Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαρ 2012

Όταν η Μέρκελ... καταβρόχθισε την Ελλάδα, Καταπληκτικό (εάν και τρομακτικό) σκίτσο της Ιντιπέντεντ.
Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ σε ρόλο... Κρόνου τρώει την Ελλάδα.
Η βρετανική εφημερίδα σε μια παραλλαγή του γνωστού πίνακα του Γκόγια «Ο Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του», προσπαθεί και πετυχαίνει να αποτυπώσει τον τρόπο που η καγκελάριος ωθεί την Ελλάδα στην οικονομική εξαθλίωση.
Η καγκελάριος καταβροχθίζει την Ελλάδα, φορώντας μια Ελληνική σημαία γύρω από το λαιμό της, την ώρα που, όπως φαίνεται στο πίσω μέρος του σκίτσου, η χώρα φλέγεται...

Αυτό το μήνυμα (Έλληνες, δεν σας θέλουμε στην χώρα μας) διαλαλεί η Γερμανική κυβέρνηση προς τους Έλληνες και Ισπανούς που σκοπεύουν να εγκατασταθούν για εργασία στην Γερμανία.

Στο εξής το ομοσπονδιακό Υπουργείο Εργασίας, δεν θα υποστηρίξει με τα ειδικά επιδοτούμενα προγράμματα, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους Έλληνες, στην προσπάθεια να αναζητήσουν εργασία στη Γερμανία με την δικαιολογία ότι στις χώρες αυτές, η Γερμανία δάνεισε υπέρογκα ποσά, οπότε δεν δικαιούνται και αυτήν την επιπλέον βοήθεια, αλλά κυρίως φοβούνται αύξηση μετανάστευσης από τη νότια Ευρώπη.

Κάποτε η Γερμανία όχι και τόσο μακριά, έκανε τους Εβραίους να κρύβουν την καταγωγή τους.

Σήμερα μετά από 60 χρόνια προσπαθεί να κάνει το ίδιο και στους Έλληνες, να κρύβουμε την καταγωγή μας από τους Γερμανούς και όχι μόνο.

Τι λένε γι αυτό το ρατσιστικό αίσχος οι Έλληνες πολιτικοί, αυτά τα ξευτελισμένα τομάρια, τα ρυπαρά ανδράποδα, οι προδότες της Πατρίδας που υπέγραψαν τα επαίσχυντα μνημόνια καθιστώντας την Ελλάδα προτεκτοράτο και τους Έλληνες υποτελείς;

Άκουσε Παπανδρέου, Βενιζέλε, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, άκουσε κι εσύ μαριονέτα-πρωθυπουργέ, κι εσείς θλιβεροί να-σε-όλα-τζήδες υπουργοί και βουλευτές των μνημονικών κομμάτων, η Ελλάδα δεν έχει πλέον θέση στο φασιστικό μόρφωμα της ευρωζώνης, που άγεται και φέρεται από μια ημιπαράφρονα ναζίστρια…

Αυτή δεν είναι η Ευρώπης της αλληλεγγύης που οι λαοί οραματιστή κανε…

Αυτό είναι ένα εφιαλτικό ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που τιμωρεί και ρατσιστικά εξοντώνει λαούς στο βωμό του τοκογλυφικού χρήματος και της νέας τάξης πραγμάτων, όπως ο Ελληνικός λαός που δεν έχει πλέον καμιά ελπίδα επιβίωσης…

Ακούσατε ανάξιοι της Πατρίδας πολιτικοί;

Είστε ήδη καταδικασμένοι στη συνείδηση του λαού των Ελλήνων, είστε προδότες και την τύχη των προδοτών αξίζει να έχετε… ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ!

Έλληνες, μην επιτρέψετε στη συμμορία των πολιτικών να εξοντώσει την Ελλάδα και του Έλληνες… Συντρίψτε τους, εξαφανίστε τους από προσώπου Ελλάδας…

Ακούσατε ψοφίμια;

Πάνω από τα πτώματά μας θα πρέπει να περάσετε για να μπορέσετε να επιτύχετε τους προδοτικούς σας σκοπούς…

Αυτή η χώρα είναι η γη των Ελλήνων και θα την υπερασπιστούμε με το αίμα μας…

Χάρρυ Κλυνν
Το να πιούμε στην υγεία του ανεξάρτητου τύπου, είναι κοροϊδία.

Δεν υπάρχει σήμερα τέτοιο πράγμα. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω.

Δεν υπάρχει κανένας από εσάς που θα τολμούσε να γράψει την ειλικρινή του άποψη. Αν το κάνατε, ξέρετε εκ των προτέρων, ότι αυτή δεν θα δημοσιεύονταν ποτέ.

Πληρώνομαι μισθό κάθε εβδομάδα, έτσι ώστε να μην αναφέρεται στην εφημερίδα μου η ειλικρινής μου άποψη.

Και άλλοι από εσάς πληρώνονται μισθούς για το ίδιο ακριβώς πράγμα, ενώ όποιοι είναι τόσο αφελείς, ώστε να γράψουν την ειλικρινή τους γνώμη, θα βρίσκονταν αμέσως στο δρόμο, ψάχνοντας για νέα εργασία.

Αν επέτρεπα στον εαυτό μου να δημοσιεύσει την ειλικρινή μου άποψη, θα είχα χάσει τη δουλειά μου μέσα σε 24 ώρες.

Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουν την αλήθεια, να λένε ψέματα, να διαστρεβλώνουν, να κατηγορούν, να υποκλίνονται στον Μαμμωνά, και να πουλάνε την πατρίδα και τη φυλή τους για τον… επιούσιο άρτο.

Το γνωρίζετε και το γνωρίζω, και αποτελεί κοροϊδία το να χαιρετίζουμε τον ανεξάρτητο τύπο.

Είμαστε όλοι μας εργαλεία των πλουσίων, που κρύβονται πίσω από τη κουρτίνα.

Είμαστε μαριονέτες.

Αυτοί τραβάνε τις κλωστές, κι εμείς χορεύουμε.

Το ταλέντο μας, οι δυνατότητές μας, ακόμη κι οι ζωές μας, αποτελούν ιδιοκτησία άλλων.

Είμαστε πνευματικές πόρνες.

John Swinton: Νεοϋορκέζος δημοσιογράφος , σε εκδήλωση του 1880.

Αυτά τότε, για το σήμερα τα συμπεράσματα είναι δικά σας...

Στην νοοτροπία των τριτοκοσμικών κομμάτων Μπάαθ, μελών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κινείται και το εξέχον μέλος της ΠΑΣΟΚ. Έναν υποψήφιο λοιπόν για την ηγεσία του, κατεβάζει το «προοδευτικό» και «δημοκρατικό» ΠΑΣΟΚ. Στην ουσία πρόκειται για παράδοση δαχτυλιδιού, όπως συνέβη σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις, με εξαίρεση την εσωκομματική διαμάχη Παπανδρέου Βενιζέλου το 2007.

Το καταστατικό του ΠΑΣΟΚ στην ουσία περιφρουρεί μια κλειστή μικρή ομάδα κορυφής του κόμματος. Στην πραγματικότητα εκφράζει ιστορικά, τον ηγεμονικό ρόλο μιας πολιτικής οικογένειας και κυρίως…. ενός ή το πολύ δύο ανώτατων στελεχών, από τα οποία η κομματική ολιγαρχία, προκρίνει εκείνον που θα της εξασφαλίσει με μεγαλύτερη πιθανότητα κατάληψης της εξουσίας στη χώρα. Επομένως, ακόμα και σε περίπτωση απουσίας του γόνου της συγκεκριμένης πολιτικής οικογένειας, το καταστατικό έχει φροντίσει ώστε η υπόθεση “ηγεσία” να είναι μια διευθέτηση κορυφής.

Συγκεκριμένα το καταστατικό του κόμματος αυτού ορίζει ότι για να χριστεί κάποιος υποψήφιος αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να συγκεντρώσει το ¼ των μοναδικών υπογραφών των μελών του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. Τα μέλη είναι 377 και επομένως το ¼ είναι 94. Επειδή όμως κάποιος θα πάρει, όπως είναι φυσικό μία υπογραφή πάνω από τις 94, αυτό αυτόματα αποκλείει να είναι τέσσερις οι υποψήφιοι. Αν κάποιος από τους υπόλοιπους τρεις, συγκεντρώσει πάνω από τους μισούς, όπως έγινε στην περίπτωση Βενιζέλου, όπου συγκέντρωσε 190 υπογραφές, αυτόματα αποκλείονται οι τρεις υποψηφιότητες. Αν τέλος, ο δεύτερος συνυποψήφιος δεν κατορθώσει να συγκεντρώσει 94 υπογραφές, επειδή η κομματική ολιγαρχία συντάσσεται με εκείνον που έχει περισσότερες πιθανότητες να της εξασφαλίσει πρόσβαση στη νομή της εξουσίας, αυτόματα οι υποψήφιοι περιορίζονται στον εξής έναν. Αυτόν που τελικά παίρνει το δαχτυλίδι από τα ολιγαρχικά κομματικά συμφέροντα.

Στο θέμα αυτό τουλάχιστον η λεγόμενη συντηρητική ΝΔ είναι απείρως δημοκρατικότερη, αφού για να χριστεί κάποιος υποψήφιος θα πρέπει να συγκεντρώσει 50 υπογραφές συνέδρων από ένα σώμα περίπου 3.500 συνέδρων.

Αν μάλιστα ο Σαμαράς δεν έκανε το λάθος να αποκοπεί από την κομματική βάση και να την υποβαθμίσει, αλλά άνοιγε την εσωκομματική δημοκρατία και προσέτρεχε στην κομματική βάση, ακόμα και με εσωκομματικά δημοψηφίσματα για τις καίριες αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν (κάτι σαν τον Ισλανδό Πρόεδρο) καθώς και για τους υποψήφιους στα ψηφοδέλτια του κόμματος, όπως φωνάζαμε συνεχώς από αυτό εδώ το blog, θα ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της χώρας για πολλά χρόνια.

Δυστυχώς όμως, δεν το έπραξε.


Αρχές καλοκαιριού το μεγάλο πλιάτσικο

Μπορεί ο μηχανισμός προπαγάνδας, που ετοιμάζει την κοινή γνώμη για το PSI, το κούρεμα και όλα τα άλλα δεινά, να προσπαθεί να μας πείσει ότι τα δυσκολότερα πέρασαν, η αλήθεια όμως είναι ότι τα πραγματικά άσχημα μόλις ξεκίνησαν. Και δυστυχώς, κάπου στον Ιούνιο, στις αρχές του καλοκαιριού, θα κορυφωθεί το ελληνικό δράμα, με γεγονότα και αποφάσεις που δύσκολα μπορεί να βάλει ο νους.

Ο Παντελής Καψής, καθώς και άλλα κυβερνητικά στελέχη έχουν ήδη προϊδεάσει γι’ αυτό προαναγγέλλοντας νέα μέτρα, πριν καν ληφθούν τα παλιά. Μέτρα τα οποία ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν, αφού πολλά από αυτά θα αποφασιστούν αφού κριθεί πώς «πήγαν» αυτά που μας έβαλαν με τις έως τώρα αποφάσεις.

Κρύβουν μέτρα

Το επίπεδο της εξαπάτησης του ελληνικού λαού από όλους όσοι μετέχουν στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων φαίνεται πια από το ότι έχουν δεχτεί σιωπηρά την καθυστέρηση εφαρμογής των παλαιότερων φορολογικών μέτρων, με ορίζοντα την άνοιξη και το καλοκαίρι. Γιατί;

Απλούστατα, για να έχουν γίνει οι εκλογές και ο κόσμος να μπορεί ακόμη (αφού τους ψηφίσει) να τους ανεχτεί. Θα μπορεί όμως;

Ήδη η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να μην καλυφθεί το όριο ασφαλείας του 66,67% στο PSI προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο ενεργοποίησης των περίφημων ρητρών συλλογικής δράσης (CAC’s). Το τι τελικά θα γίνει, θα κριθεί αυτές τις ώρες. Εάν όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά, το IIF μας έχει ήδη προειδοποιήσει για το τι θα σημάνει μια αποτυχία του PSI, που μπορεί να οδηγήσει και σε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, με αυτόματη μετάδοση σε Πορτογαλία και Ιρλανδία και επόμενους κρίκους την Ιταλία και την Ισπανία.

Σενάριο καταστροφής

Οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα απολέσουν περί τα 75 δισ. ευρώ, ενώ η ΕΚΤ θα χάσει πάνω από 170 δισ. ευρώ. Βέβαια οι παράπλευρες απώλειες θα είναι πολύ μεγαλύτερες: Για τη διάσωση των χωρών που θα κινδυνεύσουν από τη μετάδοση της ασθένειας του ελληνικού χρέους θα απαιτηθούν περίπου 800 δισ., ενώ η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε μεγάλη αύξηση του προγράμματος αγοράς κρατικών ομολόγων για να στηριχθεί η αγορά ομολόγων. Επιπλέον 160 δισ. ευρώ θα χρειαστούν για την ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Η έκθεση του IIF που διέρρευσε μέσα στην εβδομάδα για να πείσει τους κατόχους ελληνικών ομολόγων να συμμετάσχουν στο PSI, καταλήγει πως «αν η Ελλάδα οδηγηθεί σε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, δεν μπορεί να παραμείνει μέλος της ευρωζώνης», και τότε η κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψει το ευρώ και να εισαγάγει ένα νέο εθνικό νόμισμα.

Οι πρακτικές δυσκολίες θα είναι ακόμη σοβαρότερες, με τις αρχές της να ζητούν χρηματοδότηση από την Τράπεζα της Ελλάδος για να καλύψουν τις δαπάνες του Προϋπολογισμού και τα σχέδια ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες σε κάθε σενάριο θα κρατικοποιηθούν. Το σενάριο που αναπτύσσει το IIF είναι καταστροφικό σε διεθνές επίπεδο, αλλά ειδικά για τη χώρα μας σημειώνει πως «οι κοινωνικές αναταραχές θα αυξάνονταν περαιτέρω και η ανεργία θα συνέχιζε μια ξέφρενη πορεία. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων θα κατέρρεε μαζί με την οικονομική δραστηριότητα». Αυτά βέβαια ως προειδοποίηση, αφού το IIF θα ήθελε να πετύχει η συμφωνία…

Κρύβουν τον «δράκο»

Προκειμένου λοιπόν να σωθούμε από όλα αυτά, πρέπει να δεχθούμε την «καλή εκδοχή» για την οποία μας ετοιμάζουν. Ας δούμε τι περιλαμβάνει και αυτό το μενού:

Πρώτον: Προεργασία για «καλές εκλογές», με όλα τα χαράτσια να πληρώνονται μετά…

Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων ήταν έτοιμη να αποστείλει τα ειδοποιητήρια για την καταβολή του ΕΤΑΚ του 2009 (ο οποίος έπρεπε να πληρωθεί εδώ και δύο χρόνια). Όμως οι φάκελοι δεν πήγαν στο Ταχυδρομείο καθώς ο αρμόδιος γενικός γραμματέας περιμένει να πάρει την εντολή από τον υπουργό Οικονομικών. Πού είναι το «κακό»; Αν δεν εισπραχτεί το ΕΤΑΚ του 2009, δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε η αποστολή του ΦΑΠ του 2010 και 2011.

Οι φορολογικές δηλώσεις για τα εισοδήματα του 2011 παρατάθηκαν, και στην καλύτερη περίπτωση θα υποβληθούν στα μέσα Ιουνίου. Αυτό σημαίνει ότι μετατίθεται για το δεύτερο εξάμηνο η καταβολή τριών φόρων: του φόρου εισοδήματος έτους 2011, της εισφοράς αλληλεγγύης, η οποία φέτος θα εισπραχτεί μέσω των εκκαθαριστικών, και του τέλους επιτηδεύματος, το οποίο φέτος είναι υψηλότερο από πέρυσι καθώς ανεβαίνει από τα 300 στα 500 ευρώ.

Για τον Ιούλιο του 2012, έχει παραταθεί η υποβολή του εντύπου Ε9. Η υποβολή αυτών των δηλώσεων είναι απολύτως απαραίτητη για να επιβληθεί ο ΦΑΠ έτους 2012. Και αυτός ο φόρος, λοιπόν, θα καταβληθεί προς το τέλος του έτους.

Πρόκειται για άλλη μία αστοχία ή για σκόπιμη επιλογή; Το γεγονός ότι μεσολαβούν οι εκλογές μιλάει από μόνο του. Και βέβαια με την τακτική των αναβολών και των παρατάσεων ο υπουργός Οικονομικών (και πιθανότατα υποψήφιος πρωθυπουργός στις εκλογές) πετυχαίνει να κατέβει στις κάλπες χωρίς να έχει προκαλέσει ένα ακόμη κύμα οργής στην εκλογική βάση.

Όλο αυτό σημειώνεται καθώς τα εκκαθαριστικά του 2012 είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν θυμό στον κόσμο, μια και θα περιλαμβάνουν:

♦ Τις επιπτώσεις από τη μείωση του αφορολογήτου στις 5.000 ευρώ.

♦ Τις επιπτώσεις από την κατάργηση ή την περικοπή των φορολογικών εκπτώσεων ακόμη και κατά 75%.

♦ Την εισφορά αλληλεγγύης και το τέλος επιτηδεύματος.

♦ Τις επιπτώσεις από την αύξηση των τεκμηρίων διαβίωσης ακόμη και κατά 40%.

Κάπως έτσι, το δεύτερο εξάμηνο του 2012 μετατρέπεται σε εφιάλτη καθώς θα πρέπει να πληρωθεί:

♦ Το εκκαθαριστικό σε δύο διμηνιαίες δόσεις.

♦ Το χαράτσι της ΔΕΗ για το 2012, το οποίο θα ξεκινήσει να καταβάλλεται με τους λογαριασμούς του Μαΐου (μετά τις εκλογές και αυτό).

♦ Το ΕΤΑΚ το 2009, ο ΦΑΠ του 2010 αλλά και ο φόρος ακίνητης περιουσίας για το 2011 και το 2012.

♦ Το πρόστιμο για τα αυθαίρετα καθώς και αυτή η διαδικασία παρατάθηκε για το τέλος Ιουνίου.

Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε ό,τι αποφασιστεί με τα νέα μέτρα που έχουν προεξαγγελθεί για τον Ιούνιο, αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμη…

Δεύτερον: Αναδρομική καταβολή των «αχρεωστήτως καταβληθέντων» από το μισθολόγιο.

Πριν από αυτό όμως οι δημόσιοι υπάλληλοι θα περάσουν τρεις εφιαλτικούς μήνες από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο, μια και θα τους παρακρατήσουν όλα τα «αχρεωστήτως καταβληθέντα» ποσά που προκύπτουν από την αναδρομική εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου από την 1η Νοεμβρίου 2011. Από το κούρεμα των συντάξεων δεν θα γλιτώσουν ούτε αυτοί που θα βρεθούν σε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς. Η εισφορά αλληλεγγύης (1%-4% επί του εισοδήματος του 2012) θα πρέπει να πληρωθεί στην καλύτερη περίπτωση σε τρεις διμηνιαίες δόσεις και στη χειρότερη εφάπαξ. Όσοι χρωστάνε στο Δημόσιο περισσότερα από 300.000 ευρώ δεν θα μπορούν να καταφύγουν στα δικαστήρια παρά μόνο αν έχουν εξαντλήσει την προσπάθεια εξωδικαστικού συμβιβασμού με την εφορία μέσα από τη διαδικασία της διαιτησίας. Πιο αναλυτικά, ορισμένα από τα κρίσιμα μέτρα είναι τα εξής:

Η εισφορά αλληλεγγύης θα πληρωθεί μαζί με το εκκαθαριστικό του 2012. Αυτό σημαίνει ότι όποιος παραλάβει το εκκαθαριστικό από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, θα μπορεί να πληρώσει σε 3 διμηνιαίες δόσεις. Όποιος όμως παραλάβει το εκκαθαριστικό τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο, θα πρέπει να καταβάλει τόσο τον φόρο εισοδήματος όσο και την εισφορά αλληλεγγύης εφάπαξ.

Το κούρεμα των κύριων και των επικουρικών συντάξεων θα ξεκινήσει από τον Μάιο και θα εφαρμοστεί σε 8 μηνιαίες δόσεις μέχρι και το τέλος του έτους. Η περικοπή θα ισχύει αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου του 2012. Γλιτώνουν τη μείωση των κύριων συντάξεων όσοι εισπράττουν επίδομα απόλυτης αναπηρίας καθώς και όσοι έχουν σύζυγο ή τέκνο με ποσοστό αναπηρίας άνω του 80%.

Τρίτον: Πάγωμα μισθών μέχρι το… 2024.

Την ίδια ώρα, το μνημόνιο επιβάλλει το απόλυτο πάγωμα των μισθών - εννοείται μετά το «κούρεμά» τους - μέχρι και το 2024. Το κείμενο μπορεί να μην το αναφέρει ρητά, αλλά συνδέει το πάγωμα της ωρίμανσης με το ποσοστό της ανεργίας. Δηλαδή: αν δεν μειωθεί η ανεργία στο 10%, τότε δεν μπορεί να γίνει καμία αναπροσαρμογή στους μισθούς.

Το πότε θα ξαναρίξουμε την ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα, είναι φυσικά θέμα πρόβλεψης. Σχετική μελέτη έχει ήδη γίνει από τον επικεφαλής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος πρόσφατα, ανεργία 10% δεν πρόκειται να δούμε νωρίτερα από το 2023 ή το 2024. Και βέβαια, πάγωμα μισθών για τόσα χρόνια σημαίνει κυριολεκτική κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης, καθώς εκτός από τα μέτρα θα επιδράσει και ο πληθωρισμός.

Η διάταξη που επιβάλλει μείωση 22% στους βασικούς μισθούς της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης, θα ενεργοποιηθεί άμεσα και πολλοί εργοδότες ετοιμάζουν τα… αντίμετρα, κάτι που είναι σε γνώση του υπουργείου Εργασίας. Τι προβλέπεται να γίνει σε πολλές περιπτώσεις; Ο εργοδότης, εκβιάζοντας με τη μείωση του βασικού μισθού, θα προτρέψει τον εργαζόμενο να εμφανίζεται ότι δουλεύει με τον νέο βασικό και θα του δίνει τα υπόλοιπα μαύρα. Έτσι, και ο εργαζόμενος θα αισθάνεται ότι διέσωσε ένα τμήμα του μισθού του και ο εργοδότης θα κερδίσει καθώς θα πληρώνει λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές.

Τέταρτον: Αυτά που έρχονται μετά τον Ιούνιο.

Πρόκειται για μέτρα που έχουν εξαγγελθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ήδη, και ΔΕΝ περιλαμβάνονται στα έξτρα που θα ανακοινωθούν μετά τις εκλογές. Αυτά μεταξύ άλλων προβλέπουν:

♦ Μειώσεις του εφάπαξ, καθώς αυτά τα οποία θα εισπράττουν οι συνταξιούχοι θα πρέπει πλέον να συνδέονται με αυτά που έχουν πληρώσει.

♦ Νέα μείωση στις κύριες συντάξεις το φθινόπωρο προκειμένου να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές συνολικά κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.

♦ 15.000 απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο.

♦ Νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων (θα είναι η τέταρτη κατά σειρά) επειδή θα αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού. Ουσιαστικά θα ισχύσει ο κανόνας «ό,τι πληρώνεις, παίρνεις». Κάτι που θα καλυφθεί τεχνοκρατικά με την εισαγωγή του λεγόμενου κεφαλαιοποιητικού συστήματος.

♦ Θέσπιση ενιαίου τέλους ακινήτων, το οποίο θα πρέπει να αποφέρει περίπου 2,3 δισ. ευρώ.

♦ Πλήρη κατάργηση των φορολογικών απαλλαγών.

Πέμπτον. Αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων (μετά την πτώση της αγοραίας αξίας τους).

Πρόκειται για την πεμπτουσία της εσωτερικής υποτίμησης. Αφού μειώνεται η αξία των ακινήτων στην εσωτερική αγορά περίπου κατά 100%, αυξάνονται οι αντικειμενικές αξίες, ώστε οι ιδιοκτήτες να χάσουν κάθε κίνητρο κατοχής. Η απόδοση ακινήτων θα έχει πέσει κάτω από το 0%, ενώ η αύξηση των αντικειμενικών αξιών και η εξίσωση με τις αγοραίες αξίες θα φέρει ντόμινο με αυξήσεις σε 8 άλλους φόρους, αλλά και 300% αύξηση φορολογίας σε γονικές παροχές και κληρονομιές.

Αφού οι ιδιοκτήτες ακινήτων έζησαν το θέατρο του παραλόγου, τελικά διάβασαν το μνημόνιο, το οποίο αναφέρει ρητώς ότι οι αντικειμενικές αξίες θα πρέπει να συγκλίνουν με τις αγοραίες μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών - κατά 25%-30% σε μέσα επίπεδα - στην οποία θα πρέπει να προχωρήσει το υπουργείο Οικονομικών για να φέρει τις αντικειμενικές κοντά στις αγοραίες, θα οδηγήσει σε αύξηση φόρων.

Στις γονικές παροχές, που ενδιαφέρουν και τους περισσότερους πολίτες, η επιβάρυνση θα είναι υπέρογκη. Σε δεκάδες περιοχές εντός και εκτός Αττικής οι ποσοστιαίες αυξήσεις θα υπερβαίνουν ακόμη και το 100%. Ακόμη και αν το υπουργείο Οικονομικών αποφασίσει να αυξήσει τα αφορολόγητα των γονικών παροχών όσο και τις αντικειμενικές αξίες - δηλαδή κατά 25%-30% -, η επιβάρυνση θα είναι και πάλι πολύ μεγάλη. Τα πρόσθετα χαράτσια που κρύβει η αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών είναι:

1. Αυξάνεται ο φόρος για αγορά πρώτης κατοικίας.

2. Αυξάνεται ο φόρος για αγορά εξοχικού ή άλλης δευτερεύουσας κατοικίας .

3. Αυξάνεται ο ΦΠΑ στα ακίνητα. Σε ΦΠΑ υποβάλλονται όλα τα ακίνητα που έχουν χτιστεί με άδεια οικοδομής μεταγενέστερη του 2006 υπό την προϋπόθεση ότι το διαμέρισμα δεν αποκτάται ως πρώτη κατοικία.

4. Στις κληρονομιές, ο φόρος που θα προκύπτει θα είναι ακόμη περισσότερος καθώς οι φορολογικοί συντελεστές για τις γονικές παροχές είναι χαμηλότεροι.

5. Φουσκώνει ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας.

6. Εκτίναξη θα παρατηρηθεί στα έξοδα μεταβίβασης. Τα δικηγορικά και τα συμβολαιογραφικά έξοδα υπολογίζονται με βάση τις αντικειμενικές αξίες. Έτσι, θα αυξηθούν όσο και οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων.

7. Αύξηση του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας. Εισπράττεται μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ και θα φτάσει αυξημένο σε όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων από την 1η Ιανουαρίου 2007.

8. Αύξηση τεκμηρίου ακινήτων.

Έκτον: Για να μην αγχώνεστε με τους υπολογισμούς, το μνημόνιο μας ζητά να ζήσουμε με περίπου 20 ευρώ την ημέρα.

Αυτές είναι τουλάχιστον οι εφιαλτικές επιπτώσεις από τη συρρίκνωση του βασικού μισθού και την κατάργηση των συμβάσεων. Οι άνεργοι θα καλούνται να τα βγάλουν πέρα με επίδομα 370 ευρώ. Όσοι αμείβονται με τον βασικό, θα παίρνουν 487 ευρώ καθαρά, ενώ οι νέοι κάτω των 25 ετών θα πληρώνονται με 396 ευρώ. Αυτές είναι οι εφιαλτικές συνέπειες από τη συρρίκνωση του βασικού μισθού. Αναλυτικά:

1. Η μείωση του βασικού μισθού κατά 20% σημαίνει ότι από τα 752 ευρώ θα πέσουμε στα 601 ευρώ. Το ποσό αυτό είναι μεικτό. Αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές που υπολογίζονται με συντελεστή 16,5% και ο φόρος εισοδήματος, το πραγματικό ποσό είναι στα 487 ευρώ. Αυτά θα εισπράττει ο νεοδιοριζόμενος αλλά και 280.000 Έλληνες που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.

2. Ο νέος ηλικίας κάτω των 25 ετών, ο οποίος αμείβεται με το 80% του βασικού μισθού, θα πρέπει να περιοριστεί σε μεικτές αποδοχές της τάξεως των 480 ευρώ. Αν αφαιρεθούν εισφορές και φόροι οι καθαρές αποδοχές θα περιοριστούν στα 396 ευρώ.

3. Το επίδομα ανεργίας από τα 461,5 ευρώ θα πέσει στα 369,2 ευρώ για άνεργο χωρίς παιδιά ενώ αν κάποιος έχει ένα παιδί θα παίρνει 406,12 ευρώ και αν έχει δύο παιδιά 443,04 ευρώ.

4. Από τη μείωση του βασικού μισθού παρασύρεται και το επίδομα μητρότητας, το οποίο εισπράττουν οι μητέρες από τον ΟΑΕΔ για ένα 6μηνο μετά την ολοκλήρωση της άδειας λοχείας.

5. Η μείωση στον βασικό μισθό είναι πολύ πιθανό να παρασύρει όλους τους κατώτατους μισθούς που προβλέπει η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΓΣΕΕ.

6. Με τη λήξη μιας κλαδικής σύμβασης, ο εργαζόμενος θα κινδυνεύει να χάσει όλα τα επιδόματα που εισέπραττε μέχρι σήμερα πλην του επιδόματος γάμου, παιδιών, πτυχίου και πολυετίας. Δεν είναι καν βέβαιο ότι θα διατηρηθεί το 6μηνο, δηλαδή το διάστημα κατά το οποίο οι προβλέψεις της κλαδικής σύμβασης παραμένουν σε ισχύ μετά τη λήξη της κλαδικής σύμβασης. Υπάρχουν πάντως ελπίδες ότι και μετά τη λήξη των κλαδικών συμβάσεων οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διατηρούν τον βασικό μισθό της κλαδικής σύμβασης και τα βασικά επιδόματα.

Πηγή


Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, από το βήμα της εθνικής συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ, ζήτησε από τον ελληνικό λαό “ειλικρινή συγγνώμη” για τα ιστορικά λάθη του Κινήματος.

Και για τα προσωπικά λάθη των στελεχών του που άσκησαν εξουσία.

Στοιχίζεται έτσι στη σειρά αυτών που ζήτησαν συγχώρεση επειδή κατέστρεψαν τον Ελληνισμό, μετά τον Πάπα, τον Κλίντον και τον Ερντογάν.

Αυθόρμητα θυμήθηκα το χαριτολόγημα : Από τότε που βγήκε το συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο.

Κι άλλο ένα σοφότερο: Καλύτερα να ζητάς συγγνώμη παρά την άδεια.

Εδώ, πρόκειται για τον πολιτικά καιροσκόπο που, έχοντας επιτελέσει κοινωνική επανάσταση προς όφελός του, εμφανίζεται σαν μετανοούσα Μαγδαληνή.

Όταν βέβαια το ΠΑΣΟΚ διέπραττε με αλαζονεία εγκλήματα κατά της πατρίδας, την οποία θυμήθηκε ως όρο και εισήγαγε στο λεξιλόγιό του πριν ένα χρόνο, δεν ζητούσε άδεια ούτε υπολόγιζε εθνικές συνέπειες.

Γιατί δεν διέθετε εγγενή αρετή.

Ή μάλλον, επειδή ήταν -και παραμένει- γενετικά φαύλο.

Τώρα, νομίζουν ότι τα τριάντα χρόνια εθνικής παρακμής που οδήγησαν στη δουλεία του Χρέους παραγράφονται με μια συγγνώμη.

Κατά τούτο ο Βενιζέλος θυμίζει τη στάση της Τουρκίας, όπως αυτή αποτυπώθηκε στη συγγνώμη που ζήτησε πριν λίγα χρόνια ο Ερντογάν για τις “ακρότητες” κατά του Ελληνισμού της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Αφού τον είχε ήδη εξολοθρεύσει.

Αφήνοντας από μια ανθηρή εθνική μειονότητα μόνο 1500, γερόντια επί το πλείστον.

Αφού είχε εξασφαλίσει μονομερές όφελος, εφόσον δεν εκδιώχθηκε από την ελληνική πλευρά η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, όπως όφειλε αντίστοιχα.

Έτσι και το ΠΑΣΟΚ, έχοντας σχηματίσει σταθερό καθεστώς ελέγχου του κρατικού μηχανισμού και του μηχανισμού διαμόρφωσης κοινής γνώμης και συνειδήσεων, ζητά, δια στόματος Βενιζέλου, εκ του ασφαλούς συγγνώμη.

Δεν διαφέρουν ΠΑΣΟΚ και Τουρκία.

Πρόκειται για τον εσωτερικό και τον εξωτερικό εχθρό του Ελληνισμού.

Εάν ο χαρακτηρισμός “εσωτερικός εχθρός” ακούγεται βαρύς θυμηθείτε την προχθεσινή Χρεωκοπία.

Μην αυταπατάστε. Το καθεστώς ΠΑΣΟΚ κυβερνά αδιάκοπα.

Μόλις πρόσφατα, για παράδειγμα, όρισε μια απίθανη, που σε κάθε σοβαρή κοινωνία θα ήταν βοηθός πιστολάκι, Υπουργό Ανάπτυξης.

Δηλαδή διαχειριστή των όποιων αναπτυξιακών κονδυλίων.

Και μην θεωρήσετε, παρά τα λεγόμενα, ότι η συγγνώμη απευθύνεται σε όλον τον ελληνικό λαό.

Ως πολιτικός τακτικισμός, απευθύνεται στην ευρεία μάζα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που δεν ανήκουν στον σκληρό πυρήνα τού μηχανισμού του και έχουν πληγεί εισοδηματικά.

Αποσκοπεί στη συσπείρωση των προβάτων που έφυγαν από το πράσινο μαντρί, κυρίως για τη νεότευκτη στάνη του κυρ-Φώτη, του οποίου φουσκώνουν τα πανιά στις δημοσκοπήσεις.

Κάποιοι θα πουν “τι ασχολείσαι, το ΠΑΣΟΚ σβήνει, πεθαίνει…”.

Το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα με την ΝΔ, έχει ιστορικά επιδείξει αξιοζήλευτη πολιτική ευελιξία.

Εγκλώβισε την ΝΔ με κοινωνικά τετελεσμένα που οδήγησαν σε δημοσιονομικά τετελεσμένα, αυτά σε πολιτικά τετελεσμένα και τα τελευταία σε τραγικά, εθνικά τετελεσμένα.

Ίσως, ακόμα και τώρα, είναι “σκληρό για να πεθάνει”. Και άλλωστε αποτελεί συνέχεια της ιστορικής, Βενιζελικής παράταξης.

Πρώτος στόχος της συγγνώμης η προσπάθεια ανάκτησης της πολιτικής ηγεμονίας με εξαπάτηση της μάζας, η πίεση στον Κουβέλη, δεδομένου ότι πρόκειται για συγκοινωνούντες πολιτικούς χώρους, και ο επαναπατρισμός ψήφων με πλασάρισμα “νέου ξεκινήματος”.

Με το Βενιζέλο θα υπάρξει ανάκαμψη, ίσως όχι θεαματική, αλλά τόση που να σβήσει δημοσκοπικές, φρούδες ελπίδες. Και 20% μετά τα οχτάρια στις δημοσκοπήσεις θα εμφανιστεί “θρίαμβος”, εκτός του ότι κάνει απροσδιόριστη την μετεκλογική σύνθεση της Βουλής και τυχόν συμμαχίες που θα επιτάσσει.

Δεύτερος στόχος, η ανύψωση ηθικού, όπως επιδιώκει κάθε νέος προπονητής που παραλαμβάνει ρόστερ τους ίδιους παίκτες που έφεραν τα οικτρά, αγωνιστικά αποτελέσματα.

Ταυτόχρονα, ο “νέος προπονητής”, με τη συγγνώμη “καρφώνει” τις προηγούμενες ηγεσίες, αποδίδοντας ευθύνη για τα λάθη που εκείνες διέπραξαν και επιδιώκοντας να συνεχίσει ο ίδιος ως λευκή περιστερά στην ανασύνταξη του πολιτικού του χώρου.

Τρίτος στόχος, να καρπωθεί το PSI.

Ο Βενιζέλος, ο κ.“ευτυχώς που έχουμε την Τρόικα”, λέει: “σφάλαμε, συγγνώμη, αλλά εμείς σώσαμε τη χώρα με το PSI”.

Η επίσημη χρεωκοπία που προκάλεσε η βιαστική ενεργοποίηση των CACs φρόντισαν να περάσει σαν business as usual.

Τέταρτος στόχος, ο σταθερός, στρατηγικός του ΠΑΣΟΚ : το “σύντομο νεοδημοκρατικό κυβερνητικό διάλειμμα” – γι’ αυτό ο Καραμανλής μισήθηκε τόσο.

Σίγουρα, διακατέχεται από μανιχαϊσμό όποιος αποδίδει όλα ανεξαιρέτως τα δεινά της χώρας στο ΠΑΣΟΚ.

Όμως, ένα είναι αδιαμφισβήτητο.

Οι ανελθόντες πληβείοι προσάρμοσαν το εθνικό κοστούμι στο δικό τους, στρεβλό κορμί.

Και φτάσαμε στο σημείο να συνηθίσουμε τους Παπουτσήδες σαν συστατικό στοιχείο της δημόσιας ζωής και οργανικό μέρος της εξουσίας στον τόπο.

Οι ξένοι έβλεπαν καθαρά. Στα αρχεία του Φόρεϊν Οφις για το έτος 1980 υπάρχει αναφορά του Βρετανού πρέσβη Σάδερλαντ. “Το ΠΑΣΟΚ παραμένει το κόμμα του ενός“, έγραφε ο Σάδερλαντ.

«Κανείς από τους “υπολοχαγούς” του Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να μοιρασθεί μαζί του τους προβολείς της δημοσιότητας», σημείωνε. Κατά τον πρέσβη, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έδιναν την εντύπωση ότι δεν ήταν σε θέση να επιλύσουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η χώρα στην περίπτωση που θα συμμετείχαν σε μια κυβέρνηση υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Είχε δίκιο. Αν για τον ιδρυτή απαιτείται μαυσωλείο φαυλότητας, η θλιβερή παρέλαση επιγόνων και απογόνων προκαλεί συναισθήματα ιστορικής απόγνωσης.

Σημίτης – Γιώργος Παπανδρέου – Βενιζέλος.

Αλίμονο…

Μια τρέχουσα, υπό πολιτικό πρίσμα, αποτίμηση των ολίγιστων δεν αναδεικνύει την αβυσσαλέα εθνική μειονεκτικότητά τους.

Πρέπει να αποστασιοποιηθείς, να ταξιδέψεις πίσω στον ιστορικό χρόνο, να τους συγκρίνεις με εκείνο τον Βυζαντινό που, για να ανακτήσει το θρόνο, άνοιξε την όρεξη και το δρόμο στο λεφούσι της μοιραίας Δ΄ Σταυροφορίας.

Το 1204 άνοιξε η Κερκόπορτα του 1453.

Αντίστοιχοι οι τωρινοί. Από τα Ίμια και την παράδοση του μισού Αιγαίου, στο “λεφτά υπάρχουν” και στη Χρεωκοπία. Ανίκανοι και αδαείς να αντεπεξέλθουν στο σκληρό παζάρι για τα εθνικά συμφέροντα που απαιτεί δομικά και θεσμικά η ΕΕ.

Για να μη χάσουν τα προνόμιά τους, επιβάλλουν στο σύνολο να (ξε)πληρώσει.

Μπορεί βέβαια κάποιος να δώσει στο ζήτημα θρησκευτική διάσταση.

Αμαρτία και συγχώρεση αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της Χριστιανικής Πίστης.

Κι επιτέλους, έτσι προχωράει ο κόσμος, γι αυτό ξεχνάει (και ξανακάνει τα ίδια λάθη) αλλοιώς θα ήταν μόνιμα δηλητηριασμένος από οργή και μίσος.

Αναλόγως την αμαρτία. Οι Ισραηλινοί ακόμα κυνηγούν και δικάζουν επιζώντες ναζί.

Μπορείτε λοιπόν να συγχωρέσετε, ή να το αφήσετε στον Κύριο.

Για τον μεν Ερντογάν, ο Θεός φαίνεται πολύ τον αγάπησε και θα τον φωνάξει σύντομα κοντά του. Ας του πει αν τον συγχωρεί.

Για τους δικούς μας του ΠΑΣΟΚ, θυμάμαι τον τίτλο ενός παλιού φιλμ: “Ο Θεός συγχωρεί, εγώ όχι”.

Και ανακαλώ τον νόμο της Άγριας Δύσης για τους ζωοκλέφτες : “Κρεμάστε τους τώρα – τους δικάζουμε αργότερα”.

Αλλά κυρίως νοσταλγώ το γουέστερν, αυτό το κατά βάθος ρομαντικό είδος φιλμικής γραφής.

Όπου ο μοναχικός ήρωας μπαίνει σε μια πόλη διεφθαρμένη μέχρι το μεδούλι, από πάνω προς τα κάτω, όπως πηγαίνει η διαφθορά, και “καθαρίζει” όλη τη βρωμιά.

Τον φαταούλα δήμαρχο, τον δοτό δικαστή, τον επίορκο σερίφη.

Εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική εξουσία. Και όλη τη συμμορία τους.

Κάτι όπως αυτό που κάνει ο Κλιντ Ήστγουντ στο “Ασυγχώρητοι”.

Δεν είμαι μόνος στη νοσταλγία του γουέστερν.

Γι’ αυτό ο Πούτιν έχει τόσους θαυμαστές στην Ελλάδα.

Προφήτης

Να δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση της ΕΚΤ για το swap της Goldman Sachs, ζητά ο Νίκος Χουντής με ερώτησή του στον Πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι.

«Μπορεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εξακολουθεί να αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα, την έκθεση που είχε συντάξει για το swap του 2001, που αγόρασε η Ελλάδα από την Goldman Sachs, αν της το ζητήσει η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ή άλλες δικαστικές αρχές;»

Αυτό το ερώτημα θέτει προς τον Πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής.

Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Χουντής, με ερώτησή του προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που κατέθεσε σήμερα, αναφέρεται:

- Πρώτον, στο “δημοσιογραφικό πρακτορείο Bloomberg, που έχει στραφεί δικαστικά σε βάρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διότι αρνείται να δημοσιοποιήσει έκθεσή της σχετικά με τον τρόπο που η Ελλάδα χρησιμοποίησε νομισματικό swap, που αγόρασε από την επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs, επικαλούμενη την αναστάτωση που θα προκληθεί στις διεθνείς αγορές” και

- Δεύτερον στην “εξεταστική επιτροπή της ελληνικής Βουλής που εξετάζει την υπόθεση της διόγκωσης των ελληνικών ελλειμμάτων” όπου ο Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ ανέφερε “ότι με το αρχικό swap της Goldman Sachs το χρέος της γενικής κυβέρνησης μπορεί να επιβαρύνθηκε κατά 2.8 δις ευρώ, αλλά όταν αυτό τέθηκε υπό διαπραγμάτευση μετά και άλλαξε χέρια, η αγοραία αξία του αυξήθηκε και έφτασε το 2008-2009 να είναι 5.3 με 5.4 δις ευρώ”.

Στην ερώτησή του ο Νίκος Χουντής ζητά από τον Πρόεδρο της ΕΚΤ να του παράσχει στοιχεία για τη διάρθρωση, τις προμήθειες της Goldman Sachs και την πορεία του εν λόγω swap, και καταλήγει, καλώντας τον κ. Ντράγκι να αποστείλει την έκθεση στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές της Ελλάδας ή στην εξεταστική επιτροπή της ελληνική Βουλής, εάν του ζητηθεί.
Μια δήλωση του υπουργού Ενέργειας της Τουρκίας, του Τανέρ Γιλντίζ έχει μπερδέψει λίγο τα πράγματα και χρήζει διευκρίνισης, αφού εάν ληφθεί «κυριολεκτικά» ίσως να βρισκόμαστε ενώπιο αλλαγής της τουρκικής στάσης στο ζήτημα των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, που εμπλέκουν κυρίως την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ.

Ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας απαίτησε την ισραηλινή απολογία για τον θάνατο 9 Τούρκων πολιτών στο πλοίο «Mavi Marmara» που σύμφωνα με την τουρκική εκδοχή απλώς μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, προκειμένου να μεταφερθεί στην Ευρώπη το φυσικό αέριο «που θα εξορύξουν οι ελληνοκύπριοι και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο».

Η δήλωση φέρεται να έγινε στο πλαίσιο συνεδρίου στην Αττάλεια της Τουρκίας με αντικείμενο τις έρευνες για την ανεύρεση και αξιοποίηση υδρογονανθράκων. Εκεί ο Γιλντίζ φέρεται να αναφέρθηκε και στο θέμα της συνεργασίας Κύπρου – Ισραήλ.

Εάν όντως ο Γιλντίζ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο τουρκικής συνεργασίας, έστω υπό την προϋπόθεση που έθεσε, αυτό πιθανότατα σηματοδοτεί στροφή της τουρκικής πολιτικής προς το ρεαλιστικότερο, αφού όντως η διαδρομή μέσω Τουρκίας, από οικονομική σκοπιά αποκλειστικά, προσφέρει κάποια πλεονεκτήματα, αν και από γεωπολιτικής σκοπιάς δημιουργεί εξαρτήσεις από μια χώρα… απρόβλεπτη. Οι εξαρτήσεις αυτές θα μπορούσαν να αποτελούν και το κίνητρο σε περίπτωση που επαληθευθεί ότι πρόκειται για αποστολή εμμέσου μηνύματος προς κάθε ενδιαφερόμενο περί αλλαγής της τουρκικής στάσης.

Ταυτόχρονα, η αναφορά του ότι «οι άλλες εναλλακτικές λύσεις θα προκαλέσουν διάφορες δυσκολίες», θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως συγκεκαλυμμένη απειλή, από τις συνήθεις που φροντίζει να εκτοξεύει σωρηδόν η Τουρκία.

Θα μπορούσε βέβαια να επανέλθει σύντομα ο Γιλντίζ, είτε διαψεύδοντας ότι ανέφερε ακριβώς αυτά που του αποδίδονται, είτε προσθέτοντας απλά στις προϋποθέσεις την επίλυση του Κυπριακού. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια σοβαρή εξέλιξη που χρήζει προσεκτικής παρακολούθησης, ενώ θα πρέπει αν θεωρείται βέβαιο ότι εάν υπάρξει πολιτική βούληση θα μπορέσει να βρεθεί από τους διπλωμάτες η φόρμουλα της «ισραηλινής απολογίας»…

Πηγή

Η δημοκρατική παράταξη στην Ελλάδα έχει μεγάλη παράδοση. Μια συνέχεια ιστορικής επιρροής. Η επιρροή αυτή άλλοτε ήταν περισσότερο δεξιά και άλλοτε πιο ανοικτή σε αριστερές ιδέες και επιδράσεις. Επί παραδείγματι, η μεταπολεμική δημοκρατική παράταξη έτεινε περισσότερο προς το κέντρο, την υιοθέτηση του αντικομουνισμού και της λογικής των κυρίαρχων δυνάμεων. Για αυτό άφησε χώρο να αναπτυχθεί εκ νέου η Αριστερά και να γίνει η τελευταία, το 1958, αξιωματική αντιπολίτευση. Αντίθετα το μεταχουντικό ΠΑΣΟΚ ανέπτυξε ως αντιπολίτευση μια σταθερή αριστερή φρασεολογία και πρόγραμμα. Ακόμα και το κεντρικό του σύνθημα, «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», το είχε πάρει από το ΚΚΕ της δεκαετίες του τριάντα και το ΕΑΜ. Με το προφίλ που πρόβαλλε το ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1974-1985 κάλυψε μεγάλο μέρος και της αριστερής – λαϊκής παράδοσης. Ταυτόχρονα, πάντρεψε αυτή την παράδοση με τον κυβερνητισμό και έδωσε άμεση προοπτική σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που βρίσκονταν στο περιθώριο τόσο εξαιτίας του εμφυλίου. όσο και της ασύμμετρης οικονομικής ανάπτυξης καθώς και της συσσώρευσης κοινωνικής αδικίας.

Το ΠΑΣΟΚ μπέρδευε το 74-85 αλλά και με την κατάρρευσή του

Το ΠΑΣΟΚ της πρώτης δεκαετίας από την γέννησή του μπέρδεψε τα κόμματα της ελληνικής αριστεράς, είτε ήταν το ΚΚΕ, είτε η ευρωκομμουνιστική εκδοχή της. Έγινε αντικείμενο τριβών στο εσωτερικό τους, αλλά και συνεχών ταλαντεύσεων, θυμών και έλλειψη κατανόησης του φαινομένου. Τη μία φάση, όπως στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα, το ΠΑΣΟΚ ανακηρυσσόταν σε δύναμη ακόμα και της αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης. Στην επόμενη φάση το ΠΑΣΟΚ ήταν η πηγή του «κακού» που έπρεπε να διαλυθεί, όπως στα τέλη του ογδόντα και στις αρχές του ενενήντα του προηγούμενου αιώνα.Το ΠΑΣΟΚ ανέδειξε εκείνη την περίοδο της αριστερές δημοκρατικές παραδόσεις που υπήρχαν στην Ελλάδα και ανταποκρίθηκε σε πολλαπλά κοινωνικά αιτήματα. Ταυτόχρονα, όμως, προσέγγισε την λογική του συστήματος και οι κορυφές του βρέθηκαν σε σχέσεις εμπλοκής, ακόμα και άμεσης διαπλοκής, με τα στενά συμφέροντα όσων λεηλάτησαν και λεηλατούν την χώρα. Ο ηγετικός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ έχασε την επαφή του με τις κοινωνικές δυνάμεις που το στήριξαν και από όπου προήλθε. Πολλά στελέχη του έγιναν σε μεγάλο βαθμό φορείς ενός επαρχιακού κοσμοπολιτισμού. Από θέσεις πατριωτισμού μετακινήθηκαν σε θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες το σύγχρονο απαιτεί και παραίτηση από κάθε έννοια πατριωτισμού. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι πολλά στελέχη του δεν αναδεικνύονταν, πλέον, μέσα από κοινωνικούς αγώνες και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Επιπλέον, ουδέποτε εργάστηκαν εκτός κρατικού μηχανισμού και κομματικών θέσεων, έγιναν ιερείς των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ ταυτόχρονα συνέβαλαν, ιδιαίτερα μέσα στην κρίση που βιώνουμε, στην ιδιοποίηση του κράτους από την διαπλοκή και τους τραπεζίτες. Αρκεί να δει κανείς τα βιογραφικά πολλών υπουργών του ΠΑΣΟΚ και εύκολα θα κάνει την διαπίστωση. Οι ίδιοι με τον καιρό μετατράπηκαν από «επαγγελματίες πολιτικοί» σε επαγγελματίες υπουργοί που δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις θέσεις τους, ούτε, βέβαια, να παραιτηθούν, ακόμα και αν καταστρέψουν την χώρα.Το παράξενο στις σχέσεις ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στα κόμματα της Αριστεράς είναι ότι το πρώτο μπερδεύει τα δεύτερα όχι μόνο στην περίοδο της ανόδου και βασιλείας του, αλλά και τώρα που βρίσκεται σε κατάρρευση. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει και η Αριστερά δεν μπορεί να δημιουργήσει σχέσεις συμμαχίας με τον κόσμο της δημοκρατικής παράταξης που για άλλη μια φορά επανέρχεται στις δημοκρατικές – αριστερές καταβολές του. Τα κόμματα της Αριστεράς πιστεύουν ότι οι δυνατές εναλλακτικές πρακτικές είναι είτε να ανοίξουν τις πόρτες τους «στο μπείτε σκύλοι να αλέστε», είτε νακαταλαμβάνονται από τον φόβο μην τυχόν και κολλήσουν καμιά βαριά αρρώστια από το ΠΑΣΟΚ και τις δυνάμεις που προέρχονται από αυτό.

Διαφοροποιήσεις στο ΠΑΣΟΚ και η πολιτική του μνημονίου

Ανάμεσα στις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ μπορεί κανείς με βάση τα μνημόνια να ξεχωρίσει σειρά ομάδων. Η πρώτη είναιεκείνη του «κοσμοπολίτικου επαρχιωτισμού». Αυτός στήριξε και στηρίζει τα «Μνημόνιο 1» και το «Μνημόνιο 2», καθώς και το Μεσοπρόθεσμο, όπως, επίσης και κάθε παραβίαση δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Συναίνεσε στην κατάργηση των εγγυήσεων του κοινωνικού κράτους καθώς και του κράτους δικαίου. Έχει ταυτιστεί με τα συμφέροντα και τη λογική της τρόικας και της ντόπιας διαπλοκής. Είναι έτοιμη να στηρίξει και ένα ακόμα «Μνημόνιο 3» καθώς και να σφάξειδικαιώματα και λαϊκό εισόδημα μέσα από τις επικείμενες επικαιροποιήσεις του Μνημονίου 2. Πρόκειται για μια ακραία νεοφιλελεύθερη πτέρυγα εντός του ΠΑΣΟΚ που θα το αποκτήσει τις επόμενες ημέρες ως ένα είδους λάφυρου για τον ραγιαδισμό που επέδειξε και την εξυπηρέτηση της διαπλοκής. Μια δεύτερη κατηγορία δυνάμεων που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνες που στήριξαν όλη την άθλια πολιτική του Μνημονίου 1, του μεσοπρόθεσμού, της κατάργησης δικαιωμάτων, της επιτροπείας επί της χώρας, ενώ τμήμα τους συνέβαλε στην εισβολή του ΔΝΤ στα ελληνικά δρώμενα. Στήριξαν ακόμα και την παρουσία της ακροδεξιάς στην Κυβέρνηση. Οι δυνάμεις αυτές διαφώνησαν με το Μνημόνιο 2 και θα ήταν καλοδεχούμενες, αν αυτή η διαφωνία τους α) είχε δημόσια εκδηλωθεί με σταθερότητα πριν την απομάκρυνσή τους από τις υπουργικές θέσεις, από τις οποίες δεν παραιτήθηκαν, β) αξιολογούσαν αυτοκριτικά τα όσα άδικα έπραξαν σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας (αντίθετα δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτα) και γ) δεν επιδείκνυαν τάσεις ηγεμονισμού που συνοδεύει την έλλειψη αυτοκριτικής αξιολόγησης της δικής τους στάσης και πρακτικής το προηγούμενο διάστημα. Οι δυνάμεις αυτές έχουν καταφέρει να γίνουν ο ανάστροφος καθρέφτης της ΝΔ. Εκείνες λένε ότι το πρώτο μνημόνιο είναι ορθό, αλλά όχι το δεύτερο. Η ΝΔ επιμένει να θεωρεί καταστροφικό το πρώτο μνημόνιο, αλλά όχι το δεύτερο που αποτελεί την συνέχεια του πρώτου. Ουδείς, όμως, μπορεί να παραβλέψει ότι τα Μνημόνια κινούνται συνολικά στην ίδια πολιτική γραμμή, έχουν την ίδια ραγιάδικη και κοινωνικά άδικηλογική. Με αυτές τις δυνάμεις καλά θα κάνουν τα κόμματα της αριστεράς να κρατήσουν αποστάσεις.Πιστεύω, ότι άλλες δυνάμεις που φεύγουν ακόμα και σήμερα από το ΠΑΣΟΚ μπορούν να βοηθήσουν τη χώρα και τον χώρο της δημοκρατικής, πατριωτικής, προοδευτικής παράταξης, αρκεί να δουν ουσιαστικά αυτοκριτικά τα τρία τελευταία χρόνια και να μην θέλουν να ηγεμονεύσουν και της επόμενης ημέρας. Οι δυνάμεις αυτές είναι απαραίτητες για έναν νέο πολιτικό σκηνικό αρκεί να παλέψουν με το παλιό, πριν από όλα μέσα τους. Θα είναι μεγάλο λάθος για οποιαδήποτε δημοκρατική αριστερή δύναμη να τους αγκαλιάσει άκριτα, χωρίς τις προαναφερόμενες προϋποθέσεις, όπως επίσης θα ήταν λάθος να τις απορρίψει κανείς ασυζητητή. Το μέλλον τους εξαρτάται από τη στάση που θα κρατήσουν οι ίδιες ως προς το χθες και τη θέση τους στο αύριο.Υπάρχουν και οι δυνάμεις που εξαρχής τάχθηκαν ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές. Πολλές δε από αυτές, υπήρξαν οι πρώτοι που τις ανέλυσαν, εξήγησαν, ανέδειξαν την αρνητικότητά τους. Κάτι που δεν πρέπει να το ξεχνά η οργανωμένη αριστερά, που ούτε τα προβλήματα στο κοινωνικό κράτος, ή στις διαπραγμάτευσης είχε εντοπίσει, ούτε μελέτησε εκείνη πρώτη τις αρχικές δανειακές συμβάσεις καθώς και το πρώτο μνημόνιο. Που δεν είχε αρχικά κατανοήσει το πατριωτικό και δημοκρατικό πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί. Με αυτές τις δυνάμεις τα αριστερά κόμματα οφείλουν να συνεργαστούν χωρίςνα παριστάνουν τους μικρομέγαλους.Η ιστορία έχει δείξει, ότι όταν η αριστερά νιώθει να έχει τα πάνω της, νομίζει ότι μετατράπηκε σε κάποιο είδοςBrandname, το οποίο δεν θα πρέπει να αλλοιωθεί από πολλές συνεργασίες, ιδιαίτερα αν είναι αυτές ισότιμες. Δεν λείπουν τα στελέχη της αριστεράς που φοβούνται ότι η συνεργασία με συνεπείς δημοκρατικές-αριστερές δυνάμεις θα αλλοιώσουν την πολιτική και το «όνομα» που νομίζουν ότι έχουν κατακτήσει. Μάλιστα ένα κομμάτι τους φοβάται μην αλλοιωθεί «το κάστρο»και πέσει από μέσα με τις δυνάμεις συνεργασίας, ως αυτές να είναι ο νέος δούρειος ίππος. Σε ένα άλλο κομμάτι τους ανησυχούν μήπως έρθουν «οι ξένοι» και φάνε από τα έτοιμα, δηλαδή από τις καρέκλες που ήδη νομίζουν ότι τους περιμένουν. Και οι δύο λογικές είναι βαθιά αντιενωτικές και δεν βοηθούν στην συγκέντρωση των απαραίτητων δυνάμεων. Διότι όπως εξηγώ και στις ομιλίες μου, σε αυτό τον τόπο, σε αυτή την ιστορική στιγμή υπάρχουν δύο ειδών ευθύνες. Εκείνες όποιων οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή και εκείνες, εμάς των υπολοίπων που δεν καταφέρνουμε να την αποτρέψουμε. Να επιβάλλουμε μια πολιτική σωτηρίας.
Εξαιρετικής σημασίας για την κατανόηση όσων συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, ή μάλλον, για την ακρίβεια, ποια είναι η αμερικανική οπτική επί των εξελίξεων, είναι οι αποκαλύψεις από την ηλεκτρονική αλληλογραφία του STRATFOR η οποία υποκλάπηκε και κατέληξε στα χέρια των διαχειριστών του WikiLeaks. Τις αποκαλύψεις φέρνει στο φως της δημοσιότητας η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» η οποία αγόρασε όσα αφορούν στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Ενδιαφέρον έχει το η δυσφορία του ηλίθιου – προφανώς – αναλυτή του STRATFOR για το ότι η ΝΟΜΙΜΗ (η έμφαση δική μας) κυβέρνηση της Κύπρου προχώρησε σε συμφωνίες χάραξης ΑΟΖ με τους γείτονες. Το αναφέρουμε για να καταδείξουμε τον βαθμό επιρροής της Άγκυρας στο εν λόγω thnik tank στο πλαίσιο της παγκόσμιας επικοινωνιακής της πολιτικής. Ακολουθεί το εξαιρετικά σημαντικό και αποκαλυπτικό άρθρο της Αριστοτελίας Πελώνη για τη στάση των Τούρκων απέναντι στα κυπριακά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, καθώς επίσης και στο πως έβλεπαν οι Αμερικανοί αναλυτές την προσέγγιση της Ελλάδας με το Ισραήλ:

Αποφασισμένη για στρατιωτική αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο όταν η Κυπριακή Δημοκρατία φθάσει στο στάδιο παραγωγής του φυσικού αερίου από το Οικόπεδο 12 δήλωνε η τουρκική πλευρά διά των πληροφοριοδοτών της στη Stratfor το περασμένο φθινόπωρο, όταν δοκίμαζε τα νερά και τα νεύρα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ προκαλώντας ένταση στην περιοχή.

Οι αναλυτές της εταιρείας, πάντως, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία που αποκτήθηκε από το Wikileaks, πίστευαν ότι η τόσο η Λευκωσία όσο και η Αθήνα, εκμεταλλεύθηκαν τη ρήξη των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων για να συμμαχήσουν με το Ισραήλ. Εκείνο με την πλευρά του, σημείωναν, «χαίρεται που βλέπει την Τουρκία να πιέζεται».

«Η επίσημη πολιτική της Τουρκίας είναι να περιμένει μέχρι η Κύπρος να μπει στο στάδιο παραγωγής για να αναλάβει αποφασιστική δράση. Μια στρατιωτική αντιπαράθεση είναι πιθανή μέχρι τότε, παρ’ όλο που οι ναυτικές διενέξεις θα λάβουν χώρα με συγκρατημένο τρόπο. Αυτό είναι παράξενο, και παρότι μπορεί να δείξουν αυτοσυγκράτηση, υπάρχει χώρος για λάθος υπολογισμούς και λάθη που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν την κατάσταση», γράφει αναλυτής της Stratfor, απηχώντας «τουρκικές ενεργειακές πηγές» στα τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου, όταν η Άγκυρα έστρωνε σκηνικό έντασης στην περιοχή.

Ο αναλυτής εκτιμούσε μάλιστα ότι οι κινήσεις της Τουρκίας έχουν περισσότερο στόχο να δείξουν ότι δεν είναι διατεθειμένη να μείνει άπραγη προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην περιοχή, ενώ λέει ότι «οποιαδήποτε τουρκική αδυναμία θα μπορούσε να ενθαρρύνει την Ελλάδα να προωθήσει τις απαιτήσεις της στο Αιγαίο, κάτι που θα ανάγκαζε την Τουρκία να παρέμβει δίχως δισταγμό. Αν η Τουρκία μείνει άπραγη στην ελληνοκυπριακή κίνηση, η Ελλάδα θα είχε περισσότερες δυνατότητες να κάνει κάτι τέτοιο.

Πάντως, ο τούρκος αναλυτής επανέρχεται στο σενάριο πολεμικής αντιπαράθεσης σε άλλο μήνυμα, επαναλαμβάνοντας πως οι πηγές του τού μεταφέρουν πως «η Τουρκία μπορεί να ανεχθεί την κυπριακή φάση των ερευνών, αλλά η πολιτική της είναι να εμποδίσει την παραγωγή με κάθε κόστος. Η πραγματική πρόκληση για την Τουρκία θα προκύψει όταν η Κύπρος φτάσει στη φάση παραγωγής, αν στο μεταξύ δεν βρεθεί ένας συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο πλευρές».

ΟΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ

Σε μήνυμα της ίδιας μέρας ειδικός αναλυτής γράφει για τον ενεργειακό ανταγωνισμό Τουρκίας -Κύπρου, ενώ με αφορμή την είδηση ότι τουρκικά ερευνητικά πλοία κατευθύνονται προς τα κατεχόμενα σημειώνει: «Εχουν στείλει φρεγάτες ή όχι; Πρέπει να το επαληθεύσουμε. Αυτό θα προσδιορίσει αν θα δούμε να κλιμακώνεται σε κάτι πιο σοβαρό». Ταυτόχρονα, εκφράζει τη δυσφορία του για το γεγονός ότι παρότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει εξουσία στο βόρειο τμήμα του νησιού προχώρησε σε διμερείς συμφωνίες ΑΟΖ με τους γείτονές της, ενώ προσθέτει ότι προφανώς η Κύπρος αδειοδότησε σε πρώτη φάση μόνο το Οικόπεδο 12 επειδή συνορεύει με το Ισραήλ, ώστε να εκμεταλλευθεί τη ρήξη στον άξονα Τελ-Αβίβ – Άγκυρας.

«Οι Ελληνοκύπριοι υποθέτουν ότι τα τουρκικά πλοία δεν θα πλησίαζαν ισραηλινές ακτές για να εμποδίσουν έρευνες στο Οικόπεδο 12. Γιατί; Φαίνεται ότι υπάρχει πολύς χώρος για μανούβρες. Για την ισραηλινή κυβέρνηση είναι μεγάλη ευκαιρία να δείξει πως τα πράγματα θα μπορούσαν να δυσκολέψουν για την τουρκική κυβέρνηση αν δεν αλλάξει στάση απέναντι στο Ισραήλ. Δεν νομίζω ότι οι Ισραηλινοί θέλουν να κλιμακώσουν, χαίρονται απλώς να βλέπουν τους Τούρκους να πιέζονται και να βλέπουν να εκτίθενται τα όρια της τουρκικής ρητορικής στην Ανατολική Μεσόγειο».

Συναγερμός για τον στολίσκο των ακτιβιστών

Το περασμένο φθινόπωρο (Σεπτέμβριος) συναγερμό προκαλεί στη Stratfor η είδηση από επίσημα χείλη – του ίδιου του Ταγίπ Ερντογάν – ότι τουρκικά πολεμικά πλοία θα συνοδεύσουν στολίσκο με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα. Αναλυτής στέλνει μήνυμα σε σειρά συναδέλφων του ζητώντας να μάθει τον αριθμό και το μέγεθος των τουρκικών πλοίων και στέλνει σήμα στις «πηγές» της εταιρείας να ενημερώσουν για το ποιοι είναι οι τουρκικοί κανόνες εμπλοκής. «Το να συνοδεύεις άοπλα πλοία μέσα από έναν αποτελεσματικό ναυτικό αποκλεισμό δεν είναι εύκολη δουλειά», γράφει, ενώ έτερος αναλυτής απαντά πως το ερώτημα είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι Τούρκοι «και ποια θα είναι η ισραηλινή αντίδραση στις τουρκικές κινήσεις».

Ένας από τους αναλυτές περιγράφει την τακτική των Ισραηλινών: «Χτύπησαν το ‘Μαβί Μαρμαρά’ σε διεθνή ύδατα. Το ισραηλινό δόγμα υπαγορεύει να χτυπούν τη νύχτα με την κάλυψη του σκοταδιού. Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να τους χτυπήσουν το τελευταίο βράδυ πριν φτάσουν στα ύδατα της Γάζας, γιατί μπορείς να διασχίσεις όλα τα ύδατα της Γάζας σε λίγες ώρες ακόμη και με ένα αργό πλοίο. Είναι η διακηρυγμένη πρόθεση διαχείρισης του αποκλεισμού που το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία και στο παρελθόν και όχι η πραγματική πράξη. Όλο αυτό με τα τουρκικά πλοία περιπλέκει το τακτικό σενάριο και κάνει το πλεονέκτημα του Ισραήλ, όπως το να επιχειρεί τη νύχτα, ακόμη πιο σημαντικό». Καταλήγουν δε ότι όλα εξαρτώνται από τις πολιτικές αποφάσεις.

Ο τουρκικός αντιπερισπασμός με το Λίβανο


Εντύπωση προκαλούν στους αναλυτές της Stratfor τον περασμένο Σεπτέμβριο οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες, παρά τις τουρκικές απειλές, η Noble θα προχωρήσει στις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. «Πρέπει να το επιβεβαιώσουμε με τη Noble», σημειώνει αναλυτής, προσθέτοντας ότι τα κυπριακά μέσα ενημέρωσης ανεβάζουν πολύ το θέμα.

Λίγο αργότερα, τον περασμένο Οκτώβριο, η είδηση ότι αντιπροσωπεία του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών θα μετέβαινε στον Λίβανο για να συζητήσει για τη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών Κύπρου – Λιβάνου, όπως ήταν αναμενόμενο, θεωρήθηκε ως προσπάθεια της Τουρκίας να υπονομεύσει την εξέλιξη των ερευνών για φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην περιοχή. Υπενθυμίζεται ότι Κύπρος και Λίβανος υπέγραψαν την εν λόγω συμφωνία το 2007, αλλά η Βηρυτός δεν την έχει επικυρώσει ακόμη από τη Βουλή προφασιζόμενη τεχνικά προβλήματα, ενώ επί της ουσίας είναι οι παρεμβάσεις της Τουρκίας αυτές που υπονομεύουν τη συμφωνία.

«Το περίμενα», γράφει σε μήνυμά του αναλυτής, σημειώνοντας ότι «η Τουρκία εξισορροπεί τις κινήσεις της Κύπρου συντασσόμενη με τον Λίβανο. «Ο Λίβανος και το Ισραήλ βρίσκονται σε διαμάχη για την οριοθέτηση ΑΟΖ. Η Κύπρος γνωρίζει ότι μπορεί να προωθήσει τις φιλοδοξίες της για έρευνες λόγω της διαφωνίας ανάμεσα στην Τουρκία και στο Ισραήλ. Λάβετε υπόψιν σας ότι Κύπρος και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία ΑΟΖ λίγους μήνες μετά το περιστατικό με το «Μαβί Μαρμαρά». Οπότε, δεν νομίζω ότι θα προσαρμόσει τη συμφωνία της με τον Λίβανο εις βάρος του Ισραήλ.

Η Τουρκία βλέπει μια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει αυτή τη διαφωνία για να συγκρατήσει την Κύπρο και το Ισραήλ, αλλά τι μπορεί να κάνει;», αναρωτιέται. Σε άλλο ηλεκτρονικό του μήνυμα ο ίδιος αναλυτής σημειώνει ότι η Κύπρος «εξαρτάται από τη στήριξη του Ισραήλ έναντι της τουρκικής επιθετικότητας».

«Η Ελλάδα είναι το τέλειο εργαλείο για το Ισραήλ»

Εντύπωση είχε προκαλέσει στη Stratfor η ιστορική επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στο Ισραήλ τον Ιούλιο του 2010, την οποία ακολούθησε η επίσης ιστορική επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2010. Όπως προκύπτει από ηλεκτρονική αλληλογραφία αναλυτών της εταιρείας, εκτιμούσαν πως η ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση σχετιζόταν και με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, επειδή «είναι σαφές πια για την Αθήνα ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη την Άγκυρα στο Αιγαίο». Είχε, όμως, να κάνει και με τη ρήξη των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία.

Την ημέρα της επίσκεψης Νετανιάχου στην Αθήνα, σε ηλεκτρονικό του μήνυμα, αναλυτής ειδικευμένος στην Τουρκία γράφει: «Η Ελλάδα είναι το τέλειο εργαλείο για το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ο βασικός αντίπαλος της Τουρκίας εδώ και χρόνια. Οι δύο χώρες κατάφεραν να διατηρήσουν ισορροπία δυνάμεων μέχρι πρόσφατα. Ωστόσο, την ώρα που η Αθήνα υποφέρει οικονομικά και καθώς η Τουρκία εδραιώνει τον εαυτό της ως αναδυόμενη δύναμη στην περιοχή, η Αθήνα γίνεται όλο και λιγότερο απειλητικός παράγοντας για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας. Για την Τουρκία και την Ελλάδα το βασικό σημείο ανταγωνισμού είναι το Αιγαίο, που είναι κρίσιμο για τον ελληνικό έλεγχο της ηπειρωτικής χώρας και χιλιάδων νησιών… Γι’ αυτό είναι η επίδραση που θα έχει στην Τουρκία που κάνει τις θερμές σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ τόσο επωφελείς και για τις δύο πλευρές».

Το ίδιο μήνυμα έκανε λόγο για αλλαγή στην πολιτική πραγματικότητα, καθώς η Αθήνα υπήρξε στο παρελθόν φιλοαραβική. Όμως «τώρα η Αθήνα βλέπει μια ευκαιρία να στείλει ένα μήνυμα στην Τουρκία. Και το Ισραήλ ελπίζει ότι η Τουρκία θα ανησυχήσει». Ωστόσο, καταλήγει το μήνυμα, «η Ελλάδα ως σύμμαχος δεν είναι σε καμιά περίπτωση υποκατάστατο της Τουρκίας από την ισραηλινή άποψη, γιατί δεν έχει καμιά επιρροή στον αραβικό κόσμο».




Η Ελλάδα μετατρέπεται σε τροφοδότη χώρα οργάνων και ανθρωπίνων ιστών για όλο τον πλανήτη...

Εχθές κατ' εξαίρεση, άνοιξα τη τηλεόραση και τι είδαν τα μάτια μου;; Διαφήμιση για την δωρεά οργάνων και μάλιστα με δικά μας λεφτά. Αντί δηλαδή η κυβέρνηση να κάνει το χρέος της και να ενημερώνει τον κόσμο για το καινούργιο σχετικό νόμο, έτσι όπως δεσμεύτηκε, κάνει τηλεοπτική εκστρατεία για να παραπλανήσει τους πάντες. Δείτε πιο κάτω τι εννοώ .

Απόσπασμα από την καταγγελία μου στην Χάγη:

"Α4. ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ

…. Ο πρώτος νόμος που θέτω υπόψιν σας είναι ο νόμος 3984/ΦΕΚ 150/Α/27.06.2011 της κυβέρνησης Παπανδρέου, με τον οποίο ρυθμίζονται οι γενικές αρχές και οι προϋποθέσεις αφαίρεσης οργάνων από ζώντες και θανόντες ανθρώπους με σκοπό τη μεταμόσχευση στο ανθρώπινο σώμα.

Βάσει του νόμου αυτού, από το 2013 και εν αγνοία της πλειοψηφίας των πολιτών, η Ελλάδα μετατρέπεται ουσιαστικά σε τροφοδότη χώρα οργάνων και ανθρωπίνων ιστών για όλο τον πλανήτη. Θα είμαστε δηλαδή το παγκόσμιο φυτώριο ανθρωπίνων οργάνων και ιστών.

Γιατί;

Μέχρι τώρα, τα πράγματα είχαν ως εξής :

- λήψη οργάνων γινόταν από όσους είχαν εκφράσει γραπτώς την επιθυμία τους αυτή στον ΕΟΜ (Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων) ή όταν υπήρχε η συγκατάθεση των συγγενών για την αφαίρεση και δωρεά οργάνων προς µεταµόσχευση.
- Αποκλειστική αρμοδιότητα για την αφαίρεση οργάνων είχε ο ΕΟΜ, όπως συμβαίνει άλλωστε και διεθνώς .

Συνεπώς, όσοι επιθυμούσαν να είναι δωρητές οργάνων σώματος το έκαναν ελεύθερα με γραπτή δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων. Αυτό διασφάλιζε άριστα την επιθυμία και την ελεύθερη βούληση τους, αλλά και τη διαδικασία.

Βάσει του καινούργιου νόμου:

α. Η αφαίρεση οργάνων πραγματοποιείται από «Οργανισμούς Αφαίρεσης», που είναι νοσοκομεία Ν.Π.Δ.Δ. ή Ν.Π.Ι.Δ. κοινωφελούς και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ή ιδιωτικές κλινικές, που έχουν λάβει τη σχετική άδεια. Παραχωρείται έτσι, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, δικαίωμα αφαίρεσης οργάνων σε τρίτους, οι οποίοι μάλιστα εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Όπως είπα πιο πάνω, η αφαίρεση οργάνων διεθνώς γίνεται από τις ομάδες των μεταμοσχευτικών κέντρων και όχι από ιδιώτες.

β. Η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο θανόν πρόσωπο πραγµατοποιείται, εφόσον όσο ζούσε δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του. Γίνεται δηλαδή βάσει δικαζόμενης συναίνεσής του.

Σχόλιο: Με αυτό τον τρόπο, το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται με την έννοια του Εμπράγματου Δικαίου σε πράγμα, επειδή κάποιος (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) ασκεί πια κυριότητα επ’ αυτών, έχοντας από το νόμο το δικαίωμα να αποφασίσει για τα όργανα του θανόντος (αυτός που αποφασίζει για τα πράγματα ασκεί κυριότητα επ’ αυτών). Και επειδή το σώμα γίνεται πράγμα, ο νόμος προβλέπει και τους σχετικούς κανόνες ποιότητας και ασφάλειας.

γ . Θανόν (πτώμα), θεωρείται πια και ο εγκεφαλικά νεκρός άνθρωπος και έτσι είναι υποχρεωτική από
01. 06. 2013 και η αφαίρεση οργάνων ενηλίκων – εγκεφαλικά νεκρών, εκτός εάν είχαν δηλώσει την αντίθεσή τους εγγράφως στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, εάν υπάρχει πιστοποιητικό του γνήσιου της υπογραφής τους και αν αυτό φτάσει έγκαιρα στα χέρια όσων έχουν εξουσιοδότηση για την λήψη οργάνων.

Σχόλιο : Φανταστείτε παρακαλώ τον εαυτό σας να περιμένει στον διάδρομο ενός νοσοκομείου αγωνιώντας για τον άνθρωπό σας (μητέρα, πατέρα, σύζυγο κλπ) και την ίδια στιγμή, ένας γιατρός να του αφαιρέσει τα όργανα επειδή ο άνθρωπος σας κηρύχτηκε εγκεφαλικά νεκρός και ο γιατρός δεν έχει στα χέρια του γραπτή βεβαίωση με γνήσια υπογραφή του ασθενή, ότι δεν επιθυμεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Όσο για την σχετική δήλωση εναντίωσης στην λήψη οργάνων, με βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής, όχι μόνο ότι είναι μια διαδικασία που οδηγεί εκατομμύρια πολίτες σε μια περιττή γραφειοκρατική διαδικασία, η οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να ολοκληρωθεί στο σύνολο, τόσο από πλευράς πολιτών όσο και από πλευράς ΕΟΜ αλλά είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν πολλοί οι οποίοι δε θα προλάβουν ή δε θα μπορέσουν (για λόγους άγνοιας ή αδυναμίας ή αμέλειας κλπ) να καταχωρήσουν δήλωση στον ΕΟΜ. Έτσι θα μετατραπούν αυτόματα σε δότες και θα τους αφαιρεθούν τα όργανα χωρίς τη ρητή συγκατάθεσή τους. Εννοείται όμως ότι μια δήλωση μπορεί πάντα και να χαθεί ή να βρεθεί αφού πετσοκόψουν το σώμα του αιτούντα …

Σύμφωνα με όλα τα προαναφερόμενα :

- η διάταξη περί της "εικαζόμενης συναίνεσης" ανοίγει τους ασκούς του Αίολου καθώς : καταστρατηγεί την ελεύθερη βούλησή μας, υποβιβάζει τις ανθρώπινες αξίες, μετατρέπει σε πράγμα τον άνθρωπο και τα όργανά του, υποβιβάζει την έννοια του εθελοντισμού, δημιουργεί κινδύνους για τον πληθυσμό, βάζει σε δοκιμασία τη σχέση ασθενούς και ιατρού, αγνοεί τη θέση των συγγενών του θανόντος και την ιστορική και θρησκευτική παράδοση που αποδίδουν ιδιαίτερο σεβασμό στο νεκρό.

- η ταύτιση της εγκεφαλικής νέκρωσης με το βιολογικό θάνατο, εκτός των προαναφερόμενων, νομιμοποιεί εμμέσως πλην σαφώς και την ευθανασία, επειδή η λήψη ζωτικού μοσχεύματος από εγκεφαλικά νεκρό δότη, προκαλεί τον βιολογικό θάνατό του.
Για το λόγο αυτό όμως, και επειδή η σχετική πράξη μπορεί πια να γίνει χωρίς αίτημα και χωρίς καμία προϋπόθεση, νομιμοποιείται όχι μόνο η ευθανασία αλλά και ο φόνος. Αναρωτιέμαι κιόλας πόσοι ασθενείς από εδώ και πέρα κινδυνεύουν να κηρυχτούν εγκεφαλικά νεκροί από διάφορους ασυνείδητους;

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο στις μακάβριες συνέπειες που ο νόμος μπορεί να έχει, για να μην δώσω και ιδέες. Πάντως, σημασία έχει ότι τίποτα δεν πάει χαμένο από έναν άνθρωπο, μία που δεν είναι μόνο τα ζωτικά όργανα αλλά όλα τα όργανα (το μεγαλύτερο είναι το δέρμα…), οι ιστοί και τα κύτταρα, τα οποία ως μέρος του οργάνου ταυτίζονται με αυτό.

Δείτε εδώ τι περίπου εννοώ : How much is your dead body worth?



- ως συνήθως, ο κ. Παπανδρέου και το επιτελείο του έφτιαξαν ένα νομιμοφανές πακέτο και το πέρασαν από τη Βουλή. Αυτή η έντεχνη παρουσίαση όμως (βάπτιση της αυθαίρετης λήψης οργάνων ως δωρεά, βάπτιση των αναγκαστικών δοτών ως δωρητές και βάπτιση των εγκεφαλικά νεκρών ανθρώπων ως θανόντες) δεν ξεγέλασε τους επιστήμονες του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και άλλων επιστημόνων καθώς και την Εκκλησία της Ελλάδος (Ιερά Σύνοδος), οι οποίοι ήταν ενήμεροι για το σχέδιο νόμου, κατάλαβαν αμέσως τους κινδύνους που κρύβει και διαμαρτυρηθήκαν έντονα.
Οι διαμαρτυρίες τους δεν έφεραν όμως κανένα αποτέλεσμα και για άλλη μια φορά, με κυβερνητική απόφαση, οι διαφωνούντες απομακρύνθηκαν. Και μιλάω για το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΜ, τα μέλη του οποίου απαλλαχτήκαν από τα καθήκοντά τους στις 15/06/2011, την ημέρα της συζήτησης του νομοσχεδίου στη Βουλή δηλαδή. Η καινούργια ηγεσία ανέλαβε καθήκοντα στις 16/06/2011, ήμερα της ψηφοφορίας.

Για την ιστορία αναφέρω ότι εντελώς "συμπτωματικά", ο νόμος αυτός ψηφίσθηκε στις 16/06/2011, χωρίς ονομαστική ψηφοφορία, από ένα Κοινοβούλιο πολιορκούμενο από πλήθος Ελλήνων πολιτών, που διαμαρτυρόταν για την πλήρη εξαθλίωση, στην οποία τους οδηγούσε το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο και όλη η Ελλάδα ασχολιόταν με αυτά και με τα τερτίπια του κ. Παπανδρέου, ο οποίος είχε λανσάρει την φήμη ότι παραιτείται, αλλά τελικά στις 15 Ιουνίου αργά το βράδυ, με διάγγελμά του ανακοίνωσε ότι κάνει μόνο ανασχηματισμό. Τον έκανε στις 16 Ιουνίου ανήμερα των γενεθλίων του. Ήταν ο δεύτερος ανασχηματισμός σε 20 μήνες και μας έφερε την τρίτη κυβέρνηση και τη συνηθισμένη πια κατάργηση υπουργείων, ίδρυση καινούργιων κλπ.

Στις 17 Ιουνίου και χωρίς να χρειαστεί, ζήτησε και ψήφο εμπιστοσύνης. Την ίδια μέρα επικυρώθηκαν άτυπα και τα πρακτικά της προηγούμενης συνεδρίασης της Βουλής, όταν δηλαδή ψηφίστηκε ο νόμος μας (κανονικά, επικυρώνονται από την Ολομέλεια, όχι από τον πρόεδρο). Έτσι κανένας δεν πληροφορήθηκε το γεγονός και αμφιβάλλω αν οι ίδιοι οι βουλευτές ξέρουν τι ψήφισαν αφού η πλειοψηφία τους ήταν απασχολημένη με τα προαναφερόμενα, αλλά κυρίως με την ενδεχόμενη υπουργοποίηση τους ή των κομματικών φίλων τους.
Τίθεται όμως και άλλο ερώτημα :
υπό αυτές τις συνθήκες πόσοι βουλευτές συμμετείχαν στην συνεδρίαση της 16ης Ιουνίου και πόσοι ψήφισαν τον νόμο αυτό; 20; 30 ; 50;

Ενδεικτικά, αναφέρω ότι ναι μεν ήμουν από τους λίγους που ήξεραν για την ύπαρξη του νομοσχεδίου, αλλά μόλις πρόσφατα έμαθα ότι ο νόμος τελικά ψηφίστηκε και τι ακριβώς λέει. Αυτό συμβαίνει επειδή εκείνη την περίοδο ήμουν και εγώ πολύ ταραγμένη όπως όλοι οι άλλοι, και επιπλέον, μαθαίνοντας τον Αύγουστο από τα ΜΜΕ, ότι ο Υπουργός Υγειάς κ. Λοβέρδος μοίρασε στους υπουργούς και στους συνεργάτες του αιτήσεις να γίνουν δωρητές οργάνων, πίστεψα ότι ο νόμος τελικά δεν ψηφίστηκε. Αλλιώς γιατί να μοιράσει τέτοιες αιτήσεις ο υπουργός;

Ψάχνοντας αργότερα το νομοσχέδιο για να το επικαλεστώ ως απόδειξη για τις προθέσεις της κυβέρνησης, με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι τελικά ο νόμος ψηφίστηκε. Τον διάβασα, βρήκα και όλα τα σχετικά, αλλά ακόμα δεν κατάλαβα τα δικαιώματά μου. Δηλαδή δεν κατάλαβα εάν μπορώ να στείλω τη σχετική δήλωση εναντίωσης μου από τώρα και αν υπάρχει ήδη η προβλεπόμενη από το νόμο απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η οποία καθορίζει τον τρόπο και την κάθε τεχνική λεπτομέρεια σχετικά με τη δήλωση του κάθε ατόμου και τον τρόπο συγκέντρωσης αυτών από τον ΕΟΜ.

Υπάρχει και κάτι άλλο που δεν κατάλαβα. Θα εκδοθεί πιστοποιητικό θανάτου και θα γίνει λήψη οργάνων και από τους ευρωπαίους και άλλους αλλοδαπούς πολίτες, που τυχαίνει να κηρυχτούν εγκεφαλικά νεκροί στην Ελλάδα ή αυτό ισχύει μόνο για τους Έλληνες πολίτες; Και αν ναι, προς εφαρμογή της αρχής της ισότητας των πολιτών ενώπιον του νόμου, πώς θα εξασφαλιστεί η λήψη οργάνων όλων εκείνων των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό;

Εάν λάβουμε υπόψιν τα προαναφερόμενα, τις τακτικές που χρησιμοποίησε ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του στο παρελθόν, αλλά και τον τρόπο παρουσίασης του νόμου, είναι ξεκάθαρη η πρόθεση εξαπάτησης και παραπλάνησης της κοινής γνώμης.

Όλα αυτά αποδεικνύουν την υπουλότητα και την επικινδυνότητα του νόμου, όπως και ότι ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, για ακόμα μια φορά, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν.
......

Τέλος, επειδή ο εμπνευστής του ήξερε πολύ καλά τι έκανε, ο νόμος αυτός δεν αποτελεί μόνο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας λόγω μαζικής και απίστευτης παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων μας, περιλαμβανόμενων και των ουσιωδών δικαιωμάτων στη ζωή, στην ελευθερία και στον αυτοπροσδιορισμό (ατομικό και συλλογικό), αλλά και απόπειρα γενοκτονίας καθώς είναι ένα μόνο από τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την εξάντληση και τον ευκολότερο αφανισμό μας, αλλά και για την αλλοίωση της θρησκευτικής ταυτότητάς μας. Ως γνωστό, η χριστιανική πίστη (η επίσημη θρησκεία της χώρας δηλαδή) δεν συμβαδίζει με την παραβίαση της ελεύθερης βούλησης, που ο Θεός χάρισε σε όλους μας, με την ευθανασία και τον φόνο. Καμία θρησκεία δεν συμβαδίζει με αυτά, άλλα εν προκειμένου η ορθοδοξία αποτέλεσε στόχο και γι΄αυτό αναφέρθηκα σε αυτήν.

Χριστίνα Σαλεμή


Σε λίγο οι φωνές της "χρεοκοπίας" στην Ελλάδα θα ακούγονται από παντού

Αυτό ήταν μόνο η αρχή, αναφέρει ο διάσημος αναλυτής της Wall Street Mark Grant, αρθρογράφος της οικονομικής στήλης "Out of the Box", αναφερόμενος στην έγκριση του προγράμματος αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, του PSI, επισημαίνοντας ότι θα επακολουθήσουν σημαντικές εξελίξεις που θα οδηγήσουν τη χώρα και σε άλλη χρεοκοπία.

Τα επόμενα βήματα που θα γίνουν θα είναι προσφυγές στα δικαστήρια της Ελβετίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ, ώστε να αποφασίσουν για τον χειρισμό των ρητρών συλλογικής δράσης, οι οποίες ενεργοποιήθηκαν με απόφαση του Eurogroup και του υπουργικού συμβουλίου της Ελλάδας.

Εστιάζοντας στην απόφαση της ISDA για πιστοποίηση πιστωτικού γεγονότος, επισημαίνει πως "θα πρέπει να δούμε πως θα ικανοποιηθούν τα συμβόλαια αυτά και αν κάποια τράπεζα έχει προβλήματα που μπορεί να προκαλέσουν νέους τριγμούς στον ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα". Μάλιστα, ο Grant επισήμανε ότι αυτή η εξέλιξη θα απορροφήσει μεγάλο μέρος των κεφαλαίων από τα τριετή δάνεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα λεγόμενα LTROs.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που βγαίνει από τη συμφωνία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους είναι ότι το χρέος αντί να μειωθεί αυξάνεται(!).

Ελλάδα και ΕΕ χειρίστηκαν το ζήτημα των ιδιωτών πιστωτών ώστε να μειώσουν κατά 105 δισ. ευρώ το ελληνικό χρέος. Ωστόσο, ακροβατώντας νομικά και χρηματιστηριακά, το συνολικό ελληνικό χρέος (δημόσιο, ιδιωτικό, ΟΤΕ και τραπεζών), θα αυξηθεί από το 1,20 τρισ. δολ, στα 1,233 τρισ. δολ, μετά από την ολοκλήρωση αυτού του "σπουδαίου" σχεδίου. Υπενθυμίζεται εδώ ότι ακόμη και το ΔΝΤ δεν έχει ανακοινώσει ποια θα είναι η ακριβής συνεισφορά του στο νέο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας. Αυτό σημαίνει αυτόματα πως δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τελικό ύψος του νέου πακέτου διάσωσης της χώρας.

Την ίδια ώρα, όλο και περισσότερα μέτρα απαιτούνται από τους Έλληνες φορολογούμενους, βυθίζοντας όλο και περισσότερο στην ύφεση την οικονομία της χώρας. Η ανεργία βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ, το επιχειρηματικό κλίμα στα τάρταρα και οι επενδύσεις απουσιάζουν. Ποιο θα είναι το σχέδιο που θα μειώσει πραγματικά το ελληνικό χρέος, όταν η οικονομία συρρικνώνεται συμπαρασύροντας έσοδα και επενδύσεις;, αναρωτιέται ο Grant. Οι προβλέψεις για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας για ακόμη μια φορά θα πέσουν στο κενό, συνεχίζει ο Grant, καθώς και πάλι οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν θα επιτευχθούν. Αυτό συμβαίνει συνεχώς εδώ και δύο χρόνια, σημειώνει. Και θα συμβεί και πάλι, προβλέπει.

Στην πραγματικότητα, το πρόγραμμα ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων με τους ιδιώτες, δεν συνεισφέρει τίποτα στη μείωση του υπέρογκου χρέους της χώρας, που φέτος ανέρχεται στο 166% και αναμένεται να αυξηθεί έτι περαιτέρω. Για την ακρίβεια, κάνει ακριβώς το αντίθετο. Η συμφωνία «κυριολεκτικά αυξάνει το βάρος των υποχρεώσεων, καθιστώντας ένα μη διατηρήσιμο χρέος ακόμα πιο μη διατηρήσιμο».

Ο Grant επισημαίνει ότι στο επόμενο διάστημα (χωρίς να το προσδιορίζει), θα ακουστούν πολλές φωνές για "χρεοκοπία" στην Ελλάδα, από τους Δήμους μέχρι και τις τράπεζες. Μάλιστα, ανέφερε, ότι οι επενδυτές πρέπει να προσέχουν πολύ την Πορτογαλία, ενώ και ο χρόνος έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα και για την Ισπανία. Στη συνέχεια, θα πρέπει να στρίψουν το κεφάλι τους λίγο βορειότερα, στη Γαλλία, όπου οι εκλογές της 22ας Απριλίου, θα κρίνουν πολλά για την πορεία της χώρας.

Ο τρόπος που παρουσιάζεται η ελληνική τραγωδία τα τελευταία δύο χρόνια δίνει την εντύπωση πως τα οικονομικά είναι κάποια φοβερά περίπλοκη επιστήμη. Ωστόσο οι οικονομολόγοι του κυρίαρχου ρεύματος που έδωσαν πιστοποιητικό αρίστου υγείας στη Λίμαν λίγο πριν καταρρεύσει, προέβλεψαν πως από το 2012 η ελληνική οικονομία θα ξεκινούσε να αναπτύσσεται. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 7% πέρυσι και περαιτέρω μείωση του 6% προβλέπεται φέτος, με τα χειρότερα να ακολουθούν. Πρόκειται για τη γοργότερη πτώση στην εποχή μας. Η πειθαρχημένη προσκόλληση σε τέτοιου τύπου οικονομικά προσιδιάζει περισσότερο σε τέχνασμα εμπιστοσύνης παρά σε επιστήμη.

Ο Καρλ Σμιτ και η Χάνα Αρεντ περιέγραψαν με μελανά χρώματα την εποχή που τα οικονομικά θα υπερίσχυαν της πολιτικής. Έγινε η πρόβλεψή τους πραγματικότητα; Ο αργός θάνατος της Ελλάδας ήταν ένα πολιτικό πρότζεκτ ευθύς εξαρχής, με τους πολιτικούς να αποδέχονται τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές επιταγές. Η χώρα μετατράπηκε στο ινδικό χοιρίδιο για το μέλλον μιας Ευρώπης που θα εξουσιάζεται από γερμανικό κεφάλαιο και και από τα ευρωστελέχη. Τα οικονομικά μέτρα σχεδιάστηκαν στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες και εφαρμόζονται στην Αθήνα από εύκαμπτους πολιτικούς. Στόχος τους είναι να μειώσουν βίαια το βιοτικό επίπεδο καθημερινών ανθρώπων, να καταργήσουν τις τελευταίες κοινωνικές δομές πρόνοιας και να δημιουργήσουν τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίες. Η πολιτική στην Ελλάδα στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε πείραμα για το πώς θα επέλθει η κατάρρευση ενός συστήματος εξουσίας. (...)

Η δημοσκοπική βουτιά του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας είναι δικαιολογημένη, η θλιβερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που εφάρμοσαν τα δύο κόμματα. Επί 40 χρόνια, τα δύο κόμματα διόγκωσαν τον δημόσιο τομέα στον οποίο επιτίθενται σήμερα, ενώ τότε προσέφεραν δουλειές σε πελάτες και συμβόλαια συνεργασίας σε χορηγούς. Έκαναν τα στραβά μάτια στην φοροδιαφυγή και δημιούργησαν το πιο γενναιόδωρο σύστημα "φορο-αποφυγής " για τους πλούσιους. Ανέβασαν στα ύψη το έλλειμμα και το χρέος και συνέχισαν να το κάνουν και αφού τα προβλήματα έγιναν σαφή. Και τα δύο κόμματα επενέβαιναν στα στατιστικά νούμερα των προκατόχων τους, δημιουργώντας τον όρο "greek statistics." (...)

Η ολοκληρωτική καταστροφή του αδύναμου κράτους πρόνοιας, το μαζικό φτηνό ξεπούλημα δημοσίων πόρων σε ιδιωτικά χέρια, η μεγαλύτερη εσωτερική υποτίμηση από τη δεκαετία του '30 και η απώλεια της εθνικής αυτονομίας αποτελούν μέρος της απαραίτητης αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού για μία περίοδο χαμηλής ανάπτυξης και λαϊκής κινητοποίησης. Η υποτιθέμενη "διάσωση" είναι δοκιμαστική για έναν νέο τύπο ληστρικού καπιταλισμού μετά την αποτυχία να επιτευχθεί ανάπτυξη μέσω της χρηματοπιστωτικής φούσκας.

Η αλαζονεία των Ελλήνων πολιτικών τούς κατέστησε ανίκανους, ίσως, να κατανοήσουν πως λειτουργώντας ως μεσάζοντες των Ευρωπαίων εταίρων για τον πλειστηριασμό της χώρας θα επιτάχυναν τον δικό τους πολιτικό θάνατο. (...) Πολλά μέλη της κυβέρνησης φτάνουν το σημείο εκείνο που σε μία ώριμη δημοκρατία θα θεωρείτο σημείο πολιτικής συνταξιοδότησης. Τα τεχνάσματα που χρησιμοποίησαν τα δύο κόμματα για να αποστασιοποιηθούν από τα αντιλαϊκά μέτρα ενώ τα υπερψήφιζαν συνιστούν εγχειρίδιο συστημικού και κυνικού πανικού.(...)

Η τοποθέτηση του μη-εκλεγμένου τραπεζίτη, Λουκά Παπαδήμου στην πρωθυπουργική καρέκλα, στόχευε να κεφαλαιοποιήσει το κύρος του κυρίαρχου ρεύματος των οικονομολόγων και αντιστρέψει τη δυσπιστία προς τους πολιτικούς. (...)

Όταν οι προσπάθειες των πολιτικών να πείσουν τον κόσμο πως η καταστροφή των ζωών τους ήταν αναπόφευκτη απέτυχαν, η ίδια η δημοκρατία έγινε ο στόχος. Η διεξαγωγή εκλογών έχει γίνει πλέον το βασικό προβλημα για μια κυβέρνηση, η οποία, παραφράζοντας Μπρεχτ, θα προτιμούσει να εκλέξει νέο λαό.

Η αναβολή των εκλογών που ακολούθησε την προηγούμενη ακύρωση διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος επί του ζητήματος του ευρώ είναι μέρος ενός πακέτου μεταρρυθμίσεων που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε κάτι λίγο περισσότερο από αποικία. (...)

Όπως και το 2008, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι διασώζουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες, με την Ελλάδα να γίνεται ένας συγκυριακός σταθμός. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, η αποπληρωμή των δανείων παίρνει προτεραιότητα σε σύγκριση με τις πληρωμές μισθών και συντάξεων με σχετική συνταγματική ρύθμιση η οποία μετατρέπει την σεχταριστική ιδεολογία σε νομικό δόγμα για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ακόμη, οι δύο αρχηγοί υπέγραψαν μία επιστολή με την οποία συμφωνούν να συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις λιτότητας και μετά τις εκλογές. Άρα, το σημαντικότερο ζήτημα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας δεν θα τεθεί υπό συζήτηση ή ψηφοφορία. Έτσι, σοσιαλδημοκρατικές, κεϋνσιανές και σοσιαλιστικές απόψεις τελούν υπό απαγόρευση. (...)

Αλλά οι Έλληνες που γέμισαν το Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες πέρυσι, ασκώντας πολιτική ανυπακοής και άμεσης δημοκρατίας έχουν άλλες εναλλακτικές. Τα κυρίαρχα μέσα παρουσιάζουν την πολιτική κατάρρευση ώς το τέλος της μεταπολίτευσης ελπίζοντας πως οι πολιτικοί που γονάτισαν την Ελλάδα μπορούν να τη μεταρρυθμίσουν. Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη. Η μεταπολεμική Ελλάδα ιδρύθηκε βασισμένη στον αποκλεισμό και την εκτέλεση της Αριστεράς καταλήγοντας στη δικτατορία Παπαδόπουλου. Αυτός ο διαχωρισμός φτάνει πια στο τέλος του, αφού εργαζόμενοι και εκσυγχρονιστές συνειδητοποιούν πως η πολιτική ελίτ τούς πρόδωσε. Για πρώτη φορά, νέες μορφές πολιτικής δράσης κάνουν την εμφάνισή τους. Ένα ηγεμονικό μέτωπο που συνδυάζει την υπεράσπιση του κράτους πρόνοιας, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, μπορεί να συσπειρώσει κομμάτια του πληθυσμού που ιστορικά ήταν σε αντίθετες μεριές, αλλά τώρα εκφράζουν από κοινού την αγανάκτησή τους. Η απαραίτητη μεταρρύθμιση του κράτους, η δυναμική είσπραξη φόρων και η τιμωρία των ενόχων μπορεί να επιτύχει μόνο αν την αναλάβουν άνθρωποι που δεν είναι υπεύθυνοι για την εκτεταμένη διαφθορά και την απερίσκεπτη κατανάλωση. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να σωθεί η Ελλάδα από τους "διασώστες" της και να δημιουργηθεί ένα νέο μοντέλο δημοκρατίας στην Ευρώπη.

Μετάφραση: Aναστασία Γιάμαλη
Θα τολμήσουν;

Εδώ και αρκετό καιρό κυκλοφορεί η φήμη ότι η Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας θα «κλείσει», θα «μεταφερθεί», θα «καταργηθεί».
Ψάχνοντας και ρωτώντας μάθαμε ότι κάτι τέτοιο μαγειρεύεται από τους «υπηρεσιακούς παράγοντες» των αρμόδιων υπουργείων χωρίς κανείς να ξεκαθαρίζει τι μέλλει γενέσθαι με τη Σχολή μας.

Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, μόνο ανεγκέφαλοι και άσχετοι θα μπορούσαν να διανοηθούν το κλείσιμο της Σχολής της Ύδρας. Της Σχολής που είναι η παλαιότερη εν ενεργεία Ναυτική Σχολή της Ευρώπης ή και του Κόσμου ολόκληρου, και η οποία υπήρξε το λίκνο που ανέδειξε τα ικανότερα στελέχη της Ναυτιλίας μας, αυτούς που ήταν και είναι οι κύριοι συντελεστές του θαύματος της σύγχρονης Ελληνικής Ναυτιλίας.

Ρωτάμε λοιπόν τους αρμοδίους: Θα σκέπτονταν ποτέ οι Άγγλοι να κλείσουν τη ναυτική σχολή του Σαουθάμπτον ή οι Γερμανοί τη σχολή του Αμβούργου; Όχι βέβαια, γιατί οι λαοί αυτοί είναι περήφανοι για τις ναυτικές σχολές τους, φροντίζουν για τη συνέχιση της λειτουργίας τους και σέβονται την ιστορία τους.

Κι όμως, εμείς εδώ, στον τόπο μας, αντί να διατηρήσουμε τη φημισμένη και ιστορική Ναυτική Σχολή της Ύδρας ζωντανή, προβάλλουμε διάφορες αιτιολογίες για το κλείσιμό της, όπως το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κτηρίων, η έλλειψη υποδομών, κλπ. Αλλά γι αυτά, ποιος είναι υπεύθυνος;;; Μα, το διαλυμένο κράτος.

Υπάρχει έλλειψη πόρων, μας λένε οι «υπηρεσιακοί παράγοντες». Δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι, δεν μπορούν να πληρώσουν καθαρίστρια, δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα του διδακτικού προσωπικού. «Αιδώς Αργείοι», η ανικανότητα και η αναξιοπιστία σας δεν έχει τέλος!!!

Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι στην τελετή υποδοχής των πρωτοετών σπουδαστών της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας στις 2 Δεκεμβρίου 2011, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ.κ. Εφραίμ απευθυνόμενος προς όλους τους παρευρισκομένους εδήλωσε χαρακτηριστικά ότι αν, για οποιονδήποτε λόγο, υπήρχε ανάγκη να λειτουργεί μία και μόνη ναυτική σχολή στη χώρα μας, τότε αυτή, για λόγους ιστορικούς και ναυτικής παράδοσης, θα έπρεπε να είναι η Ναυτική Σχολή της Ύδρας.

Σ’ εμάς που φοιτήσαμε και γαλουχηθήκαμε στη Ναυτική Σχολή της Ύδρας προπολεμικά και μεταπολεμικά, υπηρετήσαμε και υπηρετούμε τα Ελληνικά πλοία και τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις με τεράστια συμβολή στο θαύμα της Ναυτιλίας μας, είναι αδιανόητο ότι ότι κάποιοι στεριανοί «καλαμαράδες» προσπαθούν να δώσουν τέλος στη μεγάλη και ένδοξη ιστορική και ναυτική παράδοση της Σχολής μας. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν στις μέρες μας «υπηρεσιακοί παράγοντες» που θέλουν να στερήσουν από τα νέα παιδιά της πατρίδας μας τη δυνατότητα να σπουδάσουν σ’ αυτήν την ιστορική Σχολή και να προσφέρουν στη μεγάλη Ναυτιλία μας.

Η Ναυτική Σχολή της Ύδρας είναι για όλους εμάς φάρος γνώσης και σύμβολο ναυτοσύνης και προκοπής. Η σχέση μας με τη Σχολή είναι είναι σχέση αγάπης και έντονης μνήμης. Και δεν θα επιτρέψουμε ποτέ σε άναυτους «λογιστάδες» να στερήσουν τη χαρά και τη συγκίνηση που νοιώθουμε όλοι εμείς οι απόφοιτοι, όταν κάθε χρόνο πραγματοποιούμε το προσκύνημά μας στην ιστορική μας Σχολή και το ηρωϊκό νησί της Ύδρας. Η Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας, η Ναυτική Σχολή της Ύδρας, το Φυτώριο Καπεταναίων και Ηρώων, η Μητέρα Ναυτική Σχολή, η Σχολή των Σχολών της Ναυτικής Εκπαίδευσης στην πατρίδα μας, πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί ζωντανή και να συνεχίσει να λειτουργεί στο χώρο που γεννήθηκε κι αντρώθηκε. Η πορεία της στο χρόνο και την ιστορία των παλαιών και νεότερων χρόνων δεν εκχωρεί σε κανένα «υπηρεσιακό παράγοντα» το δικαίωμα ν’ αποφασίσει το κλείσιμο, τη μεταφορά ή την κατάργησή της!!!

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου
Ευάγγελος Τσιγκάρης, Πρόεδρος
Αθανάσιος Ζεύκης, Γεν. Γραμματέας
Ο πασοκισμός αποτελεί την ακρότατη παρασιτική εκβλάστηση της καθεστωτικής σαπίλας και της επαρμένης μπουρδολογίας και ηλιθιότητας: Την έπαρση της καθεστωτικής αυθάδειας, του ψεύδους, της απάτης, της ακατάσχετης ανοησίας…

Έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές τούτο:
«Το "λίπος" της παρασιτικής αχρειότητας έχει γίνει καθεστώς στο ΠΑΣΟΚ και δεν καίγεται με τίποτα: ΣΗΜΕΡΑ, κάτω από την επιδερμίδα της καλοαναθρεμμένης πασοκικής «αλητείας» κατακάθεται το ξύγκι του πιο αποτρόπαιου πολιτικού αμοραλισμού, της αχαλίνωτης διπροσωπίας, της εκτυφλωτικής φαυλοηλιθιότητας, της χυδαιότητας και της μοχθηρής κακογουστιάς…».
Ο πασοκικός θίασος δεν έχει ξεπεράσει απλώς κάθε όριο ιλαρότητας, αλλά και κάθε όριο εξοργιστικού, φρενοβλαβούς εμπαιγμού του ελληνικού λαού.

Βεβαίως, για το «ξύγκι» του αποτρόπαιου πασοκικού αμοραλισμού και της εκτυφλωτικής φαυλοηλιθιότητας έχουμε μιλήσει πολλές φορές: Καταγράφεται και διογκώνεται καθημερινά…

Στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, θεατρική παράσταση για τη διαδοχή, όλες οι μαϊμούδες του θιάσου είναι «συνωστισμένες», γεγονός που καταγράφει πιο παραστατικά και κραυγαλέα τον όγκο του πασοκικού «λίπους».

Δεν ξέρουμε το τι είναι πιο εντυπωσιακό και μακάβριο σε αυτή τη θεατρική παράσταση των πράσινων παρασίτων: Η ασύστολη αθλιότητα, η θρασύτατη αχρειότητα ή το απύθμενο της ωκεάνιας βλακείας τους;

Αυτά τα παράσιτα της δωσίλογης μοχθηρίας ζούνε σε άλλο πλανήτη, χαρακτηριστικό δείγμα της αναισθησίας των παχύδερμων…

Εδώ έχουν βάλει την Ελλάδα στον τάφο, η ιστορία έχει αποφανθεί τελεσίδικα για τα εγκλήματά τους, Εγκλήματα Εσχάτης Προδοσίας, και όλος αυτός ο πασοκικός θίασος συνεχίζει να παίζει το κακόγουστο θέατρο της ρητορικής φλυαρίας για τη …διάσωση(!) του ΠΑΣΟΚ: Εξαχρείωση χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς αναστολές…

Εδώ δεν μπορούν να ξεμυτίσουν στο δρόμο (τα γιαούρτια και οι πέτρες βρίσκονται σε «επιφυλακή»), δεν θα πάρουν ούτε τους δικούς τους ψήφους, θα περάσουν στην Ιστορία, σαν τα πιο μελανά στίγματα, και ΑΥΤΟΙ δίνουν παραστάσεις για τη διαδοχή, για το ποιος θα είναι αρχηγός του κόμματος που θα «μπαζωθεί» από την λαϊκή ΟΡΓΗ: Βλακεία χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς αναστολές…

Αυτά τα παράσιτα βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Η ελληνική κοινωνία τα έχει καταδικάσει τελεσίδικα, ο ελληνικός λαός τα φτύνει πατόκορφα, σύντομα θα στήσει και κρεμάλες, ΚΑΙ αυτά εξακολουθούν να επιμένουν, με την επιμονή ενός πάθους που οι ψυχίατροι θα το ονόμαζαν μονομανία, να φαντάζονται ότι αποτελούν την πολιτική ηγεσία του τόπου.

Το ακόμα πιο προκλητικό: Να χλευάζονται από όλη την Ελλάδα, να αποτελούν πλέον μια ιστορική υπόθεση ξοφλημένη ανέκκλητα, και αυτοί να ποζάρουν σαν «ηγέτες» και «σωτήρες», να δίνουν δονκιχωτικές μάχες μεταξύ τους, δανειζόμενοι τη φρασεολογία τους από τις ρεκλάμες του κινηματογράφου ή τους πωλητές της λαχαναγοράς…

Πνίγονται και βλέπουν ρόδινα όνειρα: Το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα των κομμάτων και των πολιτικών που βρίσκονται ένα βήμα πριν από το βάραθρο, το πιο καθαρό σημάδι της σήψης, της παρακμής και της καταθλιπτικής πολιτικής κενότητας…

Δεν αντιλαμβάνονται, οι άμοιροι, ότι δεν έχουν καμία απήχηση πλέον στην ελληνική κοινωνία. Το μόνο που προκαλούν είναι ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ…

Οργή και αηδία που πολλαπλασιάζεται από αυτές τις παραστάσεις που δίνουν τα πράσινα ανδρείκελα γύρω από τη διαδοχή και την εμμονή των ΜΜΕ να τις προβάλλουν, υποτιμώντας βάναυσα τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού…

Τι προβάλλουν αλήθεια στον ελληνικό λαό;

Το δωσίλογο κομπασμό του Βενιζέλου και τις αυθάδειες της φλύαρης μπουρδολογίας του;

Τις «αμερικάνικες» μαϊμουδιές του Χρυσοχοΐδη, τις σοβαροφανείς πόζες της Διαμαντοπούλου, τις γλυκερές αναθυμιάσεις του Παπουτσή και τα λογύδρια όλων των χαμαιλεόντων των πασοκικών παρασίτων;

ΟΛΟΙ αυτοί προκαλούν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και κάθε κουβέντα τους διογκώνει ακόμα περισσότερο την οργή και την αηδία…

Τα γλοιώδη καθεστωτικά παράσιτα (πολιτικά και δημοσιογραφικά) είναι τόσο αλλοτριωμένα τα ίδια, από τον επαρμένο κρετινισμό τους, που δεν είναι σε θέση πλέον να διακρίνουν ΤΙΠΟΤΕ έξω από τον μικρόκοσμο της παρασιτίας τους…

Δεν είναι σε θέση να διακρίνουν ότι ο ελληνικός λαός νιώθει ναυτία και οργή με το να αντικρύσει και ΜΟΝΟ τα πασοκικά και τα λοιπά καθεστωτικά ανδρείκελα, όχι και να τ’ ακούσει: Εδώ χάνει την ψυχραιμία του…

ΟΛΟΙ αυτοί κρίνουν τον ελληνικό λαό με τον πήχη της δικής τους βλακείας: Της βλακείας του ΤΕΛΟΥΣ τους…

Τα χωριά σβήνουν το ένα μετά το άλλο με τον "Καλλικράτη". Οι δήμοι, που έχουν πολλές ανάγκες, τα έχουν ξεχάσει, με αποτέλεσμα στην ύπαιθρο να κυριαρχεί ο μαρασμό.

Αν κάτι διατηρείται ζωντανό στα χωριά οφείλεται στις αδελφότητες και τους πολιτιστικούς συλλόγους.

Ο δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής Ηλίας Βεζδρεβάνης σε άρθρο του, αφού τονίζει την μεγάλη προσφορά στο παρελθόν των αδελφοτήτων, επσημαίνει την ανάγκη να αναγεννηθούν, προκειμένου να κρατηθούν ζωντανά τα χωριά.
Αναφέρει συγκεκριμένα:
"Οι "παλαιοί ταγοί των αδελφοτήτων παραχωρούν τις διοικήσεις, αλλά οι νεότεροι αδιαφορούν.
Οι διάφορες εκδηλώσεις είναι ψυχοφθόρες για τους οργανωτές, αφού υπερβάλλουν εαυτούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια σχετική επιτυχία.
Οι γαλαντόμοι χορηγοί, που -και τώρα- μπορούν, περιορίστηκαν επικίνδυνα.
Τα ό,ποια "βάρη" τα σηκώνουν οι ελάχιστοι ρομαντικοί.
Η προσπάθεια για την "αδελφοποίηση" της νέας γενιάς, δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα.
Κάποιες αδελφότητες έχουν μετατραπεί σε ιστορικές σφραγίδες".


Σε κρίσιμες εποχές πάντα χωρίζονταν οι Έλληνες στα δύο-όπως και όλοι οι άλλοι λαοί.

Στα μηδικά, φερ’ειπείν, οι μισοί Έλληνες πήγαν με τους Πέρσες, οι Μηδίσαντες, ενώ αργότερα οι μισοί ήταν Μακεδονίζοντες και, τέλος, Ρωμαϊζοντες- μάλιστα, έτσι για την Ιστορία να θυμηθούμε οτι οι τελευταίοι πολύτιμοι (και λόγω της λειψανδρίας στην πόλη τους) Σπαρτιάτες, 2.000 τον αριθμό, έπεσαν σχεδόν έως ενός μαχόμενοι υπέρ τουΟκταβιανού.
Κατόπιν τούτου και εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης η οικογένεια του Αυγούστου υιοθέτησε τη Σπάρτη και την έκανε... Ντισνέυλαντ- να πηγαίνουν εκεί για τουρισμό οι επιφανείς Ρωμαίοι.
Και να χαζευουν τους ιθαγενείς στην πόλη του Λυκούργου, τον πάτριο τρόπο της ζωής τους δηλαδή, τα τοπικά εδέσματα και τα λοιπά φολκλόρ.

Αλλά, ας επιστρέψουμε στα περί τον διχασμό.

Στα σχολεία μας μάθαιναν ότι κάτι τέτοιο είναι κακό, η πραγματικότητα μας μαθαίνει όμως ότι κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο.

Διότι ο διχασμός εδράζεται πάνω στην ταξική δομή της κοινωνίας, άρα υπάρχει πάντα υπολανθάνων και στις κρίσεις αναδύεται, αναβλύζει.

Σε ενωτικούς και ανθενωτικούς χωρίσθηκαν οι Έλληνες λίγο πριν να υποκύψουν στους 0θωμανούς, σε «στρατιωτικούς» (με τον λαό) και «πολιτικούς»( με τους κοτζαμπάσηδες) χωρίσθηκαν το 1821, σε αντισταθέντες και συνεργάτες στην Κατοχή.

Σήμερα, στη μεγαλύτερη κρίση που έχει ζήσει η χώρα μας μετά τον Εμφύλιο, πάλι οι Έλληνες έχουν κοπεί στα δύο, τους Μνημονιακούς και τους Αντιμνημονιακούς.

Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον Σόλωνα που έλεγε πως «όταν η πόλη διχάζεται, οι πολίτες οφείλουν να πάρουν θέση». Μάλιστα δημοσίως με παρρησία, αλλιώς οι πονηροί, οι καιροσκόποι (ή οι αδιάφοροι), αυτοί που έκαναν την πάπια περιμένοντας προς τα που θα γείρει η πλάστιγγα, υπήρχε ο κίνδυνος να κηρυχθούν ά-τιμοι (να τους δημευθεί δηλαδή η περιουσία).

Συνήθως μας λένε ότι οι διχασμοί είναι καταστροφικοί- κάτι τέτοιο είναι η αποτύπωση στην σχολική εκπαίδευση της εξουσιαστικής ρητορικής.
Θα ενθυμήσθε όλοι το περίφημο κλισέ «όποτε οι Έλληνες επέδειξαν ομόνοια, μεγαλούργησαν. Όποτε κυριάρχησε η διχόνοια, κατεστράφησαν». Ψευδέστατο και γελοίο.

Διότι ουδέποτε μόνιασαν για οτιδήποτε, ούτε καν στα μηδικά, ούτε καν το 1821 (πριν, κατά τη διάρκεια και μετά), ούτε ποτέ άλλοτε- θα ήταν άλλωστε αφύσικο.
Μπορεί το έθνος να ‘ναι ένα, άλλα οι τάξεις που χωρίζουν τον λαό, πολλές.
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά συχνά ο διχασμός έσωσε το Γένος, το οδήγησε στην αναγέννηση του.
Πάντα βεβαίως με κόστος.
Μόνον που δεν γεννούσε ο διχασμός το κόστος, αλλά το κόστος τον διχασμό.

Όμως η εξουσία δεν θέλει (ούτε καν να ακούει) τέτοια.
Θέλει να ομιλεί (ει δυνατόν μόνον) η ίδια και να λέει περί ομόνοιας, να την εξωραΐζει (αν και πολύ θα ήθελε να την υπαγορεύει, να την επιβάλλει).
Ως μονόδρομο (αν αυτό σας θυμίζει κάτι).
Και θέλει αυτήν την ομόνοια η εξουσία, εν προκειμένω η αστική, διότι κάτω απ’ αυτήν απλώνει το σύστημα της ταξικής ιεραρχίας με συναίνεση( αν πάλι κι αυτό κάτι σας θυμίζει).

Ας πούμε υπέρ αυτής της συναίνεσης, εν προκειμένω της Μνημονιακής, κόπτονται αυτή τη στιγμή Ψυχάρης, Μπόμπολας, Αλαφούζος κι όσοι άλλοι θέλουν αυτοί να κυβερνούν τη χώρα (πάντα για το καλό της) μέσω ενός πολιτικού προσωπικού που ομονοεί για το καλό μας (Σαμαράς, Βενιζέλος, Ντορίτα, ολίγον από Κουβέλη, Καρατζαφέρης και λοιπόν συναφές συνάφι) υπό την εποπτείαν των ξένων Επικυρίαρχων, οι οποίοι επίσης μας θέλουν ομονοούντες, τακτικούς, επιμελείς, σκλάβους, είλωτες, γραικύλους, ραγιάδες, κολλίγους, ευέλικτους, ωρομίσθουλες, άνεργους, διαθέσιμους.

Καλώς λοιπόν έχουμε χωρισθεί σε Μνημονιακούς και Αντιμνημονιακούς.
Και μόνον παίρνοντας οι πολίτες με την ψήφο τους θέση υπέρ της μιας ή της άλλης παράταξης, θα καθορίσουν στις επόμενες κρίσιμες εκλογές (της κρίσης) τον δρόμο που θα πάρει η χώρα.
Ή για να βγει απ΄ την κρίση στο εγγύς μέλλον και να γίνει πιο δυνατή χάριν του λαού της ή για να βυθισθεί σ’ αυτήν την κρίση ακόμα περισσότερο και να λεηλατηθεί υπέρ των τοκογλύφων.
Ακόμα και να διαμελισθεί. Ακόμα και να διαλυθεί.

Μας είπαν ψέματα πολλά επί πολύ και για πολλά. Ας τους πούμε και εμείς μιαν αλήθεια με την ψήφο μας. Και με τους αγώνες μας. Πέπρωται να ζήσει η Ελλαδίτσα μας, είναι έρωτας, δεν πεθαίνει.

Έχει αγίους, ήρωες, αντάρτες, ποιήτες και καλούς ανθρώπους φυλακτό η Ελλάδα, είναι αρχόντισσα, δεν είναι καμιά χθεσινή...