Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Ιουλ 2014

Ας μάθω πρώτα τ’ ακρογιάλι, κι έπειτα να ξανοιχτώ στο πέλαγο. Να βρω τη δύναμη να σηκωθώ από τη λάσπη, χωρίς βάρη στην ψυχή μου να πάω ψηλά, κι ήρεμος χωρίς ταραχή στο νου να μπορέσω να κοιτάξω πέρα από τον θολό ορίζοντα που τώρα έχω μπροστά μου.

Σαν μία σταγόνα νερού που ξεπήδησε μέσα από τη σχισμή ενός βράχου, που προχώρησε και χτυπήθηκε από τα βράχια, που στο πέρασμά της έδωσε ζωή, κι αφού έσκαψε βουνά και κύλησε μέσα σε πανέμορφους μαιάνδρους, τώρα, σαν ένα ήσυχο ποτάμι που κυλά για να ενωθεί με το απέραντο της θάλασσας, ένα μονάχα ελπίζω για την ζωή μου: πως ήμουνα χρήσιμος, έστω και σε έναν, πως άφησα πίσω μου κάτι καλό να με θυμίζει, πως πάλεψα με τους δαίμονές μου και κατάφερα να γλιτώσω την ψυχή μου…

Τι είναι τούτη η αντάρα που σηκώθηκε ολόγυρα, Θεέ μου;
Τι είναι ετούτα τα θηρία που είναι έτοιμα να με καταβροχθίσουν;
Τι είναι, άραγε εκείνη η φωνή που μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου με παρακινεί να μην εγκαταλείψω;

Πέρασε ο χρόνος, πέφτει η σκόνη και οι μαχητές όρθιοι στην αρένα απέναντι από τα λιοντάρια, αγέρωχοι κοιτάζουν και περιφρονούν τους ισχυρούς, τους δυνατούς όλου του κόσμου που τους κοιτάνε με απορία… και γελάνε με τον χάρο που τους γυροφέρνει, στήνουν χορό και καλούν τους άμαθους για να παλέψουν, να νικήσουν και να γραφτούνε τα ονόματά τους στ’ άστρα…

Δίπλα στο κύμα κάθομαι κι εκείνο γλύφει την γης και μου μιλάει… Μου λέει ιστορίες παλιές και σύγχρονες, μου σιγοτραγουδά τις νίκες των θαρραλέων και τις ντροπές των δειλών… Τα λόγια από το κύμα μπαίνουν στην ψυχή και την χαράζουν…

Κάνε με ικανό, Θεέ μου, να μάθω τ’ ακρογιάλι κι έπειτα να ξανοιχτώ στο πέλαγος…
Κάνε Θεέ μου το ταξίδι αυτό να μην είναι μάταιο…
Κάνε Θεέ μου σαν έρθει η ώρα της κρίσης της μεγάλης, να σταθώ όρθιος, να μην λυγίσω...
Θέλει πραγματικά μεγάλη ταπεινότητα η υπερηφάνεια...

Σκύβω και πιάνω μια χούφτα γης… 
Αυτής τη γης που θέλουνε να μου την πάρουν… 
Αυτής της γης που μου δόθηκε για να την παραδώσω ολάκερη σε εκείνους που έρχονται μετά από εμένα…
Κάνω μιάν ευχή, στον Πλάστη μου, σηκώνομαι και μπαίνω στην αρένα… 
Αυτόν τον χορό εγώ θα τονε σύρω… Κι ας είναι ο τελευταίος…
Βλέπω παλικάρια κι άντρες, αγέρωχους να γελάνε με τον θάνατο, να χορεύουνε με τους αγγέλους, να τους προσκυνούνε τ’ άστρα…
Πιάνομαι κι εγώ μαζί τους. Το γλέντι τώρα αρχίζει...

Δύο φωνές ακούγονται μέσα στο μυαλό να μου φωνάζουν…
«Πού πας; Δεν φοβάσαι;» ρωτά η μια… 
Κι απαντάει η άλλη: 
«Ο φόβος είναι για τους λογικούς, όχι για των Ελλήνων την ράτσα»…

Κωνσταντίνος Τερζής

Αυτές οι σκέψεις ήρθανε και πλημμυρίσαν το μυαλό μου… τις αφήνω σε εσάς. Γιατί; Δεν ξέρω… Ίσως επειδή μαζί χορεύουμε στα αλώνια της κόλασης που οι επιτήδειοι μας ρίξαν… Ίσως επειδή μαζί κοιτάμε από ψηλά, πέρα στον κρυμμένο ορίζοντα, να βρούμε τον δρόμο που μας κρύβουν… Ίσως επειδή γινόμαστε σιγά - σιγά αδέρφια μέσα από το κοινό μαρτύριο που ζούμε...


Δεν μπορεί να μπει κανείς δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, διότι ρέει πάντα καινούργιο νερό, και από τους υδρατμούς συνεχώς καινούργια ψυχή αναθυμιάζει
(γραμμένο σε μία γέφυρα της Βιέννης

Μία παράφραση από γνωμικό του Ηράκλειτου
..ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ· καὶ ψυχαὶ δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναθυμιῶνται...
Αυτοί που μπαίνουν στα ίδια ποτάμια δέχονται συνέχεια άλλα κι άλλα νερά· κι απ' τα υγρά βγαίνουν οι ψυχές σαν αναθυμιάσεις


Ελλάδα και Κύπρος, ως «χώρες των συνόρων» της ΕΕ και όχι μόνο, έχουν να αντιμετωπίσουν στον 21ο αιώνα ενισχυμένες απειλές, που καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν βιώνει. Η κύρια απειλή θα εξακολουθεί να προέρχεται και στις επόμενες δεκαετίες από «συμμαχική» και εντός του ΝΑΤΟ χώρα (Τουρκία), με την Συμμαχία διαχρονικά απρόθυμη να την θεραπεύσει. Διότι η κυρίαρχη εντός του ΝΑΤΟ δύναμη, οι ΗΠΑ, χωρίζουν τους συμμάχους σε άκρως σημαντικές και σε λιγότερο σημαντικές, υποθάλποντας έτσι έκνομες και καθαρά αναθεωρητικές πολιτικές, όπως της Άγκυρας.

Γράφει ο Σταύρος Καρκαλέτσης*

Δεν είναι μόνο η τουρκική απειλή, όμως, που απαιτεί από Ελλάδα και Κύπρο αμυντική εγρήγορση και επάρκεια ισχύος. Η κομβική γεωγραφική θέση των δύο κρατών στον χώρο των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, το ότι είναι πλήρη μέλη της Ε.Ε. αλλά και η ιδιότητα της Ελλάδας ως μέλους του ΝΑΤΟ, διευρύνουν την γεωπολιτική τους αξία.

Η εγγύτητα προς τις νέες πλουτοπαραγωγικές ενεργειακές πηγές της θαλάσσιας λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και η μεταφορά των γεωστρατηγικών κέντρων από την κεντρική Ευρώπη στην νοτιο-ανατολική της περίμετρο, φέρουν νέες προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.

Από το 2010 και την μετάπτωση της Ελλάδας σε χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, λόγω τρόικας – δανειστών – μνημονίων, παρατηρείται μία συνειδητή πορεία προς σταδιακή συρρίκνωση του συνολικού αποτρεπτικού μηχανισμού της Ελλάδας και της Κύπρου. Και αυτό, την ώρα που η Τουρκία βρίσκεται υπό «εξοπλιστικό αμόκ» και οι ισορροπίες, ιδίως στο Αιγαίο, γέρνουν όλο και πιο πολύ σε βάρος μας και υπέρ της.
Όλο και πιο τεκμηριωμένη καθίσταται η ανησυχία πως αν συνεχιστεί η απραξία αυτή στην ελληνική άμυνα και αποτροπή, μετά το 2015 οι Ένοπλες Δυνάμεις θα είναι πλέον επικίνδυνα αδύναμες να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, πόσο μάλλον την Κυπριακή Δημοκρατία ή τις ΑΟΖ των δύο κρατών.

Κινδυνεύουμε με νέο 1453 στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στη Θράκη
Από την άλλη μεριά, κι ενώ οι δείκτες «αντοχής» του Έθνους πέφτουν ραγδαία, γεωπολιτικά βρισκόμαστε μπροστά στην αργή αλλά σταθερή οικοδόμηση ενός τρίπολου: ευρωπαϊκός πόλος, ευρωσιατικός, σινικός. Αυτό βέβαια συμφέρει τον ελληνικό κόσμο, υπό την έννοια της δημιουργίας ενός ελληνικού υπο-πόλου, συνδετικού των δύο πρώτων και ανοιχτού προς τον τρίτο. Θυμίζουμε την δυναμική επενδυτική είσοδο της Κίνας στην Ελλάδα, τους ιστορικούς και θρησκευτικούς δεσμούς του Ελληνισμού με τον ρωσικό κόσμο, τα νέα ενεργειακά δεδομένα. Η ιστορία δεν περιμένει, τρέχει. Ενώ ο ελληνικός κόσμος βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ελέω μνημονίων και όχι μόνο…

Με άνοδο πραγματικά πατριωτικών πολιτικών δυνάμεων και ηγετών (και όχι ασπόνδυλων μνημονιόδουλων νεοραγιάδων) θα μπορούμε ενδεχομένως κάποια στιγμή να μιλήσουμε για επαναποδοχή ενός κάποιου «βυζαντινισμού» στην ελληνική εξωτερική πολιτική και οικονομία. Για έναν νέο-βυζαντινισμό ως συστατικό μέρος ενός Πανεθνικού Στρατηγικού Δόγματος. Μία κοσμοαντίληψη που θα είναι οραματική, σαφώς όχι επεκτατική (με την έννοια του νεο-οθωμανισμού) και θα εκφράζεται στην εξωτερική πολιτική με αυτό που έχω ονομάσει «πατριωτικό πραγματισμό».

Η άνοδος των ευρωσκεπτικιστών σε όλη την Ευρώπη και η «επιστροφή» των πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων που θέλουν μία Ευρώπη ισχυρών εθνικών κρατών, σε συνδυασμό με την πεισματική άρνηση της Ρωσίας να υποκύψει στις «αγορές», όπως τις εννοεί η «διεθνής» του κεφαλαίου και ο οικονομικός ιμπεριαλισμός συγκεκριμένων δυτικών κέντρων, θα ευνοήσει στο προβλεπόμενο μέλλον μία τέτοια νέο-βυζαντινή (με την έννοια του οράματος πάντα) ελληνική πολιτική.

Αυτή την περίοδο, οι αμερικανοί, μη μπορώντας να ακυρώσουν την δυναμική που προσλαμβάνουν οι διαδικασίες της Ευρασιατικής Ένωσης, αλλά ούτε τις ενεργειακές σχέσεις μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών με τη Ρωσία (π.χ. Ιταλία, Γερμανία), προσπαθούν να παρασύρουν την Ρωσία στο δόλωμα «Ουκρανία», μία χώρα σημαντική για την Ρωσία για λόγους γνωστούς. Αν τελικά δυτική Ευρώπη και Ρωσία συνεννοηθούν, υπάρχει πεδίο για μία τέτοια, άκρως ενεργή ελληνική εξωτερική πολιτική.
Ο βυζαντινός δικέφαλος κοιτούσε προς τη Δύση και προς την Ανατολή. Ο ελληνικός χώρος, «χώρος» ενδιάμεσος δυτικοευρωπαϊκής κα ευρασιατικής πλευράς, συνιστά με την πολυτιμότητά του τον συνδετικό κρίκο των δύο χωρών. Να η μεγάλη πρόκληση.

Εξυπακούεται πως τα πολιτικά υποκείμενα εθνικής ανόρθωσης λείπουν δραματικά αυτές τις τόσο κρίσιμες ώρες. Οι πολιτικοί που δρουν σήμερα υπάρχουν με ευθύνη του ελληνικού λαού, που ψηφίζει κατά συρροή άτομα που δεν είναι σε θέση να διοικήσουν ούτε περίπτερο. Προϋπόθεση αυτονόητη, λοιπόν, τους άχρηστους να αντικαταστήσουν οι άριστοι, ή τουλάχιστον οι ικανοί. Οι σημερινοί χρεωκοπημένοι πολιτικοί, ανθυπαλληλίσκοι του κάθε Τόμσεν, προφανώς δεν ενδιαφέρουν μία νεοβυζαντινή εθνική ανάταση. Δεν θέλουν, δεν μπορούν.
Η ανόρθωση θέλει ηγέτες.

Ας δούμε όμως, την πολιτιστική και θρησκευτική εκδοχή του νεο-βυζαντινισμού, ως μοντέλου εξωτερικής πολιτικής.

Ο παράγων Ορθοδοξία στην Νεοβυζαντινή στρατηγική
Μπορεί να μην αρέσει ως διαπίστωση, αλλά θα πούμε την αλήθεια: Έλληνες και Ελληνισμός συνιστούν πολιτιστική υπερδύναμη σε χειμερία νάρκη. Το γεωπολιτισμικό / γεωθρησκευτικό δυναμικό, ως μέρος του γεωπολιτικού έμψυχου υλικού, είναι πρακτικά ανεξάντλητο αλλά και αναξιοποίητο. Δεν ξέρουμε πόσο σοβαρά ασχολούνται στα ΥΠΕΞ Αθήνας και Λευκωσίας με μία δυνητική αξιοποίηση σε στρατηγικό επίπεδο της συνολικής ισχύος του ελληνικού κόσμου. Μιλάμε για την πολιτισμική και θρησκευτική επίδραση και επιρροή του Ελληνισμού, ενταγμένη μέσα σε ένα Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα νεοβυζαντινής ιδεολογίας, ώστε να υπάρχει τακτική και στόχευση.

Η πνευματική ακτινοβολία του Ελληνισμού, ακόμη και τώρα που οι κρατικές του υποστάσεις «βουλιάζουν» οικονομικά, παραμένει ισχυρή, γιατί απλά εμπεριέχει διαχρονικές αξίες. Η αρχαία κλασσική κληρονομιά, η ελληνιστική – αλεξανδρινή, η ορθόδοξη – βυζαντινή, αλλά ακόμα και η σημερινή κουλτούρα, πλάι πάντα στην Ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία, δίνουν τη δυνατότητα επιρροής σε ένα χώρο πολύ ευρύτερο από τα σύνορα της χώρας.

Χρησιμοποιώντας το πολιτισμικό «οπλοστάσιό» της, η Ελλάδα (αλλά και από κοντά η Κύπρος, και, πολύ σημαντικό, η ομογένεια) μπορούν να παράξουν ήπια ισχύ διεθνούς βεληνεκούς. Οι ΗΠΑ στερούνται βάθους στον πολιτισμό τους, και όμως αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα μίας τέτοιας πολιτικής πολιτιστικού ιμπεριαλισμού της μεταμοντερνιστικής Δύσης, χρησιμοποιώντας την κινηματογραφική βιομηχανία, την μουσική, το facebook, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τις νέες τεχνολογίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εμείς δεν μιλάμε για πολιτιστικό ιμπεριαλισμό αμερικανικού τύπου, αλλά για μία ουμανιστική επίθεση, ώστε ο Ελληνισμός να αποκατασταθεί στην συλλογική συνείδηση Δύσης και Ανατολής. Όπως επί Βυζαντίου, το οποίο ακτινοβολούσε, με το μεσαίωνα γύρω του, έτσι και στον πολιτιστικό μεσαίωνα του «πλαστικού’ 21ου αιώνα, το ελληνικό ανθρωποκεντρικό ιδεώδες μπορεί να δώσει ιδεολογική τροφή στην ανθρωπότητα.

Να γιατί ο νεοβυζαντινισμός είναι η απάντηση, με όχημα και τον πολιτισμό. Κα την Ορθοδοξία. Η καθημαγμένη Ελλάδα των μνημονίων, μπορεί και πρέπει να ασκήσει τη δική της πολιτιστική επίθεση. Στους ορθόδοξους σλαβικούς λαούς του βαλκανικού βορρά. Στην ομόδοξη Ρωσία. Στη Μέση Ανατολή όπου η Ορθοδοξία διατηρεί δύο τίτλους χιλιετιών. Δεν πρέπει να λησμονείται και ας επαναληφθεί: Ο βυζαντινός δικέφαλος κοιτούσε και προς τη Δύση και προς την Ανατολή.

Δυστυχώς, η σημερινή Ελλάδα, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις εχθρικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις ενός μεγάλου μέρους της «ελίτ» των πολιτικών και διανοουμένων, μέσα στην ίδια την χώρα. Αυτή η απεθνοποιημένη, μεταμοντέρνα κάστα, θεωρεί την παράδοση και τον εθνοκεντρικό πολιτισμό, αλλά και την Ορθοδοξία, ενοχλητικούς αναχρονισμούς που πρέπει να ξεριζωθούν. Ο γνήσιος πολιτισμός είναι γι αυτούς μία «παραφωνία», που δεν ακολουθεί τις εξελίξεις των μεταμοντέρνων δυτικών προτύπων, αφού είναι ασύμβατος με το δυτικό καταναλωτικό σύστημα.

Είναι τραγικό. Οι πιο εξέχοντες ανθρωπιστές της Δύσης, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι του πνεύματος παραδέχονται πως έχουν σαν αφετηρία την αρχαία Ελλάδα, και η εγχώρια «διανόηση» αυτή την κληρονομιά την θεωρεί βάρος! Μόνο που το παρελθόν δεν σε περιορίζει στο παρόν. Αντίθετα, μπορεί να γίνει όπλο.

Κράτη ισχυρά, όπου η τεχνολογία τρέχει, όπου το γεωστρατηγικό τους βάρος αυξάνει, όπου η οικονομία τους ανέρχεται, χρησιμοποιούν θρησκεία και παράδοση ως τέτοια όπλα. Η Ρωσία και το Ισραήλ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Η Ορθοδοξία έχει λοιπόν την δική της δεσπόζουσα θέση στην περί νεοβυζαντινισμού πρότασή μου. Δεν είναι μόνο θεσμός, πίστη, παράδοση και βίωμα. Είναι ένα ισχυρότατο όπλο πολλαπλής αξίας και σημασίας. Ο Ελληνισμός, έννοια ευρύτερη από το «περιχαρακωμένο» ελληνικό κράτος, έχει την Ορθοδοξία ως πνευματικό θεμέλιο. Η Ορθοδοξία βοηθά το έθνος να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον, αλλά προσδίδει στο έθνος και οικουμενική διάσταση.

Απολύτως κατανοητή, λοιπόν, η «πρεμούρα» των εγχώριων κηρύκων του μεταμοντερνικού νεοφιλελευθερισμού για θρησκευτικό αποχρωματισμό και αποκοπή των Ελλήνων από την κρατούσα θρησκεία τους. Συμπτωματικώς, πρόκειται για τα ίδια κέντρα και πρόσωπα και παράκεντρα, που υποστηρίζουν το πολυπολιτισμικό ιδεολόγημα, την βίαιη μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας σε πολυφυλετική, τις πολιτικές των εθνικών εκπτώσεων.

Τώρα, λοιπόν, που το έθνος – κράτος δέχεται ανηλεή επίθεση, η θρησκευτική νεοβυζαντινή διπλωματία είναι δραστηριότητα αναγκαία, που θα μπορούσε να συνεισφέρει πολλαπλά. Ιδίως τώρα που Χριστιανισμός και Ορθοδοξία διώκονται στη Μέση Ανατολή και το σκληρό σουνιτικό Ισλάμ έχει εξαπολύσει πογκρόμ κατά της εκεί χριστιανικής παρουσίας. Η προστασία π.χ. των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων ανά την υφήλιο (και πολύ περισσότερο στην περιοχή μας) θα όφειλε να συνιστά μία διαρκή υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας.
Η Ορθοδοξία συμπορεύεται με το Έθνος, άρρηκτα δεμένη μαζί του, και δεν κατανοώ γιατί η θρησκεία πρέπει σώνει και καλά να δυσφημίζεται ως τροχοπέδη προόδου, προγονοπληξία ή τέλμα. Η Ορθοδοξία δεν είναι βαρίδιο, αλλά όπλο. Η εξέταση των τακτικών της βυζαντινής διπλωματίας, ιδιαίτερα στις θρησκευτικές της προεκτάσεις, θα μπορούσε να βοηθήσει τους σημερινούς, σε πολλά ανεπαρκείς, Έλληνες διπλωμάτες.

Παρατηρούμε άλλες χώρες, με προεξάρχουσα την Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, να επανέρχονται δυναμικά στην ιστορία, με όπλο ιδεολογικό μία νεο-ορθόδοξη αντίληψη, μία αναβίωση της Ορθοδοξίας ως ουμανιστική απάντηση στην επελαύνουσα νεοφιλελεύθερη δουλεία των αγορών και της διεθνούς των τοκογλύφων. Η Ελλάδα θα μπορούσε να παραδειγματιστεί από αυτή τη νέα ρωσική ιδεολογία, το νεοβυζαντινισμό, που καθίσταται βατήρας μίας ισχυρής ευρασιατικής Ρωσίας.

Η Ρωσία ήδη δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό δόγμα, βασιζόμενο στο νεοβυζαντινό ιδεολόγημα, η Ελλάδα και η Κύπρος γιατί δεν δρουν αναλόγως, με τόσους τίτλους Ορθοδοξίας και Βυζαντίου στον ιστορικό τους πλου;
Δεν μιλάω (και είναι σαφές) για στείρα θρησκοληψία, όπως σίγουρα οι εθνο-αλλλεργικοί θα κατηγορήσουν. Μιλώ για αξιοποίηση του παράγοντα Ορθοδοξία και της δικής μας αυτοκρατορικής μνήμης, ως συνεκτικού στοιχείου του Έθνους και ψυχολογικό όπλο συλλογικής αντίστασης, σε έναν κόσμο όλο και πιο ρευστό, όλο και πιο θολό.

Ελλάδα και Κύπρος: Ο πολύτιμος ενδιάμεσος «σωρός»
Σύμφωνα με όλο και περισσότερες θεωρήσεις, το μέλλον των Βαλκανίων και της Ευρασίας, αλλά και αυτής ακόμη της δυτικής Ευρώπης, θα καθοριστεί από τη σύγκρουση των δυνάμεων της νεο-ορθοδοξίας με αυτές του ισλαμικού νεο-οθωμανισμού. Σημείο επαφής και ίσως σύγκρουσης: τα Βαλκάνια. Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι γεωγραφικά και πολιτισμικά μέρος αυτού του κόσμου και η κάποτε αποκλειστικά στρατιωτικής υφής απειλή της Τουρκίας, σήμερα μας κυκλώνει με ένα απροκάλυπτα νεο-ισλαμικό μανδύα.
Ακόμη και αν τελικά αποτραπεί μία κατά Σάμουελ Χάντιγκτον «Σύγκρουση των Πολιτισμών» στην περιοχή μας, οι Έλληνες πρέπει να ανατρέξουν στις δικές τους παραδόσεις και να οικοδομήσουν το κοινό τους όραμα πάνω στη βάση της Ορθοδοξίας.

Στο τριπολικό γεωπολιτικό σχήμα που εξελίσσεται –δυστυχώς- σε συγκρουσιακό, στα όρια της Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής (δυτικό νεο-φιλελεύθερο – ευρασιατικό νεο-ορθόδοξο – σουνιτικό νεο-ισλαμικό), εμείς πρέπει να κάνουμε τις δικές μας επιλογές. Και αν πολιτικά και αμυντικά είμαστε προσδεμένοι στη Δύση, θρησκευτικά και πολιτισμικά πρέπει να ανοιχτούμε και προς την Ανατολή. Ο βυζαντινός δικέφαλος, το επαναλαμβάνω, κοίταζε και προς τις δύο πλευρές.

Πάνω από είκοσι χρόνια από τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου έχουν περάσει, τότε που σχεδόν όλοι στην Ελλάδα πίστευαν ότι η χώρα – μέλος στην τότε ΕΟΚ και στο ΝΑΤΟ, δεν θα είχε ποτέ ξανά να αντιμετωπίσει εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους και ασύμμετρες ή συμμετρικές απειλές από το βορρά και την ανατολή. Τα συνθήματα περί ισχυρής Ελλάδας, που θα ήταν μεγάλη τοπική οικονομική δύναμη, πυλώνας περιφερειακής ασφάλειας, μέρος του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης και αναπόσπαστο τμήμα του δυτικού κόσμου, ήταν στο καθημερινό λεξιλόγια μίας σήμερα χρεοκοπημένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Τώρα πια, οδεύοντας ελέω μνημονίων, εν μέσω κοινωνικών (ελπίζουμε όχι και εθνικών) ερειπίων, όλα αυτά ακούγονται σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Οι ελλαδικές κυβερνήσεις απέτυχαν πλήρως να διαγνώσουν και να διαχειριστούν τις διαρκείς προκλήσεις που προέκυψαν και εντείνονται σήμερα. Δυστυχώς η Ελλάδα λειτουργούσε και λειτουργεί σαν ένα τριτοκλασάτο κράτος που αναζητούσε διαρκώς πάτρωνες, και τέτοια κράτη μοιραία αδυνατούν να επιβιώσουν.

Απαιτείται αλλαγή σκέψης και νοοτροπίας. Στο νέο περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής μας, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί σήμερα, οι απειλές παλαιές και νέες (τουρκικός αναθεωρητισμός, «μακεδονικός» ψευδοεθνικισμός, αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός, λαθρομετανάστευση, οικονομική κρίση, ντόπια και ισλαμική τρομοκρατία) καθώς και τα συγκρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλίμα.

Ο Ελληνισμός βρίσκεται σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας του, παλεύοντας από τη μία να αποφύγει την χρεοκοπία και από την άλλη να διατηρήσει την εδαφική του ακεραιότητα, την εθνική ομοιογένεια, την εθνική ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή. Τομείς που είχαν αρχίσει να πλήττονται από την έναρξη της κρίσης χρέους το 2010. ΟΙ «αγορές» επέλεξαν τον ελληνικό λαό (τυχαία;) για να δοκιμαστεί η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε υπερεθνικά οικονομικά (διάβαζε τοκογλυφικά) κέντρα, για να επεκταθούν αυτές σε βάρος των κρατών. Με άλλα λόγια, η πατρίδα μας θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα ναυαγό που στη μέση του ωκεανού κρατιέται στην επιφάνεια από έναν κορμό δέντρου, και την ίδια στιγμή αιμορραγεί προσελκύοντας καρχαρίες κοντά του, προσπαθώντας να τους απομακρύνει χτυπώντας απελπισμένα το νερό γύρω του.

Ο Ελληνισμός πρέπει να αντιδράσει, αλλιώς σύντομα θα βρεθεί προ τετελεσμένων, τα οποία δεν θα μπορούν να ανατραπούν, παρά μόνο μετά το πέρας γενεών, και αν… Η αντίδραση όμως προϋποθέτει τον συλλογικό μας επαναπροσδιορισμό. Ημών και του κράτους μας, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να το έχουμε…

Ο Ελληνικός «ενδιάμεσος χώρος»
Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις. Ο μύθος της ισχυρής Ελλάδας που οικοδομήθηκε στις αρχές του 2000, έχει πλήρως καταρρεύσει. Και κατέρρευσε συν τοις άλλοις διότι δεν υπήρχαν καταγεγραμμένοι στόχοι, τακτικές, στρατηγική. Πορευόμασταν άνευ πυξίδας, για να μην πούμε άνευ ηγεσίας. Γι αυτό το λόγο, στην εποχή της αβεβαιότητας που ζούμε, είναι αναγκαίο όσο ποτέ να καταρτιστεί ένα ολοκληρωμένο, ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο, πατριωτικό Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα νεοβυζαντισμού, με την έννοια της υψηλής στρατηγικής, που θα κάνει τις πολιτικοικονομικού, στρατιωτικού και γεωπολιτικού χαρακτήρα προκλήσεις να αντιμετωπιστούν άμεσα. Η προάσπιση των ζωτικών συμφερόντων της πατρίδας μας είναι απαραίτητη για να διασφαλιστεί η εδαφική μας ακεραιότητα και η εθνική μας ανεξαρτησία στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή μας.

Πρέπει να γίνει σε όλους σαφές και αυτό συνιστά βασική παραδοχή και αξία, ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι λαός σε μία ιστορική χώρα, και όχι ένας πληθυσμός σε ένα χώρο. Το έθνος – κράτος προσδιορίζει και χαρακτηρίζει τον γεωγραφικό χώρο, την οικονομική – στρατιωτική κατάσταση και οργάνωση, καθώς και το γεωπολιτικό εκτόπισμα που αυτό το σύνολο καταλαμβάνει. Δυστυχώς σήμερα αυτό το άθροισμα δυσλειτουργεί με ευθύνη του λαού και της ηγεσίας.
Μπορούν να διαμορφωθούν κάτω από αυτές τις συνθήκες, προϋποθέσεις υψηλής νεοβυζαντινής πολιτικής;
Η απάντηση είναι πως ναι, ακόμα μπορούν, εφόσον όμως αλλάξουν δύο προαπαιτούμενα. Πρώτον, να διαμορφωθούν οι αντιλήψεις του λαού και της ηγεσίας όχι μόνο γύρω από την κουλτούρα των θεμάτων της άμυνας και των διεθνών σχέσεων της χώρας (που δυστυχώς τη λυμαίνονται απίστευτες ιδεοληψίες) ως προ το τι είναι τελικά η Ελλάδα και ο Έλληνας. Και δεύτερον, οι στόχοι σε μία υψηλή νεοβυζαντινή στρατηγική, να είναι ρεαλιστικοί και να μην αλλάζουν εύκολα, ώστε να είναι πραγματοποιήσιμοι.

Ένα Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα όπως το νεοβυζαντινό, που επιδερμικά μόνο εισάγω με το παρόν άρθρο, εάν βέβαια βρεθούν τα πολιτικά υποκείμενα υλοποίησής του, θεωρώ πως προσφέρει μία πιθανότητα να γλιτώσουν Ελλάδα και Κύπρος τα χειρότερα. Δεν μιλώ για μία επαναφορά των δύο ελληνικών κρατών στο 2000 ή έστω στο 2010. Μιλάμε για αποφυγή μίας μεγαλύτερης καταστροφής που ετοιμάζεται και για τα δύο ελληνικά κράτη και τον Ελληνισμό συνολικά.
Κοινή, πάντα και τώρα η μοίρα του μητροπολιτικού και του κυπριακού Ελληνισμού. Διότι, τώρα ο χρόνος κυλά αντίστροφα και τα ραντεβού της Ιστορίας μαζί μας γίνονται όλο και πιο αμείλικτα.

Είναι σαφές πως το προταθέν Δόγμα, προϋποθέτει την εμφάνιση ηγετικού υποκειμένου ικανού να το εφαρμόσει. Απαιτεί ακόμα μία κοινωνία που να μπορεί να κάνει αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν «Gestalt», δηλαδή μία απότομη και κυρίως πλήρη αντιστροφή παραδείγματος. Και, βεβαίως, οποιαδήποτε προσπάθεια αξιοποίησης του ελληνικού γεωπολιτικού δυναμικού, προϋποθέτει την αφύπνιση των Ελλήνων πολιτών από το τεχνητό κώμα που έχουν περιέλθει, ώστε να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας. Διότι, πριν την ανύψωση, θα πρέπει να προηγηθεί η σωτηρία. Κι αυτή περνάει μέσα από τη ρήξη και την ανατροπή, ότι και να κράζουν οι εγχώριοι δούρειοι ίπποι της υποταγής και της εξάρτησης.

Ποιος είναι ο εφιάλτης των πιστωτών μας;
Να έρθει αύριο μία αληθινά ελληνική κυβέρνηση. Η οποία, αφού έχει κάνει ότι μπορεί για να αλλάξει το κλίμα στην Ευρώπη και αφού έχει καταστήσει σαφή την αποφασιστικότητά της να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που θα έχει στη διάθεσή της, περιλαμβανομένης και της ψήφου της στα όργανα της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, ισχυρή και υποστηριζόμενη από τον ελληνικό λαό, να πει στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο, στην Ουάσινγκτον, αυτό που προανέφερα: Ο Δικέφαλος δεν κοιτά μόνο προς Δυσμάς. Και ο αητός δεν φέρει δουλοπρέπεια παρά μόνο περηφάνια…

Για να γίνει μία τέτοια πανεθνική αναστροφή και ανάταση, χρειάζονται ανάλογοι Έλληνες ηγέτες, έχοντας δίπλα τους μία δυνατή τεχνοκρατική ομάδα οικονομολόγων, διεθνολόγων και νομικών, που να έχει δουλέψει μήνες πάνω στο δύσκολο αυτό σενάριο. Είναι απαραίτητη μία υψηλοτάτου επιπέδου τεχνοκρατική προετοιμασία, αλλά δεν είναι επαρκής από μόνη της. Όποιος επιλεγεί από την Ιστορία να σώσει το Έθνος, οφείλει να έχει βαθιά γνώση του αντικειμένου και, κυρίως, την απαιτούμενη «ψυχή», να έχει μεταμορφωθεί δηλαδή σε φορέα ιστορικής συνείδησης. Πρέπει να μπορεί να μετατρέψει την τραγωδία της χώρας σε πρόβλημα των εταίρων και συνομιλητών του, για δικούς τους, όχι για ελληνικούς λόγους.

Η διπλή επίθεση που δέχθηκαν Ελλάδα και Κύπρος το δείχνει πεντακάθαρα. Όπως η χρηματοπιστωτική αυτοκρατορία του χρηματιστηριακού κατά βάση μεταμοντερνισμού προετοιμάζεται από τώρα για ένα «τέλος» του Ελληνισμού μέσα στην ιστορία, για την μετατροπή μας από χώρα σε χώρο και από Έθνος σε πληθυσμό, έτσι ας προετοιμαστούμε κι εμείς για μία «ελληνική άνοιξη». Μία άνοιξη που θα επαναφέρει, αν εμφανιστούν και στην υπόλοιπη Ευρώπη ηγέτες και όχι εξαρτημένα ανδρείκελα, το κοινό νεοβυζαντινό – ουμανιστικό και εν τέλει ευρωπαϊκό μας όραμα ως ζητούμενο.

Όπως και να έχει, το μέλλον του λαού μας είναι μέσα στην Ευρώπη και περνά μέσα από αυτό που εμείς μπολιάσαμε την γηραιά μας ήπειρο: ανθρωπισμό, χριστιανισμό, κάλλος και αισθητική, γνώση και επίγνωση.
Ως Ορθόδοξο Έθνος Ελλήνων, σώζαμε την Ευρώπη ακόμη και όταν καταρρέαμε. Το 1453 έπεφτε η Κωνσταντινούπολη, όμως δικοί μας άνθρωποι μετέφεραν τη φλόγα του ουμανισμού στη Δύση και ήρθε η Αναγέννηση. Όπως λίγους αιώνες πριν, πάλι δικοί μας άνθρωποι βάπτισαν την Ανατολή και τον σλαβικό κόσμο στα νάματα της Ορθοδοξίας και των βυζαντινών μνημών.

Στο γεωγραφικό άκρο της ηπείρου μας, όμως στο κέντρο της πολιτισμικά, στο σημείο τομής των παραδοσιακών χερσαίων δυνάμεων της δυτικής Ευρώπης και αυτών της ευρασιατικής ανατολής, μπορούμε να γίνουμε ο πολύτιμος «ενδιάμεσος χώρος» διαμόρφωσης, μέσα από ένα νεοβυζαντινό, πανεθνικό δόγμα με προοπτική. Μίας προοπτικής που θα ακυρώσει τις σημερινές πολλαπλές απειλές που δέχεται το Έθνος μας από εξωευρωπαϊκές δυνάμεις και κέντρα: Ισλάμ (μέσω Τουρκίας και λαθρομετανάστευσης), χρηματοπιστωτική αυτοκρατορία (μέσω μνημονίων και μηχανισμών οικονομικής εξάρτησης), απεθνοποίηση (μέσω των εξελιγμένων μηχανισμών της made in USΑ παγκοσμιοποίησης).

Να, λοιπόν, η μεγάλη πρόκληση και στοίχημα, που αν σωθούμε σήμερα από την απόλυτη καταστροφή, θα μπορέσουμε να το παίξουμε αύριο, στο προσεχές μέλλον: η Ελλάδα και η Κύπρος στην «ενδιάμεση περιοχή» σήμερα, και αύριο στο κέντρο της Παν-Ευρώπης, μίας Ευρώπης πραγματικά ανεξάρτητης και με τον αναδυόμενο Ελληνισμό έπαλξή της αλλά και συνδετήρα της με την καθ’ ημάς Ανατολή, σε πολλαπλούς ρόλους και σε θέση ισχύος.

* Ιστορικός, Πρόεδρος ΕΛΚΕΔΑ
Πηγή περιοδικό "Στρατηγική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Interfax, νωρίς το πρωί στις 15 Ιουλίου αεροσκάφος βομβάρδισε τις δυνάμεις της πολιτοφυλακής στον οικισμό Σνετσνόμι του Ντονέτσκ. Κατά την αεροπορική επιδρομή σκοτώθηκαν άμαχοι και πολλοί είναι οι τραυματίες.

Για το ίδιο συμβάν τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης από το μεσημέρι δημοσίευσαν παραπλανητική είδηση, ότι δήθεν επιτέθηκαν ρωσικά αεροσκάφη στην περιοχή.


Αρχικά, εκτιμήθηκε ότι οι νεκροί ήταν 15, αλλά αργότερα η υπηρεσία Τύπου της περιφερειακής διοίκησης του Ντονέτσκ ανέφερε για τέσσερις νεκρούς αμάχους.

Η πολιτοφυλακή εκτίμησε αργότερα ότι οι νεκροί είναι περισσότεροι:

«Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, περίπου 10 άτομα σκοτώθηκαν, όλοι άμαχοι, και υπάρχουν δεκάδες τραυματίες», δήλωσε ο επικεφαλής του κέντρου πληροφόρησης του νοτιο-ανατολικού μετώπου, Κωνσταντίν Κνουρίκ.


 
Η πολιτοφυλακή ανέφερε ότι η αεροπορία των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων βομβάρδισε το κτήριο της Εφορίας , κατοικίες και πέντε ιστορικά κτήρια στην οδό Λένιν 14. Οι δύο είσοδοι καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Κάτω από τα ερείπια θάφτηκαν μια ηλικιωμένη με τον εγγονό της.

Σύμφωνα με πρώτες πληροφορίες το αεροπλάνο ήταν τύπου Su-25 που ανήκει στις ουκρανικές δυνάμεις και φέρεται να έχει εκτοξεύσει έξι πυραύλους, αναφέρει το ρωσικό δημοσίευμα.

Πηγή: Εχέδωρος 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δημοσιεύθηκε από ισραηλινή ιστοσελίδα, ότι οι παραδόσεις των λαθραίων πετρελαίων πηγαίνουν από το Κιρκούκ στην Τουρκία και από εκεί με δεξαμενόπλοια παραδίδονται στο Ισραήλ.

Μια πληροφορία που ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, έχει προσπαθήσει να καλύψει, καθώς τα δεξαμενόπλοια που αποπλέουν από την Τουρκία, προστατεύονται από πολεμικά πλοία του ισραηλινού ναυτικού.

Η πληροφορία αυτή που βγήκε από πηγή προσκείμενη στη Mossad, εγείρει πολλά ερωτήματα για τις σχέσεις της τουρκικής κυβέρνησης με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες.


«Οι πηγές μας αναφέρουν ότι το Κουριστάν του βορείου Ιράκ, εξάγει 120.000 βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα και έχει, ήδη, αποστείλει 2 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στο Ισραήλ μέσω του Τζεϊχάν. Οι περισσότερες από αυτές τις αποστολές έχουν αφιχθεί στο λιμάνι Άσκελον αλλά και στο Ελιάτ».
Οι γνώστες της βιομηχανίας πετρελαίου πιστεύουν ότι η Αρμπίλ καταβάλλει στην Τουρκία και στο Ισραήλ ένα δολάριο για κάθε βαρέλι που περνά από το έδαφός τους.

«Τώρα το κανάλι μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ έχει ανοίξει με τα δεξαμενόπλοια για την υπηρεσία του πετρελαίου.
Εξάλλου, δυτικές στρατιωτικές πηγές δήλωσαν ότι οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών έχουν ενισχύσει τη συνεργασία τους στη Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα των δεξαμενοπλοίων με το πολύτιμο φορτίο τους».
Πηγή: Εχέδωρος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
Αντιμέτωποι με την επιβολή προστίμων βρίσκονται πλέον οι φορολογούμενοι που δεν...πρόλαβαν να υποβάλουν τη φορολογική δήλωσή τους έως τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. Με εγκύκλιο της, η Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Κατερίνα Σαββαΐδου παρέχει διευκρινήσεις για τα πρόστιμα που επιβάλλονται στις περιπτώσεις εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων, οικονομικού έτους 2014.

Πλέον εκπρόθεσμες δηλώσεις θεωρούνται εκείνες που υποβάλλονται μετά τις 14 Ιουλίου και επιβάλλονται σε αυτές πρόσθετοι φόροι σε όσες δηλώσεις είναι χρεωστικές και πρόστιμα εκπρόθεσμης υποβολής για δηλώσεις μηδενικές ή πιστωτικές (επιστροφή φόρου).

Σε περίπτωση μη υποβολής φορολογικής δήλωσης, ο πρόσθετος φόρος υπολογίζεται από την επόμενη ημέρα από την ημερομηνία κατά την οποία έληξε η κατά νόμο προθεσμία υποβολής της δήλωσης.  

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, για τις εκπρόθεσμες δηλώσεις οικονομικού έτους 2014 που θα υποβληθούν μετά την 14/7/2014, θα επιβληθεί:

1. Πρόσθετος φόρος 1% επί του οφειλόμενου με τη δήλωση φόρου για κάθε μήνα καθυστέρησης, με αφετηρία υπολογισμού την 15η Ιουλίου 2014

2. Για τις περιπτώσεις που δεν προβλέπεται η επιβολή πρόσθετου φόρου ή δεν προκύπτει ποσό φόρου για καταβολή, επιβάλλεται το πρόστιμο του άρθρου 4 παρ. 1 εδάφιο 1 του ν. 2523/97, με τον περιορισμό το καταβλητέο σε κάθε μία περίπτωση ποσό, να μην ξεπερνά τα 100 ευρώ.

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση τις διατάξεις του άρθρου 9 του ν. 2238/1994 «[...] Οι δαπάνες που έχουν πραγματοποιηθεί γίνονται αποδεκτές μόνον εφόσον έχουν περιληφθεί στην εμπρόθεσμη δήλωση, λογίζονται συνολικά και για τους δύο συζύγους και επιμερίζονται μεταξύ τους ανάλογα με το δηλούμενο και φορολογούμενο σύμφωνα με την κλίμακα της παραγράφου αυτής ατομικό εισόδημα [...]». Συνεπώς, τα ποσά των αποδείξεων που έχουν αναγραφεί στον κωδ. αριθμό 049 του εντύπου Ε1, δεν γίνονται δεκτά κατά την εκκαθάριση των εκπρόθεσμων δηλώσεων.

Παράλληλα το υπουργείο Οικονομικών σύμφωνα με πληροφορίες μελετά να δώσει παράταση για τις συγκεντρωτικές καταστάσεις ημερολογιακού έτους 2013 έως το τέλος Δεκεμβρίου, ενώ για τις μηνιαίες συγκεντρωτικές καταστάσεις έτους 2014, η υποβολή των δύο πρώτων τριμήνων θα μπορεί να γίνει μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2014. Υπενθυμίζεται οτι η προθεσμία λήγει κανονικά στις 31 Ιουλίου.

Όσον αφορά στην διαδικασία υποβολής των φετινών φορολογικών δηλώσεων με ανακοίνωσή του το Υπουργείο Οικονομικών επισημαίνει τα εξής:

• Την πρώτη ημέρα υποδοχής δηλώσεων, δηλαδή στις 20 Μαρτίου 2014, υπέβαλαν δήλωση 78 φορολογούμενοι και την τελευταία ημέρα 276.000.

• 'Ένας στους πέντε φορολογούμενους υπέβαλε δήλωση την τελευταία εβδομάδα.

• Έξι στους δέκα φορολογούμενους υπέβαλαν δήλωση τον τελευταίο μήνα.

ΣΥΡΙΖΑ: Να ακυρωθούν τα πρόστιμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με το άνοιγμα της βουλής την επόμενη εβδομάδα θα καταθέσει τροπολογία για την ακύρωση των προστίμων εκπρόθεσμης υποβολής των φορολογικών δηλώσεων, ανακοίνωσαν με κοινή δήλωσή τους οι βουλευτές Ευκλείδης Τσακαλώτος και Δημήτρης Γελαλής.

Οι δύο βουλευτές τονίζουν στη δήλωσή τους «ότι παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και των επαγγελματικών φορέων, το υπουργείο Οικονομικών δεν έδωσε τελικά παράταση για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων. Έτσι, προσθέτουν, όχι μόνο έφερε τους λογιστές-φοροτεχνικούς και τους πολίτες στα όρια της πνευματικής και σωματικής αντοχής τους, αλλά θα επιβάλλει και δυσβάστακτα πρόστιμα σε όσους δεν πρόλαβαν την προθεσμία υποβολής».

Και αυτό συμβαίνει ενώ το ίδιο το υπουργείο δεν τήρησε τις προθεσμίες, ούτε επιβάλλει πρόστιμα σε άλλες περιπτώσεις εκπρόθεσμης υποβολής, καταλήγουν στη δήλωσή τους οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ:


ΠΟΛ 1174/2014

ΘΕΜΑ: Διευκρινίσεις για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 19 του Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013) κατά την υποβολή εκπρόθεσμων τροποποιητικών δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων οικονομικών ετών 2013 και προηγούμενα.

Έπειτα από πληθώρα ερωτημάτων των Δ.Ο.Υ. σχετικά με το παραπάνω θέμα διευκρινίζονται τα εξής:

1. Με την παράγραφο 25 του άρθρου 72 του ν.4172/2013 ορίζεται ότι από την έναρξη ισχύος του ν.4172/2013 παύουν να ισχύουν οι διατάξεις του ν.2238/1994 (Α΄ 151), συμπεριλαμβανομένων και όλων των κανονιστικών πράξεων και εγκυκλίων που έχουν εκδοθεί κατ' εξουσιοδότηση αυτού του νόμου. Επομένως, οι διατάξεις του άρθρου 61 του ν.2238/1994 περί ανακλητικών δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων και οι διατάξεις του άρθρου 62 του ν.2238/1994 περί συμπληρωματικών δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων δεν έχουν πλέον εφαρμογή από 1.1.2014.

2. Οπότε, οι δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 19 του Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013), όταν διαπιστωθεί από τον φορολογούμενο ότι περιέχουν λάθη ή παραλείψεις, πρέπει από την έναρξη ισχύος του Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013), ήτοι από 1.1.2014 και μετά να τροποποιούνται με την υποβολή τροποποιητικής φορολογικής δήλωσης. Με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου ορίζεται ότι αν ο φορολογούμενος υποβάλει τροποποιητική φορολογική δήλωση εντός της προθεσμίας υποβολής της αρχικής φορολογικής δήλωσης, τότε και η τροποποιητική φορολογική δήλωση επέχει θέση αρχικής δήλωσης και θεωρείται ότι και οι δύο, αρχική και τροποποιητική έχουν υποβληθεί εμπρόθεσμα. Επίσης, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, η υποβολή των τροποποιητικών φορολογικών δηλώσεων πρέπει να γίνεται οποτεδήποτε μέχρι την έκδοση εντολής ελέγχου από τη φορολογική Διοίκηση ή μέχρι την παραγραφή του δικαιώματος της Φορολογικής Διοίκησης για έλεγχο της αρχικής δήλωσης με όλες τις συνέπειες περί εκπρόθεσμης δήλωσης.

3. Κατόπιν των ανωτέρω, οι εκπρόθεσμες τροποποιητικές δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων παρελθόντων ετών (οικ. ετών 2013 και προηγούμενα), μπορούν να υποβληθούν μέσα στη προθεσμία που ορίζεται με τις διατάξεις του άρθρου 19 του Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013). Για τις δηλώσεις αυτές θα επιβάλλονται οι ανάλογες κυρώσεις που προβλέπονται από τον Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013).

4. Περαιτέρω, διευκρινίζεται ότι οι εν λόγω εκπρόθεσμες τροποποιητικές δηλώσεις που συμπληρώνουν ποσά τα οποία ορίζονταν ρητά στην παρ.2 του άρθρου 19 του ν.2238/1994 και με τα οποία καλύπτεται ή περιορίζεται η προστιθέμενη διαφορά δαπάνης, υποβάλλονται χωρίς την επιβολή κυρώσεων, μέσα στη προθεσμία που ορίζεται με τις διατάξεις του άρθρου 19 του Κ.Φ.Δ. (ν.4174/2013) και εφόσον με την παράλειψη δήλωσης αυτών των ποσών στην αρχική δήλωση δεν παραβιάστηκε φορολογική διάταξη διότι εκείνο το έτος δεν υπήρχε υποχρέωση συμπλήρωσής τους στο έντυπο της φορολογικής δήλωσης. Στην περίπτωση όμως που το κρίσιμο έτος έχει παραγραφεί το δικαίωμα της Φορολογικής Διοίκησης για έλεγχο της αρχικής δήλωσης, τότε μόνο γι' αυτά τα ποσά, και εφόσον αποδεδειγμένα δεν έχουν αναλωθεί, μπορεί να υποβληθεί τροποποιητική δήλωση στο επόμενο μη παραγραφόμενο έτος και εφεξής.

Πηγή: Ημερησία

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Άρχισαν, λέει, οι αξιολογήσεις των υπαλλήλων του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, και πρέπει, επίσης λέει, να ολοκληρωθούν οπωσδήποτε, παρά τις αντιδράσεις των ίδιων των υπαλλήλων.  

 Ο ίδιος ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (πςςςςς!), γουρλομάτης γιός, πρωθυπουργού πατέρα, χθες σε ραδιοφωνική του συνέντευξη διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι οι αξιολογήσεις καμία σχέση έχουν, ή πρόκειται να έχουν στο μέλλον με διαθεσιμότητες και απολύσεις!
Ως εδώ καλά.


Πράγματι αξιολογήσεις πρέπει να γίνονται και στον δημόσιο τομέα, όπως γίνονται καθημερινά στον ιδιωτικό με την έμπρακτη επιβράβευση ή τιμωρία του ιδιωτικού υπαλλήλου, του επιχειρηματία, ή του ελεύθερου επαγγελματία.
 
Όμως, αν δεν πρόκειται να ληφθούν υπ' όψη για διαθεσιμότητες και απολύσεις, ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΝΤΟΛΗ προς τους διοικητές, διευθυντές, προϊστάμενους, ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ, ΤΟ 15% ΟΣΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΒΑΣΗ;
Πώς είναι δυνατόν να προεξοφλείς με ακρίβεια ποσοστών την απόδοση των υπαλλήλων της α' ή της β' υπηρεσίας, του τάδε ή του δείνα τμήματος ή οργανισμού;
 
Και πώς γίνεται αυτό το 15% των αποτυχόντων στις αξιολογήσεις να συμπίπτει με το ποσοστό των απολύσεων στον δημόσιο τομέα που ΑΠΑΙΤΟΥΝ οι δυνάστες τοκογλύφοι-αφεντικά της κυβέρνησης του αίσχους;
ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΩΝ! Περί αυτού πρόκειται.
 
Γιατί όταν κοντά στα μέσα του επόμενου χρόνου θα προαπαιτήσουν οι βησιγότθοι, για να πάρουμε την χ, ψ δόση, να απολυθούν εντεκάμισυ ή δωδεκάμισυ ή δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι, τα λόγια και οι υποσχέσεις του γουρλομάτη χαραμοφάη θα έχουν ξεχαστεί, ενώ οι λίστες με τις αξιολογήσεις του 15% κάτω απ' την βάση, θα είναι εκεί και θα περιμένουν να παίξουν τον θλιβερό τους ρόλο!  

Θα ξαναβγεί τότε πάλι ο εν λόγω  ελέω ονόματος υπουργός, και σε καινούργια συνέντευξη θα πετάξει αφοπλιστικά στα μούτρα του δημοσιογράφου: '' Τί θέλετε; Να παραμείνουν στο δημόσιο και να επιβαρύνουν το κράτος υπάλληλοι που η απόδοσή τους έχει κριθεί κάτω απ' την βάση; Εσείς θα το κάνατε αυτό στην επιχείρησή σας;''!! 

Έτσι, με τον ίδιο κουτοπόνηρο και παλιανθρωπίστικο τρόπο έχει λειτουργήσει τούτη η κυβέρνηση ως τώρα:
 
Προσωρινό το μέτρο για άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές; 
Τσουπ! Ανοικτά όλα τα μαγαζιά τις Κυριακές μετά από έξη μήνες! 

Δεν θα γίνουν άλλες περικοπές συντάξεων;  
Τσακ! Πετσόκομμα στις επικουρικές μετά τις εκλογές!

Όχι άλλοι νέοι φόροι; 
Τσαφ! Αύξηση της προκαταβολής φόρου με τους νέους ψηλότερους συντελεστές από το φθινόπωρο!
 
Και πάει λέγοντας.
Γι αυτό λοιπόν, και όχι γιατί δεν πρέπει να γίνονται αξιολογήσεις, έχουν δίκιο που αντιδρούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
 
Οι ''αξιολογήσεις'' αυτές είναι στημένες και μόνο αξιολογήσεις δεν είναι!
Είναι ο φερετζές των απολύσεων που έχει υποσχεθεί ο ''πρωθυπουργός'' στ' αφεντικά του.

Εμείς, που όλους αυτούς τους έχουμε αξιολογήσει ως προδότες κι επικίνδυνους για την χώρα, πότε θα τους απολύσουμε;..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Το ερώτημα που τίθεται είναι απολύτως σαφές και δυστυχώς εν πολλοίς ενέχει πάρα πολλές πιθανότητες πραγματοποίησης, από ανθρώπους που θα αξιολογηθούν ως μη έχοντες την κατάλληλη απόδοση στους χώρους εργασίας τους. Αφορά, βεβαίως, τους υπαλλήλους του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, των οποίων η… αξιολόγηση, παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι δεν θα οδηγηθούν στην απόλυση, εμπεριέχει ένα πάρα πολύ υψηλό ρίσκο. Το ρίσκο της… εκδίκησης από εκείνους που πιθανά θα θεωρήσουν υπεύθυνους τους προϊσταμένους των υπηρεσιών για την απώλεια της εργασίας τους και την μετέπειτα οικονομική τους εξαθλίωση.

Το ερώτημα δεν είναι, λοιπόν, θεωρητικό. Γνωρίζουμε, μάλιστα πως έχει σταλεί ενυπογράφως στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη από συγκεκριμένο υπάλληλο συγκεκριμένου Δήμου της χώρας. Στην επιστολή του αυτή προς τον κ. υπουργό, ο προϊστάμενος της υπηρεσίας δεν ρωτούσε εάν θα απολυθούν ή όχι οι… βιαίως αρνητικά αξιολογούμενοι υπάλληλοι. Η ερώτηση προς τον υπουργό ήταν σαφέστατη και εμπεριείχε μάλιστα και ποινικές ευθύνες του ίδιου του υπουργού.

Ρώτησε, λοιπόν –και δικαίως- ο συγκεκριμένος προϊστάμενος τον κ. Μητσοτάκη, εάν αναλαμβάνει ο ίδιος την ποινική ευθύνη για οτιδήποτε άσχημο συμβεί στον προϊστάμενο, στην οικογένειά του ή και στην περιουσία του, από κάποιον υπάλληλο ο οποίος θα θελήσει να εκδικηθεί τον αξιολογητή του. Μάλιστα, στην επιστολή του αυτή ο δημόσιος υπάλληλος τόνιζε την σοβαρότατη πιθανότητα να κινδυνεύσει μέχρι και η ζωή του ιδίου αλλά και μελών της οικογένειάς του…
Απάντηση μέχρι στιγμής (έχουν παρέλθει αρκετοί μήνες) από τον κ. Μητσοτάκη δεν έχει υπάρξει και, με δεδομένη την ήδη υπάρχουσα ένταση, δεν αναμένεται να υπάρξει, αφού είναι βέβαιο πως ο κ. υπουργός δεν επιθυμεί να συνδέσει την υπογραφή του στην συγκεκριμένη απόφαση με οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια (ακόμη και αφαίρεσης ζωής) υπάρξει εξαιτίας της συγκεκριμένης απόφασης – εντολής του.

Όμως, πώς είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε αρμόδιος και θεσμικά υπεύθυνος υπουργός να υπογράφει νόμους και υπουργικές αποφάσεις χωρίς να φέρει καμία ευθύνη (νομική) για την υπογραφή του; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι υπουργοί είναι ανεύθυνοι απέναντι στο νόμο, εάν οι αποφάσεις τους προκαλέσουν εγκλήματα, ενώ οι ίδιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων…! Δηλαδή, οι υπουργοί (κυβερνητικά στελέχη) έχουν ασυλία απέναντι στο νόμο, λειτουργούν πάνω από το νόμο και εξαιρούνται ποινικών ευθυνών τους εάν οι αποφάσεις τους διαταράξουν την κοινή ειρήνη, την ασφάλεια και την ακεραιότητα των πολιτών…

Σε μία χώρα, όπου η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως λειτουργεί δημοκρατικά, μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι… αφού στις δημοκρατίες όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, ιδιαίτερα όταν με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους γίνονται αιτία για παραβατικά φαινόμενα. Δικαίως, λοιπόν, αναρωτιόμαστε για το εάν στην σημερινή Ελλάδα υπάρχει Δημοκρατία, ενώ δικαίως είναι πολλοί εκείνοι οι Έλληνες πολίτες που δηλώνουν χωρίς δεύτερη σκέψη πως η σημερινή Ελλάδα δεν έχει δημοκρατία, αλλά κυβερνάται από ένα καθεστώς το οποίο είναι σφιχτά αγκαλιασμένο με λειτουργίες και πρακτικές που χρησιμοποιούν οι δικτατορίες…

Το ερώτημα όμως του συγκεκριμένου προϊσταμένου, παραμένει και μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επόμενη ημέρα εφαρμογής μίας κυβερνητικής απόφασης της οποίας –σύμφωνα με τα φαινόμενα- την ευθύνη δεν αναλαμβάνει κανείς… Ακόμη και εάν υπάρξουν νεκροί…
Αλήθεια, έχει σκεφτεί ο κάθε Μητσοτάκης, που μπορεί να οδηγηθεί ένας άνθρωπος που βυθίζεται στην απελπισία;


ΥΓ: Η κυβέρνηση, βέβαια, έχει φροντίσει εκ των προτέρων να λειτουργήσει τους μηχανισμούς δαιμονοποίησης μερίδας της στοχευμένης κοινωνικής ομάδας -πάγια τακτική- και διατου Κοινωνικού Αυτοματισμού που επιβάλλει μέσω των κυβερνητικά ελεγχόμενων ΜΜΕ, θα αποφύγει τις ποινικές της ευθύνες και θα προχωρήσει στην επόμενη στόχευσή της, στην επόμενη κοινωνική ομάδα - θύμα, προκειμένου να ικανοποιήσει τους δικούς της στόχους, που είναι η οικονομική εξαθλίωση του συνόλου των πολιτών... Το μακάβριο είναι πως τα παρελθόντα και μελλοντικά θύματα θα... χειροκροτούν την δολοφονική κυβερνητική επίθεση κατά των υπαρκτών προς άμεση εξόντωση θυμάτων... Αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του σημερινού καθεστώτος. Η διάλυση, δηλαδή των πολιτών, οι οποίοι διαιρεμένοι είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τους ολετήρες οι οποίοι παραβιάζοντας το Σύνταγμα, εκτελούν διαταγές ξένων κέντρων και παράγουν νόμους που διαλύουν την χώρα...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Γιώργου Κράλογλου

Σε μπούμερανγκ γύρισε ο λαϊκισμός της νέας κυβέρνησης απέναντι στις ορδές του στρατού κατοχής όλων των τομέων της Διοίκησης. Οι κρατικοί υπάλληλοι των υπουργείων και των Δήμων μαζί με τους δασκάλους που αρνούνται να αξιολογηθούν και τους υπαλλήλους των κρατικών μονοπωλίων που απορρίπτουν το ενιαίο μισθολόγιο χωρίς επιδόματα γονάτισαν βασικούς υπουργούς και τους επέβαλαν πίστη στο καθεστώς τους και «ανάθεμα» σε αξιολόγηση και απολύσεις.

Δυστυχώς η κυβέρνηση έχει χάσει τον παιχνίδι. Όταν μάλιστα η κρατική μηχανή επιβάλλει τους όρους της και η κυβέρνηση εκλιπαρεί τους συνδικαλιστές να κατανοήσουν την δύσκολη θέση της απέναντι στην Τρόικα και τις υποχρεώσεις της στα μνημόνια έχει χάσει και τον έλεγχο.

Είμαστε το μοναδικό κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν εφαρμόζουμε ούτε το κοινοτικό δίκαιο ούτε το δικό μας.

Φτιάχνουμε νόμους μόνο για δείξουμε ότι λειτουργεί η Βουλή και μετά ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να μην τους εφαρμόσουμε.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την αξιολόγηση.

Οι Δημοτικοί υπάλληλοι δεν δέχονται αξιολόγηση. Η ΑΔΕΔΥ δεν δέχεται αξιολόγηση. Οι κρατικοί υπάλληλοι των ΔΕΚΟ θέλουν να αμείβοντα όπως τους αρέσει και το κράτος να βρίσκει τρόπο να πληρώνονται οι ζημιές.

Στον Προαστιακό οι συντεχνίες έχουν λόγο και για τις επεκτάσεις που αφορούν τον λαό και πληρώνουν όλοι φορολογούμενοι.

Στην ΔΕΗ σε σύνολο 20.000 υπαλλήλων λειτουργούν Σωματεία που τα εκπροσωπούν 5000 απ ό το σύνολο και έχουν όλοι αυτοί άποψη για την ενεργειακή αγορά, για τις επενδύσεις και για τις τιμές του ρεύματος.

Και οι υπουργοί;

Τι κάνουν οι υπουργοί ως πολιτικοί προϊστάμενοι της κεντρικής Διοίκησης και των εποπτευόμενων Οργανισμών;

Μανουβράρουν ακόμη και την απόλυση όσων έχουν καταδικαστεί. Συζητάνε συμμαχίες και κατανόηση από του επαγγελματίες συνδικαλιστές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση και πουλάνε τους συναδέλφους τους για να εξασφαλίσουν τα δικά τους προνόμια μετέχοντας βεβαίως –ως ένδειξη απειλής- και στο έργο ανατροπής των κυβερνήσεων.

Και όμως οι λαϊκιστές υπουργοί συζητούν και νομίζουν ότι θα τα βρουν Να λοιπόν πως θα τα βρουν.

Οι Δημοτικοί υπάλληλοι αφού έχουν την ομολογία του προϊσταμένου υπουργού ότι έχουν κακοποιηθεί και έχουν ματώσει …μετατρέπουν τους Δήμους σε οχυρά και απειλούν ότι θα γκρεμίσουν όποιον τολμήσει να τους πλησιάσει και να τους ζητήσει να ελεγχθούν. Έτσι για να μάθουμε και εμείς που τους πληρώνουμε ότι μόνο αυτοί ξέρουν αν αξίζουν για την δουλειά που κάνουν και κανείς άλλος δεν έχει αυτό το δικαίωμα.

Δεν θα αξιολογηθούν λοιπόν σε καμιά περίπτωση. Και στα παλιά τους τα παπούτσι αν η αξιολόγηση είναι νόμος τους κράτους.

Αδιαφορούν και για τον κράτος και για τους νόμους και διεκδικούν την καρέκλα τους λες και οι πάντες είναι υποχρεωμένοι να τους την εξασφαλίζουν.

Σε ποιο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα δεχόταν η κυβέρνηση να αποτελούν οι κρατικοί υπάλληλοι ξεχωριστή κοινωνία με προνόμια και διεκδικήσεις που δεν τολμά να σκεφτεί ο ιδιωτικός τομέας.

Και όμως ο συνδικαλισμός αυτός προστατεύεται όχι μόνο σε νομικό και διοικητικό επίπεδο αλλά και σε πολιτικό.

Γιατί συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα;

Γιατί πρόκειται για στρατό κατοχής που έχει ένα και μόνο σκοπό.

Να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και να επιβάλλει την συντήρηση του καθεστώτος προστασίας του.

Τι σημασία έχει λοιπόν η κοινοβουλευτική δραστηριότητα και η νομοθεσία που καθε τρείς και λίγο μεταβάλει τα όσα γνωρίζουμε και φέρνει δήθεν εκσυγχρονισμό και μεταρρυθμίσεις αφού υπάρχει το υπέρτατο όργανο του στρατού κατοχής που έχει τον τελευταίο λόγο;

Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε έλεγχο στον κρατικό τομέα.

Η κυβέρνηση απέτυχε να εκσυγχρονίσει το κράτος και αυτό θα το πληρώσουμε ακριβά. Το καθεστώς της κατοχής στον κρατικό κορβανά την οικονομία και την πολιτική επεκτείνεται κατά τον πλέον άγριο τρόπο και στους Δήμους έχοντας στο χέρι τους φορολογούμενους και από άλλες πλευρές. Από τα Δημοτικά τέλη και από την πολιτική ρουσφετολογίας μέσω των προγραμμάτων των ΕΣΠΑ και των κονδυλίων που διεκδικούν από τις δημόσιες επενδύσεις.

Φορολογούμενοι, επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι, άνεργοι και νέοι επιστήμονες θα παραμένουν αιχμάλωτοι στις απαιτήσεις κρατικών υπαλλήλων, κρατικών μονοπωλίων και κρατίστων οι οποίοι θα ψηφίζουν νομοθετήματα που θα εφαρμόζονται μόνο με την άδεια του στρατού κατοχής.

Και αυτή η κυβέρνηση που δεν είναι σε θέση να συμμαζέψει, συμμορίες, φαυλότητα, ληστές και απατεώνες που γυρνοβολάνε ανεξέλικτοι στην κρατική μηχανή μας διαβεβαιώνει ότι αλλάζει η Ελλάδα. Ότι θα ξεχάσουμε την Ελλάδα που ξέραμε. Ότι οι επόμενες γενιές θα δούνε μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Από πού και ως πού να την πιστέψουμε. Γιατί να αισθανθούμε σίγουροι και ασφαλείς όταν ή ίδια η κυβέρνηση έχει αιχμαλωτισθεί από το τέρας που δημιούργησε και αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και την νομοθεσία την οποία περνάει στην Βουλή δίδοντας μάχες. 

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που δυστυχώς όχι μόνο την αξιοπιστία της έχει χάσει αλλά και τον έλεγχο, γιατί γύρισαν ήδη τα πόδια και βαράνε το κεφάλι;

Πηγή: Κεφάλαιο 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μας περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου.

Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν όπως τα δέντρα στην Ιερισσό, όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών για το χρυσάφι που οι Δυτικοί στιβάζουν στα αμπάρια των πλοίων τους σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο. Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί δίνοντας το λαιμό ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο. 

Θρήνος μόνο για τις ακρογιαλιές που είτε βουλιάξαμε τα πόδια μας σε αυτές ή το είχαμε όνειρο ότι μια μέρα θα τις ακουμπήσουμε. Η άμμος τους, τα βράχια τους και ο αφρός του κύμματος θα μπουν σε ευρωπαϊκή τακτοποίηση, θα δεχθούν τις πολυτελείς πλαστικούρες και τα τσιμεντένια μεγαθηρία τύπου Μαϊάμι. Δεν μπορεί το αλμυρίκι να φυτρώνει άναρχα. Το άναρχο είναι τρομοκρατία για τους ορισμούς των ευρωπαϊκών “ιδεωδών” και πάντα το ταξίδι στο Μαϊάμι θάμπωνε την πλειοψηφία των βλαχοΛουδοβίκων.

Θυμός μόνο για τα ποτάμια που ως ταυτοποιημένοι ευρωπαίοι έχουμε δεχθεί εδώ και 14 ολόκληρα χρόνια ότι δεν είναι στοιχεία της φύσης αλλά προϊόντα υδροηλεκτικής ενέργειας. Έτοιμοι να φυλακίσουν κι άλλα ποτάμια, να τα κάνουν φράγματα να γίνουμε αναπτυγμένοι, να γίνουμε δυτικοί, ευρωπαίοι. Να βουλιάξουν πεδιάδες και φαράγγια, να πεθάνουν από ασφυξία δελφίνια, να λιμοκτονήσουν αγριόπαπιες και κύκνοι εις το όνομα του δυτικού πολιτισμού.

Λυγμός μόνο για τα πεδία μαχών υπέρ της ελευθερίας που μόνο μια στήλη λιτή ανέφερε την ανθρώπινη πράξη και τόνοι ξεραμένου αίματος και οστών θαμμένα κάτω από τα πόδια μας. Με σύρματα θα ορίσουν οι Δυτικοί την ιδιοκτησία τους σπάζοντας την στήλη ως άριστοι απόγονοι των Φιλλελήλων. Αμμοκωνία θα κάνουν το μάρμαρο, το αίμα και τα οστά. Αμμοκωνία...

Πίκρα μόνο για τους λίγους. Για όσους έχουν ήδη νιώσει λύπη, έχουν χύσει δάκρυ, έχουν θυμώσει και κρατάνε βουβό λυγμό για όλα αυτά που τους κληροδοτήθηκαν και προδοτικά παραδόθηκαν από τους πολλούς στων οποίων την ταυτότητα λείπει ο επιθετικός προσδιορισμός για το“ Έλληνας”: “Κομπλεξικός Έλληνας”.

Αυτό είναι το χειρότερο είδος που πέρασε από τον πλανήτη, που όχι μόνο δεν κατάλαβε που έτυχε να γεννηθεί αλλά έκανε τα πάντα να ξεκαρφώσει και τον τελευταίο κόκκο ελληνικής άμμου για να πάρει μια άλλη ταυτότητα στα λιλιπούτεια μέτρα του. Να γίνει Άγγλος, Γερμανός, Ιταλός, Γάλλος, ακόμα και Τούρκος ή Αλβανός, Βλάχος ή Σκοπιανός αρκεί να μην έχει να υπερασπιστεί αυτά που τυχαία του χαρίστηκαν. Να βγάλει αυτό το βάρος από πάνω του αφού δεν μπορούσε ούτε να το χαρεί, άρα ούτε να το υπερασπιστεί. Ο δύσκολος τρόπος είναι να κρατήσεις την ταυτότητα σου, ο εύκολος να την αποποιηθείς για 100 τμ τσιμεντένιου κλουβιού με τραπεζικό δάνειο και ένα επίδομα από την μαμά Ευρώπη ως εθνικά ανάπηρος.

Φτιαγμένοι από ένα τυχαίο ζευγάρωμα, σε μια τυχαία χρονική στιγμή, δυστυχώς όμως σε αυτόν τον τόπο. Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι γης που όλοι οι θεοί του σύμπαντος βάφτισαν ως “Το κέντρο του κόσμου”. Και οι κομπλεξικοί ανοίξαν τις πόρτες του κέντρου και μπήκε μέσα όλος ο κόσμος. Με δρεπανοφόρα, με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες, με γεωτρύπανα, με τουρμπίνες, με ανεμογεννήτριες, με ηλιοσυλλέκτες, με τράπεζες και πάνω από όλα με την λαιμαργία του κατακτητή.

Το μόνο που μένει για τους λίγους είναι να πάρουν μία μπουκάλα κρασί φτιαγμένο με τα τελευταία ελληνικά σταφύλια, ένα κομμάτι τυρί από το τελευταίο ελληνικό γάλα, ένα κομμάτι ψωμί από το τελευταίο ελληνικό στάρι, να ανέβουν στο τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ξέφωτο, να ακουμπήσουν στον τελευταίο όρθιο ελληνικό έλατο, δίπλα από το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ρυάκι. Να ζητήσουν σιωπηλά συγνώμη για αυτά που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, για αυτά που η ελευθεριότητας της Κομπλεξοκρατίας κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όση αντίσταση αυτοί κι αν προέβαλαν.

Αυτοί οι λίγοι, οι τελευταίοι, αν έχουν τα κότσια να κάνουν ζημιές ως άναρχα πνεύματα υπέρ της Ελευθερίας, ελληνοπρεπώς θα πράξουν. Κι αν είναι να πεθάνουν γέροι κι ανίκανοι ας αφήσουν την τελευταία τους πνοή αδιαπραγμάτευτοι. Ως πλάσματα που εναρμονίστηκαν απόλυτα με το περιβάλλον των ανθρώπων, των Ελλήνων, των ελεύθερων. 

Πηγή SimpleMan