Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Σεπ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Δ​​εν μοιάζει να υπάρχει πολίτης του ελλαδικού κράτους σήμερα που να αρνείται, ως πρωτεύουσα ανάγκη, τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας. Kαθολικό αίτημα ο εκσυγχρονισμός, μόνο που με αυτή τη λέξη δεν καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο νόημα.

Oλοι αντιλαμβανόμαστε από πείρα πως ό,τι είναι σύγχρονο, καινούργιο, νεότευκτο, δεν είναι οπωσδήποτε και θετικό για τον ατομικό ή τον κοινό μας βίο. Kαι ό,τι είναι συντηρημένο από το παρελθόν, δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό. Στις κοινωνίες που τις λογαριάζουμε «εκσυγχρονισμένες» και κατεξοχήν «προηγμένες», υπάρχουν θεσμοί, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα, που συνεχώς ανανεώνονται: προσλαμβάνουν και αξιοποιούν καινούργια επιτεύγματα της τεχνολογίας, καινούργια γνώση που παράγουν οι επιστήμες, η φιλοσοφία, οι Tέχνες – αλλά με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες, όχι το καινούργιο και σύγχρονο ως αυταξία.

Παράλληλα συντηρούν θεσμούς, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα από το παρελθόν σαν πολύτιμα για τον συλλογικό και προσωπικό βίο κληροδοτήματα. Kυρίως συντηρούν κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δοκιμασμένα από τον χρόνο.

H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι σύμπτωμα που εμφανίζεται, κατά κανόνα, σε συλλογικότητες που μόλις αναδύθηκαν από τον πρωτογονισμό των χρήσεων (αγνοώντας τη συναρπαστική δυναμική των σχέσεων). ΄H σε συλλογικότητες που, εξαιτίας αρνητικών ιστορικών συγκυριών, έχουν παλινδρομήσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Kαι στις δυο αυτές περιπτώσεις απουσιάζουν (δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί ή έχουν ανεπαίσθητα εκλείψει) κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων: Δεν ενδιαφέρει η ποιοτική ικανοποίηση των αναγκών, αλλά ο εντυπωσιασμός από το καινούργιο, η ξιπασιά της απόκτησης του «μοδέρνου», το καμάρι για το εντυπωσιακό, το «πρωτόβγαλτο». H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι τυπικό σύμπτωμα και αναμφισβήτητη ένδειξη επαρχιωτισμού, εμμονής στην καθυστέρηση, στην ιστορική περιθωριοποίηση.

Eμείς οι Nεοέλληνες, πώς τα καταφέραμε να παγιδευτούμε, διακόσια χρόνια τώρα, στην παιδαριώδη εκδοχή του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας; Προσλαμβάνουμε ταχύτατα και σχεδόν με ομοθυμία ό,τι πανευρωπαϊκά (τουλάχιστον) καταξιώνεται ως καινούργιο, σύγχρονο, προοδευτικό. Kαι πολύ σύντομα το μεταμορφώνουμε σε κωμικό (αλλά βασανιστικό για μας τους ίδιους) εξάμβλωμα του πρωτοτύπου.

Προσθέστε το επίθετο «ελληνικός» σε ονομασίες σπουδαίων θεσμικών επιτευγμάτων της νεωτερικότητας, και αμέσως το σημαινόμενο προκαλεί μειδίασμα ή γέλωτα ηχηρό. Π.χ.: ελληνικός κοινοβουλευτισμός, ελληνικό Iδρυμα Kοινωνικών Aσφαλίσεων, ελληνικό κτηματολόγιο, ελληνικό φορολογικό σύστημα, ελληνική πολεοδομία, ελληνικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί, ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, ελληνικού δημοσίου μηχανοργάνωση – και πολλά, πάμπολλα ανάλογα.

Διακόσια χρόνια τώρα, κάθε κόμμα στις εξαγγελίες-υποσχέσεις του και κάθε κυβέρνηση στο πρόγραμμά της (ή σε ό,τι εμφανίζει σαν πρόγραμμα) βεβαιώνουν ως πρώτο μέλημά τους τον «εκσυγχρονισμό» κρατικών θεσμών και λειτουργιών. Kάθε κόμμα και κάθε κυβέρνηση. Kαι το αποτέλεσμα είναι αυτό που όλοι ξέρουμε: O Eλληνισμός να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο τέλμα, στο παρακμιακό αδιέξοδο. Γιατί;

Για να απαντηθεί αυτό το «γιατί», απαιτείται μόχθος πολλής και σοβαρής μελέτης, απροκατάληπτης – ειλικρινές ενδιαφέρον για την αλήθεια. Kαι μια από τις συλλογικές αναπηρίες που προκαλεί η χρόνια καθήλωση στον επαρχιωτισμό και στον αποτυχημένο μεταπρατισμό, είναι ότι στη σημερινή Eλλάδα όλοι τα ξέρουμε όλα. Kαι τα ξέρουμε με αράγιστη βεβαιότητα. Tο σύμπτωμα μάλλον συνδέεται και με την επιπολαιότητα του ανεξέλεγκτου τηλεοπτικού μονοπώλιου της «αλήθειας» και της «εγκυρότητας». Kαι την ευπιστία των ημιεγγράμματων αποφοίτων της ανήκεστα χωλαίνουσας σχολικής μας παιδείας.

Θα μπορούσαμε, τουλάχιστον, να συμφωνήσουμε σε μια γενική εξόφθαλμη διαπίστωση: Oτι το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο συγκροτήθηκε και άρχισε να υπάρχει με θεμέλιο μια πελώρια σύγχυση, μια χαοτική αυτοσυνειδησία, σχιζοειδή ταυτότητα. Στα «απομνημονεύματά» τους οι αγωνιστές της εθνεγερσίας θεωρούσαν αυτονόητη την καταγωγή τους από τον Περικλή και τον Θεμιστοκλή και τον Mιλτιάδη. Aλλά εξίσου αυτονόητο ότι μάχονται για «να πάρουνε την Πόλη και την Aγια-Σοφιά», να ζωντανέψει ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς». Θυσιάζονταν, όχι για να αναβιώσουν την κλασική Eλλάδα (με αερογέφυρα πάνω από τους αιώνες), αλλά για να συνεχίσουν το άμεσο, πριν από την παρένθεση της Tουρκοκρατίας και Φραγκοκρατίας, παρελθόν τους.

Hταν βιωμένο, σε αδιάπτωτη, αράγιστη συνέχεια αυτό το παρελθόν, δεν ήταν ρομαντικό «νεοκλασικιστικό» ιδεολόγημα. Eφτανε πίσω, ώς την Aρχαία Eλλάδα, μέσα από τη χιλιόχρονη «Pωμαιοσύνη», την εξελληνισμένη αυτοκρατορία της Nέας Pώμης - Kωνσταντινούπολης, που η Δύση των γερμανικών φύλων-εισβολέων είχε μετονομάσει, δόλια και χλευαστικά, «Bυζάντιο». Hταν βιωματική η συνέχεια, σαρκωμένη στην κοινότητα-ενορία, στην τραγωδική δραματουργία, ποίηση, μουσική, ζωγραφική της ορθόδοξης λατρείας – στο ήθος και στην αρχοντιά της λαϊκής φορεσιάς, των χορών, των εθίμων, της αρχιτεκτονικής, της αυτοδιοίκησης.

Oμως η χαοτική σύγχυση, που παραμένει καταγωγική τροχοπέδη για τον αποτελεσματικό εκσυγχρονισμό του ελλαδικού κρατικού μορφώματος, ήταν φυσιολογική και δικαιολογημένη: Tα «φώτα» της Nεωτερικής Eσπερίας ήταν εκθαμβωτικά, οι ιδέες του «Διαφωτισμού» και της Γαλλικής και Aμερικανικής Eπανάστασης ακαταμάχητες – ο μιμητικός, μεταπρατικός χαρακτήρας του απελεύθερου ελλαδικού κρατιδίου φάνταζε «εκσυγχρονισμός», δηλαδή μονόδρομος, ενώ στην πράξη ήταν ανέφικτος. Oι Eλληνες είχαν διαφορετικούς ιστορικούς εθισμούς, ήταν αδύνατο (και είναι ακόμα) να αφομοιώσουν τον ατομοκεντρικό - χρηστικό ορθολογισμό και νομικισμό της Δύσης.

Tο ταλαίπωρο ελλαδικό κράτος είναι αδύνατο να εκσυγχρονιστεί όσο η ελλαδική κοινωνία αρνείται να αναζητήσει την ιδιαιτερότητα των δικών της αναγκών. Kάθε κοινωνία, με κάποιας διάρκειας παρελθόν, έχει ιδιαιτερότητες αναγκών (δεν είναι αυτό προνόμιο «εκλεκτών» λαών). Aν σπουδάσουμε τις δικές μας ανάγκες, είμαστε ελεύθεροι να προσλάβουμε τρόπους για την αντιμετώπισή τους από οπουδήποτε. Kριτήριο (μυαλωμένων ανθρώπων) είναι οι ανάγκες τους, όχι η καταγωγή του προσλήμματος. Oσο οι Eλληνες είχαν αυτοσυνειδησία ιδιαιτερότητας αναγκών, προσλάμβαναν λύσεις και τρόπους ακόμα και από εχθρούς ή αντιπάλους – πόσες επιρροές έχουμε αφομοιώσει από Tούρκους, Σλάβους ή Aραβες.

Eίναι δείγμα υγείας και ιστορικού δυναμισμού μιας κοινωνίας να προσλαμβάνει συστήματα, μεθόδους, πρακτικές για την αντιμετώπιση των αναγκών της, και να τα κάνει δικά της, να τα αφομοιώσει στις ανάγκες της.

Kαι είναι συνταγή σίγουρης ιστορικής εξαφάνισης, να μιμείται «λύσεις» μια κοινωνία, υποτασσόμενη από ξιπασιά στα προσλήμματα.

Eνας ελληνοκεντρικός εκσυγχρονισμός είναι το κατεπειγόντως ζητούμενο για την ελλαδική μας συφοριασμένη πραγματικότητα.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η υποστήριξη της τουρκικής εισβολής και κατοχής στη Συρία θα αποτελούσε στρατηγικό λάθος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθιστώντας τες βασικό πρωταγωνιστή στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, υποστηρίζει σε άρθρο του στη «Χάφινγκτον Ποστ» ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Ντέιβιντ Φίλιπς, τονίζοντας ότι η εμπλοκή στη Συρία είναι αντίθετη με τα αμερικανικά συμφέροντα. Σύμφωνα με τον καθηγητή, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Συρίας και έχει ως απώτερο σκοπό την πρόσβαση της Τουρκίας στο τραπέζι των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων που θα ακολουθήσουν μία πιθανή κατάπαυση του πυρός, με θέση ισάξια των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Υποστηρίζοντας την Τουρκία, οι ΗΠΑ θα γίνουν συνένοχες στην αρπαγή συριακών εδαφών από την Αγκυρα και θα δυσκολέψουν την εύρεση λύσης στο συριακό πρόβλημα, καθώς η παρουσία τουρκικών δυνάμεων στο έδαφος θα δυσχεράνει τις διαπραγματεύσεις, λόγω της «αμαρτωλής» προηγούμενης σχέσης της Τουρκίας με ισλαμιστικά εξτρεμιστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τον Φίλιπς, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο χωρών έγκειται στη δράση και τις επιδιώξεις των συριακών κουρδικών δυνάμεων. Η αμερικανική κυβέρνηση εφοδιάζει τις κουρδικές Ομάδες Λαϊκής Αυτοάμυνας (YPG) με οπλισμό και τις ενισχύει αεροπορικά, καθώς αποτελούν τον πιο αξιόπιστο σύμμαχό της εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Αντιθέτως, ο Ερντογάν χαρακτηρίζει τις ομάδες αυτές τρομοκρατικές, ταυτίζοντάς τες με το PKK και επικρίνει τη συνεργασία των ΗΠΑ μαζί τους, ζητώντας τους να επιλέξουν μεταξύ αυτών ή της Τουρκίας. Οπως αναφέρει ο καθηγητής, η τουρκική εισβολή στη Συρία στρέφεται αποκλειστικά εναντίον αυτών των πολιτοφυλακών, θέλοντας να τις αποτρέψει από το να δημιουργήσουν μία αυτόνομη κρατική οντότητα στα σύνορα με την Τουρκία, την αποκαλούμενη Ροχάβα ή Δυτικό Κουρδιστάν, η οποία είναι πιθανό να παρακινήσει τους Κούρδους της Τουρκίας να εντατικοποιήσουν τα αιτήματά τους για μεγαλύτερη αυτονομία. Επομένως, οι δηλώσεις του Τούρκου προέδρου ότι κύριος στόχος της επιχείρησης είναι η καταπολέμηση του ISIS αποτελούν πρόσχημα και είναι ολοφάνερα ψεύτικες.

Στην αποκαλούμενη μάχη της Τζαραμπλούς, οι Ισλαμιστές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) που υποστηρίζει η Τουρκία δεν ήρθαν αντιμέτωποι με τους τζιχαντιστές του ISIS, καθώς πριν από την εισβολή η Αγκυρα προέβη σε συμφωνία με το Ισλαμικό Κράτος, αναγκάζοντας τους μαχητές του να ντυθούν με στολές του FSA, αντί να αντισταθούν. Σύμφωνα με τον Φίλιπς, η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, διότι οι ιδεολογικές συνάφειες μεταξύ του ISIS και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελούν πραγματικότητα, καθώς και τα δύο αποτελούν διακλαδώσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Επιπλέον, παράλληλα υπάρχει πλήθος στοιχείων που αποδεικνύει τις πολλαπλές βοήθειες που παρείχε η Τουρκία στην οργάνωση, ενισχύοντάς την με οπλισμό και χρήματα, και λειτουργώντας ως διάμεσος μεταξύ του ISIS και της διεθνούς αγοράς στις παράνομες αγοραπωλησίες πετρελαίου. Την οπτική του Φίλιπς συμμερίζεται και ανώτατος αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο οποίος ανέφερε στο CNN πως «οι Τούρκοι δεν νοιάζονταν για την Τζαραμπλούς, μέχρι οι Κούρδοι να θελήσουν να πάνε εκεί». Η στοχοποίηση των κύριων συμμάχων των ΗΠΑ στη Συρία είναι «απαράδεκτη και αποτελεί πηγή έντονης ανησυχίας», ανέφερε επίσης ο Μπρετ ΜακΓκουρκ, ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου για την καταπολέμηση του ISIS, υπενθυμίζοντας πόσο εύθραυστες έχουν γίνει οι ισορροπίες των δύο χωρών μετά την τουρκική εισβολή στη Συρία. Ο όρος «οκτωβριανή έκπληξη» χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, το οποίο συνήθως είναι έργο ξένης εχθρικής δύναμης. Αυτή τη φορά η «οκτωβριανή έκπληξη» ήρθε τον Αύγουστο με την τουρκική εισβολή στη Συρία, τονίζει ο Φίλιπς.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης

Η ανθρωπιστική καταστροφή στη Συρία είναι ανυπολόγιστη. Η χώρα των 24 εκατομμυρίων μετρά ανθρώπινες απώλειες, που –σύμφωνα με τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ– υπερβαίνουν τις 400.000, οι εκτοπισμένοι –εντός και εκτός χώρας– αγγίζουν τα 11,5 εκατ., περίπου 9 εκατ. διαβιούν σε συνθήκες ανέχειας, πόλεις τελούν σε πολιορκία (αποκορύφωμα η Ντέιρ Αλ Ζορ, όπου επί δύο χρόνια, πολλοί από τους κατοίκους τρέφονταν με γρασίδι και αγριόχορτα), υποδομές και δίκτυα έχουν καταστραφεί και 40% των παιδιών βρίσκονται εκτός εκπαιδευτικού συστήματος.

Μία σύγκρουση που ξεκίνησε ως εμφύλια εξελίχθηκε σε περιφερειακή με την εμπλοκή Σαουδικής Αραβίας - Ιράν, αναζωπύρωσε την προαιώνια εχθρότητα σιιτών - σουνιτών, επέτεινε τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ - Ρωσίας και μετατράπηκε σε πεδίο προβολής ισχύος από πλευράς Χαλιφάτου.

Σήμερα, εντοπίζουμε ανακατατάξεις, των οποίων η διάρκεια κρίνεται κάθε φορά από την ευμετάβλητη συγκυρία. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία έκανε άνοιγμα προς Ρωσία και Ιράν, αναγνωρίζοντας μεταβατικό ρόλο στον Ασαντ. Η μερική αποκατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα έδωσε στην Αγκυρα την ευκαιρία να επιχειρήσει στη συριακή επικράτεια χωρίς τις τεχνικές δυσχέρειες του παρελθόντος αλλά και να ελιχθεί έναντι της Ουάσιγκτον. Βέβαια, ο επαμφοτερισμός Ερντογάν δεν του επιτρέπει να παίξει σε «διπλό ταμπλό» επί μακρόν. Κρίσιμο για τη γειτονική χώρα είναι κατά πόσο θα επιλέξει να παραμείνει στο συριακό έδαφος –προφασιζόμενη την ανάγκη εξουδετέρωσης του ISIS– προκειμένου να ανακόψει την επέκταση του κουρδικού στοιχείου σε μία ζώνη κατά μήκος των συνόρων που επιθυμεί να παραμείνει ουδέτερη ή θα αποσυρθεί γρήγορα, φοβούμενη μην βυθιστεί στον «βάλτο» της Συρίας, ούσα ιδιαίτερα ευάλωτη έναντι της τρομοκρατίας αλλά και εσωτερικά αποσταθεροποιημένη. Επίσης, οι επόμενες κινήσεις των Κούρδων αναμένονται με ενδιαφέρον, τώρα που αισθάνονται σχετικά μετέωροι, παρά τη μεθοδικότητα, τις επιτυχίες στο πεδίο των μαχών και τη διεύρυνση του εδαφικού τους ελέγχου.

Οι ΗΠΑ, αν και βλέπουν στους Κούρδους έναν αξιόμαχο και αξιόπιστο εταίρο, τους προτρέπουν να μην «εκτραπούν» δυτικά του Ευφράτη, θέλοντας να καθησυχάσουν τον νατοϊκό τους σύμμαχο και να κερδίσουν χρόνο. Ενδεικτική των παλινωδιών του Λευκού Οίκου είναι η προειδοποίηση προς την Αγκυρα να παραμείνει επικεντρωμένη στη μάχη κατά του Ι.Κ., ωσάν να μην ανέμενε ότι αυτή θα εκμεταλλευόταν την ευκαιρία να πλήξει τους Κούρδους, περιπλέκοντας περαιτέρω την κατάσταση.

Ταυτόχρονα, Ουάσιγκτον - Μόσχα αναζητούν (παρά τις διαφορές τους) ευρύτερες συναινέσεις, με την τελευταία να δείχνει αμετακίνητη στην στήριξη που παρέχει στον Ασαντ, αν και δεν αποκλείεται να τον «ανταλλάξει» αργότερα, σε περίπτωση που διασφαλιστούν τα συμφέροντά της. Το Ιράν, από την πλευρά του, μέχρι στιγμής, συνδέει τη διατήρηση του σιιτικού άξονα και τις ηγεμονικές του βλέψεις με την παραμονή του αλεβίτη προέδρου, όταν η Σαουδική Αραβία προσβλέπει στην εγκαθίδρυση ενός σουνιτικού καθεστώτος. Πάντως, ο συνασπισμός που στηρίζει τον Ασαντ βρίσκεται σε υπερέκταση τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και στη διάθεση κεφαλαίων, κάτι που μάλλον θα του κοστίσει σε βάθος χρόνου. Εξίσου, μεγάλη πρόκληση για τη συμμαχία υπέρ της αντιπολίτευσης είναι η αποτροπή σύμπλευσής της με ριζοσπαστικά στοιχεία, ενώ ο διαχωρισμός μεταξύ μετριοπαθών και εξτρεμιστών παραμένει εξαιρετικά επισφαλής, με 120 οργανώσεις και 1.200 πολιτοφυλακές στους κόλπους της. Ο κίνδυνος εδώ είναι διττός: να εξακολουθήσουν ορισμένες να δρουν ανεξέλεγκτα αλλά κυρίως κάποιες να έρθουν αργότερα στην εξουσία.

Αυτή τη στιγμή, καμία από τις εμπλεκόμενες δυνάμεις δεν μπορεί να επικρατήσει ολοκληρωτικά στο στρατιωτικό πεδίο. Ομως διευρύνοντας τις εδαφικές τους κτήσεις προσπαθούν να ενδυναμωθούν διαπραγματευτικά. Προφανώς, οι όποιες πρόσκαιρες συμπράξεις αναπτύχθηκαν ανάμεσα στους τοπικούς δρώντες, με στόχο την εκδίωξη του Χαλιφάτου, θα μετατρέπονται σε μεταξύ τους ένοπλη αντιπαράθεση για την ανάκτηση της επικράτειάς του, όσο αυτό φθείρεται. Προϊόντος το χρόνου, λοιπόν, είναι ορατό το ενδεχόμενο οι μάχες να γίνουν σφοδρότερες, με πιθανό τον εκτοπισμό ακόμη περισσότερων Σύρων από τις εστίες τους.

* Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σωτήρης Σιδέρης

Η προσφυγική κρίση επανέρχεται με ένταση στο προσκήνιο και δοκιμάζει εκ νέου τις σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας, αλλά ταυτόχρονα θέτει εκ νέου στο πολιτικό μικροσκόπιο την αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή. Ηδη όμως, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η παρουσία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας διακρίνεται από «παραλυτική αμηχανία».

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία στις 8-9 Ιουλίου, αφού εκφράστηκε ικανοποίηση για τη συμβολή της Συμμαχίας στην αντιμετώπιση του προσφυγικού, αποφασίστηκε η επέκταση της επιχείρησης στη Μεσόγειο και η διατήρηση της αποστολής στο Αιγαίο. Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, έγκυρη διπλωματική πηγή σημειώνει στην «Κ» ότι, ουσιαστικά, μόνο ο ισχυρός συμβολισμός του ΝΑΤΟ υφίσταται στο Αιγαίο και ότι συνολικά η συνεισφορά στο προσφυγικό ήταν και είναι απογοητευτική. Στην εικόνα αυτή θα πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι η Τουρκία έχει αποσύρει πάνω από ένα μήνα τους αξιωματικούς που είχαν τοποθετηθεί σε ελληνικά νησιά στο πλαίσιο εφαρμογής της συμφωνίας μεταξύ Ε.Ε. - Τουρκίας για το προσφυγικό για να συνεργαστούν στη διαδικασία καταγραφής και επαναπροώθησης προσφύγων, χωρίς να έχουν επιστρέψει ακόμη. Η ίδια πηγή εκτιμά ότι η επιστροφή τους σχετίζεται πιθανότατα με την έκδοση των οκτώ αξιωματικών που έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας.

Ενστάσεις

Σε ό,τι αφορά τη συνεργασία Ε.Ε. - ΝΑΤΟ στην Κεντρική Μεσόγειο, τα πράγματα δεν προχωρούν και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει και πότε κοινή επιχείρηση, δεδομένων των ελληνικών ενστάσεων για τη συμμετοχή της Τουρκίας, αλλά δεν είναι το μόνο πρόβλημα, καθώς και άλλες χώρες δεν είναι ιδιαίτερα θερμές στην εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό. Οι παρατηρήσεις αυτές γίνονται με αφορμή τη νέα αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών και τους φόβους που εκφράζονται στην Ε.Ε. ότι όσο πλησιάζουμε προς τα μέσα Οκτωβρίου, οπότε η Τουρκία θα απαιτήσει την απελευθέρωση της βίζας, οι πρόσφυγες - μετανάστες, εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, μπορεί να φθάσουν μέχρι το τέλος του έτους κοντά στους 100.000 ανθρώπους, ενδεχόμενο που θα επηρεάσει και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα.

Οι παρεμβάσεις του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο είναι σχεδόν ανύπαρκτες και η δυσκίνητη ναυτική δύναμη δεν μπορεί να συμβάλει σε πρακτικό επίπεδο. Τα ελικόπτερα που μπορούν να κάνουν άμεσους και αποτελεσματικούς ελέγχους για τον εντοπισμό των λέμβων των διακινητών δεν μπορούν να επιτελέσουν σοβαρό έργο. Αυτό, γιατί η Ελλάδα απαιτεί την υποβολή σχεδίων πτήσης, κάτι που το ΝΑΤΟ αρνείται υπό την πίεση της Αγκυρας, η οποία συνεχίζεται.

Σημειώνεται ότι το έγγραφο των 17 σημείων, που είχε καταθέσει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ στις 15 Φεβρουαρίου 2016 και είχε αποκαλύψει η «Κ», ισχύει στο ακέραιο και συντείνει στην παραλυσία της αποστολής της Συμμαχίας στην ευρύτερη περιοχή. Ολους αυτούς τους μήνες το υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να αποδομήσει την τουρκική πολιτική στο Αιγαίο που αμφισβητεί το στάτους κβο. Η τάση του υπουργείου, βεβαίως, είναι επισήμως να προσπαθεί να δημιουργήσει μια όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως συνέβη πρόσφατα στην Κρήτη κατά τη συνάντησή του κ. Κοτζιά με τον κ. Τσαβούσογλου. Ωστόσο, πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν επιμένουν ότι «απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα» καθώς στο παρασκήνιο η ελληνική διπλωματία κινείται και με διαφορετικό τρόπο.

Ως προς την τύχη της συμφωνίας Ε.Ε. - Τουρκίας, έμπειρος διπλωμάτης προέβλεψε ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι έντονες και εξέφρασε φόβους ότι οι εξελίξεις κρύβουν παγίδες για την Ελλάδα. Η ίδια πηγή σημείωσε ότι η Αγκυρα έχει προτείνει στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο να δεσμευθεί ότι ο αντιτρομοκρατικός νόμος, που για την Τουρκία αποτελεί «κόκκινη» γραμμή λόγω του Κουρδικού, θα αλλάξει στο μέλλον, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, αλλά όχι τώρα.

Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αλλαγή του νόμου είναι προαπαιτούμενο για την απελευθέρωση της βίζας. Αν η πληροφορία αυτή επιβεβαιωθεί και κυρίως γίνει αποδεκτή η πρόταση της Αγκυρας, θα προκύψει σοβαρό ενδοευρωπαϊκό ζήτημα, δεδομένου ότι πολλά κράτη-μέλη της Eυρωπαϊκής Ενωσης δεν θέλουν ούτε να ακούν για το ενδεχόμενο της απελευθέρωσης της βίζας, αλλά ούτε και για εκπτώσεις σε θέματα δημοκρατίας.

Να σημειωθεί, τέλος, ότι με αφορμή τις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα στο προσφυγικό και το γεγονός ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, έχει ζητήσει να γίνει η χώρα μας μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Στήριξης της Συρίας στην οποία συμμετέχουν 17 κράτη, ωστόσο προς το παρόν η προσπάθεια αυτή δεν έχει στεφθεί με επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζεται.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την επαναπροώθηση των προσφύγων στην Ελλάδα, βάσει της Συνθήκης του Λονδίνου, συνιστά ως λύση στο νέο προσφυγικό κύμα στην Ευρώπη ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ. Έναν χρόνο αφότου η Γερμανία άνοιξε τα σύνορά της σε περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών ζητεί άμεσα μία κοινή ευρωπαϊκή στάση και επιρρίπτει ευθύνες στην Ελλάδα για την προσφυγική ροή.

«Κάναμε πολλά στην Ευρώπη για να βελτιώσουμε την κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό πρέπει να έχει συνέπειες και να οδηγήσει στο να μπορούν να σταλούν πίσω στην Ελλάδα πρόσφυγες σύμφωνα με τη Συνθήκη του Δουβλίνου», δήλωσε ο Ντε Μεζιέρ, σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη Welt.

Μία εφαρμογή της Συνθήκης του Δουβλίνου, ωστόσο, πρέπει να επιτευχθεί τώρα μέσω μίας κοινής ευρωπαϊκής στάσης. «Εάν επιταχύνουμε μόνοι μας υπάρχει ο κίνδυνος τα (γερμανικά) διοικητικά δικαστήρια να απαγορεύσουν εντός ολίγου χρόνου την επαναπροώθηση», πρόσθεσε.

Ο Ντε Μεζιέρ κατηγόρησε επίσης την Ελλάδα για τον μεγάλο αριθμό προσφύγων τα περασμένα χρόνια. «Εκεί, στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπρεπε να γίνεται η καταγραφή και να τελειώνει το προσφυγικό κύμα. Τότε η Ουγγαρία δεν θα είχε υψώσει φράχτη», επισήμανε στη γερμανική εφημερίδα.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ωστόσο, ο γερμανός υπουργός καλούσε όλες τις χώρες «να βοηθήσουν στο να ξεπερασθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα» στο προσφυγικό, προσθέτοντας ότι η Γερμανία, με την κίνησή της υπέρ της επανεγκατάστασης προσέφερε ένα θετικό παράδειγμα και σε άλλες χώρες της Ένωσης.

Στην Ελλάδα ωστόσο παραμένουν περισσότεροι από 50.000 πρόσφυγες. Ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα, καθώς με το κλείσιμο της βαλκανικής οδού και τη συμφωνία Βρυξελλών-Άγκυρας που προβλέπει την επιστροφή τους στην Τουρκία, βλέπουν το όνειρο της Βόρειας Ευρώπης να ξεθωριάζει.

Στις περιορισμένες πλέον δυνατότητες υποδοχής προσφύγων στην Ευρώπη αναφέρθηκε την Κυριακή και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Σε ανάλογο ύφος με τον Ντε Μεζιέρ, ο Τουσκ τόνισε ότι «οι δυνατότητες της Ευρώπης να υποδεχθεί νέα κύματα προσφύγων, χωρίς να ξεχνάμε τους παράτυπους μετανάστες, πλησιάζουν τα όριά τους».

Μεταφορά προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα για να αποσυμφορηθούν τα νησιά, προαναγγέλλει ο Γ. Μουζάλας

Μεταφορά προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα για να αποσυμφορηθούν τα νησιά, προαναγγέλλει ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας με συνέντευξή του στην εφημερίδα Realnews.

Όπως αναφέρει, θα μεταφερθούν στην ενδοχώρα όσοι πήραν το δικαίωμα να μην επιστρέψουν στην Τουρκία, τα κακοποιά στοιχεία σε προαναχωρησιακά κέντρα και εάν χρειαστεί όλοι οι «μονοί» πρόσφυγες (χωρίς οικογένεια) «καθ' υπόθεση παράνομοι μετανάστες».

Ο ίδιος παραδέχεται πως υπάρχουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις-μαγαζιά και επισημαίνει ότι θα ήταν πιο αποτελεσματικό τα χρήματα να είχαν δοθεί στο ελληνικό κράτος.

Δηλώνει ότι ανησυχεί από το ενδεχόμενο δράσης τζιχαντιστών και προσθέτει ότι υπάρχει συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες των ευρωπαϊκών και άλλων χωρών ώστε να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο πριν αρχίσει να αναπτύσσεται.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έντονη ανησυχία επικρατεί στις τάξεις της Ελληνικής Αστυνομίας, για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης τις βίας, και των ταραχών το φθινόπωρο, σύμφωνα με την «Καθημερινή της Κυριακής» με φόντο τη συνεχιζόμενη ανομία στα Εξάρχεια αλλά και υπό τη σκιά του πρωτοφανή ξυλοδαρμού του διοικητή της Τροχαίας Αθηνών.

Ανώτατοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. αφήνουν αιχμές για τη στάση της πολιτικής «ήπιας διαχείρισης» που ακολουθεί η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, επισημαίνοντας ότι ως συνέπεια οι αστυνομικοί γίνονται όλο και πιο διστακτικοί και άτολμη στη λήξη αποφάσεων, ενώ στον αντίποδα οι ομάδες νεαρών κουκουλοφόρων όλο και αποθρασύνονται.

Ο προβληματισμός των Αρχών εντείνεται περαιτέρω από ένα απειλητικό κείμενο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε εφημερίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπου οι συντάκτες εκφράζουν την ικανοποίησή τους για το ότι «μπαίνουμε για τα καλά στην εποχή των ταραχών».

Πιθανή αφετηρία των ταραχών θεωρούνται οι κινητοποιήσεις για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που ανοίγει τις πύλες της το επόμενο Σαββατοκύριακο, τη στιγμή που, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» οι αστυνομικοί βρίσκονται ουσιαστικά εγκλωβισμένοι ανάμεσα στο καθήκον και των συγκρατημένων εντολών από το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ.

Οι ανησυχίες για ενδεχόμενο «καυτό» φθινόπωρο έρχονται στον απόηχο του μπαράζ περιστατικών ανομίας που παρατηρούνται τους τελευταίους μήνες, πρωτίστως έναντι πολιτικών και θρησκευτικών στόχων.

Μόνο τον Αύγουστο, αντιξουσιαστές επιτέθηκαν στη Μονή Πετράκη με βόμβες μολότοφ και δύο φορές στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ με βόμβες μολότοφ, ενώ σε τέσσερις περιπτώσεις προκάλεσαν επεισόδια γύρω από το Πολυτεχνείο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου