Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Απρ 2013

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Αν η ευρωζώνη ήθελε πραγματικά να βάλει σε μια τάξη το τραπεζικό της σύστημα, σε μια διαδικασία επόμενης ενοποίησης ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα έβαζε στο τραπέζι μια απολύτως εποικοδομητική πρόταση: την υιοθέτηση ενός ανάλογου περιεχομένου νόμου με τον αμερικανικό Glass-Steagal του 1933, επί προεδρίας Ρούσβελτ στις ΗΠΑ.
Ο νόμος εκείνος προέκυψε ως αποτέλεσμα της καταστροφής που ακολούθησε το κραχ του 1929 και την ύφεση του 1930. Προβλεπόταν ο διαχωρισμός των τραπεζών σε επενδυτικές και καταθετικές, τα ταμιευτήρια της νεότερης εποχής. Οι επενδυτικές τράπεζες αναλάμβαναν πολύ μεγαλύτερα ρίσκα, απευθύνονταν σε επενδυτές και φυσικά είχαν μικρότερες διασφαλίσεις από τις καταθετικές - εμπορικές τράπεζες, που προσέφεραν μικρά επιτόκια, αλλά και ασφάλεια καταθέσεων.
Στη βάση του νόμου αυτού κινήθηκε η Δύση για δεκαετίες, έως το 1999, οπότε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, θέλοντας να ενθαρρύνει τη δυνατότητα των funds να έχουν μεγαλύτερη ρευστότητα, επέτρεψε την κατάργηση του διαχωρισμού. Είναι, από το 1996 ακόμη, η εποχή της παγκοσμιοποίησης του διεθνούς εμπορίου σε πλήρη εξέλιξη, με ενθάρρυνση της κίνησης κεφαλαίων και την κατάργηση των δασμών στην πρώτη ζήτηση. Παράλληλα με την κατάργηση του νόμου του 1933 εμπεδώθηκε η πρακτική των παραγώγων και την υπερβολικής, εκτός ελέγχου και λογικής, μόχλευσης.
Φθάσαμε σήμερα πλέον η έκθεση των 10 μεγαλύτερων τραπεζών στον κόσμο σε παράγωγα να φθάνει τα 230 τρισ. δολάρια. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οποιοδήποτε «ατύχημα» στη διεθνή οικονομία δεν μπορεί να αναστραφεί και θα οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερη καταστροφή το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα από ό,τι συνέβη το 1929-1930 και τον Μεσοπόλεμο, με αποτέλεσμα τότε τον πλέον αιματηρό Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ιστορία.

Σκιές «ατυχήματος» έγιναν όμως φανερές από το 2007-2008 στην αμερικανική αγορά χρήματος με τις περίφημες «φούσκες» και τον πειραματισμό με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Η επέκταση της περιπλοκής στην Ευρώπη, στο επίπεδο του δημόσιου χρέους αλλά και των τοξικών παραγώγων στις τράπεζες, επιβεβαίωσε το βάθος του προβλήματος. Οι διαφορετικές λογικές, ως αντίμετρα στην κρίση και την αποτροπή ενός τελικού «ατυχήματος» μεταξύ FED και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οδήγησαν σε δύο αντίθετες κοινωνικές πραγματικότητες στη ζώνη της ύφεσης που προέκυψε εκ των πραγμάτων.
Στις ΗΠΑ η προσπάθεια Ομπάμα να ενισχυθεί το κοινωνικό κράτος.
Στην Ευρώπη του γερμανογαλλικού άξονα η προσπάθεια για πλήρη απαξίωση όχι μόνον του ενισχυμένου στην Ευρώπη κοινωνικού κράτους, αλλά και όλου πλαισίου των εργασιακών σχέσεων. Η πλήρης απορρύθμιση στη ζώνη του ευρώ συνδυάστηκε από το Βερολίνο από καθαρά αποικιοκρατικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό των «17» ή και την επιρροή με κανονιστικές νόρμες στην ευρύτερη κοινότητα της ένωσης των «27», που οδηγούν τις εξελίξεις στην πλήρη απαξία της προσπάθειας για ενωμένη Ευρώπη.
Κορύφωση σε όλα αυτά, όσα άρχισαν από την Κύπρο και το «κούρεμα» των καταθέσεων.
Δηλώσεις από τον νέο επικεφαλής του Eurogroup αλλά και τον προέδρου της Κομισιόν Μπαρόζο δείχνουν ότι η πρακτική της «δήμευσης» καταθέσεων θα συνεχισθεί, χωρίς μάλιστα σαφή κριτήρια ως προς το εύρος, τις διαδικασίες αποφάσεων, τον χρόνο και τη χώρα όπου αυτές οι αποφάσεις θα επιβληθούν.
Από εδώ και πέρα, εκτός από τα κράτη-μέλη του ευρώ, που στην πλειονότητά τους δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές ως προς το χρέος και τα ελλείμματα, και οι τράπεζες του ευρώ δεν έχουν αξιοπιστία ούτε στο επίπεδο του Ταμιευτηρίου.

Τι μπορεί να γίνει;
Απλά είναι ζήτημα χρόνου η διάλυση της ευρωζώνης.
Ακόμη ένα πείραμα νομισματικής ένωσης στην Ευρώπη έχει αποτύχει.
Εχει ξανασυμβεί άλλωστε…


"Σεξουαλική τζιχάντ" από τους υποστηριζόμενους από το ΝΑΤΟ «αντάρτες»
Του Paul Joseph Watson 
(Infowars.com)
Άλλος ένας ισλαμιστής κληρικός ανακοίνωσε δημόσια μια φετφά που επιτρέπει στους υποστηριζόμενους από τις ΗΠΑ αντάρτες του ‘Ελεύθερου Στρατού της Συρίας’ (FSA) να βιάζουν μη σουνίτισσες γυναίκες στη Συρία, στο πλαίσιο μιας «σεξουαλικής τζιχάντ» που έχει φέρει στην χώρα κορίτσια ηλικίας ακόμη και 14 ετών για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των αντι-Άσαντ μαχητών.
"Ο Σαλαφιστής Σείχης Yasir al-‘Ajlawni, Ιορδανικής καταγωγής (φωτο), που ζούσε στη Δαμασκό της Συρίας εδώ και 17 χρόνια, δημοσίευσε ένα βίντεο στο YouTube την περασμένη εβδομάδα, όπου είπε ότι ετοιμαζόταν να εκδώσει ένα "νόμιμο φετβά" που καθιστά νόμιμο (στα μάτια του Ισλάμ) για όσους Μουσουλμάνους αγωνίζονται να ανατρέψουν τον κοσμικό πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ και να εγκαταστήσουν το νόμο της Σαρία να "συλλαμβάνουν και να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με "όλες τις γυναίκες που δεν ανήκουν στο σουνιτικό Ισλάμ, ειδικά εκείνες που ανήκουν στην ‘αίρεση’ του Ασάντ, τους Αλεβίτες, καθώς και τους Δρούζους και αρκετές άλλες, βασικά, όλες τις μη-σουνίτισσες και μη-μουσουλμάνες», αναφέρει το Human Events.

Το CNS News ανέφερε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ότι κορίτσια ηλικίας ακόμη και 14 ετών αποστέλλονται στη Συρία από άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μετά από πρόσκληση του Σαουδάραβα ιεροκήρυκα Sheikh Mohamed al-Arifi (φώτο) στους αντάρτες να συμμετάσχουν σε μια «σεξουαλική τζιχάντ», ένα ονομαζόμενο "προσωρινό γάμο", που αναλογεί σε κάτι περισσότερο από μια σεξουαλική δουλεία.
Αν και ο ίδιος αργότερα υπαναχώρησε μετά από πιέσεις, "ο al-Arifi είχε εκδώσει φετφά λέγοντας στους Σύριους αντάρτες ότι μπορούν να "παντρευτούν προσωρινά" κορίτσια από τη Συρία από την ηλικία των 14, και να υποσχεθούν "παράδεισο" στις "γυναίκες" τους", λέει η είδηση.
Η φετφά επέτρεπε "γάμο επαφής" με αιχμαλωτισμένες Σύριες γυναίκες που θα διαρκεί για λίγες ώρες, "προκειμένου να ξεδίνουν οι μαχητές", κάτι που, όπως σημειώνει το Human Events, είναι «γνωστό και ως βιασμός από συμμορίες».
Ο Αιγύπτιος Sheikh Ishaq Huwaini (φώτο) είχε επίσης κάνει έκκληση οι «αιχμάλωτοι άπιστοι» να οδηγούνται στην "αγορά σκλάβων, όπου πωλούνται τα κορίτσια σκλάβες και οι παλλακίδες» και να δίνονται στους τζιχαντιστές.
«Πήγαινε στην αγορά και αγόρασέ την και θα είναι σαν τη νόμιμη σύντροφό σου αν και χωρίς σύμβαση, ένας φύλακας, ή οτιδήποτε από αυτά τα πράγματα-και αυτό έχει συμφωνηθεί με την ulema .... Με άλλα λόγια, όταν θέλεις μια σεξουαλική σκλάβα, πήγαινε στην αγορά και πάρε όποιο θηλυκό επιθυμείς και αγόρασέ το», δήλωσε ο Huwaini.
Ενώ αμέτρητες εκθέσεις για βιασμούς Σύριων γυναικών από μαχητές της FSA έχουν αγνοηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σήμερα το Atlantic Wire ισχυρίζεται ότι μόλις το 1 τοις εκατό του συνόλου των βιασμών στη Συρία πραγματοποιούνται από μαχητές της αντιπολίτευσης και ότι η συντριπτική πλειοψηφία διαπράττεται από "στρατιώτες του καθεστώτος", παρά τις ενδείξεις ότι οι στρατιώτες του Άσαντ επανειλημμένα έχουν λάβει εντολές να μην παρενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες.
Οι Σύριες βιάζονται επίσης και από Ιορδανούς σε στρατόπεδα προσφύγων.
«Στους άντρες - συνήθως από τη Σαουδική Αραβία και άλλα κράτη του Κόλπου - δίνεται απόλυτη ελευθερία στα στρατόπεδα. Ερχόμενοι με το πρόσχημα των ευεργετών που προσφέρουν φιλανθρωπία, σε αντάλλαγμα πολλοί θέλουν μια γυναίκα, λέει το Channel 4 News. "Αλλά αυτοί είναι εικονικοί γάμοι - για τους άνδρες τουλάχιστον. Οι λεγόμενοι «γάμοι ευχαρίστησης», δίνουν κάλυψη - μια βιτρίνα αξιοπρέπειας – στους πλούσιους άνδρες που εκμεταλλεύονται σεξουαλικά ευάλωτες γυναίκες».
Είναι ιδιαίτερα ειρωνικό το γεγονός ότι οι εξτρεμιστές σαλαφιστές μαχητές - οι οποίοι πιστεύουν ότι ο σκοπός τους είναι ‘ιερός’ και δίκαιος, ενώ αποκεφαλίζουν  κρατούμενους, φωνάζοντας "Αλλάχ Ακμπάρ" εν αναμονή των 72 παρθένων τους στον ‘Παράδεισο’ - εξακολουθούν να ονομάζονται "μαχητές της ελευθερίας" από τα media, ακόμα και αυτές οι συμμορία που βιάζουν παιδιά και διαπράττουν μια πληθώρα από άλλες αγριότητες.
Ο Raymond Ibrahim, Αναπληρωτής Ερευνητής στο Middle East Forum, σημείωσε ότι η υποστήριξη των βιασμών από τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους στη Συρία και αλλού είναι μια εκτροπή και ότι, "η μόνη ανωμαλία φαίνεται να είναι η χονδροειδής υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών για αυτούς τους φανερά βιαστές και τρομοκράτες - στο όνομα της «δημοκρατίας». 



Ους η συγκυβέρνηση συνέζευξεν «χαράτσι» μη... χωριζέτω. Με αυτό το απλό σκεπτικό οι Αντώνης Σαμαράς, Ευάγγελος Βενιζέλος και Φώτης Κουβέλης αποφάσισαν (όπως είχε αποκαλύψει η «δημοκρατία») να μετονομάσουν το «χαράτσι» σε ενιαίο φόρο ακινήτων κάνοντάς το ακόμη πιο άγριο, αφού το επεκτείνουν σε οικόπεδα, αγροτεμάχια, σπίτια χωρίς ρεύμα και εκτός σχεδίου (που είχαν χαμηλό συντελεστή), ενώ παραμένει άγνωστο τι θα γίνει με την εκκλησιαστική περιουσία!

Τα 3,2 δισ.

Όλα αυτά, για να συγκεντρωθούν τα 3,2 δισ. που έχουν απαιτήσει οι δανειστές να εισπραχθούν από τα ακίνητα. Το ερώτημα βέβαια είναι εάν η τρόικα τελικά θα κάνει δεκτή ακόμη και αυτήν την πρόταση, μια και ερώτημα παραμένει πώς θα εισπράξουν οι εφορίες το ειδικό τέλος για τα προαναφερόμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας στις δηλώσεις του μετά τη σύσκεψη των αρχηγών έκανε πως δεν άκουσε... καλά όσα είπαν στους δημοσιογράφους ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης και «τους άδειασε» με κομψό τρόπο, κυρίως στο θέμα του αφορολόγητου για ειδικές κατηγορίες. Ο κ. Στουρνάρας ισχυρίστηκε μέσω διαρροών ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάτι ανάλογο, ενώ ξεκαθάρισε ότι θα υπάρξει φόρος και στα αγροτεμάχια καθώς και ο ΦΑΠ του 2013!

Όπως δήλωσε (εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου) ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, ο ενιαίος φόρος στα ακίνητα θα συνεχίσει να εισπράττεται και το 2013 μέσω της ΔΕΗ, ενώ θα γίνει προσπάθεια να διευρυνθεί η φορολογική βάση και να μειωθεί το ποσό για όσους ήδη το καταβάλλουν. Η πρόθεση της κυβέρνησης είναι η μείωση να ξεκινήσει από το 2013 και να είναι της τάξης του 10%-15%.
Το ακριβές ποσοστό όμως θα καθοριστεί μετά τις διαπραγματεύσεις που θα γίνουν με τον Τόμσεν και την παρέα του από σήμερα κιόλας.

Στη σύσκεψη, όπως δήλωσαν οι δύο αρχηγοί (του ΠΑΣΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ.), συζητήθηκαν μόνο τα ανοιχτά θέματα που υπάρχουν εν όψει της έλευσης του κλιμακίου της τρόικας, αφού βέβαια για ώρες έδιναν την εικόνα ενός ιδιότυπου «παζαριού» μεταξύ τους. Μάλιστα, οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης στο πλαίσιο του «κοινού μετώπου» είχαν τηλεφωνική επικοινωνία χθες το μεσημέρι, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συγκάλεσε έκτακτο πολιτικό συμβούλιο για να δώσει δραματικούς τόνους στις εξελίξεις και να διαψεύσει ότι θέλει να γίνει αντιπρόεδρος! Η μεγάλη κωλοτούμπα έγινε από τον κ. Κουβέλη, που είπε «ναι» στο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ και για το 2013, και το ερωτηματικό είναι τι θα συμβεί τώρα στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, που εδώ και μέρες βράζει.

«Αντιμετωπίσαμε όλα όσα είναι στη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Προσερχόμαστε με κοινή θέση να αντικατασταθεί το Ειδικό Τέλος από τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, που θα έχει προοδευτικό χαρακτήρα. Ο εισπρακτικός μηχανισμός θα είναι η ΔΕΗ, με τον σημερινό χαρακτήρα. Όποιος δεν θέλει να το πληρώνει μέσω της ΔΕΗ, θα διαβιβάζεται στη ΔΟΥ» υποστήριξε ο κ. Κουβέλης.

Από την πλευρά του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε: 
«Συζητήσαμε επί μακρόν όλα τα ανοιχτά θέματα της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, γιατί πρέπει να ολοκληρωθούν οι συζητήσεις και να εκταμιευθεί η δόση.
Το 2011, όταν αποφασίστηκε το Ειδικό Τέλος, τότε δεν υπήρχε άλλη λύση, ήταν έκτακτο και προσωρινό.
Τώρα πρέπει να περάσουμε στον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, που θα έχει προοδευτικό χαρακτήρα. Ο μηχανισμός είσπραξης θα είναι για το 2013 η ΔΕΗ, ενώ για τα άλλα που θα προστεθούν θα είναι οι εφορίες».


Η ερώτηση του τίτλου είναι εύλογη, αφού ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας (υφιστάμενος του Ράιχενμπαχ και των υπαλλήλων της τρόικα) χωρίς -προφανώς- συναίσθηση των λεγομένων του ή ευρισκόμενος σε "κατάσταση" που δεν συνάδει με την πραγματικότητα, αναφέρθηκε στην Ελληνική οικονομία λέγοντας πως επίναι ορατά τα πρώτα σημάδια ανάκαμψής της!!!

Σύμφωνα, με το ΑΜΠΕ, Το 2013, όπως είπε ο πρωθυπουργός, είναι έτος καμπής το οποίο θα οδηγήσει στην ανάπτυξη καθώς τα αποτελέσματα των μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση θα αρχίσουν να φαίνονται σαφώς το επόμενο τρίμηνο και να καταγράφονται στην αγορά έως το τέλος του χρόνου.

Μάλιστα, ο κ.Σαμαράς έκανε ειδική αναφορά στο γεγονός ότι το Φεβρουάριο, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, υπήρξε θετικό ισοζύγιο μεταξύ προσλήψεων και απολύσεων γεγονός που, όπως σημείωσε αποτελεί σημαντικό σημάδι ανάκαμψης.

Αναφερόμενος γενικότερα στην πορεία της οικονομίας σημείωσε ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να βρεθεί εκτός Ευρωζώνης και τόνισε ότι η κρίση έχει τραυματίσει το ευρωπαϊκό όραμα ειδικά στο Νότο. “Γι αυτό, είπε, πρέπει να αλλάξουμε πολλά ακόμη ώστε τα κύματα λαϊκισμού να μην ακυρώσουν όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Πρέπει να βλέπουμε την Ευρώπη ως σύμμαχο και όχι ως τιμωρό και η βοήθεια που μας παρέχεται από τον Επίτροπο Περιφερειακής Πολιτικής Γιοχάνες Χάαν μέσω των κονδυλίων συνολικού ύψους 36 δισ. ευρώ που θα εισρεύσουν στη χώρα μέχρι το 2020 αποτελούν την απάντηση, στις αντιευρωπαϊκές φωνές εντός της χώρας, ότι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας”.
Πιστεύω, πρόσθεσε ο πρωθυπουργός, ότι ακόμη και αυτοί που αντιδρούν, μέσα τους εύχονται να παραμείνουμε στο ευρώ και στην Ευρώπη.

Αναφερόμενος εξάλλου στον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, με επίκεντρο την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων και την υλοποίηση των έργων, σημείωσε χαρακτηριστικά ότι “οι εποχές των χαλαρών ρυθμών για το δημόσιο έχουν τελειώσει. Δεν υπάρχει ούτε το περιθώριο ούτε και δικαιολογία την ώρα που ζητάς χρήματα από τους πολίτες να επιτρέπεις οποιεσδήποτε καθυστερήσεις λόγω γραφειοκρατίας”.

Κλείνοντας, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι έχει στείλει φακέλους με οδηγίες σε όλα τα υπουργεία για ενέργειες συντονισμού και επιτάχυνσης με στόχο την καλύτερη αξιοποίηση των κονδυλίων.
“Κάνουμε μετάβαση από το φαύλο κύκλο της ύφεσης στον ενάρετο κύκλο της Ανάπτυξης” σχολίασε τέλος, ο πρωθυπουργός.

Πέραν οποιουδήποτε άλλου σχολίου εκ μέρους, μας, ευελπιστούμε στην επόμενη συνάντηση της εσωτερικής τρόικας, θα πρέπει οπωσδήποτε να τεθεί θέμα για το εάν πρέπει να παρέμβει κάποιος ειδικός ψυχίατρος, ψυχαναλυτής ή να συζητηθεί -έστω- εάν πρόκειται για αυξημένη αδρεναλίνη του Αντώνη Σαμαρά, λόγω της υπάρχουσας πολιτικής έντασης.


ΥΓ: Δηλαδή, αν αρχίσει να τίθεται και θέμα για "Γουδή" τι θα αρχίσει να λέει ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της χώρας; Μήπως ότι είναι δυνατόν να κατοικηθεί ο πλανήτης Άρης ή μήπως ότι ο Πανιώνιος είναι πρωταθλητής Ευρώπης στο ποδόσφαιρο; Αναρωτιόμαστε και ανησυχούμε, αφού είναι πλέον κάτι περισσότερο από ορατές οι ενδείξεις πως ο κ. Σαμαράς "βρίσκεται αλλού".



Άκουσα σήμερα τον σοφό κύριο Μπάμπη να αποκαλύπτει στο ενημερωτικό μεσημεριανάδικο του ΣΚΑΪ την «απόλυτη αλήθεια» για το πρόβλημα της Ελλάδας. «Είμαστε κυρίως αντιμέτωποι με τον κακό μας εαυτό και λιγότερο με τα οικονομικά», αποκάλυψε ο κύριος Μπάμπης. Μάλιστα κυρίες και κύριοι! Το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, τραπεζικό, πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο. Είναι πρόβλημα προσωπικότητας. Το πρόβλημα, για μία ακόμη φορά, είμαστε εσύ κι εγώ, εμείς! Ποτέ αυτοί!
Στην ερώτηση δε, «αν ήρθε η ώρα να πει η ελληνική πλευρά και κάποιο όχι στους τροϊκανούς», ο σοφός κύριος Μπάμπης απάντησε εξηγώντας στο πόπολο ότι «η ελληνική πλευρά, σε αντίθεση με το τι νομίζουν οι πολλοί, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να λέει όλο “όχι” κι όταν λέει “ναι”, το κάνει για να απαλλαγεί από τους εκπροσώπους της τρόικας…».
Εμείς, οι πολλοί, μπορεί δηλαδή να νομίζουμε ότι 1.500.000 άνεργοι, χιλιάδες κλειστές βιοτεχνίες και επιχειρήσεις, η κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, η κατάργηση συμβάσεων, οι 4.000 αυτοκτονίες, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων οφείλονται στα διαρκή «ναι» των ελληνικών κυβερνήσεων προς την τρόικα, αλλά κάνουμε λάθος! Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις λένε διαρκώς «όχι». Απίστευτο ε; Κι όμως, εμείς οι πολλοί, απλώς βιώνουμε λανθασμένα αυτό που… βιώνουμε. Γι’ αυτό ο κάθε σοφός Μπάμπης, μας διορθώνει ώστε να το βιώσουμε σωστά.
Διότι όπως είπε ο κύριος Μπάμπης, «έχει γίνει σαν ποίημα αυτό το “να γίνει καλύτερη η θέση αυτών που δεν αντέχουν πλέον”. Θέλω να πω ότι αυτοί που δεν αντέχουν είναι βασικά εκείνοι που δεν άντεχαν μέχρι το 2009 τους οποίους τότε δεν τους προσέχαμε επαρκώς, πάντα ήταν ένα 20% και τώρα το 20% έχει γίνει 30%, αλλά είναι οι ίδιοι. Και πάλι όμως δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Η αντίδραση και η συζήτηση, δυστυχώς και όσα λέει σχεδόν ολόκληρη η αντιπολίτευση, αφορούν όχι σε αυτούς τους φτωχούς που τους είχαμε και πριν αλλά τώρα έγιναν περισσότεροι, αλλά σε αυτούς που βέβαια έχουν χάσει πολλά, αλλά εξακολουθούν να έχουν αρκετά και που δε θέλουν να χάσουν άλλα και κυρίως δεν θέλουν να χάσουν προνόμια».
Εδώ, γίνεται ακόμη σαφέστερο ότι εμείς οι πολλοί ζούμε εντελώς εκτός πραγματικότητας, ενώ οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες βλέπουν το θέμα στην ουσία του. Τουτέστιν, χεστήκαμε για τους φτωχούς, καθότι προϋπήρχαν πριν το 2009 κι απλώς τώρα έγιναν κάπως περισσότεροι. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους σοφούς κύριους Μπάμπηδες είναι αυτοί οι αχάριστοι μωρέ που έχασαν πολλά, αλλά δε θέλουν να χάσουν κι άλλα ή και όλα, ώστε να προστεθούν στους προ του 2009 φτωχούς για να τελειώνουμε οριστικά με τη μεσαία τάξη.
Κι αντί αυτοί οι αχάριστοι να θυσιαστούν αδιαμαρτύρητα ώστε να επιστρέψουμε στις παλιές καλές ξεκάθαρες εποχές των πλούσιων και φτωχών, των σκλάβων και αφεντάδων, διαμαρτύρονται επειδή θέλουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, όπως ας πούμε την πρόσβαση στη Δημόσια Υγεία και τη Δημόσια Παιδεία.
Αλήτες, παιδί μου. Γαϊδούρια! Βολεμένοι αντι-μνημονιακοί. Τεμπέληδες αριστεροί που δε σέβονται τον μόχθο του τραπεζίτη. Εν ολίγοις, οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες, επιθυμούν να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση ακόμη πιο πιστά τις εντολές των Μνημονίων. Και τι έγινε που το ΔΝΤ βγήκε και ομολόγησε το «λάθος» του για τον πολλαπλασιαστή; Σιγά το πρόβλημα. Βγήκαν οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες και είπαν ότι το «λάθος» αυτό μικρή σημασία είχε για την ύφεση.
Και τι έγινε που ενώ ο σοφός κύριος Μπάμπης απαιτούσε ακόμη πιο πιστή εφαρμογή των Μνημονίων, έβγαινε και πάλι το ΔΝΤ να ομολογήσει ότι «κάποιες από τις πολιτικές που επέβαλε στην αγορά εργασίας, είναι αμφιλεγόμενες και ενδεχομένως και λάθος»; Σιγά το πρόβλημα! Λάθος ξελάθος, οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εφαρμόζει με υπευθυνότητα λανθασμένες πολιτικές.
Τι σημασία έχει αν όλο αυτό είναι ένας παραλογισμός; Πόση σημασία έχει αν εμείς, οι πολλοί, βιώνουμε βίο αβίωτο και αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτε δεν πάει καλά; Καμία εντελώς! Σημασία έχει ότι ο Σαμαράς είναι αισιόδοξος, ότι ο Βενιζέλος ως αρχηγός ενός σχεδόν ανύπαρκτου κόμματος ελέγχει το 80% του κρατικού μηχανισμού μέσω των διορισθέντων πολιτευτών του ΠΑΣΟΚ σε καίριες διοικητικές θέσεις από τις οποίες δεν τολμάει να τους κουνήσει κανείς, ότι η ΔΗΜΑΡ θα βολέψει επιτέλους κάποιους δικούς της σε θέσεις διοικητών νοσοκομείων και ότι οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες θα συνεχίσουν να χειραγωγούν την τηλεοπτική κοινή γνώμη μιλώντας από τηλεοπτικούς σταθμούς που λειτουργούν δίχως άδειες και εκμεταλλευόμενοι εντελώς δωρεάν δημόσιες συχνότητες, δηλαδή δημόσια περιουσία.
Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση συνεχίζει να σώζει την Ελλάδα, μέσω της μνημονιακής ευλογίας του τόπου. Τα χειρότερα έρχονται.
Έγραψε ο ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ, μοντάζ Γρέκι

Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι μόνο που τους βλέπεις σου προκαλούν μιά απέραντη αηδία.
Κάτι σαν να έχεις φιλήσει βάτραχο, στο στόμα. 
Κι ακόμα χειρότερα, γιατί ξέρεις ότι δεν πρόκειται να μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα!
Αυτήν ακριβώς την αηδία προκαλεί πιά σε πολλούς, σε πάρα πολλούς, στους περισσότερους, ο πρόεδρος της ΡΗΜΑΔ.
Ίσως γιατί στο λαϊκό υποσυνείδητο έχει περάσει η αντίληψη, ειδικά μετά τον πόλεμο, την κατοχή και τον εμφύλιο, ότι ένας αριστερός προτιμάει να περάσει τα μύρια, να πάει ακόμα και φυλακή παρά να προδώσει την ιδεολογία του, ή την ιδεοληψία του, όπως θέλετε πείτε το.
Βέβαια αυτή η αντίληψη δεν είναι παρά ένας λαϊκός μύθος, μία κουταμάρα, εφ' όσον ο καθένας από μας ξέρει έναν τουλάχιστον αριστερό, που ''αντί πινακίου φακής'' (λέμε τώρα..) να έχει ξεπουλήσει όχι την ιδεολογία του, αλλά την μάνα του την ίδια!
Θα περίμενε όμως κανείς ότι ένας ηγέτης (το σύντομο ανέκδοτο της ημέρας) της αριστεράς (αϊ στο καλό, λιώσαμε στο γέλιο σήμερα!), θα κρατούσε κάποια προσχήματα, θα έδειχνε κάποια παραπάνω συνέπεια.
Αλλά πού! Τούτος ο συγκεκριμένος ''βάτραχος'' είναι ο αηδιαστικότερος απ' όλους. Αυτός και μόνον για μιά υποψία εξουσίας, για ένα ''πουκάμισο αδειανό'' ο σιχαμένος, ξεπουλάει και την παραμικρή ελπίδα των πολιτών ότι μπορεί να βρεθεί έστω κι ένας πολιτικός που θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, στο ύψος του αίματος που κυλάει στις φλέβες του.
Πώς όμως; Έχετε δεί εσείς, σκουλήκια, ασπόνδυλα, να έχουνε αίμα;  
Κάτι αηδιαστικά υγρά υπάρχουν μέσα τους.
Έτσι κι αυτός ο σιχαμερότερος των σιχαμένων, το μόνο κόκκινο που ξέρει είναι οι ''γραμμές'' που όλο βάζει, για να τις σβήσει μετά από λίγες ώρες, αφού τις έχουν ''πηδήξει'' πρώτα ο ίδιος, οι συγκυβερνήτες, και όλη η τρόϊκα αντάμα!
Γι αυτό λοιπόν άμα τον δείτε μπορείτε να τον φτύσετε, αλλά μην τον φιλήσετε: δεν θα γίνει ποτέ πρίγκηπας!
Το πολύ-πολύ να γίνετε εσείς βάτραχοι.

Παρά το ότι η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στο κοινό νόμισμα, με αποτέλεσμα τυχόν εγκατάλειψη της Ευρωζώνης να θεωρείται αυτοκτονία, οφείλουν να αναλυθούν κάποια σενάρια εξόδου – έτσι ώστε να μην είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται τα πάντα


Η εγκληματική, απολύτως μη αλληλέγγυα αντιμετώπιση της Κύπρου, έχει οδηγήσει πολλούς Έλληνες σε νέες σκέψεις, όσον αφορά την παραμονή τους στην Ευρωζώνη – με την οποία, μέχρι πρόσφατα, συμφωνούσε σχεδόν το 80% των Πολιτών.

Επομένως, αν και είμαστε ανέκαθεν υπέρ της Ευρωζώνης (όχι φυσικά υπέρ ενός νομίσματος, αλλά για εντελώς διαφορετικές αιτίες, πολλές από τις οποίες έχουν πλέον καταλυθεί εντελώς από την αλαζονική, ηγεμονική συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης - όπως η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης των Πολιτών της, της αειφόρου ανάπτυξης, της ειρήνης κλπ.), οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν τα καινούργια δεδομένα.

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα μας σήμερα δεν είναι βέβαια το ευρώ, αλλά τα αποτελέσματα της εισαγωγής του, σε συνδυασμό με την ανταγωνιστική πολιτική που ακολούθησε η Γερμανία: η ανόητη αποβιομηχανοποίηση, η καταστροφή της παραγωγικής μας βάσης καλύτερα και η παράλογη υπερχρέωση μας. Κατ’ επακόλουθο, εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν κάποιες ορθολογικές λύσεις - πουθενά αλλού”.


Η «δήμευση», η αυθαίρετη κατάσχεση καλύτερα των καταθέσεων στην Κύπρο (θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό η επιβολή ενός φόρου, όπως αυτός στα ακίνητα), η βίαιη διάλυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι υποχρεωτικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα, οι καταναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών, κερδοφόρων και στρατηγικών επιχειρήσεων, οι αυξήσεις των φόρων κοκ., δεν θεωρούνται ως μέτρα εξυγίανσης – αντίθετα, αντιμετωπίζονται σαν τιμωρία, σαν μία κατά μέτωπο επίθεση της Γερμανίας στο νησί, επειδή αρνήθηκε αρχικά (δυστυχώς συμβιβάστηκε στη συνέχεια) να υποκύψει στις απαιτήσεις της.

Βέβαια, το πακέτο χρηματοδότησης των 10 δις €, το οποίο αντιστοιχεί στο 60% του ΑΕΠ της Κύπρου (συγκριτικά θα ήταν περί τα 140 δις € το 2010 για την Ελλάδα), το οποίο θα χρεώνεται με 2,5% ετήσιους τόκους, ενώ θα αρχίσει να αποπληρώνεται μετά από δέκα χρόνια, δεν είναι ασύμφορο.

Εν τούτοις, με δεδομένη την αύξηση του δημοσίου χρέους της στο μη βιώσιμο 140% του ΑΕΠ της, από 60% προηγουμένως, καθώς επίσης την καταστροφή του βασικότερου πυλώνα της οικονομίας της, του χρηματοπιστωτικού, οι προοπτικές δεν είναι καθόλου ευοίωνες.

Ειδικότερα, για να μπορέσει η Κύπρος να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, θα πρέπει ο προϋπολογισμός της από το 2018 και μετά να εμφανίζει πλεονάσματα της τάξης του 4% ετησίως – κάτι εξαιρετικά δύσκολο, μετά τα «βασανιστήρια», στα οποία υποβλήθηκε και θα συνεχίσει να υποβάλλεται, παρά το ότι το έλλειμμα της στο παρελθόν ήταν μόλις 4,5% του ΑΕΠ. Τα «μέτρα» τώρα, τα οποία απαιτεί η Τρόικα, είναι τα εξής:

(α)  Μείωση των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 12,5%, καθώς επίσης πάγωμα των συντάξεων τους -  απόλυση τουλάχιστον 1.900 δημοσίων υπαλλήλων έως το 2016 (αντιστοιχεί συγκριτικά με 24.000 στην Ελλάδα).

(β)  Μείωση των συντάξεων των εργαζομένων κατά 3% και αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης - αύξηση του κόστους των δημοσίων υπηρεσιών (συγκοινωνίες κλπ.) κατά 17%, καθώς επίσης φορολογία τόκων και μερισμάτων, ύψους 30%.

(γ) Αύξηση του ΦΠΑ από 17% στο 18% αμέσως (στο 19% από το 2014), παράλληλα με φόρο ακινήτων, συνολικού ύψους 70 εκ. €, καθώς επίσης με αύξηση των φόρων καπνού, οινοπνεύματος και βενζίνης - φόρος 20% στα κέρδη λαχείων (λόττο)  άνω των 5.000 €.         

Αντί λοιπόν να συνοδευθεί η εγκληματική διάλυση του οικονομικού μοντέλου της Κύπρου με κάποιες Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και επενδύσεις, έτσι ώστε να μπορέσει το νησί να αναπληρώσει το τεράστιο κενό που δημιουργήθηκε (είναι σαν να υποχρεωνόταν η Ελλάδα να καταργήσει μέσα σε μία νύχτα την τουριστική της βιομηχανία), επιβάλλονται επί πλέον μεγάλες «κυρώσεις» - μία απολύτως εχθρική και επιθετική ενέργεια, η οποία θα έχει αντίστοιχα ίσως αποτελέσματα, με την εισβολή της Τουρκίας.

Στα πλαίσια αυτά, παρά το ότι η χώρα μας είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ, (κυρίως λόγω της παγίδας του χρέους, στην οποία οδηγήθηκε ανόητα, παράλληλα με την αποβιομηχανοποίηση της - ιδίως μετά την εγκληματική υπογραφή του PSI), με αποτέλεσμα τυχόν εγκατάλειψη της Ευρωζώνης να θεωρείται οικονομικά ως μία απόλυτα αυτοκτονική ενέργεια, οφείλουν να αναλυθούν κάποια σενάρια εξόδου.

Μία χώρα βέβαια, αποκλεισμένη από τις αγορές και με εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, της τάξης των 583 δις $ (2011), το οποίο θα εκτοξευόταν στα ύψη, λόγω υποτίμησης, την ίδια ημέρα της εισαγωγής του εθνικού νομίσματος (οδηγώντας την στην απόλυτη χρεοκοπία, η οποία συνήθως συνοδεύεται από έντονες κοινωνικές αναταραχές, ελλείψεις βασικών αγαθών και εξαθλίωση), δεν είναι εύκολο να πάρει τέτοιες αποφάσεις.  

Για όλους όσους θεωρούν δε ότι, η εκτύπωση χρημάτων θα έλυνε το πρόβλημα, απλά σημειώνουμε ότι, εάν κάτι τέτοιο ήταν τόσο εύκολο και τόσο απλό, θα το είχαν καταφέρει πολύ μεγαλύτερες χώρες από την Ελλάδα – όπως οι Η.Π.Α., η Ιαπωνία και η Μ. Βρετανία, οι οποίες τυπώνουν τεράστιες ποσότητες χρημάτων, χωρίς να βλέπουν «φως στο τούνελ». Αντίθετα, καταναλώνουν άσκοπα πολύτιμους πόρους, ενώ συνεχίζουν να παράγουν καθημερινά ανεργία, ύφεση, ελλείμματα και χρέη.

Το να μπορέσει κανείς με ένα δραστικό φάρμακο να καταπολεμήσει μία βαριά γρίπη, καταδικάζοντας ταυτόχρονα σε έναν αργό και επώδυνο θάνατο τον ασθενή, δεν μπορεί να είναι η σωστή θεραπεία – όσο και αν θα το επιθυμούσαμε όλοι μας.

Με άλλα λόγια, η εκτύπωση χρημάτων μοιάζει με ένα ισχυρό αναβολικό, το οποίο βοηθάει μεν έναν αθλητή να κερδίσει έναν μόνο αγώνα, αλλά έχει σοβαρότατες παρενέργειες – εκ των οποίων οι περισσότερες είναι θανατηφόρες.

Ολοκληρώνοντας, έχουμε φυσικά την επιλογή να επαναφέρουμε τη δραχμή, να εθνικοποιήσουμε τις χρεοκοπημένες τράπεζες, να αρνηθούμε μονομερώς την πληρωμή του δημοσίου χρέους, να κλείσουμε τα σύνορα και να περιμένουμε τα αποτελέσματα – τα οποία δεν θα είχαν απολύτως καμία σχέση με αυτό που βιώνουμε σήμερα, όπως δυστυχώς φαντάζονται μερικοί.

Θα ήταν όμως πολύ πιο συνετό να προβλέψουμε τι ακριβώς θα συμβεί και να είμαστε προετοιμασμένοι. Ακόμη καλύτερα, να διαπραγματευθούμε σωστά τυχόν έξοδο μας - να «πουλήσουμε» δηλαδή το ευρώ, έστω χαμηλότερα από την πανάκριβη τιμή που μας κόστισε και να αποφύγουμε τουλάχιστον τον ακαριαίο θάνατο (όπως στο σενάριο "Ελλάδα, ενώπιοι ενωπίω" που ακολουθεί, το οποίο έχουμε δημοσιεύσει ένα χρόνο πριν - Μάιος του 2012).

Υπενθυμίζουμε επίσης την ανάλυση μας από το Δεκέμβριο του 2010: «Ανάπτυξη ή χρεοκοπία» (Εάν το ΔΝΤ δεν εγκαταλείψει τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον - ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρωζώνη”).

Εκτός αυτού, την ανάλυση «Η επιλογή της χρεοκοπίας» (“Όταν το ΔΝΤ «επισκέπτεται» μία χώρα, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ - το αποτέλεσμα για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: η απόλυτη καταστροφή της”) από τον Ιανουάριο του 2011, όπως και την

«Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση» (“Δεν φαίνεται να αποφεύγουμε το μοιραίο με το καινούργιο πρόγραμμα – αντίθετα, θα εξουδετερωθεί η βόμβα της ελληνικής χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη”), από τον Ιούνιο του 2011.


Είναι Παρασκευή βράδυ, όταν ο καινούργιος, ικανότατος πρωθυπουργός της χώρας ανακοινώνει, μέσα από ένα τηλεοπτικό διάγγελμα του, την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – με τη συμφωνία και με τη βοήθεια των πρώην «εταίρων» της

Κατά τον Αϊνστάιν, «ο ορισμός της ηλιθιότητας είναι το να επιχειρείς για δεύτερη φορά το ίδιο πείραμα, ελπίζοντας και αναμένοντας να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Για παράδειγμα, το να βάζεις τρεις κουταλιές ζάχαρη στον καφέ, διαπιστώνοντας ότι είναι πολύ γλυκός και να επιμένεις στην ίδια συνταγή (τρεις κουταλιές ζάχαρη), περιμένοντας να είναι, αυτή τη φορά, πικρός.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, να ελπίζεις ανόητα ότι, με την ίδια συνταγή (κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα κλπ.), θα καταφέρεις να διορθώσεις τα σφάλματα της χώρας σου - ή/και ότι, με την ίδια μέθοδο (μνημόνια, ΔΝΤ, αποικιοκρατικές συμβάσεις), θα ξεφύγεις από την συνεχιζόμενη καταστροφική ύφεση που προκλήθηκε.

Απλούστερα ότι, με την ίδια «συνταγή» και με τα ίδια «διεφθαρμένα, σάπια υλικά», θα επανέλθει ως εκ θαύματος η χώρα σε πρωτογενή πλεονάσματα, θα μειωθεί η τρομακτική ανεργία, θα αναβιώσουν οι επιχειρήσεις, θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, θα υπάρξουν πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και θα ακολουθήσει ανάπτυξη - με την παράλληλη καταπολέμηση της διαπλοκής και της διαφθοράς, χωρίς να λεηλατηθεί η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία.”

Σενάριο εκούσιας εξόδου από την Ευρωζώνη

Είναι Παρασκευή βράδυ όταν ο καινούργιος, ικανότατος, για πρώτη φορά ανιδιοτελής και συνετός πρωθυπουργός της Ελλάδας ανακοινώνει, μέσα από ένα αναλυτικό, δραματικό τηλεοπτικό διάγγελμα του, την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – με τη συμφωνία των «εταίρων» της, οι οποίοι είναι πρόθυμοι για τα παρακάτω:

(α)  να αποδεχθούν τη μετατροπή του συνόλου των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της σε δραχμές, έτσι ώστε να συμμετέχουν σε μία ενδεχόμενη υποτίμηση, η οποία θα μείωνε έμμεσα, «πληθωριστικά» δηλαδή, τις απαιτήσεις τους - οπότε να προσπαθήσουν να αποφευχθεί, επεμβαίνοντας μέσω της ΕΚΤ στην αγορά συναλλάγματος, 

(β) να συμφωνήσουν σε μία μερική διαγραφή (haircut) των διακρατικών χρεών (μέχρι στιγμής, η Ελλάδα έχει λάβει 126 δις € από τις χώρες της Ευρωζώνης), της τάξης των 80 δις €, έτσι ώστε το δημόσιο χρέος να μην ξεπερνάει το 100% του ΑΕΠ,

(γ) να συνεχίσουν να ενισχύουν τις τράπεζες της, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου θα εξασφαλισθεί η μη κατάρρευση τους, καθώς επίσης

(δ)  να παραμείνει η Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωσης, παρά την έξοδο της από την Ευρωζώνη - χωρίς όμως να είναι υποχρεωμένη να τηρεί τις απορρέουσες από τη σύμβαση δεσμεύσεις (απαγόρευση δασμών κλπ.), για ένα χρονικό διάστημα πέντε ετών.
   
Όλα αυτά βέβαια σε αντάλλαγμα, για τον οδυνηρό εκβιασμό της εξόδου, η οποία δεν θα έπρεπε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αυτοκτονία – ούτε τους Έλληνες στον «Καιάδα», παρά το ότι οι ευθύνες τους δεν είναι αμελητέες.

Σε όσους αναρωτιούνται γιατί συμφώνησαν οι «εταίροι» μας με αυτούς τους όρους”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο καινούργιος πρωθυπουργός, “θα θέλαμε να τους ενημερώσουμε ότι, πήραμε το ρίσκο μίας άμεσης στάσης πληρωμών εντός του ευρώ (είναι δικαίωμα μας), με το να μην αποδεχτούμε καμία νέα δόση από τη δανειακή σύμβαση – γεγονός που θα τους κόστιζε τουλάχιστον ένα τρις €, συν τις απροσδιόριστες αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός της Ευρωζώνης και σε ολόκληρο τον πλανήτη (όπου, μόνο οι μειώσεις των χρηματιστηριακών αξιών, η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης και οι χρεοκοπίες τραπεζών, θα ανερχόταν σε πολλά τρις €).

Άλλωστε δικαιούμαστε μία τέτοια «αποζημίωση», αφού συμβάλλαμε στο να γίνει το ευρώ το δεύτερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τη θυσία των εξαγωγών μας, λόγω της ανόδου της ισοτιμίας του κοινού νομίσματος, η οποία προκάλεσε, μεταξύ άλλων, την αποβιομηχανοποιηση της πατρίδας μας (ενώ η λαθρομετανάστευση, με τη «βοήθεια» της συνθήκης του Δουβλίνου, μας οδηγεί στα όρια της καταστροφής).

Εκτός αυτού, η Γερμανία κέρδισε τεράστια ποσά από τη διατήρηση της σχετικά χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ απέναντι στο δολάριο (σε σχέση με το μάρκο, το οποίο θα είχε ανατιμηθεί σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των εξαγωγών της), ενώ συνεχίζει να κερδίζει – αφού δανείζεται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις της.

Φυσικά η αποβολή κάποιας χώρας από την Ευρωζώνη δεν είναι η σωστή λύση, ούτε για τις ίδιες, ούτε για την Ευρώπη, ούτε για τη Δύση, ούτε για την παγκόσμια ειρήνη – πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες θα ακολουθήσουν ή, έστω, θα το υποθέσουν, με οδυνηρά επακόλουθα για το μέλλον του πλανήτη.

Εν τούτοις, δεν μπορούμε να παρακαλούμε, να υποκύπτουμε διαρκώς σε εκβιασμούς, να εξευτελιζόμαστε ή να περιμένουμε λογική και κατανόηση, από εκεί που δεν υπάρχει. Άλλωστε είμαστε βέβαιοι ότι, εάν τακτοποιήσουμε σωστά «τα του οίκου μας», δεν πρόκειται να βρεθούμε σε αδιέξοδα – είτε με το ευρώ, είτε με τη δραχμή”. 

Συνεχίζοντας, ο νέος πρωθυπουργός ενημερώνει σχετικά με το ότι, οι τράπεζες θα παραμείνουν κλειστές για ένα μικρό χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν θα είναι εφικτές ούτε οι ηλεκτρονικές συναλλαγές. Όλοι οι λογαριασμοί θα παγώσουν, έτσι ώστε να μετατραπούν από ευρώ σε δραχμές, με ισοτιμία 1:1 – ενώ οι Έλληνες θα είναι υποχρεωμένοι να ανταλλάξουν τα χρήματα, τα οποία έχουν στο σπίτι τους, με δραχμές.

Το χρηματιστήριο θα κλείσει για λίγες ημέρες, έτσι ώστε να αποφευχθούν αγοραπωλησίες μετοχών σε καθεστώς πανικού, ενώ μέχρι να εκτυπωθούν νέα κέρματα και χαρτονομίσματα, οι συναλλαγές θα γίνονται μόνο ηλεκτρονικά. Στη συνέχεια, οι τραπεζικές αναλήψεις δεν θα επιτρέπεται να ξεπερνούν ένα συγκεκριμένο ποσόν της τάξης των 50 € ημερησίως, έτσι ώστε να μην απειληθούν με χρεοκοπία οι τράπεζες, λόγω του αναμενόμενου bank run. 

Οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας, καθώς επίσης όλες οι άλλες πληρωμές του δημοσίου, θα εκτελούνται από αμέσως σε δραχμές – ενώ θα απαγορεύεται η ελεύθερη έξοδος των κεφαλαίων στο εξωτερικό, για την οποία θα απαιτείται προηγούμενη έγκριση. Για την εισαγωγή προϊόντων θα χρειάζεται συνάλλαγμα (ευρώ ή δολάρια), το οποίο θα αγοράζεται έναντι δραχμών, με αίτηση στις τράπεζες – σε μία ισοτιμία, η οποία θα καθορισθεί από την ελεύθερη αγορά.

Ο πρωθυπουργός συνεχίζει την ανακοίνωση του, ενημερώνοντας τους Έλληνες ότι, η Ευρωζώνη έχει λάβει τα παρακάτω μέτρα - έτσι ώστε να αποφευχθεί η μετάδοση της κρίσης στις υπόλοιπες αδύναμες οικονομίες της: 

(α)  Παροχή απεριόριστης ρευστότητας εκ μέρους της ΕΚΤ στις κεντρικές τράπεζες, έτσι ώστε να είναι θωρακισμένες απέναντι στην προβλεπόμενη επίθεση των Ευρωπαίων καταθετών (bank run), οι οποίοι θα θελήσουν πανικόβλητοι να αποσύρουν τις καταθέσεις τους – φοβούμενοι την «τύχη» της Ελλάδας.

Οι τοπικές κεντρικές τράπεζες έχουν φροντίσει να έχουν οι εμπορικές τράπεζες αρκετά μετρητά στα ταμεία τους, για να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση των καταθετών τους. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιείται το πρόγραμμα έκτακτης παροχής ρευστότητας (ELA), το οποίο επιτρέπει στις κεντρικές τράπεζες την «εκτύπωση» χρημάτων - με δική τους ευθύνη, φυσικά μετά από έγκριση της ΕΚΤ.

Με κριτήριο τις ιδιωτικές καταθέσεις των Ελλήνων (170 δις €), των Ιταλών (1,414 τρις €) και των Ισπανών (1,655 τρις €), οι οποίες ενδεχομένως θα αποσύρονταν στο μεγαλύτερο μέρος τους, η ΕΚΤ έχει υπολογίσει την ασφάλεια των κεντρικών τραπεζών, απέναντι σε ένα bank run, σε ένα ύψος μεγαλύτερο των 3 τρις € - επειδή ο πανικός δεν θα περιορισθεί στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και στην Ιταλία, αλλά θα επεκταθεί στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Κύπρο και αλλού.

Εδώ είναι μάλλον σκόπιμο να αναφέρουμε ότι, οι τράπεζες δεν διατηρούν στα ταμεία τους τις αποταμιεύσεις των πελατών τους, αλλά μόνο ένα ελάχιστο εγγυητικό ποσόν. Εκτός αυτού, σε αντίθεση με τις καταθέσεις, οι οποίες είναι δυνατόν να αναληφθούν βραχυπρόθεσμα, τα δάνεια των τραπεζών είναι μακροπρόθεσμα – οπότε δεν είναι σε θέση να τα απαιτήσουν αμέσως από τους πελάτες τους, επιχειρήσεις ή νοικοκυριά, για να ανταπεξέλθουν σε μία ενδεχόμενη μαζική απόσυρση των καταθέσεων.  

(β) Αύξηση των κεφαλαίων του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ESM), το οποίο ξεκινάει τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 2012, τουλάχιστον στο 1 τρις € - από τα 500 δις € που έχουν συμφωνηθεί. Παράλληλα, ο «εφοδιασμός» του με μία τραπεζική άδεια, παρά τις αντιρρήσεις των Γερμανών, έτσι ώστε να μπορεί να δανείζεται απεριόριστα από την ΕΚΤ. Η κίνηση αυτή έχει θεωρηθεί απαραίτητη, για να μπορέσει το ταμείο να ανταποκριθεί στα προβλήματα της εξόδου της Ελλάδας.

(γ)  Αγορά ομολόγων του δημοσίου των ασθενέστερων κρατών (Ισπανία, Ιταλία κλπ.) εκ μέρους της ΕΚΤ ή/και του ESM, έτσι ώστε να συμπιεσθούν τα επιτόκια δανεισμού, τα οποία διαφορετικά θα εκτοξεύονταν στα ύψη.

(δ)  Ενίσχυση των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες θα χρειάζονταν «φρέσκα» χρήματα (ίδια κεφάλαια) για να επιβιώσουν - παράλληλα με τα δάνεια της ΕΚΤ. Τα χρήματα αυτά θα προέρχονται από το ESM, όπου όμως θα πρέπει να αλλάξουν οι μέχρι σήμερα ισχύοντες κανόνες - αφού το ESM επιτρέπεται να ενισχύει τα κράτη, αλλά όχι τις τράπεζες τους.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, συζητείται ήδη η ίδρυση ενός νέου ευρωπαϊκού ταμείου σταθερότητας, το οποίο θα μπορούσε να βοηθάει ειδικά τις προβληματικές τράπεζες της Ευρωζώνης – παρέχοντας παράλληλα εγγυήσεις για τις καταθέσεις των πολιτών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, με στόχο να μη προκαλούνται bank run.

(ε)  Έλεγχος της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων, έτσι ώστε να μην είναι δυνατόν να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους οι Ιταλοί, για παράδειγμα, στις γερμανικές τράπεζες ή σε άλλες χώρες του εξωτερικού – υποχρεώνοντας τις τοπικές τράπεζες σε χρεοκοπία.

Βέβαια, τέτοιου είδους κανόνες είναι αντίθετοι με τις βασικές αρχές της ΕΕ, ενώ θα ήταν δυνατόν να πανικοβάλλουν ακόμη περισσότερο τους καταθέτες. Εν τούτοις, η «φυγάδευση» των κεφαλαίων από τις χώρες του νότου, σε αυτές του βορά και ειδικά στη Γερμανία, μπορεί να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην Ευρωζώνη - τα οποία είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν διαφορετικά.

(στ) Επί πλέον βοήθεια στην Ελλάδα, με στόχο τη σταθεροποίηση του νέου νομίσματος της (επέμβαση στις αγορές συναλλάγματος), το οποίο διαφορετικά θα κινδύνευε με μία τεράστια, άμεση υποτίμηση.  

Φυσικά η προετοιμασία όλων των παραπάνω μέτρων είχε γίνει ήδη, «πίσω από τις πλάτες» της Ελλάδας – η οποία σχεδιαζόταν να εκβιαστεί στην έξοδο, χωρίς την παραμικρή αποζημίωση, εάν είχε καθυστερήσει (πέρα από τον Ιούνιο) να προβεί σε στάση πληρωμών. 

Συνεχίζοντας το διάγγελμα του, ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι, έχουν ληφθεί τα απαιτούμενα μέτρα για την εξασφάλιση των εισαγωγών ενέργειας και λοιπών βασικών προϊόντων, έτσι ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα κατά τους τρεις επόμενους μήνες – όπου όμως η Ελλάδα οφείλει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στο μέλλον μόνη της.

Φυσικά το ΔΝΤ έχει εκδιωχθεί, το μνημόνια έχει πάψει να ισχύει και η δανειακή σύμβαση υποτέλειας έχει διαφοροποιηθεί – με τα επιτόκια δανεισμού να μην ξεπερνούν το 0,5% επάνω από το βασικό της ΕΚΤ (1,5% συνολικά) και τις μέχρι τότε δόσεις αποπληρωμής (Πίνακας Ι) να έχουν περιορισθεί αισθητά, μετά τη νέα διαγραφή των 80 δις €.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Υποχρεώσεις πληρωμής χρεολυσίων μετά το PSI plus, σε δις €

Έτος
Χρεολύσια


2012
8,6
2013
12,9
2014
25,4
2015
16,5
2016
13,4
2017
7,4
2018
5,5
2019
7,8
2020
5,7
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ειδικά όσον αφορά τα χρεολύσια 2014-2016, τα οποία θα ήταν αδύνατον ποτέ να πληρωθούν, λόγω του τεράστιου ύψους τους, έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα, έτσι ώστε να μειωθούν σε εφικτά επίπεδα.

Περαιτέρω, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να αιτιολογήσει την απόφαση του στους πολίτες της χώρας του, γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά ότι, εάν αντιδράσουν αρνητικά ή/και εάν δεν συμμετέχουν ενεργά στην επανεκκίνηση της οικονομίας της πατρίδας τους, το τολμηρό εγχείρημα του δεν πρόκειται να έχει αίσιο τέλος – παρά τα ανταλλάγματα, τα οποία έχει εξασφαλίσει, με τις επιτυχημένες διαπραγματεύσεις της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Ο πρωθυπουργός εξηγεί ότι, υπήρχαν δύο μόνο τρόποι εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη: είτε να εξέλθει οικιοθελώς από την ΕΕ και, κατ’ επέκταση, από τη ζώνη του κοινού νομίσματος, είτε να υιοθετηθεί μονομερώς ένα εθνικό νόμισμα, λόγω αδυναμίας δανεισμού, σε συνδυασμό με το (παράνομο) σταμάτημα της παροχής ρευστότητας στη χώρα από την ΕΚΤ – γεγονός που θα σήμαινε την de facto καταγγελία της σύμβασης της Ευρωζώνης. 

Δυστυχώς η Ελλάδα”, τονίζει χαρακτηριστικά, “παρά το ότι αντιμετωπίζει τα μικρότερα προβλήματα, σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, έχει επιλεχθεί από τη Γερμανία ως η ιδανικότερη χώρα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων – ενδεχομένως στα πλαίσια των σχεδίων της ισχυρότατης αυτής «οικονομικής μηχανής», να ηγηθεί όλων των άλλων κρατών”.

Για να τεκμηριώσει δε τη θέση του, παρουσιάζει στους Έλληνες τον Πίνακα ΙΙ, σύμφωνα με τον οποίο το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι σχεδόν ίσο με αυτό της Γερμανίας – ενώ τα δημόσιο και ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων είναι, σε αντίθεση με τα άλλα κράτη, πολλαπλάσια των χρεών της. 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ σε δις € και συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, χωρίς τις τράπεζες

Χώρα
ΑΕΠ
Επιχειρήσεις
Νοικοκυριά
Δημόσιο
Σύνολο






Ιρλανδία
170
245
123
109
477
Πορτογαλία
186
149
106
106
361
Ισπανία
1.182
192
87
67
346
Βέλγιο*
407
175
53
95
323
Γαλλία
2.160
150
61
87
298
Ιταλία
1.728
110
50
121
281
Ελλάδα**
218
74
71
124
269
Γερμανία
2.790
80
60
83
223
*  Το διπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα, με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων!
** Μετά από την αφαίρεση των 100 δις € χρέους (PSI), χωρίς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.  
Πηγή: MM (IMF), World Factbook
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Τέλος, ο πρωθυπουργός αναφέρεται στις δύο διαφορετικές προτάσεις, οι οποίες του παρουσιάστηκαν από τη Γερμανία και τις οποίες απέρριψε:

(α)  Διπλό νόμισμα: Η εναλλακτική αυτή λύση προήλθε από τον οικονομολόγο της Deutsche Bank, ο οποίος πρότεινε την εισαγωγή ενός δεύτερου νομίσματος (G-Euro), για την πληρωμή των υποχρεώσεων του δημοσίου – ουσιαστικά ένα είδος «ομολόγου», με τη μορφή ενός ειδικού χαρτονομίσματος.

Κατά την άποψη του οικονομολόγου, το παράλληλο νόμισμα θα υποτιμούταν αμέσως, περίπου κατά 50% - με αποτέλεσμα να γίνουν πιο φθηνά τα ελληνικά προϊόντα στις διεθνείς αγορές και να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, χωρίς το σοκ που θα προκαλούσε μία ξαφνική έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (γεγονός για το οποίο δεν υπάρχει ουσιαστικά προηγούμενη εμπειρία, αφού η Ευρωζώνη δεν είναι μία απλή νομισματική ένωση ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρών).

Πρακτικά λοιπόν, οι πληρωμές του Ελληνικού δημοσίου με το παράλληλο νόμισμα θα έχαναν το 50% της αγοραστικής αξίας τους – ενώ δεν θα εξοφλούταν με αυτό μόνο τα τιμολόγια των προμηθευτών του δημοσίου, αλλά και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας κλπ.

Πάντοτε κατά τον πρωθυπουργό, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα ήταν να προκληθούν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις στην Ελλάδα - αφού τα εισοδήματα (μισθοί, συντάξεις κλπ.) θα περιορίζονταν κατά 50%, ενώ όλες οι υπόλοιπες τιμές (όπως περίπου συμβαίνει και με την εσωτερική υποτίμηση, εάν γίνει μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα), θα παρέμεναν στο ίδιο ύψος. Επειδή δε το ιδιωτικό χρέος θα συνέχιζε να είναι σε ευρώ (δάνεια, τόκοι κλπ.), όλοι όσοι οφειλέτες θα είχαν εισοδήματα στο παράλληλο νόμισμα, θα χρεοκοπούσαν σχεδόν ακαριαία.

Επομένως, αν και το παράλληλο νόμισμα θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά μακροπρόθεσμα, όπως συμβαίνει και με την εσωτερική υποτίμηση, αφού οι τιμές των προϊόντων, τα ενοίκια κλπ. θα προσαρμόζονταν σταδιακά, θα λειτουργούσε βραχυπρόθεσμα πολύ πιο καταστροφικά, από την υιοθέτηση της δραχμής – οπότε δεν αποτελούσε σε καμία περίπτωση λύση.

(β)  Δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών: Η Γερμανία, με στόχο να βοηθηθεί η ανάπτυξη (η δική της μάλλον και όχι η δική μας), μέσω των νέων επενδύσεων, πρότεινε τη δημιουργία ζωνών χαμηλής φορολόγησης και περιορισμένου κόστους, χωρίς εργασιακές συμβάσεις και με περιορισμένες κοινωνικές εισφορές, κατά το παράδειγμα της Κίνας.

Επίσης, τη δημιουργία μίας εταιρείας ειδικού σκοπού, κατά το παράδειγμα των (ληστρικών) ιδιωτικοποιήσεων στην Ανατολική Γερμανία, στην οποία θα μεταφέρονταν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – έτσι ώστε να «διευκολυνθούν» οι αποκρατικοποιήσεις.

Φυσικά και οι δύο αυτές προτάσεις θεωρήθηκαν προσβλητικές και εγκληματικές για μία πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα, όπως η Ελλάδα”, τόνισε ο πρωθυπουργός, “η οποία δεν θα ήθελε να καταλυθούν εντελώς τα δικαιώματα των εργαζομένων και να κινεζοποιηθεί η παραγωγή, αλλά ούτε και να λεηλατηθεί η δημόσια περιουσία – η οποία ανήκει σε όλους τους Έλληνες”.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 

Συνεχίζοντας ο πρωθυπουργός, αναφέρθηκε στο θέμα του μνημονίου, για το οποίο υπήρξε η παρακάτω τοποθέτηση του, στις συζητήσεις εντός της κυβέρνησης – πριν ακόμη αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας:

“Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα – όπου η αποδοχή της δανειακής σύμβασης, δεν σημαίνει απαραίτητα την υποταγή στο μνημόνιο και στο ΔΝΤ, αλλά την εξασφάλιση της αποπληρωμής των οφειλών της Ελλάδας (δόσεις, επιτόκιο, εγγυήσεις), απέναντι στους διεθνείς πιστωτές της.

Επομένως, είναι εντελώς ανόητες οι όποιες αναφορές σε καταγγελία της δανειακής σύμβασης - η οποία φυσικά θα έπαυε να υπάρχει, εάν δεν παίρναμε τα χρήματα. Από την άλλη πλευρά, το αποτέλεσμα των εκλογών θα μπορούσε να είναι καθοριστικό για τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας από το ΔΝΤ, από το μνημόνιο και από τις καταστροφικές «συνταγές» του.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία ολοκληρωμένη στρατηγική, με εναλλακτικά σενάρια (Β, Γ κλπ.), συμπεφωνημένη από τα μεγάλα τουλάχιστον κόμματα, πριν ακόμη από τις εκλογές – σε σχέση με τη δανειακή σύμβαση, με το μνημόνιο και με τα κατάλληλα μέτρα για την οικονομία, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.    

Η αναδιαπραγμάτευση τώρα της δανειακής σύμβασης, ιδιαίτερα όσον αφορά την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Επόμενος στόχος πρέπει να είναι η επίτευξη χαμηλότερων επιτοκίων, καθώς επίσης η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής - έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η τήρηση της σύμβασης, χωρίς να διακινδυνεύεται η χρεοκοπία ή/και η απώλεια του εθνικού πλούτου και χωρίς να καταστραφεί ακόμη περισσότερο η Ελληνική οικονομία. 

Άλλωστε όλοι οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνωρίζουν ότι, το μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις που υπεγράφησαν, είναι εκτός των πλαισίων της νομιμότητας – είναι παράνομες. Δυστυχώς αυτήν την αποικιοκρατική σύμβαση υποτέλειας αποδέχθηκαν εκείνοι οι πολιτικοί, οι οποίοι ζητούσαν ξανά την ψήφο των Ελλήνων - όχι απλά για να κυβερνήσουν, αλλά για να μην αποκαλυφθεί τι ακριβώς υπέγραψαν και για να μην τιμωρηθούν.

Τέλος, η επιλογή δεν είναι μόνο ευρώ ή δραχμή, αλλά το εάν θα ανήκει η χώρα στην Ευρώπη - κάτι που ενέχει ποιοτικά (οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά,  κλπ.), εντελώς διαφορετικούς κινδύνους”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας μην πανικοβαλλόμαστε”, ολοκλήρωσε το διάγγελμα του ο πρωθυπουργός, μετά τη μικρή αναφορά στις προηγούμενες συζητήσεις, τονίζοντας ότι “η έξοδος από το Ευρώ, παρά το ότι δεν την επιθυμεί κανένας Έλληνας, αφού είναι εξαιρετικά επώδυνη και άδικη για την πατρίδα μας, δεν είναι η συντέλεια του κόσμου – πόσο μάλλον όταν δεν είναι μονομερής, όταν έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα στήριξης της χώρας και αφού δεν θα υποχρεωθεί σε νέους εξευτελισμούς εκ μέρους της Γερμανίας και των μπράβων των τοκογλύφων”.

Ας μην ξεχνάμε ότι”, συνέχισε, “η Ελλάδα είναι μία πολύ πλούσια χώρα, η οποία έχει κάνει μεν αρκετά λάθη, αλλά δεν κατάστρεψε τον πλανήτη – όπως η Γερμανία στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Σίγουρα η δραχμή θα μας δημιουργήσει πάρα πολλά προβλήματα – πόσο μάλλον όταν ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία είναι εγκλωβισμένη σε ένα καθοδικό σπιράλ θανάτου, από το οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει.

Ειδικότερα, η Ευρωζώνη έχει τεράστια προβλήματα – με τον τραπεζικό κλάδο να είναι υπερχρεωμένος, με την Ιρλανδία αθεράπευτα χρεοκοπημένη, με την Ισπανία στα πρόθυρα της καταστροφής, με την Ιταλία, τη Γαλλία και το Βέλγιο να νοσούν σοβαρά και με τη Γερμανία να επιμένει στην αδιέξοδη πολιτική λιτότητας, χωρίς αναπτυξιακά σχέδια.

Από την άλλη πλευρά, η ζήτηση στις Η.Π.Α. μειώνεται συνεχώς, ενώ το έλλειμμα και τα χρέη της υπερδύναμης είναι εκτός ελέγχου. Το συνολικό χρέος της Μ. Βρετανίας έχει ξεπεράσει το 550% του ΑΕΠ της, με το δημόσιο χρέος, παρά τα μηδενικά περιουσιακά της στοιχεία (έχει ιδιωτικοποιήσει τα πάντα) να πλησιάζει το 100% - οπότε θα υποχρεωθεί ξανά σε αύξηση της ποσότητας χρήματος, παράλληλα με τη μείωση των επιτοκίων, σε πληθωρισμό δηλαδή, για να μπορέσει να ξεφύγει από τη συνεχώς μειούμενη ανάπτυξη.

Η Βραζιλία, λεηλατημένη προ πολλού από το ΔΝΤ, είναι πλέον ένας από τους ακριβότερους χώρους εγκατάστασης επιχειρήσεων, ενώ απειλείται με επιβράδυνση της ανάπτυξης της - λόγω της Κίνας, η οποία είναι ο σημαντικότερος πελάτης της όσον αφορά τις πρώτες ύλες και τη σόγια. Στην Αργεντινή επανέρχονται τα προβλήματα, ειδικά μετά την επιβολή φόρου 15% στις εξαγωγές, καθώς επίσης την προσπάθεια εθνικοποίησης των ενεργειακών επιχειρήσεων.    

Ο τομέας των πρώτων υλών της Ν. Αφρικής υποφέρει επίσης, λόγω της παγκόσμιας μείωσης της ανάπτυξης. Το νόμισμα της Ινδίας ευρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ένεκα του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους της, σε συνδυασμό με την πτώση του κλάδου των υπηρεσιών – ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας επιβραδύνεται ανησυχητικά.

Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας έχει ξεπεράσει το 230% του ΑΕΠ της, με αποτέλεσμα να υποτιμηθεί ξανά από τις εταιρείες αξιολόγησης – με τη Ρωσία, η οποία εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από την εξαγωγή ενέργειας, να ανησυχεί σε μεγάλο βαθμό για το μέλλον της.

Ίσως λοιπόν η Ελλάδα, η οποία δυστυχώς βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, να είναι τυχερή, μέσα στην ατυχία της. Αρκεί φυσικά να αναγνωρίσει τα λάθη της, να ανακτήσει την υπερηφάνεια και την αυτοπεποίθηση της, να αναπληρώσει όλα όσα δεν έκανε στο παρελθόν και να αντιμετωπίσει με θάρρος τη νέα πρόκληση – ατενίζοντας με πίστη και με αισιοδοξία το μέλλον. Άλλωστε, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία - όπως γνωρίζουμε όλοι εμείς οι Έλληνες, πολύ καλύτερα από τους άλλους λαούς”.