Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Φεβ 2011


Μαρτυρία από την προβοκάτσια στο Σύνταγμα: Έτσι διέλυσαν την συγκέντρωση

Έχω κάποιες ώρες που γύρισα από την πορεία στο Σύνταγμα και ακόμα δεν έχουν συνέλθει τα μάτια μου από τα δάκρυα και το τσούξιμο. Η Δημοκρατία του ΓΑΠ και του συστήματος λειτούργησε για μία ακόμη φορά άψογα!

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πάρκαρα σε ένα στενό κάτω από την Πατησίων και το "έκοψα" με τα πόδια ως το Σύνταγμα. Ήμουν στο Πεδίο του Άρεως 11.15 και ο κόσμος ήταν ήδη αρκετός. Προχώρησα κατά μήκος όλη την Πατησίων μέχρι την Ομόνοια. Ο κόσμος ήταν πάρα πολύς. Άλλοι ανηφορίζαν προς το Σύνταγμα και άλλοι πηγαίναν αντίθετα για να ενταχθούν σε κάποια πορεία. Η κινητικότητα ήταν μεγάλη.

Ήμουν στο Σύνταγμα γύρω στις 12.00. Είχε μαζευτεί και εκεί αρκετός κόσμος και ήμασταν όλοι στην αναμονή για να φτάσουν οι διάφορες πορείες. Τότε γύρω στις 12.30 αρχίζει να φτάνει η πορεία του ΠΑΜΕ. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό!

Κοιτάζοντας το πλήθος του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα έτσι όπως ξεπρόβαλε από την Σταδίου το θέαμα ήταν εκπληκτικό. Χιλιάδες κόσμου, ο ένας δίπλα στον άλλο, δίνοντας σου την εντύπωση ότι δεν θα σταματήσουν ποτέ να καταφθάνουν και άλλοι και άλλοι! Και τότε έγινε το ανεξήγητο. Η πορεία του ΠΑΜΕ δεν σταμάτησε στο Σύνταγμα, ώστε να ενωθεί με τον υπόλοιπο κόσμο που είχε κατέβει αυθόρμητα αλλά συνέχισε! Οι χιλιάδες του ΠΑΜΕ απλά έφυγαν! Έκαναν την παρέλαση τους και εξαφανίστηκαν! Ήταν σαν να έβλεπες ένα τεράστιο τρένο με αμέτρητα βαγόνια που αντί να σταματήσει στον σταθμό αυτό συνέχιζε την πορεία του μέχρι να εξαφανιστεί από τον χάρτη!

Ο κόσμος ο υπόλοιπος εν τω μεταξύ είχε μεγαλώσει κατά πολύ. Υπήρχε παλμός, υπήρχε ενθουσιασμός και όλοι έδειχναν αποφασισμένοι να μην το κουνήσουν έως ότου λάβει το μήνυμα και έρθει και άλλος κόσμος, έως ότου οι χιλιάδες γίνουν εκατομμύρια και επιτέλους ξεκινήσει η πτώση του σάπιου κομματικού συστήματος. Ιδιαίτερα συγκινητική και φορτισμένη ήταν η στιγμή που ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει το ‘Πότε θα κάνει ξαστεριά’ του αειμνήστου Νίκου Ξυλούρη.

Το σύστημα όμως είχε άλλη γνώμη. Σε κάποια στιγμή ακούγονται κάτω από το Σύνταγμα, προς το μέρος του Υπουργείου Οικονομικών, έντονοι κρότοι, στο βάθος υπήρχαν καπνοί και ήταν προφανές ότι οι γνωστοί άγνωστοι με τους "συνάδελφους" τους, τους μπάτσους ξεκίνησαν να παίζουν τα γνωστά τους παιχνίδια.

Ο κόσμος παρόλα αυτά, απτόητος, να ακούγονται φωνές που να λένε, "αφήστε τους προβοκάτορες, εμείς καθόμαστε εδώ και δεν το κουνάμε". Εν τω μεταξύ οι κροτίδες και οι καπνοί όλο και πλησιάζαν. Τότε ξαφνικά δύο κουκουλοφόροι οι οποίοι ήταν στα 2 μέτρα από εμένα και οι οποίοι εισχώρησαν στο πλήθος κάποια ανύποπτη στιγμή, πετάξαν μολότοφ στα ΜΑΤ που ήταν μπροστά από το Σύνταγμα. Αυτό ήταν.

Το σύστημα "έπιασε το υπονοούμενο" και τότε άρχισαν να πέφτουν βροχή οι κροτίδες και τα καπνογόνα προς το πλήθος που ήταν μαζεμένο στο Σύνταγμα. Ακόμα και τότε ο κόσμος δεν ήθελε να φύγει, αναγκαστικά υποχώρησε λίγο αλλά στο τέλος ήταν αδύνατον να σταθεί κάποιος εκεί.

Το σύστημα είχε για μία ακόμη φορά νικήσει. Το σύστημα με το μακρύ του χέρι, τους γνωστούς-αγνώστους είχε για μία ακόμη φορά κάνει την δουλειά του. Διέλυσε μία ειρηνική συγκέντρωση εν τη γεννέσει της. Η ‘δημοκρατία’ τους είχε πάλι νικήσει.

Αύριο ένα άλλο πλοκάμι του συστήματος θα συνεχίσει την ‘δουλειά’. Οι διορισμένοι δημοσιογράφοι θα εστιάσουν στα επεισόδια (τα οποία τα έχει προκαλέσει το ίδιο το σύστημα!), θα προσπαθήσει να τρομοκρατήσει τον κόσμο ώστε να μην κατέβει στην επόμενη διαδήλωση αφού γίνονται έκτροπα, ενώ παράλληλα για την ταμπακιέρα τσιμουδιά. Αντιθέτως θα περάσεθ το μήνυμα ότι η ‘νομιμοποιημένη’ κυβέρνηση παρά τις αντίξοες συνθήκες προσπαθεί να τελέσει το έργο της για να σώσει την χώρα μας. Τόσο όμορφα.

Ερωτήματα που δημιουργούνται αυθόρμητα σε όποιον παρευρέθη στην συγκέντρωση:

1. Γιατί ρε "σύντροφοι" του ΠΑΜΕ δεν σταμάτησατε στο Σύνταγμα ώστε να ενωθείτε με τον απλό κόσμο; Γιατί δεν ενώσατε τις φωνές σας με τις δικιές μας;

2. Τι είναι η πορεία; Πασαρέλα; Έτσι θα πέσει το απολυταρχικό καθεστώς; Θα δίνουμε κάθε 2 μήνες "ραντεβού", θα έρχεστε εσείς στρατιωτάκια το ένα πίσω από το άλλο με τις σημαιούλες σας, θα κάνετε την βόλτα σας και μετά σπίτι; Νομίζετε ότι έτσι τρομάζετε το σύστημα; Μήπως τελικά είστε μέρος του συστήματος;

3. Τι θα γίνει επιτέλους με τους γνωστούς-αγνώστους; Είναι πια τόσο προφανές που έχει καταντήσει γελοίο. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί η αστυνομία να τους πιάσει. ο κόσμος προσπαθούσε να τους διώξει και τα ΜΑΤ απλά τους κοιτούσαν. Πόσο φανερό είναι πια ότι εξυπηρετούν τέλεια τους σκοπούς σας, λαμόγια του συστήματος και δημοκράτες της πεντάρας. Τρέμετε μην εξεγερθεί ο κόσμος και έχετε τους γνωστούς-αγνώστους για την καταστολή και διάλυση των διαδηλώσεων. Ξεφτυλισμένοι. Θα έρθει όμως σύντομα η στιγμή που την οργή του κόσμου ότι και να κάνετε δεν θα μπορέσετε να την σταματήσετε. Και τότε … απλά να έχετε τις μηχανές των ελικοπτέρων αναμένες…

Συνθήματα που ακούστηκαν από τον απλό, τον αυθόρμητο κόσμο μπροστά στην Βουλή:

1. Κλέφτες! Κλέφτες! συνοδευόμενο βεβαίως με το γνωστό παράσημο της ανοιχτής παλάμης!
2. Δεν σε θέλει ο λαός, πάρε την τρόικα και μπρος!
3. Γιωργάκη προπονήσου και βάλε τα κολάν, έρχονται οι Έλληνες και σε κυνηγάν!
4. Κουφάλες κουφάλες έρχονται οι κρεμάλες!
5. Ο λαός στην Βουλή οι προδότες στο Γουδί!
6. Ψωμί Παιδεία Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73!
7. Αέρα αέρα να φύγει η χολέρα!
8. Το πασόκ είναι εδώ να ληστεύει το λαό!
9. Τζέφρυ σαν πρώτα θα πας στην Μινεσότα!


Ένα ένα τα κυβερνητικά στελέχη εγκαταλείπουν τον συνταγματάρχη Gaddafi. Το δεξί του χέρι και δεύτερος στην ιεραρχία του καθεστώτος, Abdel Fatah Yunes al – Abidi, ο έμπιστος υπουργός Εσωτερικών, υπέβαλε την παραίτησή του και εντάχθηκε στο μέτωπο των εξεγερθέντων...

Η εξέλιξη αυτή είναι χαρακτηριστική του πολιτικού κλίματος που επικρατεί στην Τρίπολη της Λιβύης, όπου ο αναμφισβήτητος έως και πριν από μία εβδομάδα ηγέτης της απομονώνεται κάθε ημέρα και περισσότερο, ιδιαίτερα μετά το διάγγελμα της Τρίτης.

Ο Muammar Gaddafi χαρακτήρισε τους εξεγερθέντες «ναρκομανείς και κατσαρίδες», ενώ ζήτησε τη σύλληψη και την εκτέλεσή τους, καλώντας τους οπαδούς του «να καθαρίσουν τη Λιβύη σπίτι με σπίτι».

Ο επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας, Franco Frattini, μίλησε για τουλάχιστον 1.000 νεκρούς στις τάξεις των εξεγερθέντων και για «βιβλικής κλίμακας έξοδο ξένων και Λίβυων πολιτών από τη χώρα».

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πιέζουν για πλήρη απομόνωση του καθεστώτος και εφαρμογή οικονομικού εμπάργκο. Μαρτυρίες από διάφορα σημεία της χώρας κάνουν λόγο για σφαγή πολιτών και για ανεξέλεγκτη δραστηριότητα ελεύθερων σκοπευτών.

Δείτε στον χάρτη που ακολουθεί τις περιοχές της Λιβύης που έχουν καταληφθεί από τους εξεγερμένους (τρίχρωμη σημαία) αλλά και τις πόλεις που παραμένουν υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Gaddafi (πράσινη σημαία). Με ερωτηματικό σημειώνονται οι περιοχές όπου δεν έχει μέχρι στιγμής αποσαφηνιστεί εάν βρίσκονται υπό την κυριαρχία του καθεστώτος ή έχουν πέσει στα χέρια των διαδηλωτών



Τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων μετέφεραν την πληροφορία ότι ο Λίβυος συνταγματάρχης εμφανίζεται έτοιμος να προκαλέσει δολιοφθορές στις πετρελαιοπηγές της χώρας του.





Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την αρχή του τέλους αυτής της κυβέρνησης.

Δεν είναι ο τεράστιος όγκος του ελληνικού λαού που κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας (πάνω από 100.000 με συντηρητικούς υπολογισμούς) το ουσιώδες «στοιχείο» που καταγράφει τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της κυβέρνησης των ανδρεικέλων.

Το ουσιώδες και ανατρεπτικό στοιχείο και αυτό που προκάλεσε το μεγάλο τρόμο στο καθεστώς είναι άλλο: ότι μεγάλα και δυναμικά τμήματα του ελληνικού λαού δεν συμμορφώνονται πλέον «προς τας υποδείξεις» και παραμένουν απτόητα στην «κατοχή» της Πλατείας Συντάγματος, παρά τη συνεχή καθεστωτική νεροποντή από χημικά…

Η σημερινή συγκέντρωση αποτύπωσε καθαρά και πολύ δυναμικά την αγωνιστική διάθεση του ελληνικού λαού να χρησιμοποιήσει άλλα μέσα πάλης από αυτά των κομματικών και συνδικαλιστικών παρελάσεων: Την ειρηνική, αλλά γεμάτη αγωνιστικό πάθος «κατάληψη» της Πλατείας Συντάγματος!!!

Η Πλατεία Συντάγματος έγινε ο πόλος συγκέντρωσης και έκφρασης της λαϊκής οργής, το «προσκλητήριο» για ένα αγώνα ανυποχώρητο και δίχως τέλος.

Αυτή η «κατάληψη» της Πλατείας εγκαινιάζει ένα νέο και δυναμικό «μέσον» αγώνα: Ένα «επαναστατικό εύρημα» το οποίο φέρνει το καθεστώς σε αμηχανία και πανικό και ξεμασκαρεύει εντελώς τα «αριστερά» δεκανίκια του καθεστώτος.

Πρώτα και κύρια αποτελεί θανάσιμο πλήγμα στην ηγεσία του ΚΚΕ, διότι δείχνει κραυγαλέα τούτο: Αν η ηγεσία του ΚΚΕ προχωρούσε σε ένα τέτοιο μέσον πάλης η κυβέρνηση θα κατέρρεε μέσα σε μια νύχτα.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, καταναλώνεται σε κομματικές φιέστες και πορείες που εκτονώνουν το λαό, τον διαιρούν και τον απογοητεύουν: Αποτελεί, σήμερα, το μεγαλύτερο στήριγμα του καθεστώτος, κραυγάζοντας δημαγωγικά και «ταξικά» εναντίον του με κομματικές παρελάσεις, αλλά ΚΑΜΙΑ κλιμάκωση του αγώνα…

Η «κατάληψη» της Πλατείας αποτελεί ένα δυναμικό, ειρηνικό, αλλά και επαναστατικό βήμα κλιμάκωσης του αγώνα σε ανώτερες μορφές πάλης…

Αυτή η «νέα μορφή» αγώνα που εκδηλώθηκε σήμερα με την «κατάληψη» του Συντάγματος δεν πανικοβάλει μόνο το καθεστώς των υπηρετών του διεθνούς κεφαλαίου, αλλά και υπερφαλαγγίζει τα «αριστερά» βαρίδια των λαϊκών κινημάτων και δεκανίκια του καθεστώτος.

Οι λαϊκές μάζες που ακολουθούν ακόμα αυτά τα «αριστερά» δεκανίκια βλέπουν στην «κατάληψη» της Πλατείας μια αγωνιστική ΔΙΕΞΟΔΟ στον αγώνα τους, μια προοπτική αγωνιστική και ελπιδοφόρα: Προϋποθέσεις απεγκλωβισμού τους από τα αδιέξοδα σκοτάδια των κομματικών παρελάσεων και της τυφλής υπακοής στην κυβερνητική, κατοχική «νομιμότητα»…

Η κατάληψη της Πλατείας έφερε σε πραγματική αμηχανία και τρόμο και τα κυβερνητικά ανδρείκελα και τους καθεστωτικούς μηχανισμούς προβοκάτσιας.

Τέτοια αμηχανία και τρόμο που τους ανάγκασε να βομβαρδίσουν (συνεχίζουν ακόμα) κυριολεκτικά την πλατεία με τόνος χημικά, συσσωρεύοντας έτσι και «τόνους» εκρηκτικών αποθεμάτων οργής στο λαό στους ήδη υπάρχοντες…

Η κατάληψη της Πλατείας «ξεδόντιασε» και τις οργανωμένες προβοκάτσιες του καθεστώτος. Δεν τις εξέθεσε απλώς, αλλά τις κατέστησε ακίνδυνες, αποδεικνύοντας για άλλα μια φορά ότι όταν ο λαός μπαίνει πραγματικά σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου με το καθεστώς και δεν παρελαύνει απλώς, οι προβοκάτορες είναι εντελώς ακίνδυνοι…

Το Σύνταγμα σήμερα έγραψε τον πρόλογο της πτώσης αυτής της κυβέρνησης…

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Φοβερή μαρτυρία για οργανωμένη προβοκάτσια από αυτόπτη μάρτυρα!

Μόλις γύρισα από την συγκέντρωση. ‘Ημουν από τους πρώτους που έφτασαν στο Σύνταγμα και έχω να πω τα εξής:

Καθώς ο κόσμος ανέβαινε Σύνταγμα από Σταδίου, ξαφνικά από το πεζοδρόμιο τροχάδην ανέβαιναν τα ΜΑΤ μαζί και το τονίζω ΜΑΖΙ με καμιά 100σταριά κουκουλοφόρους νεαρούς με μέσο όρο ηλικίας τα 14 με 16 χρονών!

Τους βλέπαμε να τρέχουν παρεούλα στο Σύνταγμα με τα μεν ΜΑΤ με τα γκλομπς, τα δε “αναρχικά” κρατώντας πλαστικές σακούλες με μολότωφ.

Μόλις φτάνανε Σύνταγμα χωριζόντουσαν, τα μεν ΜΑΤ έπαιρναν θέσεις μπροστά στο ξενοδοχείο της Μ. Βρετανίας και οι δε κουκουλοφόροι στο πάρκο της πλατείας ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ και οι δύο ομάδες να φτάσει ο κύριος όγκος της πορείας στο Σύνταγμα.

Με το που έφτανε ο κόσμος στο Σύνταγμα, αρχίσανε τον ψευτοπόλεμο με αποτέλεσμα η ατμόσφαιρα να γίνει τόσο αποπνικτική ώστε ο κόσμος να αρχίσει να διαλύεται στα γύρω στενά!

Αυτή είναι η αλήθεια για τους ψευτοαναρχικούς και τις ψευτοσυμπλοκές!
Είναι ντροπή να μη αφήνουν τον κόσμο να διαδηλώσει την αντίθεσή του και να χρησιμοποιούν χούλιγκαν των γηπέδων, υποθέτω με κάνα χαρτζιλικάκι του 100στάρικου προκειμένου να διαλύσουν ειρηνικές πορείες δηλητηριάζοντας τον κόσμο με χημικά!

Αλήθεια πόσα λεφτά από το υστέρημα του Ελληνικού λαού πλήρωσε ο κύριος Παπουτσής προκειμένου να στρατολογήσει όλα αυτά τα 15χρονα και να οργανώσει αυτή την θεατρική παράσταση;

Ο κόσμος έχει αγανακτήσει! Από παντού και από χιλιάδες κόσμου, 50άρηδες και 60άρηδες άκουγα να φωνάζουν ότι πρέπει να έρθει ο …. Στρατός για να βάλει τον κάθε κατεργάρη στην θέση του!

Μα είναι τόσο ηλίθιοι και τόσο ανίκανοι ώστε να στρέφουν τον κόσμο στην απαίτηση να αναλάβει τα ηνία της χώρας ο Στρατός όπως και στην Αίγυπτο!

Εκεί θα μας οδηγήσουν στο τέλος με αυτές τις πρακτικές, αν δεν αναλάβει κάποιος πολιτικός ηγέτης με τσαγανό να ξεμπροστιάσει όλους αυτούς και να τους εξαφανίσει από την πολιτική σκηνή του τόπου!

Σημειωτέον ότι είναι η πρώτη μου φορά, τόσο για μένα όσο και για συναδέλφους μου που πήγαμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας!

Πηγή




Επιλέγοντας να μιλήσει από το διάτρητο από βόμβες σπίτι που έμενε το 1986, όταν τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη το βομβάρδισαν για να τον σκοτώσουν και αντ’ αυτού κομμάτιασαν τη μικρή κόρη του, ο Μουαμάρ Καντάφι προσπάθησε χτες το βράδυ να σηματοδοτήσει ευθύς εξαρχής την απόφασή του να αντισταθεί. Το διάγγελμα που εκφώνησε ήταν ορισμένες στιγμές παραληρηματικό, αποκαλύπτοντας έναν άνθρωπο που ήταν αδύνατον να χωρέσει ο νους του ότι έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του μάζες του λιβυκού λαού, για τον οποίο όντως έχει κάνει απείρως περισσότερα από οποιονδήποτε Λίβυο ηγέτη του παρελθόντος.
Ο Καντάφι του χθεσινού διαγγέλματος ήταν εμφανώς ένας ηγέτης που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα της χώρας του σήμερα. Απέδωσε την εξέγερση σε μια μικρή μειοψηφία «ξένων», που... ποτίζουν ναρκωτικά τους νέους Λίβυους και τους κατευθύνουν εναντίον του καθεστώτος!
Αυτό που έχει πολιτική ουσία είναι ότι ο Καντάφι δήλωσε ότι δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Θα μείνει να πολεμήσει και, αν χρειαστεί, θα πεθάνει ως μάρτυρας, ως Βεδουίνος πολεμιστής.
Δεν προτίθεται να πολεμήσει μόνος του. Νομίζοντας προφανώς ότι εξακολουθεί να περιβάλλεται με την επαναστατική αίγλη του παρελθόντος του, ο Καντάφι κάλεσε όλους τους οπαδούς του να βγουν από τα σπίτια τους και από αύριο να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους, εξοντώνοντας αυτοί και όχι ο στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας τους «συνωμότες», τους «αρουραίους», τα «γατιά», όπως αποκαλούσε τους εξεγερμένους αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές.
Ο Καντάφι κάλεσε όλους όσοι τον αγαπούν να σχηματίσουν «λαϊκές επιτροπές άμυνας» της επανάστασης, αλλά και «πειθαρχικές επιτροπές», που στην κωδική γλώσσα αυτών των αραβικών καθεστώτων σημαίνει ένοπλες επιτροπές που θα εκτελούν ενόπλους εχθρούς του καθεστώτος.
Πίσω από αυτές τις μεγαλόστομες επιθετικές εξαγγελίες, που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, με άγνωστη έκβαση αναφορικά με την ενότητα της χώρας, και ενδεχομένως εξαιρετικά αιματηρό, ομολογούνται έμμεσα από τον Καντάφι μια σειρά δυσκολίες που αντιμετωπίζει το καθεστώς του.
Το σύνθημα «Ελευθερώστε τη Βεγγάζη!», που έριξε από τηλεοράσεως ο Καντάφι, συνιστά έμμεση επιβεβαίωση από τον ίδιο τον Λίβυο ηγέτη ότι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Λιβύης βρίσκεται ολοκληρωτικά εκτός κυβερνητικού ελέγχου, οπότε η ανακατάληψή της είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, αφού το πέρασμα της πόλης υπό την εξουσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων προϋποθέτει την εξουδετέρωση ή το πέρασμα με τους εξεγερμένους τόσο των αστυνομικών και στρατιωτικών αρχών όσο και των «λαϊκών επιτροπών» της Βεγγάζης.
Η επίκληση της «προστασίας των γυναικών από τις επιθέσεις εναντίον τους, και μέσα στα σπίτια τους, κατσαπλιάδων» ακόμη και στην Τρίπολη ως δικαιολογίας για τη συγκρότηση των «πειθαρχικών επιτροπών» υποδηλώνει ότι ο κρατικός μηχανισμός έχει αποσυντεθεί τόσο πολύ ακόμη και μέσα στην πρωτεύουσα, ώστε δρουν πλέον ανεξέλεγκτα ένοπλες συμμορίες πλιατσικολόγων, που κλέβουν, ληστεύουν, βιάζουν, σκοτώνουν τον πληθυσμό.
Οι αλλεπάλληλες εκκλήσεις του Καντάφι στους οπαδούς του να βγουν από αύριο στους δρόμους συνιστά επίσης έμμεση ομολογία της ανεπαρκούς κινητοποίησης και μαχητικής διάθεσης της λαϊκής βάσης του καθεστώτος, η οποία ήταν υποτίθεται ευρύτατη, αλλά αυτό δεν αποδεικνύεται εμπράκτως την κρίσιμη ώρα.
Κάποιες αναφορές επίσης του Καντάφι στα πυρά στρατιωτικών μονάδων και πολεμικών αεροσκαφών εναντίον διαδηλωτών φαίνεται να επιτρέπουν την εξαγωγή του συμπεράσματος ότι αληθεύουν επί της ουσίας οι μεταδοθείσες από αραβικές πηγές σχετικές πληροφορίες.
Οι εξελίξεις τα αμέσως επόμενα 24ωρα πάντως θα δείξουν αν η Λιβύη θα βυθιστεί σε εμφύλια σύρραξη, οπότε ούτε καν η επιβίωσή της ως ενιαίο κράτος δεν είναι σίγουρη, ενώ οι συνέπειες στην αγορά πετρελαίου θα είναι πολύ σοβαρές, ιδιαιτέρως αισθητές στην Ευρώπη.

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ: Αδύνατον να επιβιώσει
Η έκβαση της λιβυκής κρίσης και η κατάσταση που θα προκύψει από αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν αυτή τη στιγμή. Το βέβαιο όμως είναι ότι αποκλείεται πλέον να επιβιώσει το καθεστώς που είχε εγκαθιδρύσει στη Λιβύη ο Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος αποκλείεται επίσης να παραμείνει ηγέτης της χώρας, μετά την τόσο εκτεταμένη εξέγερση εναντίον του και τις σφαγές που διαπράττει για να διασώσει το καθεστώς του. Τι καθεστώς θα είναι αυτό που θα αντικαταστήσει την «Τζαμαχιρία» του Καντάφι, παντελώς άγνωστο. Ισως περισσότερο κοινοβουλευτικό, αν και αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο σε μια χώρα σαν τη Λιβύη. Από οικονομική σκοπιά πάντως, οι Λίβυοι θα περάσουν πολύ χειρότερα.
«Εδώ ο κόσμος χάνεται και μερικοί το ξύνουν».
Ενώ η χώρα μας οδεύει προς την καταστροφή τα κόμματα της αντιπολίτευσης σφυρίζουν αδιάφορα. Ο Παπακωνσταντίνου χωρίς καμία νομιμοποίηση αποφασίζει τον στραγγαλισμό της οικονομίας για τις επόμενες δεκαετίες. Η άκρως επικίνδυνη για τη χώρα κυβέρνηση (υπό την τρόικα) Παπανδρέου κινείται ανεξέλεγκτη σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια και αυτοί που θα έπρεπε να πρωταγωνιστούν και να εμπνεύσουν το λαό έτσι ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα παραμένουν εγκλωβισμένοι σε δογματικές πολιτικές θέσεις λες και πρόκειται για ακαδημαϊκή συζήτηση.
Τα κόμματα που υποστηρίζουν το μνημόνιο που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε καταστροφικούς δρόμους θα κριθούν βέβαια απ’ το λαό και την ιστορία. Αυτό όμως θα γίνει ίσως πολύ αργά, η κατάσταση σε λίγο θα είναι μη αναστρέψιμη.
Τα κόμματα που τάσσονται κατά του μνημονίου κινούνται στη λογική ας καταστραφεί η χώρα και μετά εμείς σαν νεκροτόμοι θα αποφανθούμε για την αιτία θανάτου και τους υπεύθυνους.
Συγκεκριμένα το ΚΚΕ αγκυρωμένο στο δογματικό εμείς δεν συμμετέχουμε ούτε προτείνουμε λύσεις γιατί θέλουμε ένα άλλο σύστημα και απλώς παραμένουμε κόμμα μόνο διαμαρτυρίας είναι καταστροφικό για τον τόπο. Ας το λάβουν σοβαρά υπ’ όψη τους οι κομματικοί ηγέτες του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφορες συνιστώσες έχουν πάρει εργολαβικά την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών αδιαφορώντας για τα δικαιώματα των Ελλήνων. Η Ελλάδα τρέχει προς τον γκρεμό και αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα περιμένοντας απ’ την επικράτηση χαοτικών καταστάσεων να δουν το κόμμα τους να ανεβάζει τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις. Μετά την καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ και των συν αυτώ απ’ τους Έλληνες πολίτες για την περίεργη συμπεριφορά του στις λεγόμενες εξεγέρσεις του 2008 έχουν χάσει τα αυγά και τα καλάθια.
Τα δύο κόμματα που αυτοχαρακτηρίζονται προοδευτικά ας αναλογιστούν τι έκαναν οι πατριώτες κομμουνιστές και αριστεροί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Σε καθεστώς κατοχής δεν αρνείσαι να συμπράξεις με τους ιδεολογικά αντίθετους προκειμένου να σωθεί η χώρα. Η ιστορία θα κρίνει βέβαια τη συμπεριφορά της αριστεράς. Το κακό για τον τόπο είναι ότι θα έχει συντελεστεί η καταστροφή. Κύριοι της αριστεράς δεν θέλουμε νεκροτόμους θέλουμε λύσεις πριν η Ελλάδα καταστραφεί.
Τις μεγαλύτερες φυσικά ευθύνες έχει η ΝΔ η οποία ξέχασε ότι είναι ένα λαϊκό κόμμα και φοβάται να πει ότι είναι ένα δεξιό κόμμα. Αν τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα ανήκουν στη λογική ενός κόμματος της λαϊκής δεξιάς τότε εγώ είμαι αστροναύτης και ζω στον Άρη.
Όταν η Ελλάδα καταστρέφεται κύριοι της ΝΔ δεν μπορείτε να συμπεριφέρεστε με ιδεοληψίες και αγκυλώσεις. Ο Μητσοτάκης κατέβασε τον κόσμο στο πεζοδρόμιο για να απαλλαγεί η χώρα απ’ το ΠΑΣΟΚ εσείς σήμερα γιατί δεν κατεβάζετε τον κόσμο σε διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις; Μήπως γιατί τα πράγματα πηγαίνουν περίφημα; Μήπως γιατί με τη λογική του ώριμου φρούτου περιμένετε να πέσει το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβετε την κυβέρνηση; Αν καταστραφεί η χώρα και οι πολίτες της τι και ποιους θα κυβερνήσετε; Σήμερα προέχει η σωτηρία της χώρας απ’ την κατάρρευση που την οδηγεί η αλαζονική και χωρίς πολιτική και ηθική νομιμοποίηση ανθυποκυβέρνηση του ΓΑΠ και των εξαπτέρυγων. Φυσικά και μπορείτε να φορέσετε τις λευκές ρόμπες των νεκροτόμων αλλά ο λαός και η ιστορία δεν θα σας λυπηθούν.
Πιστεύω έστω και τώρα οι Έλληνες να αντιδράσουν και να στείλουν κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.
Ότι και να κάνετε η Βόρεια Ήπειρος δεν θα γίνει ποτέ στη συνείδηση των Ελλήνων νότια Αλβανία, ούτε ο Μέγας Αλέξανδρος ομοφυλόφιλος, ούτε η αγιά-Σοφιά τζαμί. Ο Έλληνας γονατίζει μόνο μπροστά στο θεό και ποτέ στους ισχυρούς της γης και αυτό το έχει πληρώσει με πολύ αίμα εδώ και κάμποσες χιλιετίες, μην περιμένετε να αλλάξει. Όσο και να βρίζετε τον Κολοκοτρώνη ήταν, είναι και θα είναι ο στρατηγός της απελευθέρωσης.

Μας έθεσαν, προεκλογικά, τα διλήμματα: «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»! «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»!

Και οι προεκλογικοί λαοσωτήρες, έγιναν μετεκλογικά, με τις ερπύστριες του ΔΝΤ, εθνοκτόνοι και λαοκτόνοι οδοστρωτήρες. Αφού παραμέρισαν τα διλήμματα και μας μίλησαν για τα τερατώδη χρέη και τα εξωφρενικά ελλείμματα.

Τα χρέη και ελλείμματα, που δεν δημιουργήθηκαν, κατά λάθος. Ούτε, επειδή τα «έφαγε ο λαός μαζί» με την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Αλλά εσκεμμένα. Για να μας σύρουν, όπως τους μαύρους της Αφρικής, στην ατιμωτική δουλεία και του ΔΝΤ την τοκογλυφία.

Και για να μας σώσουν, τάχα, από τα χρέη και τα ελλείμματα, προχώρησαν στα, από μακρού χρόνου, προμελετημένα τους εγκλήματα:

Έστειλαν χιλιάδες νέους στην ανεργία. Πετσόκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις. Στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα. Φαλκίδευσαν και υπονόμευσαν τα εργασιακά και τα οποιαδήποτε λαϊκά δικαιώματα.

Και δεν το έκαμαν μόνο για να υπονομεύσουν και ευτελίσουν τη ζωή μας. Αλλά κυρίως και προπάντων, για να εξευτελίσουν και τρομοκρατήσουν την ψυχή μας.

Έτσι ώστε να μας σύρουν ταπεινωμένους και τρομοκρατημένους στην παραδοχή της έσχατης και αίσχιστης προδοσίας και της επονείδιστης, στο ΔΝΤ, δουλείας. Για να ξεχάσουμε, μια και καλή, το σοσιαλισμό και να μας βουλιάξουν στη βαρβαρότητα.

Και από την εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να μας περάσουν στην εκποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της πατρίδας μας και των προνομιακών δημόσιων επιχειρήσεων και εθνικών καταπιστευμάτων…

Και ήδη προωθείται, αλματωδώς, το ξεπούλημα!

Και τίθεται το ερώτημα:

Θα τους ακολουθήσουμε στον κατήφορο της αχαλίνωτης διαφθοράς, για να ριχτούμε στο απύθμενο βάραθρο της εθνικής συμφοράς; Θα τους αφήσουμε να μας ρυμουλκούν στο κατάντημα της ανίατης διαστροφής, για να καταλήξουμε στον Καιάδα της ανεπίστροφης καταστροφής;

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Καραϊσκάκη, του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη, του Πατροκοσμά. Και των τόσων άλλων, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας.

Και θα είναι ανείπωτη ντροπή, για τον καθένα μας, αν εγκαταλείψουμε και προδώσουμε την Ελευθερία μας. Και τη στείλουμε-όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής- και πάλι «πικραμένη, εντροπαλή» στις ερημιές και τις σπηλιές της ατίμωσης.

Τους ντόπιους και διεθνείς οφείλουμε να εγκαταλείψουμε εφιάλτες, που παίζουν το μπιλιάρδο της προδοσίας, στης πατρίδας και τις δικές μας πλάτες.

Να πούμε το ΟΧΙ στον καθένα ουρανοκατέβατο μεσσία. Που επιβάλλεται, άνωθεν και έξωθεν, με τους καλπονοθευτικούς νόμους, για να παίρνει την εξουσία. Και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ντόπιας ολιγαρχίας και της διεθνούς τοκογλυφίας.

Και να βροντοφωνάξουμε ΝΑΙ στη λαϊκή κυριαρχία και την άμεση δημοκρατία των ανεξάρτητων πολιτών, των ελεύθερων Ελλήνων.


Υ.Γ. Ομιλία στη συγκέντρωση Αγρινίου
«Τεκτονικές» μεταβολές στην παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική ισορροπία «εγκυμονεί» η αραβική επανάσταση, που συνεχίζει να εξαπλώνεται γεωγραφικά, απειλώντας τώρα το Μπαχρέιν και πλησιάζοντας τις πετρελαιοπηγές του Κόλπου, αλλά και να βαθαίνει κοινωνικά, εμπλέκοντας ευρύτερα στρώματα, όπως τους Αιγύπτιους εργάτες, που συνεχίζουν να απεργούν, καταλαμβάνοντας εργοστάσια, «εκπαραθυρώνοντας» διευθυντές κρατικών επιχειρήσεων και αγνοώντας την παράκληση του Στρατού να γυρίσουνε στη δουλειά.
Όπως όλες ανεξαίρετα οι μεγάλες επαναστάσεις, έτσι και η αραβική χαρακτηρίζεται από την ορμητική είσοδο των λαών στο «προσκήνιο» της πολιτικής και της ιστορίας. Συνιστά «προνομιακή» στιγμή στην ιστορία του αραβικού έθνους, που, με μερικές εξαιρέσεις, παρέμεινε ουσιαστικά στο περιθώριο των νεώτερων χρόνων, αντικείμενο μάλλον, παρά υποκείμενο της ιστορίας του. Το παράξενο δεν είναι ότι ξεσηκώνονται οι ‘Αραβες, το παράξενο είναι ότι άργησαν τόσο πολύ.
Είναι αδύνατο να προβλεφθεί η πορεία των γεγονότων, ή τα καθεστώτα που τελικά θα προκύψουν από τη μεγάλη αναταραχή. Είναι βέβαιο αντίθετα ότι θα περάσει πολύς καιρός για να ξαναμπεί, αν ξαναμπεί, το «τζίνι» στο «μπουκάλι», και μέχρι τότε θα αλλάξει ολότελα το πρόσωπο του Ισλάμ. Για μια ολόκληρη περίοδο, ‘Αραβες ηγέτες, Δύση και Ισραήλ δεν θα απολαμβάνουν την ευχέρεια που είχαν επί δεκαετίες, να αγνοούν παντελώς τις διαθέσεις των αραβικών λαών. Κινδυνεύουν μάλιστα τώρα να καταβάλουν τεράστιο τίμημα για τη συστηματική περιφρόνηση που τους επέδειξαν.
Η αραβική επανάσταση είναι ταυτόχρονα προϊόν της «παγκοσμιοποίησης» και της κρίσης της, γεωπολιτικά μετά το Ιράκ, οικονομικά μετά το 2008. Οι δυτικές/ισραηλινές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή για μια ολόκληρη δεκαετία δικαιολογήθηκαν με την επίκληση των αρχών της «δημοκρατίας» εναντίον του αυταρχικού αραβικού «εθνικισμού» και του «ισλαμισμού» - ποιός όμως μπορεί να εμποδίσει μια τέτοια «ιδεολογία» να στραφεί τελικά και εναντίον των φιλοαμερικανικών/φιλοισραηλινών αυταρχικών καθεστώτων; Πως θα μπορέσουν αύριο, έστω και λίγο δημοκρατικά καθεστώτα, να μην απαιτήσουν περισσότερο σεβασμό στα αραβικά δίκαια;
Η «παγκοσμιοποίηση», με τη βοήθεια της «πολιτιστικής επανάστασης» του ‘Ιντερνετ και του «Αλ Τζαζίρα», αποσταθεροποίησε τα παραδοσιακά πρότυπα κοινωνικού ελέγχου. Παρήγαγε μια διεθνή «μεσαία τάξη», ή τουλάχιστον τις προσδοκίες της, ευημερίας, δημοκρατίας, αξιοπρέπειας, που είναι στη βάση του «αραβικού 1789». Στις προσδοκίες προσέθεσε όμως και τις εκρηκτικές κοινωνικές συνέπειες του «ανοίγματος των αγορών», που οδήγησαν σε ένα μεγάλο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων στην Αίγυπτο, άμεσα υπεύθυνο για πολλά προβλήματα της χώρας, ή στο να γιορτάζουν οι Αιγύπτιοι το Ραμαζάνι με φαναράκια “made in China”. Η οικονομική κρίση μετά το 2008 έκανε τα υπόλοιπα, σε μια χώρα το 40% του πληθυσμού της οποίας ζει με λιγότερο από δύο δολλάρια κατ’ άτομο την ημέρα και ο ελάχιστος μισθός είναι 70 δολλάρια. Γι’ αυτό, δίπλα στην νεολαιίστικη συνιστώσα της εξέγερσης που τη ξεκίνησε, προστέθηκε γρήγορα μια καθαρά εργατική συνιστώσα, λιγότερο εξοικειωμένη με το διαδίκτυο, αλλά περισσότερο συλλογική και «ριζωμένη» στην κοινωνία. ‘Ηδη το κίνημα της νεολαίας διασπάστηκε μεταξύ όσων υποστηρίζουν επιστροφή στην ομαλότητα και όσων θέλουν διατήρηση των κινητοποιήσεων. Αντίθετα, το εργατικό κίνημα δεν δείχνει καμία διάθεση αποστράτευσης, νοιώθοντας ότι τώρα έχει την ευκαιρία να αποσπάσει παραχωρήσεις και αβέβαιο για το πόσο θα την έχει.
Αν το ένα δεδομένο είναι η «Δημοκρατική Αφύπνιση» των Αράβων, που περίμενε και φοβόταν, εδώ και χρόνια, ο Μπρζεζίνσκι, το άλλο είναι ότι δεν διακρίνει κανείς «επαναστατική ηγεσία» ή σχέδιο. Η εξέγερση μάλλον ανοίγει, παρά κλείνει το «παιχνίδι». Διαφορετικές δυνάμεις θα ανταγωνισθούν για να κατευθύνουν το «κύμα». Ο Στρατός έσωσε το κύρος του, «καβαλώντας» αντί να καταστείλει την εξέγερση. Θυμήθηκε ίσως τις νασερικές παραδόσεις του, τορπιλίζοντας τη μετάβαση στον Σουλεϊμάν και αποδέχθηκε, επικεφαλής της επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος τον σεβάσμιο, αριστερών καταβολών δικαστή, που πρότεινε το «στρατηγείο» της Πλατείας Απελευθέρωσης. Οι Ισλαμιστές μοιάζουν έτοιμοι να ανταλλάξουν νομιμοποίηση με μετριοπάθεια. Η κοινωνική αριστερά υπάρχει, πολιτικά άμορφη όμως. Οι φιλελεύθεροι θέλουν κοινοβουλευτική δημοκρατία δυτικού τύπου, που δύσκολα φαντάζεται κανείς στην Αίγυπτο. Υπάρχουν και οι διεθνείς δυνάμεις του Χάους, που θα ήθελαν να «εκτρέψουν» την επανάσταση προς περαιτέρω αποσύνθεση, διάλυση, κατακερματισμό του αραβικού χώρου και βρίσκονται πιθανώς πίσω από τις εκρήξεις στις χριστιανικές εκκλησίες πριν μερικές εβδομάδες.
Η ανατροπή του Μπεν Αλί, του Μουμπάρακ, ίσως κι άλλων, ικανοποιεί ασφαλώς καταρχήν τις δημοκρατικές προσδοκίες των αραβικών λαών. Δεν λύνει όμως τα προβλήματα που αυτά τα καθεστώτα «έκρυβαν», λειτουργώντας ως «καπάκι της κατσαρόλας»: τις εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες και την οικονομική καχεξία από τη μια, το ζήτημα της αντιπαράθεσης με Ισραήλ και Δύση αφετέρου. Είναι απίθανο οι αραβικές κοινωνίες να μείνουν ικανοποιημένες από τις πολιτικές αλλαγές που επέφεραν, αποφεύγοντας να θέσουν, αργά ή γρήγορα. τα τεράστια κοινωνικά και εθνικά προβλήματα. Το «παιχνίδι» είναι μόνο στην αρχή.

Δύο τάσεις στην «αυτοκρατορική» ηγεσία
Μια πληθώρα ενδείξεων συνηγορεί υπέρ της εκδήλωσης, με αφορμή τις αραβικές εξελίξεις, σοβαρής διαμάχης στο εσωτερικό της αμερικανικής ηγεσίας, αλλά και μεταξύ Ουάσιγκτον και Ισραηλινών. Η διαμάχη αυτή πρέπει να θεωρείται συνέχεια μιας μονιμότερης σύγκρουσης ως προς τον ρόλο του Ισραήλ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, που εκδηλώνεται εδώ και χρόνια με διάφορες αφορμές (δημοσίευση μελέτης για την επιρροή του Λόμπυ στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, διαφωνίες για Ιράκ και Ιράν, ενδοκυβερνητικές διαφωνίες τώρα για παλαιστινιακό και τη στάση που θα πρέπει να τηρήσει η Ουάσιγκτων στον ΟΗΕ για τους εβραϊκούς οικισμούς στα κατεχόμενα). Νικήτρια στη σύγκρουση ανεδείχθη, σε αυτόν τον γύρο τουλάχιστο, η τάση Ομπάμα/Μπρζεζίνσκι, που φαίνεται ότι επέβαλε μάλιστα τον χειρισμό των αιγυπτιακών από τον Υπουργό ‘Αμυνας Γκέιτς και όχι την Υπουργό Εξωτερικών Κλίντον, που συγκαταλέγεται μάλλον στους «χαμένους», μαζί με τον Αντιπρόεδρο Μπάιντεν και τον κ. Νετανιάχου. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να συστήνουν «αυτοσυγκράτηση» στον αιγυπτιακό στρατό, αποφεύγοντας να ενθαρρύνουν μια αιματηρή καταστολή και ελπίζοντας να επηρεάσουν τη «μετάβαση» με το σύνθημα “evolution, not revolution” (εξέλιξη, όχι επανάσταση).
‘Ένα άρθρο του Joe Klein στο Time (21.2) σχηματοποιεί κατά τρόπο ασυνήθιστα σαφή, τη βαθύτερη διαφωνία και τις αποκλίνουσες στρατηγικές:
«Ο Ισραηλινός Πρέσβης Michael Oren μιλάει για τη «στρατηγική συμμαχία» μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Αλλά η υποστήριξη προς το Ισραήλ συνιστά μάλλον στρατηγικό βάρος (liability), παρά δύναμη. Η ηθική συμμαχία μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ είναι πολύ περισσότερο σημαντική. Είναι μια συμμαχία που αναλαμβάνεται, παρά τα μειονεκτήματα για τις ΗΠΑ, για να υποστηριχθεί μια δημοκρατία και να επανορθωθεί ένα ιστορικό κακό. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που μπορεί, επωφελώς, να χρησιμοποιηθεί και προς τους νέους ανθρώπους της Πλατείας Ταχρίρ – μόνο όμως αν το Ισραήλ σέβεται την επικράτεια και τα δημοκρατικά δικαιώματα των Παλαιστινίων».
Εδώ και χρόνια, ο Μπρζεζίνσκι έχει προβλέψει την επερχόμενη «Δημοκρατική Αφύπνιση» και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, το σημαντικότερο θινκ τανκ των ΗΠΑ ετοιμάζει σχέδια για τον «εκδημοκρατισμό» της Μέσης Ανατολής. Αυτή η πτέρυγα στην Ουάσιγκτον θέλει να λύσει ταυτόχρονα δύο προβλήματα: να ελέγξει, όσο γίνεται, τα καθεστώτα που θα προέκυπταν από την αναμενόμενη, εδώ και καιρό, πτώση των παραδοσιακών αραβικών αυταρχισμών, να διακόψει την μονομερή και γι’ αυτό μακροχρόνια πολιτική σχεδόν αποκλειστικής στήριξης του και στο Ισραήλ, που απογύμνωσε τις ΗΠΑ από άλλα στηρίγματα στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Αυτές οι επιδιώξεις εξηγούν και την στήριξη του τουρκικού ισλαμισμού του Ερντογάν.
Ο τρόπος για να το πετύχει αυτό είναι με ένα μείγμα τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν στις «μεταπολιτεύσεις» της Νότιας Ευρώπης και τις ανατολικοευρωπαϊκές «επαναστάσεις». Διαθέτει ατού, όπως την επιρροή στον αιγυπτιακό στρατό, που έχει εκπαιδεύσει, τις σχέσεις του νεολαιίστικου κινήματος με το σέρβικο Otpor και τη «διεθνή των ΜΚΟ» (το δίκτυο CANVAS), τις σχέσεις Μπαραντέι και International Crisis Group. Παρόλα αυτά η επιτυχία μόνο εξασφαλισμένη δεν είναι, όπως έδειξε από την αρχή κιόλας η περίπτωση Σουλεϊμάν. Το αμερικανικό σχέδιο κινδυνεύει να προσκρούσει στην οικονομική-κοινωνική πραγματικότητα αφενός, στην ισραηλινή αδιαλλαξία αφετέρου.
Συνεργασία της αστυνομίας

με ξενόγλωσσους κουκουλοφόρους;


Η αστυνομία έχει αρχίσει μερική επίθεση, με ρίψη μεγάλου αριθμού δακρυγόνων και ετοιμάζονται τα ΜΑΤ να επιτεθούν σε ΑΟΠΛΟΥΣ πολίτες που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στον φασισμό του Παπανδρέου.
Οι παραμένοντες στο Σύνταγμα κάνουν έκκληση για να προσέλθουν και άλλοι πολίτες εκεί.
Οι κυβερνώντες ξέρουν ότι αυτό που βλέπουν είναι η αρχή του τέλους τους.
Η δημοκρατία δεν υπάρχει οριστικά στη χώρα και το εκτρωματικό πολίτευμα Παπανδρέου - ΔΝΤ στηρίζεται πλέον μόνο στη βία κατά των πολιτών.
Σήμερα, τώρα, όλοι οι Αθηναίοι πρέπει να κατεβούνε στο Σύνταγμα και να τελειώσουν οριστικά και αμετάκλητα την φασίζουσα διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, στενού φίλου του Καντάφι και του Μουμπάρακ.

Χωρίς να τηρούνται ούτε τα προσχήματα, ξενόγλωσσοι με κουκούλες, αλλά και χωρίς, κάνουν γιουρούσια και διαλύουν μεμονομένες ομάδες διαδηλωτών που καυευθύνονται προς Σύνταγμα!
Τελευταία ενημέρωσή μας, μιλά για οργανωμένες επιθέσεις 15.20 και 15.30 σε Σταδίου & Χαρ. Τρικούπη και Πανεπιστημίου στο ύψος της Χαρ. Τρικούπη, ξανά!



Διμοιρίες των ΜΑΤ έχουν περικυκλώσει το Σύνταγμα και ετοιμάζουν έφοδο από παντού για να διώξουν τους πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά, ενώ η Αστυνομία χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να τους διώξει.

Τί θέση έχουν άραγε τα χημικά σε μία Δημοκρατία;
Πόσο δημοκράτης είναι ο Παπανδρέου που στηρίζεται στη βία κατά των πολιτών;
Πόσο δημοκρατικά είναι τα κόμματα που δεν καταγγέλουν αυτή τη στιγμή και δεν απειλούν με ποινές την Αστυνομία που προκαλεί πτώση του πολιτεύματος;
Απίστευτο! Κάνουν αποπνικτική την ατμόσφαιρα για να φύγει ο κόσμος, ο οποίος μένει στο Σύνταγμα...

Αυτή τη στιγμή ο κόσμος κάθεται ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος και δεν απομακρύνεται.

Παρ' όλα αυτά, πέφτουν συνεχώς δακρυγόνα, προκειμένου να κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική και να αναγκάσουν τους πολίτες να αποχωρήσουν.

Σποραδικά ακούγονται συνθήματα, όπως αυτό το γνωστό για τη Βουλή ή το άλλο που φώναζαν οι φοιτήτριες της Γερμανίας για το ΠΑΣΟΚ.

Το καθεστώς είναι τρομοκρατημένο, στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να μείνει ο κόσμος μόνιμα στην πλατεία Συντάγματος, όπως έγινε στην πλατεία Ταχρίρ (Ελευθερίας) της Αιγύπτου.

Η ατμόσφαιρα έχει ήδη γίνει πολύ αποπνικτική και ο κόσμος βήχει, φτερνίζεται και δακρύζει συνεχώς.

Παρ' όλα αυτά πολλοί πολίτες τραγουδούν, όπως το «σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» κ.λ.π.

Ταυτόχρονα με ντουντούκες καλούν το λαό να έρθει στο Σύνταγμα.

Εμείς προβλέπουμε πως αν αυτό το ειρηνικό πλήθος παραμείνει εκεί, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση του καθεστώτος, πολύ γρήγορα θα αρχίσει να αυξάνεται.

Δεν ξέρουμε αν αυτή θα είναι η ημέρα κατάρρευσης του σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος.

Πάντως είναι σίγουρα η αρχή.

Τα γεγονότα μπαίνουν πλέον στην ιστορική τους ευθεία...


Δύναμη των ΜΑΤ συγκρούεται στα Προπύλαια. Χημικά, κροτίδες λάμψης, μάρμαρα και πέτρες πέφτουν και στην Κοραή δημιουργώντας ένα μοναδικό σκηνικό.
Η πορεία επισήμως έχει τελειώσει, όμως ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται στο κέντρο της Αθήνας. Όλα δείχνουν πως έχει ξεκινήσει κάτι που δεν υπάρχει διάθεση να σταματήσει εκ μέρους των πολιτών, που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα.
Παρά τον πρωτοφανή όγκο - ποσότητες χημικών που χρησιμοποιούν τα ΜΑΤ, παρά το ότι είναι δύσκολο να αναπνέει κανείς, φαίνεται πως το σύνθημα "Τέλος στη χούντα του ΠΑΣΟΚ" έχει καταφέρει να συσπειρώσει και να ενδυναμώσει τους πολίτες που συνεχίζουν να αντιστέκονται στην βία των πραιτωριανών αστυνομικών δυνάμεων.
Την ίδια στιγμή ελεύθεροι φωτογράφοι απειλούνται με συλλήψεις από την αστυνομία, η οποία λειτουργεί ως ΟΠΛΟ της κυβέρνησης κατά των πολιτών....
Οι απειλές κατά των φωτογράφων έγιναν χτυπήματα, ενώ ένας ξένος δημοσιογράφος σχολίαζε "Αυτή είναι η δημοκρατία;"
Σύμφωνα με πληροφορίες, μέχρι στιγμής στην Αθήνα έχει συλληφθεί μία κοπέλα, ενώ οι αγριότητες των ΜΑΤ δεν έχουν σταματήσει, αλλά αυξάνονται σε ένταση...
Σε κάθε επίθεση των ΜΑΤ ή σε κάθε έκρηξη χειροβομβίδας κρότου-λάμψης, οι πολίτες αντί να φοβηθούν γιουχαΐζουν τους προστάτες της οικονομικής χούντας, αστυνομικούς...
Η αστμόσφαιρα είναι μοναδική, αφού η εμφάνιση και η δράση των ΜΑΤ ξεσηκώνει θύελλα διαμαρτυριών αντί να σπείρει τον φόβο...


Κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα δεν έχει ως «ιδεώδες» του τη βία και την τρομοκρατία. Αυτά είναι τα «ιδεώδη» της καπιταλιστικής εξουσίας και της νεοταξικής βαρβαρότητας.

Οι επαναστατικές λαϊκές εξεγέρσεις απεχθάνονται το φόνο. Δεν έχουν ανάγκη από αυτό το μέσον πάλης γιατί τα επαναστατικά κινήματα δεν αγωνίζονται εναντίον ατόμων, αλλά εναντίον των συστημάτων της ληστείας, της βίας και τρομοκρατίας.

Οι λαοί δεν κατεβαίνουν στην επαναστατική αρένα για να εκδικηθούν άτομα, ούτε και για αίμα. Η βία των λαών απορρέει από τη διαλεκτική της αυτό-άμυνας απέναντι στην κακουργία και τη βία των καθεστώτων και των δυναστών. Είναι μια ΑΝΤΙ-ΒΙΑ άμυνας των λαών και γκρεμίσματος των συστημάτων που γεννούν, τρέφουν και αναπαράγουν τη βία.

Η «αντί-βία» αυτή των λαϊκών κινημάτων δεν έχει καμία, ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμία, σχέση με την απελπισμένη προσπάθεια κάποιων «μειοψηφιών» που επιχειρούν με τυφλές και ψυχωτικές πράξεις βίας και τρομοκρατίας να υποκαταστήσουν τα μαζικά κινήματα και να διεγείρουν, με αγκαθάκια, τη λαϊκή απελπισία.

Τέτοιες πράξεις απελπισμένης, ψυχωτικής και «μειοψηφικής» βίας, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ λειτουργούν προβοκατόρικα για τα κινήματα των λαών.

Η φιλοσοφία αυτών των πράξεων είναι φασιστική: Επιζητούν να κατασκευάσουν, με τεχνητά υποκατάστατα, ένα κόσμο σύμφωνα με τα «ιδεώδη» της βίας και του αίματος…

Πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία στηρίζονται και οργανώνονται και τα καθεστωτικά στρατεύματα της προβοκάτσιας για την κατασυκοφάντηση του λαϊκού κινήματος και για την επιβολή και θωράκιση της καθεστωτικής βίας και ΑΠΑΤΗΣ.

Σήμερα, όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές, η τρομοκρατική προβοκάτσια και η «φιλοσοφία του αίματος» και του φόνου, αποτελούν τα πλέον προνομιούχα πολιτικά «όπλα» της νεοταξικής βαρβαρότητας και των καθεστωτικών πολιτικών παιχνιδιών.

Ποικίλοι και πολύχρωμοι στρατοί έχουν κατασκευαστεί από τις «μαφίες» του χρήματος και του καθεστώτος για να χρησιμοποιηθούν εναντίον της λαϊκής αγανάκτησης και οργής που καθημερινά διογκώνεται και κοχλάζει εκρηκτικά.

Το παχνί αυτών των προβοκατόρων «ταγμάτων» είναι: Οι αλλοδαπές συμμορίες, εξαθλιωμένα και αποκτηνωμένα τμήματα της νεολαίας, οι στρατιές των χούλιγκαν του ποδοσφαίρου, ακραίες πολιτικές ομάδες κάθε κοπής και χρώματος και οι άπειρες ποικιλίες των «επιδοτούμενων»…

Εκπαιδευτικές «ασκήσεις» και «πρόβες» έχουν γίνει άπειρες: Κατασκευασμένες τρομοκρατικές ομάδες φόνου και αίματος, πλήθος από κουκουλοφόρικες λεηλασίες, επιθέσεις και «εξεγέρσεις», άγριες βιαιότητες και αιματοχυσίες μεταξύ των χούλιγκαν, το κάψιμο υπαλλήλων της ΜΑΡΦΙΝ και πάρα πολλά άλλα…

Μέσα σε αυτήν την καθεστωτική στρατηγική της ψυχωτικής βίας και του αίματος εντάσσεται και το πιο σάπιο κομμάτι της καθεστωτικής κακουργίας: ο ποδοσφαιρικό χουλιγκανισμός, η κοπριά του νέου φασισμού.

Μια μοχθηρή πτυχή αυτής της βαρβαρότητας αποτελούν τα γεγονότα στο γήπεδο Καραϊσκάκη…

Μια εκπαιδευτική «άσκηση» για πολιτικές προβοκάτσιες και για τα μακάβρια πολιτικά σχέδια των μαφιών του χρήματος, των «νταβάδων» και των «νονών» του καθεστώτος.

Κάτω από αυτό το πρίσμα οι παρακάτω καταγγελίες της Αλέκας Παπαρήγα, αποκτούν μεγάλη βαρύτητα και πρέπει να προσεχθούν.

Μόνο μια μικρή σημείωση: Το μεγαλύτερο «αντίδοτο» στις καθεστωτικές προβοκάτσιες ΑΠΟΤΕΛΕΙ η μαζικότητα και η οργάνωση του λαϊκού κινήματος.

Αν ο λαός κατακλύσει την Αθήνα δυναμικά και μαζικά τότε οι προβοκάτσιες πέφτουν στο κενό και αν επιχειρηθούν στρέφονται εναντίον του ίδιου του καθεστώτος και των οργανωτών τους.

Όταν ο λαός κατεβαίνει μαζικά και εκρηκτικά στο δρόμο κάθε ενέδρα, παγίδα και προβοκατόρικη τρικλοποδιά του καθεστώτος στρέφεται εναντίον του.

ΟΛΟΙ, λοιπόν, στο δρόμο και με τα μάτια ανοικτά…


Η καταγγελία της Παπαρήγα:

Προβοκάτορες με αποστολή να χτυπηθεί το κίνημα

Δημόσια καταγγελία για τη δράση προβοκατόρων που σχετίζονται με ομάδες «φιλάθλων» έκανε για πολλοστή φορά χτες από το βήμα της εκδήλωσης η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Είπε μεταξύ άλλων:

«Επιτρέψτε μου όμως να θέσουμε ένα άλλο ζήτημα σχετικό με την βία στα γήπεδα. Είναι η δεύτερη φορά που το θέτουμε επίσημα, μπροστά σε δημοσιογράφους. Την πρώτη φορά, το θέσαμε δύο μέρες μετά την μεγάλη διαδήλωση που είχε γίνει στην Αθήνα και που δυστυχώς συνοδεύτηκε από τον θάνατο τριών αθώων ανθρώπων. Την δολοφονία των εργαζομένων – δολοφονία ήταν – στην Μαρφίν. Τότε, με στοιχεία που όχι απλώς έπεσαν στην αντίληψή μας αλλά τα εξακριβώσαμε, κάναμε την εξής καταγγελία: Οτι υπάρχουν ομάδες “φιλάθλων” σε εισαγωγικά, ή τμήματα ομάδων “φιλάθλων” τα οποία χρησιμοποιούνται στα γήπεδα ως ένα είδος γυμναστικής και προετοιμασίας για να χρησιμοποιηθούν γενικότερα μέσα στην κοινωνία και για άλλους σκοπούς και λόγους.

Ανάμεσα σε αυτούς τους στόχους είναι η χρησιμοποίησή τους για τις διαδηλώσεις. Ως ομάδες, όπως λέμε εμείς στην πολιτική μας ορολογία, προβοκατόρων. Καταθέσαμε τότε συγκεκριμένα στοιχεία, δημόσια όχι στα αυτιά κάποιου. Είχαμε στοιχεία ότι υπήρχε στρατολόγηση τέτοιων ομάδων από “φιλάθλους”, ορισμένοι από τους οποίους μάλιστα χρησιμοποιούνται ως μπράβοι σε νυχτερινά κέντρα. Νοικιάζονται, είναι επαγγελματική δουλειά. Το βράδυ μπράβος, το σαββατοκύριακο “φίλαθλος”, τις άλλες μέρες προβοκάτορας. Και μάλιστα, καταγγείλαμε ότι είχαν σταλεί και χρησιμοποιηθεί στους κόλπους του συλλαλητηρίου που οργάνωνε το ΠΑΜΕ, με σκοπό να υπάρχουν προβοκάτσιες. Το καταγγείλαμε, πέρασε στα ψιλά, κανείς δεν έδωσε και πολύ μεγάλη σημασία. Και ορισμένοι είπανε “ναι, το ΚΚΕ λέει τα δικά του φαντασιόπληκτα πράγματα και συνωμοτικά σενάρια”.

Πρέπει να σας πω ότι και τα γεγονότα το βράδυ του Σαββάτου, στον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, έχουν σχέση με τέτοιες ομάδες “φιλάθλων”. Και μάλιστα πρέπει να σας πω ότι έχουμε επίσης συγκεκριμένες πληροφορίες, ότι αυτή η πρόβα τζενεράλε που έγινε το Σάββατο το βράδυ, με υπαρκτές αφορμές – δεν λέω ότι ήταν ανύπαρκτες αλλά η προβοκάτσια πάντα πατάει σε κάποια πραγματικότητα – αυτοί έχουν επίσης αποστολή στις 23 του μήνα που είναι γενική πανελλαδική απεργία που συμμετέχουν, τουλάχιστον σαν εξαγγελία, οι πάντες και ελπίζουμε βεβαίως, να έχει επιτυχία γιατί τα προβλήματα του λαού είναι οξυμένα.

Και θέτουμε αυτό το ζήτημα δημόσια. Και δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι. Γιατί πραγματικά το ζήτημα είναι ότι πια δεν πλήττεται μόνο ο αθλητισμός, δεν πλήττονται λαϊκά αγωνίσματα, όπως είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και άλλα, δεν πλήττονται μόνο αυτά. Καταλαβαίνετε πλήττεται κάθε έννοια συλλογικής δραστηριότητας που περικλείει μέσα το σπέρμα του προοδευτισμού, του ριζοσπαστισμού. Είτε το περικλείει, είτε μπορεί στην πορεία να το αναπτύξει».

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στους δρόμους της Αθήνας

Με σύνθημα "Πεθαίνουμε", μέρος των απεργών πολιτών που έφτασαν στο Σύνταγμα, άφησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας ένα φέρετρο και άπλωσαν πανό στο οποίο γραφόταν η λέξη "Πεθαίνουμε"!!!
Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις των ΜΑΤ καταβάλουν προσπάθειες αποκοπής του κύριου όγκου της πορείας, ώστε να μην φθάσει στο Σύνταγμα. Στις "φιλότιμες" προσπάθειες των ανδρών των ΜΑΤ συμμετέχουν και οι γνωστοί βοηθοί τους -οι κουκουλοφόροι- πετώντας μολότοφ, με αποτέλεσμα το μεγάλο πλήθος των καπνογόνων και οι "συγκρούσεις" ΜΑΤ και κουκουλοφόρων να δημιουργούν πρόβλημα στην πορεία προς το Σύνταγμα.
Ισχυρή δύναμη των ΜΑΤ έχει παραταχθεί μπροστά στο Υπουργείο Οικονομικών... υποβοηθούμενοι από τον απερίγραπτο αριθμό χημικών που ρίχνονται προς τους Έλληνες πολίτες...

Η φωτογραφία είναι από το ιστολόγιο "TaXalia"



Σήμερα στη χώρα μας, ζούμε μια πρωτοφανή επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων από την ακροδεξιά κυβέρνηση του υποτίθεται σοσιαλιστικού κόμματος που μας κυβερνά.
Τα πολιτικά δικαιώματα στην Ελλάδα βρίσκονται υπό διωγμό.
Έναν περίεργο και καμουφλαρισμένο διωγμό. Φορώντας πότε η μάσκα των μεγαλοδημοσιογράφων των δελτίων των 8, πότε τη μάσκα των υπουργών του ‘μαζί τα φάγαμε’ και πότε των εκπροσώπων του σαθρού οικοδομήματος που ονομάζεται κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, οι γκαουλάιτερ του διεθνούς

κεφαλαίου πριονίζουν την μεσαία τάξη της χώρας με χειρουργική ακρίβεια και δύναμη ξυλοκόπου.

Καθημερινά.
Σήμερα ο αγώνας δίνεται για το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ. Όχι το αυτονόητο όμως του πρωθυπουργού, αλλά εκείνο των εργαζομένων!
Διότι αυτονόητο για τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ο διχασμός των δημοσίων υπαλλήλων σε ρετιρέ και χαμηλόμισθους, αυτονόητο για τον πρωθυπουργό είναι να βρεθούν αντιμέτωποι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι με τους δημόσιους!
Με το ‘διαίρει και βασίλευε’ προσπαθεί ο Ύπατος Αρμοστής του ΔΝΤ να διχάσει την ελληνική κοινωνία.
Η σημερινή απεργία είναι απεργία κατά της τρικοσμικής ολιγαρχίας που κυβερνά αυτή τη στιγμή την πατρίδα μας.
Και γι αυτό όποιος πιστεύει ότι χρειαζόμαστε κάποιο αντίβαρο στην τρομακτική εξουσία του κεφαλαίου των ΔΝΤιανών, πρέπει να πάει στην πορεία και να σταθεί στο πλευρό των διαδηλωτών.
Όλοι στους δρόμους.
Σήμερα.
Να μην αφήσουμε την ολιγαρχία να νικήσει!
ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ. Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΧΤΥΠΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.
Έφτασε ο καιρός να περπατήσουμε σαν Αιγύπτιοι…








Ενώ τεράστιο πλήθος κόσμου, που συνεχώς αυξάνεται, κινείται προς το Σύνταγμα, οι συμπλοκές άρχισαν. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ χτυπάνε, χωρίς διάκριση, ανελέητα τους απεργούς πολίτες.
Σοβαρά επεισόδια σημειώνονται αυτή την ώρα, έξω από την Βουλή.
Διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία.
Οι δυνάμεις των ΜΑΤ ρίχνουν συνεχώς βολίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα.
Στην οδό Πανεπιστημίου οι συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομικών είναι σφοδρές και υπάρχουν αρκετοί μικροτραυματισμοί πολιτών, που συμμετέχουν στη διαδήλωση.
Είναι άγνωστο τι θα συμβεί στη συνέχεια, αφού η οργή και η αποφασιστικότητα των πολιτών είναι έκδηλη, χωρίς όμως να είναι προκλητική...
Σημειώνουμε πως αρκετοί διαδηλωτές τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο, αλλά τα ΜΑΤ μάλλον δεν ακούνε... αφού μαζί με τους γνωστούς - άγνωστους κουκουλοφόρους έχουν επιδοθεί στο γνωστό θέατρο των μεταξύ τους αψιμαχιών, με κύριο και μοναδικό σκοπό να "σπάσουν" την πορεία των απεργών, για να μην μπορέσουν όλοι οι πολίτες να φτάσουν στο Σύνταγμα.
Μεγάλο πρόβλημα στην αναπνοή έχει δημιουργηθεί από το πλήθος των καπνογόνων που ρίχνουν τα ΜΑΤ, που παραδόξως δεν προχωρούν σε συλλήψεις κουκουλοφόρων...
  • Σοβαρές εθνικές εξελίξεις εν μέσω απεργίας
  • Προωθούν πρόσωπο λαϊκής επιλογής, αλλά απόλυτα χειραγωγούμενο από το σύστημα

Από τον στενό πολιτικό κύκλο της κυβέρνησης ενημερωθήκαμε για την Συνάντηση «πανωλεθρία» Παπανδρέου με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκέλα Μέρκελ η οποία πλέον εφαρμόζει την πολιτική γραμμή «Ελλάδα Δεν σας Στηρίζουμε πλέον» και δεν υποκύπτει στους εκβιασμούς μιας ενδεχόμενης πολιτειακής κρίσης εξαιτίας πρόωρων εκλογών. Αντίθετα μάλιστα προτρέπει με μια κίνηση Ρουα- Ματ την κυβέρνηση στην αναδιάρθρωση χρέους διαμέσου Τεχνητής Πτώχευσης.
Όπως προκύπτει από ... τις πληροφορίες η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ ξέκοψε κάθε περίπτωση επιμήκυνσης του Χρέους των 110 δισ. ευρώ από την τρόικα, καθώς όλα θα εξεταστούν στον πλαίσιο μίας συνολικής λύσης.
Η ελληνική κυβέρνηση πόνταρε στην έκδοση ευρωομολόγων και επαναγοράς του χρέους με καλύτερους όρους, αλλά οι εξελίξεις την διαψεύδουν καθώς ασκούνται πιέσεις για πτώχευση της χώρας, προκειμένου εκ των υστέρων να είναι εφικτό τον νέο σχέδιο των πλέον σκληρών μέτρων Λιτότητας.
Πολιτικοί κύκλοι βέβαια επισημαίνουν οτι μπορεί να παίζεται ένα τελευταίο χαρτί του Παπανδρέου ώστε να εκβιάσει την αδύναμη πλέον αντιπολίτευση, ή οποία σέρνεται στο άρμα των εξελίξεων του διεθνούς σκηνικού.
Μπλοφάρει ο Γιωργάκης ή είναι στριμωγμένος;

Η προφητική διορατικότητα του Χάρυ Κλυνν

Τα έλεγε ο τεράστιος ΧΑΡΡΥ!!! αλλά ποιος τον άκουγε;

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης.»

Απομαγνητοφωνημένο από το 1983 και την παράσταση "ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", στη Μπουάτ "ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ" στην Πλάκα.



Στη Λιβύη γίνεται αιματοχυσία ή κάνω λάθος; Ο συνταγματάρχης Καντάφι είναι δικτάτορας ή κάνω λάθος; Η χώρα του συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που συστηματικά παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα ή κάνω λάθος; Υπάρχει ένα θέμα με την Γαύδο, που η Λιβύη την συμπεριλαμβάνει στη δική της θαλάσσια ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης ή κάνω λάθος;

Αν κάνω λάθος, ας βγει κάποιος και να μου το πει. Αν δεν κάνω λάθος, όμως, πρέπει κάποιος να μας εξηγήσει γιατί ο πρωθυπουργός, με την ιδιότητά του τακτικού συνομιλητή του Καντάφι δεν έχει μέχρι στιγμής καθόλου ασχοληθεί με το θέμα.

Και μην υποστηρίξει κανείς πως είχε να προετοιμάσει τα κρίσιμα ταξίδια του στην Ευρώπη, κυρίως στο Βερολίνο, και δεν έμεινε χρόνος για ενασχόληση με τον «σατράπη» της Β. Αφρικής.

Διότι σ’ αυτήν την περίπτωση, πρέπει ο κ. Παπανδρέου να μας εξηγήσει για ποιο λόγο μόλις ξεσπά μια εξέγερση συστηματικά δεν παίρνει θέση και διαγράφει από την Σοσιαλιστική Διεθνή έναν- έναν τους δικτάτορες – μέλη της μετά την πτώση τους.

Χρειαζόμαστε επίσης μια εξήγηση για ποιον λόγο ο πρωθυπουργός έχασε τον χρόνο του σε τηλεφωνήματα και σούρτα-φέρτα στη Λιβύη, ενώ σίγουρα είχε σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθεί.

Δεν αναφέρομαι μόνο στο ταξίδι του τον περασμένο Νοέμβριο στη Λιβύη, όπου οι καιροσκόποι ηγέτες της ΕΕ, που στις φλέβες τους ρέει πετρέλαιο και όχι αίμα (αυτό ρέει στην Τρίπολη και στην Βεγγάζη), είχαν την φαεινή ιδέα να δώσουν άφεση αμαρτιών στον δικτάτορα και να οργανώσουν εκεί την Σύνοδο ΕΕ – Αφρικής.

(Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι είναι βουτηγμένοι στο πετρέλαιο. Γνωστή και η υπόθεση της απελευθέρωσης, το 2009, του βομβιστή του Λόκερμπι, υπεύθυνου για τον θάνατο 270 επιβατών της ΠΑΝ ΑΜ που έπεσε στη Σκωτία το 1988. Τον άφησαν ελεύθερο επειδή υποτίθεται ότι δεν του απέμεναν πάνω από τρεις μήνες ζωής, σήμερα ζει και βασιλεύει σε βίλα που του έχει παραχωρήσει ο Καντάφι, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον δήλωσε μετανιωμένος και ορκίστηκε – δεν τον πίστεψε κανείς – πως η αποφυλάκιση δεν σχετιζόταν με την πετρελαϊκή συμφωνία με την Λιβύη, ύψους πολλών δις ευρώ και με εμπλοκή της βρετανικής ΒΡ).

Αναφέρομαι στο γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου, τον Ιούνιο του 2010 πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Λιβύη και υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με τον Καντάφι, αφού προηγουμένως του έδειξε – για να τον συγκινήσει; - μια φωτογραφία του με τον πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου από τους «ηρωικούς» χρόνους της περίφημης «Πρωτοβουλίας των Έξι».

Κι’ αν ρίξουμε μια ματιά στο ημερολόγιο των τηλεφωνημάτων του πρωθυπουργού, θα δούμε ότι στις 22 Αυγούστου του 2010 τηλεφωνήθηκε με τον πρωθυπουργό της Λιβύης Αλή Αλ Μαχμούντι.


Όχι πως δεν έχουμε θέματα με την Λιβύη. Αλλά δεν μάθαμε ποτέ αν προχώρησε κάτι που να ξεπερνά τη γνωστή «διπλωματία χαμηλής πολιτικής», που ακολουθείται και με την Τουρκία.

Δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε και πώς εξελίχθηκε εκείνη η υπόθεση της υφαλοκρηπίδας, όταν τον Δεκέμβριο του 2007 η Αθήνα, επίσης αγνοώντας με ποιον διαπραγματεύεται, άρχισε συζητήσεις με την Λιβύη, την Αίγυπτο και την Αλβανία. Πώς πάνε, καλά; Πάντα καλά!

Η Τουρκία είχε τότε δηλώσει ότι θα δώσει υπόμνημα και πως δεν επρόκειτο να αναγνωρίσει οποιαδήποτε συμφωνία.

Επί του θέματος η Ελλάδα κοιμόταν όρθια επί πολλά χρόνια. Απίστευτο πώς η ελληνική πολιτική τάξη είναι η μόνη επί του πλανήτου που δεν έχει προστατέψει ούτε καν τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας.

Ξύπνησαν (για λίγο όπως αποδεικνύει, ίσα για ν’ αλλάξουν πλευρό), το 2006, όταν διαπιστώθηκε πως στην ιστοσελίδα της λιβυκές εταιρίας πετρελαίου, η θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κρήτης, μαζί με την Γαύδο και την Γαυδοπούλα, εμφανιζόταν ως περιοχή ελεγχόμενη από τη Λιβύη.

Τότε ήταν που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας πήρε πάνω του το θέμα και πραγματοποίησε επίσκεψη στη Λιβύη. Επιστρέφοντας ανακοίνωσε ότι συμφώνησε με την λιβυκή πλευρά να συσταθούν επιτροπές που θα ασχοληθούν με τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας ανάμεσα σε Ελλάδα και Λιβύη. Κάτι τέτοιο, βέβαια, απαιτούσε να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις και με την Αίγυπτο, που ξεκίνησαν στα τέλη του 2007 και έκτοτε αγνοείται η τύχη τους (όπως και του Μουμπάρακ).

Μάλιστα τότε (τον Μάρτιο του 2006, μετά το προεδρικό ταξίδι), διπλωματικές πηγές ανέφεραν πως η ελληνική πλευρά θα ήταν πολύ ικανοποιημένη αν η Λιβύη συμφωνούσε να εκχωρηθεί σε ελληνικά συμφέροντα έστω και το 5% των περιοχών για έρευνα και άντληση πετρελαίου που έχει διαθέσει η Λιβύη διεθνώς. Ως γνωστόν, το 90% είχε ήδη κλειστεί από αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες.

Χρειάσθηκε να φθάσουμε στον περασμένο Ιανουάριο για να ξανακουστεί το θέμα της Γαύδου. Υπό μορφήν ερωτήσεως από τον κ. Τσίπρα, στη Βουλή, χωρίς να γίνουμε σοφότεροι από την απάντηση. Άλλωστε, το θέμα έχουν αναλάβει «επιτροπές». Και όταν αναλαμβάνουν επιτροπές, ξέρετε τι γίνεται.

Να μην στενοχωρήσουμε και τον Καντάφι, που εδώ και πάνω από τρία χρόνια περιβάλλεται με τον αναγκαίο σεβασμό από διάφορους Δυτικούς ηγέτες και κυκλοφορεί (με την τέντα του) από το Λονδίνο ως τη Ρώμη και το Παρίσι!

Ποιος δεν θυμάται την επίσκεψή του στην Πόλη του Φωτός τον Δεκέμβριο του 2007, όπου ο Σαρκοζί του επεφύλαξε εντυπωσιακή υποδοχή και έκλεισε μαζί του οικονομικές συμφωνίες ύψους 10 δις ευρώ, που, όπως πανηγυρικά ανακοίνωσε ο Γάλλος Πρόεδρος, θα δημιουργούσαν 30.000 νέες θέσεις εργασίας. Κατηγορήθηκε τότε ο Σαρκοζί ότι συνεργάζεται με δικτάτορα και επιδίδεται σε διπλωματία των μπίζνες με έναν τύραννο. Σκασίλα του, διότι ο Καντάφι είχε τότε παραγγείλει 21 Αιρμπάς!

Τον Σεπτέμβριο του 2008, χαράς ευαγγέλια. Ο Σαρκοζί πραγματοποίησε ιστορική επίσκεψη στην Τρίπολη, η Κοντολίζα Ράις επισκέφθηκε την Λιβύη (η πρώτη επίσκεψη επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας σε 55 χρόνια) και ο Καντάφι προέβη σε δηλώσεις εξυμνώντας τον… καπιταλισμό.

Παράλληλα, ο Καντάφι ανακοίνωνε μεταρρυθμίσεις. Υποσχέθηκε λιγότερο κράτος (δεν το είδαμε αυτό στα τελευταία επεισόδια) και δήλωνε αποφασισμένος να… πατάξει τη διαφθορά (πού τόχουμε ξανακούσει αυτό, πού τόχουμε ξανακούσει…).

Και τι σκέφθηκε ο άνθρωπος; Να καταργήσει λέει όλα τα υπουργεία που διαχειρίζονται το χρήμα από το πετρέλαιο.

Η Λιβύη, αν και τρίτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός αφρικανική χώρα, βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλή θέση στη λίστα διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας. Έτσι, ενώ θεωρητικά οι κάτοικοί της θα έπρεπε να είναι από τους πλουσιότερους του κόσμου, βουλιάζουν στη φτώχεια εξαιτίας της συστηματικής κλοπής των εσόδων από το πετρέλαιο.

Εκείνον τον επετειακό Σεπτέμβριο του 2008, ο Καντάφι εμφανίσθηκε ενώπιον της λαϊκής εθνοσυνέλευσης, αναγνωρίζοντας πως έχει δίκιο ο λαός που παραπονείται ότι τα μέλη των λαϊκών επιτροπών, των υπουργείων δηλαδή, επιδίδονται σε όργιο διαφθοράς, κακοδιαχείρισης και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

Και τι έκανε; Μοίρασε υποσχέσεις. Και ανακοίνωσε την απόφασή του να προχωρήσει σε μια ιδιότυπη μορφή αυτοδιαχείρισης, κατά την οποία θα… μοιράζονται απευθείας στους πολίτες τα έσοδα από το πετρέλαιο και εκείνοι θα τα χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν!

Μα πού τάχουμε ξανακούσει αυτά, πού τάχουμε ξανακούσει; Δεν σας θυμίζουν εκείνο το «μέρισμα ανάπτυξης» και το «αναδιανομή του πλούτου με κοινωνική δικαιοσύνη» που εδώ – βορείως της Αφρικής, ου μην αλλά και της Γαύδου - ακούγαμε ξανά και ξανά πριν από τις εκλογές του 2009;

Όπως και νάχει, για τον Καντάφι τα πράγματα πήγαιναν μια χαρά. Λίγο ακόμη το προφίλ του στο εξωτερικό να έφτιαχνε. Τον Αύγουστο του 2009 έγινε κι’ αυτό. Με αφορμή τα 40 χρόνια από την άνοδο του συνταγματάρχη στην εξουσία, ο διάσημος διαφημιστής Φίλιπ Σκαφ ανέλαβε να αλλάξει την εικόνα που είχε ο κόσμος για την Λιβύη.

Και νάτος ο Καντάφης – άλλος καρντάσης κι’ αυτός – βαρύς κι’ ασήκωτος οικοδεσπότης στην 3η Σύνοδο ΕΕ – Αφρικής, τον Νοέμβριο του 2010. Να υποδέχεται με αυτοκρατορικό ύφος στην πλουμιστή σκηνή του και να βλέπει να του κάνουν υποκλίσεις περί τους ογδόντα πρώην εχθρούς και παντοτινούς φίλους.

Ανάμεσά τους ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου X. B. Ρόμπαϊ, ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζ. Μ. Μπαρόζο, ο Επίτροπος Ανάπτυξης Άντρις Πήμπαλγκς, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δ. Χριστόφιας και ο υπουργός Εξωτερικών Μ. Κυπριανού, οι πρωθυπουργοί της Ιταλίας Μπερλουσκόνι, της Πορτογαλίας Σόκρατες, της Ισπανίας Θαπατέρο και του Λουξεμβούργου Ζαν Κλοντ Γιούνκερ (επικεφαλής και του Eurogroup για να μην ξεχνιόμαστε), αλλά και ο υπουργός των Εξωτερικών της Γερμανίας Βεστερβέλε.

Από κοντά, βέβαια, και ο κ. Παπανδρέου και από κοντά του και ο υπουργός και ο υφυπουργός των Εξωτερικών κ. κ. Δρούτσας και Κουβέλης.

Στην ατζέντα της Συνόδου, οι επενδύσεις, η οικονομική ανάπτυξη και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης.

Χαμπάρι δεν πήραν οι άνθρωποι. Τρεις μέρες ανέπτυσσαν μια ευρεία γκάμα θεμάτων, από την περιφερειακή ολοκλήρωση, τις υποδομές, την επιστήμη, την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, την ενέργεια και την κλιματική αλλαγή, την μετανάστευση, την «κινητικότητα» και την δημιουργία θέσεων εργασίας, την γεωργία και τα τρόφιμα.

Αλλά και – άκουσον, άκουσον! – τους αναπτυξιακούς στόχους της χιλιετίας, την ειρήνη και την ασφάλεια, την διακυβέρνηση και τα… ανθρώπινα δικαιώματα.

Μετά από τόσα πολλά λόγια, κουράστηκαν και κατευχαριστήθηκαν το πλούσιο δείπνο που τους παρέθεσε ο αναβαπτισθείς στην κολυμπήθρα της δημοκρατίας άρχων της Τριπόλεως.

Η Σύνοδος ολοκληρώθηκε με την υπογραφή διακήρυξης και την έκδοση κοινού σχεδίου δράσης για την τριετία 2011 – 2013! Πού να προβλέψουν οι άνθρωποι (πώς είπατε; Πολιτική είναι η τέχνη του προβλέπειν;) όσα τρομερά θα διαδραματίζονταν στον καινούργιο αυτό τόπο αναψυχής και κέρδους με την απαρχή της «πρώτης χρονιάς δράσης»!

Όσο για τον κ. Παπανδρέου, είχε τόσο πολύ ενθουσιαστεί, που τοποθετήθηκε… δύο φορές! Την μια μέρα στη θεματική ενότητα για την Ενέργεια και την Κλιματική Αλλαγή και την άλλη για την Μετανάστευση, την κινητικότητα και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Στην Ελλάδα το spread πήγανε στο Θεό, αλλά στη Λιβύη φυσούσε άνεμος δημοκρατίας και ανάπτυξης!

«Κοινό μας μήνυμα πρέπει να είναι η βιώσιμη ανάπτυξη», είχε πει τότε ο πρωθυπουργός – αλλά ούτε αναπτυξιακή, ούτε βιώσιμη αποδείχθηκε λίγο μετά η κατάσταση στις χώρες του Μαγκρέμπ.

Και βέβαια, είχε και άλλη μια κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Καντάφι στο περιθώριο της Συνόδου, όπου είχαν την ευκαιρία, όπως ανακοινώθηκε, να συζητήσουν τις σχέσεις των δύο χωρών και τις προοπτικές μετά την υπογραφή του μνημονίου στρατηγικής συνεργασίας. Μήπως μπορεί κανείς να μας πει πού βρίσκεται αυτή η στρατηγική συνεργασίας σήμερα, με το αίμα να ρέει άφθονο;

Α, ναι, σωστά, δεν έχει σημασία. Διότι είναι αίμα πολυτελείας, αναμιγνύεται με το πετρέλαιο. Είχαν βλέπετε ήδη αρχίσει οι νέες γεωτρήσεις στα ανοιχτά της Λιβύης…

Να μην λησμονήσω επίσης να επισημάνω ότι στη Σύνοδο του Νοεμβρίου παρών ήταν και ο άλλος καρντάσης, ο Ερντογάν. Πώς είπατε; Η Τουρκία δεν έχει καμιά σχέση με την Αφρική και δεν έχει ακόμη γίνει μέλος της ΕΕ; Ελάτε, τώρα, λείπει ο Μάρτης απ’ την Σαρακοστή;

Μήπως θέλετε να μάθετε και το «κλου»; Στη Λιβύη ο Ερντογάν τιμήθηκε με το Βραβείο «Καντάφι - Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»!

Τέλος, θα είχε (κάποια) αξία να μάθουμε τι συζητήσεις έγιναν στη Σύνοδο του Νοεμβρίου γύρω από τα θέματα της μετανάστευσης. Διότι, τον Αύγουστο του 2010, ο Καντάφι είχε ευθέως εκβιάσει την ΕΕ, ζητώντας ετήσιο ποσό της τάξης των πέντε δις ευρώ (και βάλε) για να σταματήσει την ροή μεταναστών προς την γηραιά ήπειρο.

Είναι προς το συμφέρον σας να μου τα ακουμπήσετε, είπε ξεκάθαρα. Διαφορετικά, απείλησε, «αύριο, με την επέλαση εκατομμυρίων μεταναστών, ίσως η Ευρώπη να πάψει να είναι ευρωπαϊκή, μπορεί να είναι ακόμη και μαύρη».


«Δεν γνωρίζουμε», είχε πει, «τι θα συμβεί, ποια θα είναι η αντίδραση των λευκών και χριστιανών Ευρωπαίων απέναντι σε τούτη τη ροή πεινασμένων και ακαλλιέργητων Αφρικανών. Δεν γνωρίζουμε εάν η Ευρώπη παραμείνει μία προηγμένη και ενωμένη ήπειρος ή εάν θα καταστραφεί όπως είχε γίνει και με τις επιδρομές των βαρβάρων».

Απ’ ότι φαίνεται, πριν τους στείλει όλους στην Ευρώπη, αποφάσισε να σφάξει και μερικούς επί τόπου…

Τον «κάρφωσε» ο Στρος Καν
Η εγκληματολογία είναι μια επιστήμη, στην οποία "βασιλεύει" η λογική …Η απλή και τετράγωνη λογική. Τα πάντα λοιπόν σ’ αυτήν τη χρήσιμη επιστήμη βασίζονται στη λογική. "Καρδιά" και αντικείμενο μελέτης αυτής της επιστήμης είναι ένα τρίπτυχο, του οποίου τα μέλη συνδέονται με τον πιο απόλυτο τρόπο με βάση αυτήν τη λογική. Ποιο είναι αυτό το τρίπτυχο; Θύτης, Θύμα και Κίνητρο. Αν έχεις στα χέρια σου τα δύο από αυτά, τότε μπορείς να έχεις με μαθηματική ακρίβεια και το τρίτο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και τον Θύτη, μπορείς να βρεις το Κίνητρο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και το Κίνητρο, μπορείς να βρεις τον Θύτη. Αν τέλος γνωρίζεις ένα ισχυρό κίνητρο, για έναν δυνάμει Θύτη, μπορείς να προστατεύσεις προκαταβολικά ένα δυνάμει Θύμα.
Τι σχέση έχουν αυτά με την περίπτωσή μας;
Η σχέση μεταξύ του Παπανδρέου και της Ελλάδας είναι μια σχέση, η οποία μπορεί ν’ αποδειχθεί μοιραία. Η Ελλάδα είναι Θύμα και αναζητούμε το κατά πόσο ο Παπανδρέου ήταν πρωταγωνιστής σ’ αυτήν την θυματοποίησή της και άρα το πόσο Θύτης είναι. Άρα τι αναζητούμε; Το κέρδος του, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει Κίνητρο γι' αυτόν …Το Κίνητρό του. Μέχρι τώρα δεν είχαμε Κίνητρο. Ο Γιώργος κατέστρεφε τη χώρα, αλλά γιατί το έκανε; Ο Παπανδρέου "προστατευόταν" από το αφηρημένο της λειτουργίας της πολιτικής. Λίγο η "αύρα" της προσωπικής του βλακείας, λίγο το "νέφος", λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τίποτε δεν φαινόταν καθαρά. Όλοι υπέθεταν ότι ο ρόλος του Παπανδρέου δεν είναι "καθαρός", αλλά κανένας δεν μπορούσε να είναι σίγουρος. Ακόμα και οι πιο καχύποπτοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν ο Βλακογιώργος ήταν προδότης ή απλά βλάκας. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν αυτό το οποίο φαίνεται ή κάτι άλλο που δεν φαίνεται.
Όμως, αυτό το "νέφος" πλέον δεν υπάρχει. Δεν τον προστατεύει, γιατί εξαφανίστηκε. Το Κίνητρο του μικροκέφαλου Γιώργου μάς το αποκάλυψε ο καθ’ ύλην αρμόδιος …Ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να το αποκαλύψει, εφόσον αυτός, λόγω θέσεως, μπορούσε να το γνωρίζει …Ο Ντομινίκ Στρος Καν …Ο Εβραίος ομοεθνής του Εβραίου Γιώργου. Τι μας αποκάλυψε; Ότι ο Παπανδρέου τον είχε πλησιάσει από τον Δεκέμβριο του 2009, γνωστοποιώντας του ότι "ενδιαφέρεται" για την "επέμβαση" του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
Ενδιαφερόταν από τότε για μια "επέμβαση", που στην ουσία "σκότωσε" την Ελλάδα και άρα δημιούργησε το Θύμα. Άρα ο αναγνώστης αρχίζει και καταλαβαίνει τον λόγο που μπαίνουμε στα "χωράφια" της εγκληματολογίας. Αν, δηλαδή, έχουμε ένα Κίνητρο και ταυτόχρονα γνωρίζουμε το Θύμα, μπορούμε να βρούμε τον Θύτη. Αν γνωρίζουμε το Θύμα και έχουμε έναν ύποπτο, μπορούμε, μέσω του Κινήτρου, να καταλάβουμε αν είναι θύτης ή αθώος. Μπορούμε, δηλαδή, ν’ αποδώσουμε αυτήν την ιδιότητα σε κάποιον, ο οποίος έχει δυνατότητες Θύτη, αλλά μέχρι τώρα δεν τον γνωρίζουμε ως τέτοιο.
Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά …Τα βασικά, τα οποία γνωρίζει ο κάθε Έλληνας, αλλά για τυπικούς λόγους θα πρέπει να περιγράψουμε. Είναι η Ελλάδα Θύμα, εξαιτίας του ΔΝΤ; Βεβαίως και είναι Θύμα. Είναι Θύμα, γιατί στην ουσία βρίσκεται υπό την κατοχή ξένων δυνάμεων. Δυνάμεων, οι οποίες μπορεί να μην εισέβαλαν στη χώρα με τανκ, αλλά εισέβαλαν με τοκογλυφικά δάνεια. Δυνάμεων, οι οποίες περιόρισαν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Δυνάμεις, οι οποίες "ξεγύμνωσαν" την άμυνά της από κάθε είδους ασυλία. Δυνάμεις, οι οποίες στέλνουν τους υπαλλήλους τους στην Ελλάδα και αυτοί φέρονται σαν "υπερκυβέρνηση", η οποία αποφασίζει και διατάζει ερήμην της νόμιμης κυβέρνησης και των θεσμικών οργάνων της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτό το ΔΝΤ είναι ο "θάνατος" της σύγχρονης ελεύθερης Ελλάδας. Ο "θάνατος", ο οποίος μετατρέπει αυτόματα την Ελλάδα σε Θύμα. Ένας "θάνατος" με το όνομα "ΔΝΤ", που, μέχρι τη "φαεινή" ιδέα του Παπανδρέου, δεν υπήρχε καν ως όρος στην ελληνική καθημερινότητα.
…Το ΔΝΤ, το οποίο είχε "ματώσει" την Αργεντινή και αφορούσε κυρίως "Μπανανίες" αυτού του Πλανήτη …Το ΔΝΤ, το οποίο σήμερα κάνει όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ιρλανδία αυτό, το οποίο έκανε πάντα εις βάρος των θυμάτων του. Διαλύει τις οικονομίες τους, λεηλατεί τους πόρους τους, ξεπουλάει το κεφάλαιό τους και προκαλεί κοινωνικές κρίσεις σε βαθμό καταστροφικό. Άρα, Θύμα έχουμε. Αναμφισβήτητα έχουμε Θύμα. Τι αναζητούμε; Την ιδιότητα του Γιώργου. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος μας οδήγησε στο ΔΝΤ. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος δεν αποκαλύπτεται απ’ ευθείας, γιατί δεν έχουμε τα απαραίτητα στοιχεία. Άρα; Άρα καταφεύγουμε στη "σιδερένια" λογική της εγκληματολογίας. Θα πρέπει να βρούμε το Κίνητρο. Το Κίνητρο, το οποίο καθιστά τον Γιώργο εγκληματία και όχι απλά ύποπτο.
Γιατί μας έδωσε το Κίνητρό του ο Στρος Καν; Γιατί αποκαλύπτει ένα "έγκλημα". Αποκαλύπτει ένα προμελετημένο έγκλημα, εφόσον ο Γιώργος "ήθελε" να γίνει αυτό, το οποίο σήμερα αναγνωρίζουμε όλοι μας ως "θάνατο". Έχει όλα τα επιφανειακά στοιχεία, που έχουν τα εγκλήματα. Ο ύποπτος έλεγε ψέματα στο θύμα του —και βέβαια στο περιβάλλον του— για τις προθέσεις του. Την ώρα που δήθεν μοίραζε λεφτά, συζητούσε κρυφά με τους τοκογλύφους. Όταν τον ρωτούσαν για το ΔΝΤ, το απέρριπτε μετά βδελυγμίας ως επιλογή. Όμως, όλα αυτά είναι ενδείξεις εγκλήματος. Ενδείξεις, οι οποίες τον καθιστούν σίγουρα ύποπτο. Αποδείξεις όμως υπάρχουν, που να τον καθιστούν εγκληματία; Πώς αποδεικνύεται ότι πραγματικά υπήρχε έγκλημα;
Θα πάρουμε τα πράγματα και πάλι με τη σειρά. Αν ο Παπανδρέου ενδιαφερόταν για την επέμβαση του "θανατηφόρου" ΔΝΤ στην Ελλάδα, τότε τα πράγματα ήταν άκρως επικίνδυνα για την πατρίδα μας. Γιατί; Γιατί ο Παπανδρέου ήταν Πρωθυπουργός της χώρας. Άρα; Δεν ήταν ένας απλός πολίτης, που απλά, λόγω άποψης, "ήθελε" την επέμβαση του ΔΝΤ. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος το "θέλω" του μπορούσε να το μετατρέψει σε πράξη. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος μπορούσε να προκαλέσει την επέμβαση του ΔΝΤ. Είχε την εξουσία να "μεθοδεύσει" τα πράγματα προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε. Προς την κατεύθυνση που εξυπηρετούσε την προσωπική του πολιτική επιλογή.
Το αφήνουμε αυτό στην "άκρη", ώστε να το ξαναβρούμε στη συνέχεια. Αντικειμενικά —και με βάση τους όρους της οικονομίας και όχι της πολιτικής— τι ήταν αυτό, το οποίο μας οδήγησε στο σφαγείο του ΔΝΤ; Η ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Η Ελλάδα κατέφυγε στο ΔΝΤ, γιατί δεν μπορούσε να δανειστεί με τους όρους που ίσχυαν για τους ομοιοπαθείς της. Δεν μπορούσε να δανειστεί, γιατί τα spreads της είχαν εκτοξευτεί στον "ουρανό". Τι οδήγησε όμως σ’ αυτήν την κρίση δανεισμού; …Κρίση, την οποία δεν είχαν κάποιοι άλλοι …όχι πολύ "καλύτεροί" μας; Εκεί μας οδήγησε η "αποκάλυψη" του ελλείμματος, που έγινε από την "αφέλεια" της Τράπεζας της Ελλάδας σε συνδυασμό με το "λάθος" της ίδιας τράπεζας, που με την αλλαγή του Τ3 σε Τ10 οδήγησε σε κερδοσκοπία και συνεπώς σε "εξευτελισμό" των ελληνικών ομολόγων.
Αν αυτά τα δύο τα συνδυάσουμε, τι έχουμε; Έχουμε ένα Κίνητρο και έναν ύποπτο. Από πού προκύπτει αυτό; Προκύπτει από το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός είχε μια "άποψη" για το πού θα πρέπει να "πάει" η χώρα σε μια στιγμή που αυτή δεν "πήγαινε" μόνη της προς τα εκεί. Είχε την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να "μπει" στο ΔΝΤ σε μια στιγμή που ούτε το ΔΝΤ το επιθυμούσε ούτε η Ε.Ε. το επέτρεπε. Είχε τη θέληση να την "οδηγήσει" ο ίδιος εκεί, εφόσον από μόνη της δεν "πήγαινε". Κίνητρο λοιπόν υπάρχει, εφόσον αυτός, ως Πρωθυπουργός, μπορούσε να την "οδηγήσει" σε μια κατάσταση που το ΔΝΤ θα επιθυμούσε και η Ε.Ε. θα έπαυε να έχει λόγους να το απαγορεύσει.
Ταυτόχρονα με το Κίνητρο υπάρχει και ύποπτος. Ταυτόχρονα με το Κίνητρο εκείνου που θεωρητικά "θέλει", υπάρχει και υποψία απέναντι σ’ αυτόν που πρακτικά "μπορεί" να το κάνει. Ο Παπανδρέου δεν είναι μόνον ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, που "θέλει" να "οδηγήσει" την Ελλάδα εκεί όπου επιλέγει, αλλά ταυτόχρονα είναι κι αυτός που βαστά το "τιμόνι", που μπορεί να το κάνει αυτό. Ο Πρωθυπουργός είναι ο άμεσα "επιβλέπων" όλων των "οργάνων" του ελληνικού κράτους και άρα και της Τράπεζας της Ελλάδας. Είχε την εξουσία να ελέγξει τη "συμπεριφορά" της. Είχε την εξουσία να "πάει" την Ελλάδα ακόμα κι εκεί όπου αυτή δεν πήγαινε μόνη της …και άρα στον "θάνατο" του ΔΝΤ.
Τι πρέπει να κάνουμε, για να το επιβεβαιώσουμε αυτό; Να παρακολουθήσουμε το χρονικό ενός προμελετημένου εγκλήματος. Τον ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2009 ο Παπανδρέου αναζητά την επέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν γίνεται υπό εκείνες τις συνθήκες. Δεν μπορεί το ΔΝΤ να επέμβει σε μια ευρωπαϊκή χώρα και μάλιστα σε μια χώρα, η οποία ανήκει στη ζώνη του Ευρώ. Το εξηγεί ο Στρος Καν στον Παπανδρέου και του το αποκλείουν οι Ευρωπαίοι ως επιλογή. Μία πιθανότητα μόνον υπάρχει, για να μπει το ΔΝΤ σε μια τέτοια χώρα …Η απειλή χρεοκοπίας. Άρα; Άρα, τι πρέπει να κάνει κάποιος με εξουσία, που θέλει να βάλει τη χώρα στο ΔΝΤ; Μεθοδεύει τη χρεοκοποπία.
Πώς γίνεται αυτό; Πότε χρεοκοπεί ένας πολίτης ή ένα κράτος; Όταν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει τις πάγιες ανάγκες του. Χρεοκοπεί μια χώρα, όταν αντιμετωπίζει αδυναμία δανεισμού για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ...Αν δεν κατορθώσει για τον οποιονδήποτε λόγο να δανειστεί, θ’ αναγκαστεί να μπει στην "εντατική" του ειδικού δανεισμού, που ξεφεύγει από τη λογική της αγοράς και μπαίνει στη λογική της κηδεμονίας.
Όμως, εκείνη τη εποχή, που γίνεται από τον Παπανδρέου η "κρούση" στον Στρος Καν, πρόβλημα τέτοιο δεν υπάρχει. Τα ελληνικά spreads είναι φυσιολογικά και η Ελλάδα μπορούσε να δανειστεί για το σύνολο των ετήσιων αναγκών της. Δύο μήνες πριν από αυτήν την "κρούση" στον Στρος Καν και δύο μήνες μετά την "κρούση" αυτήν μπορούσε η Ελλάδα και άρα ο Παπανδρέου να δανειστεί με φυσιολογικούς όρους από την αγορά. Μπορούσε να δανειστεί, όπως έκανε η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία ή το Βέλγιο …Χώρες, ο οποίες ήταν και είναι σε εξίσου άσχημη οικονομική κατάσταση με την Ελλάδα. Μπορούσε να δανειστεί… και σήμερα η Ελλάδα να μην βρίσκεται υπό τη "μπότα" του ΔΝΤ …Να βρίσκεται στο ίδιο "κοπάδι" με τους άλλους και όχι να είναι το μαύρο "πρόβατο", που βρίσκεται μόνο του στη "θύελλα" της κερδοσκοπίας …Να ακολουθεί σήμερα οικειοθελώς και αυτοβούλως τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, όπως κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι υπό την απειλή του ΔΝΤ …Να συνέχιζε ν’ απολαμβάνει την ασυλία της σ’ ό,τι αφορά τα περιουσιακά της δικαιώματα και όχι να τα έχει παραχωρήσει στους δανειστές της και στα αγγλικά δικαστήρια …Να απολαμβάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και όχι να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή.
Όμως, ο πρωθυπουργός, ο οποίος αναζητούσε εν κρυπτώ την επέμβαση του ΔΝΤ, δεν δανείστηκε. Επί τέσσερις μήνες δεν δανειζόταν, ενώ φαινόταν προς τα πού πάει η κατάσταση. Στην πραγματικότητα δεν δανείστηκε, προκειμένου —όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα— να δρομολογήσει την προσωπική του άποψη, την οποία όλοι μας πλέον —και άρα εκ των υστέρων— αναγνωρίζουμε ως "θανατηφόρα". Δεν δανείστηκε, προκειμένου να προστατεύσει την Ελλάδα από την κερδοσκοπία, τοποθετώντας την "κάτω" από το "υπόστεγο" του σίγουρου δανεισμού και μαζί με όλους τους άλλους ευρωπαίους εταίρους. Δεν δανείστηκε τα ζωογόνα δάνεια και ταυτόχρονα ο κρατικός μηχανισμός, τον οποίον ελέγχει ο ίδιος, κάνουν τα "αυτοκτονικά" εκείνα λάθη, τα οποία στη συνέχεια οδηγούν στην αδυναμία δανεισμού και άρα στην κρίση χρέους, που απειλεί με χρεοκοπία και άρα εξυπηρετεί τα αρχικά σχέδια του Παπανδρέου.
Είναι πλέον προφανές ότι ο Παπανδρέου είχε εξ’ αρχής αυτόν τον σκοπό. Γνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας —το επιβεβαιώνει ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας— και παρ’ όλα αυτά "κλέβει" την εκλογική νίκη με το "…χρήματα υπάρχουν" και "…αυξήσεις θα δοθούν". Την ίδια ακόμα ημέρα της "κλεμμένης νίκης" η Τράπεζα της Ελλάδας βάζει ένα ολέθριο "αυτογκόλ", μετατρέποντας το Τ3 σε Τ10 και στην πραγματικότητα εξευτελίζει τα ελληνικά ομόλογα και άρα την αξία των "επενδύσεων" των δανειστών μας. Αυτή είναι μια "σύμπτωση", η οποία παραείναι πονηρή, για να είναι τυχαία. Γιατί; Γιατί με τη νίκη Παπανδρέου αφήνονται κάποιοι να κερδίσουν από αυτήν τη "σύμπτωση" και αφού έχουν κερδίσει εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, μόνον τότε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας "αποκαλύπτει" το δημοσιονομικό έλλειμμα. Όλα πήγαιναν "καλά" για όσο διάστημα τα τρωκτικά της Τράπεζας της Ελλάδας έκλεβαν από τα ομόλογα. Μόλις ολοκληρώθηκε το βραχύχρονο πλιάτσικο των ομολόγων, ανακοινώθηκε το "έλλειμμα", το οποίο οδήγησε στην καταστροφή της εισόδου μας στο ΔΝΤ.
…Μια καταστροφή, η οποία δεν ήρθε αναπάντεχα και μυστηριωδώς …Μια καταστροφή, η οποία ήταν προβλέψιμη και αντιληπτή σε όλους …Ακόμα και στον ίδιο τον Παπανδρέου …Στον Παπανδρέου, ο οποίος, αν δεν τη θεωρούσε και ο ίδιος καταστροφική, δεν θα την αρνούνταν δημοσίως και τόσο επίμονα ως επιλογή …Δεν θα επέμενε ως το τέλος ότι δεν θα καταφύγει στο ΔΝΤ …Δεν θα επέμενε ότι δεν την επιθυμούσε και την ίδια στιγμή θα έκανε κρυφή "κρούση" στον Στρος Καν για την είσοδό μας σ’ αυτήν. Μέχρι τέλους αρνούνταν δημοσίως ότι θα καταφύγει στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ. Μέχρι τέλους αρνούνταν αυτό, το οποίο ο Στρος Καν αποκαλύπτει σήμερα. Πάνω από τέσσερις μήνες αρνούνταν την είσοδό μας στο ΔΝΤ και ενώ μπορούσε να δανειστεί χρήματα από τη διεθνή αγορά, δεν το έκανε επίμονα. Έτσι φτάσαμε στις 21 Απριλίου του 2010. Τότε άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και στην ουσία η Ελλάδα "αυτοκτόνησε".
Τι ήταν αυτό; Πολιτικό λάθος; Πολιτικό λάθος έκανε ο Πρωθυπουργός; Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας —μαζί με όλο το οικονομικό του επιτελείο— έκανε αυτό, το οποίο δεν θα έκανε ένας τελειωμένος βλάκας; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Το πόσο εγκληματικό λάθος ήταν αυτό, το οποίο έκανε ο Παπανδρέου, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνον με ένα απλό παράδειγμα. Είναι σαν να γνωρίζει κάποιος ότι επίκειται απεργία των βενζινάδικων και ενώ βρίσκεται σε βενζινάδικο και μπορεί να "φουλάρει", να φεύγει και ν’ αναζητά βενζίνη μετά την εκδήλωση της απεργίας. Να μην έχει "φουλάρει" σε φυσιολογικές τιμές και μετά την εκδήλωση της απεργίας να έχει επιλογή μόνον τους "μαυραγορίτες".
Αυτό ακριβώς έκανε ο Παπανδρέου. Ενώ γνώριζε —αποδεδειγμένα, λόγω Προβόπουλου— την οικονομική κατάσταση της χώρας και άρα την "καταιγίδα" που έρχεται, δεν δανείστηκε όσα χρήματα χρειαζόταν η χώρα …όταν μπορούσε να το κάνει και όταν βέβαια τα δάνεια ήταν φτηνά. Άφησε ο ίδιος την κατάσταση να εκτροχιαστεί και αναζήτησε τον δανεισμό όταν πλέον μπήκαν στο παιχνίδι οι τοκογλύφοι. Το ερώτημα, δηλαδή, που τίθεται, είναι το εξής απλό. Είναι κοινός βλάκας για τις αλυσίδες ή είναι "υπάλληλος" των τοκογλύφων; Είναι τόσο βλάκας όσο φαίνεται στη φάτσα του ή μήπως είναι προδότης;
Αυτό ήταν που δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε με τα έως τώρα στοιχεία. Από αυτήν την αδυναμία μας βγάζει ο Στρος Καν. Αυτός μάς "δίνει" τον Παπανδρέου. Αυτός στην πραγματικότητα τον "καρφώνει". Αυτός μας αποκαλύπτει το Κίνητρο του Παπανδρέου. Πράγματι υπάρχει Κίνητρο. Ο Παπανδρέου δεν ήθελε να "φουλάρει" από το "βενζινάδικο" —ενώ μπορούσε— και εξ’ αρχής αναζητούσε τη "βενζίνη" του ΔΝΤ. Γιατί; Για δικούς του λόγους. Δεν έχει σημασία. Άρα, τι αναζητάμε τώρα; Αυτό το Κίνητρο —να "εξυπηρετήσει" την άποψή του περί ΔΝΤ— ήταν μόνον πολιτικό; Το Κίνητρο, που καλώς ή κακώς οδήγησε στη σημερινή καταστροφή, ήταν αποτέλεσμα κακής πολιτικής εκτίμησης ενός βλάκα ή το εσκεμμένο έγκλημα ενός προδότη; Πώς διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ λάθους και εγκλήματος; Πώς διακρίνουμε μια παρανομία, η οποία να μετατρέπει το Κίνητρο σε έγκλημα προδοσίας και τον Πρωθυπουργό σε Προδότη; Η παρανομία βρίσκεται στο ενδεχόμενο αυτή η —εκ των υστέρων και άρα αποδεδειγμένα— ολέθρια πολιτική επιλογή να ήταν προσοδοφόρα για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Αναζητούμε αυτό, το οποίο αναζητούν πάντα στην εγκληματολογία. Το προσωπικό όφελος. Το υλικό όφελος, το οποίο κάνει χειροπιαστό το Κίνητρο. Το όφελος, το οποίο μετριέται σε δολάρια, σε ευρώ ή σε χρυσό. Εδώ πλέον τίθεται θέμα Δικαιοσύνης. Η βλακεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα και είναι δικαίωμα ακόμα και ενός Πρωθυπουργού να είναι βλάκας. Η παράνομη αμοιβή όμως αποκαλύπτει Προδοσία και η Προδοσία δεν είναι ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα. Δουλειά της Δικαιοσύνης δεν είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις πολιτικές τους, ακόμα κι όταν εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα από την άσκησή τους. Δουλειά όμως της Δικαιοσύνης είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις παρανομίες τους. Αν, για παράδειγμα, μια πολιτική, η οποία απέφερε άσχημες ζημιές στον λαό, έφερε προσωπικά κέρδη στους εμπνευστές της πολιτικούς, υπάρχει θέμα για τη δικαιοσύνη.
Με απλά λόγια δηλαδή: Τα "πήρε" ή δεν τα "πήρε" ο Παπανδρέου, για να μας βάλει στο ΔΝΤ; Καλά έκανε και ήθελε να μας βάλει σ’ αυτό, εφόσον αυτή ήταν η πολιτική του άποψη. Ήθελε όμως να μπει η Ελλάδα στο ΔΝΤ επειδή ήταν μειωμένης αντίληψης ή επειδή τα "πήρε"; Αν δε τα "πήρε" και το έκανε για λόγους βλακείας, το Κίνητρο δεν αποκαλύπτει τίποτε. Το θέμα παραμένει στην αρχική του βάση, παραμένοντας καθαρά πολιτικό ζήτημα και δεν αφορά τη Δικαιοσύνη. Η καταστροφική ένταξή μας στο ΔΝΤ είναι προϊόν βλακείας και αφορά τους πολίτες, οι οποίοι έβαλαν έναν ηλίθιο να τους κυβερνά. Αν όμως τα "πήρε", υπάρχει έγκλημα και αφορά τη Δικαιοσύνη.
Γιατί αναζητούμε σ' αυτήν την πολιτική το οικονομικό όφελος; Γιατί η είσοδός μας στο ΔΝΤ δεν είναι μια απλή πολιτική. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: …να δοθεί ή να μην δοθεί ένα οικογενειακό επίδομα. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: …να νομιμοποιηθούν αυθαίρετα ή δικαιώματα πολυτέκνων σε τρίτεκνους. Η είσοδός μας στο ΔΝΤ στην πραγματικότητα είναι μια αλλαγή τύπου δανείου. Είναι μια μετατροπή ευνοϊκού δανείου σε δυσμενές. Τέτοιες αλλαγές προς το δυσμενέστερο ενδιαφέρουν τις τράπεζες και γι' αυτό τις χρηματοδοτούν. Χρηματοδοτούν όποιον τις κάνει, είτε είναι ιδιοκτήτης είτε διαχειριστής κεφαλαίων. Τις χρηματοδοτούν οι εμπορικές τράπεζες και είναι βέβαιον ότι θα τις χρηματοδοτούν και οι τοκογλύφοι και άρα και οι δανειστές μας.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Η είσοδός μας στο ΔΝΤ δημιουργεί νόμιμη προμήθεια γι' αυτόν που θα την κάνει. Τεράστια νόμιμη προμήθεια, εφόσον το ποσό είναι τεράστιο. Το ελάχιστο να πάρει κάποιος —για τη μετατροπή 250 δις "χαλαρών" ομολογιακών δανείων σε "σκληρά" ενυπόθηκα—, αυτό θα είναι μερικά δις. Αν δεν τα πάρει, θα είναι κορόιδο, εφόσον προβλέπονται. Είναι κορόιδο ο Παπανδρέου; Μήπως γι' αυτό βιαζόταν να μας βάλει στο ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό αναζητούσε την πανάκριβη "βενζίνη" των μαυραγοριτών και δεν "φούλαρε" με τη φθηνή "βενζίνη" της αγοράς; Μήπως εξ’ αρχής αναζητούσε το "μπαξίσι" των μαυραγοριτών; Μήπως γι' αυτό το πλούσιο "μπαξίσι" ήθελε να γίνει πάση θυσία —ακόμα και με ψέματα— Πρωθυπουργός; Μήπως "έβλεπε" μελλοντική κρίση δανεισμού και ήθελε να είναι αυτός, εκείνος ο οποίος θα έπαιρνε την προμήθεια από την αλλαγή των όρων δανεισμού; Μήπως "βοήθησε" μόνος του την επιβεβαίωση αυτού που "έβλεπε"; Μήπως, επειδή αργούσε λίγο η "πρόβλεψή" του, την επιτάχυνε με την εξουσία του;
Αυτό δεν δίνει μια λογική εξήγηση για τον λόγο για τον οποίον δεν δανειζόταν επί μήνες, φέρνοντας την ελληνική οικονομία στην "αγκαλιά" του ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό έπαιζε τα παιχνίδια του με την Τράπεζα της Ελλάδας και τους τοκοκλύφους; …Να "φάει" γρήγορα η ελληνική οικονομία τα αποθέματά της, για να "πεινάσει" απότομα; Έκανε συνειδητά λάθη ως Πρωθυπουργός, γιατί έβλεπε προσωπικά οικονομικά κέρδη από τα λάθη αυτά; Έγινε δισεκατομμυριούχος ο Γιωργάκης με το ξεπούλημα της χώρας; Έγινε συνάδελφος του Μουμπάρακ, του Αλί και του Καντάφι; Θα δούμε τα παιδιά του και τα αδέρφια του στις μελλοντικές λίστες του Forbes; Μήπως γι' αυτόν τον στόχο τα έδωσε "όλα" στις εκλογές και τις "έκλεψε", λέγοντας ότι "…λεφτά υπάρχουν", την ίδια ώρα που έκανε μυστικές συζητήσεις με το ΔΝΤ; Πώς εξηγείται ότι την ίδια ώρα, που ακόμα μοίραζε επιδόματα αλληλεγγύης και αυξήσεις μισθών, συζητούσε και με τους τοκογλύφους;
Μετά τις δηλώσεις του Στρος Καν, έπρεπε η Δικαιοσύνη να "κινηθεί". Έπρεπε η Δικαιοσύνη να δει αν το Κίνητρο, που αποκάλυπτε ο Στρος Καν, είχε "μετάφραση" σε υλικό προσωπικό κέρδος για τον Παπανδρέου. Ως εκ τούτου έπρεπε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να καλέσει τον Παπανδρέου και να του ζητήσει —για λόγους προστασίας των εθνικών συμφερόντων και εφησυχασμού της κοινής γνώμης— να του παραδώσει όλους του τους τραπεζικούς λογαριασμούς …Χωρίς καν να τεθεί θέμα δήθεν "ποινικοποίησης" της πολιτικής ζωής …Για την τιμή της Δικαιοσύνης, την κοινωνική ειρήνη και στο όνομα των εθνικών συμφερόντων. Δεν χρειαζόταν καν να τον ρωτήσει για την πολιτική ουσία της επιλογής του ν’ αναζητήσει τη "βοήθεια" του ΔΝΤ. Πρωθυπουργός είναι και μπορεί να έχει τις δικές του πολιτικές απόψεις. Ο λαός τον ψηφίζει και ο λαός τον κρίνει γι’ αυτές τις επιλογές. Αυτά όλα είναι πολιτικά ζητήματα και δεν αποτελούν αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης. Δεν χρειαζόταν καν να καλέσει τον Στρος Καν να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του.
Όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα των πολιτικών αναλύσεων. Τη Δικαιοσύνη όλα αυτά δεν την ενδιαφέρουν. Την ενδιαφέρει όμως, με "αφορμή" μια δημόσια δήλωση ενός ξένου αξιωματούχου, να ελέγξει έναν Έλληνα αξιωματούχο. Να ελέγξει τον αξιωματούχο, όπως προβλέπεται πάντα για τη "γυναίκα του Καίσαρα". Από έναν τέτοιο έλεγχο δεν εξαιρείται ο Πρωθυπουργός. Αν ήταν "καθαρός" ο Παπανδρέου, δεν θα είχε λόγο ν’ αρνηθεί τον έλεγχο. Ίσα-ίσα που θα έτρεχε στη Δικαιοσύνη να το "επιβεβαιώσει". Έπρεπε λοιπόν να κληθεί και να παραδώσει όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς του στη δικαιοσύνη. Όλους τους λογαριασμούς, οι οποίοι ερευνώνται σ’ αυτές τις υποθέσεις και άρα των συγγενών και των "παρένθετων" προσώπων …Τους λογαριασμούς της "μανούλας", αλλά και του "συγγραφέα" Νικολάκη.
Την ίδια ώρα και ο ίδιος εισαγγελέας θα έπρεπε να διατάξει αυτήν τη φορά —εφόσον δεν υπήρχε ο "σκόπελος" των πολιτικών αρμοδιοτήτων και ασυλιών— τη διερεύνηση των ευθυνών της Τράπεζας της Ελλάδας στην κρίση δανεισμού. Να έκανε κλήτευση στον άχρηστο Διοικητή της —των 600.000 ευρώ ετησίως— να του εξηγήσει πώς και γιατί βρεθήκαμε σ’ αυτήν τη δεινή οικονομική θέση. Να του εξηγήσει πώς βρεθήκαμε σε ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Από εκεί και πέρα ο Εισαγγελέας να κάνει τη δουλειά του. Να γίνει μια διερεύνηση των ευθυνών Προβόπουλου για το "γκρέμισμα" των αξιών των ομολογιακών τίτλων του ελληνικού κράτους. Να εντοπίσει η δικαστική εξουσία όλους τους υπεύθυνους αυτού του εθνικού εγκλήματος. Να εντοπίσει όλους όσους θησαύριζαν από τον εξευτελισμό των ομολόγων εκείνες τις ύποπτες μέρες με αγορές του "αέρα". Να ανοίξει τους προσωπικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς και μαζί μ’ αυτούς και τους "δρόμους" για τη φυλακή.
Αυτό θα γινόταν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, η οποία βρίσκεται υπό κίνδυνο. Μια Πολιτεία, η οποία είναι υποχρεωμένη να γνωρίζει την ποιότητα των πολιτικών που την κυβερνάνε και την αξιοπιστία των υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονται τα οικονομικά της. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει πάντα αν "πίσω" από ένα ύποπτο πολιτικό Κίνητρο υπάρχει και οικονομικό Κίνητρο. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει αν το "λάθος" ενός πολιτικού ηγέτη είναι "τζάμπα" ή αν τυγχάνει χρηματοδότησης ξένων.
Ο Παπανδρέου ας γνωρίζει ότι δεν θα τον ευνοούν για πάντα τα πράγματα. Έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός. Δεν θα ελέγχει για πάντα την εξουσία και ούτε η ελληνική δικαστική εξουσία θα είναι για πάντα τόσο διεφθαρμένη και τόσο "κοιμισμένη" όσο είναι σήμερα. Τα πράγματα αλλάζουν. Σε κάποια στιγμή οι διεφθαρμένοι "Ζαγοριανοί", που την διευθύνουν, θα τιμωρηθούν και στις θέσεις τους θα καθίσουν οι άριστοι και οι άξιοι. Η προδοσία, η διαφθορά, αλλά και το μαύρο χρήμα δεν "παραγράφονται" ποτέ. Είναι θέμα χρόνου ν’ αλλάξουν τα δεδομένα. Το χρήμα αφήνει ανεξίτηλα ίχνη και μπορείς πάντα να το "ακολουθήσεις". Όπου και να πάει ο Παπανδρέου, όποια θέση και να του δώσουν τα αφεντικά του, θα κινδυνεύει. Θα κινδυνεύει, γιατί ο κόσμος έγινε μικρός. Πόσο μικρός; Ας ρωτήσει τον "σύντροφο" Μουμπάρακ, για να του πει. Αν αλλάξουν τα πράγματα —που είναι βέβαιον ότι θ’ αλλάξουν— θα εκδοθεί εις βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης και δεν θα έχει πού να κρυφτεί.
Ας μην ελπίζει στα "παχιά" λόγια των αφεντικών του. Αυτοί θα κάνουν ό,τι έκαναν πάντα. Θα τον χρησιμοποιήσουν για όσο διάστημα θα τους είναι χρήσιμος και μετά θα τον πετάξουν στα σκουπίδια σαν στυμμένη λεμονοκόπουπα. Ας μην ελπίζει ο Bravo Giorgo για την ασφάλειά του ούτε στα διεθνή αξιώματα, τα οποία μπορεί να καταλάβει, ούτε στα μεγάλα χρηματικά ποσά, τα οποία μπορεί να συμπεριλάβει στην προσωπική του περιουσία. Ο κόσμος, όπως είπαμε, έχει γίνει πολύ μικρός και επικίνδυνος για τους εγκληματίες …όποια κι αν είναι η "ασπίδα" τους. Καμία θέση και κανένας πλούτος δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον κανέναν.
Ο Κούρτ Βαλτχάιμ ήταν Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, όταν η αυστριακή δικαιοσύνη κινήθηκε εναντίον του και μέσα σε μια νύχτα τον "εξαφάνισε" ως διεθνή παράγοντα. Το ίδιο αφορά και τον πλούτο. Όσα και να έχει κερδίσει ο Giorgo από τη "σφαγή" της Ελλάδας, δεν συγκρίνονται με τα δεκάδες δισεκατομμύρια του Μουμπάρακ ή με τους τόνους χρυσού του Μπεν Αλή. Τίποτε όμως δεν κατάφεραν αυτοί οι δύο με τα χρήματα αυτά, γιατί ο κόσμος είναι "αφιλόξενος" για τους εγκληματίες. Κανένας δεν βρέθηκε να τους "φιλοξενήσει", γιατί πουθενά δεν μπορείς να ξεφύγεις πλέον από τον νόμο. Στην ενιαία Νέα Τάξη αρκεί πλέον ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης και θα "τρέχεις" σαν τον μακαρίτη τον Πινοσέτ ή τον Κίσινγκερ. Αυτοί όμως "αποκλείστηκαν" στις πατρίδες τους, ενώ ο Γιωργάκης κινδυνεύει από την πατρίδα του.
Τι θα κάνει; Θα μιμηθεί τους Μουμπάρακ και τους Αλή, για να βρει "καταφύγιο"; Αυτοί ήταν τυχεροί, γιατί ήταν Άραβες και κατέφυγαν σε μια Σαουδική Αραβία, η οποία δεν σέβεται τον Διεθνή Νόμο. Αυτός τι θα κάνει; Θα ζητήσει "ασφάλεια" στην Αραβία; Ασφάλεια ανάμεσα σε Άραβες ο Γιώργος ο Εβραίος; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Καθόλου δεν γίνονται. Τι άλλο του απομένει; Να ζητήσει "ασφάλεια" στο Ισραήλ; Γιατί να του δώσουν; Για να κάψει όλους τους Εβραίους του τοκογλυφικού κυκλώματος; Να αποδείξει το Ισραήλ με τη στάση του πως όλα τα κράτη πέφτουν θύματα της ίδιας εβραϊκής συμμορίας; …Της συμμορίας του Μπενράνκε, του Τρισέ, του Άκερμαν, του Στρος Καν, του Γκρίνσπαν, του Μπάφετ, του Σόρος, του Μπλανκφέιν και των άλλων "παιδιών"; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί το Ισραήλ με έναν Εβραίο, που η "σωτηρία" του απειλεί την ασφάλεια όλων των άλλων.
Απλά θέλει λίγο χρόνο ο Γιώργος, για να το καταλάβει. Λογικό είναι αυτό, εφόσον η δυνατότητα αντίληψης δεν είναι δα και το πιο δυνατό του "σημείο". Θα τρέχει με το κολάν και όλοι θα θέλουν να τον "πηδήξουν". Θα τρέχει μαζί με τους Βαλιανάτους και τους Πεταλωτήδες για να σωθούν και όχι ...για να βρουν τη γυναίκα του Πεταλωτή …όπως θα έλεγε και ο Χίος.


ΥΓ.
Ο προδότης Πρωθυπουργός έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο αθλιότητας. Εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την οποία προκάλεσε ο ίδιος και που μαστίζει αυτήν τη στιγμή την Ελλάδα, συνεχίζει και δημιουργεί προβλήματα εις βάρος της. Μιλάμε για κανονικό ανθέλληνα γενίτσαρο, που όμοιό του δεν βρίσκεις τους τελευταίους αιώνες. Τελευταίο επίτευγμά του ήταν η άνευ λόγου και αιτίας επίσκεψή του στη Θράκη, για να "υποσχεθεί" τους "Τούρκους" της Θράκης δικαιώματα εθνικής μειονότητας. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας "αναγνώρισε" με την αθλιότητά του ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους και την τουρκική. Αυτό, το οποίο δεν έκανε ποτέ κανένας Έλληνας Πρωθυπουργός και δεν διεκδίκησε ποτέ ούτε η ίδια η Άγκυρα, το έκανε ο "large" Παπανδρέου …Το κουτορνίθι της Μαργαρίτας. Αυτό είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικό και εννοείται ότι μπορεί να προσβληθεί στα ανώτατα δικαστήρια.
Το μόνο καλό, που έκανε ο Πρωθυπουργός στη Θράκη, ήταν η αποκάλυψη της πραγματικότητας, η οποία μέχρι τώρα κρυβόταν πολύ καλά. Με τις Καλλικρατικές Περιφερειακές Εκλογές αποδείχθηκε ότι στη Θράκη τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν οι προδότες, οι ΜΚΟ και βέβαια το Προξενείο της Τουρκίας. "Μετρήθηκαν" οι "Τούρκοι" και δυστυχώς γι’ αυτούς και τους προστάτες τους βρέθηκαν ελάχιστοι. Τίποτε δεν αντιπροσωπεύουν. Το ασαφές, το οποίο μέχρι τώρα τους επέτρεπε να οικειοποιούνται τη θρησκευτική μειονότητα στο σύνολό της, αυτήν τη στιγμή δεν υφίσταται. Στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές διαχωρίστηκαν οι μουσουλμάνοι Έλληνες της "Συνθήκης της Λοζάννης" από τους μουσουλμάνους "Τούρκους" της "Συνθήκης του Παρά" τύπου Ντεντέ. Για άλλη μια φορά το δίκιο και η αλήθεια διέλυσαν τους φόβους της άγνοιας και των πρακτορικών μεθοδεύσεων. Ελάχιστοι είναι οι "Τούρκοι" και οι ελληνικές υποχωρήσεις απλά δεν έχουν "υποκείμενο" για να τις εκμεταλλευτεί.