Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Φεβ 2016

Η Τουρκία αποθρασύνεται και επιτίθεται μετωπικά στο Αιγαίο. Κι αυτό επειδή νιώθει πως έχασε ήδη την «μάχη» στη Συρία και στο Ιράκ, παρά τους λεονταρισμούς για στρατιωτική επίθεσή της, το δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου φαίνεται να αναδιπλώνεται και να αναζητά «ισοσκελισμό» της απώλειας που επέρχεται με το Κουρδικό. Και το «αίτημα» υποβάλλεται στο ΝΑΤΟ και εις βάρος της Ελλάδας.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Μετά την επιτυχημένη πρόκληση απαγόρευσης χρήσης του τουρκικού εθνικού εναέριου χώρου από το πρωθυπουργικό αεροσκάφος κατά το ταξίδι του Τσίπρα στην Τεχεράνη και την σιωπηλή αποδοχή – υποχώρηση του έλληνα πρωθυπουργού με την μη χρησιμοποίηση του αεροδρομίου της Ρόδου για ανεφοδιασμό (από την κυβέρνηση δεν έχει δεν έχει βρεθεί ακόμη ο υπεύθυνος για να τιμωρηθεί), η Τουρκία ανέβασε κατακόρυφα τον πήχη των προκλήσεών της. Το ελληνικό διάβημα που ακολούθησε άφησε μάλλον αδιάφορη την Άγκυρα…

Πρώτα ήρθε η παρενόχληση της τουρκικής φρεγάτας σε πλοίο ποντισμού καλωδίων στην περιοχή της Καρπάθου, όπου αποφεύχθηκε κάποιο θερμό επεισόδιο, μετά την παρέμβαση και τα έντονα διαβήματα από το ΝΑΤΟ, την Γερμανία και την Ιταλία (το πλοίο ήταν Ιταλικό) προς την Τουρκία.
Ακολούθησε η κατακόρυφη αύξηση της ροής λαθρομεταναστών και προσφύγων από την Τουρκία, ενώ η τουρκική αεροπορία αύξησε επικίνδυνα τις εξόδους και παραβιάσεις της στο Αιγαίο.

Και τώρα, ήρθε η τουρκική άρνηση και αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και επί της συνοριογραμμής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το αιτιολογικό του τούρκου αξιωματικού στο ΝΑΤΟ ξεπέρασε κάθε όριο και δημιούργησε αλγεινή εντύπωση, όταν ως αιτιολόγηση είπε πως «δεν μπορεί να εφαρμόσει όσα συμφώνησε η τουρκική κυβέρνηση»!!! Φυσικά, πρόκειται για την γνωστή τουρκική «μπαμπεσιά» και μία περίτρανη απόδειξη πως είναι αδύνατον για τον οποιονδήποτε να συνάψει συμφωνία με την Τουρκία, εάν δεν ικανοποιούνται όλες οι τουρκικές απαιτήσεις.

Όμως, αυτή τουρκική προκλητική άρνηση είχε και συνέχεια, όταν σε διπλωματικό επίπεδο, στο ΝΑΤΟ, η Τουρκία απαίτησε οι περιπολίες των ΝΑΤΟϊκών πλοίων να γίνονται σε διεθνή ύδατα (δηλαδή δυτικά των νησιών του ανατολικού Αιγαίου) και όχι επί της θαλάσσιας μεταξύ των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των ακτών της Τουρκίας. Ουσιαστικά, δηλαδή, υπήρξε η πρώτη έμμεση, αλλά επίσημη, θέση της Τουρκίας πως αναγνωρίζει ως θαλάσσια σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας τα σημερινά διεθνή ύδατα, που βρίσκονται στον 25ο μεσημβρινό! Αυτομάτως, η Τουρκία διεκδικεί το μισό Αιγαίο, μέσω γκριζοποίησης του συνόλου του ανατολικού Αιγαίου, ενώ αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία επί ελληνικών νησίδων και βραχονησίδων (π.χ. Κίναρος κ.α.)! Μάλιστα, αυτή η "απαίτηση" γίνεται μέσω του ΝΑΤΟ, δηλαδή του Στρατιωτικού Οργανισμού ο οποίος δηλώνει ρητά πως δεν μετέχει σε διαφορές των κρατών - μελών του. Εν προκειμένω, η οποιαδήποτε αδιαφορία από το ΝΑΤΟ θα εγγραφεί ως ημιεπίσημη αποδοχή των παράλογων τουρκικών απαιτήσεων. Και κάτι τέτοιο, αποτελεί πρόκληση πρώτου βαθμού που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί πριν να καταστεί τραγικό -και πάρα πολύ δύσκολα αναστρέψιμο- γεγονός για την ελληνική κυριαρχία του Αιγαίου...

Και μπορεί μεν η Τουρκία να επιθυμεί την εξισορρόπηση πιθανών απωλειών της από τα ανατολικά, λόγω Κουρδικού, όμως ποτέ δεν θα προχωρούσε σε τέτοιες απαιτήσεις (με επίσημο τρόπο), εάν δεν είχε τις έμμεσες ή άμεσες "διαβεβαιώσεις" επιτυχίας ενός τέτοιου μεγέθους εγχειρήματος.

Η Τουρκία, λοιπόν, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την παρουσία και την ισχύ της ιστορικής της συμμάχου, Γερμανίας, με την οποία συναποφάσισε την έλευση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Μάλιστα, η Τουρκία επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την ισχύουσα γεωπολιτική της σπουδαιότητα στην Ατλαντική Συμμαχία, μέσα στην οποία συνεχίζει να διατηρεί "καλές επαφές".

Ταυτόχρονα, το δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου, γνωρίζει πως η Ελλάδα έχει αποδυναμωθεί αισθητά σε επίπεδο φίλων στην Ευρώπη, εξαιτίας του Προσφυγικού, για το οποίο όλως παραδόξως η ευθύνη της Τουρκίας είναι τεράστια, αλλά -παραδόξως- κανείς δεν τολμά να θίξει...

Η οικονομική κρίση που έπληξε την Ελλάδα, σε συνδυασμό με την πολιτική κρίση και εν γένει την κρίση θεσμών, τοποθετεί απέναντι στην Άγκυρα μία ιδιαίτερα εξασθενημένη Αθήνα, η οποία ζει υπό τον φόβο μίας κοινωνικής έκρηξης, ενώ στην κυβέρνηση βρίσκεται ένα κόμμα το οποίο δεν φημίζεται και για την αγωνιστικότητα του επί εθνικών θεμάτων. Μέλη του σημερινού κυβερνώντος κόμματος στην Ελλάδα, έχουν δηλώσει κατά το παρελθόν ότι "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του" ή πως "εάν συμβεί κάποια κρίση με την Τουρκία στο Αιγαίο, θα δούμε τότε τι θα κάνουμε", ενώ οι σχετικά πρόσφατες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα (Σεπτέμβριος 2015) για το Αιγαίο και πως "δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα", δημιουργούν ένα σκηνικό χαλαρής αντιμετώπισης μίας πιθανής έτνασης ή ελληνοτουρκικής κρίσης.

Η Τουρκία, όμως, πολύ πρόσφατα, ακολουθώντας την τακτική "καταμέτρησης αντιδράσεων" τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο, κατόρθωσε να σκιαγραφήσει τις διαθέσεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, του πρωθυπουργού της Ελλάδας, όταν του απαγόρευσε να χρησιμοποιήσει το αεροδρόμιο της Ρόδου (με την πρόφαση της αποστρατιωτικοποιημένης περιοχής) και με ιδιαίτερη χαρά είδαν τον έλληνα πρωθυπουργό να υποχωρεί, να μην προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Ρόδου (απέφυγε να το πλησιάσει...) και να περιορίζεται τελικά σε ένα "έντονο" διάβημα που στόχευε περισσότερο σε εσωτερική κατανάλωση παρά στην ουσία, η οποία ήταν μία αδικαιολόγητη υποχώρηση, σε επίπεδο αρχηγού χώρας, επί μείζονος εθνικού θέματος...

Επειδή, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας "εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ανεπαρκής" (ή απολύτως επαρκής για τους τουρκικούς σχεδιασμούς;), αλλά και για όλους τους παραπάνω λόγους που κατατέθηκαν, το τουρκικό δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου, αποφάσισε να "τεντώσει το σχοινί" στο Αιγαίο και να εκμεταλλευτεί και την ελάχιστη ευκαιρία που θα εμφανισθεί από πλευράς αναποφασιστικότητας ή... υποχωρητικότητας που τυχόν θα επιδείξει ο κ. Τσίπρας.
Και η τουρκική πλευρά νιώθει μία "σιγουριά", γνωρίζοντας πως της είναι πάρα πολύ εύκολο να σκηνοθετήσει μία ιδιαίτερα έντονη σκηνή στο Αιγαίο. Αρκεί να στηθεί ένα ναυάγιο με πρόσφυγες - λαθρομετανάστες, σε μία περιοχή για την οποία η Άγκυρα αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία ή, μάλλον, θεωρεί αυτοβούλως και παρανόμως η ίδια ως τουρκική... Με κάποιο περιπλέον τουρκικό σκάφος να ζητά να συνδράμει στο ναυάγιο και το ΝΑΤΟ να αδυνατεί σε μία απόφαση υπέρ του νομικού και φυσικού εθνικού κυρίαρχου (δηλ. της Ελλάδας), εξαιτίας μεγάλης απόστασης του πιό κοντινού ελληνικού πλοίου. Ακόμη, ένα θερμότατο επεισόδιο μπορεί να στηθεί από την τουρκική πλευρά σε περίπτωση που ναυαγίου προσφύγων πλησίον του οποίου θα βρίσκεται τόσο Ελληνικό όσο και τουρκικό πλοίο, αλλά σε ύδατα που η Τουρκία παρανόμως έχει γκριζάρει ή θεωρεί τουρκικά...

Βρισκόμαστε λοιπόν σε αναμονή, λοιπόν, ενός θερμού ελληνοτουρκικού επεισοδίου. Το οποίο θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βεβαιο, εξαιτίας κυρίως της νευρικότητας του "σουλτάνου" Ερντογάν, που βλέπει να καταρρέουν τα μεγαλόπνοα σχέδιά του για μία νέα οθωμανική αυτοκρατορία και αγωνιωδώς αναζητά μία διέξοδο, μία νίκη που θα είναι ικανή να του προσφέρει πολλά περισσότερα από μία παράταση στην διάρκεια της εξουσίας του, αλλά και εξαιτίας της προσωπικότητας του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος (τουλάχιστον στην περίπτωση της Ρόδου) έδειξε πως δεν τολμά να συγκρουστεί με την Τουρκία, ακόμη και για θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος και δη ελληνικής εθνικής κυριαρχίας...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μεγάλο σοκ μέσα στην Σμύρνη καθώς σήμερα αργά το απόγευμα σημειώθηκε επίθεση με ρουκέτες στην Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής της Σμύρνης, στην περιοχή Kemalpaşa, από ένα κοντινό ύψωμα προκαλώντας μεγάλο πανικό ενώ οι σειρήνες ξεσήκωναν όλη την περιοχή.

Οι πρώτες πληροφοριες δεν κάνουν λόγο για νεκρούς αλλά η εικόνα είναι πολύ συγκεχυμένη καθώς το σοκ είναι μεγάλο γιατί για πρώτη φoρά γίνεται τέτοια επίθεση στην πόλη της Σμύρνης, δηλαδή στο δυτικό άκρο της Τουρκίας.

Αμέσως σήμανε συναγερμός και όλη η περιοχή γέμισε από άντρες της Ασφάλειας και της Στρατοχωροφυλακής ενώ αποκλείστηκε από ισχυρές δυνάμεις.

Το γεγονός αυτό βαρύνει ακόμα περισσότερο την εσωτερική ατμόσφαιρα στην Τουρκία, καθώς εδώ και μήνες μαίνεται ο άγριος πόλεμος με το κουρδικό ΡΚΚ ενώ οι εξελίξεις στην γειτονική Συρία τρέχουν και η πολεμική ατμόσφαιρα κυριαρχεί στην περιοχή.

Όπως φαίλνεται ο εσωτερικός πόλεμος της Τουρκίας απλώνεται όλο και περισσότερο και τώρα αγγίζει πλέον και τις ακτές του Αιγαίου.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι "αδιάφθοροι" που ανέλαβαν να ξεπουλήσουν την Ελλάδα...

Αντιμέτωποι με νέα κακουργηματική κατηγορία είναι οι υπεύθυνοι του ΤΑΙΠΕΔ, σε βάρος των οποίων ασκήθηκε από την Εισαγγελία Διαφθοράς ποινική δίωξη για υπεξαίρεση με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου σχετικά με ποσό, προερχόμενο από την εκκαθάριση του τιμήματος πώλησης του ΟΠΑΠ που δεν απέδωσαν στο Δημόσιο.

Η ποινική δίωξη αφορά την κατηγορία της «υπεξαίρεσης σε βάρος του δημοσίου, αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, το οποίο έχουν εμπιστευθεί στον υπαίτιο λόγω της ιδιότητάς του ως εντολοδόχου και διαχειριστή ξένης περιουσίας , κατά συναυτουργία» και ασκήθηκε μετά την ολοκλήρωση έρευνας που διενεργήθηκε με εντολή της εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου, με στόχο την αναζήτηση ενδεχόμενων αξιόποινων πράξεων κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης του τιμήματος που περιήλθε στο ΤΑΙΠΕΔ από την πώληση του 33% των μετοχών του ΟΠΑΠ στην Emma Delta Ltd.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τα στοιχεία που συνέλεξαν οι εισαγγελείς Διαφθοράς φαίνεται να προέκυψε ότι οι υπεύθυνοι του ΤΑΙΠΕΔ δεν απέδωσαν στο Δημόσιο τους συνολικούς τόκους που πιστώθηκαν στο λογαριασμό του Ταμείου, οι οποίοι φέρεται να ανέρχονται σε ποσό άνω των 480 χιλιάδων ευρώ.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το συνολικό αρχικό τίμημα από την πώληση του 33% των μετοχών του ΟΠΑΠ στην Emma Delta ανήλθε στο ποσό των 622 εκατ. ευρώ.

Όπως αναφέρεται στην δικογραφία το ποσό που πιστώθηκε στο λογαριασμό που τηρεί το ΤΑΙΠΕΔ στην Εθνική Τράπεζα, μετά την παρακράτηση από τη χρηματιστηριακή εταιρεία ως εξόφληση των εξόδων και των προμηθειών της, ανήλθε σε ποσό 612.819.500 ευρώ.

Η έρευνα της Εισαγγελίας Διαφθοράς σχετικά με την υπόθεση του ΟΠΑΠ συνεχίζεται, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η μεταβίβαση έγινε νόμιμα ή αν από τη σύμβαση προκύπτουν στοιχεία για τη διάπραξη του αδικήματος της απιστίας.

Η δικογραφία για τους υπευθύνους του Tαμείου, διαβιβάστηκε για τη διενέργεια κύριας έρευνας στον ανακριτή Διαφθοράς Κώστα Σαργιώτη, ο οποίος ήδη χειρίζεται προγενέστερη δικογραφία κατά των υπευθύνων του ΤΑΙΠΕΔ σχετικά με την υπόθεση πώλησης και επαναμίσθωσης (sale & lease back) 28 ακινήτων του Δημοσίου, με οικονομικό αντάλλαγμα περίπου 261 εκατομμυρίων ευρώ,το 2013-2014.

Υπενθυμίζεται πως στη δικογραφία, τα αδικήματα αφορούν απιστία που στρέφεται κατά των μελών του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Ταμείου (Οκτώβριο 2013), καθώς και υπεξαίρεση που βαρύνει τον πρόεδρο, τον διευθύνων σύμβουλο και τον εντεταλμένο σύμβουλο του ΤΑΙΠΕΔ, της επίμαχης περιόδου.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά την έσχατη προδοσία της μετατροπής του Αιγαίου σε διεθνή επικράτεια, κάθε απόπειρα προσάρτησης, διχοτόμησης, ή μετατροπής σε ''γκρίζα ζώνη'' του Καστελλόριζου από την τουρκιά,  θα σημάνει αυτόματα πτώση της κυβέρνησης, άμεση μεταφορά των υπαίτιων στο Γουδή ''δια τα περαιτέρω'', και βεβαίως ελληνοτουρκικό πόλεμο.

Αυτό το ξέρουν οι αμερικανόδουλοι του ΝΑΤΟ και γι αυτό έχουν μεθοδεύσει η προσάρτηση του νησιού ή  η μετατροπή του σε αμφισβητούμενο έδαφος να γίνει, αφού πρώτα ο τούρκος πατήσει το έδαφός του ως κυονόκρανος του ΝΑΤΟ και με την βοήθεια βεβαίως των μουσουλμάνων ''προσφύγων''-αποικιστών του νησιού που ήδη είναι πενταπλάσιοι των ντόπιων κατοίκων.

Το ίδιο κατά πάσα πιθανότητα σχεδιάζουν να συμβεί και στην Λέσβο, στην Χίο, Στην Σάμο, στην Ικαρία.
Τα νησιά αυτά που εδώ και 4000 χρόνια κατοικούνται από ελληνικές φυλές, που, όπου κι αν σκάψεις στο έδαφός  τους θα βρείς κάτω από πέντε πόντους χώμα μάρμαρα, εδώλια και θραύσματα αγγείων, όλα με ελληνικές επιγραφές, βρίσκονται σήμερα πρώτη φορά στην ιστορία τους αντιμέτωπα με τον εξανδραποδισμό των φυσικών τους κατοίκων, και την οριστική κατάκτησή τους από μουσουλμανικές φυλές. 

Εκατό χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή βρισκόμαστε μπροστά σε μία εξ ίσου καταστρεπεική για το ελληνικό κράτος ''Αιγαιακή καταστροφή''.
Οι κάτοικοι των νησιών του ανατολικού Αιγαίου θα αναγκαστούν να ζήσουν σαν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, ή θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν κι αυτοί στην ηπειρωτική Ελλάδα, ή όπου αλλού. 

Όταν και αν συμβεί αυτό ( τα σενάρια των επίδοξων κατακτητών δεν ευοδώνονται πάντα, ή καθυστερούν κάποιες δεκαετίες ), τα τριακόσια σκουπίδια της Βουλής δεν θα αξίζουν πιά ούτε το απόσπασμα ούτε την αγχόνη, παρά τα γυμνά χέρια του ελληνικού λαού.
Και ακολουθώντας την έμμεση συμβουλή του Σοφοκλή στην ''Αντιγόνη'' του, οι προδότες και οι στρεφόμενοι κατά της πατρίδας τους δεν αξίζουν ούτε τάφο, παρά πρέπει να παραμένουν άταφοι βορά των σκυλιών και των κοράκων, για αιώνιο παραδειγματισμό.

Η κατάσταση είναι οριακή.
Η πατρίδα μας διατρέχει πιά αληθινό κίνδυνο διαμελισμού της, ανεξαρτήτως ποιά ονομασία θα βρούν για να βαφτίσουν το έγκλημά τους οι ντόπιοι δωσίλογοι και οι ναζιστές της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής Νέας Τάξης Πραγμάτων. 

Ας είμαστε έτοιμοι για τα χειρότερα.
Και αποφασισμένοι...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία, η κρίση στη Συρία και οι στρατηγικές του ΝΑΤΟ

Του Βασίλη Κωνσταντίνου Φούσκα

Η κατάσταση στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Στη συνάντηση του Μονάχου, το περασμένο Σαββατοκύριακο, Γερμανία και Γαλλία αντιδίκησαν ανοιχτά για το προσφυγικό.

Η Γαλλία κατηγόρησε το σχέδιο της Μέρκελ για διανομή των προσφύγων σε όλη την Ε.Ε. ως ανεφάρμοστο και ουτοπικό και επιχειρηματολόγησε ότι αν γίνει πράξη, η Ε.Ε. θα διαλυθεί.

Η Ρωσία, διά στόματος Μεντβέντεφ, χαρακτήρισε το γερμανικό σχέδιο «βλακεία».

Για δικούς της εσωτερικούς πολιτικούς λόγους η Γαλλία θέλει μια αυστηρή επιτήρηση των ευρωπαϊκών συνόρων και κανέναν πρόσφυγα στην Ε.Ε.

Ταυτόχρονα ο Ολάντ διαπίστωσε ότι πιθανή έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε. θα σημάνει και την «εξάρθρωσή» της.

Στην Ουκρανία η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη καθώς η κυβέρνηση αδυνατεί να εκπληρώσει τους όρους του ΔΝΤ για χρηματοδότηση, ενώ στην Ανατολική Ουκρανία (και βέβαια στη Κριμαία) η Ρωσία έχει εδραιώσει de facto ή de jure (Κριμαία) την κυριαρχία της.

Στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο τώρα τη Συρία, και έπειτα από δεκαετίες ιμπεριαλιστικών πολέμων η κατάσταση είναι ασύλληπτη.

Οι ΗΠΑ, αφού απέτυχαν να εκθρονίσουν τον Ασαντ με το να υποστηρίζουν τους λεγόμενους μετριοπαθείς μουσουλμάνους, θερίζουν τώρα τους καρπούς των επεμβάσεών τους στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και το Ιράκ με την εξέγερση φανατικών σουνιτών εναντίον σιιτών διεκδικώντας ένα νέο ισλαμικό κράτος στην καρδιά του Ευφράτη και τη Συρία.

Η Τουρκία υποστήριξε και υποστηρίζει την πτώση του Ασαντ και πρόσφερε και προσφέρει βοήθεια στο «Ισλαμικό κράτος» και τους φανατικούς σαλαφιστές μουσουλμάνους για λόγους τόσο γεωπολιτικούς όσο και άμεσης εμπλοκής του καθεστώτος Ερντογάν σε οικονομικές και άλλες συναλλαγές με τους σουνίτες του «Ισλαμικού κράτους».

Οι Κούρδοι ωστόσο, μαζί με τη Ρωσία, αποδείχτηκαν οι αστάθμητοι όσο και καθοριστικοί παράγοντες της περίπλοκης συριακής κρίσης.

Μέχρι τώρα έχουν κατορθώσει να επανακτήσουν σημαντικά εδάφη από το «Ισλαμικό κράτος», βοηθώντας την προέλαση των δυνάμεων του Ασαντ και ελέγχοντας τη ζώνη του Χαλεπιού.

Το μεγαλύτερο εσωτερικό μέρος των συνόρων της Συρίας με την Τουρκία ελέγχεται από τις Λαϊκές Μονάδες Προστασίας (YPG) των Σύρων Κούρδων.

Οι τελευταίες αυτές επιτυχίες των Κούρδων και των δυνάμεων του Ασαντ οφείλονται στον ρωσικό παράγοντα και την επιτυχή δράση της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας.

Η Δύση, και πάνω απ’ όλα οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, δεν φαίνεται να γνωρίζουν πια ποιους να υποστηρίξουν.

Μόνο η Τουρκία ουσιαστικά ξέρει τι θέλει: η Τουρκία θέλει πάση θυσία πτώση του Ασαντ και αποφυγή δημιουργίας κουρδικού κράτους στη Βόρεια Συρία με τη στήριξη του Ασαντ και της Ρωσίας.

Το παζλ έρχεται να το συμπληρώσει η στρατιωτική είσοδος της Σαουδικής Αραβίας ως άμεσου σύμμαχου της Τουρκίας σε πιθανή χερσαία επιχείρηση εναντίον της Συρίας και των Κούρδων, αλλά και η οικονομική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας για παύση παραγωγής πετρελαίου προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ραγδαία πτώση της διεθνούς τιμής του «μαύρου χρυσού».

Η Τουρκία είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Το «σουλτανάτο» του Ερντογάν έχει ελπίδες να σωθεί από μέγιστη πολιτική πανωλεθρία στο εσωτερικό της χώρας μόνο όταν πετύχει το σχέδιο ανατροπής του Ασαντ και αποφυγής κουρδικού κράτους στη Συρία (αφήνουμε κατά μέρος, λόγω έλλειψης χώρου, τα εγκλήματα του καθεστώτος εναντίον του κουρδικού πληθυσμού στην Τουρκία).

Αν όμως αποτολμήσει χερσαία επιχείρηση εναντίον της Συρίας, τότε θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με τη Ρωσία, τους Κούρδους, τη Χεζμπολάχ και τις δυνάμεις του Ασαντ.

Εμμέσως πλην σαφώς θα έρθουν και στο προσκήνιο το Ιράν και οι σιίτες του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας, οι οποίοι και υποστηρίζονται από το Ιράν. Η γενίκευση του πολέμου θα είναι αδύνατο να συγκρατηθεί.

Σε αυτή την περίπτωση το ΝΑΤΟ, και με δεδομένο τον ρόλο του στο Αιγαίο για την αποτροπή δήθεν των προσφυγικών κυμάτων, θα πρέπει να αποφασίσει μεταξύ δύο στρατηγικών.

Η πρώτη στρατηγική αποβλέπει σε ένα μέτωπο εναντίον της Ρωσίας με το τόξο να επεκτείνεται από τη Βαλτική και την Ουκρανία μέχρι τον Ευφράτη και την Κεντρική Ασία.

Αυτή είναι η κλασική στρατηγική επέκτασης του ΝΑΤΟ από το 1992 και αυτή φαίνεται να είναι ακόμη και σήμερα η προτιμητέα, αν κρίνει κανείς από τις κινήσεις των μονάδων και των οπλικών συστημάτων της Συμμαχίας στην Ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, το Αιγαίο και την Κεντρική Ασία.

Η πρωταρχική αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δεν είναι το προσφυγικό. Είναι ο έλεγχος του ρωσικού στόλου καθώς οδεύει προς την Ανατολική Μεσόγειο από την Κριμαία και η πιθανή επέμβασή του στη Συρία.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη στρατηγική, όχι εντελώς αποκομμένη από την πρώτη.

Αυτή βλέπει τη Ρωσία ως προνομιακό συνομιλητή και σύμμαχο εναντίον του ισλαμικού φονταμενταλισμού και άρα υπέρ των Κούρδων, του Ασαντ, του Ιράν και των σιιτών γενικότερα.

Αυτή η στρατηγική είναι βέβαια ευθέως και εναντίον της πολιτικής Ερντογάν και της Σαουδικής Αραβίας και επιβάλλει την αναθεώρηση της τοποθέτησης του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ απέναντι στο νέο «σουλτανάτο» του Ερντογάν.

Η υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής οριοθετεί και το επόμενο βήμα της Συμμαχίας στο Αιγαίο: η συγκράτηση των προσφύγων δεν μπορεί να γίνει από τις θάλασσες των νησιών, αλλά από την ίδια την ενδοχώρα της Τουρκίας.

Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έτσι γίνονται οι χορηγοί των Κούρδων και οι φορείς του διαμελισμού της Τουρκίας, κάτι που η πολιτική Βενιζέλου – Λόιντ Τζορτζ δεν κατάφεραν έναν αιώνα πριν.

Είναι Ελλάδα και Κύπρος έτοιμες για αμφότερα τα σενάρια; Πολύ αμφιβάλλω.

Η ισχύς και μόνο η ισχύς θα καθορίσει τους φίλους και εχθρούς αυτής της αμείλικτης παγκόσμιας σύρραξης για ηγεμονία στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και Ευρασία, ένας αγώνας ηγεμονίας που τώρα έχει εστιαστεί στη Συρία.

Η Ευρώπη παίρνει γεύση.

* Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


  • Ετοιμάζουν hotspots σε όλη την Ελλάδα για 1.500.000 κόσμο!!!
  • Έως 5.000 ανθρώπους θα υποχρεωθεί να φιλοξενήσει ο κάθε δήμος στην περιοχή του
Του Πάνου Τζίφα

Σε ένα απέραντο hotspot ετοιμάζεται να μετατρέψει τη χώρα η αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα μεασφαλείς και αποκλειστικές πληροφορίες μας, που κάνουν λόγο για «διασπορά ενάμισι εκατομμυρίου (1.500.000) μεταναστών σε όλους τους ηπειρωτικούς δήμους της χώρας».
Οι δήμοι Μεσσηνίας, Τριφυλίας, Βόλου, Πατρών, είναι μερικοί μόνο από τους προορισμούς εγκατάστασης των «ανεπιθύμητων» για την Ευρώπη μεταναστών, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα για να… μείνουν!

«Παλιές αποθήκες, δημόσια κτίρια και παλιά εργοστάσια, που δεν χρησιμοποιούνται πια, όπως και δημοτικές εγκαταστάσεις, σε λίγους μήνες θα μετατραπούν σε γκέτο αλλοδαπών, διάσπαρτα σε όλη την επικράτεια», μας καταγγέλλει ο ιδιοκτήτης και έμπειρος δημοσιογράφος του Ράδιο Φιλιατρά 96,4, Παναγιώτης Χριστοδούλου, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά ότι στην πόλη του, όπως και σε Καλαμάτα και Βόλο, ετοιμάζονται «γκέτο» για τους χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που πρόκειται να δεχθεί η υπόλοιπη Ε.Ε.
«Οι δήμαρχοι ακόμα και σε συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων τους αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν το γεγονός της εγκατάστασης εκεί έως και 5.000 προσφύγων και μεταναστών σε κάθε περιοχή, ανάλογα με τον πληθυσμό τους. Όμως, σε λίγες ημέρες θα σκάσει σαν μπαλόνι η είδηση και τότε όλοι θα αναγκαστούν να καταπιούν τις γλώσσες τους», καταλήγει ο κ. Χριστοδούλου, εξηγώντας μας τον λόγο που αποκρύπτουν το γεγονός.
«Φοβούνται τη λαϊκή κατακραυγή και νομίζουν ότι είναι καλύτερα να πιάσουν στον ύπνο τον κόσμο. Ποιος θέλει μια χωματερή δίπλα στο σπίτι του; Κανείς! Αντιστοίχως, κανένας δεν θέλει στη γειτονιά του δυστυχία, πόνο, φτώχεια και μιζέρια! Αυτό είναι που φοβούνται… Όσο γα τον λόγο που το δέχονται και δεν αντιδρούν; Το οικονομικό όφελος, αφού οι χρεοκοπημένοι δήμοι έχουν να βγάλουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από τις αναθέσεις για τη θερμαινόμενη στέγαση, τη σίτιση και ποιος ξέρει τι άλλο τους έχουν τάξει»!

«Άσος στο μανίκι» του Τσίπρα

Παράλληλα, σύμφωνα πάντα με τις αποκαλυπτικές πληροφορίες μας, τον διαχειριστικό ρόλο έχε αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, που καλείται να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά, καθώς ήδη «ξηλώνει» μεταλλικά κτίρια τύπου ΤΟΛ από παλαιά στρατόπεδα για τις ανάγκες των μεταναστών, όπως κουζίνες, αποθήκες και τουαλέτες. Μάλιστα, οι κινήσεις του ΥΠΕΘΑ, κ. Πάνου Καμμένου, παρά το ότι γίνονται υπό άκρα μυστικότητα (χαρακτηριστικό των Ενόπλων Δυνάμεων), σε λίγα εικοσιτετράωρα θα δουν το φως της δημοσιότητας, καθώς όσοι γνωρίζουν καλά το θέμα υποστηρίζουν ότι «ο πρωθυπουργός θέλει να χρησιμοποιήσει το σχέδιο των «ηπειρωτικών hotspots» ως άσο στο μανίκι του για τη Σύνοδο της 6ης Μαρτίου, όπου θα κληθεί αφενός να δώσει εξηγήσεις για τον τρόπο διαχείρισης του Προσφυγικού στους Ευρωπαίους εταίρους, αλλά και για να ασκήσει την ανάλογη πίεση σε Ευρωπαίους και Τούρκους που δεν έχουν κάνει το παραμικρό βήμα προόδου στο υπό εξέλιξη δράμα».

Πηγή εφημ. «Ανεξαρτησία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νίκου Μούδουρου  

«Ας μιλήσουμε καθαρά. Είμαστε σε πόλεμο!… Πλέον η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα που να ονομάζεται Συριακό. Η περιοχή μέχρι και το Χαλέπι είναι θέμα της Τουρκίας…».
Αυτά έγραφε, στις 17 Φεβρουαρίου 2016, ο Ιμπραχήμ Καράγκιουλ της φιλοϊσλαμικής εφημερίδας «Γιενί Σιαφάκ».
Μια προσεκτική αποκωδικοποίηση των «πολεμικών ιαχών» του γνωστού αρθρογράφου μπορεί να φωτίσει περισσότερο τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) σε σχέση με τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία. Είναι γεγονός ότι, μέσα από τα γραφόμενα της ισλαμικής διανόησης της Τουρκίας, κάποιος μπορεί να παρακολουθήσει με σχετική καθαρότητα τα προβλήματα που δημιουργούν οι ανατροπές επί του συριακού εδάφους, αλλά και το πώς η Άγκυρα σχεδιάζει τις επόμενές της αντιδράσεις.

Γιατί όντως μετά από την ενεργότερη εμπλοκή της Ρωσίας στο Συριακό φαίνεται ότι απελευθερώθηκαν τέτοιες δυναμικές που διευρύνουν συνεχώς το χάσμα μεταξύ των πολιτικών στόχων της Άγκυρας για τη Συρία και των εργαλείων που χρησιμοποιεί για την εκπλήρωσή τους. Η πρόσφατη ενεργοποίηση στρατιωτικής ισχύος ενάντια στο Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) των Κούρδων της Συρίας ξεδιπλώνει την προσπάθεια «παλινόρθωσης» της όποιας επιρροής θέλει να έχει η Τουρκία στον καθορισμό της «νέας Συρίας». Αποτελεί συνεπώς ένα δείγμα της ανταπόκρισης της Άγκυρας ενώπιον των νέων στρατιωτικών και διπλωματικών δεδομένων του τελευταίου χρονικού διαστήματος.

Τα κενά μεταξύ στόχων και εργαλείων υλοποίησης – Εάν ήθελε κάποιος με απλά λόγια να περιγράψει τους στόχους που έθεσε η Τουρκία για τη Συρία από το 2011 και μετά, αναπόφευκτα θα πρέπει να καταγράψει τις εξής επικεφαλίδες:

1. Οριστική απομάκρυνση του Άσαντ από την εξουσία.
2. Προστασία του αδιαίρετου του συριακού εδάφους με τρόπο που να εμποδίζεται η οποιασδήποτε μορφής κρατική οικοδόμηση των Κούρδων, αλλά να διευκολύνεται η οικονομική διείσδυση της Τουρκίας.
3. Εκμηδενισμός των προοπτικών ενίσχυσης της επιρροής ξένων κρατών στη νέα κατάσταση πραγμάτων, κάτι που υπονοούσε περισσότερο την επιρροή του Ιράν και της Ρωσίας.

Ιδιαίτερα από τα τέλη του 2011 και μετά, για την υλοποίηση των προαναφερθέντων, η Τουρκία εμφανίστηκε με πιο προωθημένες θέσεις και ενέργειες ακόμα και από τις ΗΠΑ. Πρωτοστάτησε στην εντατικοποίηση του εμφυλίου εσωτερικά, ενώ μετατράπηκε στην αποκλειστική «προστάτιδα δύναμη» της λεγόμενης μετριοπαθούς ισλαμικής αντιπολίτευσης, επιδιώκοντας να της προσδώσει διεθνή ερείσματα. Γραφεία αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη, συναντήσεις συντονισμού στην Άγκυρα και μια σειρά συνεδρίων για πολιτικές αποφάσεις, ήταν μερικές από τις δημόσιες εκφράσεις της καθοδήγησης της Άγκυρας για ενίσχυση των ένοπλων αντιπολιτευτικών ομάδων κατά του Άσαντ. Παράλληλα, όμως, η κυβέρνηση ΑΚΡ προσπάθησε πολύ και για τη συγκρότηση ενός στρατιωτικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ.

Όταν οι δύο αυτοί άξονες αποδείχθηκαν επί του πρακτέου αντιπαραγωγικοί και ενώπιον της εντατικοποίησης των τεράστιων προσφυγικών κυμάτων, η Τουρκία πέρασε στη δεύτερη φάση. Ξεκίνησε να εργάζεται για την προώθηση της ιδέας δημιουργίας «ζώνης ασφάλειας» εντός συριακών εδαφών. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, η εν λόγω περιοχή -στρατιωτικά προστατευμένη από ξηρά και από αέρα- θα μπορούσε να γίνει χώρος φιλοξενίας των προσφύγων, αλλά και ένα φυσικό εμπόδιο προς την ενοποίηση των τριών αυτόνομων καντονίων των Κούρδων, τα οποία συγκροτούν τη Ροζιάβα. Παράλληλα, ο Ερντογάν εισήλθε σε μια διαδικασία ενίσχυσης της συνεργασίας της χώρας του με τις μοναρχίες του Κόλπου, και ειδικά με τη Σαουδική Αραβία, ούτως ώστε οι διπλωματικές ενέργειες να αποκτήσουν μια ελάχιστη έστω διεθνή νομιμοποίηση. 

Αποκοπή των θυλάκων επιρροής της Τουρκίας

Σταδιακά όμως οι εξελίξεις επί του εδάφους και η αναδιάταξη ισορροπιών που προκαλούσαν στο διεθνές επίπεδο αμφισβήτησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τους τουρκικούς στόχους. Ουσιαστικό σημείο ανατροπής ήταν η κορύφωση της ρωσικής και ιρανικής στρατιωτικής παρουσίας στα πολεμικά μέτωπα της Συρίας. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε αλλαγή του συσχετισμού δύναμης επί του εδάφους φαίνεται να δυσκόλευε περισσότερο την επιβίωση των εσωτερικών καναλιών επιρροής που δημιούργησε η Άγκυρα.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η περικύκλωση της πόλης Χαλέπι από τον συριακό στρατό. Η πόλη Χαλέπι ήταν το δεύτερο άκρο του διαδρόμου που ξεκινούσε από την τουρκική πόλη Κίλις στα τουρκοσυριακά σύνορα. Μέχρι και πριν τρεις μήνες, ο συγκεκριμένος διάδρομος εξυπηρετούσε τη συνέχιση της επικοινωνίας της Τουρκίας με τις ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες στο Χαλέπι, τόσο σε επίπεδο τεχνικής υποστήριξης, όσο και πολιτικών σχεδιασμών. Η ίδια διαδρομή απέκοπτε επίσης την επαφή του ενός με τα υπόλοιπα δύο καντόνια της Ροζιάβα και επομένως προέβαλλε ως ένα τεχνητό εμπόδιο στην κουρδική ενοποίηση της περιοχής. Καθόλου τυχαία μάλιστα, η γεωγραφική θέση της πόλης Χαλέπι τη μετατρέπει σε ένα «προχωρημένο φυλάκιο» στη συριακή πλευρά της περιοχής που η Τουρκία διεκδικεί να μετατρέψει σε ζώνη ασφάλειας.
Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, η περικύκλωση της πόλης σημαίνει ουσιαστικά την αποκοπή της αρτηρίας επικοινωνίας της Τουρκίας με ένα στρατηγικό κομμάτι της συριακής αντιπολίτευσης. Η παράλληλη προώθηση των Κούρδων σε περιοχές όπως η Άζεζ, οι οποίες βρίσκονται επίσης στον άξονα Κίλις-Χαλέπι, προκάλεσε τη ριζοσπαστικοποίηση των ανησυχιών του Ερντογάν.

Όπως εύκολα συνάγεται από τις απόψεις Τούρκων αναλυτών, η κυβέρνηση της Τουρκίας φοβάται ότι με τις προαναφερθείσες στρατιωτικές μεταβολές έχουν ενεργοποιηθεί ταυτόχρονα πολλές διαδικασίες που αμφισβητούν τη μελλοντική επιρροή της χώρας στην περιοχή. Η περικύκλωση της πόλης Χαλέπι καταγράφεται από πολλούς ως η αρχή του τέλους των διαφόρων ένοπλων οργανώσεων της περιοχής, τις οποίες και εξοπλίζει η Τουρκία. Μεγαλώνει ο κίνδυνος έναρξης ενός νέου προσφυγικού κύματος προς τα τουρκικά σύνορα, το οποίο αυτή τη φορά υπολογίζεται να φτάσει μέχρι και 600 χιλιάδες ανθρώπους.
Επιπρόσθετα, οι συγκεκριμένες ανακατατάξεις εκτιμάται ότι προσδίδουν μια πιο ισχυροποιημένη θέση στην κυβέρνηση Άσαντ, στη Μόσχα και στους Κούρδους της Συρίας, ενόψει της συνέχισης των διαπραγματεύσεων της Γενεύης για το Συριακό. Την ίδια στιγμή και σε συνδυασμό με την αύξηση των διεθνών ερεισμάτων του κουρδικού PYD, η Άγκυρα υπολογίζει ότι οι Κούρδοι της Συρίας αποκτούν σταδιακά τα πολιτικά και στρατιωτικά εχέγγυα για να πρωταγωνιστήσουν και σε μια πιθανή οργανωμένη στρατιωτική επίθεση ενάντια στη Ράκκα, δηλαδή το συριακό προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους. 

Τουρκία – Σαουδική Αραβία: Το λάθος του 2003 και οι «τρεις γομφίοι» των σουνιτών

Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιθέσεις της Τουρκίας ενάντια σε θέσεις των Κούρδων στα βόρεια της Συρίας, στη βάση των ανησυχιών της Άγκυρας, αποτελούν την έκφραση του ενός από τα δύο κύρια μέρη των προληπτικών κινήσεων που υλοποιεί αυτή την περίοδο. Μετά την πρόσφατη περιοδεία του σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, ο Ερντογάν δήλωσε τα εξής:
«Δεν επιθυμώ να γίνει το ίδιο λάθος στη Συρία με αυτό που έγινε στο Ιράκ. Εγώ ήμουν υπέρ του διατάγματος της 1ης Μαρτίου 2003… Η Τουρκία με εκείνο το διάταγμα θα βρισκόταν στο Ιράκ και το Ιράκ δεν θα ήταν στη σημερινή κατάσταση. Το διάταγμα της 1ης Μαρτίου 2003 θα έφερνε την Τουρκία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων… Είναι σημαντικό να βλέπεις ορίζοντες». 
Η δήλωσή του αυτή είναι σημαντική από πολλές απόψεις. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας υπενθυμίζει ότι η απόρριψη του διατάγματος που αφορούσε στη χρησιμοποίηση των εδαφών της χώρας από τις ΗΠΑ για εισβολή στο Ιράκ, αλλά και στην παρουσία τουρκικού στρατού σε περιοχές του Βορείου Ιράκ, στέρησε από την Άγκυρα ερείσματα για το μέλλον της γειτονικής χώρας. Την 1η Μαρτίου 2003, στην ιστορική συνεδρία της Εθνοσυνέλευσης, οι βουλευτές του ΑΚΡ αφέθηκαν να ψηφίσουν κατά συνείδηση, με αποτέλεσμα να μην εγκριθεί το εν λόγω διάταγμα παρά τη διαφορετική άποψη του τότε ηγέτη του κόμματος.
Ο Ερντογάν επαναφέρει το παράδειγμα, ομολογώντας ότι όπως έχει προκύψει η κατάσταση στη Συρία, ο μοναδικός δρόμος διασφάλισης της επιρροής της Τουρκίας είναι η ενεργοποίηση μέτρων σκληρής ισχύος. Συνεπώς, το πρώτο μέρος των αντιδράσεων της Άγκυρας ενώπιον των νέων γεωπολιτικών μετατοπίσεων επί του συριακού εδάφους μετατρέπει τη διπλωματία σε υποστηρικτική βάση της στρατιωτικής ισχύος και όχι το αντίθετο. Γιατί, όπως εξηγεί ο Αμπντουλκαντίρ Σελβί της φιλοϊσλαμικής «Γιενί Σιαφάκ», «Η διεθνής κοινότητα καταλαβαίνει μόνο μία γλώσσα… αυτήν της δύναμης». 

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ

Πάντως πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Συρία, θα βρίσκονται στο προσκήνιο το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Οι δύο χώρες αντιλαμβάνονται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο ως απειλή την πιθανότητα πολιτικής επιβίωσης του Άσαντ, κυρίως λόγω Ιράν.
Βεβαίως η Άγκυρα θεωρεί αρκετά ευνοϊκή τη συγκεκριμένη συγκυρία και για την κατασκευή νέων απειλών. Για παράδειγμα δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες πολλαπλασιάστηκαν οι τηλεοπτικές εκπομπές, αφιερώματα και αναλύσεις στα φιλοϊσλαμικά ΜΜΕ της χώρας για το ενδεχόμενο, μετά τη Συρία, «οι ξένες δυνάμεις» (βλέπετε Ιράν, Ρωσία) να αναλάβουν την αποσταθεροποίηση Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας ταυτόχρονα. 

Πώς κινείται ο Τούρκος Πρόεδρος;

Ο Καντρί Γκιουρσέλ, δημοσιογράφος-αναλυτής σε θέματα τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, μιλώντας στο διαδικτυακό κανάλι Medyascope την προηγούμενη εβδομάδα, εκτιμούσε ότι «Αν αμοληθεί ο Ερντογάν είναι ικανός να κάνει πόλεμο». Ο Γκιουρσέλ αναφερόταν στον σκεπτικισμό που εκφράζει ένα μέρος της στρατιωτικής ιεραρχίας της χώρας για την πιθανότητα επέμβασης στη Συρία, ως ένα από στα στοιχεία που συγκρατούν την επιθετική πολιτική συμπεριφορά του Προέδρου της Τουρκίας.
Είναι γεγονός ότι οι ανώτεροι στρατηγοί το τελευταίο χρονικό διάστημα αφήνουν να διαρρεύσει το μήνυμα ότι δεν θα πρέπει να γίνει καμιά κίνηση που να βλάψει τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ. Ο σημερινός αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Χουλουσί Ακάρ, είναι γνωστός για τις πολύ καλές του διασυνδέσεις με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, αλλά και για την προτεραιότητα που δίνει στον συντονισμό των κινήσεων του στρατού της Τουρκίας με τη Συμμαχία.

Παρόλα αυτά, η επιμονή Ερντογάν για μια πιο δυναμική εμπλοκή της Τουρκίας στο συριακό έδαφος δεν θα πρέπει να ειδωθεί ως ανορθολογική ή μια έκρηξη της στιγμής. Ο ίδιος επίσης μπορεί να αξιολογήσει τη σημασία των κοινών ενεργειών με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Συνειδητοποιεί ότι μια μονομερής απόφαση για στρατιωτική εισβολή στη Συρία θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην Τουρκία. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας θα επιθυμούσε να έχει την άμεση ή την έμμεση στήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε μια ενδεχόμενη απόφαση δυναμικών μέτρων, γιατί γνωρίζει ότι απέναντί του πλέον στέκεται η Ρωσία.
Όμως την ίδια στιγμή, ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πώς να ζορίζει τα πολιτικά και διπλωματικά όρια. Όταν για παράδειγμα λέει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να σταματήσει η Τουρκία τους βομβαρδισμούς θέσεων των Κούρδων εντός Συρίας, παρά τις κατά συρροή δηλώσεις-παραινέσεις αξιωματούχων της Δύσης, σημαίνει ότι προηγουμένως έχει μετρήσει τις δυνατότητες που του παρέχονται για δημιουργία επιπλέον πιέσεων προς τους συμμάχους του. Ανεξάρτητα εάν στο τέλος καταφέρει να επιβάλει τη δική του θέση, αυτή τη στιγμή πιέζει για να μην περάσει ολοκληρωτικά η θέση άλλων παραγόντων που εμπλέκονται στη Συρία. Διαμέσου αυτού, επιδιώκει να κερδίσει το χαμένο έδαφος που προκάλεσε η απευθείας εμπλοκή της Τουρκίας στον συριακό εμφύλιο.

Τουλάχιστον η εμπειρία των τελευταίων τριών χρόνων, από το 2013 και μετά, δείχνει ότι τη στιγμή που ο Ερντογάν νιώθει στριμωγμένος πολλαπλασιάζει την επιθετικότητα της πολιτικής του. Όσο πιέζεται και αμφισβητείται, προσπαθεί να κερδίσει το χαμένο έδαφος με τακτικές περισσότερης έντασης, οι οποίες δεν είναι αναμενόμενες από τον αντίπαλο. Συνεπώς, εάν και σε αυτή τη φάση θα ακολουθήσει την πολιτική πόλωσης, σημαίνει ότι θα ενεργοποιήσει τα τρία «εργαλεία» που διαθέτει σε αυτή τη συγκυρία:
  • την εντατικοποίηση των εκβιασμών προς την Ε.Ε. για το θέμα των προσφύγων,
  • τη συνέχιση του εξοπλισμού ισλαμιστικών ομάδων εντός Συρίας, καθώς και,
  • την κλιμάκωση της βίας που ασκείται στις νοτιοανατολικές-κουρδικές πόλεις της Τουρκίας για περιθωριοποίηση των εστιών αυτονομίας που ανακηρύσσει το ΡΚΚ.
Το τελευταίο άλλωστε θα είναι και μια μορφή «πολιτικής εκδίκησης» για τις επιτυχίες του αντίστοιχου κινήματος των Κούρδων της Συρίας. Η πρόσφατη βομβιστική επίθεση στις 17 Φεβρουαρίου 2016 στο κέντρο της Άγκυρας, ενταγμένη στο προαναφερθέν πλαίσιο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακριβώς ως βάση περαιτέρω έντασης στα τουρκοσυριακά σύνορα.

Ο Νίκος Μούδουρος είναι δρ Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θάνου Οικονομόπουλου

Βρόχος για ολόκληρη την Ευρώπη το Προσφυγικό. Αλλά η… καρωτίδα είμαστε εμείς εδώ στην Ελλάδα! Και θα υποστούμε (υφιστάμεθα ήδη, δηλαδή…) τους επιθανάτιους σπασμούς της ασφυξίας…

Η απειλή της αποπομπής μας από τη Ζώνη Σένγκεν, στην ουσία δεν έχει νόημα. Τα σύνορά μας, είναι ήδη κλειστά. Στην πράξη. Μας νοιάζει το… επίσημο πιστοποιητικό δηλαδή που θα πιστοποιεί τον θάνατό μας; Δεν βλέπουμε τι γίνεται στην Ειδομένη; Δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει μια «κουτσουλιά» νησί, το Καστελλόριζο, να έχει τούτη την ώρα πάνω του αριθμό κατατρεγμένων ψυχών τουλάχιστον τετραπλάσιο από τους μόνιμους κατοίκους του; Δεν πανικοβαλλόμαστε από την κατάσταση που επικρατεί στα άλλα νησιά; Σχεδόν σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης;

Σύμφωνοι, ως χώρα, με τη δεδομένη κυβέρνηση, ολιγωρήσαμε να αντιδράσουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε και έπρεπε. Με ιδεοληψίες και «εθνικές περηφάνειες» δεν σπεύσαμε να εκμεταλλευθούμε τη βοήθεια που (υποτίθεται ότι…) μας προσέφερε η πανικόβλητη από τις ανεξέλεγκτες ροές προσφύγων Ευρώπη.
Κι έτσι, τους προσφέραμε το πρόσχημα να… μας φορτώσουν με ευθύνες που βεβαίως και δεν μας αναλογούν για ένα τέτοιο πρόβλημα, μία από τις μεγαλύτερες βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών τα τελευταία 100 χρόνια.
Αλλά αυτό είναι το υποκριτικό επιφαινόμενο μόνο. Και τα πάντα… όλα να είχαμε κάνει εγκαίρως και σύμφωνα… προς τας υποδείξεις, το πρόβλημα και πάλι αξεπέραστο θα ήταν. Κανείς μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το εν εξελίξει δράμα. Και η Ευρώπη (των… λαών και της αλληλεγγύης, τρομάρα της!) δεν ψάχνει για λύσεις. Να βρει το εύκολο εξιλαστήριο θύμα πασχίζει, να το κάνει… Νταχάου προσφύγων, για να κρατήσει αυτούς τους δύστυχους μακριά από τη δική της αυλή…

Τα νέα δεν είναι καλά. Η Τουρκία, που εκβίασε μέσω Γερμανίας την παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή, με πρόσχημα το Προσφυγικό, αλλά στην ουσία για να διευκολύνει τις απελπισμένες πολιτικές της σε σχέση με τον κουρδικό εφιάλτη της, με το που πέτυχε, άρχισε… τα γνωστά της παιγνίδια.
Ήδη, εκπρόσωπός της στη δύναμη της του ΝΑΤΟ δήλωσε ότι η Άγκυρα ποτέ δεν συμφώνησε στην αναγκαστική επιστροφή των λαθρομεταναστών, που ξεκινούν από τα παράλιά της, σε τουρκικό έδαφος!
Και ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, δεν… περίμενε και πολύ: Απερίφραστα δήλωσε ότι αν η ΝΑΤΟϊκή δύναμη «αποτροπής» αποδειχθεί, μέσα το πολύ σε τρεις εβδομάδες, ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή της, τότε η Ευρώπη θα πρέπει να βρει «άλλους αποτελεσματικότερους τρόπους να διασφαλίσει τα σύνορά της».

Και στο μεταξύ, κλείσιμο των συνόρων έχουν επιβάλει στην πράξη τα Σκόπια και η Βουλγαρία, η Αυστρία «έκλεισε» και τα δικά της ανακοινώνοντας ότι θα δέχεται μόνο… 80 πρόσφυγες ημερησίως (όταν στην Ελλάδα συρρέουν σε 24 ώρες χιλιάδες), ο ημέτερος κ. Μουζάλας ομολογεί ότι «φοβάται πάρα πολύ ένα… κλείσιμο (των κλειστών) συνόρων» και όλοι μαζί παριστάμεθα μάρτυρες της απόλυτης τρέλας, χώρες – μέλη της Ε.Ε., όχι μόνο να ανέχονται «εχθρικές» πράξεις χωρών (που τις παρακαλούν να τις δεχθούν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια) εναντίον της Ελλάδας, από δεκαετίες μέλος της Ε.Ε., αλλά… να τις συνδράμουν κιόλας!

Όσο η εκρηκτική κατάσταση στην περιοχή μας συνεχίζεται κλιμακούμενη και η διαφαινόμενη «λύση» είναι ο κίνδυνος ενός, περιορισμένου έστω, Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, πολύ φοβούμαι ότι δεν έχουμε περιθώρια (πλέον…) ούτε να κρίνουμε και να σχολιάζουμε αν καλώς ή κακώς, υπό πίεση ή αυθορμήτως, δεχθήκαμε την «επιδιαιτησία» του ΝΑΤΟ, ούτε να το παίζουμε «κοκοράκια» στις περίπλοκες σχέσεις μας με ασυγκρίτως μεγαλύτερες και «αυθάδεις» δυνάμεις.
Πόσο μάλλον, όταν αυτές έχουν αποδείξει έμπρακτα ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός…
Δεν αντιλέγει κανείς, ότι είναι μία αναγκαστική «συμμόρφωσή» μας, που δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν Έλληνα, σε όποιον χώρο και αν ανήκει. Αλλά αυτή είναι, δυστυχώς, η θλιβερή πραγματικότητα…

Μία πραγματικότητα πολύ πιεστική και απειλητική. Επειδή διακυβεύονται πολύ περισσότερα από… μία (ακόμη) μείωση συντάξεων, περικοπή «κεκτημένων», ή παιγνίδια διατήρησης ή κατάκτησης της εξουσίας.
Εδώ πρόκειται για τον άμεσο κίνδυνο εκ των πραγμάτων εμπλοκής μας σε μία παγκόσμια πολεμική παλαβομάρα και για την εφιαλτική προοπτική η χώρα να μετατραπεί «ανεπαισθήτως» σε ένα απέραντο προσφυγικό καταυλισμό, την ώρα που αδυνατεί να ταΐσει τους δικούς της πολίτες…

Αν τώρα δεν είναι η ώρα για εθνική ομοψυχία, σύμπλευση και συνεργασία, αναρωτιέμαι πότε θα είναι…

Πηγή εφημ. «Ανεξαρτησία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι τούρκοι στρατιωτικοί αρνούνται να εφαρμόσουν όσα συμφώνησε η κυβέρνηση της Τουρκίας με ΝΑΤΟ και Ευρώπη!!!

“Στον αέρα” είναι με ευθύνη της Τουρκίας η απόφαση που ελήφθη σε επίπεδο υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ για την επιτήρηση-έλεγχο των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών στην περιοχή ανάμεσα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στα Μικρασιατικά παράλια, απόφαση με την οποία είχε συμφωνήσει τότε η Άγκυρα.

Με σειρά ενεργειών μέσα στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ, όπου καταρτιζόταν το επιχειρησιακό σχέδιο, η Τουρκία προέβαλλε τις παράλογες και παράνομες διεκδικήσεις της φθάνοντας στο σημείο να ζητήσει να διεξάγονται οι επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και δυτικά των ελληνικών νησιών του Αιγαίου! Θέτουν ακόμα θέμα αποστρατικοποιημένων νησιών, γκρίζων ζωνών και άλλες αβάσιμες διεκδικήσεις.

Έτσι, επιβεβαιώνονται από υψηλές πηγές του ΥΠΕΘΑ οι πληροφορίες για τα εμπόδια που θέτουν οι Τούρκοι -συνεπικουρούμενοι και από νατοϊκούς- στην αποστολή “αναχαίτισης” των προσφυγικών ροών στο Αιγαίο.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που προέρχονται από διαφορετικές πηγές η εικόνα έχει ως εξής:
  • Μετά την πολιτική απόφαση σε επίπεδο υπουργών Άμυνας ΝΑΤΟ η διαδικασία πέρασε σε επίπεδο στρατιωτικών εκπροσώπων.
  • Εκεί έγινε το εξής απίστευτο για όποιον δεν ξέρει την Τουρκία: ο στρατιωτικός εκπρόσωπός της όταν πιέστηκε είπε ότι “δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτά που αποφάσισαν οι πολιτικοί”!!!
  • Σε σύσκεψη διπλωματών οι Τούρκοι έθεσαν θέμα περιπολιών στον 25ο μεσημβρινό ακριβώς στο κέντρο του Αιγαίου!
  • Οι Τούρκοι κατέθεσαν στον SACEUR έγγραφο στο οποίο συμπεριέλαβαν όλες τους τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Δεν έγινε δεκτό. Η Άγκυρα θέλει να θέσει θέμα αποστρατικοποιημένων νησιών.
Οι απόψεις αυτές της Άγκυρας έχουν προκαλέσει δυσμενές κλίμα για την Τουρκία, με σχεδόν όλες τις χώρες-μέλη της Συμμαχίας να τάσσονται υπέρ των ελληνικών θέσεων για άμεση υλοποίηση της πολιτικής απόφασης, όπως επισήμανε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις των στρατιωτικών συντακτών για την εξέλιξη του θέματος.

Αλγεινή εντύπωση, μάλιστα, προκάλεσε όταν -σε συνεδρίαση, με τη συμμετοχή των αντιπροσώπων της Ελλάδας, της Τουρκίας της Γερμανίας, με τον πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής- ανώτατος Τούρκος στρατιωτικός, χρησιμοποιώντας απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, είπε ότι δεν μπορεί να συμφωνήσει με τις θέσεις της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας!
Το θέμα του επιχειρησιακού σχεδίου έχει παραπεμφθεί από τη στρατιωτική επιτροπή σε επιτροπή του ΝΑΤΟ σε επίπεδο χαμηλών πρέσβεων, προκειμένου να εξευρεθεί λύση στην εμπλοκή που έχει παρουσιασθεί.

Από ελληνικής πλευράς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος έχει αποστείλει επιστολή στον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ,, με την οποία ζητά την άμεση εφαρμογή της απόφασης που ελήφθη σε επίπεδο υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, προειδοποιώντας ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση διευκολύνει το έργο των δουλεμπόρων, η ανάσχεση των οποίων αποτελεί έργο της Συμμαχίας.

Ο κ. Καμμένος θα έχει, επίσης, τηλεφωνική συνομιλία με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ στις 7.00 το απόγευμα για το θέμα και νωρίτερα με τη Γερμανίδα υπουργό Άμυνας. Επίσης ενημέρωσε σχετικά τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη, τον διευθυντή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, και τον διοικητή του 6ου αμερικανικού στόλου Αμερικής, αντιναύαρχο James Foggo ΙΙΙ, ο οποίος επισκέφθηκε σήμερα το υπουργείο συνοδευόμενος από τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα και τον προϊστάμενο του Γραφείου ελληνοαμερικανικής αμυντικής συνεργασίας στην Ελλάδα.

Τέλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο κ. Καμμένος εκτίμησε πως διεφάνη ότι η απόφαση είναι υπέρ της Ελλάδας, γιατί –όπως είπε, τώρα οι Τούρκοι αρνούνται να την εφαρμόσουν, αν ήταν υπέρ τους θα την είχαν εφαρμόσει πρώτοι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σχεδιάζουν να γεμίσουν με κέντρα 
λαθρομεταναστών ολόκληρη την χώρα! 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Η πιθανότητα δημιουργίας νέων κέντρων μετεγκατάστασης προς προώθηση προσφύγων-μεταναστών, σε άλλες περιοχές εξετάζεται για τον διαχωρισμό των εθνοτήτων, διευκρίνιζαν αρμόδιες πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με αφορμή πληροφορίες περί δημιουργίας νέων κέντρων. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι δεν πρόκειται για hot spots αλλά για relocation camps (κέντρα μετεγκατάστασης, δηλαδή μεταφοράς τους στην ηπειρωτική χώρα, η οποία αναμένεται να γεμίσει με άγνωστο αριθμό τέτοιων κέντρων, αφού πληροφορίες αναφέρουν πως αναμένεται να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα περίπου 1,5 εκατομμύρια λαθρομετανάστες και πρόσφυγες).

Οι ίδιες πηγές επαναλάμβαναν ότι γίνονται συσκέψεις των συναρμόδιων υπουργών για την αντιμετώπιση του προσφυγικού. Εξάλλου, όσον αφορά στο επιχειρησιακό σχέδιο για την επιτήρηση - έλεγχο των προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών στο Αιγαίο, αρμόδιες πηγές του ΓΕΕΘΑ επισήμαναν την απαράβατη αρχή του ΝΑΤΟ οι αποφάσεις να λαμβάνονται με ομοφωνία.

Σε περίπτωση που δεν υπάρξει ομοφωνία στο επίπεδο της στρατιωτικής επιτροπής - η οποία καταρτίζει το εν λόγω σχέδιο- τότε το θέμα θα παραπεμφθεί στην επιτροπή μονίμων αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ σε επίπεδο πρέσβεων.
Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία θέτει ζητήματα στο υπό κατάρτιση από την στρατιωτική επιτροπή του ΝΑΤΟ επιχειρησιακό σχέδιο της Συμμαχίας, προσπαθώντας να αναιρέσει με αυτόν τον τρόπο τη θετική θέση της στην συμφωνία που επιτεύχθηκε στο πολιτικό σκέλος του ΝΑΤΟ - σε επίπεδο υπουργών 'Αμυνας- για την αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού.

Σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία σε επίπεδο πρέσβεων τότε το θέμα θα παραπεμφθεί στο συμβούλιο των υπουργών 'Αμυνας του ΝΑΤΟ. Οπότε, όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως οι αποφάσεις στο Αιγαίο θα παίρνονται γραφειοκρατικά, χωρίς καμία ανάμιξη της Ελλάδας και θα είναι -τουλάχιστον- χρονοβόρες.
Το τι θα συμβεί σε περίπτωση που η Τουρκία αξιώνει κάποια περίπτωση έρευνας και διάσωσης σε αμφιβητούμενα (από την πλευρά της) θαλάσσια ύδατα, φαίνεται πως δεν απασχολεί κανέναν...! Κι ας γνωρίζουμε όλοι (ή σχεδόν όλοι) πως η Τουρκία θα "στήσει" περιπτώσεις έρευνας (έχοντας "τυχαία" δικά της πλοία σε περιοχή άμεσης επέμβασης για διάσωση ναυαγών) και διάσωσης σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα που η ίδια αμφισβητεί...

Καθίσταται πλέον σαφές, στον απόλυτο βαθμό, πως αυτοί που κυβερνούν την χώρα δεν κατανοούν ούτε στον ελάχιστο βαθμό πως την οδηγούν σε απόλυτη καταστροφή. Όλως τυχαίως, είναι οι ίδιοι που μερικούς μήνες πριν διαλαλούσαν "ευτυχώς που μείναμε στην Ευρώπη και οι μετανάστες - πρόσφυγες δεν μένουν στην Ελλάδα αλλά μετακινούνται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης"... Αυτές τους οι δηλώσεις είναι και το χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοητικής τους ικανότητας. Εκτός και εαν γνώριζαν πως οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές ή... επεδίωκαν να οδηγήσουν τα αποτελέσματα σε αυτό που σήμερα συμβαίνει στη χώρα, οπότε κάθε άλλο παρά νοητικώς προβληματικοί είναι, αφού όλοι γνωρίζουμε πως "ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού"... Στην περίπτωση της (μετ)εγκατάστασης των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, όλοι επίσης γνωρίζουμε πως το αποτέλεσμα θα είναι η αλλοίωση της ταυτότητας της χώρας. Και δεν τολμούμε να αναφερθούμε τι θα συμβεί εάν και όταν αυτοί οι λαθρομετανάστες - πρόσφυγες (που θεωρούνται επικίνδυνοι από όλη την Ευρώπη, πλην της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου) αποφασίσουν να κινηθούν απειλητικά κατά των πολιτών και κατά της χώρας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που κινείτο στο όριο που επιτρέπει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Τώρα αποτελεί τον βασικό κορμό της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Συνεπώς, εκ των πραγμάτων, υποχρεούται να εκπροσωπεί το έθνος και τον λαό, και όχι μια παράξενη και αφελληνισμένη σύναξη της διεθνιστικής άκρας Αριστεράς, η οποία συμπεριφέρεται αυτοαναφορικά και δεν έχει, ούτε θέλει να έχει, την παραμικρή σχέση με την Ιστορία και την παράδοση του Γένους μας.

Τούτο το αυταπόδεικτο γεγονός τείνουν να λησμονούν ουκ ολίγοι υπουργοί της κυβέρνησης, οι οποίοι προκαλούν το κοινό αίσθημα με δηλώσεις, πράξεις και παραλείψεις τους. Δημοσιεύσαμε χθες ένα από τα πιο εξοργιστικά κρούσματα περιφρόνησης του έθνους από στέλεχος της κυβέρνησης: «Ο αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Ξυδάκης, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα (8-10 Φεβρουαρίου) τις χώρες με τις οποίες έχει πρόβλημα η Ελλάδα στο προσφυγικό ζήτημα -Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Αυστρία-, αποκάλεσε τα Σκόπια με το όνομα "Μακεδονία" σκέτο, όταν θέλησε να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί στα βόρεια σύνορά μας».

Η απαράδεκτη πράξη του κ. Ξυδάκη συμπληρώνει την ιδιαιτέρως άσχημη εικόνα που έχει ήδη δημιουργηθεί από τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, ο οποίος αρνείται τη Γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους, και από τον υπουργό Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά, που έχει χαρακτηρίσει «ρετσινιά» την αριστεία.

Τα προαναφερθέντα είναι ενδεικτικά της ιδεολογίας, αλλά και της αντίληψης περί της άσκησης πολιτικής από μια σημαντική μερίδα της νομενκλατούρας του κυβερνώντος κόμματος.

Ενώ εκπεφρασμένος στόχος της κυβέρνησης είναι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος, ορισμένα στελέχη της νιώθουν εχθρικά προς την ιδέα του έθνους!

Σε άλλες εποχές θα μπορούσε αυτή η μειοψηφία να θεωρηθεί ακίνδυνη και αδιάφορη προσθήκη σ' έναν μηχανισμό που διαχειρίζεται την κρατική εξουσία.

Όμως, στην εποχή που ζούμε, με όλα τα μέτωπα ανοιχτά και τις αντιξοότητες κλιμακούμενες, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να αποδειχθούν μοιραίοι για το κοινωνικό σύνολο. Χρειαζόμαστε εθνική πολιτική χωρίς ιδεοληψίες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Παναγιώτη Μποκοβού
Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
Πρώην υφυπουργός Οικονομικών


Η χώρα μας κατάντησε τα πειραματόζωο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εκπροσώπων των δανειστών μας. Ο κάθε αξιωματούχος βγάζει τα απωθημένα του, ξεσπώντας κατά της χώρας μας, για πραγματικές και φανταστικές αιτίες, ενώ οι διάφοροι πρόθυμοι ακόλουθοι του γερμανού υπουργού Οικονομικών, υπουργικού και πρωθυπουργικού επιπέδου, τον μιμούνται στις γνωστές πλέον επιθέσεις κατά της Ελλάδας, μέχρι του σημείου να ζητούν την έξοδό της από το ευρώ.
Ήδη είναι της μόδας στα πλαίσια της Ε.Ε. να ζητείται η αποπομπή της από τη συνθήκη Σένγκεν, αν και αυτό δεν είναι νομικώς δυνατό, όπως τόνισαν πολλάκις οι πλέον αρμόδιοι της Ε.Ε., όπως ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζ. Κλ. Γιούνκερ και ο επίτροπος Δ. Αβραμόπουλος και όπως γνωρίζει ο κάθε καλά πληροφορημένος ευρωπαίος πολίτης. Αλλά η φράξια των τεσσάρων πολιτικών ηγετών της Ουγγαρίας, Πολωνίας, Τσεχίας, Σλοβακίας, επιμένει στην έξοδό μας, γιατί λένε δεν φυλάσσουμε καλά τα θαλάσσια προς την Τουρκία σύνορά μας και αφήσαμε το 2015 το τσουνάμι των 850.000 λαθραίων, που μας έστειλε η τουρκική κυβέρνηση, να φτάσει στα νησιά μας και από εκεί να περάσει στην κεντρική Ευρώπη. Γιατί, όμως, διαμαρτύρονται; Η Γερμανία δέχτηκε περίπου 1 εκατομμύριο λαθραίους το 2015, γιατί χρειάζεται φθηνά εργατικά χέρια, ενώ η φράξια των 4 –όπως και άλλες χώρες –μέλη της Ε.Ε.- αρνούνται να δεχθούν τον αριθμό λαθραίων που τους καθόρισε η Ε.Ε.
Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!!!

Τα θαλάσσια σύνορα, βέβαια, δεν μπορούν να φυλαχθούν παρά μόνο με όπλα, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει κατά το διεθνές δίκαιο για πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Όμως αυτό μας συμβουλεύει η φράξια των τεσσάρων αυταρχικών καθεστώτων, καθώς και το Βέλγιο. Αλλά, επειδή δεν μπορούν να χτυπήσουν την Τουρκία, τον επίσημο διακινητή του 1 εκατομμυρίου λαθραίων το 2015, τα βάζουν με τη χώρα μας.
Προφανώς δεν μπορεί να καταργηθεί η συνθήκη Σένγκεν, δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση των υπηκόων των 28 κρατών της ΕΕ, στα εδάφη της, γιατί αυτό θα σημάνει το τέλος της μεγάλης ενιαίας αγοράς, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξάλλου, είναι σπασμωδικές οι προσπάθειες της φράξιας να κλείσουν τα σύνορα –και με δική τους βοήθεια- μεταξύ Ελλάδας – Σκοπίων – Βουλγαρίας. Κάτι τέτοιο θα σημάνει τον οικονομικό στραγγαλισμό των δύο αυτών χωρών, για να απολαμβάνουν τη ζωούλα τους οι βόρειοι εταίροι μας.

Σαν να μην μας έφταναν οι επιθέσεις των τεσσάρων της φράξιας και άλλων αξιωματούχων της Ε.Ε., μας προέκυψε και ο υπαλληλάκο του ΔΝΤ, που ζητεί με ηλεκτρονικό άρθρο του(!!!_) τη μείωση των συντάξεων και πρόσθετα μέτρα 9 δισεκατομμυρίων ευρώ, προφανώς για να καταστραφεί η χώρα μας εντελώς. Βέβαια, αυτά τα δυο μέτρα δεν προβλέπονται από το υπογραφέν το καλοκαίρι τρίτο Μνημόνιο και είναι αντιδεοντολογικό, ο πάσα ένας, που λέει ο λαός, να ζητεί στα καλά καθούμενα ό,τι του κατέβασε ο άρρωστος εγκέφαλός του.
Αυτά είναι ύποπτα, όπως εκείνη η απαίτηση του άλλου υπαλληλάκου να φορολογηθεί αγρίως η ελληνική ναυτιλία, που είναι καρφί στα μάτια των διεθνών ανταγωνιστών της (μα τι γίνεται; Παντού κυκλοφορούν φακελάκια;). Βέβαια, υπάρχουν και λογικοί στην Ε.Ε., πέραν των ήδη μνημονευθέντων: η καγκελάριος Α. Μέρκελ. Ο πρόεδρος Φρ. Ολάντ, που δεν δέχονται περιορισμό ή αναστολή της Σένγκεν, καθώς και ο αντικαγκελάριος Ζ. Γκάμπριελ, που τόνισε πρόσφατα ότι δεν μπορούν να υπάρξουν για την Ελλάδα άλλες περικοπές, γιατί υφίσταται κίνδυνος κοινωνικής αναταραχής.

Προφανώς για όλα αυτά ευθύνεται η κυβέρνηση, με την άγνοια, την έλλειψη εμπειρίας και την παροιμιώδη ανικανότητα των μελών της, που δεν μπορεί να τηρήσει εγκαίρως τα συμφωνηθέντα με τους εταίρους και τους δανειστές και δεν κατάφερε να στήσει στα νησιά κέντρα υποδοχής και καταγραφής των λαθραίων, όπως απαιτούσε η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, ούτε κέντρα φιλοξενίας στο εσωτερικό.
Και τι να κάνει ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής(;) που είναι μόνος με λίγους συνεργάτες; Ευτυχώς που στο τέλος η κυβέρνηση ανέθεσε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, δηλαδή στις Ένοπλες Δυνάμεις, αυτά τα έργα που στήθηκαν ήδη, σε λίγες ημέρες, χρόνο ρεκόρ. Αλλά οι υπουργοί της κυβέρνησης ομιλούν πολύ και σκέφτονται αφού φλυαρήσουν στα κανάλια και εκτεθούν και δεν δουλεύουν.
Στον οικονομικό τομέα επικρατεί μία χαώδης κατάσταση που οφείλεται στην υπερπληροφόρηση και στην μη έγκαιρη λήψη των αναγκαίων μέτρων. Θυμηθείτε το χάος με τις αποδείξεις: τον Δεκέμβριο του 2015 μας ζητούσε ο αρμόδιος υπουργός να κρατούμε αποδείξεις, χωρίς να υφίσταται νομοθετική ρύθμιση, ενώ το 2016 μας βομβαρδίζει για την ανάγκη πληρωμών μέσω καρτών μόνο, χωρίς να υπάρχει η ανάλογη νομοθετική ρύθμιση και να είναι γνωστές οι λεπτομέρειες.
Προ ημερών κυκλοφόρησε ότι θα επιβληθεί έκτακτη εισφορά 10% στο φόρο εισοδήματος και προχθές διαψεύσθηκε.
Αλλά και τα δύο αυτά νομοσχέδια, το ασφαλιστικό και το φορολογικό, που ουσιαστικά είναι κάποια μέτρα προς συζήτηση, κατάφεραν να κάνουν όλους τους εργαζόμενους να απεργούν, τους επιστήμονες να απέχουν και τους αγρότες να αποκλείουν τις εθνικές οδούς, να πολιορκούν τελωνεία, εφορίες, υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και να παραλύουν τη χώρα επί ένα μήνα.

Το μόνο ευχάριστο, στο εφιαλτικό και χαοτικό περιβάλλον που κυρίευσε τη χώρα μας, είναι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να καταρρέει. Ο ψεύτης, ο λαϊκιστής, ο πολιτικός απατεώνας, αποκαλύφθηκε. Ας μην βιαστεί η αντιπολίτευση: Τις εκλογές δεν τις κερδίζει η αντιπολίτευση. Τις χάνει πάντα η κυβέρνηση…

Πηγή εφημ. «Εστία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με πρόφαση το προσφυγικό, για το οποίο η Τουρκία έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης, η Άγκυρα αμφισβητεί το σύνολο της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στο αρχιπέλαγος του Αιγαίου!!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Καταπέλτης προς την ελληνική πλευρά είναι ένα σημερινό άρθρο της τουρκικής εφημερίδος Radikal, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχτεί καμία παραχώρηση με αφορμή τις περιπολίες του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα (εννοεί την περιοχή των Δωδεκανήσων που η Τουρκία θεωρεί αποστρατικοποιημένη ζώνη) και υπενθυμίζει με ωμό τρόπο το Casus belli της Τουρκίας για τα χωρικά ύδατα του Αιγαίου.

Σύμφωνα με την αρθρογράφο Barçın Yinanç, η άφιξη των πέντε νατοϊκών φρεγατών το Αιγαίο για περιπολίες δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να ερμηνευτεί σαν οποιοδήποτε παραχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και την αποδοχή της αναγνώρισης της Ελλάδας πέραν των στενών ορίων των έξη μιλίων.

Η τουρκική εφημερίδα αναφέρει ότι στην συμφωνία που έγινε τις 8 Φεβρουαρίου μεταξύ Γερμανίας Ελλάδας και Τουρκίας, αποφασίστηκε η συγκρότηση κοινής νατοϊκής ναυτικής δύναμης από την Ελλάδα, Τουρκία, Γερμανία και Καναδά, για την φύλαξη του Αιγαίου από την αυξανόμενη διέλευση των προσφύγων. Το πρόβλημα για την Τουρκία γεννάται από την έντονη παρουσία ελληνικού στόλου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, κάτι που δεν γίνεται αποδεκτό από την Άγκυρα. Δηλαδή με λίγα λόγια, μας πήραν τον γάιδαρο, τώρα θέλουν και το… σαμάρι!

Όπως υποστηρίζει χαρακτηριστικά η τουρκική εφημερίδα, «ο Σατανάς κρύβεται στις λεπτομέρειες» (Şeytan Ayrınıda), αυτής της συμφωνίας και η Τουρκία δεν θα κάτσει να πιαστεί κορόιδο παραχωρώντας οποιοδήποτε δικαίωμα στην ελληνική πλευρά από τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, με την πρόφαση της αποτροπής μεγαλυτέρου προσφυγικού ρεύματος.

Μάλιστα η τουρκική εφημερίδα δεν διστάζει να ομολογήσει μην κρατώντας ούτε τα προσχήματα, ότι η Τουρκία συμφώνησε για την παρουσία του νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο για να εμποδιστεί με κάθε τρόπο η συνεχής ροή των ρωσικών πολεμικών από την Μαύρη Θάλασσα στην Μεσόγειο, μια ροή που έχει ανησυχήσει έντονα την Άγκυρα.

Όπως αναφέρεται χωρίς να δίνονται λεπτομέρειες, η Τουρκία θα διεκδικήσει πιο ενεργό ρόλο και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, στην δημιουργία μεγαλύτερων προσχωμάτων της ρωσικής καθόδου στην Μεσόγειο που, όπως υποστηρίζει, στηρίζει και ενισχύει τους τρομοκράτες της Συρίας κατά της Τουρκίας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα αποτελέσματα των εξετάσεων DNA από τον βομβιστή αυτοκτονίας που σκότωσε 29 ανθρώπους στην πρωτεύουσα της Τουρκίας Άγκυρα την περασμένη εβδομάδα, δείχνουν ότι ο δράστης της επίθεσης ήταν γεννηθείς στην Τουρκία και όχι Σύρος όπως αρχικά ανακοίνωσε η κυβέρνηση, γνωστοποίησε ένα υψηλόβαθμος αξιωματικός των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας.

Η έκθεση υποδηλώνει ότι την επίθεση διέπραξε ο Αμπντουλμπακί Σομέρ, που γεννήθηκε στην πόλη Βαν στην ανατολική Τουρκία, είπε ο αξιωματούχος μιλώντας στο πρακτορείο Reuters.

Το όνομα Σομέρ το είχε αναφέρει η κουρδική αυτονομιστική οργάνωση Γεράκια για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν (TAK), όταν ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση σε μια ανακοίνωση που ανήρτησε στον ιστότοπό της την Παρασκευή.

Τα αποτελέσματα της έκθεσης δεν έχουν δοθεί επίσημα στη δημοσιότητα.

Η τουρκική κυβέρνηση είχε αρχικά κατονομάσει τον βομβιστή αυτοκτονίας ως τον Σαλίχ Νετζάρ, έναν Σύρο πρόσφυγα.

Οι τουρκικές αρχές επέμειναν εκ νέου στους δεσμούς του δράστη με τους Κούρδους παραστρατιωτικούς της Συρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί η απόφαση της συνόδου κορυφής της ΕΕ να απέκλεισε το ενδεχόμενο αποβολής της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν και να απομάκρυνε το ενδεχόμενο κλεισίματος των βορείων συνόρων της χώρας, αλλά στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει ακόμα κριθεί. Λόγω της τρομοκρατικής επίθεσης στο κέντρο της Άγκυρας, ο Νταβούτογλου ακύρωσε τη μετάβασή του στις Βρυξέλλες, γεγονός που εκ των πραγμάτων υποχρέωσε το ευρωιερατείο να μεταθέσει τις οριστικές αποφάσεις σε έκτακτη σύνοδο που θα συγκληθεί στις 6 Μαρτίου με τη συμμετοχή της Τουρκίας. Οι Ευρωπαίοι έχουν συνείδηση πως η συρρίκνωση του ρεύματος προσφύγων-μεταναστών προς τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου εξαρτάται από τη βούληση του καθεστώτος Ερντογάν.

Ρευστότητα επικρατεί και στο μέτωπο της αξιολόγησης. Στη συνάντησή του με την Μέρκελ και τον Ολάντ την Παρασκευή, αλλά και στη συνάντησή του με τον Γιούνκερ την προηγουμένη, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να αποσπάσει τη δέσμευση των συνομιλητών του ότι η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί μέσα στον Μάρτιο. Στο πλαίσιο αυτό ζήτησε το Κουαρτέτο να έρθει στην Αθήνα το συντομότερο δυνατόν και κυρίως να μην προβάλει μαξιμαλιστικές απαιτήσεις.

Η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος πρόεδρος ανταποκρίθηκαν όσον αφορά τον χρόνο έλευσης του Κουαρτέτου, αλλά, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις το παιχνίδι θα κριθεί σε χαμηλότερο επίπεδο. Ελληνικές κυβερνητικές πηγές εκφράζουν αισιοδοξία, αλλά οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ δημιουργούν ερωτηματικά. Μπορεί να μην είναι αρνητικές στο ύφος, αλλά επιβεβαιώνουν πως η κυρίαρχη άποψη στο Eurogroup είναι υπέρ της μείωσης των συντάξεων, αλλά και της λήψης πρόσθετων μέτρων για την κάλυψη εκτιμώμενου δημοσιονομικού κενού. Με άλλα λόγια, είναι πιο κοντά στη θέση του ΔΝΤ παρά στη θέση της Αθήνας.

Επισήμως, όλοι οι παράγοντες του ευρωιερατείου συμφωνούν πως πρέπει η αξιολόγηση να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατόν. Οι σκληροπυρηνικοί, όμως, προσθέτουν πως κρίσιμη σημασία δεν έχει μόνο ο χρόνος, αλλά και η «ποιότητα των μεταρρυθμίσεων». Το μήνυμα που στέλνουν στην κυβέρνηση Τσίπρα είναι πως εάν θέλει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης εντός του Μαρτίου, θα πρέπει να αποδεχθεί τις απαιτήσεις του Κουαρτέτου όχι μόνο για νέα μείωση συντάξεων, αλλά και για τα κόκκινα δάνεια και για την «αποπολιτικοποίηση της Δημόσιας Διοίκησης» και για το ταμείο ιδιωτικοποιήσεων.

Σύμφωνα με πηγή στις Βρυξέλλες, ωστόσο, το κλίμα είναι αρκετά πιο ευνοϊκό για την Αθήνα αυτές τις ημέρες. Οι λόγοι είναι δύο:

· Πρώτον, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα συνεργάσθηκε στο προσφυγικό-μεταναστευτικό και στήριξε την πολιτική της Μέρκελ και του Γιούνκερ, οι οποίοι ατύπως ωθούν προς μία πιο ευέλικτη αντιμετώπιση της Αθήνας.
· Δεύτερον, ότι η ΕΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλά ανοικτά μέτωπα και τουλάχιστον οι νουνεχείς του ευρωιερατείου δεν θα ήθελαν σ’ αυτή τη συγκυρία να αναζωπυρώσουν το ελληνικό πρόβλημα.

Η ίδια πηγή διευκρινίζει, όμως, πως το ευνοϊκό κλίμα δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές θα παραιτηθούν από τις απαιτήσεις τους. Σημαίνει απλώς ότι δεν επιθυμούν να τραβήξουν τα πράγματα στα άκρα. Με άλλα λόγια, θα επιδιώξουν μία εποικοδομητική διαπραγμάτευση με σκοπό να τα βρουν με την κυβέρνηση Τσίπρα κι όχι να της τραβήξουν το χαλί.

Το κλίμα αυτό επιβεβαιώνεται όχι μόνο από τη θερμή υποδοχή που επιφύλαξε ο Γιούνκερ στον πρωθυπουργό την περασμένη Πέμπτη, αλλά και από το άρθρο του Γκάμπριελ σε κορυφαίες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Ο Γερμανός αντικαγκελάριος και επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών ζήτησε να μην απομονωθεί η Ελλάδα από τη ζώνη Σένγκεν και να ελαφρυνθεί το χρέος της. Έκρουσε, μάλιστα, τον κώδωνα του κινδύνου, προειδοποιώντας το ευρωιερατείο για τον κίνδυνο η Ελλάδα να καταστεί μη κυβερνήσιμη, λόγω εκτεταμένης κοινωνικής αναταραχής.

Κοινοτικός παράγοντας είπε στο “Θέμα” ότι η Μέρκελ όχι μόνο ήταν ενήμερη για την πρωτοβουλία του Γκάμπριελ, αλλά και πως δεν είχε αντίρρηση. Τόσο η καγκελάριος όσο και ο αντικαγκελάριος φαίνεται πως συγκλίνουν στη θέση ότι δεν έχουν συμφέρον σ’ αυτή τη συγκυρία να πιέσουν με μαξιμαλιστικές απαιτήσεις την κυβέρνηση Τσίπρα σε βαθμό που να την αποσταθεροποιήσουν.

Η εκλογή του Μητσοτάκη είχε προκαλέσει κλίμα ευφορίας στους κόλπους του ευρωιερατείου. Θεώρησαν ότι υπάρχει πια εναλλακτική λύση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο αρχικός ενθουσιασμός, όμως, εξατμίσθηκε σε μεγάλο βαθμό όταν η ΝΔ ανακοίνωσε πως όχι μόνο δεν θα ψηφίσει τις δρομολογούμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό, αλλά και ότι το σχέδιο Κατρούγκαλου πρέπει να αποσυρθεί και να αρχίσει διάλογος από μηδενική βάση.

Ο ίδιος κοινοτικός παράγοντας μας είπε πως όσο και αν στο ευρωιερατείο κατανοούν τις κομματικές σκοπιμότητες του Κυριάκου, προτεραιότητά τους είναι η εφαρμογή του προγράμματος. Γι’ αυτό και μετά την αρνητική στάση της ΝΔ κάνουν δεύτερες σκέψεις, οι οποίες εκ των πραγμάτων ενισχύουν εξ αντιδιαστολής τη θέση του Τσίπρα.

Η ΕΕ έχει πράγματι να διαχειρισθεί πολλά ανοικτά μέτωπα. Στην κορυφή είναι πάντα το προσφυγικό-μεταναστευτικό, το οποίο συνεχίζει να διχάζει. Δεν είναι μόνο οι χώρες της ομάδας Βίζεγκραντ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία και Σλοβακία) που τηρούν αρνητική στάση και ωθούν σε κλείσιμο των συνόρων. Είναι και η Αυστρία, η οποία έθεσε ημερήσιο όριο 80 ατόμων που μπορούν να υποβάλουν αίτηση για παροχή ασύλου.

Η Κομισιόν και το Βερολίνο αντέδρασαν αρνητικά σ’ αυτή την κίνηση, αλλά η Βιέννη εμμένει στην απόφασή της. Το προηγούμενο που δημιουργείται ενδέχεται να συμπαρασύρει στον ίδιο δρόμο και άλλες χώρες των Βαλκανίων, οι οποίες φοβούνται μήπως εγκλωβισθούν στην επικράτειά τους όσοι δεν θα συναντήσουν κλειστά σύνορα.

Ο Τσίπρας απέσπασε από τη Μέρκελ τη δέσμευση πως τα σύνορα θα παραμείνουν ανοικτά μέχρι τουλάχιστον την επόμενη σύνοδο κορυφής (6 Μαρτίου). Η ελληνική πλευρά ενέκρινε την απόφαση της συνόδου κορυφής (συμπεράσματα) για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Είχε, όμως, εκτοξεύσει την απειλή πως εάν δεν υπήρχε δέσμευση των χωρών-μελών ότι δεν θα κλείσουν τα σύνορά τους θα υποχρεωνόταν να ασκήσει βέτο στη συζητούμενη συμφωνία της ΕΕ με το Λονδίνο.

Η εν λόγω διαπραγμάτευση και η αβεβαιότητα για το δημοψήφισμα που θα κρίνει την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ένωση είναι το δεύτερο ανοικτό μέτωπο για το ευρωιερατείο. Από τη μία πλευρά θέλουν να βοηθήσουν τον Κάμερον να παρουσιάσει μία συμφωνία ικανή να κάμψει το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα. Από την άλλη, όμως, θεωρούν ότι εάν δημιουργηθεί προηγούμενο ειδικής μεταχείρισης, το παράδειγμα της Βρετανίας θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες-μέλη, με πιθανότερη την Πολωνία. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα στο ξήλωμα του πουλόβερ.

Το τρίτο ανοικτό μέτωπο για το ευρωιερατείο είναι η αναταραχή στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, με αιχμή τις ισχυρές πιέσεις που ασκούνται στην Deutsche Bank. Το Βερολίνο προσπαθεί να υποβαθμίσει το πρόβλημα, αλλά είναι σαφές πως η πληγή παραμένει ανοικτή. Προφανώς, η αναζωπύρωση του ελληνικού προβλήματος θα επιδείνωνε την κατάσταση, αυξάνοντας τον συστημικό κίνδυνο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι Αγορές ξαναθυμήθηκαν στους “σκελετούς” της Deutsche Bank και εκτόξευσαν στα ύψη τα CDS, λόγω του γεγονότος ότι τον τελευταίο καιρό Γερμανοί αξιωματούχοι είχαν αμφισβητήσει εντόνως την πολιτική του Ντράγκι. Υπενθυμίζουμε πως ήταν ο Ντράγκι που το 2012 είχε αναχαιτίσει τις επιθέσεις των Αγορών εναντίον της Ευρωζώνης και ειδικά εναντίον της Deutsche Bank, δηλώνοντας πως θα κάνει ό,τι χρειάζεται.

Το τέταρτο ανοικτό μέτωπο είναι ο πόλεμος στη Συρία και ο κίνδυνος να κλιμακωθεί εάν η Τουρκία κάνει πράξη την απειλή της και εισβάλει. Μπορεί να μην αφορά άμεσα την Ευρώπη, αλλά την επηρεάζει σημαντικά και όχι μόνο λόγω του προσφυγικού ρεύματος. Είναι κοινός τόπος και στο Βερολίνο και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι η εκτόνωση ή η όξυνση της προσφυγικής-μεταναστευτικής κρίσης εξαρτάται από την πολιτική βούληση της Άγκυρας.

Εάν οι τουρκικές αρχές δεν ανταποκριθούν, η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο ανατολικό Αιγαίο θα αποδειχθεί ανίκανη να συρρικνώσει το προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως εκ των πραγμάτων θα κερδίσει έδαφος η θέση της ομάδας Βίζεγκραντ για απομόνωση της Ελλάδας με κλείσιμο των βόρειων συνόρων της και ευρύτερα για επαναφορά των εθνικών συνοριακών ελέγχων. Στην πραγματικότητα, η πίεση προς την Άγκυρα να τηρήσει τη συμφωνία με την ΕΕ είναι η ύστατη προσπάθεια και της Μέρκελ και της Κομισιόν να διασώσουν τη συνθήκη Σένγκεν.

Το γεμάτο προκλήσεις ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο κρύβει και κινδύνους και ευκαιρίες. Όσον αφορά τους κινδύνους, ο Τσίπρας προσπάθησε και μάλλον κατάφερε προς το παρόν να αποτρέψει το συζητούμενο κλείσιμο των βορείων συνόρων και ως εξ αυτού την απομόνωση της Ελλάδας. Όσον αφορά τις ευκαιρίες, θα φανεί προσεχώς πόσο κατάφερε να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι η ΕΕ είναι αντιμέτωπη με αρκετά και δυσκόλως διαχειρίσιμα ανοικτά μέτωπα. Θα φανεί από το εάν θα προκύψουν οι ανεκτοί συμβιβασμοί με το Κουαρτέτο, οι οποίοι θα επιτρέψουν τη γρήγορη ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης.

Σ’ αυτή τη διελκυστίνδα κρίσιμος είναι ο ρόλος του ΔΝΤ. Ο Τόμσεν έθεσε στην προηγούμενη σύνοδο του Eurogroup το εξής δίλημμα: Ή θα επιβληθούν στην Ελλάδα “βαθιές μεταρρυθμίσεις” (πρόσθετες μειώσεις συντάξεων και μέτρα 7-9 δισ) οπότε και η μείωση του ελληνικού χρέους θα είναι ήπια, ή οι μεταρρυθμίσεις θα είναι ήπιες και η μείωση του χρέους μεγάλη. Το ίδιο δίλημμα θέτει στην Ευρωζώνη και η Λαγκάρντ.

Τα ίδια ειπώθηκαν και στην ενημέρωση που έγινε στο Συμβούλιο του ΔΝΤ. Σύμφωνα με μη διασταυρωμένες πληροφορίες, μάλιστα, στην ίδια συνεδρίαση, ο Τόμσεν αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένα σενάρια του ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Κατά τις ίδιες πηγές, τα εν λόγω σενάρια πρόβλεπαν ελαφρύνσεις, οι οποίες μόνο εάν συνδυασθούν με “βαθιές μεταρρυθμίσεις” μπορούν να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο.

Όλα δείχνουν ότι το ΔΝΤ θέλει να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, επειδή διαπιστώνει το αδιέξοδο. Επειδή, όμως, δεν θέλει να αποχωρήσει καταγγέλλοντας την απροθυμία του ευρωιερατείου να προχωρήσει στην αναγκαία γενναία ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, επιλέγει δημοσίως να ανεβάζει τον πήχη των απαιτήσεών του. Όπως μας είπε καλά ενημερωμένη κυβερνητική πηγή, «με τη στάση του αυτή αναδεικνύει και οξύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις στην Ευρωζώνη όσον αφορά το ελληνικό ζήτημα, χωρίς προς το παρόν να διαφαίνεται που θα κάτσει η μπίλια».

Αντιμέτωπο με αυτή την κινούμενη άμμο όσον αφορά τις αντιθέσεις στους κόλπους των δανειστών, το Μαξίμου επιδίδεται σε σχοινοβασία: Από τη μία πλευρά επείγεται να τελειώσει με την αξιολόγηση. Όπως δήλωσε και ο Δραγασάκης, το όριο της κυβέρνησης είναι όσα συμφωνήθηκαν το καλοκαίρι. Δεν πρόκειται, δηλαδή, να δεχθεί πρόσθετες απαιτήσεις, όπως αυτές του ΔΝΤ. Από την άλλη πλευρά, το Μαξίμου ελίσσεται, κάνοντας κάποιες υποχωρήσεις ειδικά προς τους αγρότες, με σκοπό να κερδίσει χρόνο και να εκτονώσει τις κινητοποιήσεις τους.

Η συνάντηση του πρωθυπουργού τη Δευτέρα με αντιπροσώπους των αγροτών θεωρείται κρίσιμη. Απ’ αυτή θα κριθεί εάν θα προκύψει εκτόνωση ή αντιθέτως κλιμάκωση του αποκλεισμού οδικών αρτηριών. Ταυτοχρόνως, προωθεί προς ψήφιση το λεγόμενο “παράλληλο πρόγραμμα” και αναμένεται να τροφοδοτήσει με νέες κινήσεις το μέτωπο εναντίον της διαπλοκής και της διαφθοράς, ώστε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης.

Όπως, όμως, έδειξε η πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB, την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων κατέλαβε η ΝΔ. Αν και πρέπει να συνυπολογισθεί πως η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται, ίσως, στη δυσκολότερη στιγμή της, η καταγραφόμενη ανατροπή στο εκλογικό σώμα δεν φαίνεται να είναι συγκυριακή. Η οικονομική πίεση που δέχονται μεγάλα τμήματα του πληθυσμού διαψεύδει ελπίδες και προσδοκίες, γεγονός που με τη σειρά του προκαλεί μεγάλα ρήγματα στην εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ρωσία, μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία, μετέφερε στη Συρία τα πιο προηγμένα πυραυλικά συστήματα, αλλά και τελευταίας γενεάς διατάξεις ηλεκτρονικού πολέμου που «τυφλώνουν»…
Καταλύτης εξαιρετικά επικίνδυνων εξελίξεων στο Συριακό ενδέχεται να αποδειχθεί η πολύνεκρη βομβιστική επίθεση εναντίον στρατιωτικών οχημάτων που έλαβε χώρα την περασμένη Τετάρτη στην Αγκυρα. Το γεγονός ότι ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Αχμέτ Νταβούτογλου έσπευσαν να ενοχοποιήσουν το συριακό, κουρδικό κόμμα PYD, παρά την κατηγορηματική άρνηση του τελευταίου ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με την επίθεση, ενισχύει τους φόβους ότι επίκειται εισβολή της Τουρκίας στη Βόρεια Συρία. Μια εξέλιξη που θα μπορούσε να φέρει όχι μόνο την Τουρκία, αλλά και το ίδιο το ΝΑΤΟ σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσία, στρατιωτικές δυνάμεις της οποίας επιχειρούν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο από την 30ή Σεπτεμβρίου.

Είτε υιοθετήσει κανείς την εκδοχή της προβοκάτσιας είτε όχι, η επίθεση στην Αγκυρα αποτελεί ουρανόπεμπτο δώρο για τους θερμοκέφαλους του τουρκικού κατεστημένου. Ηδη από το προπερασμένο Σάββατο, χωρίς καμία ουσιαστική αφορμή, το τουρκικό πυροβολικό σφυροκοπούσε θέσεις των Κούρδων μαχητών επί συριακού εδάφους, ενώ ο Ταγίπ Ερντογάν ζητούσε επίμονα από την Ουάσιγκτον το «πράσινο φως» για εισβολή χερσαίων δυνάμεων της χώρας του, αλλά και της Σαουδικής Αραβίας, στον συριακό βορρά. Οι έντονες επιφυλάξεις της –πιο συνετής από τον απρόβλεπτο πρόεδρο της Τουρκίας– στρατιωτικής ηγεσίας δεν φαίνεται να είχαν καμία επίδραση στον Ερντογάν, που έχει αναθέσει την επιχειρησιακή ευθύνη στο συριακό μέτωπο εξ ολοκλήρου στη μυστική υπηρεσία ΜΙΤ.

Η επίσημη αιτιολογία της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, ότι δηλαδή θέλουν να στείλουν στρατεύματα για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, μόνο σαν κακόγουστο ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Οι πάντες γνωρίζουν ότι οι δύο χώρες, μαζί με το Κατάρ, ήταν και εξακολουθούν να είναι οι βασικοί υποστηρικτές ακραίων τζιχαντιστών που μάχονται τον Ασαντ στη Συρία. Εκείνο που τις παρακινεί σε στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς, αυτή την περίοδο, είναι το γεγονός ότι τα πράγματα στη Συρία εξελίσσονται εντελώς αντίθετα με τις αρχικές προσδοκίες τους για γρήγορη πτώση του καθεστώτος Ασαντ και ανάδειξη μιας σουνιτικής ηγεσίας, φιλικής προς τις τρεις επίσης σουνιτικές χώρες, στη Δαμασκό.
Τρεις δυσμενείς εξελίξεις

Ειδικά η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη συνέργεια τριών δυσμενέστατων για την ίδια εξελίξεων.

Η πρώτη έγκειται στην ανάμειξη του ρωσικού παράγοντα, ιδιαίτερα μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία, κάτι που αποτέλεσε πλήγμα στο γόητρο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Ρώσος πρόεδρος δεν παρασύρθηκε σε σπασμωδικές αντιδράσεις, αλλά η απάντησή του ήταν αμείλικτη. Αμέσως μετά το συμβάν, μετέφερε τα πιο προηγμένα πυραυλικά συστήματα στη Συρία, απέναντι από τα τουρκικά σύνορα, αλλά και τελευταίας γενεάς διατάξεις ηλεκτρονικού πολέμου που «τυφλώνουν» τα ραντάρ των τουρκικών αεροπλάνων. Παράλληλα, η ρωσική αεροπορία σφυροκοπεί εδώ και μήνες τους ισλαμιστές αντιπάλους του Ασαντ, συμπεριλαμβανομένων των ενόπλων Τουρκμενίων που στρατολογεί, στηρίζει και καθοδηγεί η ΜΙΤ.

Η δεύτερη, δυσμενέστατη για την Αγκυρα εξέλιξη έγκειται στην προέλαση του κυβερνητικού στρατού του Ασαντ σε βάρος των «πελατών» της στη Συρία. Με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας, ο συριακός στρατός, σε κοινό μέτωπο με δυνάμεις της φιλοϊρανικής οργάνωσης του Λιβάνου Χεζμπολάχ, καταλαμβάνει σημαντικά εδάφη σε διάφορες περιοχές της χώρας. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο Χαλέπι, δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας πριν από την έναρξη του πολέμου και διχοτομημένη μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και αντικαθεστωτικών ανταρτών από το 2012.

Οι φιλικές προς τον Ασαντ δυνάμεις έχουν σχεδόν περικυκλώσει το Χαλέπι, το οποίο συνδέεται πλέον με την Τουρκία με έναν μόνο διάδρομο, που εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια των ανταρτών. Αν πέσει το Χαλέπι, η φιλοδυτική αντιπολίτευση θα υποστεί τεράστιο, ίσως μοιραίο πλήγμα, ενώ ο Ασαντ θα ελέγχει ολόκληρη τη Δυτική Συρία, από τα σύνορα με την Ιορδανία μέχρι εκείνα με την Τουρκία, δηλαδή τη γεωγραφική ζώνη στην οποία περιλαμβάνονται σχεδόν όλα τα σημαντικά αστικά κέντρα.

Ο τρίτος και ακόμη σημαντικότερος, για την Αγκυρα, παράγοντας εντοπίζεται στο Κουρδικό. Εκμεταλλευόμενοι την αποδιοργάνωση των αντιπάλων του Ασαντ, λόγω της προέλασης του κυβερνητικού στρατού, οι δυνάμεις του αριστερού κουρδικού κόμματος PYD –αδελφής οργάνωσης με το ΡΚΚ του Αμπντουλάχ Οτσαλάν– επεκτείνουν τα εδάφη που ελέγχουν σε μια μεγάλη λωρίδα, δίπλα στα τουρκικά σύνορα.

Ο κόκκινος συναγερμός είχε χτυπήσει στην Αγκυρα ήδη από τον περασμένο Ιούνιο, οπότε η πολιτοφυλακή του PYD, οι Μονάδες Λαϊκής Αυτοάμυνας (YPG), κατέλαβε το στρατηγικής σημασίας Τελ Αμπιάντ. Εκτοτε οι Κούρδοι ελέγχουν ολόκληρη την περιοχή από τα σύνορα με το ιρακινό Κουρδιστάν, στα ανατολικά, μέχρι τον Ευφράτη, όπως και άλλον ένα θύλακο, γύρω από το Αφρίν, προς τα δυτικά. Τους λείπει μόνο μια ενδιάμεση ζώνη, με κέντρο την Αζάζ, για να ενοποιήσουν τα εδάφη τους από τη μία άκρη της Βόρειας Συρίας ώς την άλλη και να δώσουν σάρκα και οστά στη «Ροτζάβα», το συριακό Κουρδιστάν.

Αυτό όμως αντιπροσωπεύει τον απόλυτο εφιάλτη για την Αγκυρα. Ενα δεύτερο, ντε φάκτο αυτόνομο κουρδικό κράτος, δίπλα σε εκείνο του ιρακινού Κουρδιστάν, που θα μοιράζεται μαζί του τα έσοδα από το κουρδικό πετρέλαιο, το οποίο θα μεταφέρεται στις μεσογειακές ακτές της Συρίας, θα αποτελούσε ισχυρότατο ενισχυτή των αλυτρωτικών διαθέσεων που τρέφουν οι Κούρδοι της Τουρκίας. Τη στιγμή μάλιστα που οι ειρηνευτικές συνομιλίες τουρκικής κυβέρνησης - Οτσαλάν έχουν καταρρεύσει, το ΡΚΚ έχει επιστρέψει στον ένοπλο αγώνα και οι κουρδικές πόλεις της Νοτιοανατολικής Τουρκίας βρίσκονται σε κατάσταση πολιορκίας, αναβιώνοντας τις χειρότερες μέρες του Κουρδικού, τη δεκαετία του ‘90.

«Κόκκινες γραμμές»

Αντιμέτωποι με αυτή την προοπτική, Ερντογάν και Νταβούτογλου ξεκαθάρισαν τις «κόκκινες γραμμές» τους προς τους Κούρδους: θα κάψουμε τη γη κάτω από τα πόδια σας αν επιχειρήσετε να περάσετε δυτικά του Ευφράτη, από το Κομπάνι προς την Τζαραμπλούς και ανατολικά του Αφρίν, προς την Αζάζ! Τι κι αν η Τζαραμπλούς ελέγχεται από το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο κατάφεραν να αναχαιτίσουν οι Κούρδοι με την ηρωική τους αντίσταση στο Κομπάνι; Τι κι αν η Αζάζ βρίσκεται στα χέρια άλλων τζιχαντιστών, όπως το Μέτωπο Αλ Νούσρα, δηλαδή το συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα;

Για να δικαιολογήσουν αυτή την πολιτική, που τους εκθέτει στα μάτια των Αμερικανών συμμάχων τους, Ερντογάν και Νταβούτογλου ισχυρίζονται ότι το PYD εκτοπίζει Αραβες, Τουρκμένιους και άλλες εθνότητες στις περιοχές που καταλαμβάνει και αλλοιώνει τη δημογραφική τους σύνθεση, ώστε να δημιουργήσει μια αμιγώς κουρδική οντότητα. Είναι αλήθεια ότι, σε αντίθεση με τα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν, που είναι αμιγώς κουρδικά, η ενδιάμεση ζώνη κατοικείται από ένα εθνοτικό αμάλγαμα Κούρδων, Αράβων και Τουρκμενίων. Ωστόσο, το PYD δεν διεκδικεί, τουλάχιστον στα λόγια, μια αμιγώς κουρδική οντότητα, και πολύ περισσότερο ένα κουρδικό κράτος, αλλά τη δημοκρατική αυτοδιοίκηση της «Ροτζάβα», στο πλαίσιο ενός αποκεντρωμένου συριακού κράτους, με σεβασμό όλων των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων.

Μπορεί να υποψιαστεί κανείς ότι οι διεθνιστικές διακηρύξεις δοκιμάζονται πολύ σκληρά από τις ωμές πραγματικότητες του εμφυλίου πολέμου και του εθνοτικού μίσους. Γεγονός είναι, πάντως, ότι οι Κούρδοι του PYD έχουν οικοδομήσει συμμαχίες με όχι αμελητέα τμήματα των αραβικών πληθυσμών και φυλών στις περιοχές τους. Αυτό υποδηλώνουν και οι λεγόμενες «Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις», στις οποίες συμμετέχουν, πλην των κουρδικών YPG, ένοπλες αραβικές ομάδες με πρώην στελέχη του κυβερνητικού στρατού που εγκατέλειψαν τον Ασαντ ή και πρώην μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), της κυριότερης οργάνωσης-ομπρέλας της φιλοδυτικής, θεωρητικά «μετριοπαθούς», αντιπολίτευσης.

Οπως και να έχουν τα πράγματα, γεγονός είναι ότι η διπλή πίεση, του συριακού στρατού και των Κούρδων, απειλεί να εξοστρακίσει τους τζιχαντιστές από την Αζάζ, κάτι που θα σημάνει την ενοποίηση της «Ροτζάβα» και το κλείσιμο του κλοιού γύρω από το Χαλέπι. Η μεγάλη πόλη του συριακού βορρά κινδυνεύει να έχει την τύχη της Χομς, την οποία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες ύστερα από μήνες ασφυκτικής πολιορκίας. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ο FSA θα έχει πρακτικά εκμηδενιστεί, και απέναντι στον Ασαντ θα ορθώνονται κυρίως το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Νούσρα, δηλαδή η Αλ Κάιντα, κάτι που θα επέτρεπε στον Σύρο πρόεδρο να διαπραγματευθεί μια λύση στα μέτρα του, από θέση ισχύος. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Αγκυρα επείγεται να εισβάλει και να δημιουργήσει «ελεύθερη ζώνη» ανάμεσα στις δύο κουρδικές περιοχές, κατά προτίμηση με την έγκριση των ΗΠΑ, εν ανάγκη και χωρίς αυτήν.

Η στάση Ομπάμα

Μέχρι τώρα, ο Μπαράκ Ομπάμα ακολουθεί προσεκτική πολιτική στο Συριακό. Αξιοποιεί και προσπαθεί να ρυμουλκήσει τους Κούρδους της Συρίας, ενώ δεν κόβει τις γέφυρες επικοινωνίας με τη Ρωσία, θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους και όχι την ανατροπή του Ασαντ.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα ο Αμερικανός ηγέτης βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση. Οχι μόνο από τον Ερντογάν, που τον καλεί να διαλέξει «ή εμάς ή τους Κούρδους», αλλά και από μεγάλη μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου, που του προσάπτει ότι παραείναι συγκρατημένος, στα όρια του... ζεν ― παθητικότητα που επιτρέπει στον Πούτιν να κερδίζει έδαφος. Στους επικριτές του δεν περιλαμβάνονται μόνον οι Ρεπουμπλικανοί και οι συντηρητικοί αρθρογράφοι της Wall Street Journal και της Washington Post, αλλά και κύκλοι των Δημοκρατικών, φιλελεύθεροι σχολιαστές των New York Times και παράγοντες ισχυρής επιρροής, όπως ο πολύς Τζορτζ Σόρος. Ο μεγαλόσχημος επενδυτής κάλεσε πρόσφατα, με άρθρο του στον Guardian, τον Αμερικανό πρόεδρο να αλλάξει γραμμή, υποστηρίζοντας ότι «ο Πούτιν είναι μεγαλύτερη απειλή για την Αμερική από το Ισλαμικό Κράτος».

Επί του παρόντος, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν φαίνεται να κάμπτεται. Την Πέμπτη το βράδυ, ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι η κυβέρνηση Ομπάμα «δεν έχει καταλήξει σε συμπεράσματα» για τους ενόχους των φονικών επιθέσεων στην Τουρκία, αποφεύγοντας να υιοθετήσει τις κατηγορίες του Ερντογάν εναντίον των Κούρδων. Το γεγονός, βέβαια, ότι ο Λευκός Οίκος χρειάστηκε ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο γι’ αυτή την πρώτη, πολύ επιφυλακτική αντίδραση στην επίθεση που έγινε στην Αγκυρα μαρτυρά έντονο προβληματισμό, ενδεχομένως και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις για τη στρατηγική της Αμερικής στο Συριακό.

Στο μεταξύ, ο Ερντογάν, εκμεταλλευόμενος τη μεγάλη πίεση που αισθάνεται η Αγκελα Μέρκελ λόγω προσφυγικού, εξασφάλισε τη συναίνεση της Γερμανίας στη δημιουργία ελεύθερης ζώνης και ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία. Βέβαια, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει με τη συναίνεση Ρωσίας και Συρίας, αλλά η τοποθέτησή της ήρθε εκ των πραγμάτων να αυξήσει την πίεση στον Μπαράκ Ομπάμα.

Το κυριότερο, ο Ερντογάν κατάφερε να εμπλέξει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με πρόσχημα το προσφυγικό. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός θεωριών συνωμοσίας για να εικάσει ότι τα πολεμικά σκάφη της Συμμαχίας είναι λιγότερο χρήσιμα απέναντι σε βάρκες με λαθρομετανάστες και περισσότερο για να μπλοκάρουν και να επιτηρούν τα ρωσικά πολεμικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο. Εάν ο Ερντογάν καταφέρει να εμπλέξει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και στην προσπάθειά του για δημιουργία «ελεύθερης ζώνης», δηλαδή κατοχής συριακών εδαφών κοντά στις ρωσικές βάσεις, θα έχει πετύχει τον άμεσο στόχο του. Αλλά με τι μεγάλο αντίτιμο για την περιφερειακή ή και την παγκόσμια ασφάλεια!

Προειδοποιητικές βολές Ρωσίας κατά Ασαντ

Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών απειλούν να οδηγήσουν σε κατάρρευση την εύθραυστη συμφωνία του Μονάχου μεταξύ των μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων που εμπλέκονται στο Συριακό. Οι αμετανόητα αισιόδοξοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, με ισχυρές δόσεις πραγματισμού, ότι η κλιμάκωση των εχθροπραξιών, προτού αρχίσει η εφαρμογή μιας συμφωνίας για εκεχειρία, είναι νόμος του πολέμου, καθώς κάθε πλευρά πασχίζει να διασφαλίσει τις μέγιστες δυνατές επιτυχίες, βελτιώνοντας τη διαπραγματευτική της θέση.

Γεγονός είναι ότι το κανάλι επικοινωνίας μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ και Ρωσίας, Τζον Κέρι και Σεργκέι Λαβρόφ, παραμένει ανοικτό. Αίσθηση προκάλεσε, εξάλλου, η τοποθέτηση του Ρώσου πρεσβευτή στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν, την περασμένη Πέμπτη. Ο κ. Τσούρκιν «άδειασε» τον Ασαντ για τις δηλώσεις του ότι θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι να νικήσει ολοσχερώς την αντιπολίτευση και τον κάλεσε να συνομιλήσει με την αντιπολίτευση αν θέλει να βρει «αξιοπρεπή» έξοδο από την κρίση. Επιπλέον, του υπενθύμισε ότι, αν ο κυβερνητικός στρατός μπόρεσε να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς από τη Δαμασκό, το οφείλει στη ρωσική αεροπορία ― η οποία, θα μπορούσε να εικάσει κανείς, δεν είναι δεδομένη. Ισως είναι νωρίς να μιλήσει κανείς για ρήγμα μεταξύ Μόσχας και Δαμασκού. Φαίνεται όμως ότι το Κρεμλίνο προσπαθεί να προσγειώσει τον Ασαντ, συνιστώντας του να μην παίρνει πολύ αέρα από τις, σε μεγάλο βαθμό, δοτές στρατιωτικές επιτυχίες του και να διευκολύνει την πολιτική λύση του προβλήματος, χωρίς να θεωρεί δεδομένο ότι αυτή η λύση θα περιλαμβάνει και τον ίδιο.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου