Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Φεβ 2013


Η σύσταση του κράτους του Κουρδιστάν εγείρει ανησυχίες

Δυνητικά επικίνδυνη για την εδαφική ενότητα της Τουρκίας ενδέχεται να αποδειχτεί τα επόμενα χρόνια η πιθανή δημιουργία του κράτους του Κουρδιστάν, σύμφωνα με την έκθεση «Στρατηγικές Τάσεις 2030» (Global Trends 2030) του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών (National Intelligence Council) των ΗΠΑ, η οποία αποτελεί βασικό εργαλείο στρατηγικής ανάλυσης και πρόβλεψης.

Ενα από τα έξι σενάρια που παρουσιάζονται στην έκθεση αφορά τη σύσταση του κράτους του Κουρδιστάν, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει την Τουρκία εγείροντας ανησυχίες για διάσπαση. Το Κουρδιστάν αντιστοιχεί με μια περιοχή που την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούσε αυτόνομο βιλαέτι, το οποίο στις μέρες μας καλύπτει την ανατολική Τουρκία (τουρκικό Κουρδιστάν), το βόρειο Ιράκ (ιρακινό Κουρδιστάν), το βορειοδυτικό Ιράν (ιρανικό Κουρδιστάν) και τη βόρεια Συρία (δυτικό Κουρδιστάν) και κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από άτομα κουρδικής καταγωγής. Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι η περιοχή του Κουρδιστάν διαθέτει πλούσιο υπέδαφος με σημαντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα. 

Η Τουρκία ενδέχεται ομοίως να διαδραματίσει ολοένα αυξανόμενο ρόλο στη διεθνή πολιτική σκηνή και θα έχει μεγαλύτερη επιρροή σε ζητήματα παγκόσμιου χαρακτήρα. Μάλιστα, η έκθεση υποστηρίζει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να βγάλουν από το ράφι την πιθανότητα εισόδου της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να κρατήσουν ζωντανό το ενδεχόμενο και να συνεχίσουν τις σχετικές διαπραγματεύσεις.

Επίσης, η έκθεση αναφέρει ότι η Τουρκία, μαζί με χώρες όπως η Κολομβία, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, το Ιράν, το Μεξικό και η Νότιος Αφρική είναι πιθανό να σημειώσουν σημαντική οικονομική άνθηση. Η Ρωσία, η Ιαπωνία και η Ευρώπη παρόλα αυτά ενδέχεται να σημειώσουν την ακριβώς αντίθετη πορεία, εκείνη της ύφεσης.

Περαιτέρω σενάρια αφορούν την «πτώση» των Ηνωμένων Πολιτειών από το βάθρο της υπερδύναμης, καθώς η χώρα θα γίνει μάλλον «πρώτη μεταξύ ίσων» σε μια νέα παγκόσμια και πολυπολική τάξη πραγμάτων.

Παρόλα αυτά, η Κίνα αναφέρεται ως χώρα με αργή, αλλά σταθερή άνοδο στον τομέα της παγκόσμιας ισχύος, που θα παραμείνει κορυφαίος «παίκτης» στην Ασία.


Πηγή: Το Βήμα
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Νέα τουρκική πρόκληση από τον Τούρκο βουλευτή, Gürkut Acar, του Λαϊκού κόμματος από την Αττάλεια, ( ο αρχηγός του οποίου συνεργάζεται με τον ΓΑΠ στην σοσιαλιστική Διεθνή),  ο οποίος αφού με προκλητικό τρόπο χαρακτηρίζει παράνομη την κατοχή από την Ελλάδα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι, καθώς και του Καστελόριζου, ζητά με επερώτηση του στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να προβεί η Τουρκία στις κατάλληλες ενέργειες για να αποχωρήσουν οι Έλληνες και να κατεβεί η ελληνική σημαία από τα νησιά αυτά.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Vatan, ο βουλευτής του Λαϊκού κόμματος της αντιπολίτευσης, Gürkut Acar, με επερώτηση του στην τουρκική βουλή ζητά από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να μάθει τι ενέργειες έχει κάνει μέχρι τώρα η Τουρκία για να προστατεύσει τα δίκαια της από την παράνομη, όπως χαρακτηρίζει, ελληνική κατοχή αυτών των νησιών και για να φύγει η ελληνική σημαία από τα νησιά. Η παράνομη ελληνική κατοχή, όπως ισχυρίζεται ο Τούρκος βουλευτής, παραβιάζει και βλάπτει  τα τουρκικά συμφέροντα καθώς στον περίγυρο αυτών των νησιών υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου. Για τον λόγο αυτό, ζήτα από την τουρκική κυβέρνηση  να προβεί στις κατάλληλες ενέργειες  για να αποδοθούν αυτά τα νησιά στην Τουρκία.

Σύμφωνα με την επερώτηση του Τούρκου βουλευτή, η Ελλάδα  μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έχει εισβάλλει και κατέχει παράνομα κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών μια σειρά νησιών και βραχονησίδων στο ανατολικό Αιγαίο, μεταξύ των οποίων το Αγαθονήσι και το Φαρμακονιση, και επίσης στην ανατολική Μεσόγειο το Καστελόριζο, το οποίο επίσης  κατέλαβαν οι Έλληνες με παράνομο τρόπο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μάλιστα στην επερώτηση του ζητά να μάθει μήπως υπάρχουν  κάποιες πιέσεις εκ μέρους  Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τον λόγο αυτό η Τουρκία δεν έχει προβεί μέχρι τώρα στις κατάλληλες ενέργειες για να καταγγείλει αυτή την παράνομη ελληνική κατοχή σε αυτά τα νησιά τα οποία, όπως τονίζει, απέχουν  πολύ μικρή απόσταση από τις τουρκικές ακτές. 
Στην ίδια επερώτηση ο Gürkut Acar κάνει αναφορά για τις συμφωνίες μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και κάποιων ισραηλινών και αμερικανικών εταιρειών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της ανατολικής Μεσογείου και ζητά από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να καταγγείλει όλες αυτές τις συμφωνίες, οι οποίες, σύμφωνα με  τον Τούρκου βουλευτή είναι παράνομες και αντιβαίνουν, όπως ισχυρίζεται, στα τουρκικά συμφέροντα για τα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής. Τέλος υπενθυμίζει ότι πριν από 17 χρόνια  πάλι είχε δημιουργηθεί ζήτημα από τη παράνομη κατοχή της Ελλάδας στις βραχονησίδες Ίμια και τώρα επανέρχεται το θέμα αυτό με τα νησιά Καστελόριζο, Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι.

Φαίνεται πως οι Τούρκοι αρχίζουν και δημιουργούν μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα, (κατά τον αξέχαστο Ντίνο Ηλιόπουλο), τις παραμονές της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού Σαμαρά στην Άγκυρα. Με την φόρα που έχουν πάρει δεν αποκλείεται να  ζητήσουν από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας ακόμα και τα… νησιά του Αργοσαρωνικού.  Άραγε το σκεφτήκαν καλά στην Αθήνα,  ή μήπως  επειδή έχουμε κατοχική κυβέρνηση όλα αυτά είναι δευτερεύουσας σημασίας;

Αν είναι έτσι τότε αλλοίμονο μας.


Είναι γνωστό σε όλους ότι στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησε η κοινωνία. Εκείνο που χρεοκόπησε είναι το κράτος. Η κοινωνία, δηλαδή όλοι εμείς οι πολίτες είχαμε τις δουλειές μας, έχουμε ακόμα (όχι όμως για πολύ) τις όποιες περιουσίες μας και γενικά όλοι είχαμε κάνει τον προγραμματισμό μας για να εξυπηρετούμε τις ανάγκες μας και τις οφειλές μας. Και ξαφνικά χάσαμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Χάσαμε το μέσο ανταλλαγής στις μεταξύ μας οικονομικές δοσοληψίες, δηλαδή το ρευστό στέρεψε.  
 
Το ρευστό στέρεψε γιατί αφενός δεν βασιζόταν σε μια πραγματική παραγωγική διαδικασία, αφετέρου γιατί η δημιουργία του ήταν τεχνητή από τις τράπεζες μέσω του δανεισμού. Πίσω από όλα αυτά ήταν το κράτος που δανειζόταν το ίδιο συνεχώς από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική «φούσκα» προκειμένου να εξασφαλίζει ρευστότητα σε μια αντιπαραγωγική αγορά. Και όπως ήταν επόμενο, το κράτος χρεοκόπησε και τώρα δεν υπάρχει πραγματική παραγωγή για να διασώσει την κατάσταση. Απεναντίας, παρά τα συνθήματα περί ανάπτυξης, το οικονομικό «σπιράλ του θανάτου», σπρώχνει σε περαιτέρω ύφεση. Τρέχουμε πανικόβλητοι να μας σώσει ο Εμίρης του Κατάρ και πετάμε τη δημόσια περιουσία μας βορά στα διεθνή συμφέροντα. Σύντομα θα έρθει και η σειρά των ιδιωτικών μας περιουσιών. 

Το απόλυτα υπεύθυνο πολιτικό σύστημα που διοικεί το κράτος έρχεται τώρα και μεταφέρει την πτώχευση του κράτους στην κοινωνία, αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το εντελώς παράλογο, που όλοι καθόμαστε και παρακολουθούμε αποσβολωμένοι, είναι ότι ενώ το κράτος χρεοκοπεί την κοινωνία, εντούτοις αμετανόητο το ίδιο, επιδιώκει θρασύτατα να διατηρήσει ανέγγιχτη όλη την κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα του, δηλαδή τόσα τα κρατικοδίαιτα πρόσωπα του ολιγαρχικού πολιτικοοικονομικού συστήματος όσο και τις δομές που το αποτελούν.

Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. Αυτό είναι πολιτικό casus belli για την κοινωνία. Πρέπει να προχωρήσουμε σε άμεση κοινωνικοποίηση του κράτους τώρα, μέσα από την αλλαγή του καταστατικού του χάρτη από τον ίδιο το λαό. Διαφορετικά, αν δηλαδή ο έλεγχος του κράτους δεν περάσει στην κοινωνία, κανένα φως διάσωσης δεν πρόκειται να φανεί.  

«Δεν γνωρίζω εάν την επόμενη φορά θα έρθει ως πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας. Όπως και να έρθει, πιστεύω πια πως γνωρίζει ότι οι Αμερικανοί σε αγκαλιάζουν μόνο εάν εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους» γράφει ο γνωστός δημοσιογράφος και ανταποκριτής στην Ουάσινγκτον Μιχάλης Ιγνατίου για την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην αμερικανική πρωτεύουσα.
 
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Από το 1978 που πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου σε εφημερίδα -στην «Πρωινή» της Νέας Υόρκης- νεαρός μαθητευόμενος δημοσιογράφος με εντολή «να απομαγνητοφωνώ χωρίς κανένα λάθος» τις ανταποκρίσεις του Γιάννη Ρουμπάτη από την Ουάσινγκτον, ένιωθα αυτή την παράξενη «γοητεία» για τον Λευκό Οίκο και το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ. Όλοι που επιλέξαμε να γίνουμε ανταποκριτές, είχαμε ακούσει από τους παλαιότερους πως η καταξίωση είναι να φτάσει κανείς να κάθεται στις αίθουσες ενημέρωσης του Λευκού Οίκου, του Πενταγώνου και του υπουργείου των Εξωτερικών.

Ήταν ένας «μύθος» τότε και παραμένουν μέχρι σήμερα τα briefings των εκπροσώπων. Και τη πρώτη φορά που εισήλθα στην παλαιά αίθουσα ενημέρωσης του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, που δεν είχε τις σημερινές ανέσεις, παρέα με τον Λάμπρο Παπαντωνίου, ένιωσα δέος βλέποντας τα «θηρία» της New York Times, της Washington Post και των άλλων αμερικανικών και διεθνών ΜΜΕ.

Λογικό για έναν 25χρονο, που έτρεφε απεριόριστο σεβασμό στους μεγαλύτερους δημοσιογράφους. Σιγά-σιγά «απομυθοποίησα» αυτό που λέμε ανταπόκριση στην Ουάσιγκτον, αν και καθημερινά πάντα οι εκπρόσωποι επιφυλάσσουν εκπλήξεις. Μαζί με τα briefings, απομυθοποίησα και τις επισκέψεις των πολιτικών, όχι μόνο των δικών μας, που δυστυχώς ακόμα έρχονται στην αμερικανική πρωτεύουσα, νομίζοντας πως ένα ταξίδι εδώ αποτελεί την απόλυτη καταξίωση.

Όταν πληροφορήθηκα ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον ευχήθηκα ότι θα ακολουθούσε τις διπλωματικές διαδικασίες, διότι μία επίσκεψη Έλληνα πολιτικού, για να είναι επιτυχημένη, ξεκινά από το γραφείο του Αμερικανού πρέσβη, ο οποίος διευθετεί τις συναντήσεις και καταλήγει στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής και στην Αστόρια, όπου ζει η πλειοψηφία των ομογενών. Το τελευταίο διάστημα, με την έλευση νέων μεταναστών και την επιστροφή Ελληνοαμερικανών που είχαν βρει τη γαλήνη τους στην Ελλάδα, την οποία έχασαν λόγω της κρίσης, η Αστόρια θυμίζει τις παλιές καλές εποχές.

Διάβασα αναλύσεις επί αναλύσεων για την επιτυχία του ταξιδιού, όλα αυτά τα τετριμμένα που λέμε οι δημοσιογράφοι –ιδιαίτερα οι απληροφόρητοι- και δεν θα έλεγα ότι έφριξα με τα κείμενα αυτά καθ’ αυτά, όσο με τα συμπεράσματα. Με δεδομένο τον τρόπο κατάρτισης του προγράμματος, όπου ο καθένας μιλούσε με άλλους δέκα και οι δέκα με άλλους εκατόν, ομολογώ ότι ήταν συμπαθητικό. Και για ένα ηγέτη της Αριστεράς, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για όλα τα κακά της Ελλάδας, καλά τα πήγε ο Αλέξης Τσίπρας.

Όμως –το είπα και στον ίδιο και στους συνεργάτες του- θα μπορούσε να επιστρέψει στην Αθήνα θριαμβευτής.

Έχασε μία μεγάλη ευκαιρία και ελπίζω την επόμενη φορά, να εκλείψουν οι ερασιτεχνισμοί και οι «φοβίες» ότι μία επίσκεψη στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ θα έχει πολιτικό κόστος. Δεν έχει, αντίθετα μπορεί να δώσει και πόντους σε έναν πολιτικό. Και κακώς φοβήθηκαν οι συνεργάτες του και δεν επέτρεψαν να γίνει η δήλωση έξω από το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όπως κάνουν οι πάντες…

Μου έλεγαν συνάδελφοι, που τηλεφωνούσαν από την Αθήνα, «μα είδε τον Τσακόπουλο, είναι μεγάλο θέμα». Αν μετρούσαν οι φορές που τον συνάντησαν οι δημοσιογράφοι της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης, τότε με τη λογική μερικών στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχαν γίνει το λιγότερο … υπουργοί στην κυβέρνηση Ομπάμα. Καλός και σεβάσμιος άνθρωπος ο κ. Τσακόπουλος, αλλά πόρτες ανοίγει μόνο για τον εαυτό του και αυτό είναι λογικό, διότι ξοδεύει χρήματα για τις οικονομικές εκστρατείες πολιτικών, ιδιαίτερα της Καλιφόρνιας, όπου είναι και τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Και δεν τολμώ να κακίσω τον άνθρωπο, διότι μερικές φορές που χρειάστηκε, και αυτός και οι άλλοι Ελληνοαμερικανοί –ιδιαίτερα στην περίπτωση των Ιμίων- άφησαν τις δουλειές τους και ήλθαν στην Ουάσιγκτον όπου απαίτησαν να συναντήσουν τον τότε πρόεδρο Κλίντον.

Και τον συνάντησαν, και του τα είπαν και θα έλεγα ότι έσωσαν την ελληνική αξιοπρέπεια, που την είχε πάρει ο …άνεμος του κ. Πάγκαλου, όπως τη σημαία.

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Ο κ. Τσακόπουλος δεν μπορεί να αλλάξει την (αρνητική) εντύπωση της αμερικανικής γραφειοκρατίας για τον κ. Τσίπρα και το κόμμα του. Όλα αυτά τα χρόνια, τα τηλεγραφήματα από την Αθήνα βρίθουν αρνητισμού για τον αρχηγό και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Και όπως εξήγησα σε όποιον ζητούσε τη γνώμη μου, οι Αμερικανοί ούτε καταπίνουν ούτε χωνεύουν τις καταθέσεις στελεχών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των μελών της 17Ν.

Ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με τον κ. Ερικ Ρούμπιν του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και τον κ. Κρίστοφερ Σμαρτ του υπουργείου Οικονομικών. Τον άκουσαν και τους άκουσε, συναντήθηκαν ξανά σε ελληνικό εστιατόριο, όπου τα είπαν πιο χαλαρά και χωρίς το φόβο της καταγραφής της συνομιλίας –αν και ποτέ δεν ξέρεις… Ούτε τον έπεισαν, ούτε τους έπεισε και είμαι βέβαιος πως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε πως δεν θα τους αλλάξει γνώμη. Δεν εξετάζω αν ήταν υψηλόβαθμοι ή όχι, επειδή καμιά φορά με τους «μικρούς» μπορείς να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου. Αλλά, είμαι σίγουρος πως εάν ακολουθούντο οι διαδικασίες, θα είχε συναντηθεί με υψηλόβαθμους της γραφειοκρατίας, και στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, και στο Λευκό Οίκο. Ίσως την επόμενη φορά.

Όποιος επέλεξε την ημερομηνία της επίσκεψης, έκανε λάθος. Δεν φτάνεις στην Ουάσιγκτον το βράδυ μετά την ορκωμοσία του Προέδρου των ΗΠΑ, όπου οι πάντες πίνουν και γλεντούν, διότι μειώνονται οι δυνατότητες για βαρβάτες συναντήσεις. Και με αξιωματούχους της κυβέρνησης και με τα μέλη του Κογκρέσου. Και, βέβαια, δεν επιλέγεις μόνο το American Hellenic Institute, που αποτελεί το συντηρητικό και «εθνικιστικό» κομμάτι της Ομογένειας, διότι καλοί και χρυσοί οι άνθρωποι, αλλά οι δυνατότητες τους είναι μόνο για «χαμηλές πτήσεις».

Είχε κέρδη, αλλά και απώλειες, για τον κ. Τσίπρα η επίσκεψη του στην Ουάσιγκτον. Στο Ινστιτούτο Brookings παρακολούθησαν την ομιλία του μερικοί σοβαροί αναλυτές και αξιωματούχοι, αλλά η πλειοψηφία των καλεσμένων ήταν Ελληνοαμερικανοί, οι οποίοι και αυτοί βεβαίως έπρεπε να γνωρίσουν από κοντά τον κ. Τσίπρα, διότι μερικοί κύκλοι της Ομογένειας ακούνε για Αριστερά και νομίζουν πως έφτασε στην Ουάσιγκτον ο … «Κόκκινος Στρατός».

Δεν γνωρίζω εάν την επόμενη φορά θα έρθει ως πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας. Όπως και να έρθει, πιστεύω πια πως γνωρίζει ότι οι Αμερικανοί σε αγκαλιάζουν μόνο εάν εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Το ότι τον κράτησαν σε μία απόσταση –και κρίνω με βάση το επίπεδο των συνομιλητών του- είναι επειδή πριν απ’ όλα επιθυμούν να τον μάθουν…

Κρίνεται, λοιπόν, απ’ όσα λέει πίσω από τις κλειστές πόρτες, διότι οι Αμερικανοί πλέον έχουν μάθει ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν εννοούν αναγκαστικά όσα δηλώνουν δημόσια…

Υστερόγραφο: Πέρασαν κιόλας 17 χρόνια από την «ήττα» στα Ίμια. Και χρησιμοποιώ τη λέξη ήττα επίτηδες, καθώς αναφέρομαι στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου Πελάγους, που πέτυχε η τουρκική διπλωματία. Ένα πράγμα επιθυμώ να καταθέσω, καθώς είμαι από τους ελάχιστους Έλληνες, που έχουν μελετήσει όλα τα έγγραφα για τα Ιμια και για τη συμφωνία Ντερμιρέλ -Σημίτη στη Μαδρίτη. Η δημοσιογραφία και οι λειτουργοί της αποδείχθησαν κατώτεροι των περιστάσεων, διότι τη στιγμή που ηρέμησαν τα πράγματα, έβαλαν φωτιά που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ελληνοτουρκικό πόλεμο με πολλούς νεκρούς και καταστροφές…
Είτε κατά λάθος είτε με σκοπό η κατάσταση θα κορυφωθεί, είπε σχολιάζοντας τις συλλήψεις των τεσσάρων υπόπτων για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό και την πιθανή τους συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», ο διακεκριμένος εγκληματολόγος και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης είπε μιλώντας στο Βήμα FM:
«Όταν έχεις μια ομάδα παιδιών που δρουν από κοινού σε τέτοιες πράξεις, δεν ψάχνεις να βρεις ποια οικογένεια αμέλησε και ποια όχι. Όταν μιλάμε για μια ομάδα, δεν μπορείς να πεις ότι ήρθαν 10 παιδιά που το καθένα είχε ιστορικό παραμέλησης, κακοποίησης, θυμού, οργής και ενώθηκαν οι οργές τους. Προσωπικά, πιστεύω ότι ο καθένας κουβαλάει από το σπίτι του αρνητικά ερεθίσματα. Αλλά αυτό το ερέθισμα, μπορεί να μετατραπεί σε διάφορα πράγματα».
Κλείνοντας, ο κ. Πανούσης εξέφρασε την άποψη ότι η υπόθεση θυμίζει «αρχαία ελληνική τραγωδία» και το φόβο του ότι είναι πιθανό να «χυθεί πολιτικό αίμα», καθώς είναι δύσκολο να «μείνουν διάσπαρτα στοιχεία κάτι ληστείες, κάτι βομβίτσες και κάτι μολότοφ. Είτε κατά λάθος είτε με σκοπό η κατάσταση θα κορυφωθεί».

Προκαλεί και πάλι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που επιμένει να δηλώνει πως «δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία» και πως η Ε.Ε δεν θα έπρεπε να την είχε εντάξει στους κόλπους της!

Ο τούρκος πρωθυπουργός στην ομιλία του που πραγματοποίησε σε πανεπιστήμιο στην Βουδαπέστη δήλωσε πως «η Ε.Ε παρόλο που οι ελληνοκύπριοι δεν δέχθηκαν το σχέδιο Ανάν επιβράβευσε τους ελληνοκύπριους και τους έκανε μέλος της Ε.Ε αυτό που είναι δυνατόν, τι είδους ιδεολογική προσέγγιση είναι αυτή; Τώρα η Ε.Ε προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την οικονομία των ελληνοκυπρίων που χρεοκόπησε και έτσι πληρώνει τίμημα”

Ο Ερντογάν δεν δίστασε να δηλώσει πως « δεν υπάρχει κράτος Κυπριακής Δημοκρατίας. Εμείς δεν το αναγνωρίζουμε.» Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας απείλησε την Ε.Ε. και τόνισε πως σε περίπτωση που συνεχίσει την άρνηση της να εντάξει την Τουρκία στους κόλπους της, η Άγκυρα θα επανεξετάσει τη στάση της. «θα περιμένουμε ως ένα σημείο. Μετά θα αποφασίσουμε κι εμείς» δήλωσε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε « εμείς θα προσθέσουμε οικονομική δύναμη στην Ευρώπη. Δεν θα ενταχθούμε για να γίνουμε βάρος αλλά για να ελαφρύνουμε το βάρος. Όμως αυτό δεν το έχει καταλάβει η Ε.Ε».

Ο προκλητικός Ερντογάν μάλλον ξεχνά πως η χώρα του δεν είναι μέλος της Ε.Ε όμως έχει το θράσος να ζητά την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη χωρίς η Άγκυρα να αναγνωρίζει ένα μέλος της Ε.Ε! Τούρκικα τερτίπια!


Το έξυπνο σχέδιο παραπληροφόρησης, που έστησε η τουρκική διπλωματία, μετά τη συνάντηση των πρωθυπουργών Α. Σαμαρά και Τ. Ερντογάν στο Κατάρ, επιβεβαίωσε την πρόβλεψη της «δ» ότι το αίνιγμα του 2013 επικεντρώνεται στο Αιγαίο.

Αν το εθνικό ερωτηματικό του 2012 ήταν η παραμονή στην ευρωζώνη, η πρόκληση του τρέχοντος έτους εντοπίζεται στη διατήρηση ειρήνης και ηρεμίας στο Αιγαίο με εδραίωση των ελληνικών συμφερόντων στις θαλάσσιες ζώνες και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Ηδη η Αγκυρα, υλοποιώντας στρατηγική ουσίας και εντυπώσεων και αξιοποιώντας ορισμένες αδυναμίες συντονισμού της Αθήνας, έκανε την πρώτη κίνηση στη σκακιέρα.

Το επόμενο διπλωματικό στοίχημα, με τη σύγκληση του κοινού συμβουλίου των δύο χωρών στην Αγκυρα στις αρχές Μαρτίου, θα αποδειχθεί ιστορικών διαστάσεων για τις εξελίξεις στη ΝΑ Μεσόγειο. Η ελληνική διπλωματία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να επιμείνει στο αδιαίρετο της υφαλοκρηπίδας από τον Εβρο ως το Καστελόριζο και να «επισημοποιήσει» τις γεωγραφικές συντεταγμένες της. Αλλωστε (παρά τις απειλές του υπουργού Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου) οι συντεταγμένες είναι, εδώ και χρόνια, γνωστές από τους χάρτες της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού. Επίσης τον Νοέμβριο του 2008 οι συντεταγμένες έχουν δηλωθεί στο πλαίσιο διαμαρτυρίας προς τη Νορβηγία για ερευνητικό πλοίο που είχε εκμισθώσει στην Τουρκία. Τον δε Σεπτέμβριο του 2010 η αμερικανική πρεσβεία είχε αναγνωρίσει, με ρηματική διακοίνωση, το ανατολικό όριο της υφαλοκρηπίδας του Καστελόριζου. Η κυβέρνηση Παπανδρέου - Βενιζέλου όχι μόνον δεν προχώρησε ούτε μισό βήμα μπροστά, αλλά ανέχθηκε τον κ. Ερντογάν να θέτει ζήτημα Καστελόριζου στη συνάντηση του Ερζερούμ, τον Ιανουάριο του 2011.

Τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά δεν διαθέτει την πολυτέλεια καθυστερήσεων γιατί, πέραν του κανόνα ότι καμιά κυβέρνηση δεν παραιτείται από εθνικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, η αξιοποίηση (έπειτα από 10 ή 12 χρόνια) των υδρογονανθράκων και η προγενέστερη (σε έξι ή επτά χρόνια) δυνατότητα «τιτλοποίησης» εκτιμώμενων εσόδων αποτελούν μακροπρόθεσμη λύση εξόδου από τη βαθιά κρίση. Λύση εθνικά αυτοδύναμη, χωρίς αυτοεξευτελισμούς του πολιτικού συστήματος, όπως π.χ. με τη «μεγαλοφυή» ιδέα του Α. Τσίπρα περί διενέργειας εκλογών το φθινόπωρο, πριν από τις γερμανικές, που αποτελεί πρωτοφανές δείγμα εξάρτησης των εσωτερικών εξελίξεων από τον ξένο παράγοντα.

Ωστόσο και η τουρκική διπλωματία είναι αληθές ότι έχει μειωμένα περιθώρια ευελιξίας, γιατί γνωρίζει ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο, προσελκύουν το ενδιαφέρον μεγάλων ομίλων πετρελαιοειδών και, ενδεχομένως σε ένα - δυο χρόνια, να καλυφθούν από την κύρωση, και εκ μέρους των ΗΠΑ, της νέας σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως είχε προαναγγείλει η διοίκηση Ομπάμα, τον Μάιο του 2012.

Τα διλήμματα στην Αγκυρα, παρά τον περιφερειακό ρόλο που κέρδισε ο κ. Ερντογάν την τελευταία δεκαετία, είναι έντονα. Γι’ αυτό και πριν ή κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Μαρτίου ίσως αναβιώσει η γνωστή τακτική παραβιάσεων ελληνικού εναέριου χώρου και χωρικών υδάτων. Οσο για την τακτική των ψιθύρων; Αναμένεται από την επομένη.
Όσο κι αν έψαξα στις σελίδες των βιβλίων της Ιστορίας, δεν κατάφερα να βρω πιο σκοτεινή περίοδο, απ αυτή που διανύουμε. Δεν είναι υπερβολή, γιατί ακόμα και όταν υπήρχαν πόλεμοι, κατοχές κλπ, ακόμα και στους πιο διεστραμμένους δικτάτορες ή "θεούς" αυτοκράτορες, υπήρχαν και μερικά – ελάχιστα – καλά  σημεία. Ο Νέρωνας πχ, ο γνωστός παράφρων αυτοκράτορας, μείωσε τους φόρους σε αρκετές περιπτώσεις...

Μόνο στη γερμανική κατοχή και σε ορισμένες μελανές σελίδες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με απίστευτα ηλίθιους αυτοκράτορες, συναντάμε παρόμοιο χάος. Η σχιζοφρένεια δένει με την αλαζονική συμπεριφορά σε ένα τρισάθλιο μείγμα πολιτικής. Πολιτικής που έχει καταστρέψει και συνεχίζει να διαλύει τα πάντα.


Ακόμα και στα πιο αυταρχικά καθεστώτα, που οι δολοφονίες και οι βασανισμοί ανθρώπων είναι συχνοί, δεν χρησιμοποιείται προπαγάνδα σε τόσο μεγάλο βαθμό, για να δικαιολογηθεί η αχαλίνωτη βία της εξουσίας.

Δεν θα περιγράψω την κατάσταση, την ζούμε όλοι μας. Σε κάθε χούντα οι δικτάτορες αρέσκονται σε δυο πράγματα. Το ένα είναι να δείχνουν ότι έχουν εξουσία και να τη χρησιμοποιούν, για να τρομοκρατήσουν ή να υποτάξουν. Το άλλο είναι οι κολακείες και τα ψέματα, που οι ίδιοι θέλουν ν’ ακούνε.

Έτσι από τη μια τα προσκυνημένα φερέφωνα και οι βολεμένοι ανίκανοι κόλακες γλείφουν ασύστολα τα οπίσθια των εξουσιαστών, βρίζοντας ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους, από την άλλη χρησιμοποιούνται οι δυνάμεις καταστολής για να συντρίψουν κάθε φωνή διαφορετική.

Σε όλες τις δικτατορίες, αν κάνουν "δημοψηφίσματα" ή "εκλογές", οι δικτατορίσκοι, παίρνουν θεαματικά ποσοστά. Ο Γ. Παπαδόπουλος πχ πάνω από 90%, λίγο πριν πάει στην ψειρού, ο Σαντάμ 100% λίγο πριν τον κρεμάσουν. Φυσικά, ας τολμήσει κάποιος να κάνει διαφορετικά...

Σ αυτή τη χούντα δεν έχουν τα νόθα δημοψηφίσματα, έχουν όμως τα ψεύτικα γκάλοπ. Έχουν ακόμα τα κανάλια, τα οποία πληρώνονται, για να υμνούν τα ανύπαρκτα κατορθώματα. Βαπτίζουν τις κουταμάρες και τα λάθη "σωτηρία" και προσπαθούν να μας πείσουν για τη "σοφία του αρχηγού". Όταν φυσικά πέφτει η χούντα θα φτύνουν εκεί που γλείφαν.

Το τι κάνουμε, είναι αυτονόητο για τους ανθρώπους που θέλουν να ζουν ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια. Η αντίσταση και η προσπάθεια ανατροπής της πιο στυγνής δικτατορίας είναι καθήκον όλων μας. Η αλληλεγγύη είναι το μεγαλύτερο όπλο μας. Αν χτυπήσουν έναν απλό άνθρωπο, ή μια ομάδα ανθρώπων, σύντομα θα χτυπήσουν όλους τους υπόλοιπους.

Τι «άλλοθι» έχουν για να καταστρέφουν συστηματικά τα δικαιώματα και τα εισοδήματα, εξαθλιώνοντας τους εργαζόμενους; Ότι πληρώνουν και οι υπόλοιποι. Καταρχήν αυτό είναι ψέμα. Οι πολιτικοί, οι καναλάρχες, οι πλούσιοι, οι μαφιόζοι που στηρίζουν την συμμορία των δοσίλογων, όχι μόνο δεν πληρώνουν αλλά κερδίζουν. Συνεχίζουν μάλιστα να κλέβουν όλο και περισσότερα.

Το ότι πατάνε σε περικοπή μισθού, επιδομάτων, μιας ομάδας εργαζομένων για να πετσοκόψουνε και τις υπόλοιπες, σημαίνει ότι νίκη ή ήττα αυτής της ομάδας είναι νίκη ή ήττα όλων. Η κυβέρνηση πιστεύει ότι κάθε κοινωνική τάξη είναι μόνη της. Γι αυτό έχει τέτοιο θράσος
. Να ξέρουν οι καθηγητές, οι υπάλληλοι, οι μικρομεσαίοι, όλοι οι υπόλοιποι που πληρώνουν τα λάθη των καθαρμάτων, ότι αν χάσουν οι αγρότες και οι ναυτεργάτες θα έρθει σύντομα η σειρά τους να πληρώσουν ακόμα περισσότερα.

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, είναι πλιατσικολόγοι.
Πρέπει λοιπόν να ενωθούμε όλοι τώρα ώστε να τους τσακίσουμε, πριν μας αφανίσουν. Μερικές ώρες απεργία συμπαράστασης δεν αρκεί. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ας αποφασίσουν, να δώσουμε μάχη όλοι μαζί και με όλες μας τις δυνάμεις.

Κάτι ακόμα. Μην περιμένετε θαύματα "απο μηχανής θεούς" υπερήρωες που θα σας γλυτώσουν και μην νομίζετε ότι, αν κάτσετε στον καναπέ θα διορθωθούν από μόνα τους. Αν εμείς οι ίδιοι που υποφέρουμε δεν αγωνιστούμε, ποιός θα το κάνει για 'μας;

Ο κάθε ένας εργαζόμενος, άνεργος κλπ από εμάς είναι απόλυτα αναγκαίος στον αγώνα.
Αν δεν κινητοποιηθούμε τώρα θα μας σηκώσουν σύντομα, όταν θα μας κάνουν έξωση για να πάρουν τα σπίτια μας οι τοκογλύφοι.
Η επιλογή δική σας.

Από tsak-giorgis, μοντάζ Γρέκι

Με δηλώσεις, που αν δεν ξεπερνούν είναι ισότιμες εκείνων που προωθεί το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, οι Γκρίζοι Λύκοι (γνωστά φασιστοειδή, εθνικιστές και πληρωμένοι δολοφόνοι), ο Νάσος Θεοδωρίδης -εξέχων στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ- στηρίζει την διαίρεση του Αιγαίου και άλλα πολλά, σε ένα ντελίριο νεοπατριωτισμού, το οποίο κατά περιόδους εμφανίζεται στις τάξεις του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά, οι θέσεις αυτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τωρινές, αφού έχει αποδείξει πολλάκις και ποικιλοτρόπως τις πολύ καλές σχέσεις του με τα εντός Ελλάδος φερέφωνα του τουρκισμού που όλως παραδόξως κυκλοφορούν ελεύθεροι (και πλούσιοι) στην Θράκη.

Τι είπε, λοιπόν, ο Νάσος Θεοδωρίδης;
Όπως πληφορούμαστε από το πολύ καλό truthteam, ο κύριος αυτός είτε επιδιώκει να γίνει υπουργός στην Τουρκία, είτε εργάζεται απρόσκοπτα για την προώθηση των συμφερόντων της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, ενώ είναι προφανές -σύμφωνα πάντα με τις γραπτές του δηλώσεις- πως γι αυτόν η Ελλάδα έχει μία "ελαστική μορφή", η οποία μπορεί πολύ εύκολα να σμικρύνει και, φυσικά, να απωλέσει η χώρα ηπειρωτικές και θαλάσσιες περιοχές. Όλα αυτά -και άλλα πολλά- στα πλαίσια του πολυπολιτισμού, της ειρήνης και της φιλίας μεταξύ των λαών, καθώς και υπέρ του δικαίου εκείνου που δεν αναγνωρίζει ούτε διεθνείς συνθήκες εάν δεν τον εξυπηρετούν...

Με απλά λόγια, αυτή είναι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, η συγκεκαλυμένη, η οποία προφανώς θα "αναδειχθεί" αμέσως μόλις καταλάβει την εξουσία το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
Απολαύστε, λοιπόν, τα όσα ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης πιστεύει...

Ούτε Τούρκος στρατηγός δεν θα έγραφε τέτοια πράγματα. Διαβάστε όσα γράφει ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης και κρατηθείτε:
1. Τα Ίμια λέγονται Καρντάκ (η τούρκικη ονομασία τους) και ανήκουν στην Τουρκία γιατί είναι πιο κοντά στην Τουρκία παρά στην Κάλυμνο!
2. Παράλογη αξίωση τα 12 μίλια αιγιαλίτιδας ζώνης από την πλευρά της Ελλάδας. (Με λίγα λόγια να χωρίσουμε το Αιγαίο στα δύο με την Τουρκία ή να το αφήσουμε στα ψάρια του όπου και ανήκει όπως λέει το σύνθημα των συντρόφων του).
3. Ξανακρατηθείτε: Την κρίση στα Ίμια προκάλεσε η Ελλάδα η οποία ήθελε να μετατρέψει την διεθνή θάλασσα του Αιγαίου σε Ελληνική λίμνη. 
Οι τρεις ήρωές μας κ. Τσίπρα, ο Αντιπλοίαρχος Καραθανάσης Χριστόδουλος, ο Αντιπλοίαρχος Βλαχάκος Παναγιώτης και ο Σημαιοφόρος Γιαλοψός Έκτωρ, δεν έδωσαν την ζωή τους για την πατρίδα για να θέλει να παραδώσει το μισό Αιγαίο και τα Ίμια λίγα χρόνια μετά ένα στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους Τούρκους.
Το εθνικό συναίσθημα των Ελλήνων κ. Τσίπρα έχει πληγωθεί πολλές φορές από τις αντεθνικές δηλώσεις στελεχών των χαοτικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ. Διαγράψτε άμεσα τον κ. Θεοδωρίδη ή θα είστε απόλυτα συνυπεύθυνος. 

Στο ίδιο μήκος κύματος -πως θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει αλλιώς- σε πρόσφατες δηλώσεις στον τοπικό Τύπο, ο βουλευτής Ροδόπης του ΣΥΡΙΖΑ Αιχάν Καραγιουσούφ προτείνει τη συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο από την Ελλάδα και την Τουρκία, χαρακτηρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτήν την εξέλιξη ως πράξη… αντίστασης εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Αμερικής που εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα χρόνια κυρίως την Ελλάδα...!
Όπως είπε :
«Από τη στιγμή που η Ελλάδα αδυνατεί να αξιοποιήσει τον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, θα μπορούσε να έρθει σε συνεργασία, έτσι ώστε να μπορεί να έχει δικαιώματα και στην Προποντίδα και μέσα στην Τουρκία. Θα μπορούσε να γίνει μια κοινοπραξία Ελλάδας-Τουρκίας(!)

Όσο για τον κ. Νάσο Θεοδωρίδη, ίσως ο κ. Ερντογάν θα πρέπει να σκεφθεί πολύ σοβαρά να τον προσλάβει -τουλάχιστον- ως κυβερνητικό εκπρόσωπο ή εκπόσωπο τύπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Είναι κρίμα, τέτοιο ταλέντο και τόσος φιλοτουρκισμός να πηγαίνουν χαμένα...




Εκφράζουμε ανοιχτά πλέον την θέση μας υπέρ αναβολής του ανώτατου ελληνοτουρκικού συμβουλίου που πρόκειται να συνέλθει στις αρχές Μαρτίου στην Άγκυρα. Αυτό, αφού επιβεβαιωθήκαμε δυστυχώς και στα όσα γράψαμε στην ιστοσελίδα του ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. στις 26 Ιανουαρίου, υπό τον τίτλο ''παγίδα στον Αντώνη Σαμαρά στήνουν στο Κατάρ''. Στο οποίο Κατάρ, ο Ερντογάν κέρδισε τις εντυπώσεις, αιφνιδιάζοντας την πλευρά μας, σε συνεργασία προφανώς με τους Άραβες οικοδεσπότες. 

Θεωρούμε πως η Αθήνα πρέπε να απεμπλακεί, ευσχήμως ή μη, από τη σύγκληση του ανώτατου ελλονοτουρκικού συμβουλίου στην Άγκυρα, για τους παρακάτω λόγους:
  • Η Άγκυρα συντηρεί το ζήτημα με τους ιεροδιδάσκαλους στη Θράκη και ανεβάζει τους τόνους προς πάσα κατεύθυνση.
  • Προ ολίγων ημερών, 18 ''πολίτες'' της Τουρκίας ζήτησαν να μετατραπεί η Αγιά Σοφιά σε τζαμί και αμέσως, με ταχύτητα φωτός, η πρότασή τους αυτή συζητείται ήδη σε ειδική επιτροπή στην τουρκική εθνοσυνέλευση.
  • Με άνωθεν εντολές, είχαμε τις τελευταίες ημέρες ανθελληνικό μπαράζ των τουρκικών εφημερίδων (''οι Έλληνες εκπαιδεύουν τρομοκράτες για να χτυπήσουν στην Τουρκία'' και άλλα φαιδρά).
  • Στην ισλαμική διάσκεψη που συνήλθε στο Κάιρο ο Τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου έθεσε θέμα τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα (!!!), αφού είπε και το γνωστό παραμύθι για τη μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης, ''...που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα αναφορικά στα δικαιώματά της και όπου η Ελλάδα παραβιάζει διεθνείς συμβάσεις''.
  • Θυμίζουμε την προσπάθεια Εντογάν στην Ντόχα να αναγορευτεί σε ''νονό'' των χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, με την προθυμία του να χρηματοδοτήσει η Τουρκία τέμενος στην Αθήνα.
  • Η Άγκυρα αποσαφήνισε πως ξεκινά έρευνες σε περιοχές ξεκάθαρα ελλαδικής (δυνητικά) και κυπριακής ΑΟΖ, με το νέο πλοίο που εσπευσμένα απέκτησε και με το οποίο αντικατέστησε το ''Σισμίκ''.
Αν όλα τα παραπάνω δεν φτάνουν, τι άλλο πρέπει να συμβεί για να αντιληφθούν στο Μαξίμου (και ακόμη πιό πολύ στο ΥΠΕΞ) πως στην Άγκυρα συρόμαστε σε παγίδα; Να γίνει ο ''Αττίλας 3''; Ο Ερντογάν και οι νεοπασάδες του, θα επαναλάβουν στην Άγκυρα, παρόντος του μισού ελληνικού υπουργικού συμβουλίου, ένα Κατάρ εις το τετράγωνο. Θα θέσουν σε κλοιό, μέσω μιας ολιστικά διεκδικητικής ατζέντας, την ελληνική αντιπροσωπεία, θα κερδίσουν επικοινωνιακά το παιχνίδι (κυρίως προς τον αραβικό κόσμο) και θα εκθέσουν προσωπικά και τον Έλληνα πρωθυπουργό, τον οποίο δεν θεωρούμε με τίποτα Γιώργο Παπανδρέου. Ελπίζουμε να μην τον θεωρήσουν και οι Τούρκοι.

Οι επιλογές σε εσάς, κε πρωθυπουργέ...



 Του Χρήστου Καπούτση

Με εκβιαστικά διλήμματα όπως, «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» ή «δραστική περικοπή μισθών και συντάξεων ή καθόλου μισθούς και συντάξεις» , επιβλήθηκαν στο Ελληνικό Λαό πολιτικές άγριας λιτότητας από τον Μάιο του 2010, όταν η χώρα με απόφαση της Κυβέρνησης του Γ.Α. Παπανδρέου υπήχθη στον έλεγχο της ΤΡΟΙΚΑΣ.


Το Μνημόνιο δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης, αλλά είναι μια ολέθρια πολιτική, πιο άγρια ακόμη και από τον Θατσερισμό. Οδηγεί στην διάλυση των κρατικών δομών, στην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, στην εξαθλίωση των συνταξιούχων, σε εργασιακή αιχμαλωσία τους «τυχερούς» που έχουν ακόμη δουλειά παρότι υπαμείβονται (στην καλύτερη περίπτωση) και στην αποδυνάμωση της Δημοκρατίας, μέσω της ακύρωσης της θεμελιώδους συνταγματικής επιταγής που είναι ασφαλώς η Λαϊκή Κυριαρχία και η προστασία της εργασίας.
 
Οι πολιτικές που εμπνεύστηκαν και εφάρμοσαν οι Μνημονιακές Κυβερνήσεις και η ΤΡΟΙΚΑ απέτυχαν. Ανώτατα στελέχη του Δ.Ν.Τ., κορυφαίοι οικονομολόγοι και τραπεζίτες συνομολογούν ότι η πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα απέτυχε οικτρά !!

Και όμως, τα κορυφαία στελέχη των διαδοχικών Μνημονιακών Κυβερνήσεων, όχι μόνο δεν αισθάνονται την ανάγκη να ζητήσουν συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό ή έστω να εξηγήσουν τα αίτια της αποτυχημένης πολιτικής τους, αλλά αντίθετα δηλώνουν υπερήφανοι, διότι «έσωσαν» την Ελλάδα!! Και το χειρότερο, επιμένουν πεισματικά στην ίδια αποτυχημένη πολιτική της λιτότητας…

Η ρήξη λοιπόν με το μνημονιακό μέτωπο (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ , τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τους μιντιάρχεςmegaλοεργολάβους, τους αεριτζήδες και φοροφυγάδες επιχειρηματίες και τα παπαγαλάκια της Δημοσιογραφίας) , είναι αναπόφευκτη, ως έσχατο μέσο υπεράσπισης της ανεξαρτησίας του ελληνικού «Κράτους- Έθνους» και του χειμαζόμενου Ελληνικού Λαού.

Η επίδειξη πολιτικής πυγμής εναντίον απεργών και εξαθλιωμένων εργαζομένων, θα έχει και πολιτικό κόστος για την Κυβέρνηση. Ο χαρακτηρισμός των απεργιών ως αντικοινωνικών εκδηλώσεων από την Κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, έχει μάλλον πρόσκαιρα οφέλη.
 
Οι μέχρι και σήμερα υποτονικές αντιδράσεις των θυμάτων της Μνημονιακής πολιτικής, θα πρέπει να προβληματίζουν, παρά να καθησυχάζουν την Κυβέρνηση.

Πλησιάζουμε στο σημείο ΜΗΔΕΝ, όπου ένα τυχαίο γεγονός θα πυροδοτήσει κοινωνική έκρηξη, με απρόβλεπτες εξελίξεις! 




Το πιο σκληρό και κοινωνικά ανάλγητο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού, θιασώτης του οποίου είναι και ο ίδιος, έδειξε χθες στη Βουλή (ως Στουρνάρας Νο2) ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης, εξανεμίζοντας κάθε ελπίδα για ευνοϊκότερες ρυθμίσεις στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Κι αυτό γιατί έτσι το θέλει η… τρόικα. Λίγη ώρα αργότερα, μάλιστα, αναφερόμενος στο θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, δεν δίστασε να πει το αδιανόητο: Οτι το μέτρο θα λειτουργήσει θετικά, διότι θα επικρατήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των καταστηματαρχών.

Κατά τη διάρκεια επεξεργασίας της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου για θέματα ανάπτυξης χθες στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, ο κ. Χατζηδάκης δέχτηκε σωρεία παραπόνων από βουλευτές οι οποίοι ζητούσαν ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά από το πλαίσιο που έχει ήδη δημοσιεύσει το υπουργείο. Ο υπουργός, ωστόσο, δεν άφησε κανένα περιθώριο για αισιοδοξία, πετώντας μάλιστα το μπαλάκι στην τρόικα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτή μπλοκάρει μια ευνοϊκότερη συμφωνία ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Δεν ήταν πάντως λίγοι οι βουλευτές οι οποίοι πίσω από αυτά που υποστήριξε ο κ. Χατζηδάκης είδαν τις πιέσεις των ίδιων των τραπεζιτών και όχι της τρόικας.

Εδειξε μάλιστα να είναι τόσο σίγουρος ότι το σχετικό σχέδιο νόμου που θα πάει προς ψήφιση στη Βουλή δεν θα ικανοποιήσει κανέναν παρά μόνο την τρόικα, σε βαθμό που προέβλεψε έντονες αντιδράσεις. «Είμαι βέβαιος -σας το λέω από τώρα- ότι στις τελικές ρυθμίσεις θα ασκηθεί κριτική, θα υπάρξουν μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις. Ομως δεν γίνεται τίποτα. Κι εγώ θα ήθελα να μην έχει λόγο η τρόικα. Ομως έχει» είπε χαρακτηριστικά. Διαπιστώνοντας μάλιστα ότι οι βουλευτές επιμένουν, δεν δίστασε να τους απευθυνθεί με τόνο που κατά πολλούς θεωρήθηκε άκρως ειρωνικός. «Αν νομίζετε ότι μπορείτε να τους μεταπείσετε, ελάτε εσείς στη διαπραγμάτευση. Καλοδεχούμενοι είστε» τους είπε.

Μιλώντας στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες, ο κ. Χατζηδάκης άφησε να εννοηθεί ότι η τρόικα έχει πλέον υποκαταστήσει την εκτελεστική αλλά και τη νομοθετική εξουσία. «Μετά βίας η τρόικα θα δεχτεί αυτό που της προτείνουμε» είπε χαρακτηριστικά.

Ο υπουργός έκανε εκτενή αναφορά και στο θέμα λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές. Κι ενώ κάποιος θα περίμενε ότι με την αγορά νεκρή ο υπουργός θα είχε αναθεωρήσει τις απόψεις του για τις Κυριακές, ο κ. Χατζηδάκης δεν έδειξε να κάνει πίσω. «Αν κάποιο κατάστημα θεωρεί ότι δεν μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό, θα μπορεί να μην ανοίξει» είπε ο υπουργός, εκτιμώντας μάλιστα ότι το μέτρο θα λειτουργήσει, αφού θα επικρατήσει το ένστικτο αυτοσυντήρησης των καταστηματαρχών. Δείχνοντας να μην έχει συναισθανθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Κυριακές αλλά το ότι ο κόσμος δεν έχει πλέον χρήματα για να ψωνίσει, εμφανίστηκε απρόθυμος να ακούσει την παραμικρή διαφορετική άποψη και εξαπέλυσε δριμεία επίθεση σε όσους τολμούν να διαφωνούν ακόμα κι αν έχουν επιχειρήματα. Ο κ. Χατζηδάκης χαρακτήρισε «αυτοκτονική» και «φοβική» τη σημερινή περιοριστική νομοθεσία, υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα της οικονομίας δεν αντιμετωπίζεται με περιοριστική πολιτική.






Από τη στιγμή μια συμμορία Εφιαλτών αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το φόντο του Καστελόριζου για να φορέσει τη μάσκα του «πατριωτισμού» σε μια πράξη κατάπτυστης εθνικής προδοσίας, ένα πράγμα ήταν βέβαιο σε επίπεδο τουλάχιστον επικοινωνιακό: Ο ασκός της αθλιότητας είχε ήδη ανοίξει…


Οι Φιλιππινέζες που θα την υπηρετούσαν, βεβαίως έχουν παρελθόν. Δυστυχώς συνεχίζουν να έχουν και παρόν, και είναι στο χέρι μόνο αυτής της κοινωνίας να αποφασίσει πόσο σύντομα και πόσο παραδειγματικό θα είναι το μέλλον που τους ταιριάζει.

Η πολιτική προστυχιά διέπρεψε, όταν τα πολιτικά ανδρείκελα έδεναν πισθάγκωνα τη χώρα στο κρεβάτι του Προκρούστη, υποκρινόμενοι ότι μοχθούν και εργάζονται για τη σωτηρία της…

Η πολιτική προστυχιά κορυφώθηκε, όταν οι συμμορίες των εκβιαστών δε δίστασαν να απειλούν ευθέως την Ελληνική κοινωνία προκειμένου να ψηφίσει τους εκλεκτούς τους, για να ολοκληρώσουν το συμβόλαιο της ντροπής με λάφυρο την ίδια τη χώρα και την αξιοπρέπεια του λαού της. Και φυσικά…

Η πολιτική προστυχιά συνεχίζει ανεμπόδιστη να προσπαθεί να λειτουργήσει ως καταλύτης των εξελίξεων, είτε όταν τμήματα των εργαζομένων επιχειρούν να χειραφετηθούν διεκδικώντας πράγματα αυτονόητα και μαζί την αξιοπρέπειά τους, είτε με αφορμή την... αλά καρτ τρομοκρατία που διαχρονικά απετέλεσε πολύτιμο δεκανίκι του συστήματος, στη διαρκή προσπάθειά του ν αναζητεί άλλοθι προκειμένου να δρομολογεί προαποφασισμένες χορογραφίες.

Και βεβαίως η πεμπτουσία αυτής της αθλιότητας…
Συνοψίζεται στο θράσος τόσο των πολιτικών αχυρανθρώπων, όσο και των Φιλιππινέζων της ενημέρωσης, που ξαφνικά θυμήθηκαν να φλερτάρουν με έννοιες όπως: Βία… Δημοκρατία… Νομιμότητα... με σκοπό να τις αφορίσουν!!!

Μιλάμε δηλαδή για όλους αυτούς, που αυτές τις πλέον πολυσυζητημένες έννοιες των τελευταίων ημερών, τις είχαν εξοβελίσει παντελώς από το λεξιλόγιό τους…
Όταν η συμμορία των εκσυγχρονιστών παραβίαζε το Σύνταγμα για να κάνει άθλιο εμπόριο εθνικήςταυτότητας με τον κατευθυνόμενο ισλαμοφασισμό…
Όταν η συμμορία του Καστελόριζου άνοιγε τις Κερκόπορτες της χώρας και παρέδιδε αμαχητί την εθνική κυριαρχία του τόπου…
Όσο η τρικολόρε συγκυβέρνηση δηλωσιών και παραδομένων, κυβερνά τη χώρα με προεδρικά διατάγματα.

  • Πρώτη παρατήρηση: Για όλους αυτούς και για όλη αυτή τη μαύρη διαδρομή που ο βιασμός των αυτονόητων αναγορεύτηκε σε επίσημη κυβερνητική πολιτική, τότε δεν υπήρξε βιασμός της δημοκρατίας.

Αλλά και όταν με αποφάσεις που παίρνονταν εν μια νυκτί και κουρσευόταν το αίμα και ο ιδρώτας των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία…
Και όταν με αποφάσεις που παίρνονταν εν μια νυκτί, επιβάλλονταν σε ολόκληρο τον πληθυσμό πρωτοφανή και ανελέητα κατοχικά χαράτσια…
Αλλά και όταν μέσα σ ένα βράδυ μέσα από ένα πρωτοφανές πλιάτσικο ισοπεδώνονταν μισθοί συντάξεις και όνειρα των πολιτών…

  • Δεύτερη παρατήρηση: Για όλους αυτούς δεν υπήρξε ανομία και παραβατικότητα, ούτε τότε.

Ούτε και όταν ανοίγονταν τα κεφάλια των διαδηλωτών στο Σύνταγμα…
Ούτε όταν ανοίγονταν τα κεφάλια των συνταξιούχων στο δρόμο…
Ούτε όταν τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο κάτεργο του Μάνεση με σκοπό να το ανοίξουν από τους κακούς απεργούς για να το κλείσει αμέσως μετά ο ίδιος ο Μάνεσης…
Ούτε και σε δεκάδες άλλα αντίστοιχα περιστατικά η απαρίθμηση των οποίων δεν έχει τελειωμό….

  • Τρίτη παρατήρηση: Για όλους αυτούς του τζιτζιφιόγκους της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, δεν υπήρξε βία, ούτε σε αυτή την περίπτωση.

Και ξαφνικά, ήρθε η βία…
Την ανακάλυψαν στους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ και στον απεργιακό τους αγώνα…
Την ανακάλυψαν στους ναυτεργάτες και στις κινητοποιήσεις τους…
Την ανακάλυψαν στο ΠΑΜΕ και στην παρουσία σαράντα συνδικαλιστών στο υπουργείο του Βρούτση…

  • Την ανακάλυψαν δηλαδή σε ότι κινείται και τολμά να αμφισβητήσει το βρώμικο ρόλο τους και την ελεεινή υπηρεσία που προσφέρουν για λογαριασμό των συμμοριών της ισχύος και της ξένης κατοχής.

Και φυσικά την γαρνίρισαν με το θέατρο του Βελβεντού, με πρωταγωνιστή το «κράτος του νόμου» και με κομπάρσους μια παρεούλα επαναστατημένων εφήβων που οι ίδιοι εξέθρεψαν… οι ίδιοι ανέχτηκαν… και φυσικά οι ίδιοι χρησιμοποίησαν (αρκούμενοι στο να τους παρακολουθούν), μέχρι τη στιγμή που επικοινωνιακά θα βόλευε να τους τσακώσουν. Χρησιμοποιώντας τους και πάλι ως βολικά θύματα στην πολιτική της πυγμής, αλλά και ως πρώτη ύλη στους θεατρινισμούς της «αποτελεσματικότητας» στην παρέμβαση.

Ας δούμε όμως τώρα και πίσω από την κουρτίνα…
Πίσω από τη χορογραφία του επικοινωνιακού τους θεατρινισμού και την απροκάλυπτη υποκρισία, αυτό που κρύβεται είναι ένας διπλός φόβος που τους κάνει να τρέμουν σαν δαρμένα σκυλιά.

Το πρώτο πράγμα που τρέμουν πραγματικά…
Είναι τη μαζική χειραφέτηση της καθηλωμένης και αδρανούς προς το παρόν κοινωνίας.
Τρέμουν στην προοπτική γενίκευσης των κινητοποιήσεων και παραπέρα ριζοσπαστικοποίησης των μορφών της πολιτικής δράσης.
Τρέμουν τη γενικευμένη ανάληψη πρωτοβουλιών στοχευμένης αντίστασης που θα κατακερματίσουν τις δυνάμεις καταστολής και θα καταστήσουν αδύνατη την καταστολή τους
Τρέμουν τη στιγμή που οι μηχανισμοί τους θα καταστούν εκ των πραγμάτων ανίκανοι να αποτρέψουν την κοινωνική οργή.
Τρέμουν τη στιγμή που οι οργανωμένες δυνάμεις του κινήματος – και όχι οι καιροσκόποι και οι φαφλατάδες – θα αποφασίσουν να συντονίσουν τη δράση τους σε κάθε πόλη, σε ολόκληρη την επικράτεια.
Τρέμουν τη στιγμή που αυτές οι δυνάμεις θα αποφασίσουν πως σε κάθε πόλη θα πρέπει να καταλάβουν τα πάντα και να παραλύσει το σύνολο των μηχανισμών της καταστολής.

  • Τρέμουν με δυο λόγια τη στιγμή που η πραγματική πολιτική αντιπολίτευση θα αποφασίσει να εγκαταλείψει τα φοβικά σύνδρομα και τις αναστολές, και θα αποφασίσει να δώσει το σύνθημα της γενικευμένης σύγκρουσης με την πολιτική εξουσία των ανδρεικέλων.

Το δεύτερο πράγμα που συνιστά και το χειρότερο εφιάλτη τους…
Είναι τη στιγμή που η «βία», δε θα αποτελεί πλέον βολικό θεματάκι στη σκαλέτα των ειδήσεων, ούτε βεβαίως υπόθεση αφελών «επαναστατημένων» εφήβων, που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν και να χρησιμοποιούνται ως βολικό αποκούμπι των μηχανισμών της εξουσίας.
Αυτό που τρέμουν, είναι τη στιγμή που η πραγματική βία θα είναι στοχευμένη και προσανατολισμένη σε πολιτικές ανατροπές.

  • Με δυο λόγια, το δεύτερο πράγμα που τρέμουν, είναι τη στιγμή που η πραγματική πολιτική βία, στοχευμένη και χωρίς φοβικά σύνδρομα θα στοχοποιήσει ανδρείκελα και πολιτικές, και όχι εξώπορτες και τζαμαρίες.

Και τρέμουν πραγματικά αυτή την εξέλιξη τόσο τα πολιτικά όσο και τα επικοινωνιακά ανδρείκελα, γιατί και οι δύο ξέρουν καλά δύο πράγματα:

  • Ξέρουν το πόσο υποκριτές είναι και οι δυό όταν επιχειρούν να εξοβελίσουν και να αφορίσουν επικοινωνιακά κάθε συζήτηση με συνθετικό τη βία (ενώ την ίδια στιγμή τη χρησιμοποιούν κατά το δοκούν ως βολικό άλλοθι για τις πολιτικές που στηρίζουν). Και το ξέρουν γιατί…
  • Και οι δυο ξέρουν καλά πως όλα εκείνα που χάθηκαν, με τη βία της εξουσίας, μόνο με τη "βία" της πολιτικής αντίστασης μπορούν και πάλι να κερδηθούν.

Κανείς δεν πρόκειται να τα παραχωρήσει ως ένδειξη καλής θέλησης…
Καμία σύμβαση ντροπής δε θα καταργηθεί, ως συνέπεια των τύψεων αυτών που δε δίστασαν να προδώσουν αυτή την πατρίδα…
Καμία εθνική αξιοπρέπεια δε θα ανακτηθεί, αν δε σκιαχτεί ακόμη και το σουλτανάτο από την πραγματική δύναμη της κοινωνίας…
Καμία αλλαγή πορείας δε θα υπάρξει για τον τόπο, αν δεν την επιβάλει η ίδια η κοινωνία τιμωρώντας παραδειγματικά, πριν απ όλα τους πρωταίτιους της εθνικής προδοσίας…

Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από τους αφορισμούς στη «βία»…
Τους αφορισμούς αλλά και το «απεταξάμην» που εκπέμπουν καθημερινά τα ΜΜΕ και τα πολιτικά ανδρείκελα;
Το πρώτο που κρύβεται, είναι η δόλια προσπάθειά τους να νομιμοποιήσουν τη βία που νομοθετεί και βιάζει θεσμούς, συνειδήσεις και την αξιοπρέπεια των πολιτών, επιχειρώντας να την εμφανίσουν ως εγγυητή της ευνομίας και της ευταξίας που τους χρειάζεται.
Το δεύτερο που κρύβεται είναι ο πραγματικός τους τρόμος για κείνο που απεύχονται και που θα τους είναι αδύνατον να χαλιναγωγήσουν όταν ξεσπάσει.

Συμπερασματικά…
Το καθεστώς της κατοχής, τα πολιτικά του ανδρείκελα και τα επικοινωνιακά φερέφωνά τους, επιχειρούν να εκτρέψουν την αγανάκτηση και την οργή σε ανούσια πολιτική φλυαρία, γιατί από αυτήν και η κατοχή θα διαιωνίζεται και τα ανδρείκελά της θα συνεχίζουν ανεμπόδιστα το βρώμικο ρόλο τους σε βάρος του τόπου.

Γιατί αυτό που τρέμουν, είναι τη συντονισμένη, την οργανωμένη μαζική δράση και τον εκρηκτικό της συνδυασμό με τη στοχευμένη πολιτική «βία» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποφασιστική προσπάθεια χειραφέτησης της κοινωνίας για την ανάκτηση της πατρίδας της, της ζωής και της αξιοπρέπειάς της.

  • Γιατί αυτό που τρέμουν σε τελευταία ανάλυση, είναι τον στοχευμένο πολιτικό ακτιβισμό ως τον μόνο ικανό να εμπνεύσει την κοινωνία στο σύνολό της και να επιβάλει πολιτικές ανατροπές ικανές να βάλουν τον τόπο μας σε μια άλλη πορεία.

Αυτό αφορίζουν… Αυτό εξοβελίζουν… Αυτό είναι που θέλουν να καταδικάσουν καλώντας τους πάντες και τα πάντα να αποκηρύξουν τη «βία»… Αυτή είναι η βία που δε θέλουν για να μπορεί να θριαμβεύει ανεμπόδιστα η βία που «αγάπησαν». Η βία που θυματοποιεί το λαό και μετατρέπει τη ζωή του σε πραγματικό κάτεργο.

Κι αυτό ακριβώς είναι που οφείλει να κάνει η πραγματική πολιτική αντιπολίτευση, χωρίς φοβικά σύνδρομα και χωρίς την ελάχιστη αναστολή.

Και για το κάνει οφείλει να παραμερίσει προσωρινά την κομματική σημαία της, για να υψώσει ψηλά τη σημαία των αξιών που μπορούν να εμπνεύσουν και να συνεγείρουν την Ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Νομίζετε ότι χρωστάμε κάτι λιγότερο ως ελάχιστο φόρο τιμής στους 3.500 (μέχρι τώρα) δολοφονημένους, απέναντι σε όλους αυτούς τους υποκριτές και πρωταίτιους που δεν είδαν καμία βία… καμία ανομία… σ αυτό το έγκλημα μαζικής εθνοκτονίας;