Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιουλ 2016

 
Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
Το 2003, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος αναζητούσε εναγωνίως ευρωπαϊκά δεκανίκια για την εισβολή στο Ιράκ, συναντήθηκαν στις Αζόρες οι νέοι «Σταυροφόροι»: Τζωρτζ Μπους, Τόνι Μπλερ, Χοσέ Μαρία Αθνάρ, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Από κοντά και οι υποστηρικτές της Αμερικής στα νέα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.
Χίλια χρόνια περίπου πριν, το 1095, μια ανάλογη σύναξη πολεμάρχων έγινε στο Κλερμόν Φεράν. Τότε ο πάπας Ουρβανός, ο αντίστοιχος φέρελπις «πλανητάρχης» του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, μάζεψε εκεί όλη την αφρόκρεμα της Ευρώπης, βασιληάδες, κόμητες, δούκες και αρχιπαπάδες και τους έρριξε την ιδέα «της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων» κι άλλες «μεγαλόπνοες» μπούρδες που ήταν το προκάλυμμα της λεηλασίας και της σφαγής που ακολούθησε και τότε όπως και τώρα.
Οι «Ευρωπαίοι» της εποχής εκείνης είχανε στενάξει στην πείνα, στους φόρους και στην καταπίεση και έτσι δε έμεινε ρεμάλι για ρεμάλι και τυχοδιώκτης για τυχοδιώκτης που να μην πάρει μέρος στην «απελευθέρωση» της Εγγύς Ανατολής που σήμερα την λέμε Μέση Ανατολή χρησιμοποιώντας, κακώς, τον όρο που επικράτησε από την βρετανική αυτοκρατορία.
Η πρώτη Σταυροφορία και οι υπόλοιπες που ακολούθησαν ξεσηκώσανε «όλους τους άτιμους, τους τραμπούκους, τους παλληκαράδες για να τους πάνε προς τον δρόμο τους για την ατιμία, την σφαγή, την αρπαγή και όλων των ειδών τις ανομίες, που χτυπήσανε πισώπλατα το ταλαιπωρημένο Βυζάντιο, τον ίδιο τους τον προμαχώνα, εναντίον του Ασιάτη…», όπως περιγράφει με την ανεπανάληπτη πένα του ο αείμνηστος Νίκος Τσιφόρος στις «Σταυροφορίες» του.
Φαίνεται ότι, όπως «ο Θεός» τότε ενέπνευσε τον Ουρβανό να στρατολογήσει τα καθάρματα για να μακελλέψουν την Ανατολή, έτσι και στην εποχή μας, «ελέω Θεού» του «αναγεννημένου» Μπους, στήθηκε μια τερατώδης μιλιταριστική βιομηχανία μισθοφορικών στρατιών, που δρα ανεξάρτητα από κάθε σύγχρονο στρατιωτικό κανονισμό στην Μέση Ανατολή.
Η δεύτερη μετά τον στρατό των ΗΠΑ στρατιωτική δύναμη είναι αυτή των μισθοφόρων-υπαλλήλων των Ιδιωτικών Εταιρειών παροχής Στρατιωτικών Υπηρεσιών: οι Private Military Companies ή Contractors (για συντομία ΙΕΣΥ).
Οι άνδρες και γυναίκες αυτοί είναι μισθοφόροι και όχι κανονικοί στρατιώτες, δεν υπόκεινται σε καμμία επίσημη ιεραρχία ή στρατιωτικό κανονισμό, δεν μπορεί να τους αποδοθεί κατηγορία για παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης και δεν τηρούν κανέναν κανόνα εμπλοκής.
Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κανονικό ληστρικό ασκέρι όπως εκείνα τα μεσαιωνικά φουσάτα που όρμηξαν πάνω στους Άραβες και τους έκαναν να καταλάβουν τι τους περιμένει αν πέσουνε στα χέρια των Δυτικών. Έτσι, από τότε οι Άραβες έμαθαν να αντιστέκονται λυσσασμένα και να θυσιάζονται, αν χρειασθεί, όχι να κάθονται να συνθηκολογούν και να υποτάσσονται στους «ράμπο» που έρχονται να τους «απελευθερώσουν» κατά το συμφέρον τους.
Στα νεοταξικά μισθοφορικά λεφούσια μπορεί να βρει κανείς κάθε καρυδιάς καρύδι. Πρωτοστατούν φυσικά οι Άγγλοι και Αμερικανοί πρώην πράκτορες της CIA, του FBI και της SAS, στρατιωτικοί των ειδικών δυνάμεων –πολλοί ανάμεσά τους έχουν αποταχθεί για εγκληματικές ενέργειες-, δεσμοφύλακες από φυλακές των ΗΠΑ και άλλοι βασανιστές και τυχοδιώκτες. Ιρακινοί, Σιΐτες και Σουννίτες, συνεργάζονται μισθοφορικά στο πλευρό των «απελευθερωτών». Κούρδοι έχουν προσληφθεί ως φρουροί των πετρελαιοπηγών. Γκούρκας από το Νεπάλ, που πολέμησαν με τους Άγγλους στα Φώκλαντ. Χιλιανοί και άλλοι Νοτιοαμερικανοί βασανιστές μαζί με κομμάντος του UCK και Νοτιοαφρικανούς ρατσιστές του «απαρτχάϊντ» προσπαθούν να …«εκδημοκρατίσουν» τους δύστυχους ιθαγενείς με το βλέμμα καρφωμένο στο υψηλότερο ιδανικό της σημερινής εποχής: το αμερικανικό δολλάριο με την πυραμίδα της Νέας Τάξης!
Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της Washington Post (5 Δεκεμβρίου 2006), περίπου 100.000 μισθωμένοι των «ΙΕΣΥ-εργολάβων» βρέθηκαν στο Ιράκ, χωρίς να υπολογίσουμε τους υπεργολάβους. Το νούμερο αυτό «προσεγγίζει το μέγεθος της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης εκεί». Ο αριθμός αυτός που δίνει η εφημερίδα είναι αισθητά μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του Πενταγώνου. Είναι επίσης δεκαπλάσιος του υπολογιζόμενου αριθμού «εργολάβων» που αναπτύχθηκαν κατά την διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, το 1991.
Το προσωπικό αυτό παίρνει μέρος στις μάχες, στις επιχειρήσεις, τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια. Αναλαμβάνουν την φύλαξη εγκαταστάσεων και προσώπων, οδηγούν οχήματα και προστατεύουν αξιωματούχους από επιθέσεις αντιποίνων, εκπαιδεύουν αστυνομικούς και στρατιώτες του νέου Ιράκ. Χειρίζονται ακόμα τα υψηλής τεχνολογίας οπλικά συστήματα που ο τακτικός στρατός δεν αναλαμβάνει να χειριστεί.
Οι εργολάβοι του πολέμου στον 21ο αιώνα
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2001, 24 ώρες πριν την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, πριν καν οι Αμερικανοί ακούσουν για την Αλ-Κάϊντα ή φαντασθούν την πιθανότητα ενός «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», ο Ντόναλντ Ράμσφελντ ανέβηκε στο βήμα στο Πεντάγωνο για να εκφωνήσει έναν από τους πρώτους σημαντικούς λόγους του ως υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης Τζωρτζ Μπους, τζούνιορ. Μπροστά σε εκπροσώπους εταιρειών αναμεμιγμένων στην εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση των στρατιωτικών συμβολαίων -όπως η Enron, η General Dynamics και η Aerospace Corporation- ο Ράμσφελντ εισηγείται την κήρυξη ενός πολέμου…
«Το θέμα σήμερα είναι ένας εχθρός που αποτελεί απειλή, μια σοβαρή απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής…», βρόντηξε ο Ράμσφελντ. «Διασπά την άμυνα των ΗΠΑ και θέτει σε κίνδυνο την ζωή των ανδρών και γυναικών του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας». Και εξέπληξε τους πάντες, λέγοντας: «Μπορεί να νομίσετε ότι περιγράφω κάποιον από τους τελευταίους υπέργηρους δικτάτορες του κόσμου… Ο εχθρός βρίσκεται πιο κοντά σ’ εμάς. Είναι η γραφειοκρατία του Πενταγώνου». Ο Ράμσφελντ τότε εισηγήθηκε να γίνει πλήρης αλλαγή στον τρόπο που διοικείται το Πεντάγωνο, αντικαθιστώντας την παληά γραφειοκρατία του υπουργείου Άμυνας με ένα νέο μοντέλο, που να βασίζεται στον ιδιωτικό τομέα. Ανακοινώντας αυτή την σημαντική αλλαγή, ο Ράμσφελντ είπε στο κοινό του: «Δεν επιθυμώ να επιτεθώ κατά του Πενταγώνου. Θέλω να το απελευθερώσω. Χρειάζεται να το σώσουμε από τον εαυτό του».
Όλως τυχαίως, την επόμενη ημέρα, ένα από τα 4 «επιτιθέμενα» αεροπλάνα, υποτίθεται ότι έπεσε στο κτίριο του Πενταγώνου.
Η νέα πολιτική του Πενταγώνου, που δίνει πλέον έμφαση στις συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις, στα εξελιγμένα οπλικά συστήματα και εξαρτάται περισσότερο από τον ιδιωτικό τομέα, έγινε γνωστή ως Δόγμα Ράμσφελντ.
Προς μεγάλη ικανοποίηση της πολεμικής βιομηχανίας, πριν αποσυρθεί ο Ράμσφελντ έκανε την εξωφρενική κίνηση να εντάξει τον ιδιωτικό-μισθοφορικό τομέα στο επίσημο τμήμα της αμερικανικής πολεμικής μηχανής. Στην Τετραετή Αμυντική Επιθεώρηση του Πενταγώνου του 2006, ο Ράμσφελντ περιέγραψε αυτό που αποκαλούσε «οδικό χάρτη για την αλλαγή» στο υπουργείο Άμυνας, ο οποίος, όπως είπε, άρχισε να εφαρμόζεται από το 2001. Προσδιόρισε την «Συνολική Δύναμη του Υπουργείου» ως …«το ενεργό και εν εφεδρεία στρατιωτικό έμψυχο υλικό του, τους πολίτες υπαλλήλους του και τους ιδιώτες-εργολάβους του –οι οποίοι συνιστούν την πολεμική ικανότητα και δυναμικότητά του. Τα μέλη της Συνολικής Δύναμης υπηρετούν σε χιλιάδες σημεία σε ολόκληρο τον κόσμο, εκπληρώνοντας πολυάριθμα καθήκοντα προκειμένου να επιτελέσουν τις σημαντικότατες αποστολές τους». Αυτός ο επίσημος ορισμός αποτέλεσε τον μεγάλο θρίαμβο των πολεμικών εργολάβων, αφού τους απέδιδε μια νομιμότητα που ποτέ δεν είχαν στην ιστορία τους.
Αποχαιρετώντας τον Ράμσφελντ τον Νοέμβριο του 2006, ο Μπους του αναγνώρισε ότι: «πραγματοποίησε τον πιο σαρωτικό μετασχηματισμό του προσώπου των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων παγκοσμίως» από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πράγματι, ο Ράμσφελντ καθιέρωσε μια από τις πιο σημαντικές αλλαγές στην σύγχρονη τακτική πολέμου: την ευρεία χρήση των εργολάβων του ιδιωτικού τομέα σε κάθε πλευρά του πολέμου, ακόμα και στην μάχη». Η αμερικανική κυβέρνηση και το ελεγχόμενο από τους Ρεπουμπλικανούς Κογκρέσσο με την σειρά τους απήλλαξαν τους ιδιώτες-υπεργολάβους από κάθε ευθύνη, επίβλεψη και νομικούς περιορισμούς.
Από την στιγμή που ξεκίνησε η ετοιμασία των αμερικανικών στρατευμάτων για την εισβολή στο Ιράκ, το Πεντάγωνο ενσωμάτωσε τους «ιδιώτες-εργολάβους» στις επιχειρήσεις του. Ακόμα και όταν η κυβέρνηση έδινε την εντύπωση δημοσίως ότι προσπαθούσε να βρει λύση δια της διπλωματικής οδού, η Halliburton προετοιμαζόταν για μαζικές επιχειρήσεις.
Για μια Χούφτα Δολλάρια
Οι ιδιώτες-εργολάβοι προσφέρουν πολιτική κάλυψη στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, επιτρέποντάς τους να αναπτύξουν ιδιωτικές ένοπλες δυνάμεις σε μια πολεμική ζώνη χωρίς να είναι αναγκασμένοι να δώσουν λογαριασμό για τους θανάτους, τους τραυματισμούς και τα εγκλήματα αυτών των δυνάμεων που δρουν μυστικά.
Η ώθηση προς την ιδιωτικοποίηση του πολέμου ξεκίνησε επί προεδρίας πατρός Μπους. Μόλις τελείωσε ο Πόλεμος του Κόλπου, το Πεντάγωνο, επικεφαλής του οποίου ήταν τότε ο σημερινός αντιπρόεδρος Ντικ Τσένυ, πλήρωσε την θυγατρική της Halliburton, Brown & Root Services, σχεδόν 9 εκατομ. δολλάρια για να μελετήσει τον τρόπο που οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες θα μπορούσαν να παρέχουν υποστήριξη στους Αμερικανούς στρατιώτες στις εμπόλεμες ζώνες. Κατά την διάρκεια του πολέμου του Κόλπου, το 1991, ο ένας στους πενήντα στο πεδίο της μάχης ήταν πολίτης με συμβόλαιο. Στην Βοσνία, το 1996, η αναλογία αυτή έγινε ο ένας στους δέκα. Σήμερα, πάνω από 40 εταιρείες έχουν τελικά μόνιμη συνεργασία με το Πεντάγωνο.
Ο γερουσιαστής Kucinich, πού θέλησε να διερευνήσει την πιθανή εμπλοκή των ιδιωτικών στρατών στις αποκαλούμενες «black ops», «false flag» ή συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις στο Ιράκ, είπε: «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ συγκεκαλυμμένων δραστηριοτήτων και των αποκαλούμενων ανοικτών για τις οποίες δεν έχουμε καμμιά πληροφορία;». Ο Kucinich τόνισε επίσης ότι τα προβλήματα με τις εταιρείες αυτές δεν περιορίζονται απλώς στους τομείς της ευθύνης και της διαφάνειας. «Πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση του πολέμου», σημειώνει. Η αμερικανική κυβέρνηση «…συνδέει τα κέρδη των ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών με την διεξαγωγή των πολέμων. Άρα δίνουμε κίνητρα στις εταιρείες να επηρεάζουν την κυβέρνηση και το Κογκρέσσο ώστε να δημιουργούν περισσότερες ευκαιρίες για κέρδος και οι ευκαιρίες αυτές συνεπάγονται περισσότερους πολέμους. Και γι΄αυτό τον λόγο ο ρόλος των ιδιωτικών στρατών θα πρέπει να περιορισθεί αυστηρά από το Κογκρέσσο».
Οι θάνατοι των μισθοφόρων δεν υπολογίζονται στο σύνολο των νεκρών Αμερικανών και τα εγκλήματα και οι παραβιάσεις τους ούτε τεκμηριώνονται ούτε τιμωρούνται, συσκοτίζοντας ακόμη περισσότερο το πραγματικό κόστος του πολέμου. «Όταν βάζεις στο παιγνίδι μισθοφόρους στους οποίους δεν εφαρμόζεται ο νόμος, η Συνθήκη της Γενεύης, οι κοινές αντιλήψεις περί ηθικής, το κάθε τι πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων», καταλήγει ο Kucinich. «Και αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι ιδιωτικοί στρατοί είναι πράγματι το μακρύ χέρι της κυβέρνησης και της πολιτικής της».
Κι ακόμα χειρότερα, οι διαβόητοι, πλέον, και ακριβοπληρωμένοι μισθοφόροι όλων αυτών των ΙΕΣΥ που περιπολούν σαν αστακοί στην Μέση Ανατολή σήμερα, στην Νέα Ορλεάνη το 2005, ποιος ξέρει πού αύριο, είναι το μακρύ χέρι της Νέας Τάξης και ίσως προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν βίαια την αφύπνιση των λαών ενάντια στους Επικυρίαρχους και τις όποιες αντιστάσεις θα εκδηλωθούν.
* Πρόλογος από το εκτενές αφιέρωμα που είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ.21, Σεπτέμβριος 2007



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πάμε για ολική εθνική καταστροφή, σε Ελλάδα και Κύπρο

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά

Γράφοντας αυτές τις γραμμές Ιούλιο 2016 θα θίξω το θέμα της προσέγγισης Ισραήλ – Τουρκίας και Ρωσίας – Τουρκίας.

Τα συνδέω με δύο γεγονότα που συναρτώνται με την απουσία της Ελλάδας από τις στρατηγικές εξελίξεις, την υποχώρηση σε όλα τα μέτωπα, την πιθανότητα ολικής απώλειας της Κύπρου δεδομένου ότι βρίσκεται στο χείλος της Αβύσσου, την απώλεια των δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο και τον οργασμό εναλλαγών φίλων και εχθρών στην περιφέρειά μας την στιγμή που η Ελλάδα είναι απαθής παρατηρητής και παθητικός δέκτης των συνεπειών.

Αν γίνω λίγο σχολαστικός με κάποια γεγονότα και συναντήσεις είναι επειδή ενέχουν σημασία καθότι φωτίζουν κάποια αίτια της συμφοράς των νεοελλήνων.

Αποτρεπτική Στρατιγική

Το πρώτο φωτίζει την απουσία Ελληνικής Εθνικής Στρατηγικής. Πριν ένα περίπου χρόνο σε συνέδριο συνάντησα διακεκριμένο συνάδελφο ισραηλινό καθηγητή στρατηγικών σπουδών. Τον συναντώ, κατά καιρούς σε επιστημονικές συναντήσεις, κυρίως στο εξωτερικό.

Πριν γράψω τι μου είπε για τα στρατηγικά ζητήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου όπως εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια, αναφέρω ότι τον γνώρισα για πρώτη φορά όταν βρέθηκε για συνέδριο στους Δελφούς τέλη, αν θυμάμαι καλά, του 1990.

Δεδομένου ότι αμφότεροι γνωρίζαμε τα βιβλία στρατηγικής θεωρίας του άλλου, είπαμε, όταν αυτός θα αναχωρούσε μέσω Αεροδρομίου του Ελληνικού το βράδυ της μεθ’ επομένης, να έλθει στην Βάρκιζα για δείπνο όπου κατοικώ από το 1989.
Πήγαμε στο γνωστό εστιατόριο πάνω στα βράχια πρώτο δεξιά φθάνοντας στην Βάρκιζα διαμέσου Βούλας.
Έγραφα τότε το δικό μου κεφάλαιο του βιβλίου «Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική» που εκδόθηκε λίγο αργότερα.
Προς το τέλος του βιβλίου αυτού, αναλύοντας το ζήτημα της αποτρεπτικής αξιοπιστίας στις περιπτώσεις χαμηλής έντασης και ανάγκeast-mediterranean-pipeline-cyprus-greeceης ελέγχου της κλιμάκωσης (escalation control) του είπα ότι κύριες πηγές ήταν Ινδικές και Ισραηλινές αναλύσεις της συμβατικής αποτροπής.

Στις αγγλικές μου μονογραφίες στρατηγικής θεωρίας είχα αναλύσει τον έλεγχο κλιμακώσεως εκτενέστατα πλην σε αναφορά με την πυρηνική στρατηγική. Στις δύο αυτές περιπτώσεις, όμως, η στρατηγική θεωρία που αναπτύσσουν είναι πολύ κοντά στην Ελληνική περίπτωση καθότι πρόκειται για συμβατική αποτροπή και όχι πυρηνική αποτροπή (για το Ισραήλ ισχύουν αμφότερα με ένα όμως ιδιαίτερο τρόπο, ενώ πολλά κείμενα για την Ισραηλινή στρατηγική πρωτίστως αναλύουν την συμβατική αποτροπή, το οποίο ως προς πολλά ζητήματα αποτελεί πρότυπο αξιόπιστου αποτρεπτικού κράτους).

Στα συγκεκριμένα σημεία της ανάλυσης, αφού έθεσα δύο σελίδες ερωτήματα που δεν απαντώνται από ένα αναλυτή της πολιτικής στρατηγικής αλλά από την πολιτική ηγεσία μιας χώρας –σημειώνω ότι μέχρι σήμερα ένα τέταρτο του αιώνα μετά τα ερωτήματα αυτά δεν απαντήθηκαν πολιτικά, εξ ου και το γεγονός ότι σταδιακά χάνουμε τόσο το Αιγαίο όσο πιθανότατα και την Κύπρο– ανάπτυξα σενάρια ενεργειών, πχ των πιλότων όταν αναχαιτίζουν, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι αυτά είναι ενδεικτικά και συνήθη στην στρατηγική άλλων κρατών.
Πλην, κατά περίπτωση και συγκυρία ένας στρατός θα πρέπει να έχει δεκάδες επεξεργασμένα σχέδια ενταγμένα στους κανόνες εμπλοκής.

Δυστυχώς όμως, είπα στον διακεκριμένο Ισραηλινό συνάδελφο, διστάζω να τα καταγράψω σε Ελληνικό βιβλίο, γιατί εδώ άμα πεις δημόσια λέξεις όπως «αποτροπή», «αποτροπή απειλών χαμηλής έντασης» ή εμπλοκή και κλιμάκωση ανάλογα και αντίστοιχα με την αντίδραση του αντιπάλου», ένας όχλος ανόητων, αγράμματων και κάποιων ενδεχομένως ξένων συνειδητών ή ανεπίγνωστων πρακτόρων άλλων κρατών, επιδίδονται στο αποκρουστικό έργο της δολοφονίας χαρακτήρα, της εκτόξευσης υβριστικών επιθέτων και χαρακτηρισμών όπως εθνικιστής ή ακόμη και πολεμοκάπηλος.

Έμεινε άφωνος. Άμα για να γράψεις αυτά τα πράγματα τα οποία όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά σε κάθε βιώσιμο κράτος είναι Αλφαβητάριο, τότε η Ελλάδα έχει μεγάλο πρόβλημα ασφαλείας.

Τελικά τα έγραψα και έγινα στόχος αναρίθμητων επιθέσεων.
Έχω μερικές μεγάλες κάσες αποκομμάτων επιθέσεων τέτοιων κονδυλοφόρων ακόμη και φορέων επιστημονικών τίτλων.
Άρχισα να γράφω ένα βιβλίο πριν καιρό αλλά λόγω φόρτου δεν το ολοκλήρωσα.
Φίλος και συνάδελφος μου έδωσε μια ιδέα.
Γιατί δεν τα σκανάρης όλα, μου είπε, και να τα αναρτήσεις στο διαδίκτυο.
Αυτό θα κάνω! Μόλις βρω καιρό. Αυτό όμως για την ιστορία.

Το πρόβλημα σε παρόντα χρόνο είναι ότι οι ίδιο συνεχίζουν να κυριαρχούν στις κοινωνικοακαδημαϊκοπολιτικές πασαρέλες.

Εκατοντάδες να υπογράφουν λίστες ντροπής υπέρ του φασιστικού, ανελεύθερου και αντιδημοκρατικού σχεδίου Αναν, το ίδιο με τα μνημόνια, το ίδιο με ότι αντίστοιχο και ανάλογο επέρχεται. Αν αυτό συνεχίσει σωτηρία δεν υπάρχει.

Μέση Ανατολή

Η συνάντηση πριν ένα χρόνο με τον ισραηλινό συνάδελφο ήταν ακόμη πιο σημαντική και τα λεχθέντα προφητικά.
Συζητούσαμε για ζητήματα που αφορούσαν που αφορούσαν την εξέλιξη των στρατηγικών δομών τον 21 αιώνα.

Τις σχετικές αναλύσεις του John Mearsheimer, την πλανητική κατανομή ισχύος, τις υπερπόντιες εξισορροπήσεις των μεγάλων δυνάμεων, το διαρκώς μεταλλασσόμενο διεθνές σύστημα λόγω αναδυόμενων μεγάλων δυνάμεων, τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ σε αναφορά με τους πολέμους στο Ιράκ και στην Συρία σε αναφορά και με το κουρδικό, την ενέργεια και τους πιθανούς συμμαχικούς άξονες που αφορούν τους αγωγούς και πολλά άλλα.

Έμμονα ήθελε να μάθει και να καταλάβει τι κάνουμε εμείς, ιδιαίτερα στην Κύπρο. Με δεδομένες τις εύλογες ισραηλινές επιφυλάξεις απέναντι στην νέο-ισλαμική Τουρκία, επιθυμούσε να καταλάβει εάν εμείς κατανοούμε το αναδυόμενο στρατηγικό περιβάλλον καθότι η πολιτική «λύσης» του Κυπριακού με πρόσδεση στο άρμα της Τουρκίας θεωρείται στρατηγική παράκρουση.

Όλοι οι στρατηγικοί παίχτες, μου είπε, λέγοντας πράγματα που γνωρίζουμε πολύ καλά, παρατηρούν, σταθμίζουν, εκτιμούν και ορίζουν εναλλακτικές αποφάσεις ανάλογα με τους συσχετισμούς, την κατανομή ισχύος, τους αναλώσιμους κρατικούς παίχτες ή νέους αναδυόμενους. Εάν η Κύπρος ενταχθεί στην σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, λογικό είναι με όρους πάγιων στρατηγικών θεσφάτων, οι ηγεμονικές δυνάμεις και οι περιφερειακές δυνάμεις να προσανατολίσουν την στρατηγική τους ανάλογα.

Συνδυάζοντάς το με την κρίση της Ελλάδας ο ισραηλινός συνάδελφος ήταν ρητός:
Κινδυνεύετε, είπε με έμφαση, αμφότερα τα κράτη, Ελλάδα και Κύπρος, να θεωρηθούν παντελώς αναξιόπιστα και αναλώσιμα.
Μια μεγάλη δύναμη ή μια περιφερειακή δύναμη συνεκτιμά ποια κράτη είναι αναλώσιμα ή ποια γίνονται και αρχίζει έγκαιρα να τα οδηγεί στην κλίνη του Προκρούστη.
Συχνά αυτό είναι αόρατο αλλά κάποια στιγμή γίνεται πράξη και το συνειδητοποιούν όλοι.

Για να το πούμε διαφορετικά, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων ισχύουν τα ανελέητα αξιώματα του Θουκυδίδη και του Κονδύλη: «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός υποχωρεί και προσαρμόζεται».

Και «Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους.

Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους».

Το Ισραήλ, η Ρωσία και άλλα κράτη εκτιμούν ότι η Κύπρος σύντομα θα βρεθεί υπό τουρκική επικυριαρχία και ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα να σταθεί στα πόδια της και να χαράξει στρατηγική.

Λογικότατα, αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές τους επιλογές και έτσι θα συνεχίσουν να πράττουν.

Όσον δε αφορά τον όντως αλλοπρόσαλλο Ερτογάν, σίγουρα κράτη όπως το Ισραήλ και η Ρωσία έχουν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σχέδια ενώ η βραχυπρόθεσμη επικράτηση του του νεοισλαμιστή Τούρκου ηγέτη επηρεάζει αντίστοιχα τις βραχυπρόθεσμες διπλωματικές τους κινήσεις.

Σε τελευταία ανάλυση, εάν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οι Έλληνες «θέλουν» να βρίσκονται υπό τουρκική επικυριαρχία, αυτό συνεκτιμάται δεόντως στις βραχυχρόνιες τακτικές κινήσεις που διαρκώς προσαρμόζονται για να εκπληρώνουν τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες.

Ερχόμαστε τώρα στην σχέση Τουρκίας – Ρωσίας.
Ακούμε για «συγνώμη» του Ερτογάν προς την Ρωσία, για συνεργασία στην Συρία και πολλά άλλα. Δεν άντεξα και πήρα τηλέφωνο τον προαναφερθέντα Ισραηλινό συνάδελφό μου.

"Τι λες" τον ρώτησα.
Δεν μιλήσαμε πολύ γιατί βιαζόταν να εισέλθει στην αίθουσα κάποιου επιστημονικού συνεδρίου που συμμετείχε.
Όμως πρόλαβε και μου είπε: «Σου τα είπα πέρυσι. Η κλίνη του Προκρούστη περιμένει τους αναλώσιμους».
Αυτό δεν σημαίνει, συνέχισε, ότι η Τουρκία δεν βρίσκεται πάνω στην ίδια κλίνη.
Πλην για εσάς είναι ζήτημα άλλης τάξης καθότι ακόμη και εάν η Τουρκία διχοτομηθεί θα παραμείνει ένα ισχυρό περιφερειακό κράτος.
Εσείς θα είστε ισχυροί; Με ρώτησε με νόημα.
Εάν η Κύπρος θα βρίσκεται υπό Τουρκική επικυριαρχία και το Αιγαίο δεν θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ελλάδας, συνέχισε και ολοκλήρωσε, ξέρεις καλύτερα από εμένα ότι στην στρατηγική θεωρία το τι θα ισχύει απαντάται εύκολα.
Όλες οι μεγάλες δυνάμεις, όλες οι περιφερειακές δυνάμεις και όλα τα κράτη θα προσαρμόσουν τις τακτικές και στρατηγικές τους επιλογές ανάλογα και αντίστοιχα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

(Το παρακάτω κείμενό μου φιλοξενήθηκε στα ελληνικά blogs στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου 2015 παραμονές των Εκλογών. Μέχρι και τότε ο κ Βαρουφάκης ήταν επισκέπτης καθηγητής στη Σχολή Lyndon B. Johnson του Πανεπιστημίου του Τέξας στην πόλη Austin όπου Πρόεδρος ήταν ο James Galbraith…Δεν μπορώ να βεβαιώσω ότι συνεχίζουν ως Πρόεδρος ο κ Galbraith και επισκέπτης καθηγητής ο κ Βαρουφάκης…)
Το αναδημοσιεύω με αφορμή τα όσα έτσι στα καλά καθούμενα, προέκυψαν με τις δημόσιες δηλώσεις του κ Galbraith για Plan B/Plan X που φάνηκε να ΕΝΟΧΟΠΟΙΟΥΝ το κ Βαρουφάκη και τις διορθώσεις που φαίνεται να ΕΝΟΧΟΠΟΙΟΥΝ ταυτόχρονα τον κ. Τσίπρα.
Κάποια στιγμή πέρυσι το καλοκαίρι είχε προκύψει θέμα «ΑΜΟΙΒΗΣ» για υπηρεσίες του Αμερικανού καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τέξας κ Galbraith για «υπηρεσίες» στην Ελληνική Κυβέρνηση που δεν ξέρω εάν καταβλήθηκαν)

**************************

Καθώς οδεύουμε προς τις κάλπες την ερχόμενη Κυριακή με τον πρώην Πρωθυπουργό κ Αλέξη Τσίπρα Αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ (χωρίς ίσως την βασικότερη συνιστώσα του πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ) και τον πρώην Τσάρο τα Οικονομίας Καθηγητή κ Γιάνη Βαρουφάκη υποστηρικτή του νεότευκτου Κόμματος της Λαϊκής Ενότητας (που είναι ουσιαστικά η συνιστώσα που αποσχίσθηκε) παραθέτω μερικά κείμενα που θα γεμίσουν τις άδειες ώρες μέχρι το πρωί της Κυριακής (ίσως και λίγο αργότερα).
ακριά από εμένα οποιοσδήποτε συνειρμός, υπαινιγμός ή υπονοούμενο!...

Τα κείμενα αναφέρονται στο Ιανουάριο του 2013 όταν ο κ Τσίπρας επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον (αλλά όχι τον Λευκό Οίκο) και μίλησε στο Ίδρυμα Brookings, ενώ τον ίδιο μήνα ο κ Βαρουφάκης άρχιζε την θητεία του ως επισκέπτης καθηγητής στην Σχολή Lyndon B. Johnson του Πανεπιστημίου του Τέξας όπου πήγε και μίλησε τον Νοέμβριο του 2013 ο κ Τσίπρας.

Ήταν η εποχή που είχαν αρχίσει δειλά-δειλά οι αναφορές τύπου:
Ένθεν «οι Αμερικανοί θέλουν τον Τσίπρα»
Κακείθεν «Ο Τσίπρας είναι άνθρωπος των Αμερικανών» κλπ…

Οι δρόμοι του κ Τσίπρα και του κ Βαρουφάκη ΕΝΩΘΗΚΑΝ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και «χώρισαν» μετά το 62% του ΟΧΙ και τη σύναψη του 3ου ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.

Την ερχόμενη Κυριακή ο πρώτος διεκδικεί και πάλι την Πρωθυπουργία ενώ ο δεύτερος είναι εκτός Βουλής και εκτός εκλογικών συνδυασμών αλλά παραμένει επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας όπου ήταν και είναι καθηγητής ο Dr James Galbraith ο οποίος φέρεται να προσέφερε τις υπηρεσίες του ως (μυστικό) σύμβουλος στους κκ Τσίπρα και Βαρουφάκη…

Καθώς «τα γραπτά μένουν» και είναι δύσκολες οι ώρες της αναμονής, καλή ανάγνωση!

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στο Brookings: «Θα κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρωζώνη – Δεν θα σκίσουμε τις δανειακές συμβάσεις»
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=494389
http://www.enikos.gr/politics/114453,H-omilia-toy-Alexh-Tsipra-sthn-Amerikh.html
http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/653-lr-

Ο Τσίπρας έχασε μια μεγάλη ευκαιρία στη Αμερική είχε δηλώσει αρχές Φεβρουαρίου 2013 ο γνωστός δημοσιογράφος στις ΗΠΑ κ Μιχάλης Ιγνατίου
http://www.aixmi.gr/index.php/o-tsipras-exase-mia-megali-eukairia-stin-ameriki/

Διαφωτιστικό το άρθρο του CNBC με τίτλο «Γιατί αστέρες οικονομολόγοι στηρίζουν Αριστερά Κόμματα στην Ευρώπη»
http://www.cnbc.com/2015/09/10/why-star-economists-support-left-wing-parties-in-europe.html
Εδώ θα εντοπίσει κανείς πέρα aπo τον Νομπελίστα Paul Grugman και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τέξας (Austin) Dr James Galbraith…

Όπως αναφέρει στο βιογραφικό του (σελίδα 2) ο Καθηγητής και πρώην Υπουργός της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κ Βαρουφάκης ήταν επισκέπτης Καθηγητής από τον Ιανουάριο του 2013 και ότι παραμένει μέχρι σήμερα στο Lyndon B. Johnson School of Public Affairs, University of Texas, Austin, Texas
https://varoufakis.files.wordpress.com/2013/10/yvs-english-cv-2013.pdf

Στο Lyndon Β. Johnson of School of Public Affairs, University of Texas, Austin, Texas είχε προσκληθεί και μίλησε ο κ Τσίπρας τον Νοέμβριο του 2013
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=396523

Στην ίδια Σχολή του Πανεπιστημίου του Τέξας ήταν εδώ και χρόνια και παραμένει καθηγητής ο Dr James Galbraith ο οποίος χρημάτισε (μυστικό)Σύμβουλος του κ Βαρουφάκη και του κ Τσίπρα από την ανακήρυξη της Συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι και την πτώση της και την προκήρυξη εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου 2015 (άγνωστο εάν συνεχίζει να είναι «μυστικοσύμβουλός της»…)

***************************************************************************
O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας -Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το Σχέδιο Β ή Σχέδιο Χ του Γ.Βαρουφάκη, ο οποίος προφανώς και δεν ενεργούσε εν αγνοία των Τσίπρα - Παππά, αλλά με την απόλυτη συναίνεσή τους

Η χθεσινή αλήστου μνήμης επέτειος του δημοψηφίσματος που διεξήγε η κυβέρνηση, εορτάστηκε με πανηγυρισμό από το κυβερνητικό κόμμα, του οποίου η ανακοίνωση επιβάλλεται να διδάσκεται σε σχολές πολιτικών επιστημών ως μνημείο συνειδητής παραπλάνησης ενός λαού, ως πράξη ανευθυνότητας που επέφερε αμέτρητα δεινά, αλλά και μικροκομματική «μπαγαποντιά» λόγω αδυναμίας των κ.κ. Τσίπρα και Παππά να ελέγξουν το κόμμα τους.

Δεν είναι μόνον αυτά. Είναι και η απόκρυψη -υποτίθεται πως η πρώτη φορά Αριστερά, πολιτεύεται με διαφάνεια, την οποία επαγγέλθηκε- επιθυμίας κατάλυσης του Συντάγματος και επιβολής μέτρων δικτατορικής υφής, εν ονόματι βεβαίως της δημοκρατίας, την οποία συνήθως επικαλούνται συχνά όσοι την καταλύουν ή όσοι την περιφρονούν.

Αυτά που αποκαλύπτει ο Γκάλμπρεϊθ είναι συνταρακτικά. Να πω αρχικώς, ότι ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ δεν είναι κάποια σπουδαία προσωπικότητα. «Βαποράκι» του συστήματος είναι, ομού με τον Ρουμπινί και άλλους τέτοιους, οι οποίοι αναλόγως του τι συμφέρει στους εργοδότες τους τη μια μέρα υποστηρίζουν το άλφα και την επομένη το αντίθετο.

Ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ διαφέρει στο ότι είναι αχθοφόρος του σπουδαίου ονόματος του πατέρα του, Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ενός εκ των κορυφαίων Αμερικανών κεϋνσιανών οικονομολόγων του 20ου αιώνα, του οποίου τα βιβλία (ιδίως «Η κοινωνία της αφθονίας») ήσαν ευαγγέλια για τους πολιτικούς επιστήμονες και οικονομολόγους περασμένων δεκαετιών.

Όμως, τα εξωθεσμικά κέντρα που ανέπτυξαν έντονη δράση επί Γιώργου Παπανδρέου και Τσίπρα-Παππά, αυτόν, τον Βαρουφάκη και άλλους ομοίους τους μάς έστειλαν εδώ για να παίξουν τα παιχνίδια τους. Και φαίνεται πως ήσαν βρόμικα, με καταστροφικές επιπτώσεις επί του λαού και των επομένων γενεών, δρώντες εν αγνοία του και παραπλανώντας τον, ότι με άλλα ασχολούνται.

Δημοσιεύθηκε εχθές εκτενώς το Σχέδιο Β ή Σχέδιο Χ του τότε υπουργού Οικονομικών, ο οποίος προφανώς και δεν ενεργούσε εν αγνοία των Τσίπρα-Παππά, αλλά με την απόλυτη συναίνεσή τους. Επειδή χωρίς την έγκρισή τους, η επιβολή δικτατορικών μέτρων, δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Προέβλεπαν από κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέχρι εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, επιστράτευση δημοσίων υπαλλήλων και επιστροφή στη δραχμή. Στη Νέα Δραχμή συγκεκριμένα.

Αλλά, και μέτρα για την εγγύηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Δηλαδή τι μέτρα; Στρατιώτες στους δρόμους; Γι’ αυτό του ξέφυγε του Π. Καμμένου και προσπαθούσε μετά να τα μπαλώσει, ότι «ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια» και απορούσαμε όλοι πότε άλλαξε αποστολή ο στρατός και εγγυάται την εσωτερική τάξη; Πολλά εξηγούνται τώρα.

Αυτό ήταν το Σχέδιο Β. Με το Σχέδιο Α, υπάρχει άλλο εκπληκτικό σενάριο, που το διηγείται ο συν-πρωθυπουργός Ν. Παππάς, θέλοντας να απαλύνει τις εντυπώσεις από τις αποκαλύψεις Γκάλμπρεϊθ, και να «καρφώσει» τον Βαρουφάκη:

«Μία ημερομηνία σταθμός ήταν η υπογραφή στις 20 Φεβρουαρίου. Εκεί φτάσαμε με πολλές δυσκολίες γιατί είχαμε πιέσεις στο Eurogroup που προηγήθηκε να συνεχίσουμε με την ολοκλήρωση των υπογεγραμμένων από την κυβέρνηση Σαμαρά. Ήταν από τις πρώτες πολύ σοβαρές δοκιμασίες. (...) Ήταν μία πολύ φρέσκια κυβέρνηση και υπήρχαν εισηγήσεις από το οικονομικό επιτελείο και τον υπουργό Οικονομικών να υπογράψουμε τη συνέχιση του υπάρχοντος προγράμματος. Νομίζω θα ήταν μία οδυνηρή επιλογή την οποία ευτυχώς αποφύγαμε και φτάσαμε στην επέκταση εκείνης της συμφωνίας», είπε ο υπουργός Επικρατείας.
Δηλαδή, αν υπέγραφαν την συμφωνία στις 20 Φεβρουαρίου, που ευχόμασταν όλοι, κατά τον Ν. Παππά θα ήταν καταστροφή, και όπως λέει «ευτυχώς αποφύγαμε και φτάσαμε στην επέκταση εκείνης της συμφωνίας». Εξακολουθούν να παραπλανούν υποστηρίζοντας πως η συμφωνία που μας έφεραν μετά το δημοψήφισμα ήταν καλύτερη (με 86 δισ. ευρώ επί πλέον, και με επιβολή φόρων ασήκωτου βάρους, αλλά και έλλειψη ελπίδας για κάτι καλύτερο).

Υ.Γ. Ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ο Γερμανός ποιητής και φιλόσοφος, έγραψε: «Πρέπει να είσαι κάτι, προτού γίνεις κάτι».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Θανάση Μαυρίδη

Είχε δίκιο ή άδικο ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ζήτησε πρόωρες εκλογές; Είναι γνωστή η επιλογή ορισμένων Δεξιών κύκλων να στηρίξουν αδέξια την κυβέρνηση του Αλέξη.

Λόγω του πάθους τους δεν αντιλήφθηκαν -όπως και στο παρελθόν- τις πραγματικές συνθήκες της Οικονομίας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσο θέλει να μείνει ο Αλέξης στην εξουσία, αλλά πόσο μπορεί. Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες.

Ωστόσο, διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με τον φίλο μου τον Σάκη τον Μουμτζή. Ναι Σάκη, βουλιάζουν. Αλλά μαζί με την κυβέρνηση βουλιάζει και η χώρα. Να τους αφήσουμε; Να πετύχουμε μία περήφανη ιδεολογική νίκη και να χορτάσουμε από ικανοποίηση για την ορθότητα των θέσεών μας; Σύμφωνοι! Και μετά;

Όπως και να συμβεί, Σάκη, θα χρειαστεί στην συνέχεια να καθίσουν όλοι σε ένα τραπέζι για να συζητήσουν. Η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την κρίση δίχως ένα εθνικό σχέδιο, χωρίς την συμμετοχή όλων των δυνάμεων που διαθέτει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, δεν σημαίνει οικουμενικές κυβερνήσεις, δεν σημαίνει ανίσχυρες κυβερνήσεις.

Το ερώτημα είναι το πότε. Σήμερα και με αυτή την κοινοβουλευτική σύνθεση μπορεί να υπάρξει ένας ουσιαστικός διάλογος; Το έκανε ο αστικός χώρος το καλοκαίρι του 2015. Η Νέα Δημοκρατία, υπό την προεδρία του κ. Μεϊμαράκη, αποφάσισε να περπατήσει τον δρόμο της συναίνεσης, να απλώσει χέρι βοήθειας στην δοκιμαζόμενη από τις έριδες κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και να βγάλει έτσι τον Αλέξη Τσίπρα από την δύσκολη θέση.

Και τι συνέβη στην συνέχεια; Ο κ. Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε την περίσταση για να αποποιηθεί τις δικές του πολιτικές ευθύνες για το χαμένο εξάμηνο των διαπραγματεύσεων και για το τρίτο μνημόνιο. Αντί να αναλάβει το κόστος της… αυταπάτης, «φόρτωσε» το τρίτο μνημόνιο στην πλάτη της Νέας Δημοκρατίας και επιχείρησε να κατηγορήσει για τις επιπτώσεις του τρίτου μνημονίου την… τρόικα εσωτερικού. Με αυτό το παρελθόν, ποιος εμπιστεύεται τον Αλέξη Τσίπρα για έναν ειλικρινή διάλογο;

Οι εκλογές θα επαναπροσδιορίσουν τους συσχετισμούς στην Βουλή και θα αποτυπώσουν καλύτερα αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία, έπειτα από το τέλος της εποχής της αυταπάτης. Είναι γεγονός ότι δεν είναι παραγωγικό να έχουμε εκλογές κάθε ένα ή δύο χρόνια.

Η αλλαγή της διάθεσης του εκλογικού σώματος, όπως αυτή διατυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για την πρόκληση εκλογών. Θα συμφωνήσετε, όμως, ότι ζούμε υπό καθεστώς έκτακτων συνθηκών. Μπορεί στο παρελθόν το επιχείρημα αυτό να αποτέλεσε λόγο προσφυγής στις κάλπες, αλλά ίσως είναι η πρώτη φορά που αυτό ισχύει στην πραγματικότητα.

Η κατάσταση στην Οικονομία είναι τόσο άσχημη που ο Αλέξης Τσίπρας θα αναγκαστεί να τραβήξει το χαρτί των εκλογών σε μία προσπάθεια να συγκρατήσει τις εκλογικές του δυνάμεις. Ο χρόνος δουλεύει σε βάρος του και το γνωρίζει. Οι μόνοι που θα ήθελαν ίσως να εξαντλήσει την τετραετία είναι εκείνοι που αισθάνονται σήμερα τυχεροί με τα όποια προνόμια έχουν εξασφαλίσει και δεν θα ήθελαν ως εκ τούτου αυτά να διαταραχθούν από μια ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή. Η δική τους και μόνο προσδοκία δεν είναι πάντως αρκετή για να αποτρέψει το μοιραίο!

Οι εκλογές δεν είναι καλή λύση. Κάθε μέρα, όμως, αποδεικνύεται ότι η παραμονή αυτής της κυβέρνησης στην εξουσία είναι η χειρότερη λύση. Κι αν σε κάτι έχει δίκιο ο φίλος ο Σάκης ο Μουμτζής είναι ότι με αυτούς εδώ δεν μπορείς να συμφωνήσεις σε κάτι. Θα τους δώσεις το χέρι σου και θα χάσεις τα δάκτυλά σου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ασύγγνωστη ελαφρότητα του αριστερισμού και της δημοκοπίας

Του Γιώργου Καραμπελιά
Σήμερα, 5 Ιουλίου, το σύνολο των οργανώσεων του πρώην αντιμνημονιακού χώρου –όσοι  δεν ακολούθησαν τους Τσίπρα-Καμμένο–, από την Ανταρσύα και τους αντιεξουσιαστές  μέχρι  τους κάθε είδους φονταμενταλιστές,  σε όλο το πολιτικό και κοινωνικό  φάσμα, διαδηλώνει εις ανάμνησιν του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Διεκδικώντας μάλιστα την εκπροσώπηση του 62% του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε αυτό στις 5 Ιουλίου 2015.
Και όμως, σήμερα, σε όλες τις δημοσκοπήσεις, το 60% ή 65% των Ελλήνων πολιτών θεωρεί λανθασμένη την απόφαση του περυσινού Ιουλίου. Και αυτό διότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με αποκορύφωμα τα capital controls, διέλυσαν την ελληνική οικονομία, αποεθνικοποίησαν τις ελληνικές τράπεζες, οδήγησαν σε κατάρρευση τη βιομηχανία και τις εξαγωγές, ξεπούλησαν συλλήβδην όλη την εθνική περιουσία, εκτίναξαν τον δανεισμό, με μια συνολική ζημιά που μπορεί και να  ξεπερνάει τα 100 δισ. ευρώμε συνέπεια την παραπέρα φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.
Εντούτοις, αυτό που έχει καταλάβει πλέον η πλειοψηφία των πολιτών παραμένει αδιαπέραστο ταμπού για την “πρωτοπορία”. Η «πρωτοπορία» του λαού δεν «κωλώνει»! Το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος αποτελεί την αφετηρία για τις νέες…  καταστροφές που υπόσχεται στον ελληνικό λαό, παρά τη βούλησή  του!
Διότι, διαφορετικά, τα διάφορα γκρουπούσκουλα, κάθε απόχρωσης, δεν θα είχαν κυριολεκτικώς λόγο ύπαρξης. Τι λόγο ύπαρξης θα είχε ο Λαφαζάνης ή η Ζωή, που συνήργησαν αποφασιστικά σε αυτή την καταστροφή, αν την αναγνώριζαν ως καταστροφή; Θα έπρεπε να αναθεωρήσουν τον ίδιο τον εαυτό τους.
Είναι απολύτως χαρακτηριστικό ότι –τόσο αυτοί όσο και όλοι οι υπόλοιποι οπαδοί του «ανυποχώρητου» ΟΧΙ, από την άκρα αριστερά μέχρι τη Χρυσή Αυγή και τους ορθόδοξους «φονταμενταλιστές»– δεν θέλουν ποτέ να συζητήσουν για τις καταστροφικές συνέπειες του τυχοδιωκτικού δημοψηφίσματος στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αντίθετα, προτιμούν διαρκώς να αναφέρονται στην «προδοσία» του αντιστασιακού φρονήματος των Ελλήνων. Και όμως, αυτό ακριβώς έκανε και σε μεγαλύτερη κλίμακα ο Τσίπρας, διέστρεψε και εκμεταλλεύτηκε το αντιστασιακό φρόνημα του αντιμνημονιακού κινήματος για να κατακτήσει την εξουσία. Ολοκλήρωσε δε την καταστροφή μέσω του δημοψηφίσματος, που του επέτρεψε και το ΟΧΙ να μεταβάλει σε ΝΑΙ και να ανακαταλάβει την εξουσία.
Εν τούτοις οι ζηλωτές του ΟΧΙ, που συχνά μέχρι χθες βρίσκονταν σε κυβερνητικούς θώκους, θέλουν να μας πείσουν πως δεν υπήρξαν αρκετές οι… συμφορές που μας επισώρευσαν, μαζί με τον Τσίπρα, και θέλουν να τις συνεχίσουν και μετά από αυτόν.
Όσοι, ιδιαίτερα πέρσι το καλοκαίρι και πριν τη μεγάλη «κυβίστηση» της 12ης Ιουλίου 2015, είχαν χαρακτηρίσει, όπως και εμείς, εγκληματικό, ως προς τις συνέπειές του, ένα δημοψήφισμα που στήθηκε σε μία εβδομάδα, αντιμετώπισαν έναν καταιγισμό ύβρεων χωρίς προηγούμενο. «Μνημονιακοί», «ναινέκοι» και άλλα παρόμοια, εκτοξευόμενα συχνά από βολεψάκηδες και άκαπνους, που αιφνιδίως έγιναν αντισυστημικοί – επαναστάτες!
Και όμως, παρά τη μεγάλη «κωλοτούμπα» που επακολούθησε, συνέχιζαν και συνεχίζουν ακόμα να υπερασπίζονται εκείνη την επιλογή τους, καταχωρίζοντας απλώς τον Τσίπρα στους «αποστάτες». Και προφανώς δεν εξηγούν καθόλου πώς ήταν δυνατό αυτή η τόσο υψηλή αντισυστημική «συνειδητοποίηση» των «μαζών» να καταλήξει σε υπερψήφιση, μετά από σαράντα ημέρες, του ίδιου του «αποστάτη Τσίπρα» και στην καταψήφιση  των αντισυστημικών, εκτός μόνον της Χρυσής Αυγής!
Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα εξέφραζε όντως μια πραγματική αντίδραση στους εκβιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και  μια απέχθεια προς την πλειοψηφία των εκφραστών του ΝΑΙ. Ωστόσο, δεν εμπεριείχε το υψηλό αντιστασιακό δυναμικό που υποθέτουν οι σημερινοί εμμονικοί εκείνου του ΟΧΙ, διότι τότε άλλα θα ήταν τα αποτελέσματα των εκλογών – και τουλάχιστον ο Λαφαζάνης και η Ζωή θα είχαν εισέλθει στη Βουλή. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, και μάλιστα ενάντια και στη δική μας επιθυμία, διότι η ύπαρξη της ΛΑΕ στη Βουλή, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, θα αποτελούσε όντως ανάχωμα σε όλα τα ξεπουλήματα που ακολούθησαν. (Γι’ αυτό και υποβάλαμε μάλιστα και σε σφοδρή κριτική άλλους «απογοητευμένους» του ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμπαρατάχθηκαν με τη ΛΑΕ, ώστε να εμποδίσουν την ηγεμονία των Τσίπρα-Καμμένου). Το τελικό συμπέρασμα λοιπόν είναι πως το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος αποτελούσε, για ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, μια αρκετά «φτενή» στην πραγματικότητα επιλογή, γι’ αυτό και μπόρεσε  να  μεταβληθεί σχεδόν αστραπιαία σε ΝΑΙ στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Εν τέλει, μόνο ένα μικρό ποσοστό –απολύτως μειοψηφικό– από τους υποστηρικτές του ΟΧΙ εξέφραζε μια θεμελιακή αντισυστημική στάση και παγιδεύτηκε από τον Τσίπρα, και αυτό επέλεξε στη συνέχεια είτε την οδό της αποχής ή έστω της ψήφου στη ΛΑΕ, και αυτό ακριβώς το ποσοστό προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα κάθε είδους γκρουπούσκουλα.
Η επίκληση του «αντιστασιακού ήθους», της «Αριστεράς», της «τιμής» της και άλλων ανάλογων επιχειρημάτων είναι αναγκαία ώστε να συγκαλυφθεί το θεμελιώδες ερώτημα: Η άνοδος της «Αριστεράς», το αντιστασιακό «δημοψήφισμα», μπορούν άραγε να αντισταθμίσουν όλες τις αθλιότητες και τις καταστροφές ενάμιση χρόνου διακυβέρνησης; Και η άρνηση να τεθεί καν αυτό το ερώτημα, quid pro quo –ποιόν δηλαδή συμφέρει–, οδηγεί αναπόφευκτα όλους του υποστηρικτές της αντιστασιακής υφής του ΟΧΙ, ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις, στη συγκάλυψη ή την υποβάθμιση των καταστροφών που επισώρευσε αυτό το μοιραίο δημοψήφισμα. Τί σήμαιναν οι έλεγχοι κεφαλαίου στις τράπεζες, ο νέος δανεισμός, η απαξίωση των τραπεζών, η νέα ανακεφαλαιοποίηση, η εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, η φορολογική καταιγίδα κ.λπ. κ.λπ.; Και όμως, οι υποστηρικτές του αντιστασιακού ΟΧΙ τα αποσυνδέουν στην πραγματικότητα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να διατηρηθεί αλώβητη η ιδεοληψία τους.
Στην καλύτερη περίπτωση, δε, υποστηρίζουν πως, «έτσι θα συνέβαινε, όποιος και αν ήταν στην κυβέρνηση»! Και αμέσως θέτουν το επόμενο ερώτημα: «Και τι θα γίνει μετά;», αν δηλαδή φύγουν οι άθλιοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Υπονοώντας, εν τέλει, πως οι Συριζαίοι είναι προτιμότεροι από τον «Κούλη»: «Προδότες ή όχι, είναι δικοί μας»! Γι’ αυτό εξάλλου κάποιος φίλος τους έχει προσφυώς αποκαλέσει «καιμετάδες»! Και όμως, οι ίδιοι υποστηρίζουν συχνά-πυκνά πως ο ΣΥΡΙΖΑ απαξιώνει οριστικά την Αριστερά στην Ελλάδα. Μήπως όμως απαξιώνει και τα δημοψηφίσματα; Τότε η διατήρησή του στην εξουσία δεν βαθαίνει αυτή την απαξίωση της αριστεράς και των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών;
Το ίδιο επιχείρημα –η επίκληση του «αντιστασιακού ήθους» του λαού και η ανάγκη συμπόρευσης με αυτό– είχε χρησιμοποιηθεί ήδη στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, ενάντια στους ελάχιστους που, στο «αντιμνημονιακό στρατόπεδο», θεωρούσαμε καταστροφική τη διενέργεια εκλογών και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
Τα όσα ακούσαμε δεν περιγράφονται. Σύσσωμη η Αριστερά, ακόμα και αντισυστημικοί της Ορθοδοξίας, «Αριστεροί πατριώτες», οι «δεξιοί πατριώτες» –λόγω Καμμένου–,  τα υποβρύχια των Αμερικανών, και tutti  quanti  μας αντιμετώπιζαν είτε ως αποστάτες του «αντιμνημονιακού αγώνα», είτε, στην καλύτερη περίπτωση, ως «κολλημένους», εξαιτίας του μίσους μας ή ίσως και του «φθόνου» μας για τον «χαρισματικό» Αλέξη!
Μέσα σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο ψυχρανθήκαμε με πάρα πολλούς, ακόμα και φίλους δεκαετιών με καλές προθέσεις, ιδιαίτερα με  αφορμή το δημοψήφισμα. Και σήμερα, οι πιο καλοπροαίρετοι και οι αυθεντικά πατριώτες κατανoούν ή αρχίζουν να κατανοούν την πραγματική υφή του ζητήματος.
Επιμένουμε τόσο σε αυτό το θέμα διότι τα αντιμνημονιακά γκρουπούσκουλα, ακόμα και ένα χρόνο μετά, συνεχίζουν να προβάλλουν μεταχρονολογημένα τη διχαστική λογική του δημοψηφίσματος, όχι μόνο απέναντι στον “αποστάτη Τσίπρα” αλλά και απέναντι στο 38% των Ελλήνων που ψήφισαν ΝΑΙ, τους οποίους χαρακτηρίζουν διαπλεκόμενους. Και όμως, υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι που ψήφισαν ΝΑΙ, αναλογιζόμενοι τους κινδύνους για τη χώρα, και είχαν πολλούς λόγους να το κάνουν απέναντι σε έναν Βαρουφάκη και έναν Τσίπρα, και όχι γιατί ήταν διαπλεκόμενοι.  Εξ άλλου, ήδη πέρυσι, υπήρξαμε πάρα πολλοί που απορρίψαμε το δημοψήφισμα και τη διλημματική λογική του, καλώντας σε αποχή ή λευκό. Και σήμερα, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού συμφωνεί μαζί μας, είτε πέρυσι ψήφισε ΟΧΙ είτε ΝΑΙ, είτε απείχε: το δημοψήφισμα αυτό επιδείνωσε τη ζωή μας και στο κάτω κάτω άλλα είναι τα προβλήματά μας σήμερα, είναι οι τελεσίδικες πλέον συνέπειες της διακυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, ενώ η διχαστική τυμβωρυχία είναι χωρίς αντικείμενο. Αλλά όσοι έχουν χτίσει την πολιτική τους καριέρα πάνω στα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, και από τις δύο πλευρές του οδοφράγματος, λογικό είναι να συνεχίζουν πάνω στην ίδια λογική μέχρι το τέλος. Αυτό έκαναν και πέρυσι, με το δημοψήφισμα, αυτό όμως δεν μπορούν, όσο και να πασχίζουν, να κάνουν φέτος.
Εν κατακλείδι, και αναφέρομαι στους καλοπροαίρετους, όσο οι προερχόμενοι από τον αντιμνημονιακό χώρο αρνούνται να υποβάλουν σε κριτική τη διαλεκτική του μοιραίου αυτού δημοψηφίσματος δεν θα μπορούν να πραγματοποιήσουν τα βήματα που είναι αναγκαία για τη συνέχεια. Αν δεν δεχτείς πως η καταστροφή του τραπεζιτικού συστήματος της χώρας, η συρρίκνωση των συντάξεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και όλα όσα ακολούθησαν βαραίνουν περισσότερο στη ζυγαριά από κάποιες εγωιστικές εμμονές, τότε δεν μπορεί να γίνει κανένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.
Προϋπόθεση για κάθε μεγάλο βήμα είναι να αποδεικνύεις έμπρακτα, βαδίζοντας και ενάντια στο παρελθόν σου, όπως κάναμε εμείς άλλοτε, πως υπέρτατος νόμος πρέπει να είναι το συμφέρον της πατρίδας, salus patriae, και όχι εκείνο του κόμματος, της ιδεολογίας, της ιδεοληψίας. Το βάρος της γυμνής αλήθειας και όχι η ασύγγνωστη ελαφρότητα του αριστερισμού και της δημοκοπίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Για γραβατωμένα λαμόγια του απόλυτου τίποτα, μίλησε χθες (έγραψε στο facebook) ο τραμπούκος του υπουργείου Υγείας. 
Κι εδώ πιά θαυμάζεις:  Άλα του! Γνώστης και του internet ο ουρακοτάγκος!

Τώρα, αν είχε κάποιους συγκεκριμένους στο μυαλό του όταν το έγραφε (άλα του, γραφή κι ανάγνωση ο νεάντερταλ!), πολύ πιθανόν.
Εμάς όμως κάπου πάει το μυαλό μας: Στην Βουλή.
Εκεί θα βρεις τα περισσότερα λαμόγια με γραβάτα.
Ακολουθούν οι τράπεζες, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, ο χώρος των μεγάλων επιχειρήσεων, τα κόμματα βεβαίως-βεβαίως...
Κι ακολουθεί ο "ο πνευματικός κόσμος" του συστήματος, όχι γιατί υπολείπεται σε επιδόσειςαλλά γιατί εκεί, για το "ξεκάρφωμα", φοράνε λιγότερο γραβάτα.

Και βέβαια είναι γνωστό πως οι πάσης φύσεως απατεώνες προτιμούν την γραβάτα για να δείχνουν σοβαροί και αξιόπιστοι, όπως ακριβώς κάνουν  οι πολιτικοί, που είναι οι πιό επαγγελματίες απατεώνες στον ελληνικό χώρο.

Όμως εδώ, είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο παράδοξο:  
Καταγγέλουν και αφορίζουν την γραβάτα σημειολογικά, για να δείξουν πως ξεχωρίζουν, αυτοί που είναι ακόμα χειρότεροι: Οι πρώτη φορά προδότες, οι συνέχεια ψεύτες, οι γεννημένοι τραμπούκοι.

Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια εκτός εξουσίας ονειρεύονταν την στιγμή που θα γίνουν κι αυτοί επίσημα λαμόγια του κράτους, με καρέκλες και παρατρεχάμενους, με εξουσία, θράσος και σταρχιδισμό χιλίων πιθήκων, την καταγωγή τους απ' τους οποίους δεν γίνεται βέβαια να κρύψουν.

Όσο για το "απόλυτο τίποτα", το πέτυχε διάνα ο τραμπούκος νεάντερταλ ο επιτετραμμένος να φυλάει την Υγεία μας.
Άλλωστε τόσα χρόνια κοιτώντας στον καθρέφτη έμαθε πιά ν' αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά τα λαμόγια του απόλυτου τίποτα, είτε γραβατωμένα είτε ξεγραβάτωτα, είτε με τα σώβρακα.

Εμείς; Μάθαμε πιά να τα αναγνωρίζουμε

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με προοπτική να αρχίσει αύριο Πέμπτη η επεξεργασία του στην αρμόδια Επιτροπή και να ψηφιστεί έως τις 20 Ιουλίου, κατατέθηκε χθες το βράδυ στη Βουλή το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος και την απόκτηση δικαιώματος εκλέγειν στην ηλικία των 17 ετών. Πρόκειται για μια αλλαγή που επί της ουσίας δίνει το δικαίωμα της ψήφου ακόμη και σε 16άρηδες μαθητές, καθώς προβλέπει ότι αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγειν όσοι το έτος που διεξάγονται εκλογές διανύουν (και όχι απαραιτήτως έχουν συμπληρώσει) το 17ο χρόνο της ηλικίας τους. Παρεμπιπτόντως επισημαίνεται ότι με το σημερινό σύστημα μπορούσαν ήδη να ψηφίσουν και 17άρηδες, καθώς η αντίστοιχη πρόβλεψη ήταν δικαίωμα ψήφου να έχουν όσοι μαθητές συμπληρώνουν τα 18 χρόνια κατά το έτος των εκλογών, δηλαδή ακόμη και μετά την ημερομηνία διεξαγωγής τους.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, δηλαδή την καθιέρωση της απλής αναλογικής με την κατάργηση του «μπόνους» των πενήντα εδρών στο πρώτο κόμμα, που εισηγείται η κυβέρνηση, ο στόχος της συγκέντρωσης 200 θετικών ψήφων –όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα–, προκειμένου να εφαρμοστεί από τις αμέσως επόμενες εκλογές, μοιάζει οριστικά να μην επιτυγχάνεται. Και τούτο διότι το άθροισμα των βουλευτών που έχουν ήδη προαναγγείλει ότι θα καταψηφίσουν την απλή αναλογική είναι 102 βουλευτές: οι 75 της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι 16 της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (δεν συμπεριλαμβάνεται ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θαν. Θεοχαρόπουλος, που δήλωσε ότι θα υπερψηφίσει), οι 10 του Ποταμιού και ο Χ. Θεοχάρης από τους ανεξάρτητους.

Υπογραμμίζεται κάτι που επισήμαιναν χθες οι περισσότεροι συνταγματολόγοι, όπως βέβαια και στελέχη της κυβέρνησης. Σε αντίθεση με τα άρθρα που αφορούν την απλή αναλογική, η διάταξη για την ψήφο στα 17 μπορεί άμεσα να εφαρμοστεί και με την απλή πλειοψηφία έστω των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς δεν θεωρείται από το Σύνταγμα ως αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Επομένως, μπορεί να εφαρμοστεί ήδη από τις επόμενες εκλογές. Κατά τα λοιπά υπενθυμίζεται ότι θετική με την απλή αναλογική έχει δηλώσει η Eνωση Κεντρώων, ενώ το ΚΚΕ καίτοι λαμβάνει αποστάσεις από την κυβερνητική επιλογή, όλα δείχνουν ότι θα υπερψηφίσει την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών έστω και με τη διατήρηση του ορίου του 3% για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή. Κάτι ανάλογο, άλλωστε, αναμένεται να πράξει και η Χρυσή Αυγή, αν και δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την τελική της απόφαση.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο που δημοσίευσε το Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής μεταρρύθμισης στην ιστοσελίδα Opengov προβλέπει:

Αρθρο 1
Ηλικία κτήσης δικαιώματος εκλέγειν

Η παράγραφος 1 του άρθρου 4 του π.δ. 26/2012 (ΦΕΚ Α’ 57) «Κωδικοποίηση σ' ενιαίο κείμενο των διατάξεων της νομοθεσίας για την εκλογή βουλευτών» αντικαθίσταται ως εξής: «1. Το δικαίωμα του εκλέγειν έχουν οι πολίτες Έλληνες και Ελληνίδες που συμπλήρωσαν το δέκατο έβδομο έτος της ηλικίας τους.»

Άρθρο 2
Καθιέρωση της αναλογικής εκπροσώπησης των κομμάτων

1. Η παράγραφος 1 του άρθρου 6 του ν. 3231/2004 (Α’ 45), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 του ν. 3636/2008 (A’ 11) και κωδικοποιήθηκε στο άρθρο 99 παρ. 2 του π.δ. 26/2012 (A’ 57), αντικαθίσταται ως εξής:

1. Για τον καθορισμό των εδρών που δικαιούται κάθε εκλογικός σχηματισμός, το σύνολο των ψήφων που συγκέντρωσε στην Επικράτεια πολλαπλασιάζεται με τον αριθμό 300. Το γινόμενο τους διαιρείται με το άθροισμα των έγκυρων ψηφοδελτίων που συγκέντρωσαν στην Επικράτεια όσοι σχηματισμοί συμμετέχουν στην κατανομή των εδρών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5. Οι έδρες που δικαιούται κάθε σχηματισμός στην

Επικράτεια είναι το ακέραιο μέρος του πηλίκου της διαίρεσης. Αν το άθροισμα των ως άνω ακέραιων μερών των πηλίκων υπολείπεται του αριθμού 300, τότε παραχωρείται, κατά σειρά, ανά μία έδρα και ως τη συμπλήρωση αυτού του αριθμού στους σχηματισμούς, των οποίων τα πηλίκα εμφανίζουν τα μεγαλύτερα δεκαδικά υπόλοιπα.»

2. Οι παράγραφοι 2 και 3 του άρθρου 6 του ν. 3231/2004 (Α’ 45), όπως τροποποιήθηκαν με το άρθρο 1 του ν. 3636/2008 (A’ 11)και κωδικοποιήθηκαν στο άρθρο 99 παρ. 3 και 4, αντίστοιχα, του π.δ. 26/2012 (A’ 57), καταργούνται.

3. α) Ο τίτλος του άρθρου 8 του ν. 3231/2004 (Α’ 45), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 του ν. 3636/2008 (A’ 11),αντικαθίσταται ως εξής: «Κατανομή εδρών στις εκλογικές περιφέρειες»
β) Αντιστοίχως, ο τίτλος του άρθρου 100 του π.δ. 26/2012 (Α’ 57)αντικαθίσταται ως εξής: «Κατανομή εδρών επικρατείας - Κατανομή εδρών στις εκλογικές περιφέρειες»

4. α) Η παράγραφος 4 του άρθρου 8 του ν. 3231/2004 (Α' 45), όπως κωδικοποιήθηκε στο άρθρο 100 παρ. 7 του π.δ. 26/2012 (Α'57), αντικαθίσταται ως εξής:
«4. Τυχόν αδιάθετες έδρες διεδρικών και τριεδρικών εκλογικών περιφερειών διατίθενται, κατά σειρά και ανά μία, στον εκλογικό σχηματισμό που εμφανίζει σε καθεμία από αυτές τα μεγαλύτερα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα ψήφων. Εάν σε κάποιο εκλογικό σχηματισμό διατεθούν συνολικά περισσότερες έδρες από όσες δικαιούται, σύμφωνα με το άρθρο 6 του παρόντος νόμου, οι πλεονάζουσες αφαιρούνται, ανά μια, από τις τριεδρικές περιφέρειες και αν υπάρξει ανάγκη από τις διεδρικές, στις οποίες ο συνδυασμός αυτός κατέλαβε έδρα, σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο, εμφανίζοντας τα μικρότερα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα ψήφων».

β) Το πρώτο και δεύτερο εδάφιο της παρ. 5 του άρθρου 8 του ν. 3231/2004 (Α' 45), όπως κωδικοποιήθηκαν στο άρθρο 100 παρ. 8 του π.δ. 26/2012 (Α'57), αντικαθίστανται ως εξής:
«5. Οι εκλογικές περιφέρειες που εξακολουθούν να έχουν αδιάθετες έδρες διατάσσονται κατά φθίνoυσα σειρά, με βάση τα μετά την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου εναπομείναντα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα ψήφων του εκλογικού σχηματισμού με το μικρότερο αριθμό εγκύρων ψηφοδελτίων στην επικράτεια που δικαιούται έδρα σύμφωνα με το άρθρο 5. Στον εκλογικό αυτό σχηματισμό παραχωρείται ανά μία έδρα από καθεμία από αυτές τις εκλογικές περιφέρειες και ως τη συμπλήρωση του αριθμού των εδρών που αυτός δικαιούται, σύμφωνα με το άρθρο 6.»

Άρθρο 3
Καταργούμενες διατάξεις

Από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου καταργούνται οι διατάξεις των άρθρων 1 και 2 του ν. 3636/2008 (Α’ 11), καθώς και κάθε γενική ή ειδική διάταξη που είναι αντίθετη με τις διατάξεις του παρόντος ή ρυθμίζει τα θέματα αυτά με άλλον τρόπο.

Άρθρο 4
Έναρξη ισχύος

Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ειδικά η ισχύς των άρθρων 2 και 3 αρχίζει από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, των ανωτέρω άρθρων εφαρμοζομένων από τις αμέσως επόμενες γενικές βουλευτικές εκλογές, οποτεδήποτε και αν αυτές διεξαχθούν, τηρουμένων των προϋποθέσεων της παραγράφου 1 του άρθρου 54 του Συντάγματος, ήτοι της υπερψήφισης του παρόντος άρθρου από την πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε όλους όσοι παρακολουθούν τη διαδικασία του ξεφλουδίσματος της δύσκαμπτης υπερεθνικής κατασκευής που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ενωση έχει γίνει κατανοητό το γεγονός ότι αυτό οφείλεται και σε μια κάστα Γερμανών σαν τον κ. Σόιμπλε. Τούτη η «παρέα» δεν είναι ευάριθμη στην οικονομική, στην πνευματική και την πολιτική ελίτ της χώρας. Αντιθέτως, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι οι δυστοπικοί άνθρωποι είναι πλειοψηφία στην άρχουσα τάξη της «ατμομηχανής» της Ευρώπης.

Αυτοί συμπεριφέρονται σαν να έχουν αναρίθμητα απωθημένα. Οι πράξεις τους, οι απόψεις τους αλλά και το ύφος τους μαρτυρούν ότι πάσχουν από κρίσεις... μεγαλείου και διαθέτουν σε πλεόνασμα τοξικές απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική.

Σε παρελθόντες αιώνες το προαναφερθέν ύφος και ήθος εξουσίας μπορούσε να... αντέξει για πολύ καιρό. Η Ιστορία δεν «έτρεχε» με τους σημερινούς ρυθμούς, εκείνους τους φρενήρεις τους οποίους επιβάλλουν η ταχύτητα στην επικοινωνία και η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας.

Στον 21ο αιώνα οι εξελίξεις συχνά είναι ταχύτερες από τη δυνατότητα περιγραφής τους και εμπέδωσης των νέων δεδομένων από το κοινό. Μια σημαντική εξέλιξη στο ευρωπαϊκό σίριαλ της απελευθέρωσης δυνάμεων και συνειδήσεων από τα δεσμά της μοναδικής αλήθειας της γερμανικής ηγεμονίας είναι το ουγγρικό δημοψήφισμα το οποίο θα γίνει στις 2 Οκτωβρίου.

Η πρωτοβουλία της διεξαγωγής ανήκει στον πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπάν και το ερώτημα που θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες αφορά το μεταναστευτικό ζήτημα και είναι το εξής: «Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ενωση να θεσπίσει την υποχρεωτική μετεγκατάσταση μη Ούγγρων πολιτών στην Ουγγαρία χωρίς την έγκριση του ουγγρικού Κοινοβουλίου;»

Η ελληνική περιπέτεια, η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης των θεσμών της Ε.Ε., το Brexit και η άκαμπτη στάση του Βερολίνου έχουν προβληματίσει εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους, που θέλουν να ξαναγίνουν αφεντικά στον τόπο τους και να ορίζουν εκείνοι και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους τις μοίρες των χωρών τους.

Ενός δημοψηφίσματος μύρια άλλα παρόμοια νέα έπονται. Η χειραφέτηση πατρίδων και λαών δεν απέχει πολύ.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Προχθές, ακούγοντας την αναμετάδοση από τον ανταποκριτή της ΕΡΤ στην έκτακτη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής για το Brexit, διαπιστώνει κανείς το πόσο δεσμευμένη στην κυρίαρχη στην Ευρώπη, ‘γερμανική’ εκδοχή ερμηνείας είναι η ματιά του ελληνικού κατεστημένου πάνω στα γεγονότα. Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ, μιλούσε για την πανευρωπαϊκή ανάδυση μιας νέας ‘εθνολαϊκιστικής’ (sic!) και ευρωσκεπτικιστικής δεξιάς, που απειλεί να βυθίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: Μια ‘αφήγηση’ της σημερινής ευρωπαϊκής πραγματικότητας, που απλώς επαναλαμβάνει με άλλα λόγια την θέση του θυμωμένου για τις ‘ευρωσκεπτικιστικές αποστασίες’ –όπως τις χαρακτήρισε σε συνέντευξή του στην Λε Μοντ, στις 21 Μαΐου– Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ.
 
Του Γιώργου Ρακκά
 
Οι ιθύνοντες της Ευρώπης προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα τελευταία γεγονότα, η άνοδος του Γκερτ Βίλντερς στην Ολλανδία, εκείνη της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, η παρ ολίγον εκλογή του ακροδεξιού υποψήφιου στην προεδρεία της Αυστρίας, αλλά και οι επιτυχίες που έχει καταγράψει το Afd στη Γερμανία, αποτελούν ένα είδος ενδημικού ιού ο οποίος, εφόσον αντιμετωπιστεί, θα εξαφανιστεί με την ίδια ταχύτητα με την οποία εμφανίστηκε.

Είναι άραγε όμως έτσι τα πράγματα; Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που η ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τίθεται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπό την άμεση κρίση της λαϊκής βούλησης, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, απορρίπτεται με θεαματικότερες ή λιγότερο θεαματικές ανατροπές. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνον τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή που ξέσπασε η ευρωπαϊκή κρίση, αλλά ήδη από το 2005 όταν οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί θα απορρίψουν με δύο διαδοχικά δημοψηφίσματα την απόπειρα θέσπισης ενός Ευρωσυντάγματος, ενταφιάζοντας μια πρώτη απόπειρα των Γερμανών να δώσουν μια αποφασιστική ώθηση στην εκδοχή μιας ομοσπονδιακής «Ευρώπης των περιφερειών».

Σε όλες τις περιπτώσεις αναδεικνύεται ένας κοινός κανόνας: Τα «ΟΧΙ» που ακούγονται τέμνουν οριζόντια τον κομματικό χάρτη, και εκφράζονται ως ανταρσία μιας μεγάλης μερίδας της εκλογικής βάσης των πολιτικών κομμάτων εναντίον των ηγεσιών τους, οι οποίες ευθυγραμμίζονται με τις επιταγές του κατεστημένου: Είναι ‘πληβειακά ΟΧΙ’ με τον σκληρό τους πυρήνα να εντοπίζεται στα εντυπωσιακά ποσοστά που πετυχαίνουν στις φτωχότερες περιοχές, προάστια και συνοικίες των ευρωπαϊκών χωρών.

Και αποτελούν ένα είδος ‘εξέγερσης’ των χαμένων της ευρωπαϊκής ενοποίησης απέναντι σε μια ‘ενιαία σκέψη’ που εκφράζεται συμπαγώς και εν χορώ από όλες τις μερίδες του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου – τα ΜΜΕ, την διανόηση, τον πολιτικό κόσμο, την συντριπτική πλειοψηφία του επιχειρηματικού κόσμου, ιδίως, εκείνων των συμφερόντων που βρίσκονται στην αιχμή της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης.

Η ερμηνεία του ‘εθνολαϊκισμού’ αποτυγχάνει να συλλάβει αυτές τις πραγματικότητες, και εν τέλει πέφτει η ίδια θύμα των απώτερων στοχεύσεών της: Κατασκευασμένη περισσότερο για να αποτελέσει ένα προπαγανδιστικό παρά ερμηνευτικό εργαλείο, η ερμηνεία του εθνολαϊκισμού’ εν τέλει πέφτει θύμα της ίδιας της προπαγάνδας, λαμβάνοντας ως πραγματικότητα την πολεμική που εξαπολύει στις –πλέον γενικευμένες– τάσεις αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το ίδιο συμβαίνει και με το Brexit, οπότε, θα ήταν καλύτερο να επιστρέψουμε σε περισσότερο ‘παραδοσιακά’ εργαλεία προκειμένου να κατανοήσουμε το τι συνέβη στην Βρετανία. Και αντί να βυθιζόμαστε σε μια ατέρμονη περιπτωσιολογία του «ποιος είπε τι» –στηλιτεύοντας προσωπικότητες όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ– μπορούμε να αφήσουμε τις ίδιες τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες του Brexit να μιλήσουν από μόνες τους.

Η ακτινογραφία του Brexit

Η ‘μεγάλη’ εικόνα των αποτελεσμάτων για το βρετανικό δημοψήφισμα είναι λίγο-πολύ γνωστή: Η Σκωτία ψήφισε εντός, το ίδιο έπραξε και η Βόρειος Ιρλανδία –για ευνόητους λόγους• το μεγαλύτερο μέρος της Αγγλίας και της Ουαλίας, θα ψηφίσει «εκτός» με την εξαίρεση ορισμένων χαρακτηριστικών εξαιρέσεων όπως το Λονδίνο, το Λήντς, και η Οξφόρδη.

Πίσω από αυτήν την γεωγραφική κατανομή, κρύβεται μια εκλογική πραγματικότητα μιας βαθιά διχασμένης κοινωνίας –και το ζήτημα είναι ποιες ακριβώς είναι οι διαιρετικές τομές που παράγουν αυτόν τον διχασμό.

Με την βοήθεια των αναλύσεων που δημοσιοποιήθηκαν την επαύριο της επικράτησης του Brexit, μπορούμε να συνάγουμε μια ασφαλή εικόνα γι’ αυτές:

Α) Χάσμα των γενεών. Είναι αλήθεια ότι οι νεώτερες ηλικίες τάχθηκαν υπέρ της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Το 73% όσων βρίσκονται μεταξύ 18 και 24, το 62% των 25-34, και το 52% των 35-44. Αντίθετα υπήρξαν τα αποτελέσματα για όσους είναι πάνω από 45: 56% για τους 45-54, 57% για τους 55-64, και 60% για τους 64+. Η μεγάλη αποχή, επίσης, των μικρότερων ηλικιών καταδεικνύει και την ύπαρξη μιας μεγάλης μερίδας περιθωριοποιημένης νεολαίας – οι επονομαζόμενοι και Τσάβς (Chavs)– γόνους της Λευκής Εργατικής Τάξης, φορείς μιας ιδιάζουσας λούμπεν κουλτούρας, που τελούν σε συνθήκες ολοκληρωτικού αποκλεισμού από τα τεκταινόμενα της βρετανικής κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση δεν υπήρξε διαφοροποίηση με βάση το φύλο: Άνδρες και γυναίκες ψηφίσαν σε απόλυτη αντιστοιχία με το γενικό αποτέλεσμα (48%-52%).

Β) Μορφωτικές και Κοινωνικές διαιρέσεις. Και εδώ η εικόνα είναι απολύτως καθαρή. Οι φτωχότεροι και οι λιγότερο μορφωμένοι τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του Brexit: To 57% των πτυχιούχων πανεπιστημίου, τάχθηκε υπέρ της παραμονής, όπως και το 64% των κατόχων ανώτερων τίτλων (μεταπτυχιακών και διδακτορικών). Αντίστροφα υπήρξαν τα αποτελέσματα για τους απόφοιτους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται και σε σχέση με την κοινωνική διαστρωμάτωση: Η ανώτερη, και η ανώτερη μεσαία τάξη (μάνατζερ, διαχειριστές, επαγγελματίες υψηλών και μέσων, υψηλών εισοδημάτων) τάχθηκε κατά 57% υπέρ της παραμονής. Η κατώτερη μεσαία τάξη (μεσσαίοι και κατώτεροι υπάλληλοι, επαγγελματίες κ.ο.κ.) ψήφισε κατά 51% έξοδο, ενώ κατά 64% ψήφισαν οι ειδικευμένοι, οι ημι-ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι εργάτες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι λοιποί εξαρτώμενοι της Πρόνοιας.

Γ) Πολιτισμικές διαιρέσεις. Καθώς στο πλαίσιο της κυρίαρχης πολυπολιτισμικής λογικής, οι πολιτισμικές διαιρέσεις τελούν εν είδει ταμπού, βρίσκουμε ελάχιστη ή καθόλου αναφορά σε αυτές, τουλάχιστον στα κατεστημένα ΜΜΕ. Εντούτοις, και εδώ η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Οι Λευκοί Άγγλοι ψήφισαν κατά 53% έξοδο, οι Ασιάτες κατά 67% παραμονή, οι μαύροι 58% παραμονή• οι χριστιανοί, έξοδο κατά 58%, και οι μουσουλμάνοι τάχθηκαν με συντριπτικά ποσοστά υπέρ της παραμονής (7 στους 10, 70%).

Δύο κόσμοι

Η κοινωνική και δημογραφική ανάλυση της βρετανικής ψήφου αναδεικνύει την ύπαρξη δύο διαφορετικών κόσμων μέσα στην βρετανική κοινωνία. Και λέμε κόσμων, καθώς απ’ ό,τι φαίνεται η συγκρότησή τους διαπερνάει κάθετα την κοινωνική διαστρωμάτωση:

Από την μία, στο στρατόπεδο της «παραμονής», στέκεται ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης• περιλαμβάνει την νέα πολυπολιτισμική βάση της βρετανικής κοινωνίας –το μωσαϊκό των μεταναστευτικών κοινοτήτων–, την μεσοστρωματική νεολαία, την πολυεθνική στρατιά των λευκών κολάρων που εργάζονται στην Αγγλία, και καταλήγει στην αφρόκρεμα της Οξφόρδης (70,3% υπέρ της παραμονής) και του Δυτικού Λονδίνου –το Σίτυ (75,3%), το Ίλιγκτον (75,2%) και το Κάμντεν (74,9%), έδρες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των μεγάλων δικηγορικών και λογιστικών γραφείων και της λεγόμενης ‘δημιουργικής βιομηχανίας’ (design, ΜΜΕ, τέχνες κ.ο.κ.).

Στον αντίποδα, στέκονται «αυτοί που έχουν μείνει πίσω» – καταπώς τους αποκαλούν τα βρετανική ΜΜΕ• οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης, οι μεγαλύτερες γενιές που μεγάλωσαν μέσα στο μεταπολεμικό περιβάλλον της παντοδυναμίας του εθνικού κράτους, του κεϋνσιανισμού, της σταθερής απασχόλησης, το λευκό προλεταριάτο και οι άνεργοι, τα στρώματα των μικροϊδιοκτητών.
Πουθενά δεν αντικατοπτρίζεται τόσο ανάγλυφα αυτός ο ‘νέος κόσμος’ της παγκοσμιοποίησης, όσο στο Δυτικό Λονδίνο: Μια ‘παγκόσμια πόλη’, κατά την Σάσκια Σάσεν –η 5η μεγαλύτερη στον κόσμο– με μητροπολιτικό ΑΕΠ όσο το αντίστοιχο της… Σουηδίας και του Ιράν και μια πολυπολιτισμική σύνθεση κατά την οποία μόνο το 57,5% των κατοίκων είναι γηγενείς, με τους υπόλοιπους να συγκροτούν μια «διεθνή» των λευκών κολάρων, αλλά και μια πολυεθνική τάξη εργαζόμενων από τις πρώην αποικιακές κτήσεις που απασχολούνται στις πιο χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας αυτής της τουρμπο-οικονομίας των υπηρεσιών.

Στην καρδιά αυτής της μητρόπολης, βρίσκεται μια περιοχή με πενταπλάσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ του μέσου ευρωπαϊκού όρου (162.000$). Εκεί ακριβώς εκδηλώθηκε και η πρωτοπορία της «παραμονής» –σε μια περιοχή ενός τετραγωνικού μιλίου που απασχολεί περί τους 400.000 εργαζόμενους, και πραγματοποιούνται καθημερινές συναλλαγές της τάξεως του 2,7 τρισεκατομμυρίων στερλινών! Πρόκειται για μια παράλληλη κοινωνία μέσα στην κοινωνία της Βρετανίας, που διατηρεί από λίγο έως ελάχιστη σχέση με την ενδοχώρα –της ίδιας της πόλης, ή/και ολόκληρου του νησιού– και λειτουργεί πολύ περισσότερο ως κόμβος των διεθνών οικονομικών και επικοινωνιακών δικτύων.

Αντιστοίχως, λειτουργεί και η Οξφόρδη, που βιώνει μια διαφορετικού τύπου διεθνοποίηση, εκπαιδευτικού τύπου, και συγκροτεί μια πολυεθνική τάξη διανοουμένων των δικτύων Erasmus, των πανευρωπαϊκών συνεδρίων, και των διακρατικών κοινοτικών ερευνητικών προγραμμάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η έμφαση που έδωσε κατά τις τελευταίες δεκαετίες η Ε.Ε. στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς, στην ενοποίηση των εκπαιδευτικών corpus και στα αμέτρητα προγράμματα προαγωγής του νέου φιλελεύθερου, ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού, θα τροποποιήσουν αποφασιστικά τον ρόλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις σύγχρονες κοινωνίες:

Από μοχλός μετάδοσης της υψηλής εθνικής κουλτούρας, η εκπαίδευση πλέον μετασχηματίζεται σε δίαυλο διεθνοποίησης, και κέντρο κατασκευής κοσμοπολίτικων εμπειριών –έτσι ερμηνεύονται τα συντριπτικά ποσοστά που πέτυχε η «παραμονή» στους πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και στους κατόχους υψηλότερων τίτλων.

Στον αντίποδα βρίσκονται περιοχές όπως το Νότιο Γιορκσάιρ, μια από τις φτωχότερες περιφέρειες του Ηνωμένου Βασιλείου. Γνωστή άλλοτε και ως «λαϊκή δημοκρατία του Νότιου Γιορκσάιρ», εξαιτίας του προλεταριακού του χαρακτήρα και της συντριπτικής απήχησης του Εργατικού Κόμματος, το οποίο ήλεγχε επί δεκαετίες την τοπική αυτοδιοίκηση, ήταν κατά το δημοψήφισμα η περιφέρεια που ηγήθηκε της «ανταρσίας» των φτωχών στρωμάτων υπέρ της «Αποχώρησης».

Τα ποσοστά του Brexit, ήταν συντριπτικά στα περισσότερα αστικά κέντρα της περιφέρειας –Μπάρνσλεϊ (68,3%), Ντόνκαστερ (69,0%), Ρόδερχαμ (67,9%)–, ενώ το Σέφιλντ ήταν η μόνη πόλη ‘πρώτης γραμμής’ του αγγλικού Βορρά (Ληντς, Νιουκάστλ, Μάντσεστερ και Λίβερπουλ) όπου επικράτησε η «αποχώρηση», με οριακό βέβαια ποσοστό (51%).

Δύο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες: Η περιφέρεια του Νότιου Γιορκσάιρ, αποτελεί ‘στρατηγική περιοχή’ για τον Νάιτζελ Φαράτζ και το Ukip, το οποίο μάλιστα παρ’ ολίγον να κερδίσει και τον Δήμο του Ρόδερχαμ στις δημοτικές εκλογές του 2014, βγαίνοντας δεύτερο για μόλις 800 ψήφους• η ίδια η πόλη, δε, πριν από μερικά χρόνια θα αποτελέσει το θέατρο ενός συνταρακτικού «πολυπολιτισμικού σκανδάλου». Το 2013 αποκαλύφθηκε η δράση ενός πακιστανο-βρετανικού εγκληματικού δικτύου σεξουαλικής παρενόχλησης ανηλίκων, με πάνω από 1.400 θύματα, το οποίο οι τοπικές αρχές συγκάλυπταν αρχικώς από τον φόβο μήπως στιγματιστούν ως ‘ξενοφοβικές’.

Αυτή είναι η πραγματικότητα των πιο φτωχών και καθυστερημένων περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου, που λειτουργούν ως μια ‘χύτρα’ εξαθλίωσης και εγκατάλειψης, που προσεγγίζει επικίνδυνα το σημείο βρασμού σ’ ένα σκηνικό πολλαπλών κοινωνικών και πολιτιστικών διαιρέσεων. Και αυτή ακριβώς η κατάσταση, είναι που εξώθησε αυτές ακριβώς τις κοινωνικές ομάδες σε μια μαζική ανταρσία εναντίον του κατεστημένου των τριών τελευταίων δεκαετιών, παγκοσμιοποιημένο, πολυπολιτισμικό, φιλελεύθερο, και εν τέλει ανοιχτό σε μια Ευρώπη η οποία αναβιώνει υπό γερμανική κηδεμονία έναν σκληρό θατσερισμό, που παροξύνεται από την τευτονική αποτελεσματικότητα.

Αυτή η ‘ανταρσία’ θα συναντηθεί με πλευρές του συντηρητικού, κυρίως, κατεστημένου οι οποίες έπαιξαν το χαρτί του ευρωσκεπτικισμού και της ‘εξόδου’ αποσκοπώντας να μεταβάλουν τους συσχετισμούς ισχύος εντός των αρχουσών τάξεων, και να περιορίσουν την ισχύ των πιο διεθνοποιημένων κομματιών τους. Και θα προκαλέσει την θεαματική ανατροπή του δημοψηφίσματος προκαλώντας έκδηλη αμηχανία ακόμα και στους επικεφαλής της καμπάνιας που στήριζε την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε.

Η «αντανακλαστική κίνηση» των Ευρωπαϊκών λαών

Από τις θεωρίες του «ευρωσκεπτικισμού» και του «εθνολαϊκισμού» είναι προτιμότερο να νοούμε την επικράτηση της «αποχώρησης» στο βρετανικό δημοψήφισμα για την Ε.Ε. ως μια πράξη απόρριψης της παγκοσμιοποίησης από τα πιο φτωχά και καθυστερημένα κομμάτια της βρετανικής κοινωνίας: Η ειδοποιός διαφορά της ΕΟΚ του 1975, από την Ε.Ε. του 2016 –εξάλλου– είναι ότι η τελευταία έχει πλέον ταυτιστεί με την παγκοσμιοποίηση, θέλοντας να πάρει την μορφή μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης των περιφερειών, που στρέφεται ενάντια στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

Ούτως ή άλλως, ο ευρωσκεπτικισμός θα εκδηλωθεί αρχικώς, κατά την δεκαετία του 2000, μέσω της προώθησης ενός εναλλακτικού σχεδίου για την Ένωση, και όχι απαραίτητα ως ευθεία απόρριψή της: Το αίτημα, τότε, ήταν μια συνομοσπονδιακή Ευρώπη, που θα σέβεται την εκάστοτε κρατική κυριαρχία. Το σενάριο αυτό εγκαταλείφθηκε καθώς εγκαθιδρύονταν σταδιακά η γερμανική κηδεμονία επάνω στις Βρυξέλλες και τώρα από το αίτημα για μετασχηματισμό έχουμε περάσει στην απόρριψη της Ένωσης.

Πίσω από αυτά βρίσκεται μια «αντανακλαστική κίνηση» των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό το κύμα ‘διεθνοποίησης’ που θέριεψε μετά την δεκαετία του 1990, δεν είναι καινοφανές στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Θα προηγηθεί, ως γνωστόν, η λεγόμενη «πρώτη παγκοσμιοποίηση» –η περίοδος 1871-1914– μια εποχή κυριαρχίας του οικονομικού φιλελευθερισμού, που διατηρεί σοβαρές αναλογίες με την δική μας, σε ό,τι αφορά στο καθεστώς ελεύθερης μετακίνησης ανθρώπων, εμπορευμάτων και κεφαλαίων.

Ο Καρλ Πολάνυι, θα την αναλύσει με τους όρους της εμπορευματοποίησης της γης, της εργασίας, και της χρηματιστηριοποίησης, και θα αναλύσει το πώς η οικονομία της αγοράς θα χειραφετηθεί από πολιτικό έλεγχο επιχειρώντας να μετασχηματίσει της ευρωπαϊκές κοινωνίες σε «κοινωνίες της αγοράς».

Η κίνηση αυτή, τροφοδοτεί μια αντίδραση, που θα πυροδοτήσει την γέννηση ανομοιογενών και συχνά συγκρουόμενων μεταξύ τους κινημάτων, που αμφισβητούν το φιλελεύθερο οικονομικό κατεστημένο: το εργατικό κίνημα, ο κομμουνισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός, συμπυκνώνοντας διαφορετικές κοινωνικές συμμαχίες των «χαμένων» της εποχής τους, υπό διαφορετικές σημαίες και προτάγματα, θα αξιώσουν ακριβώς να θέσουν τέλος σε αυτήν την ασυδοσία της οικονομίας της αγοράς. Και μέχρι τα μέσα του 1930 θα προκαλέσουν την ανάδυση καθεστώτων, από το αμερικάνικο Νιού Ντηλ, τον ναζιστικό κορπορατισμό, ή την κρατικά σχεδιαζόμενη οικονομία των Σοβιετικών, που απορρίπτουν την οδό της διεθνοποίησης και στρέφονται αποφασιστικά προς την ενδογενή, πολιτικά διαμεσολαβημένη ανάπτυξη.

Και αυτός ο κύκλος ‘διεθνοποίησης’ παράγει τις δικές του ‘αντανακλαστικές κινήσεις’. Το ραγδαία μαζικοποιούμενο ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού αποτελεί ξεκάθαρα μια τέτοια κίνηση. Το γιατί εντός του ηγεμονεύει προς το παρόν η άκρα δεξιά, είναι ένα ζήτημα που οφείλεται τόσο στις διαφορετικές γεωπολιτικές και δημογραφικές πραγματικότητες της γηραιάς ηπείρου, όσο και στην περίφημη «αποστασία της αριστεράς» – την αποπρολεταριοποίησή της, και την μεταβολή της σε αιχμή της ιδεολογικής ηγεμονίας της παγκοσμιοποίησης. Πέραν τούτου, όμως, είναι σαφές πως η Ευρώπη είναι πλέον σε δημογραφική κάμψη –και οι γερασμένες κοινωνίες τείνουν να εκδηλώνουν τις αντιθέσεις τους περισσότερο φοβικά.

Όσο για τους παγκόσμιους συσχετισμούς, η ευημερία της Ευρώπης απειλείται από την θεαματική άνοδο της νοτιοανατολικής Ασίας, και ιδιαίτερα της Κίνας: Η ένταξή της στο κλαμπ των ‘ανεπτυγμένων χωρών’ και η σταδιακή διόγκωση των μεσοστρωμάτων της, ανατρέπει την παγκόσμια κοινωνική ιεραρχία στην κορυφή των οποίων έδρευαν μέχρι σήμερα οι δυτικές άρχουσες τάξεις και τα εύρωστα μεσοστρώματά τους. Η άνοδος της Κίνας, και η μεταβολή της στο ‘εργαστήριο του πλανήτη’ σηματοδοτεί την μεταφορά του πλούτου προς την Ανατολή και αναπόφευκτα τούτο θα σημάνει την υπονόμευση της ευρωπαϊκής ευημερίας και την συρρίκνωση των μεσοστρωμάτων της.

Καθώς η Ευρώπη σπαράσσεται πλέον από αλληλοδιαπλεκόμενες κρίσεις που κλιμακώνονται ταυτοχρόνως – οικονομική κρίση, γεωπολιτική κρίση και κρίση ασφάλειας προσφυγική κρίση– θα πρέπει να αναμένουμε περαιτέρω επέκταση και κοινωνική εμβάθυνση αυτού του ρεύματος ‘ανταρσίας’ των χαμένων της παγκοσμιοποίησης ενάντια στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, και το φιλελεύθερο status quo.

Τον Οκτώβριο του 2016, εγκαινιάζεται μια ιδιαίτερα ‘θερμή περίοδος’ με πολύ καθοριστικές εκλογικές αναμετρήσεις: Ιταλικό δημοψήφισμα για την συνταγματική αναθεώρηση, κατόπιν προτάσεως Ρέντσι (Οκτώβριος 2016)• αμερικάνικες εκλογές (Νοέμβριος 2016)• ολλανδικές εκλογές (Μάρτιος 2017)• γαλλικές εκλογές (Απρίλιος-Μάιος 2017) και τέλος, γερμανικές εκλογές (Σεπτέμβριος 2017). Η έκβαση σε αυτές τις αναμετρήσεις, θα κρίνει εν πολλοίς την πορεία της Ευρώπης για τις ερχόμενες δεκαετίες.

Μπροστά σε αυτήν την πρόκληση το ευρωπαϊκό κατεστημένο βρίσκεται σε αμηχανία: Επιθυμεί να αντιδράσει με ταχύτητα και πυγμή ενάντια στην ανταρσία του βρετανικού εκλογικού σώματος – το ερώτημα, όμως, είναι αν το ‘σημείο ισορροπίας’ έχει χαθεί οριστικά και κάθε δράση, απλώς πολλαπλασιάζει την ένταση των αντιδράσεων. Μια μεγάλη μερίδα των Βρυξελλών, θα επιθυμούσε την παραδειγματική τιμωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Πως μπορεί να γίνει αυτό, όμως, όταν η Γερμανία έχει μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο στις εισαγωγές της Βρετανίας (15%) και κρατάει τα κλειδιά από την αυτοκινητοβιομηχανία της;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο οικοδόμημα, με πολύ λεπτές ισορροπίες, και πολλαπλές εσωτερικές αντιθέσεις: Ήδη μια πρώτη προσπάθεια εκφοβισμού των Βρετανών, μέσω των απευθείας συνομιλιών με τους αξιωματούχους της Σκωτίας, προσέκρουσε στο βέτο των Ισπανών. Αν υπάρξει το προηγούμενο της Σκωτίας, σκέφτηκαν, τι θα γίνει με την Καταλονία; Την ίδια στιγμή, Μέρκελ και Σόιμπλε στην κλασική διανομή ρόλων του κακού και του καλού αστυνόμου, προτείνουν διάφορες μορφές ενίσχυσης της ‘ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης’ ως απάντηση στην πολιτική κρίση: Με το μαστίγιο των ενιαίων μηχανισμών επιτήρησης, ή με το καρότο έξτρα πόρων που θα διοχετευθούν προς ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, πράγμα που αποτελεί ‘συνεισφορά’ των Γάλλων στο υπό επεξεργασία κοινό σχέδιο.

Το Afd, όμως, εντός της Γερμανίας, αντιστρατεύεται και τις δύο πολιτικές, ενώ οι χώρες του Βίζεγκραντ απαιτούν την αλλαγή της πολιτικής της Μέρκελ για την μετανάστευση προκειμένου, να συναινέσουν σε οποιοδήποτε γερμανικό σχέδιο• αν, το παρακάνουν στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τις πρωτοβουλίες τους, ενισχύουν αυτόματα τον Γκερτ Βίλντερς, την Μαρί Λεπέν, το ίδιο το κόμμα για την Εναλλακτική στο Εσωτερικό τους. Αν κάνουν πίσω, σημαίνει ότι παραδέχονται την ήττα της Ομοσπονδιακής Ευρώπης, καθώς το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προς αυτή την κατεύθυνση είναι σχεδιασμένο με την λογική του γερμανικού blitzkrieg: Εφόσον σταματήσει την προέλαση… καταρρέει.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση ένα μόνον είναι σίγουρο: Ότι μέσα στον επόμενο χρόνο, θα μάθουμε αν η Ευρώπη διαθέτει κάποιο μέλλον ή όχι. Τα υπόλοιπα μένουν ανοιχτά.

Και ακριβώς λόγω αυτής της απόλυτης αβεβαιότητας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο μεγάλο ήταν το περυσινό έγκλημα του Τσίπρα, που έσπευσε να δώσει πρόωρα μια εν πολλοίς σκηνοθετημένη μάχη με την Ευρώπη, καταφέρνοντας έτσι να μας δέσει χειροπόδαρα στο γερμανικό της άρμα. Και αυτό, λίγες μόνο στιγμές πριν αρχίσουν οι κλυδωνισμοί του: Ο Τσίπρας, θα λεηλατήσει το αντιμνημονιακό αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας, οργανώνοντας ένα βοναπαρτιστικό δημοψήφισμα προς ‘εσωτερική κατανάλωση’ –όπως θα δηλώσει ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ ένα χρόνο αργότερα, πλέκοντας το εγκώμιο του Έλληνα πρωθυπουργού. Θα μετασχηματίσει έτσι το απορριπτικό δυναμικό σε καύσιμη ύλη της ‘κυβερνώσας αριστεράς’ για να το εγκλωβίσει μερικά 24ωρα αργότερα στην πιο σκληρή από τις τρεις μνημονιακές συμφωνίες που υπέγραψε ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός αυτό συνιστά, αναμφίβολα, μια ‘ελληνική ιδιαιτερότητα’ καθώς στις υπόλοιπες δημοψηφισματικές αναμετρήσεις ήταν το διευθυντήριο των Βρυξελλών που μεθόδευσε την de facto αναίρεση των αποτελεσμάτων τους, ενώ, στην ελληνική περίπτωση υπήρξε ο ίδιος ο εμπνευστής του και μέχρι τότε «ηγέτης» του απορριπτικού στρατοπέδου• γι’ αυτό εξάλλου έκτοτε θα μεταβληθεί σ’ ένα είδος ‘μασκότ’ της Μέρκελ και της ευρωκρατίας, που θα βρουν στο πρόσωπό του το καλύτερο παράδειγμα μαθητευόμενου μάγου, ‘συνετισμένου’ από την αυστηρότητα του δόκτορος Σόιμπλε. Ένας ρόλος που φαίνεται πως αποδίδει, καθώς, το ‘αντιπαράδειγμά του’ θα παίξει καθοριστικό, αρνητικό ρόλο στην ανάσχεση του ρεύματος των Ποδέμος, οι οποίοι θα χάσουν την δεύτερη θέση στις επαναληπτικές ισπανικές εκλογές που διεξήχθησαν περίπου ένα χρόνο μετά την προκήρυξη του ελληνικού δημοψηφίσματος.

Για τέτοια καθάρματα μιλάμε: Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα γράψουν ότι θυσίασαν την μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε η χώρα για την ανάσχεση μέρους των τρομακτικών απωλειών στην εθνική και λαϊκή της κυριαρχία, αλλά και υπονόμευσαν αντίστοιχα ρεύματα αμφισβήτησης σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μόνο και μόνο για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία…

Πηγή "Άρδην - Ρήξη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου