Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Μαρ 2012

Toυ Thierry Meyssan, αρχισυντάκτη του γαλλικού ειδησεογραφικού ιστολογίου Voltaire Network

Αρκετές εκατοντάδες μέλη της Αλ Κάιντα, που προηγουμένως μάχονταν εναντίον του Καντάφι, κάτω από τη σημαία της πρώην "Λιβυκής Ισλαμικής Ομάδας Αντίστασης" (Libyan Islamic Fighting Group, LIFG), καταφθάνουν τις τελευταίες εβδομάδες σε διάφορα ξενοδοχεία του Αμμάν της Ιορδανίας. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες μας, ξαφνικά αναχώρησαν από το Αμμάν για άγνωστη κατεύθυνση.

Παράλληλα, υπάρχουν πληροφορίες ότι από το πρωί της Παρασκευής, 16/03, μέχρι αργά το βράδυ του Σαββάτου, 17/03, παρατηρήθηκε έντονη κινητικότητα λεωφορείων, τα οποία μετέφεραν πάνω από 2.000 μισθοφόρους σε ένα καταυλισμό "προσφύγων" (όπως τον ονομάζουν τα Δυτικά μέσα) στην περιοχή Xατάι, πρώην συριακό έδαφος που σήμερα ανήκει στην Τουρκία μετά από εισβολή της τελευταίας στη Συρία κατά τη δεκαετία του '30. Αυτή η μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων συνεχίζεται αμείωτη και τελεί υπό την επίβλεψη του τουρκικού στρατού.

Ο συνταγματάρχης Riyadh Al Asaad, ο οποίος καταδικάστηκε από τις συριακές αρχές για την σύναψη της συριοτουρκικής συμφωνίας της 7ης Φεβρουαρίου, είναι και πάλι ελεύθερος και επικεφαλής του "Ελεύθερου “Συριακού” Στρατού", που προέκυψε από την Τουρκία.

Υπολογίζεται ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις μισθοφόρων που έχουν ήδη συγκεντρωθεί αποτελούνται από 500-1.000 ακραίους ισλαμιστές του δόγματος του "τακφίρ" (που έχουν βρει έδαφος στη Σαουδική Αραβία και αρκετοί δρουν μέσα στους κόλπους της Αλ Κάιντα) στα ιορδανικά σύνορα, και άλλους 2.000-3.000 εξτρεμιστές, που έχουν συγκεντρωθεί στα τουρκικά σύνορα. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν αναφορές για συγκεντρώσεις ισλαμιστικών ομάδων στα σύνορα με τον Λίβανο, και αυτό προφανώς οφείλεται στο γεγονός ότι ο Στρατός του Λιβάνου κατέστρεψε μια βάση ισλαμιστών, όπου βρέθηκε χώρος για συναθροίσεις και τηλεπικοινωνιακό κέντρο.

Εκατοντάδες ξένοι μισθοφόροι εξακολουθούν να παραμένουν σε συριακό έδαφος, παρά την πτώση του καθεστώτος του Ισλαμικού Εμιράτου του Baba Amr και τις επιτυχημένες επιχειρήσεις εκκαθάρισης του Εθνικού Στρατού της Συρίας στις πόλεις Deraa και Ιdlib. Παρ' όλο που οι ξένοι αυτοί μισθοφόροι είναι εντελώς ανοργάνωτοι και εξουθενωμένοι από τις επιχειρήσεις, κατορθώνουν να οργανώνουν νέες στρατιωτικές επιθέσεις.

Ο Εθνικός Στρατός της Συρίας έχει αναλάβει εντολές να ενισχύσει τα σύνορα, προκειμένου να αποτρέψει κάθε νέα απόπειρα παρείσφρησης στη χώρα.

Μετά την άποψη του Wall Street Journal ότι ο Παπαδήμος θα παραμείνει στην ενεργό πολιτική και μετά τις εκλογές, και το βρετανικό περιοδικό θεωρεί ότι ο σημερινός πρωθυπουργός θα έχει ένεργο ρόλο στην επόμενη κυβέρνηση.

Με τίτλο: «Σε σταθερή πορεία, παραδόξως», η βρετανική επιθεώρηση Economist αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα, κάνοντας παράλληλα πρόβλεψη για τις κάλπες.

Ο Economist εκτιμά οι πρόωρες εκλογές θα βγάλουν σταθερότητα παρά αναστάτωση, θεωρώντας πολύ πιθανό να σχηματιστεί κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Μεταξύ άλλων γράφει: «Οι κινδυνολόγοι θεωρούν ότι θα ενισχυθoύν τα τρία κόμματα της Αριστεράς ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αλλά και κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή, η οποία για πρώτη φορά ενδέχεται να μπει στη Βουλή.

» Συνολικά μέχρι και δέκα κόμματα μπορεί να καταφέρουν να μπουν στο Κοινοβούλιο. Πόση αξία θα έχουν όμως;»

Η επιθεώρηση συμπληρώνει ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ παραμένουν μεγάλα κόμματα, η ΝΔ έχει σαφές προβάδισμα, ενώ ο Ευάγγελος Βενιζέλος ενδεχομένως να συσπειρώσει και πάλι ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης του κόμματος.

«Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η ΝΔ με το μπόνους των 50 εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος, θα σχηματίσει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Ένας τέτοιος συνασπισμός θα είχε ισχυρή πλειοψηφία. Ενδεχομένως αρκετοί νυν υπουργοί να παραμείνουν στη θέση τους.

» Ακόμα και ο κ. Παπαδήμος μπορεί να πειστεί από τον κ. Σαμαρά να παραμείνει, ίσως και ως αντιπρόεδρος. Θα ήταν μια διαβεβαίωση στην Ευρώπη ότι η χώρα εξακολουθεί να βαδίζει στο σωστό δρόμο».

Από που λοιπόν ο κ. Βενιζέλος γνωρίζει πως περνά ο ελληνικός λαός. Πήγε ποτέ να συναντήσει φτωχούς πολίτες; Πήγε να δει πώς διαβιούν μετά τις περικοπές που ο ίδιος αποφάσισε;

Πώς γνωρίζει δηλαδή ότι η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στον πάτο και πώς υπόσχεται ότι θα κυβερνήσει ο ίδιος και θα κάνει τη ζωή όλων καλύτερη όταν είναι ένας εκ των βασικών πρωταγωνιστών της δραματικής διετίας για τη χώρα;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε ότι γνωρίζει πως υπάρχει δυσαρέσκεια και πικρία στην κοινωνία, ότι ξέρει πως σε κάθε σπίτι υπάρχει τουλάχιστον ένας άνεργος, ότι γνωρίζει πώς είναι να μειώνεται η σύνταξη αλλά και για τον φόβο που νιώθει κανείς να μην χάσει τη δουλειά του σε μία ηλικία δύσκολη για προσαρμογή, να νιώθει η νέα γενιά ότι έχει αδικηθεί.

Τα γνωρίζει όλα αυτά διότι ο ίδιος τα δημιούργησε. Ποιον πάει να κοροϊδέψει τώρα;

Τα ψέματα τέλειωσαν. Ο κ. Βενιζέλος θα έπρεπε να το γνωρίζει πολύ καλά αφού είναι μια κεντρική πηγή ψεύδους, παραπλάνησης, σκληρότητας για τον ελληνικό λαό και το κυριότερο: Υποτέλειας στον ξένο παράγοντα.

Στο πολιτικό του μανιφέστο, έπειτα από τη… δύσκολη και… αμφίρροπη νίκη του είπε ότι είναι ώρα για αλήθειες κι ότι αποδέχεται ότι έγιναν λάθη. Έρχεται λοιπόν ο ίδιος να δώσει νέα πνοή στην Ελλάδα και να πει τώρα αλήθειες. Γιατί δηλαδή θα πρέπει να τον πιστέψουμε. Και γιατί δεν έλεγε τις αλήθειες του τόσο καιρό; Τι τον εμπόδιζε; Απολύτως τίποτε, απλά η εκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι η απαρχή μιας ακόμη περιόδου ψεμάτων, αλαζονείας, προσπάθειας χωρίς ντροπή να γίνει πρωθυπουργός ένας αρχιερέας του ψεύδους. Θα τον αφήσει ο ελληνικός λαός; Φυσικά όχι, τον έχει πάρει χαμπάρι τόσο καιρό.

Ο κ. Βενιζέλος δεν ήρθε ξαφνικά στον κόσμο μας με παρθενογένεση. Έχει δοκιμαστεί κι έχει αποτύχει παντού, όπου κι αν του ανετέθη μια αποστολή.

Να ξεχάσουμε άραγε την περίοδο της χλιδής των ολυμπιακών αγώνων όταν ξόδευε χρήματα του ελληνικού λαού και μοίραζε εκατομμύρια για έργα που δε χρειάζονταν η Ελλάδα; Τότε που όλοι του έλεγαν να κάνει προκατ γήπεδα για να διαλυθούν μετά του Αγώνες κι αυτός στο όνομα του μεγαλοϊδεατισμού, έφτιαχνε στάδια που τώρα αραχνιάζουν;

Έκανε λόγο για νέα αφετηρία τονίζοντας: «Επανιδρύθηκε σήμερα μία σχέση εμπιστοσύνης για το νέο ξεκίνημα της παράταξης». Μα είναι δυνατόν; Ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ να πιστεύαμε είναι δυνατόν να θέλαμε αυτό το ΠΑΣΟΚ; Αν ήθελε να είναι πραγματικός ηγέτης θα άλλαζε όλους και όλα. Πρόσωπα, σύμβολα, ιδέες, τα πάντα. Δεν το κάνει διότι είναι δέσμιος του δικού του παρελθόντος.

Έκανε λέει και αυτοκριτική. «Έχουμε, και έχω και προσωπικά, πλήρη συνείδηση των λαθών, καθυστερήσεων και παραλείψεων» καθώς και για πράγματα που, όπως είπε, «ειπώθηκαν και δεν έγιναν, και για πράγματα που έγιναν χωρίς να έχουν ειπωθεί».

Με μια συγγνώμη καθάρισε δηλαδή; Να πάμε στις εκλογές να τον ψηφίσουμε γιατί έτσι αόριστα παραδέχθηκε τα λάθη του;

Όχι, δεν μπορεί να περάσει έτσι η προσβολή του κ. Βενιζέλου. Η παρουσία του και μόνο, η προσπάθειά του να γίνει πρωθυπουργός, προσβάλλει τον ελληνικό λαό. Κι αν κάποιοι πιστεύουν σ’ αυτή τη… δήθεν μεγάλη δημοκρατική παράταξη θα καταδικάσουν σύντομα τον κ. Βενιζέλο. Διότι πρόδωσε αυτή την παράταξη, αυτό το όραμα. Ο κόσμος δεν μπορεί να ξεχάσει έτσι εύκολα.

Είπαμε, να πάθουμε αλτσχάιμερ, αλλά ομαδικό πάει πολύ.

Πηγή


Του Brandon Turbeville 
για το ιστολόγιο Αctivist Post
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Στις 6 Μαρτίου 2012, έγραψα ένα άρθρο με τίτλο, "Μήπως οι διαδοχικές παραιτήσεις από τράπεζες σημαίνουν ότι άρχισε η διαδικασία 'εκκαθάρισης'; " στο οποίο σχολίασα το πρωτόγνωρο φαινόμενο των μαζικών παραιτήσεων στελεχών τραπεζών σε διάφορες χώρες του κόσμου. Όταν δημοσιεύτηκε το άρθρο, ο αριθμός των παραιτήσεων είχε φτάσει τις 122.

Την εβδομάδα που μας πέρασε γίναμε όλοι μάρτυρες άλλης μιας παραίτησης τραπεζικού "υψηλού προφίλ", όταν ένα στέλεχος της Goldman Sachs πήρε το καπέλο του και έφυγε με τυμπανοκρουσίες, εξαπολύοντας πυρά κατά της διαβόητης τράπεζας που τον είχε προσλάβει, αλλά και εναντίον της χρηματοπιστωτικής "βιομηχανίας" γενικότερα, μέσω μιας ευρέως δημοσιοποιημένης επιστολής παραίτησης που δημοσίευσε πρώτη η εφημερίδα New York Times. Ως αποτέλεσμα του δριμύτατου κατηγορητηρίου του Greg Smith εναντίον της "κουλτούρας της απληστίας" της Goldman Sachs, η εταιρεία έχασε πάνω από 2 δισεκατομμύρια δολάρια στην αγορά μετοχών λόγω της δυσφήμισης που της έγινε.

Η συνολική λίστα των παραιτήσεων, που άρχισε να συντάσσει πρώτο το ανεξάρτητο ιστολόγιο American Kabuki, έχει προκαλέσει αρκετές απορίες στους περισσότερους αναγνώστες που είχαν την ευκαιρία να την μελετήσουν - και σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο υποφαινόμενος αρθρογράφος. Δεν υπάρχει τίποτε περίεργο σε αυτό, δεδομένου ότι, όταν διαβάζει κανείς ότι οι 122 παραιτηθέντες υπάλληλοι τραπεζών κατείχαν σχετικά υψηλόβαθμες θέσεις, είναι φυσικό να διερωτάται γιατί.

Εκ πρώτης όψεως, ο αριθμός των παραιτήσεων φαντάζει αρκετά μεγάλος. Αλλά αν λάβει κανείς υπ' όψιν τον αριθμό των τραπεζών που λειτουργούν σε όλο τον κόσμο, μπορεί και να σκεφτεί ότι 122 παραιτήσεις ίσως να μην είναι ακριβώς η "μαζική έξοδος" που πολλοί αρχικά υποπτεύθηκαν. Άλλωστε, με τόσες πολλές τράπεζες σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα εν μέσω μιας παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, μήπως θα πρέπει να θεωρούμε τέτοιες παραιτήσεις ως φυσικό επακόλουθο; Εν ολίγοις, ένα από τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να τεθούν όσον αφορά τις πρόσφατες παραιτήσεις από τράπεζες είναι: "Είναι όντως τόσο μεγάλος ο αριθμός;"

Πράγματι, από τότε που βγήκε προς τα έξω η είδηση για τις παραιτήσεις, κανένα από τα μεγάλα ΜΜΕ, συμβατικά και εναλλακτικά, δεν μπόρεσε να αποδείξει τι ακριβώς θα πρέπει να θεωρείται "κανονικός αριθμός παραιτήσεων".

Ωστόσο, μια άλλη, πιο πρόσφατη ανάρτηση του American Kabuki ίσως να μας βοηθήσει να δούμε τα πράγματα με περισσότερη ευκρίνεια.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το εν λόγω ιστολόγιο, λόγω του "Νόμου περί Κεφαλαιαγοράς" ("Securities Exchange Act") του 1934, όλες οι εισηγμένες εταιρείες οφείλουν να δίνουν αναφορά στην "Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς" (Securities Exchange Commission), κάθε φορά που κάποια στελέχη ή μέλη του διοικητικού συμβουλίου τους παραιτούνται από τη θέση τους. Η δημοσίευση αυτή γίνεται μέσω της βάσης δεδομένων γνωστής με την ονομασία EDGAR .

Στην ίδια πρόσφατη ανάρτησή του, το ιστολόγιο American Kabuki αναφέρει ότι, μετά από διερεύνηση της βάσης δεδομένων (έντυπο 8-Κ, παράγραφος 5.02), είχαν τη δυνατότητα να κάνουν τη δική τους αναζήτηση, βάσει λέξεων όπως "παραιτήθηκε" ή "παραίτηση". Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν από το ιστολόγιο ως αποτέλεσμα αυτής της αναζήτησης θα τα χαρακτήριζα τουλάχιστον ενδιαφέροντα, αν όχι σοκαριστικά. Ρίξτε μια ματιά στα στοιχεία αυτά, όπως τα παρουσίασε το ιστολόγιο. Στο αριστερό μέρος του πίνακα φαίνεται ο αριθμός των παραιτήσεων, ενώ στο κάτω μέρος η χρονολογική εξέλιξη από το δεύτερο τρίμηνο του 2008 (2Q 08) έως το 4ο τρίμηνο του 2011 (4Q 11), αλλά και το πρώτο του 2012:




Αν λάβουμε υπ' όψιν την έρευνα που έκανε το ίδιο ιστολόγιο σχετικά με τον αναλυτικό κατάλογο των τραπεζικών παραιτήσεων τον οποίο ανάρτησε εδώ και εβδομάδες, η εκπληκτική αύξηση των παραιτήσεων που φαίνεται σε αυτό το γράφημα αναμφισβήτητα αξίζει την προσοχή μας.

Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι θα πρέπει να δούμε αυτά τα στατιστικά στοιχεία με μια δόση υγιούς σκεπτικισμού. Πρώτον, όπως αναφέρει το ιστολόγιο, αυτά τα αποτελέσματα που αφορούν στις παραιτήσεις δεν κατανέμονται ανά επιχειρησιακό τομέα. Κάθε παραίτηση καταχωρείται κάτω από τη σχετική κατηγορία που ορίζει η "Πρότυπη Βιομηχανική Ονοματολογία" (Standard Industrial Classification ή SIC). Αυτό σημαίνει ότι τα αριθμητικά στοιχεία του πίνακα δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις παραιτήσεις από τράπεζες αποκλειστικά, αλλά όλες τις παραιτήσεις του συνόλου του βιομηχανικού αυτού τομέα.

Ένα δεύτερο ζήτημα που προκύπτει αν παρατηρήσει κανείς τον πίνακα είναι ότι η βάση δεδομένων EDGAR προφανώς στρογγυλοποιεί τον αριθμό των παραιτήσεων στις λίστες της.

Προσωπικά, δεν ήμουν σε θέση να επαληθεύσω αυτά τα στατιστικά στοιχεία. Παρ' όλα αυτά, εάν αυτά τα στατιστικά στοιχεία έχουν κάποια βάση, τότε ο αριθμός των παραιτήσεων από μεγάλες τράπεζες, και άλλες επιχειρήσεις έχει ανέβει κατακόρυφα τα τελευταία τρίμηνα. Επειδή η συντριπτική πλειονότητα αυτών των εταιρειών είναι τόσο συνυφασμένη η μια με την άλλη, θα χαρακτήριζα τον όρο "πρότυπη βιομηχανική ονοματολογία" ως αρκετά ακριβή περιγραφή.

Αλλά και πάλι, άσχετα από όλα αυτά, εάν οι στατιστικές του ιστολογίου είναι πράγματι ακριβείς, θα πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί όλα αυτά τα άτομα εγκαταλείπουν τις θέσεις τους με τόσο ανησυχητικά αυξημένο ρυθμό.

Μήπως επειδή προσπαθούν να αποφύγουν κάποιες έρευνες που επίκεινται;

Ή μήπως επειδή διαβλέπουν την επερχόμενη κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος πριν από εμάς;

Ή μήπως πρόκειται για κάτι άλλο;

Στην παρούσα φάση, το μόνο που έχουμε στα χέρια μας είναι όλο και περισσότερα ερωτήματα. Ωστόσο, ίσως να ήταν συνετό να ξεκινήσουμε την αναζήτηση απαντήσεων το συντομότερο δυνατό. Άλλωστε, όλα δείχνουν ότι υπάρχουν πολλοί που ξέρουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε.


Μήπως "ακολουθεί" και η ΣΕΚΑΠ, από την οποία πρόσφατα αποχώρησε αιφνιδίως Ινδός μεγαλοεπιχειρηματίας;

Ο τουρκικός όμιλος εταιρειών PAK αγόρασε το εργοστάσιο Μακεδονική Χαρτοποιίας (Macedonian Paper Mills) και με την αγορά αυτή έγινε η 4η μεγαλύτερη παραγωγός της Ευρώπης, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Star».

Η εταιρεία Macedonian Paper Mills έχει παραγωγή 100.000 τόνων ετησίως, σημειώνεται. Στο ίδιο θέμα αναφέρεται η Βατάν με τίτλο «Ο όμιλος ΡΑΚ αγόρασε την μεγαλύτερη εγκατάσταση παραγωγής χάρτου της Ελλάδας». Γράφει επίσης ότι με την έναρξη της κρίσης στην Ελλάδα, οι Τούρκοι επενδυτές άρχισαν να επιδεικνύουν ενδιαφέρον για τις εταιρείες στην Ελλάδα.

Ο όμιλος ΡΑΚ της Kartonsan αγόρασε την Macedonian Paper Mills που ανήκει σε παλιά ελληνική οικογένεια. Η Γενί Σαφάκ έχει τίτλο « Ο μοναδικός παραγωγός χάρτου της γειτονικής χώρας πέρασε στην εταιρεία ΡΑΚ». Στο ίδιο θέμα αναφέρονται και οι εφημερίδες Ζαμάν και Μπουγκιούν.

Δεν χρειάζεται φανταζόμαστε ότι το ελληνικό κράτος μπορεί να μη δύναται να μπλοκάρει την εξαγορά για λόγους που άπτονται των «ελευθέρων αγορών», ωστόσο, τα μέτρα ασφαλείας που πρέπει να ληφθούν πρέπει να είναι αυστηρά. Στόχος είναι να διασφαλιστεί, ότι οι όποια οικονομική διείσδυση της Τουρκίας στη Βόρεια Ελλάδα δεν θα αποτελέσει «πλατφόρμα» διευκόλυνσης της διαβόητης και αδίστακτης μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ για να αποσταθεροποιήσει, αφού πρώτα ελέγξει οικονομικά, μια κρίσιμη περιοχή της ελληνικής επικράτειας.

Καλό είναι να φροντίσουμε να αποτινάξουμε τη χαζοχαρούμενη διάθεση που μας διέκρινε εδώ και κάμποσα χρόνια, όπου όποιος προειδοποιούσε ότι «δυνάμεις» στο παρασκήνιο αξιοποιούν την οικονομική διείσδυση για να πετύχουν στόχους στο πλαίσιο της δικής τους ατζέντας, η οποία μάλιστα καμία σχέση δεν έχει με την ευημερία και την αποκόμιση κερδών.

Τουλάχιστον, ας ελπίσουμε ότι το σοκ της οικονομικής κρίσης να μας αφυπνίσει και να αντιληφθούμε επιτέλους πως λειτουργεί ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε. Διαφορετικά, όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε – ούτε καν να προσποιούμαστε… το έχουμε ήδη πιστέψει – ότι οι απειλές εναντίον της εθνικής μας ασφάλειας είναι «παρωχημένη λογική» και «πρόσχημα για να πλουτίζουν οι έμποροι όπλων», είμαστε καταδικασμένοι να την πατήσουμε πολύ άσχημα, ενώ το σοκ που θα αισθανθούμε τότε, θα κάνει το κρύο ντουζ της οικονομικής κρίσης να μοιάζει με ευχάριστο δροσερό μπανάκι…

Η Ελλάδα δεν έχει μεγαλοαστική τάξη , ούτε πραγματική αστική τάξη. Τουλάχιστον από τα χρόνια του Μεσοπολέμου για την πρώτη και της Μεταπολίτευσης για την δεύτερη.

Έχει όμως και κυριαρχείται από μια «μέση τάξη», που μάλλον παραπέμπει σε έναν κοινωνικό «κιμά» στη βάση της φορολογικής δήλωσης ή των καταθέσεων σε τράπεζες του εξωτερικού.

Η «μέση τάξη» αυτή αποτελείται σε ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος της από παλαιούς αστούς, στο μεγαλύτερο όγκο της από ένα συνονθύλευμα μικροαστών και συμπληρώνεται από κάποιους εκπροσώπους από τις αγροτικές και ναυτικές περιοχές της χώρας.

Η Μεταπολίτευση στηρίχθηκε στο «βουλιμικό όραμα» εξουσίας δύο πολιτικών οικογενειών. Των Καραμανλή και Παπανδρέου. Έχοντας ιδιόκτητα κόμματα εξουσίας , τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πέτυχαν η πρώτη την κατάργηση της αστικής τάξης του κέντρου , αλλά και της ελίτ των επαρχιών, συγκροτώντας την Ελλάδα των μικροαστών και η δεύτερη την εμπέδωση της ισχύος και την παντοκρατορία αυτής της «μέσης τάξης» των μικροαστών.

Η Ελλάδα ακόμη και στην πορεία της εντός της Ευρώπης και δεν αναφερόμαστε στη γερμανική Ευρώπη , που τελευταία ξημέρωσε, δεν εμπέδωσε μια αναβαθμισμένη συγκρότηση και εξέλιξη, αλλά με κοινοτικές επιδοτήσεις και κρατικά επιδόματα και χορηγίες, προσπάθησε να δικαιώσει την παρουσία, τον ατομισμό και την στρέβλωση αυτής της «μέσης τάξης».

Στην τελευταία 15ετια με θεωρίες του τύπου «εκσυγχρονισμού» και «μεσαίου χώρου», το σύστημα εξουσίας της Ελλάδας θέλησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο κέντρο εξουσίας, με τα δύο κόμματα εξουσίας να συγκλίνουν στο Κέντρο. Στην ομοιομορφία και την μονιμότητα της στρέβλωσης, του ατομισμού και της οικονομολατρείας. Μάλιστα ξαφνικά ανακαλύφθηκε μια αόριστη τεχνοκρατία, που με κάποιο μαγικό τρόπο θα μπορούσε να λύσει τα ζητήματα στρέβλωσης στην ανάπτυξη και την συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους.

Η τεχνοκρατία από μόνη της χαρακτηρίζεται από δύο παραμέτρους. Αρνείται τα οράματα πολιτικού βεληνεκούς, εξελίσσει την πραγματικότητα στη βάση της διαχείρισης. Εκτελεί χωρίς να σκέπτεται. Χειρίζεται εργαλεία, χωρίς να μπορεί να χαράξει στρατηγική. Τρεις περίοδοι συγκροτούν την περίοδο της παραίτησης της πολιτικής υπέρ της αυθεντίας των τεχνοκρατών. Πρώτη με Μητσοτάκη, δεύτερη με Σημίτη, Τρίτη με Καραμανλή.

Η τεχνοκρατία δεν έχει αυθύπαρκτο χαρακτήρα. Δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική. Δεν μπορεί να υπηρετήσει από μόνη της την λειτουργία και την ενίσχυση ενός εθνικού-κράτους. Από την άλλη η πολιτική όπως ασκείτο από τα κόμματα και το σύστημα εξουσίας δεν είχε να φοβηθεί τίποτα από τους τεχνοκράτες-υπαλλήλους της.

Η «μέση τάξη» που από το 1995 και μετά επεκράτησε σε απόλυτο βαθμό στην κοινωνική συγκρότηση της Ελλάδας επικρότησε το «εκρηκτικό μείγμα» μεσοπρόθεσμα των πολιτικών, παλαιοκομματικών διαχειριστών, με το άλλοθι, των τεχνοκρατών, σε ρόλο αυθεντίας. Μέχρι το 2009 όλο το σύστημα αυτό λειτούργησε πολύ καλά, αφού υποσχόταν και πετύχαινε ευμάρεια και ευχέρεια καταναλωτισμού. Του μόνου κριτηρίου που είχε μείνει σε μια «ανήθικη» Ελλάδα, χωρίς εθνικό , κοινωνικό και πολιτιστικό χαρακτήρα. «Μέση τάξη, Μέση ιδεολογία, Μέσο επίπεδο ζωής, Μέση δυνατότητα διαχείρισης της εξουσίας.

Ο απόλυτος «μεσαίος χώρος». Συντηρητικός, ευτελής, αδιάφορος, αλαζονικός, ισοπεδωτικός και ισοπεδωμένος. Το κυριότερο καθόλου δημιουργικός, καθόλου, παραγωγικός , καθόλου εστετ, καθόλου πρωτότυπος, καθόλου αυθεντικός.

Φθάσαμε στον πολυπολιτισμικό και ανθέλληνα , με την στενή έννοια του όρου, Παπανδρέου. Ξαφνικά χρεοκοπία. ΔΝΤ, Τρόικα, Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών, οικονομικός εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός, από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης, στη βάση της αξιολόγησης ΑΑΑ.

Η πολιτική και κοινωνική συγκρότηση της Ελλάδας καταρρέει μαζί με το εθνικό εισόδημα. Η κεντρική τεχνοκρατία και γραφειοκρατία των Βρυξελλών θέλει να κάνει μια ανάστροφη πυραμίδα στο σύστημα εξουσίας της Ελλάδας. Από πάνω οι τεχνοκράτες, με ευρωπαϊκές οδηγίες εκτέλεσης προγραμμάτων, από κάτω το πολιτικό, εθνικό, σύστημα εξουσίας. Στον πάτο η «μέση τάξη». Συλλογική διαδικασία φτωχοποίησης, σε διεργασία νέο-αποικισμού.

Όλα χάθηκαν για τους Έλληνες , έτσι ξαφνικά όπως είχαν δημιουργηθεί. Χωρίς βάσεις, παρά μόνον με εποικοδόμημα . Και σήμερα πολλοί μιλούν για κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Μα δεν υπάρχουν τέτοιοι στην Ελλάδα. Γρανάζια του ίδιου συστήματος υπάρχουν. Ένα αλισβερίσι, στο ίδιο έργο είναι όλα.

Και τότε που είναι η νέα αρχή; Η αφετηρία έχει συμβεί. Κατέρρευσε η «μέση τάξη». Τώρα απομένει με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους διαχείρισης να καταρρεύσει ο «μεσαίος χώρος», το ίδιο είχε συμβεί και στην αρχή της μεταπολίτευσης , με την πολύ πιο αστική όμως Ένωση Κέντρου. Μαζί του θα χαθούν τα δύο ιδιόκτητα κόμματα. Των Παπανδρέου που ήδη τελειώνει και των Καραμανλή που έπεται.

Μια νέα Δεξιά και μια νέα Αριστερά , θα πρέπει να συγκροτήσει ένα νέο «εθνικό συμβόλαιο» και οι Έλληνες μια νέα «εθνική ταυτότητα», σε συνθήκες απόλυτης κρίσης, σχεδόν νέο-πολέμου, με τη χρεοκοπία να απειλεί τα πάντα.

Διαφορετικά θα μείνουν κυρίαρχοι οι τεχνοκράτες. Να υπηρετήσουν την Γερμανική Ευρώπη και το «χωρίο» της στο Νότο, που λέγεται Ελλάδα. Τη Γη των Θεών, των Ηρώων και των... Πληβείων.


Ολομέτωπη επίθεση κατά της Ε.Ε. εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν, κατηγορώντας την ότι μεταχειρίζεται τη χώρα του σαν αποικία, μετά και την απόφαση των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών να «παγώσουν» 495.000.000 ευρώ από το Ταμείο Συνοχής, τα οποία θα δίνονταν ως βοήθεια στην Ουγγαρία εξαιτίας του υψηλού δημοσιονομικού της ελλείμματος.

Σε συγκέντρωση στη Βουδαπέστη ο Ορμπάν χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ουγγαρία «δεν θα ζήσει με τις εντολές ξένων δυνάμεων» και πρόσθεσε:
«Ως ευρωπαϊκή χώρα ζητάμε ίση μεταχείριση. Δεν θα γίνουμε δεύτερης κατηγορίας Ευρωπαίοι πολίτες. Νόμιμο αίτημά μας είναι να έχουμε τα ίδια μέτρα και σταθμά, τα οποία εφαρμόζονται σε άλλες χώρες της Ε.Ε.».
Στην έκκλησή του προς τους οπαδούς του ο Ορμπάν συνέκρινε την παρούσα κατάσταση με τη μεταπολεμική κυριαρχία της ΕΣΣΔ. Η απόφαση για το πάγωμα των κονδυλίων ελήφθη έπειτα από σύσταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ το πάγωμα των πόρων θα ισχύσει από τον Ιανουάριο του 2013. Η περίπτωση της Ουγγαρίας αποτελεί ουσιαστικά την έναρξη της εφαρμογής των σκληρών όρων που προβλέπει το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο.

Ορισμένοι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν κατηγορήσει την κυβέρνησή του Ορμπάν για αυταρχικές πρακτικές και έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για τον νόμο που ψηφίστηκε και θεωρείται ότι περιορίζει την ελευθερία του Τύπου και την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας και της κεντρικής τράπεζας.

Η Βουδαπέστη απορρίπτει τους ισχυρισμούς, αν και σε πολλά θέματα της συνταγματικής αναθεώρησης είχε υποχωρήσει, υπολογίζοντας στην οικονομική βοήθεια της Ε.Ε. Τον περασμένο Ιανουάριο μάλιστα, ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου, ο Ορμπάν ήταν πρόθυμος να επιλύσει τα όποια προβλήματα «εύκολα» και «γρήγορα», με στόχο να κατευνάσει τα πνεύματα και να διασφαλίσει την οικονομική ενίσχυση της χώρας του. Τίποτε από τα δύο δεν έγινε.

Επιβεβαιώθηκαν οι θέσεις που εκφράσαμε στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ:

- για τις συνέπειες των πολιτικών αποκλεισμών,

- για την πολιτική αποχή από τη διαδικασία 175 και πλέον μελών του Εθνικού Συμβουλίου

- για το διάτρητο χαρακτήρα της σημερινής διαδικασίας και της ψηφοφορίας για εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ .

Οι μεθοδεύσεις αυτές συνδέονται πολιτικά με μελανές περιόδους της νεότερης Ιστορίας της χώρας.

Πρωτοφανής και εκτεταμένη ήταν η νοθεία σε πανελλήνια κλίμακα με κύριες κατευθύνσεις την παραβίαση της αρχής της μυστικότητας και την αλλοίωση του αποτελέσματος.

Σε πολλά εκλογικά τμήματα δεν παρέχονταν λευκά ψηφοδέλτια. Το 2007 δίνονταν λευκά ψηφοδέλτια. Επίσης, δεν παρέχονταν φάκελοι γεγονός που συνιστά ευθεία παραβίαση της αρχής μυστικότητας -πολύ περισσότερο τώρα που μόνο το ένα εκ των δύο ψηφοδελτίων ήταν τυπωμένο- Το 2007 δίνονταν φάκελοι.

Δεν εδίδετο απόδειξη για τη συνδρομή και δεν τηρήθηκε ονομαστικός κατάλογος συνδρομών για να μπορεί να «φουσκωθεί», εκ των υστέρων το αποτέλεσμα. Το 2007 εδίδετο απόδειξη και τηρείτο ονομαστικός κατάλογος για την συνδρομή. Περιέφεραν ψηφοφόρους σε περιοχές της Αθήνας.

Μεθόδευση προκειμένου να προστεθούν ψηφοδέλτια ανεξέλεγκτα αποτέλεσε και η μη τήρηση ονομαστικών καταλόγων των ψηφισάντων. Το 2007 τηρούνταν ονομαστικοί κατάλογοι. ψηφισάντων. Συγκεκριμένα, έγκυρο θα πρέπει να είναι μόνο ένα αποτέλεσμα που θα περιλαμβάνει ονομαστικούς καταλόγους ψηφισάντων κατά Νομό και εκλογικό κέντρο. Σε πολλές περιπτώσεις δεν τηρήθηκαν ονομαστικοί κατάλογοι, προκειμένου να «προστεθούν» εκ των υστέρων ψηφοφόροι «μαϊμού» στους υπολογιστές.

Το 2007 προσήλθαν στη ψηφοφορία 770 χιλιάδες. Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και στελέχη δεν συνέπραξαν σε αυτή την αντιδημοκρατική παρακμή, δεν παρακολουθήσαν αυτές τις μεθοδεύσεις και γύρισαν την πλάτη σε αυτές τις αντιδημοκρατικές πρακτικές. .

Τώρα τον αριθμό των ψηφισάντων θα τον προσδιορίσουν οι καλπονοθείες και οι μεθοδεύσεις μέσω των κομπιούτερ.

Αυτή δεν είναι πολιτική αρχών, είναι συνέχεια αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων. Αυτά δεν μπορούν να αποτελούν πολιτικές κατακτήσεις, όπως και η ανακήρυξη ενός υποψηφίου ως αρχηγού, γιατί περί αυτού πρόκειται.

Στο ΠΑΣΟΚ η κρίση θα συνεχίζεται. Γιατί η χώρα χρειάζεται προοδευτική πολιτική ηγεσία και προοδευτική πολιτική εξόδου από τη κρίση που οδήγησαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα αποτυχημένα μνημόνια, συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης, σε αντιδιαστολή με τα σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά που αποτελεί βέβαιη συνταγή για τη διαιώνιση της κρίσης και την αδιέξοδη πολιτική στη χώρα καθώς και η υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων των εργαζομένων για να επανακτήσουν εισοδήματα και δικαιώματα και των ανθρώπων του επιχειρείν για να συγκροτήσουν επιχειρήσεις στο χώρο της πραγματικής οικονομίας.

Η συντριπτική πλειοψηφία των προοδευτικών ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ και των Ελλήνων πολιτών γενικότερα, γνωρίζει ότι ο μονόδρομος είναι ένας: Η οργάνωση και η συνέχιση των αγώνων για δημοκρατία, δικαιώματα, εργασία, παραγωγή, δημιουργία και αξιοπρεπή διαβίωση.
Με τον δικό του τρόπο ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν) μετέδωσε από το facebook τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ και εστίασε στα κυριότερα –για τον ίδιο- σημεία, τόσο σε πρόσωπα όσο και σε γεγονότα, μέσα από ένα ιδιαίτερο χρονολόγιο.

Απολαύστε τον, επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που ο σατυροποιός Χάρρυ Κλυνν λέει μεγάλες αλήθειες που μας κάνουν να γελάμε, ενώ θα έπρεπε να μας κάνουν να κλαίμε...

Σχόλιο αναγνώστη: "
Ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ συνελήφθη με μικροποσότητα μυαλού. Ισχυρίστηκε ότι δεν έκανε την παραμικρή χρήση μέσα στο εκλογικό τμήμα, ενώ η μικροποσότητα κατασχέθηκε και θα καεί κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών για τη νίκη του προέδρου".

6.23: Σύσκεψη αυτή τη στιγμή Βενιζέλου- Παπακωνσταντίνου για τα νούμερα

7.00: Οι κάλπες θα είναι ανοιχτές από της ανατολής μέχρι της δύσεως του ηλίου του ΠΑΣΟΚ

7.05: Με πούλμαν πήγαν από το ΙΚΑ Καλλιθέας να ψηφίσουν

7.58: Ουρές στο εκλογικό τμήμα της Siemens

8.01: Ο Παπανδρέου είναι στην Σκιάθο και φήμες αναφέρουν πως θα ψηφίσει με τηλεδιάσκεψη

10.50: Πάνε οι ηλικιωμένοι να ψηφίσουν, γιατί τους μετράει την πίεση προσωπικά ο Βενιζέλος

11.25 : Αυτή τη στιγμή ο μόνος που έχει ρευστότητα στην Ελλάδα είναι το ΠΑΣΟΚ

11.45: Πολύς κόσμος πάει να ψηφίσει. Τελικά αντί για κάλπες με τα 2 ευρώ, έχουν βάλει φρουτάκια και τρέχουν να παίξουν όλοι #pasok

11.50: Έκτακτο: Ο Παπουτσής έριξε δακρυγόνο στην κάλπη

12.48: Το χρήμα δεν κρύβεται τελικά. Ψήφισε ο Άκης και έδωσε 2 εκατομμύρια ευρώ

12.50: Ο Παπανδρέου προσερχόμενος να ψηφίσει ζήτησε δημοψήφισμα με θέμα 2 ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ

10.52: O Παπανδρέου έκανε σαρδάμ όταν ψήφισε και ψήφισε τον εαυτό του

1.29: Στο ΟΑΚΑ το Ελ Κλάσικο και στο ΠΑΣΟΚ το Ελ Κλάσιμο

1.39: Το ‘πα και θα το κάνω. Θα πάω αργά , όπως τις λαϊκές, γιατί πιστεύω ότι θα ρίξουν τις τιμές από 2 ευρώ

1.45: Μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές ΠΑΣΟΚ. Ψήφισε πριν λίγο και ο Ιμπαγάσα

1.55: Έκτακτο: σφήνωσε ο Βενιζέλος στο παραβάν, κλήθηκε η Πυροσβεστική

2.52: Πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην ψηφοφορία Χρυσοχοΐδη, που δεν μπορούσε να διαβάσει το λευκό

3.24: Το πρώτο έξιτ πολ:Βενιζέλος 18%, Μπένι 21,5%. Όλον ΠΑΣΟΚ 2,3%, Αρχίζουμε 23,4 %, Ξαφρίζουμε 100%, ΔΕΗ 357%, Δεν έκλεψα, δεν απαντώ 78%

4.53: Δεν ξέρω τι να ψηφίσω σήμερα. Γκόντζο για τη μετάδοση της Νόβα ή Γέμελο;

5.19: Σε όλα τα τμήματα υπάρχουν μηχανήματα ανίχνευσης γνησιότητας κερμάτων

5.22: Παρακαλούμε οι ψηφοφόροι να μην ξεχνάνε, ότι δεν χρειάζεται ταυτότητα στα εκλογικά τμήματα , αλλά λογαριασμός ΔΕΗ

5.38: Το εκλογικό τμήμα που ψηφίζω είναι ταβέρνα, λέγεται 5 ΑΔΕΛΦΙΑ, αλλά δεν έχει μέσα ούτε έναν πελάτη

5.34: Εγώ πάντως κέρδισα το 5χίλιαρο της Real News και πάω να ψηφίσω 2500 φορές

6.39: Έχω ρεπορτάζ. Μέχρι στιγμής έχουν εισπραχθεί στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ 28 ευρώ...

Άλλος ένας ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ... Μήπως αμφιβάλετε πως το μέλλον είναι στο ΠΑΣΟΚ, μήπως αμφιβάλετε πως το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ "βαθύ" ή μήπως αμφιβάλετε πως τελικά είναι και πολύ λίγα αυτά που μας έχουν κάνει και που μας κάνουν, αφού είμαστε άξιοι για πολύ χειρότερα...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας θυμηθούμε:

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν «Αλλαγές στο Ασφαλιστικό ή χρεοκοπία;» και που, τελικά, λεηλάτησαν τις συντάξεις και πήγαν τα όρια συνταξιοδότησης μετά θάνατον, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν «Αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ή χρεοκοπία;» και που, τελικά, επέβαλαν εργασιακές σχέσεις τύπου «Νταχάου», δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

Αυτοί δεν ήταν που - μαζί με τους άθλιους τηλεπαπαγάλους τους - μας έλεγαν «ΔΝΤ ή χρεοκοπία;», «τρόικα ή χρεοκοπία;», «μνημόνιο ή χρεοκοπία;» και που, τελικά, έφεραν και το ΔΝΤ, έφεραν και την τρόικα, έφεραν και τα μνημόνια, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν «Απολύσεις ή χρεοκοπία;», «μείωση δαπανών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια ή χρεοκοπία;», «νέες αυξήσεις φόρων ή χρεοκοπία;», «χαράτσια ή χρεοκοπία;» και που, τελικά, επέπεσαν σαν ακρίδα πάνω στον ελληνικό λαό σε ένα όργιο αρπαγής, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν «Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία (και... τανκς);», «εφαρμοστικός ή χρεοκοπία;», «νέα φορολεηλασία ή χρεοκοπία;», «PSI ή χρεοκοπία;», «νέο μνημόνιο ή χρεοκοπία;» και που, τελικά, διέπραξαν ό,τι κοινωνικό έγκλημα μπορούσε να φανταστεί κανείς, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

Ετσι πορεύεται η Ελλάδα δυο χρόνια.
Αλλά τώρα πια, έπειτα από την τόσο παθιασμένη προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Καρατζαφέρη, του Παπαδήμου και των κολαούζων τους να μας διασώσουν από τη χρεοκοπία, έφτασε η ώρα.
Τώρα πια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Το παζλ ολοκληρώθηκε:
Και μνημόνια,
και καταβύθιση των μισθών,
και ισοπέδωση των συντάξεων,
και ξεπούλημα των πάντων,
και φορογιουρούσι,
και εργασιακές σχέσεις - απαρτχάιντ,
και απολύσεις,
και χαράτσια,
και ανεργία 21%,
και «λουκέτα» παντού
και μετά από όλα αυτά τα... «σωτήρια» και «πατριωτικά»,
πάρτε από πάνω και μια ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

Τη χρεοκοπία -που, τάχα, «για να την αποφύγουμε» ο λαός υπόκειται σε κάθε λογής μαρτύριο-
την έφεραν και τη μεθόδευσαν οι ίδιοι! Αυτοί που υποτίθεται ότι την ξόρκιζαν, θωράκισαν τη χρεοκοπία υπό το PSI και το αγγλικό δίκαιο, την έκαναν νόμο του κράτους με τριακονταετή διάρκεια, την έβαλαν σε «ειδικό λογαριασμό» για να γλεντούν οι εγχώριοι και ξένοι τοκογλύφοι, και μετά τη βάφτισαν «ιστορική στιγμή», την είπαν «ιστορική απόφαση», τη λανσάρουν σαν «ιστορική ευκαιρία»!!!

Αυτοί είναι οι «σωτήρες» μας!
Αυτό ήταν εξ αρχής και το προαποφασισμένο τους σχέδιο:
Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να του φορτώσουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσαν οι εκμεταλλευτές του, να τον βυθίσουν στον γκρεμό της ανεξέλεγκτης πτώχευσης και μετά, με «καθαρό» το έδαφος, χρησιμοποιώντας κάθε λογής εκβιασμό, ψέμα και αντιδημοκρατική παρεκτροπή, να προχωρήσουν στις μεταξύ τους... «επιλεκτικές» διευθετήσεις.

Αυτά είναι τα «μνημόνια» που αδίστακτα οι κεφαλαιοκράτες - που βαφτίζονται «επενδυτές», οι τραπεζίτες - που έγιναν πρωθυπουργοί, οι κερδοσκόποι - που παριστάνουν τους «ευεργέτες», οι τοκογλύφοι - που συστήνονται ως φιλεύσπλαχνοι «δανειστές», οι κυβερνώντες - υπηρέτες τους και τα «αντιπολιτευόμενα» πολιτικά τους ανδρείκελα, τα εφαρμόζουν πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.
Χρεοκόπησαν, κατέστρεψαν και εξανδραποδίζουν τον κόσμο του μόχθου ώστε το μερίδιο της ζημιάς της πλουτοκρατίας από την κρίση που η ίδια προκάλεσε να είναι το ελάχιστο δυνατό.

Αυτό ήταν εξ αρχής το «πλάνο» τους:
Επέφεραν τη φτωχοποίηση των εργαζομένων.
Επιτάχυναν την ερημοποίηση της χώρας.
Προκάλεσαν ένα εκατομμύριο άνεργους.
Δημιούργησαν μια Ελλάδα της καθημερινής δυστυχίας, της ανείπωτης ανέχειας και της γενικευμένης ανασφάλειας.
Γύρισαν τον τόπο σε συνθήκες προπολεμικής μιζέριας.
Και αφού τα «κατάφεραν», τώρα τους παρακολουθούμε να δίνουν μια από τις πλέον άθλιες παραστάσεις θράσους που έζησε ποτέ η Ελλάδα.

Είναι πραγματικά ασύλληπτο:

Σε αντίθεση ακόμα και με τους πολιτικούς τους προγόνους που εκείνοι είχαν έστω ένα ελάχιστο επίπεδο αυτοεκτίμησης και τη στιγμή της χρεοκοπίας ομολογούσαν ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» - ετούτοι δω έχουν φτάσει στο σημείο να... πανηγυρίζουν για τη χρεοκοπία (!) και σε μια πρωτοφανή - ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα - έκφραση της σαπίλας τους να στήνουν χορούς και εμβατήρια για να λανσάρουν το έγκλημά τους σαν «νίκη», για να παραστήσουν τη συμφορά σαν «επιτυχία»!

Είναι απίστευτο! Κι όμως!
Εχουν οδηγηθεί στον απόπατο του μαυρογιαλουρισμού σε τέτοιο σημείο που στη θέση του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ετούτοι δω έχουν φτάσει να διακηρύσσουν, χωρίς ίχνος τσίπας και φιλότιμου, να γαυριούν και να διακονούν χωρίς στάλα ντροπής, ότι όχι μόνο πτωχεύσαμε, αλλά και ότι «ΕΥΤΥΧΩΣ που... ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ»!

Αλλά ας θυμηθούμε:
Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο να πουλάνε «πατριωτισμό» και να διαλαλούν ότι η πολιτική τους... «προφυλάσσει τη χώρα από τη χρεοκοπία»;

Σε πόσα και πόσα Υπουργικά Συμβούλια, σε πόσα και πόσα διαγγέλματα, σε πόσες και πόσες δημόσιες εμφανίσεις, σε πόσα και πόσα «ραβασάκια» που μετέφεραν οι φίλοι τους στα ΜΜΕ, δεν ακούστηκε και δε γράφτηκε «'Η εφαρμόζουμε την πολιτική των μνημονίων ή χρεοκοπούμε»;

Σε πόσες και πόσες παραστάσεις του ο Σαμαράς, είτε όταν δεν ψήφισε μνημόνια ψηφίζοντας τους νόμους των μνημονίων ή όταν ψηφίζει μνημόνια, δεν έχει πει ότι κάθε κωλοτούμπα του γίνεται «για να μη χρεοκοπήσουμε»;

Πόσες και πόσες φορές οι πρωθυπουργοί, οι επίδοξοι πρωθυπουργοί, τα στελέχη και τα πολιτικά τους δεκανίκια δεν εμφανίστηκαν με θράσος τριακοσίων πιθήκων ενώπιον του λαού για να κατακεραυνώσουν κάθε φωνή καταδίκης της πολιτικής τους, λέγοντας:
«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!

Ε, λοιπόν, ναι! Αυτοί είναι, οι «και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;», που έρχονται αμέσως μετά την ολοκλήρωση του PSI και τη χτεσινή υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης από τους Βενιζέλο και Προβόπουλο -PSI και δανειακή σύμβαση που σημαίνουν την και με τη βούλα ολοκλήρωση της διαδικασίας χρεοκοπίας της Ελλάδας, όπως έχει πιστοποιηθεί από την Κομισιόν και το ΔΝΤ μέχρι τη Διεθνή Ενωση Τραπεζών και τα όργανα ενεργοποίησης των CDS- και με θράσος εξακοσίων πλέον πιθήκων (διπλάσιο δηλαδή θράσος από το προηγούμενο) εκείνο που στην ουσία μας λένε, πια, είναι:

Ε, τελικά, κοιτάχτε, δεν είναι και τόσο κακό που χρεοκοπήσαμε!

Μέσα σε αυτόν τον ανεμοστρόβιλο αναίδειας διεκδικούν μέχρι και... περγαμηνές, γιατί - όπως διαβεβαιώνουν τα εκατομμύρια θύματά τους - τα «κατάφεραν» και εξασφάλισαν (στα θύματα) μια... προνομιακή μεταχείριση:

Η χρεοκοπία, όπως λένε, ναι μεν ήρθε, αλλά δεν ήταν «άτακτη» και «ανεξέλεγκτη». Ηταν «συντεταγμένη» και «συμπεφωνημένη»!

Το θράσος τους, μάλιστα, γίνεται απροσμέτρητο - τόσο και τέτοιο θράσος κανένας πίθηκος δε θα μπορέσει ποτέ να επιδείξει - φτάνοντας πλέον και υπό τα τύμπανα ακριβώς του «ευτυχώς επτωχεύσαμεν» (!!!) να καλούν τον ολοκληρωτικά, τον πλήρως και τον ανεξέλεγκτα κατεστραμμένο, πτωχευμένο και χρεοκοπημένο λαό, να τους ψηφίσει στις εκλογές για το... κατόρθωμά τους!
Στις 12 Μαρτίου ξεκίνησαν στην Αρκτική στρατιωτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας με την κωδική ονομασία Cold Response 2012. Στις ασκήσεις αυτές συμμετέχουν πάνω από 16.000 στρατιωτικοί, πολεμικά πλοία και αεροσκάφη των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας, του Καναδά, της Γαλλίας και της Ολλανδίας. Συνολικά – από 14 χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ.

Η Συμμαχία και η ουδέτερη Σουηδία που προσχώρησε στις ασκήσεις θα εξασκούνται ως την 21η Μαρτίου στην αποκατάσταση σύμπραξης στην περιοχή πέρα του Πολικού κύκλου. Το επίσημο θέμα των ασκήσεων είναι η εξάσκηση σε συνθήκες συμβατικής διένεξης και πιθανών τρομοκρατικών επιθέσεων.

Τρομοκρατικές οργανώσεις υπάρχουν στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, στην Λατινική Αμερική, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική, ενώ στην Αρκτική, όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχουν,- παρατήρησε ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Ιγκόρ Κορότσενκο.

- «Για αυτό τον λόγο πρέπει να βλέπουμε τις εν λόγω ασκήσεις αποκλειστικά μέσω του
πρίσματος εντατικοποίησης των στρατιωτικών δραστηριοτήτων του ΝΑΤΟ στην Αρκτική. Το γεγονός αυτό, με τη σειρά του, σχετίζεται με το επικείμενο μοίρασμα του φυσικού πλούτου της περιοχής. Το ΝΑΤΟ, κάνοντας επίδειξη των μυών του, απ’ ότι φαίνεται, δείχνει ότι είναι διατεθειμένο να ενισχύει τις διπλωματικές του προσπάθειες με την στρατιωτική του ισχύ.

Τρομοκράτες στην Αρκτική δεν υπάρχουν, αλλά υπάρχουν εκεί πλούσια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, χρυσού και διαμαντιών. Η παγκόσμια υπερθέρμανση και το λιώσιμο των πάγων, που προβλέπουν οι επιστήμονες, θα ξεκλειδώσουν το θυσαυροφυλάκιο του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού. Η προοπτική αυτή σήμερα κιόλας προκαλεί επίμαχες διαφορές ανάμεσα στα κράτη που διεκδικούν τις αρκτικές υφαλοκρηπίδες. Μάλιστα οι εδαφικές διαφορές έχουν θέση και ανάμεσα στις ίδιες τις νατοϊκές χώρες, π.χ., ανάμεσα στον Καναδά και τις ΗΠΑ, είτε ανάμεσα στη Δανία και τον Καναδά.

Οι ασκήσεις Cold Response 2012 θα μπορούσαν να διεξαχθούν στο έδαφος π.χ. του Καναδά,- θεωρεί ο Βλαντίμιρ Γιεβσέγιεφ, εμπειρογνώμονας του ρωσικού Κέντρου Διεθνούς Ασφάλειας.

- «Παρόλα αυτα διεξάγονται στο έδαφος της Νορβηγίας και της Σουηδίας, δηλαδή σχετικά κοντά στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Απ’αυτή την άποψη, οι ασκήσεις μπορούν να γίνουν αντιληπτές ως πρόκληση. Η Ρωσία έχει πολύ δικαιολογημένους λόγους για ανησυχία διότι τα εφοδιασμένα με το σύστημα Aegis πλοία, μπορούν να αναπτυχθούν στην αρκτική ζώνη.

Το Aegis είναι μαχητικό σύστημα πλοίων, εφοδιασμένο με ραντάρ εμβέλειας εντοπισμού των εναέριων στόχων 400 χιλιομέτρων, με πυραύλους SM-3 σε κάθετους εκτοξευτές και με αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου πυρός με στοιχεία «τεχνητής νοημοσύνης»,- τόνισε ο Βλαντίμιρ Γιεβσέγιεφ.

Η Ρωσία παρακολουθεί προσεκτικά τη στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή του Πόλου,- παρατήρησε ο Ιγκόρ Κορότσενκο.

- «Σήμερα συγκροτούνται δύο νέες αρκτικές μονάδες, που θα είναι έτοιμες να δρουν ευκίνητα σε οποιαδήποτε περιοχή της Αρκτικής. Δηλαδή εκεί, όπου θα απαιτήσουν τα συμφέροντα της χώρας.

Τα νέα πολεμικά πλοία, που η κατασκευή τους ξεκίνησε σε ναυπηγεία την 1 Φεβρουαρίου του 2012, καλούνται να αρχίσουν την ανανέωση του Βόρειου Στόλου της Ρωσίας. Στην Αρκτική θα σταλούν επίσης δύο αποβατικά σκάφη τύπου Mistral, που κατασκευάζονται με βάση την γαλλική άδεια ευρεσιτεχνίας. Στο εγγύς μέλλον προβλέπεται να εκσυγχρονιστούν και οι υποβρύχιες δυνάμεις. Ταυτόχρονα η Ρωσία είναι διατεθειμένη, όπως και προηγούμενα, να διευθετίζει τις εδαφικές διαφορές με ειρηνικό τρόπο, υπολογίζοντας ότι ο διάλογος θα διεξάγεται με βάση το στήριγμα στη διπλωματία και όχι στην στρατιωτική ισχύ»,- σημείωσε συμπεραίνοντας ο Ιγκόρ Κοροτσενκο.

Voice Of Russia

Παιδιά του Antinews, κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε τροπάριο...

ANTINEWS: «Δεν είναι όλοι ίδιοι, ο Σαμαράς, δεν είναι ίδιος με τους άλλους. Το πιστεύουμε ακράδαντα. Η κομματική καμαρίλα όμως μέσα στην οποία έχει εγκλωβιστεί, όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που τρώνε καθημερινά σφαλιάρες από το …διαλυμένο ΠΑΣΟΚ και κοιτάζουν γύρω τους έκπληκτοι, τον κάνουν να φαίνεται ίδιος με τους άλλους»

Εδώ χειροκροτάνε για το μεγαλειώδες της πολιτικής αναλύσεως!!! Δεν πάτε να κάνετε καμιά άλλη δουλειά ρε παιδιά; Ξέρω κι εγώ… Πάτε για
ψάρεμα, κόφτε ξύλα, μαζέψτε σαλιγκάρια…

Επειδή, δηλαδή, εσείς πιστεύετε «ακράδαντα» ότι «ο Σαμαράς, δεν είναι ίδιος με τους άλλους» πρέπει να το πιστέψουμε κι εμείς; Εκτός και αν αυτά που γράφετε, τα γράφετε για να πείσετε ό ένας τον άλλον!

Τέλος πάντων, βαθυστόχαστοι αναλυτές, δικαίωμά σας να πιστεύετε κάτι τέτοιο, τον Σαμαρά, όμως, τον ρωτήσατε αν το πιστεύει; Από τα «πολιτικώς συμφραζόμενα» οδηγηθήκατε στο συμπέρασμα αυτό ή «χαμένοι στη μετάφραση» πήρατε το πρώτο δρόμο δεξιά που σας έτυχε και όπου σας βγάλει η άκρη;

Μ’ αρέσει που θέλετε αμέτι μουχαμέτι και δίνετε και… ότι έχετε, να μας «καθίσετε στο σβέρκο» έναν πρωθυπουργό «εγκλωβισμένο στην κομματική καμαρίλα» ανίκανο να αντιληφθεί τους «απίθανους τύπους» που «τον κάνουν να φαίνεται ίδιος με τους άλλους!!!»

Καλά ρε παιδιά, επικοινωνείτε με τη μυαλοθήκη σας; Η χώρα έχει ανάγκη από ευφυή, αποφασιστικό, εμπνευσμένο, τολμηρό και κυρίως «ταλαντούχο» πολιτικό ηγέτη, ικανό να εμπνεύσει και να συνεγείρει το λαό κι εσείς πιστεύετε «ακράδαντα» σε κάποιον ηθελημένα «εγκλωβισμένο» μιας παρωχημένης κομματικής καμαρίλας; Εκτός και αν δεν είναι σε θέση ο «εκλεκτός» σας να κατανοήσει τα περί «καμαρίλας» που επισημαίνετε… Ακόμα χειρότερα, δηλαδή…

Παιδιά, κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε τροπάριο, άντε μπράβο…

Μέσω Σίβυλλα

Του Νίκου Αργεάδη

Αλήθεια, γιατί φτώχυνε η Ελλάδα; Την –φιλοσοφική- απάντηση, λίγο ή πολύ, την υποπτευόμαστε όλοι: Η Ελλάδα φτώχυνε γιατί την φτώχυνε η πολιτική ελίτ της. Με τις κοντόφθαλμες και –ναι!- αντεθνικές πολιτικές της εντός και εκτός ΕΕ. Με την απομάκρυνση των συμφερόντων της ελίτ από τα πραγματικά εθνικά συμφέροντα, από την πρόσδεσή της στα συμφέροντα της παγκοσμιοποιημένης ελίτ με πυρήνα την τραπεζική και χρηματοπιστωτική υπερελίτ και από την –δίκην πανώλης- διάδοση της διαφθοράς. Αντί να υπηρετούν τις τωρινές και μελλοντικές ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας υπηρετούν –ακόμα- τις φαντασιώσεις τους περί παγκοσμοιοποίησης, ισότητας των παντων (θερμοδυναμικός κοινωνικός θάνατος) αλλά όχι των πολιτών αυτής της χώρας με την πανάρχαια ιστορία, ήθη, που διέφθειραν, και έθιμα που τα λοιδωρούσαν μέσω των μαζικών «προοδευτικών» φερεφώνων τους στα ΜΜΕ και στην εκπαίδευση. Αλλά κυρίως από την τάση να πιστεύουν ΟΛΟΙ στα ψέμματά τους. Η διαφθορά ξεκινά όταν κάποιος σε θέση ισχύος, θεσμική, πιστεύει στα ψέμματά του και αρχίζει να κοροϊδεύει τον κόσμο αφού πειστεί για το αληθές των ψεμμάτων του.

Αν κάτι «χτυπά» όλους όσους από εμάς που, κατόπιν μακροχρόνιας παραμονής στο εξωτερικό, έπιστρέφουν είναι η διάχυτη αίσθηση που αποκομίζουμε ότι σε όλα τα επίπεδα ολοι αλληλοκοροϊδεύονται. ΟΛΟΙ. Με προεξάρχοντες φυσικά τους την εξουσίαν έχοντες και κατέχοντες που κληρονομικώ δικαιώματι κάθονται σε καρέκλες εξουσίας λόγω «οικογενειακής» προιστορίας. Όχι οι «καλοί κ’αγαθοί» αλλά οι επιπλέοντες ευέλικτοι και σε όλα «ναι» συναινούντες άσχετοι. Ειδικά όσοι έχουν περιβληθεί με τον μανδύα της άτρωτης ιδεολογικά «προοδευτικότητας» το περιεχόμενο της οποίας ταυτίζεται με την αποδοχή κάθε ιδελογικού σκουπιδιού που προσφέρεται απ’ εξω, ειδικά από την «ανώτερη» Δύση, μιας και η ανικανότητα για παραγωγή οιασδήποτε γηγενούς ιδέας έχει πάρει πλέον ενδημικό χαρακτήρα. Αυτοί εχουν αναρριχηθεί στα ύπατα αξιώματα με μόνο όπλο την «τριβή» στην γκλίτσα του (ξένου κυρίως) τσοπάνη και μας έχουν βάλει στην μετανεωτερική κατοχή με υποτέλεια που την βαφτίζουν «ρεαλισμό». Ποιοι; Αυτοί που δεν έχουν ούτε προσωπικές ούτε εθνικές αρχές και αξιοπρέπεια.

Πριν από 50 ακριβώς χρόνια στο σπουδαίο βιβλίο του «The Other America» ο Michael Harrington παρουσίασε την φτωχολογιά της Αμερικής να αισθάνεται διαφορετικά, να έχει «κουλτούρα της φτώχειας», όρο που πρωτοεισήγαγε ο Oscar Lewis, με ιδιάζοντα χαρακτηριστικά. Ο Harrington έλεγε πως

«…“The lower-class individual lives from moment to moment… Impulse governs his behavior… He is therefore radically improvident: whatever he cannot consume immediately he considers valueless… [He] has a feeble, attenuated sense of self»

Προσέξτε την πιο πάνω περιγραφή. Σας θυμίζει κάτι από τους «δικούς μας»; Δεν ζουν από στιγμή-σε-στιγμή; Η συμπεριφορά τους δεν κυβερνάται από τις στιγμιαίες παρορμήσεις τους; Ό,τι δεν μπορούν να το καταναλώσουν αυτοστιγμή δεν το θεωρούν άχρηστο και άνευ αξίας; Και, κυρίως! Δεν έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση ως ¨Ελληνες; Κυρίως αυτό; Αν διαφωνείτε δεν έχετε παρά να ανατρέξετε σε προσφατες φωτογραφίες με τη στάση του Βενιζέλου και άλλων «ταγών» κατά την συναντησή τους με τους –λέμε τώρα!- «ανώτερους» Ευρωπαίους «ομολόγους» τους.

Προς τιμήν του όμως ο Harrington δεν ισχυριζόταν πως η φτώχεια προκαλούνταν από τις «διεστραμμένες τάσεις» των φτωχών ή ότι η φτώχεια ήταν «κωδικοποιημένη» στα γονίδια όπως ισχυρίζονταν πολλά χρόνια κατόπιν οι Herrnstein και Murray στο πολύκροτο πόνημά τους «The Bell Curve”.

Από την εποχή του Ρέϊγκαν, η “κουλτούρα της φτώχειας” είχε γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος της συντηρητικής ιδεολογίας στην Αμερική: Διατείνονταν ότι η φτώχεια δεν προκλήθηκε, από τους χαμηλούς μισθούς ή την έλλειψη θέσεων εργασίας, ή ευκαιριών αλλά από την κακή στάση και τον «ελαττωματικό» τρόπο ζωής. Οι φτωχοί είναι έκλυτοι, άνευ αρχών, επιρρεπείς στον εθισμό και το έγκλημα, και δεν μπορούν να «αναβάλουν την ικανοποίηση».

Ακριβώς αυτό δεν ισχυρίζονταν η προπαγάνδα της ξενήλατης ελίτ μας τα τελευταία 2,5 χρόνια; Ότι είμαστε έκλυτοι, ότι είμαστε «Τιτανικός» που λέγεται Ελλάδα , ότι είμαστε «πισωδρομικοί» γιατί –άκουσον-άκουσον- είμαστε «‘Ελληνες» και όχι «Ευρωπαίοι». Όσοι «οίδαν το εν Εσπερία το φώς το αληθινόν» φωταδισμένοι όντες έπρεπε να βάλουν στον «σωστό δρόμο» τους ιθαγενείς. Βλέπετε, όσοι είχαν την τύχη να εκκλησιαστούν στα Χαρβαρντ-Μαρβαρντ-διότι πώς να το κανουμε δεν είναι το ίδιο να ευλογείσαι στην Αγιά Σοφιά και το ίδιο στον Αϊ Λιά του Αλιάκμονα Κοζάνης- έχουν άλλο φώς, καλύτερο από αυτό της Ελληνικής παιδείας. Και έχουν και την σφραγίδα του «προοδευτικού». Ανίκητος συνδιασμός…

Τα τεχνάσματα και η προπαγάνδα δούλεψαν. Στην πραγματικότητα, η ελίτ βρήκε ένα νέο τρόπο για να σκεφτεί κολακευτικά για τον εαυτό της και για αλληλοκοροϊδευτεί και για να κοροϊδέψει τους ιθαγενείς Πληβείους που ΄τωρα καλούνται να πληρωσουν το πάρτυ της τριακονταετίας των τρωκτικών του Ελλαδικού αποστήματος: Ότι είναι πειθαρχημένη, νομοταγής –ω! ναι-, νηφάλια, και «ξέρει την αλήθεια». Δεν έχετε παρά να δείτε τα παραληρήματα του Βενιζέλου, εν συνδιασμό με τις φωτογραφίες του με ομολόγους του Ευρωπαίους, για να καταλάβετε σε τι χέρια ήταν για 30 και χρόνια η πολύπαθη Πατρίδα.

Μετά τον σεισμό που έπληξε την ευρύτερη περιοχή του Βαν στην Τουρκία, το φιλοκουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) υποστήριξε την προσπάθεια εθνικής αλληλεγγύης. Παρά την αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στο Ιράκ για να αντιμετωπιστούν οι επιθέσεις του Κόμματος Εργατών του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), το BDP, όπως, εξάλλου, και η Αγκυρα, επιδιώκει να διατηρήσει ανοικτή την πόρτα του διαλόγου που θα του επιτρέψει να συμμετέχει ουσιαστικά στην αναθεώρηση του τουρκικού Συντάγματος.

Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2011, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε σειρά διεθνών συναντήσεων. Ο Τούρκος πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Αίγυπτο, την Τυνησία, τη Λιβύη, ενώ έγινε δεκτός και στην Ουάσινγκτον. Συνέχισε να στηλιτεύει την πολιτική του Ισραήλ, «του κακομαθημένου παιδιού της Δύσης». Υποστήριξε τις αραβικές επαναστάσεις. Ζήτησε από τον Αραβικό Σύνδεσμο να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους από τα Ηνωμένα Εθνη («όχι απλώς επιλογή, αλλά χρέος») και έφερε σε δύσκολη θέση τους ισλαμιστές της Αιγύπτου, υποστηρίζοντας το κοσμικό κράτος. Και όλα αυτά, γεμάτος ενέργεια στα όρια του ακτιβισμού, πολύ περισσότερο αφού η περιφερειακή πολιτική του απολαμβάνει την καθολική στήριξη της τουρκικής κοινής γνώμης.

Ωστόσο, η σύνεση και ο πραγματισμός επιβάλλονται. Παράλληλα, λοιπόν, ο Ερντογάν έδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες εγγυήσεις απέναντι στο Ιράν, κάνοντας δεκτή την εγκατάσταση στο τουρκικό έδαφος μέρους της αντιπυραυλικής ασπίδας του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), ενώ ήρθε σε ρήξη με τον Σύρο πρόεδρο, Μπασάρ Αλ-Ασαντ, ο οποίος αρνήθηκε να ακολουθήσει τις συμβουλές του για την αναμόρφωση της Συρίας. Επιπλέον, μολονότι η Αγκυρα διέκοψε τη στρατιωτική συνεργασία της με το Τελ-Αβίβ, ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν πάγωσε και τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Συνέβαλε, μάλιστα, και στην επιτυχή κατάληξη των διαπραγματεύσεων για την απελευθέρωση του ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ από τη Χαμάς, φιλοξενώντας στην Τουρκία έντεκα Παλαιστίνιους κρατούμενους που απελευθερώθηκαν, αλλά δεν τους επιτρεπόταν η επιστροφή στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, όμως, αντιμετωπίζει σημαντικές εσωτερικές προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, υπήρξε κλιμάκωση των επιθέσεων του Κόμματος Εργατών του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), με απαγωγές και βομβιστικές ενέργειες. Οι τουρκικές αρχές απάντησαν με εκστρατεία συλλήψεων μαζικής κλίμακας. Αν και, μέχρι στιγμής, βρισκόμαστε μακριά από την επιστροφή στην αιματηρή περίοδο της δεκαετίας του 1990, οι νεκροί ανέρχονται περίπου στους 180 από τον περασμένο Ιούνιο.

Λαϊκή έκπληξη

Οι αλλεπάλληλες αυτές βιαιότητες έρχονται μετά από ένα πρώτο άνοιγμα, το 2005, όταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) –το οποίο ίδρυσε ο Ερντογάν- είχε αποφασίσει να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των Κούρδων (οι οποίοι αποτελούν το 15-20% του πληθυσμού) και να τους δώσει τη δυνατότητα να επωφεληθούν από τη νέα πορεία ευημερίας της χώρας.

Στο πρόγραμμα ανάπτυξης της νοτιοανατολικής Τουρκίας προστέθηκε η άρση της απαγόρευσης της κουρδικής γλώσσας. Υπάρχουν, πλέον, τηλεοπτικές εκπομπές στα Κουρδικά και το δικαίωμα χρήσης τους στις προεκλογικές εκστρατείες. Και οι πολιτιστικές πρωτοβουλίες ενθαρρύνθηκαν : αρκετά πανεπιστήμια προτείνουν κύκλους σπουδών στην κουρδική γλώσσα και λογοτεχνία. Τα βασανιστήρια στις φυλακές απαγορεύτηκαν, ενώ η κυβέρνηση ξεκίνησε μυστικές διαπραγματεύσεις με το ΡΚΚ για να προσπαθήσει να βάλει τέλος στις συγκρούσεις, κηρύσσοντας αμνηστία και χαλαρώνοντας τις συνθήκες κράτησης του ιστορικού ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Εγινε λόγος ακόμη και για απλό, κατ’ οίκον περιορισμό του. Τον Οκτώβριο του 2009, ολοκληρώθηκε το πρώτο στάδιο των διαπραγματεύσεων, με την επιστροφή από το Ιράκ οκτώ μαχητών του ΡΚΚ και είκοσι έξι συμπαθούντων.

Το γεγονός, που θα μπορούσε να αποτελέσει ορόσημο στον δρόμο προς την ειρήνη, μετατράπηκε σε επικοινωνιακή πανωλεθρία : τη στιγμή που δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι υποδέχονταν τους εξόριστους, η τουρκική κοινή γνώμη, η οποία δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένη, παρακολουθούσε εμβρόντητη τις σχετικές σκηνές στους τηλεοπτικούς δέκτες.

Ανησυχώντας για τα αποτελέσματα τέτοιων αντιδράσεων, ο Ερντογάν άφησε την πρωτοβουλία να οδηγηθεί σε τέλμα, παρόλο που οι μυστικές επαφές μεταξύ του ΡΚΚ και της τουρκικής κυβέρνησης συνεχίστηκαν στο Οσλο, το 2009 και το 2010. Μετά την αποκάλυψη των επαφών από ραδιοφωνικό σταθμό, ο πρόεδρος της τουρκικής Βουλής, Τζεμίλ Τσιτζέκ, τις επιβεβαίωσε εμμέσως. Η Τουρκία, δήλωσε ο Τσιτζέκ στα μέσα Σεπτεμβρίου, ενεργεί όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία απέναντι στον Iρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (Irish Republican Army, IRA) και την Euskadi ta Askatasuna (ETA) αντίστοιχα [1]. Λίγο αργότερα, ο Σεραφετίν Ελτζί, σημαντικό κοινοβουλευτικό στέλεχος του φιλοκουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), διαβεβαίωνε ότι οι δύο πλευρές είχαν καταλήξει σε πρωτόκολλο συμφωνίας, το οποίο ικανοποιούσε όλους τους όρους του BDP και ανέμενε την υπογραφή του Ερντογάν [2]. Αλλά, λίγες ημέρες αργότερα, σειρά δολοφονικών επιθέσεων του ΡΚΚ ανέκοψε τη δυναμική των πραγμάτων.

Ποιες ήταν οι αιτίες; Η κυβέρνηση διαπραγματευόταν, άραγε, καλόπιστα; Κάποια σκληροπυρηνική πτέρυγα του ΡΚΚ προσπαθούσε να υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις; Η, μήπως, το καθεστώς της Συρίας χρησιμοποιούσε το κουρδικό χαρτί για να πλήξει μια κυβέρνηση που του ήταν πλέον εχθρική; Ό,τι κι αν συνέβη, ο Ερντογάν έβαλε επίσημα τέλος στις επαφές και, στις 19 Οκτωβρίου, στη σημαντικότερη και αρτιότερα συντονισμένη επίθεση του ΡΚΚ από τη δεκαετία του 1980, 24 αστυνομικοί και στρατιώτες σκοτώνονταν στην επαρχία Χακάρι, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Ενώ τουρκικές δυνάμεις διέσχιζαν τα σύνορα με το Ιράκ, καταδιώκοντας τους αντάρτες, ο Ερντογάν συνιστούσε ψυχραιμία. «Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία είναι το πραγματικό αντίδοτο για την τρομοκρατία», δήλωνε ο Τούρκος πρωθυπουργός. «Δεν πρέπει να χάσουμε την υπομονή μας».

Ο τουρκικός λαός δεν φαίνεται να είναι έτοιμος να αποδεχθεί την αυτονομία των Κούρδων. Και η στρατιωτικο-μαφιόζικη συμμαχία, την οποία οι Τούρκοι κατηγορούν ότι κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο -το περίφημο «βαθύ κράτος» [3]- δεν έχει διαλυθεί: οικονομικά συμφέροντα (όπλα, ναρκωτικά κτλ.) και πολιτικοί και των δύο πλευρών ευνοούνται από τη διένεξη για το κουρδικό ζήτημα. Ορισμένα στελέχη του ΡΚΚ δεν επιθυμούν την εξομάλυνση της κατάστασης, στην οποία ελπίζουν πολλοί Κούρδοι, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον περιορισμό της επιρροής τους στον κουρδικό πληθυσμό και το τέλος της δυνατότητάς τους να απειλούν το τουρκικό κράτος.

Ο Ουμίτ Φιράτ, μετριοπαθής και ανεξάρτητος Κούρδος διανοούμενος, εξηγεί την εξέλιξη στη στάση των Κούρδων:
«Θεωρούσαμε ότι ο αυτοπροσδιορισμός ήταν η μοναδική λύση. Αλλά με τον πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ [1983-1993] και τον εκδημοκρατισμό, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε: γιατί να μην συμμετάσχουμε ουσιαστικά στον εκδημοκρατισμό; Πολύ περισσότερο αφού διαγραφόταν η προοπτική της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η ουτοπία του ενωμένου Κουρδιστάν άρχισε να χάνει τη λάμψη της. Γινόταν, μάλιστα, ακόμη λιγότερο ρεαλιστική, στον βαθμό που οι γείτονές μας στο ιρακινό Κουρδιστάν ένιωθαν πιο ήσυχοι από τις δημοκρατικές εξελίξεις στην Τουρκία».

Τώρα, πια, προσθέτει ο Φιράτ, οι Κούρδοι κοιτούν προς τη Δύση, «τόσο για να λάβουν το μερίδιό τους από τα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης όσο και λόγω της περιφερειακής συγκυρίας. Το μέλλον τους το βλέπουν μέσα σε μια δημοκρατική Τουρκία που θα αναγνωρίζει τα δικαιώματά τους». Κάτι που θα σήμαινε το τέλος των εθνοτικών διακρίσεων, την πλήρη αναγνώριση της κουρδικής ταυτότητας -με το δικαίωμα να διδάσκεται η κουρδική γλώσσα στα σχολεία- και διοικητική αποκέντρωση με έναν ορισμένο βαθμό αυτονομίας. Για να συμβούν όλα αυτά, απαιτείται η αναθεώρηση του τουρκικού Συντάγματος.

«Χρειαζόμαστε ένα περιεκτικό Σύνταγμα, το οποίο να κάνει λόγο για πολίτες και για δημοκρατία, αποφεύγοντας οποιαδήποτε αναφορά στην τουρκική ταυτότητα με εθνοτικά κριτήρια », δηλώνει η Γκιουλτέν Κιζανάκ, συμπρόεδρος του BDP και πρώην βουλευτίνα στο Ντιγιάρμπακιρ. « Αρνηθήκαμε την ταυτότητά μας από το πρώτο Σύνταγμα του 1924, έτσι εξηγείται αυτή η μακρά διαμάχη».

Για την Κιζανάκ, όπως και για πολλούς ακόμη Κούρδους, η αναθεώρηση του Συντάγματος πρέπει να αποσυνδεθεί από τον αφοπλισμό των μαχητών του ΡΚΚ. Μια τέτοια μεταρρύθμιση απαιτεί ελεύθερο διάλογο για τα ευαίσθητα ζητήματα, όπως το πρόβλημα της αυτονομίας : «Καθένας πρέπει να μπορεί να εκφράσει την άποψή του. Δεν είναι εύκολο να συζητά κανείς ελεύθερα στην Τουρκία και αυτό δεν είναι φυσιολογικό». Το ισχύον Σύνταγμα, που υιοθετήθηκε μετά το πραξικόπημα του 1980 και έχει ήδη τροποποιηθεί αρκετές φορές, χρειάζεται να γραφτεί από την αρχή ή, τουλάχιστον, να αλλάξει σε βασικά σημεία του. Η σαρωτική νίκη του ΑΚΡ στις βουλευτικές εκλογές της 12ης Ιουνίου 2011 έφερε το κυβερνών κόμμα σε κατάλληλη θέση για να προχωρήσει στη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το κόμμα του Ερντογάν εξασφάλισε την τρίτη συνεχή νίκη του, αποσπώντας ποσοστό 49,8% και 326 από τις 550 έδρες, με τη συμμετοχή να φθάνει στα υψηλότερα επίπεδα από το 1987 (86,7%). Είναι η πρώτη φορά από τη θέσπιση του πολυκομματισμού, το 1946, που ένα κόμμα εξασφαλίζει τρεις συνεχόμενες εκλογικές νίκες και αλλεπάλληλη αύξηση των ποσοστών του.

Όμως, όσο μεγάλη κι αν ήταν η επιτυχία του Ερντογάν, ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν εξασφάλισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο τρίτων που θα του επέτρεπε να προχωρήσει στη συνταγματική αναθεώρηση χωρίς τη συγκατάθεση των άλλων κομμάτων και να επιβάλλει το προεδρικό σύστημα που επιθυμούσε. Υποσχέθηκε ότι το κόμμα του θα επιδείκνυε « μετριοπάθεια » και θα επιζητούσε τη συναίνεση. Αφού οποιαδήποτε συμφωνία με το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) φαίνεται σχεδόν απίθανη, το κυβερνών ΑΚΡ πρέπει να συνεργαστεί με το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP), το οποίο επικαλείται την κεμαλική παράδοση και απέσπασε το 26% των ψήφων και 135 έδρες [4]. Το ΑΚΡ θα μπορούσε, επίσης, να έλθει σε συνεννόηση με τους Κούρδους και το BDP (36 έδρες). Ωστόσο, από τον Ιούνιο μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, το BDP δεν συμμετείχε στις συνεδριάσεις της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνεχιζόμενη κράτηση έξι βουλευτών του με βάση την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η απόφαση του φιλοκουρδικού κόμματος να επανέλθει στο Κοινοβούλιο αποτελεί κρίσιμη καμπή στη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων και της επίλυσης της κουρδικής διένεξης, η οποία έχει κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 30.000 ανθρώπους από το 1983 μέχρι σήμερα.

Το τέλος του μπρα-ντε-φερ με τον στρατό

Η αναμενόμενη μετάβαση της Τουρκίας από το στρατιωτικό στο πολιτικό καθεστώς ολοκληρώθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Στις 29 Ιουλίου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και οι αρχηγοί του Στρατού Ξηράς, της Αεροπορίας και του Ναυτικού παραιτήθηκαν αιφνιδιαστικά. Μόλις λίγα χρόνια πριν, μια τέτοια κίνηση θα είχε πυροδοτήσει σοβαρή πολιτική κρίση. Αυτή τη φορά, έγινε δεκτή με ηρεμία, σχεδόν με αδιαφορία. Ο Ερντογάν απλώς όρισε έναν πιο διαλλακτικό στρατιωτικό ως αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού και το χρηματιστήριο δεν επηρεάστηκε.

Τέτοιες παραιτήσεις αντανακλούν το τελευταίο στάδιο της αποστρατιωτικοποίησης του καθεστώτος και της δεκαετούς διελκυστίνδας μεταξύ του ΑΚΡ και του στρατού. Οι προσπάθειες του στρατεύματος να απαγορεύσει ένα πολιτικό κόμμα που κατηγορείτο ότι ήθελε να εγκαθιδρύσει θρησκευτικό καθεστώς δεν οδήγησαν παρά στην ενίσχυση της αποδοχής του ΑΚΡ. Η εξουσία των στρατιωτικών διαβρώθηκε, επίσης, από την εκδίκαση των υποθέσεων «Εργκένεκον» και «Βαριοπούλα», [5] οι οποίες αποκάλυψαν σχέδια για πραξικόπημα και συνωμοσίες κατά του ΑΚΡ. Επιπλέον, με την παρότρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία είχε συνδέσει το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης του καθεστώτος με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, οι στρατιωτικοί, οι οποίοι είχαν τον έλεγχο της εξουσίας κατά τη δεκαετία του 1990, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στους στρατώνες τους.

Γιατί, όμως, παραιτήθηκαν τα υψηλόβαθμα στελέχη ; Ο στρατηγός Ισίκ Κοσάνερ, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, του οποίου η θητεία έληγε τον Αύγουστο του 2013, εξήγησε ότι του ήταν «αδύνατον να συνεχίσει να υπηρετεί» λόγω της «άδικης» κράτησης των συναδέλφων του. Οι δηλώσεις του εξέφραζαν το διαδεδομένο αίσθημα ότι η νομιμότητα της έρευνας γύρω από την υπόθεση Εργκένεκον είχε φαλκιδευθεί από τις αμφιλεγόμενες αποδείξεις, τις αυθαίρετες συλλήψεις (και πολλών δημοσιογράφων) και τον αργό ρυθμό της διαδικασίας. Με το ένα τρίτο, περίπου, των απόστρατων στρατηγών και πολλούς απόστρατους αξιωματικούς να εξετάζονται από τη Δικαιοσύνη, ο στρατηγός Κοσάνερ ήλπιζε ότι διακόσιοι πενήντα ακόμη αξιωματικοί θα γλύτωναν με απλή διαθεσιμότητα εν αναμονή της δίκης τους. Η κυβέρνηση, όμως, αποφάσισε να τους αποστρατεύσει.

Στο μέλλον, οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αναδιοργανωθούν και να αποτελέσουν ένα μικρότερο επαγγελματικό σώμα με πολιτικούς προϊστάμενους, στην υπηρεσία μιας σύγχρονης, ενσωματωμένης στο διεθνές γίγνεσθαι, Τουρκίας. Το καθεστώς του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, ο οποίος είναι ιεραρχικά ανώτερος από τους υπουργούς -συμπεριλαμβανομένου και του υπουργού Άμυνας [6]- και, επομένως, αναφέρεται μόνο στον πρωθυπουργό, θα μπορούσε να αλλάξει : κατά τη συνεδρίαση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου που ακολούθησε τις παραιτήσεις του περασμένου Ιουλίου, ο Ερντογάν κάθισε στην κεφαλή του τραπεζιού και όχι δίπλα στον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, όπως όριζε η εθιμοτυπία. Τα στρατιωτικά δικαστήρια θα μπορούσαν να καταργηθούν και ο προϋπολογισμός των ενόπλων δυνάμεων να περνά από το Κοινοβούλιο. Το κρίσιμο σημείο παραμένει το άρθρο 35 του νόμου εσωτερικής ασφάλειας, το οποίο χρησίμευσε ως πρόσχημα για όλα τα πραξικοπήματα: προβλέπει ότι οι στρατιωτικοί έχουν « καθήκον » να προστατεύσουν την Τουρκική Δημοκρατία σε περίπτωση «κινδύνου». Τα πολιτικά κόμματα συμφωνούν ότι πρέπει να ψηφιστεί σχετική τροποποίηση που θα απαγορεύει στους στρατιωτικούς να ορίζουν οι ίδιοι τον κίνδυνο και θα τους υποχρεώνει να συνδράμουν την κυβέρνηση, εάν εκείνη τους το ζητήσει.

Μετά από δέκα χρόνια στην εξουσία, ο Ερντογάν και το ΑΚΡ έχουν φθάσει στο απόγειο της ισχύος τους. Εβαλαν την Τουρκία στον δρόμο του εκδημοκρατισμού και του κοινοβουλευτισμού. Εχτισαν μια χώρα που ευημερεί και φιλοδοξεί να γίνει κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή. Μολονότι παρουσιάζουν δυσκολίες, η συνταγματική αναθεώρηση και η αναγνώριση των δικαιωμάτων των Κούρδων, αλληλένδετες πλέον, θα αποτελέσουν για το κυβερνών κόμμα του Ερντογάν την πρόκληση των επόμενων ετών.


Notes
[1] «Hürriyet Daily News», Κωνσταντινούπολη, 15 Σεπτεμβρίου 2011.
[2] «Hürriyet Daily News», 27 Σεπτεμβρίου 2011.
[3] Βλ. «Ο κόσμος από τη σκοπιά της Τουρκίας», «Le Monde diplomatique», Φεβρουάριος 2010.
[4] Το κόμμα αυτό έχει νέο αρχηγό τον Κεμάλ Κιλιτζντάρογλου, ο οποίος αντικατέστησε τον ανυπόληπτο, πια, Ντενίζ Μπαϊκάλ. Παρά τις υποσχέσεις για αναμόρφωση, όμως, το CHP έχει παραλύσει από εσωτερικές διαιρέσεις και μια ορισμένη αδυναμία να πάρει αποστάσεις απέναντι στον στρατό.
[5] Κινήσεις που έχουν θεωρηθεί συνωμοτικά σχέδια κατά της κυβέρνησης, με αφετηρία το 2003.
[6] Στις συνόδους του ΝΑΤΟ, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας απείχε όταν ήταν παρών ο αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, προκειμένου να μην δημιουργείται ζήτημα ιεραρχίας.


Monde diplomatique.gr
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από 2 χρόνια και έμελλε να γίνει προφητικό σε σχέση με όσα ακολούθησαν. Βέβαια, δεν χρειάζονταν προφητικές ικανότητες για να μπορέσει να δει ή να διαγνώσει κάποιος για το που ακριβώς οδηγούσε την χώρα ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του (κηπουρούς του είπαν αργότερα όσοι άλλοτε τους προσκυνούσαν). Μία απλή, ψυχρή, λογική προσέγγιση, έδειχνε από τότε πως οι διαθέσεις των (δια)κυβερνώντων, κάθε άλλο παρά αγαθές ήταν για την Ελλάδα. Οι ίδιοι, δε, όντας απλώς ελληνόφωνοι, δεν αποπειράθηκαν ούτε μία στιγμή να αλλάξουν πορεία στο «καράβι», το οποίο έστελναν στα βράχια και δεν δίστασαν πρώιμα να το ονομάσουν «Τιτανικό».

Τέλος πάντων, βλέπουμε ότι κάθε μέρα που περνάει η Ελλάδα βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε μια ολοκληρωτική καταστροφή.

Κάθε μέρα και κάθε ώρα, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του διαφοροποιούν συνεχώς τα λεγόμενά τους, χωρίς καμία σοβαρότητα.

Μα τόσο "βλάκες" είναι;

Είναι τόσο ανίκανοι να χειριστούν τα οικονομικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας;

Άλλες φορές θριαμβολογούν, άλλες συσκέπτονται, άλλες φορές δικαιολογούνται για τις "γκάφες" που κάνουν, μας παρουσιάζουν τον εφιάλτη της πατρίδας -που είναι οι γύπες της Ευρωζώνης- το χρησιμοποιούν αυτό ως δικαιολογία για να λιανίσουν σαν τα παιδάκια όλα τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού, προσποιούνται τους αγωνιστές και συνεχώς προσπαθούν να μας πείσουν ότι εργάζονται για… το καλό μας, και προσπαθούν να σώσουν την πατρίδα, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ορμήξει σαν τα κοράκια για να αρπάξουν ό,τι μπορούν πριν τα πάρουν όλα οι γύπες των Βρυξελλών...

Και ο Ελληνικός λαός..., αδιαφορεί!

Αυτή, όμως, η αδιαφoρία θα κοστίσει πολύ ακριβά .

Ο Ελληνικός λαός τα τελευταία 20 με 30 χρόνια έμαθε αλλιώς. Τα θέλει όλα και χωρίς κόπο.
Έμαθαν οι Έλληνες στην καλοπέραση και τώρα τους έρχεται αδύνατο να προσαρμοστούν στη νέα σκληρή πραγματικότητα.

Η Ελλάδα ολόκληρη κατάντησε σαν μια μετοχή του χρηματιστηρίου, του οποίου οι μετοχές κατρακυλούν καθημερινά .

Κι επειδή γνωρίζω αρκετά καλά από χρηματιστήριο, σας το λέω καθαρά ότι οι Ελληνικές μετοχές είναι έτοιμες για consolidation 1 προς 20. Δηλαδή, δίνεις 20 "παλιές" μετοχές για να πάρεις 1 καινούργια.

Αυτό είναι αναπόφευκτο.
Θα γίνει.
Είναι θέμα λίγου χρόνου.

Ποιος λοιπόν θα εμπιστευθεί τις μετοχές αυτές και δεν θα τις "κορτάρει"; (θα ποντάρει, δηλαδή, ότι οι μετοχές αυτές θα βουλιάξουν και θα τις αγοράσει κοψοχρονιά, ενώ τις ξένες που πριν πούλησε τις έδωσε σε ανώτερη τιμή…). Αυτά λοιπόν από χρηματιστηριακής πλευράς.

Απ’ όσα έλεγα από αρχής μέχρι σήμερα, δεν αλλάζω λέξη.
Λέω με σιγουριά αυτά που είναι να γίνουν και με την ευθύνη να φανώ φαντασιόπληκτος, αν τίποτα από αυτά δεν γίνει.

Και θεωρώ ότι πάρα πολύ σύντομα θα φανούν τα αποτελέσματα της προδοτικής πολιτικής του ΓΑΠ και των υπουργών του.

Το αποτέλεσμα θα είναι η πτώχευση και η πείνα.

Μην πιστεύετε λέξη απ’ όσα λέει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του (τα ίδια ισχύουν και για την ΝΔ).

Είναι πάντα με το συνειδητό ψέμα προς το λαό και προσπαθούν με κάθε τρόπο να δικαιολογήσουν τα όσα κάνουν σε βάρος του φτωχόκοσμου.

Το χρήμα βέβαια δεν είναι αρκετό να γεμίσει την ψυχή του ανθρώπου και γι αυτό χρειάζονται σκλάβους.

Θέλουν να ξαναφέρουν τον μεσαίωνα .

Δεν υπερβάλλω καθόλου!

Αυτά θα γίνουν σύντομα…

Hector

Και όμως υπάρχει εταιρεία που παρέχει επ΄αμοιβή υπηρεσίες "τύπου ΕΥΠ" (Παρακολούθηση υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων, ταυτοποίηση DNA, υψηλη τεχνολογία καταγραφικών ήχου -εικόνας κ.λ.π.)

Μέχρι χθές ξέραμε ότι οι μυστικές υπηρεσίες μπορούν να παρακολουθήσουν, να καταγράψουν και να επεξεργαστούν κάθε τί που αφορά την προσωπική μας ζωή. Είχαμε βέβαια υπ΄όψιν ότι υπάρχουν και γραφεία "ιδιωτικών ντετέκτιβ" που μέσα στις "παρεχόμενες υπηρεσίες" τους περιέχεται η παρακολούθηση (φυσική και ηλεκτρονική) προσώπων (φυσικών ή νομικών).

Αυτό όμως που δεν γνωρίζαμε και με φρίκη ανακαλύψαμε πρίν απο λίγο, είναι ότι στην υπο πτώχευση Ελλάδα, προσφέρει τις πρακτορίστικες υπηρεσίες της μία εταιρεία, η οποία -όπως διαφημίζει στην επίσημη ιστοσελίδα της - μπορεί να παρακολουθήσει και φυσικά να καταγράψει κάθε είδους προσωπικό μας δεδομένο είτε αυτό αφορά τον υπολογιστή μας, είτε το κινητό μας τηλέφωνο, το fax κλπ, ενώ στις "λοιπές υπηρεσίες" της περιλαμβάνονται: Ανάλυση και ταυτοποίηση DNA, υψηλή τεχνολογία καταγραφικών εικόνας και ήχου(προφανώς εννοεί την φυσική παρακολούθηση), εποπτεία -συνοδεία- παρακολούθηση φυσικών και νομικών προσώπων κλπ.

Το αστείο είναι ότι στην ιστοσελίδα της υπάρχουν αναρτημένοι οι νόμοι που αφορούν τα προσωπικά δεδομένα, την άρση του απορρήτου και γενικά ότι νομικά σχετίζεται με τις δραστηριότητές τους.

Είναι προφανές ότι μέσω αυτών των αναφορών, προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση, πως οι "υπηρεσίες" που προσφέρουν είναι καθ΄όλα νόμιμες και κατ΄επέκταση η όποια "συνεργασία" μαζί τους δεν είναι ποινικά κολάσιμη.

Αυτό το μείζον θέμα πρέπει να προβληματίσει όλους μας και φυσικά τον αρμόδιο εισαγγελέα, ο οποίος είναι θεσμικά υποχρεωμένος να προστατεύσει το απαραβίαστο και απόρρητο της ιδιωτικής μας ζωής και ασφαλώς των επικοινωνιών.

Επειδή δεν θέλουμε να κάνουμε έστω και έμμεσα διαφήμιση σε αυτην την ιδιωτική εταιρεία παροχής "μυστικών υπηρεσιών", θα παραθέσουμε πιό κάτω κομμάτια από την ιστοσελίδα της σε φωτογραφίες, από τις οποίες θα έχουν αφαιρεθεί τα στοιχεία της, τα οποία ωστόσο έχουμε στην διάθεση κάθε εισαγγελικής αρχής.


Σύνδεσμος





Με τοκογλυφικά επιτόκια και με την ανοχή των κυβερνήσεων χρέωναν και συνεχίζουν να χρεώνουν όλους τους Έλληνες... οι τράπεζες!
Δικαστικές αποφάσεις απαγορεύουν χρεώσεις πάνω από 6,75%!!


Παράνομα είναι τα επιτόκια όλων των καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών που χορηγούν σήμερα οι ελληνικές τράπεζες καθώς η Δικαιοσύνη με πλήθος αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων δικαιώνει τους δανειολήπτες και αποφαίνεται ότι οι τράπεζες καταχρηστικά επιβάλουν χρεώσεις με επιτόκια πάνω από το εκάστοτε ισχύον δικαιοπρακτικό επιτόκιο, που είναι σήμερα 6,75%!

Όπως δηλώνει ο πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Χρηματοπιστωτικών Ερευνών (Ε.Ι.Χ.Ε. www.eixe.gr), οικονομολόγος Tάκης Χριστοδουλόπουλος, τα δικαστήρια λαμβάνουν αποφάσεις υπέρ της ανακοπής διαταγών πληρωμής από τράπεζες, δικαιώνοντας απόλυτα τους δανειολήπτες, σε όλες τις περιπτώσει που έχουν επικαλεστεί ότι υπέστησαν χρεώσεις με επιτόκια πολύ υψηλότερα από τα δικαιοπρακτικά.

Τα δικαστήρια, ως οφείλουν, εφαρμόζουν πάντα το σκεπτικό σχετικής ιστορικής απόφασης του Αρείου Πάγου, που έχει εκδοθεί από το 2001, τονίζει ο κ. Χριστοδουλόπουλος. «Το Σύνταγμα επιβάλλει στη Διοίκηση να σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις. Τα δικαστήρια έχουν μιλήσει και κρίνουν παράνομα τα επιτόκια της καταναλωτικής πίστης. Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να γενικευθεί, με απόφαση του αρμόδιου υπουργείου Εργασίας, να επιβληθεί στις τράπεζες και για όλα τα δάνεια αυτό που έχουν αποφασίσει τα δικαστήρια. Ήρθε η ώρα για ένα "συνταγματικό κούρεμα" των χρεών των Ελλήνων καταναλωτών , λέει χαρακτηριστικά στο «ΧΡΗΜΑ plus» ο κ. Χριστοδουλόπουλος.

Για το σκοπό αυτό, επισημαίνει, το Ε.Ι.Χ.Ε. κοινοποίησε ήδη εξώδικη πρόσκληση στον υπουργό Εργασίας, κ. Κουτρουμάνη, ζητώντας να προχωρήσει άμεσα σε έκδοση σχετικής υπουργικής απόφασης, όπως έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν με άλλες δικαστικές αποφάσεις κατά των τραπεζών και προειδοποιώντας ότι οι δανειολήπτες μπορεί να προσφύγουν κατά του υπουργού, διεκδικώντας ακόμη και αποζημιώσεις.

Στην εξώδικη πρόσκληση τονίζεται μεταξύ άλλων ότι:...
«Σύμφωνα με το άρθρο 95 παρ. 5 του Συντάγματος, "η Διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως ο νόμος ορίζει. Ο νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοίκησης".

Σας είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχει νομοθετική εξουσιοδότηση προς τον υπουργό να ρυθμίζει με υπουργικές αποφάσεις ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος, με βάση δικαστικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί μετά από ενέργειες μεμονωμένων θιγομένων πολιτών, εφόσον αυτές έχουν καταστεί αμετάκλητες.

Ουσιαστικά, αν εκδοθεί αυτή η υπουργική απόφαση, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις των ελληνικών τραπεζών και της Τραπέζης της Ελλάδος, θα οδηγηθούμε σε ένα άνευ προηγουμένου «κούρεμα» των υποχρεώσεων των δανειοληπτών από καταναλωτικά δάνεια, τα οποία ήδη εμφανίζουν πολύ υψηλό ποσοστό καθυστέρησης, που έφθασε το 26,4% το τρίτο τρίμηνο του 2011, σύμφωνα με στοιχεία της ΤτΕ.

Σε καθυστερούμενες οφειλές από πιστωτικές κάρτες, για παράδειγμα, διαπιστώνουμε ότι πολλές φορές οι τόκοι με τα παράνομα επιτόκια είναι μεγαλύτεροι και από το κεφάλαιο, όπως τονίζει ο κ. Χριστοδουλόπουλος.

Αποφάσεις – «χαστούκι»

Το Ε.Ι.Χ.Ε. κοινοποιεί στον υπουργό Εργασίας, με την ίδια εξώδικη πρόσκληση, 27 αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες βάζουν φραγμούς στη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων, βασιζόμενες στο σκεπτικό απόφασης του Αρείου Πάγου από το 2001, όπου κρίθηκε ότι απαγορεύεται συμφωνία για χρέωση τόκων με επιτόκια μεγαλύτερα των δικαιοπρακτικών.

Τα δικαιοπρακτικά επιτόκια είναι σήμερα 6,75% και 8,75% όταν ο δανειολήπτης βρίσκεται σε υπερημερία (τη διαμόρφωση τους διαχρονικά μπορεί κανείς να δει ανατρέχοντας στην ιστοσελίδα της Τράπεζας της Ελλάδος , στη διεύθυνση: http://www.bankofgreece.gr/pages/el/Statistics/rates_markets/monetary/exotrapezika.aspx.) Τα δικαιοπρακτικά επιτόκια αποτελούντο ανώτατο όριο επιτοκίου για κάθε δανειακή σύμβαση μεταξύ ιδιωτών και αυτό το όριο διαχωρίζει μια νόμιμη σύμβαση δανεισμού από μια άκυρη συμφωνία δανεισμού με τοκογλυφικό επιτόκιο.

Οι τράπεζες, επικαλούμενες γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας της Τράπεζας της Ελλάδος ισχυρίζονται ότι αυτά τα επιτόκια ισχύουν μόνο για εξωτραπεζικές συμβάσεις δανεισμού, ενώ τα επιτόκια του τραπεζικού δανεισμού διαμορφώνονται από το 1994, όταν απελευθερώθηκε η τραπεζική πίστη, ελεύθερα από τις τράπεζες και μπορούν να ξεπερνούν το δικαιοπρακτικό. Όμως, ευτυχώς για τους δανειολήπτες που προσφεύγουν για την ανακοπή διαταγών πληρωμής, τα δικαστήρια παγίως εδώ και χρόνια δεν δέχονται αυτή την άποψη, επικαλούμενα το σκεπτικό ιστορικής απόφασης του Αρείου Πάγου. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν χάσει οι τράπεζες δεκάδες δίκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο σε δίκες όπου οι δανειολήπτες είχαν τη συμπαράσταση του Ε.Ι.Χ.Ε. έχει εκδοθεί σωρεία ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΩΝ αποφάσεων, με τις οποίες ανακόπηκαν οι διαταγές πληρωμής δανειοληπτών και 27 από αυτές κοινοποίησε το Ε.Ι.Χ.Ε. στον υπουργό Εργασίας.

Το σκεπτικό των δικαστηρίων

Σε όλες τις αποφάσεις, το σκεπτικό είναι ταυτόσημο και είναι αυτό που αναπτύσσεται στην αμετάκλητη απόφαση 3425, που εξέδωσε το 2007 το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, την οποία αποκαλύπτει σήμερα το ΧΡΗΜΑ plus (στη δίκη ο δανειολήπτης είχε την υποστήριξη του E.I.XE.)

Όπως αναφέρεται στην απόφαση:

-« Σύμφωνα με την Πράξη Διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος με αριθμό 2268/28-1 -1994, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 1 ν. 1266/1982 σχετικά με τα καταναλωτικά δάνεια και τα χρεωστικά υπόλοιπα λογαριασμών πιστωτικών δελτίων (σ.σ.: πιστωτικές κάρτες) τα επιτόκια καθορίζονται ελεύθερα από τα πιστωτικά ιδρύματα, με την επιφύλαξη όμως των διατάξεων περί ελαχίστων ορίων επιτοκίων χορηγήσεων, που τυχόν ισχύουν.

-Τα τραπεζικά επιτόκια είναι σήμερα κατά κανόνα ελευθέρως διαπραγματεύσιμα και το ισχύον για αυτά καθεστώς δε συνοδεύεται από τη θέσπιση ανώτατων ορίων. Η επέμβαση του νομοθέτη περιορίζεται στη ρύθμιση των εξωτραπεζικών μόνο επιτοκίων.

-Εξάλλου, τα εξωτραπεζικά επιτόκια, παρά τον περιορισμό τους στις εξωτραπεζικές συναλλαγές, δεν παύουν να έχουν γενικότερη κοινωνικοοικονομική σημασία και να αφορούν και τις τραπεζικές συμβατικές σχέσεις. Ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος στην ελεύθερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεση τους κάτω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι η συμφωνία για επιτόκια, που υπερβαίνουν τα ανώτατα αυτά όρια δεν παύει να απαγορεύεται από το νόμο (άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα).

Πηγή εφημερίδα ΧΡΗΜΑplus