»: «Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί [στην Κύπρο], η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σ’ ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου» (σ. 279).

Καμία, εκτός απ’ τη δική σας κύριε, η οποία το 1878 το πούλησε στην Αγγλία και το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάννης ως εκ περισσού παρητήθη παντός δικαιώματός της επ’αυτού. Σας επανέφερε όμως στο παιχνίδι το 1954 η σατανική Βρετανία, για να κάνετε αυτά που κάνετε.

Με ανοιχτές τις απειλές και ενεργούς τους εκβιασμούς, όπως τους διατυπώνει ο ναύαρχος Μπουλέντ Μποστάνογλου, τι νόημα έχει η σύγκληση του Συμβουλίου Συνεργασίας; Το ενδεχόμενο για ανάλογη σκηνή όπως του Ράμα στο Βελιγράδι και στο Πρέτσεβο είναι σφόδρα πιθανό.

Η ενεστώσα τουρκική κατάσταση είναι καταρχήν αποτρεπτική μιας πολεμικής σύρραξης: Μαλλιά – κουβάρια με τις ΗΠΑ, οι οποίες χρησιμοποιούν ήδη το κουρδικό αεροδρόμιο του Αρμπίλ αντί του τουρκικού Ιτσερλίκ και τρομακτικός ο εφιάλτης του Κουρδικού. Αλλά ο σουλτάνος ξεσαλωμένος με τον ναπολεοντισμό του είναι επιρρεπής προς κάθε θερμό επεισόδιο.

Επείγει:

- Ουσιαστικοποίηση του άξονα με Κάϊρο –Τελ Αβίβ και πάσα δυνατή διεύρυνσή του. Η Ρωσία έχει συμφέρον να συμπράξει

- Επαναπροσδιορισμός της πολιτικής μας στο Κυπριακό, Μέτρο ότι αυτό είναι πρόβλημα εισβολής, κατοχής, εποικισμού και αδιαπραγμάτευτη η υπόσταση του διεθνούς υποκειμένου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

- Επαλήθευση της εθνικοαμυντικής θωράκισής μας με ό,τι σημαίνει αυτό.

Αν και στα νυν ηγετικά κλιμάκια δεν φαίνεται Κολοκοτρώνης, η πράξη θα αναδείξει τέτοιον, ικανόν να ενσταλάξει αφοβία και να βροντοφωνάξει όπως εκείνος, πριν την άλωση της Τριπολιτσάς: «Έλληνες Τούρκους μη φοβείσθε»!

Η συνάντηση των Αθηνών θα καταλήξει σίγουρα σε φιάσκο. Οι ημέτεροι πρέπει να μην ξεχάσουν την απάντηση του Κολοκοτρώνη στον Βρετανό ναύαρχο Άμιλτον που του πρότεινε να μεσιτεύσει η Αγγλία για συμβιβασμό με την Τουρκία: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς καπετάν Άμιλτον ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους (…).Έτσι δεν με εμίλησε πλέον» (Απομνημονεύματα Α, 179).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Eίναι πραγματικά άξιο απορίας ο τρόπος που η κοινή γνώμη έχει αποδεχθεί να χειραφετείται η πολιτική ζωή του τόπου από έννοιες όπως «κομματική πειθαρχία» ή και «κομματική γραμμή».

Η Βουλή των Ελλήνων χωρίστηκε σε κομματικά βιλαέτια.

Το Σύνταγμα αλλά και η Δημοκρατία, αν αυτό που ζήσαμε ή ζούμε μπορεί να ονομαστεί Δημοκρατία, καταλύονται καθημερινά από μικρές ομάδες που στην καθημερινότητά μας ονομάζουμε «κόμματα».
Άρθρο 51 παρ2 του Συντάγματος:
«Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος».
Ο Συνταγματικός Νομοθέτης νομίζω ότι είναι σαφής: Οι βουλευτές δεν αντιπροσωπεύουν τον Ελληνικό λαό, τους ψηφοφόρους τους ή το κόμμα τους.
Αντιπροσωπεύουν το Έθνος. Δεν είναι κομματικά εγκάθετοι.
Για όσους το κόμμα θέλει να διορίζει υπάρχει πρόβλεψη στο Σύνταγμα με την λίστα Επικρατείας.
Άρθρο 60 παρ1, «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση»
Άρθρο 61παρ1.«Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.»
Το Σύνταγμα είναι κάτι περισσότερο από σαφές.
Κανένας βουλευτής δεν εξετάζεται με ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ για γνώμη ή ψήφο!
Τι ακριβώς είπαμε ότι κάνει η Επιτροπή Ιδεολογίας των κομμάτων;
Είναι το Καταστατικό του κόμματος υπεράνω του Συντάγματος;
Έχει δικαίωμα το κάθε κομματόσκυλο να ελέγχει τον, σύμφωνα με το Σύνταγμα, αντιπρόσωπο του Έθνους;
Έχει το δικαίωμα ο Πρόεδρος του κόμματος ή της κυβέρνησης να ελέγχει για την ψήφο του τον κάθε βουλευτή όταν το Σύνταγμα του δίνει «απεριόριστο δικαίωμα» γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση;
Το Σύνταγμα μάλλον είναι σαφές και ειδικά αυτές οι διατάξεις είναι χωρίς αστερίσκο.
Και όμως θεωρούμε φυσιολογικό και σύμφωνο με το Σύνταγμα να βλέπουμε έναν βουλευτή να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του κόμματος ώστε να απολογηθεί για την ψήφο ή την γνώμη του.
Θεωρούμε φυσιολογική και σύμφωνη με το Σύνταγμα την ποινή της διαγραφής και άκουσον – άκουσον αυτήν της επίπληξης.
Θεωρούμε μαγκιά και επίδειξη πυγμής όταν ο Αρχηγός κόβει κεφάλια μέσα στην Βουλή.
Όμως το Σύνταγμα θεσπίζει άλλα…..
Το Σύνταγμα θέλει την αντιπαράθεση ΜΕΣΑ στην Βουλή και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες της κομματικής μαφίας και νομενκλατούρας.
Το Σύνταγμα ζητάει ανοιχτές συζητήσεις, στο φώς του ήλιου και μπρός στα μάτια του κυρίαρχου Λαού.
Το Σύνταγμα δεν φοβάται τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Ίσως μάλιστα, θα έλεγα, τις επιδιώκει, θεωρώντας ότι φέρνουν σταθερότητα και εναλλαγή των προσώπων στην εξουσία και ευημερία στον λαό.
Το Σύνταγμα λοιπόν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μας δείχνει τον ένοχο.
Η Δημοκρατία έχει προδωθεί από αυτούς που υποτίθεται την υπηρετούν.
Την ίδια μοίρα έχει και η χώρα.
HeadWaiter από toufekiastoskotadi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Την παραίτησή του από τη Βουλή υπέβαλε το πρωί της Παρασκευής ο βουλευτής Α’ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας Ανδρέας Ψυχάρης, με μια δήλωση που αφήνει βαριές αιχμές, τόσο κατά του πολιτικού συστήματος όσο και της γαλάζιας παράταξης.

Όποιος ξέρει να διαβάζει πίσω από τα όσα δημοσιοποιούνται είδε ξεκάθαρα το μήνυμα που έστειλε ο Ψυχάρης στον Αντώνη Σαμαρά και την κυβέρνησή του. Και αυτό το μήνυμα ήταν σαφέστατο: «Κύριοι, τελειώσατε…» είπε η οικογένεια Ψυχάρη στον κρυπτόμενο και φερόμενο ως πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, ανακοινώνοντας ουσιαστικά εκκίνηση ενός πολέμου του συγκροτήματος ΔΟΛ κατά της κυβέρνησης, η οποία γνωρίζει πως με την ανακοίνωση παραίτησης από τη θέση του βουλευτή του Ανδρέα Ψυχάρη, μετράει πλέον πολύ γρήγορα ο αντίστροφος χρόνος για την οριστική κατάρρευση και κατεδάφισή της.

Η παραίτηση Ψυχάρη ήταν αιφνιδιαστική, προκάλεσε αίσθηση και αιφνιδίασε τόσο το Μέγαρο Μαξίμου όσο και τη Συγγρού.
Τη θέση του Ανδρέα Ψυχάρη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας παίρνει ο Αλέξανδρος Μωραϊτάκης.

«Έπειτα από προβληματισμό μηνών διαπίστωσα ότι δεν αξίζει να υπηρετώ άλλο, ένα πολιτικό σύστημα που αδυνατεί να συνεννοηθεί ακόμα και για τα αυτονόητα» τονίζει στην ανακοίνωσή του ο κ. Ψυχάρης και συνεχίζει:
«Όταν εισήλθα για πρώτη φορά στη Βουλή τον Μάιο του 2012, πίστευα ότι εντάσσομαι σε μία ομάδα πολιτικών στελεχών που μπορούν να συζητούν για τα προβλήματα της χώρας με σεβασμό του ενός προς τον άλλον και που εργάζονται από κοινού για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη της χώρας. Έπειτα από δυόμισι χρόνια διαπιστώνω ότι είμαι απλά ρομαντικός».
Ο Ανδρέας Ψυχάρης ευχαριστεί τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά για την ευκαιρία που του έδωσε, όπως αναφέρει, να συμμετάσχει στις εκλογές του 2012 και καταλήγει λέγοντας:
«Αποχωρώ από το πολιτικό σκηνικό αλλά παραμένω ενεργός πολίτης, που θα διεκδικεί και θα μάχεται για να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά και η εικόνα του πολιτικού συστήματος που θαμπώνει όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό».
Εν όψει εξελίξεων, λοιπόν, οι οποίες θα είναι πολιτικές (και όχι μόνο), με χτυπήματα που θα δοθούν εκατέρωθεν και αναμένεται να είναι λίαν αποκαλυπτικά, εμείς τελικά αναλογιζόμαστε, όχι για τις λυκοφιλίες και τις ό,ποιες επικίνδυνες συμμαχίες που υλοποιούνται στον χώρο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, ούτε για την ό,ποια ηθική προτάξει η κάθε πλευρά στον πόλεμο που μόλις κηρύχθηκε.
Αναρωτιόμαστε, για την επί της ουσίας επικινδυνότητα των πολιτικών ανδρών που εν μέσω παγκοσμίων και τεραστίων διαστάσεων γεωπολιτικών αλλαγών, επιλέγουν είτε να κυβερνούν με την βαρύτητα της μαριονέτας, είτε να συμμετέχουν στο τραπέζι της πολιτικής ζωής με την σοβαρότητα (ή ιδιότητα) του χαρτοπαίκτη…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Έκπληξη προκαλούν οι τούρκοι αρθρογράφοι, που λίγο ως πολύ καλούν την ελληνική κυβέρνηση να συνεργαστεί με μία ημι-δημοκρατία (απίστευτος ο όρος που χρησιμοποιούν!), όπως η Τουρκία, παρά με δικτατορίες, όπως το Ισραήλ ή η Αίγυπτος.
Μάλιστα, επικαλούνται, ότι οι χώρες αυτές σταδιακά απομονώνονται και από την Ε.Ε. Και επιπλέον, ότι η Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, που «συνεργάζεται» με την Τουρκία, μόνο κέρδη είχε.

Το θέμα δεν είναι ότι η συλλογιστική τους πάσχει. Αλλά το ότι την ώρα που προκαλούν με ό,ποιο τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς κα σε ό,ποιο σημείο της Ανατολικής Μεσογείου μπορούν, δείχνουν να «καίγονται» για την ελληνική στάση.

Γιατί όμως; Όχι επειδή μας «υπολήπτονται». Εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν ως προαιώνιους ανταγωνιστές και τελευταία ως «τους φτωχούς της περιοχής». Αλλά πάσχουν σε ένα βασικό ζήτημα. Ότι ο δρόμος τους προς την Ευρώπη περνάει υποχρεωτικά από την Αθήνα (και τη Λευκωσία). Αυτό είναι το ελληνικό «υπερόπλο» στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και με τον οποιονδήποτε άλλον στην περιοχή. Όπλο αναντικατάστατο και… δυσεύρετο.

Επομένως, από το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας των δύο χωρών στην Αθήνα –το οποίο μάλιστα οι ευφυείς Έλληνες κυβερνητικοί φρόντισαν να συμπέσει με την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου-, και τη συνάντηση Σαμαρά – Νταβούτογλου, λογικά κανείς δεν πρέπει να περιμένει το παραμικρό. Διότι πρόοδος μπορεί να υπάρξει με τη διακοπή των προκλητικών και παράνομων τουρκικών ερευνών σε ξένο κυρίαρχο χώρο.

Αλλιώς, η διεξαγωγή τελικά της Συνόδου θα αποτελεί διπλωματική νίκη της Άγκυρας, καθώς οι εξηγήσεις περί κίνησης για την αποκλιμάκωση τα έντασης κανέναν δεν πείθουν.
Διότι μόνο οι τούρκοι κλιμακώνουν την ένταση και συνεπώς μόνο αυτοί πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης. Για πολλοστή φορά οι γείτονες ακολουθούν την τακτική της «εξαναγκαστικής διπλωματίας» απέναντι στην Ελλάδα. Και για ισάριθμη φορά αποδεικνυόμαστε, εκνευριστικά «αδιάβαστοι».
Η οικονομική δυσκολία δεν είναι δικαιολογία.
Έτσι, αύριο, τα δεδομένα θα επιδεινωθούν δραματικά…

Πηγή εφημ. “Deal News”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γιατί διαφημίζονται τα μονοπώλια;
Ρώτα τη ΔΕΗ, αυτή ξέρει...

Τις τελευταίες ημέρες προσπαθώ να καταλήξω αν με ενοχλεί περισσότερο η διαφήμιση της jumbo-σακούλας ή αυτή της ΔΕΗ για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Προσωπικά απονέμω τον τίτλο της πιο ενοχλητικής διαφήμισης στη δεύτερη. Η πρώτη μπορεί να προσβάλει την αισθητική μου, η δεύτερη όμως ισοπεδώνει τη λογική μου.

Η ΔΕΗ, μέσα από δύο καθόλα καλαίσθητες διαφημίσεις, επιχειρεί να επικοινωνήσει τα νέα μειωμένα τιμολόγια, που θα προσφέρει σε εταιρικούς πελάτες. Από μόνο του το γεγονός της διαφήμισης ενός μονοπωλίου αντιβαίνει στη λογική μου σκέψη. Ως έχων σχέση με τον χώρο, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι η διαφήμιση αποτελεί ένα μέσο ώστε μια εταιρεία να γίνει γνωστή στο διαφημιστικό κοινό, να διευρύνει την πελατεία της και να αυξήσει τα κέρδη της έναντι των ανταγωνιστών τους. Στην περίπτωση της ΔΕΗ, αφενός ανταγωνιστές δεν υπάρχουν –και αν συνεχίσει να καθυστερεί η περιβόητη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, που όλοι πια ευαγγελίζονται δεν πρόκειται και να υπάρξουν. Όσον αφορά την πελατεία είναι εγγυημένη και –για την ακρίβεια» «σφιχτά δεμένη» στο άρμα του μονοπωλίου, αφού ο Έλληνας ακόμη δεν έχει το πλήρες δικαίωμα επιλογής και μάλιστα για ένα τόσο βασικό και ανελαστικό αγαθό, όπως είναι το ηλεκτρικό ρεύμα.

Μέσα από τον φούρνο του Αλέξανδρου και το στεγνοκαθαριστήριο του κυρίου Πρέσα, που πρωταγωνιστούν στις νέες διαφημίσεις της, η ΔΕΗ επιχειρεί να μας πείσει ότι παρακολουθεί τις ανάγκες μιας απλής επιχείρησης και τη βοηθάει έμπρακτα, προσφέροντάς τους μειωμένα τιμολόγια.

Αν δεν απατώμαι βρισκόμαστε στο 2014 και η κρίση στην Ελλάδα σοβεί από το 2008. Χρειάστηκε λοιπόν να περάσει μια εξαετία, να εξαϋλωθεί ο όποιος παραγωγικός ιστός διέθετε η χώρα, για να έρθει η ΔΕΗ να δώσει μειωμένα τιμολόγια στις επιχειρήσεις και δη στις μικρομεσαίες; Σε ποιες επιχειρήσεις; Αυτές που η ίδια έχει εξοντώσει με τις ανελέητες αυξήσεις μέσα στην κρίση; Τα στοιχεία δεν είναι δικά μου φυσικά αλλά της ΕΕ και αναδεικνύουν την Ελλάδα «πρωταθλήτρια» Ευρώπης σε ό,τι αφορά τις ανατιμήσεις του ηλεκτρικού ρεύματος στους λογαριασμούς των νοικοκυριών, καθώς την περίοδο της κρίσης, από το 2008 έως και το 2013, η ετήσια αύξηση ήταν της τάξης του 10%.

Πονηρός δεν είμαι, πονηρό με κάνει η συγκυρία. Το γεγονός ότι η διαφημιστική καμπάνια της ΔΕΗ έρχεται σε μια χρονική στιγμή που η περίφημη απελευθέρωση της αγοράς βρίσκεται -για ακόμη μια φορά βέβαια- προ των πυλών, με παραπέμπει μάλλον στο «κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε».

Ο Αμερικανός γκουρού του Μάρκετινγκ, Philip Kotler, έλεγε ότι «η καλύτερη διαφήμιση γίνεται από τους ευχαριστημένους πελάτες». Ας ρωτήσει η ΔΕΗ τα περίπου 700.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις, που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους απέναντί της, εξαιτίας της ύφεσης και των διαδοχικών αυξήσεων στα τιμολόγια του ρεύματος, πόσο ευχαριστημένοι είναι…

Νικ. Αρ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Η Άγκυρα ανακάλυψε «παρενόχληση» αλιευτικού της από το Λιμενικό!
Κρύβεται ο Σαμαράς απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Το άσπρο μαύρο κάνουν οι τούρκοι και επιχειρούν, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, να παρουσιάσουν παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων στην περιοχή της Καλύμνου ως πρόκληση από σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος.

Ισχυρίζονται ότι προκλήθηκε ένταση στην περιοχή του νοτιο-ανατολικού Αιγαίου, όταν σκάφος του Λιμενικού που παρενόχλησε τούρκους αλιείς που ψάρευαν στην περιοχή, ήρθε αντιμέτωπο με δύο πολεμικά σκάφη.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι
«σκάφος του Λιμενικού ερχόμενο από την Κω εισήλθε στα τουρκικά χωρικά ύδατα και παρενόχλησε επί δύο ώρες τούρκους ψαράδες, ζητώντας τους να αποσυρθούν προς την Τουρκία.
Στη συνέχεια, δύο τουρκικά πολεμικά πλοία παρενέβησαν και σε κάποιες περιπτώσεις ήρθαν αντιμέτωπα με το ελληνικό πλοίο σε απόσταση 30 μέτρων. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε επί 20 λεπτά, ώσπου το ελληνικό πλοίο αποχώρησε από τα τουρκικά ύδατα προς Κάλυμνο» 
αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ.

Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι εντελώς διαφορετική, αφού οι τούρκοι είναι αυτοί που παραβίασαν και παραβιάζουν καθημερινά τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, στην προσπάθειά τους να αμφισβητήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όπως άλλωστε συμβαίνει και στον αέρα με τις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά.

Στον άγνωστο πόλεμο του Αιγαίου, όπου καθημερινά ξεδιπλώνονται παιχνίδια τακτικής, ο ψυχολογικός πόλεμος είναι το κρισιμότερο σημείο στο οποίο καλούνται να ανταπεξέλθουν οι «αντιπαραγωγικοί» (κατά Πάγκαλο) άνδρες του Λιμενικού Σώματος, του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Σε έναν ακήρυχτο πόλεμο, σε καθημερινή βάση, κάποιοι παίζουν με τις ζωές τους, διακινδυνεύουν για να διατηρήσουν την ελληνική θαλάσσια και εναέρια συνοριογραμμή, απέναντι στην Τουρκία που προκαλεί συνεχώς, αναζητώντας – εξαναγκάζοντας σε κάποιο τραγικό λάθος από την ελληνική πλευρά.

Την ίδια στιγμή, στο μέγαρο Μαξίμου ο φερόμενος ως πρωθυπουργός (υποτακτικός και υπάλληλος της Μέρκελ) Αντώνης Σαμαράς, αναζητά τους πρόθυμους βουλευτές για να συμπληρώσει τον μαγικό αριθμό των 180 που απαιτεί η εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Είναι προφανές πως οι εν Ελλάδι τοποτηρητές της κυρίας Μέρκελ δεν ενδιαφέρονται διόλου για την Ελλάδα, αλλά το ενδιαφέρον τους εστιάζει αποκλειστικά στην παραμονή τους στην καρέκλα της ό,ποιας εξουσίας τους.

Και είναι αυτή ακριβώς η διαπίστωση που τους κάνει πολύ πιο επικίνδυνους για την χώρα, από τις προκλήσεις των Τούρκων…

Πηγή GrCitizen


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου και τα ΜΑΤ ξεδιπλώνουν και αναδεικνύουν όλες τις κρυφές χάρες αυτής της κυβέρνησης και όλες τις μύχιες επιθυμίες του ''πρωθυπουργού'', που ζήλεψε ''δόξαν λαμπρήν''  του προ τεσσαρακονταετίας συναδέλφου του, Παπαδόπουλου!

Ο οποίος  ''πρωθυπουργός'' κάθε τρείς και λίγο βγαίνει και μας απειλεί ότι θα εξαντλήσει την τετραετία.

Ο ίδιος θα ήθελε βεβαίως να εξαντλήσει την επταετία, όπως ο προηγούμενος, ή ακόμα και όλον τον αιώνα αν βιολογικά θα ήταν ικανός.

Τί κι αν τρώει το ένα ''χαστούκι'' μετά το άλλο.
Τί κι αν τον λοιδωρούν τα ξένα έντυπα μέσα ενημέρωσης.
Τί κι αν τον βρίζει και τον καταριέται ο λαός.

Αυτός εκεί. Πιστός στην φασιστική παράδοση του μή ιδρώματος του αυτιού, επαινεί δημοσίως τον καραγκιοζάκο πρύτανη-ομοίωμά του...

Ξαμολάει τα πραιτωριανά ΜΑΤ  ''δια πάσαν χρήσιν και πάσαν μαλακίαν''...
Απαξιεί να δώσει λόγο, ή έστω να εμφανιστεί στην Βουλή... 
Έχει παραδώσει  τον έλεγχο και την λειτουργία του κόμματός του στα απολειφάδια του ΛΑΟΣ...
Και ασχολείται μόνον με το να μαζεύει κουκιά για την εκλογή Προέδρου, και λεφτά για τους νταβατζήδες τη ενημέρωσης και της εργολαβίας, που τον κρατούν ακόμα πολιτικά ζωντανό.

Το blog αδυνατεί πιά να προβλέψει ποιά θα είναι η κατάληξη όλων αυτών.
Αγνοεί την αντίδραση του λαού, των νέων, των υγιών πολιτών.
Αγνοεί τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στα μεγάλα σαλόνια-βόθρους του εξωτερικού.

Γνωρίζει μόνον πως κι αν ακόμα σαν κοινωνία και σαν χώρα δεν έχουμε πιάσει ακόμα πάτο, σε οικονομικό και σε πολιτισμικό επίπεδο...
Έχουμε πιάσει σίγουρα πάτο σε επίπεδο πολιτικής και προπαντός σε επίπεδο πολιτικών.

Πόσο χειρότερη μπορεί να είναι άραγε μία άλλη κυβέρνηση, ένας άλλος πρωθυπουργός;
Από δύσκολο, μέχρι αδύνατον.
Αξίζει να το ρισκάρουμε...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Το απίστευτο περιστατικό στο 1ο Γυμνάσιο Ν. Μουδανιών με «ήρωα» 14χρονο Αλβανό, για τον οποίο σχηματίστηκε δικογραφία

Την απίστευτη δικαιολογία ότι κάθε φορά που έβλεπε την ελληνική σημαία… εκνευριζόταν(!) επικαλέστηκε 14χρονος μαθητής αλβανικής καταγωγής προκειμένου να εξηγήσει για ποιόν λόγο την κατέβασε από τον ιστό του 1ου Γυμνασίου Νέων Μουδανιών και την έκρυψε σε έναν θάμνο.

«Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον λόγο που ο μαθητής την κατέβασε από τον ιστό. Ρωτήθηκε γιατί το έκανε και είπε πως ένιωθε εκνευρισμό όταν αντίκριζε την ελληνική σημαία», αναφέρει ο διευθυντής του γυμνασίου Κωνσταντίνος Αποστολάκης.

Το νέο περιστατικό προσβολής του ελληνικού εθνικού συμβόλου σόκαρε την κοινωνία της Χαλκιδικής και ξύπνησε άσχημες μνήμες από τον Δεκέμβριο του 2012, όταν τρεις άλλοι μαθητές αλβανικής καταγωγής είχαν υποστείλει δύο ελληνικές σημαίες από το ίδιο σχολείο και τις είχαν τσαλαπατήσει.

Το περιστατικό συνέβη τις βραδυνές ώρες της 19ης Οκτωβρίου. Όπως προέκυψε από την έρευνα των αστυνομικών, ο αλβανός μαθητής, αφού προκάλεσε φθορές στην κύρια είσοδο του σχολείου, μπήκε στο προαύλιο και κατέβασε την σημαία από τον ιστό, ενώ πήρε μαζί του και το σχοινί που χρησιμοποιείται για την έπαρση και την υποστολή.

«Έκρυψε την σημαία σε ένα θάμνο, όπου τη βρήκαν μερικές ημέρες αργότερα οι αστυνομικοί και μου την παρέδωσαν» αποκαλύπτει ο γυμνασιάρχης και επισημαίνει: «Οι μαθητές στο σχολείο διδάσκονται ότι οφείλουν να σέβονται τα εθνικά σύμβολα όλων των χωρών, κάτι που δυστυχώς δεν έκανε ο 14χρονος».

Εις βάρος του 14χρονου αλβανού μαθητή σχηματίστηκε δικογραφία για προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους και διακεκριμένες φθορές.

Δικογραφία σχηματίστηκε και εις βάρος του κηδεμόνα του, για παραμέληση της εποπτείας ανηλίκου. Και οι δύο υποβλήθηκαν στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Χαλκιδικής.

Πηγή εφημ. “Espresso”



Ο πρωθυπουργός Αντωνάκης με δόξα και τιμή, εξαγγέλλει στην ΔΕΘ τις 100 δόσεις για τον ΕΝΦΙΑ.
Οι εντολές Σαμαρά οδηγούν το αποσυντονισμένο οικονομικό επιτελείο στην κατάθεση της σχετικής ρύθμισης τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους.

Ένα μήνα μετά, επικαιροποιώντας την σχετική Ελληνική ταινία διαπιστώνουμε ότι: «Αργά κύριος για τροπολογίες Τώρα που υπογράφηκαν τα μνημόνια σταματάνε οι γλύκες και αρχίζει η παντόφλα». Η τρόικα στέλνει τον Αντωνάκη να «ρουφήξει το αυγό του» και ο Σταϊκούρας έρχεται στη Βουλή να πάρει πίσω τις 100 δόσεις για τον φόρο ακινήτων.

Ο υπουργός Οικονομικών κρύβεται φοβούμενος τα γαλλικά των βουλευτών της νέας δημοκρατίας που σαν γνήσιοι αντάρτες γάλακτος εκφωνούν πύρινους λόγους, αλλά ψηφίζουν αυτά που καταδίκαζαν.

Παρόλο το κρυφτό στο Παρίσι και τις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις η οικονομία καταποντίζεται με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο να αυξάνονται μόνο για τον Σεπτέμβριο του 2014 κατά 1 δις ευρώ και να υπερβαίνουν πλέον τα 70 δις ευρώ.

Οι Έλληνες με θεσμικό και Συνταγματικό τρόπο οφείλουν να απαλλάξουν την Χώρα από τους Νενέκους και τους εντολείς του «Σκάσε Αντωνάκη».