Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Νοε 2016


Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στις ΗΠΑ το βασανιστικό ερώτημα που απασχολεί τη γερμανική κυβέρνηση είναι τι περιμένει τη χώρα σε περίπτωση εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ. «Είναι δύσκολο να γίνουν εκτιμήσεις» παραδέχθηκε στη Handelsblatt ο Γιούργκεν Χαρντ, συντονιστής της γερμανικής κυβέρνησης για τις διατλαντικές σχέσεις. «Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών έχει ελάχιστους συμβούλους με τους οποίους τα μέλη της γερμανικής κυβέρνησης θα μπορούσαν να έχουν επαφές και όλο το στενό του περιβάλλον αποτελείται από ανθρώπους που δεν προέρχονται από τον πολιτικό χώρο».

Τι θα γίνει με το ΔΝΤ και την Ελλάδα;

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα διάφορα υπουργεία δεν προετοιμάζονται για ενδεχόμενη νίκη του Τραμπ. Στο υπουργείο Οικονομικών γίνονται σενάρια επί χάρτου και αναλύσεις για το πώς θα αντιδράσουν οι χρηματαγορές την επομένη της ανακοίνωσης των «κακών» αποτελεσμάτων. Θα σημειωθούν αναταραχές; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική, τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν όσοι έχουν γνώση των αναλύσεων. Και όμως. Ο κατάλογος των κίνδυνων είναι μακρύς. Ένα βασικό σημείο είναι η συνεργασία - με μια πιθανή κυβέρνηση Τραμπ - και βασικούς οργανισμούς όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μέχρι τώρα και παρά τις διαφωνίες οι Αμερικανοί στάθηκαν στον πλευρό των Ευρωπαίων όταν επρόκειτο να επιβάλουν το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας παρά τη θέληση των υπό ανάπτυξη χωρών. Θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική; Υπάρχει εμπιστοσύνη στον Τραμπ για την οικονομική διάσωση της Ελλάδας; Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών διακατέχεται από αμφιβολίες.

Τις ίδιες αμφιβολίες έχει και το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών στο θέμα της πολιτικής ασφάλειας. Οι απειλές του Τραμπ, ότι σε περίπτωση νίκης του θα βγάλει τη χώρα του από το ΝΑΤΟ δεν έχουν ξεχαστεί αλλά διασκεδάστηκαν με τη σκέψη ότι πρόκειται για λόγια της προεκλογικής εκστρατείας. Σε κάθε περίπτωση ένα είναι σαφές: ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ είτε ονομάζεται Τραμπ ή Κλίντον, θα αναγκάσει του Ευρωπαίους να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες για τα του οίκου τους, βλέπε Ουκρανία. Πρόκειται για μια πρόβλεψη που για το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αποτελεί βεβαιότητα. Η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση δεν θα είναι πλέον διατεθειμένη να επιλύει κάθε διένεξη στη γηραιά ήπειρο θεωρεί ο Σόιμπλε και αυτός είναι ο λόγος που τον ωθεί να αυξήσει μεσοπρόθεσμα τα κονδύλια των αμυντικών δαπανών.

Άκρως απρόβλεπτος

Στο γερμανικό υπουργείο Οικονομίας που βρίσκεται στα χέρια του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος έχει γίνει ήδη μια εσωτερική πεντασέλιδη ανάλυση για το οικονομικό πρόγραμμα των δύο υποψηφίων. Τα στελέχη του υπουργείου διαπίστωσαν ένα κοινό σημείο: οι προτάσεις τους σε σχέση με τον εμπορικό προσανατολισμό της χώρας είναι μάλλον περιοριστικές, βλέπε ΤΤΙΡ. Αλλά πέραν αυτού δεν χρειάζεται να καταβάλει κανείς μεγάλο κόπο για να αντιληφθεί ποιον ή μάλλον ποιαν θέλουν για πρόεδρο στο Λευκό Οίκο και προειδοποιούν ότι οι συντηρητικές ιδέες του Τραμπ για τη μετανάστευση και την εμπορική πολιτική θα απομόνωναν τις ΗΠΑ ως παγκόσμιο οικονομικό παίκτη.

Ωστόσο πέραν όλων αυτών εκείνο που τρομάζει πραγματικά τη γερμανική κυβέρνηση είναι το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του Τραμπ. «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι αυθορμητισμός του», υποστηρίζει ο Γιούργκεν Χαρντ. Θεωρεί ότι είναι ένας πολιτικός που μπορεί να αποφασίζει αυθόρμητα χωρίς να ακούει τους συμβούλους του. Είναι το ακριβώς αντίθετο από τη Μέρκελ που παίρνει χρόνο για να ζυγίσει τις αποφάσεις της. Και να ψάξει κανείς δεν πρόκειται να βρει δημόσιες τοποθετήσεις της καγκελαρίου υπέρ της μιας ή της άλλης υποψηφιότητας. Αλλά ενδόμυχα είναι σαφές ποιον υποψήφιο προτιμά. Στην καγκελαρία και σε όλα τα υπουργεία εύχονται καλή τύχη στην Χίλαρι Κλίντον.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Περσινά ξινά σταφύλια πλέον ο ανασχηματισμός, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να εξαντληθεί η πρώτη επιπόλαιη ανάγνωση της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης για να πω τα... δικά μου. Λοιπόν, η μείζων εξέλιξη είναι ότι για πρώτη φορά ηττάται το κόμμα. Το βαθύ κόμμα όμως, όχι το κόμμα γενικώς. Μετά την έξοδο Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου, Αριστερής Πλατφόρμας, τις προηγούμενες ρήξεις με Αλαβάνο και Κουβέλη και την εξορία Γλέζου στην Ευρωβουλή, τώρα σφραγίζεται η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από αριστερό σε κεντροαριστερό κόμμα, με τις αποπομπές των εμβληματικών για τη φυσιογνωμία της Αριστεράς υπουργών Φίλη, Δρίτσα και Μπαλτά.

Στο προσκήνιο έρχονται νέες δυνάμεις, μέσα από το κόμμα όμως (Τζανακόπουλος, Αχτσιόγλου, Βασιλειάδης, Λιάκος και φυσικά Παππάς), οι οποίες ανδρώθηκαν δίπλα στον Τσίπρα, στο πέρασμά του από τη Νεολαία, και είναι λιγότερο ενοχικές σε σχέση με το τι πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να παραμείνει στην εξουσία. Προχωρώντας την ανάλυση ένα βήμα πιο κάτω, θα προσέθετα ότι οι δυνάμεις αυτές είναι πολύ περισσότερο συμμαχικές και πολύ λιγότερο αντιαμερικανικές σε σύγκριση με την ιστορία της Αριστεράς.

Αν μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει παλαιότερα κείμενα της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ το 2008, παραμονές του βέτο Καραμανλή στο Βουκουρέστι (ένα εξ αυτών το έχει υπογράψει και η δυναμική ακτιβίστρια Εφη Αχτσιόγλου, η οποία έκανε πορεία με συντρόφους της στο κέντρο των Σκοπίων υπέρ της συνταγματικής ονομασίας), θα διαπιστώσει έκπληκτος ότι περιέχουν αιχμές κατά του κινήματος του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα. «Η δημόσια συζήτηση για τα Βαλκάνια εξαντλείται μεταξύ αντιαλβανισμού και σκοπιανοφοβίας από τη μία και αντιαμερικανισμού από την άλλη, χωρίς να εξηγείται τίποτε» αναφέρει το κείμενο με ημερομηνία 22/03/2008.

Η ομάδα Τσίπρα και η προνομιακή σχέση της με κέντρα των ΗΠΑ δεν χτίστηκαν λοιπόν σήμερα, κατά τη διακυβέρνηση, αλλά σε ανύποπτο χρόνο, το 2008. Και το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ομάδα είχε κινηθεί κατά του (αντιδυτικού -τότε- με αιτία) Καραμανλή, τόσο τον Απρίλιο του 2008 στο Βουκουρέστι όσο και τον Δεκέμβριο του 2008.

Αυτή είναι η μείζων εξέλιξη, η οποία άλλωστε εξηγεί και τη χωριστή φωτογράφιση του πρωθυπουργού με τους σαραντάρηδες υπουργούς, αλλά και το δώρο του Ομπάμα να σφραγίσει τη θητεία του με ομιλία στην Αθήνα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η απόπειρα Τσίπρα θα περάσει δίχως σπασμούς. Δεν θεωρώ καθόλου τυχαία την επανεμφάνιση Γιωτόπουλου και τον ισχυρισμό του -παραμονές της επίσκεψης Ομπάμα- ότι παραμένουν ασύλληπτα οκτώ μέλη της 17 Νοέμβρη. Δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος γνωρίζεται με κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από το Παρίσι, η κίνηση αυτή μού μυρίζει «μπαρούτι».

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Κοψαχείλη

Άνευ ουσίας και σημασίας οι Αμερικανικές εκλογές για τα Ελληνικά συμφέροντα, εκτός και άν πρωτοτυπήσουμε εγκαινιάζοντας μια νέα σχέση με την Ουάσιγκτον που θα συνοδεύεται από δικές μας πρωτοβουλίες, σχέδια και προτάσεις που θα μας καταστήσουν από απλούς κομπάρσους σε πρωταγωνιστές του μεγάλου «παιχνιδιού» της Ανατολικής Μεσογείου!

Παραμονή των Αμερικανικών προεδρικών εκλογών, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μάλλον θα διεξαχθεί ντέρμπι μεταξύ των υποψηφίων. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για το μέλλον των ΗΠΑ, οι προεδρικοί υποψήφιοι των δυο κυρίαρχων κομμάτων εμφανίζονται κατώτεροι των περιστάσεων και χωρίς ουσιαστικές προτάσεις στα βασικά ερωτήματα των Αμερικανών πολιτών οι οποίοι αύριο θα ψηφίσουν για το μέλλον τους. Παράλληλα όμως αποφασίζουν και για το μέλλον της σταθερότητας του πλανήτη, γι’ αυτό η αυριανή ψήφος τους αποκτά παγκόσμιο ενδιαφέρον!

Κλίντον ή Τράμπ;

Το ερώτημα για εμάς στην Ελλάδα είναι αν έχει κάποια διαφορά η εκλογή της κας Κλίντον ή του κ. Τράμπ ως επόμενων προέδρων στις ΗΠΑ. Παρά τις προσωπικές και ιδεολογικές προτιμήσεις του καθενός μας, στην πραγματικότητα η εκλογή του ενός ή του άλλου δεν κάνει καμία διαφορά για τα Ελληνικά συμφέροντα.

Η κα Κλίντον εκφράζει τα συμφέροντα της πλειονότητας του πολιτικού κατεστημένου της Ουάσιγκτον (Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό) και του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου στη Νέα Υόρκη. Το σύστημα αυτό κυρίως ενδιαφέρεται για μεγέθη και κέρδη με χρηματοπιστωτικό και γεω-επιχειρηματικό πρόσημο.

Ο κ. Τράμπ εκφράζει τον παραδοσιακό Αμερικανικό καπιταλισμό και τα συμφέροντα της αγοράς του real estate, δηλαδή τομέων της οικονομίας που έχουν πληγεί τα μέγιστα από το οικονομικό μοντέλο του απάτριδου κεφαλαίου και της οικονομικής κρίσης μετά το 2008, και πάνω από όλα είναι ο ίδιος ένας μεγαλο-επιχειρηματίας. Το σύστημα που εκφράζει ο κ. Τράμπ ενδιαφέρεται κυρίως για μεγέθη και κέρδη με γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό πρόσημο.

Το σύστημα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας στην Ουάσιγκτον ενδεχομένως να υποδεχθεί καλύτερα την κα Κλίντον από ότι τον κ. Τράμπ, όμως παράλληλα τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο εκτός του ότι, ανεξάρτητα από την ρητορική των δυο υποψηφίων προέδρων, πρώτα και πάνω από όλα έρχονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ όπως αυτά εκφράζονται μέσα από τα θεσμικά όργανα της Αμερικανικής Διοίκησης.

Εκλογές ανευ σημασίας, εκτός και αν…

Η Ελλάδα του 2016, δυστυχώς, δεν έχει ούτε το μέγεθος της αγοράς, ούτε το ειδικό γεωπολιτικό βάρος, ούτε την ισχύ έστω για αναθεωρητική «ζημιά», αλλά κυρίως, ούτε τη βούληση αξιοποίησης των τεράστιων δυνατοτήτων της ώστε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μελλοντικών προέδρων και του συστήματος των ΗΠΑ.

Στην πραγματικότητα τους είμαστε αδιάφοροι, εκτός και αν κατανοήσουμε πως ρυθμιστές της στάσης των άλλων απέναντί μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Το ότι τους είμαστε σήμερα αδιάφοροι ή ότι θα συνεχίσουν να προωθούν την Αμερικανική ατζέντα συμφερόντων μή λαμβάνοντας υπόψη τους και τα Ελληνικά συμφέροντα, μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να το ελέγξουμε εμείς οι ίδιοι.

Χρειάζεται Πολιτική Καινοτομία και Πρωτοβουλίες

Οι δημόσιες σχέσεις μας με τις ΗΠΑ βρίσκονται σε άριστο επίπεδο. Οι διπλωματικές μας σχέσεις ωστόσο έχουν βαλτώσει στο πλαίσιο παράλληλων μονολόγων. Οι ΗΠΑ να μας λένε συνεχώς «να τα βρούμε» με τους προβληματικούς μας γείτονες και εμείς χωρίς σχέδιο και προτάσεις, ανίκανοι να αντιληφθούμε πως έχει αλλάξει συνολικά το σκηνικό και οι συνθήκες, να εμένουμε σε μια αδιέξοδη ρητορική χωρίς κανένα παραγωγικό αποτέλεσμα. Παράλληλα έχουμε και δυνατότητες. Τις οποίες ούτε αναδεικνύουμε ούτε αξιοποιούμε.

Σχεδόν σε όλες τις επαφές Ελλήνων με τον Αμερικανικό παράγοντα ακούς ένα μόνιμο παράπονο των Αμερικανών, ότι δεν βρίσκουν αξιόπιστους συνομιλητές στην Ελλάδα. Αυτό το Αμερικανικό «παράπονο» δεν έχει αναλυθεί και αξιοποιηθεί ορθά από την Ελληνική πλευρά. Στην πραγματικότητα έχει μια διττή ερμηνεία. Από τη μία οι ΗΠΑ δεν βρίσκουν προθύμους και αξιόπιστους εταίρους στην Ελλάδα να προωθήσουν την Αμερικανική ατζέντα στην περιοχή. Από την άλλη, τα γνωστά προβλήματα της φαυλότητας του Ελληνικού πολιτικού συστήματος αποτρέπουν τον Αμερικανικό παράγοντα να επενδύσει πολλαπλά στην Ελλάδα.

Σαν αποτέλεσμα, οι διμερείς σχέσεις είναι στην ουσία προβληματικές. Η Αμερική προωθεί τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για τα Ελληνικά συμφέροντα. Από την άλλη η Ελλάδα χωρίς αντιπροτάσεις και εναλλακτικά σχέδια μονίμως γκρινιάζει αντιπαραγωγικά. Το μοντέλο αυτό έχει χρεοκοπήσει και η πρωτοβουλία να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο εναπόκειται στην Αθήνα.

Νέα Προεδρία ως νέα ευκαιρία…

Ο καλύτερος τρόπος για να εγκαινιαστεί μια νέα σχέση με τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της σοβαρότητας. Πώς περιμένουμε να μας δουν σοβαρά όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε ρεαλιστική άποψη για τα ζητήματα που μας αφορούν και κρυστάλλινη εικόνα των δικών μας συμφερόντων.

Η εμπιστοσύνη αποκαθίσταται όταν ο Αμερικανός πρόεδρος και το επιτελείο του έχουν απέναντί τους σοβαρούς εταίρους με προτάσεις, σχέδια και παραγωγικές αντιπροτάσεις. Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει συμφωνία σε όλα. Αυτό που είναι αναγκαίο είναι να υπάρχει συννεόηση, αλληλοκατανόηση, συνεργασία και κυρίως αξιοπιστία. Οχι φαυλότητα, όχι διαροές, όχι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Ξεκάθαρες θέσεις και σχεδιασμός. Με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Πρέπει η Ελληνική πλευρά να πείσει πως οι Αμερικανικοί σχεδιασμοί οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τα Ελληνικά συμφέροντα.

Απαιτείται να υπάρχει και Ελληνικό σχέδιο εκτός από Αμερικανικό στην περιοχή. Αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να σχεδιάσει τη δική της στρατηγική και να την επικοινωνήσει παραγωγικά με τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Στο μεγάλο παιχνίδι που έχουν στήσει οι ΗΠΑ από το 2013 στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα οφείλει να έχει άποψη και σχεδιασμό, διότι το παιχνίδι αυτό την αφορά άμεσα!

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως και η πλευρά των Αμερικανών περιμένει να ακούσει προτάσεις. Και ο Αμερικανικός σχεδιασμός αντιμετωπίζει τα δικά του αδιέξοδα και όρια. Περιμένει λοιπόν τις δικές μας προτάσεις που ενδεχομένως θα ανοίγουν νέους δρόμους συνεργασίας και εξυπηρέτησης αμοιβαίων συμφερόντων. Ή τουλάχιστο να αποσαφηνιστούν οι σχέσεις, διότι με την σημερινή πολιτική της η Ουάσιγκτον προβληματίζει ακόμη και τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Αμερικανικού παράγοντα στη χώρα μας.

Θετικό στοιχείο είναι το ότι η λογική που διέπει τα πράγματα στην Ουάσιγκτον είναι διαφορετική από τη λογική των Βρυξελλών. Με την Ουάσιγκτον μπορούν να συζητηθούν πολύ ευρύτερα ζητήματα και να υπάρξουν διευρυμένες συγκλίσεις. Δεν πρέπει να κλείσουμε μόνοι μας την πόρτα στον επόμενο Αμερικανό πρόεδρο μόνο και μόνο γιατί δεν έχουμε παραγωγική στάση απέναντί του. Ακόμη και η διαφωνία μας με πολλές επιλογές της Αμερικής μπορεί να έχει παραγωγικό χαρακτήρα αν συνοδεύεται από ρεαλιστικές αντιπροτάσεις.

Θα πρέπει η εκλογική συγκυρία στις ΗΠΑ να αντιμετωπιστεί από την Αθήνα ως ευκαιρία για έναρξη μιας νέας σχέσης με την Ουάσιγκτον. Ειδικά μια νέας σχέσης που θα μας καθιστά από απλούς κομπάρσους ή «λαγούς» σε πραγματικούς «παίκτες» στο μεγάλο παιχνίδι της Ανατολικής Μεσογείου. Η «μπάλα» είναι στο δικό μας γήπεδο…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) θα αποπειραθεί να διαπράξει τρομοκρατικές ενέργειες σε ευρωπαϊκά κράτη σε αντίποινα για τις απώλειες που έχει υποστεί στη Μέση Ανατολή, όπου βρίσκονται υπό πολιορκία τα προπύργιά της οργάνωσης τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία από τις ιρακινές δυνάμεις και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ), που υποστηρίζονται από τον διεθνή συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μετέδωσαν ΜΜΕ σήμερα, επικαλούμενα πηγές σε υπηρεσίες πληροφοριών.

Το ΙΚ επιδιώκει να διαπράξει νέες τρομοκρατικές ενέργειες προκειμένου να τονωθεί το ηθικό των υποστηρικτών και των μελών του και η πρόσφατη ομιλία του ηγέτη του ΙΚ Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι—έπειτα από σχεδόν έναν χρόνο απουσίας—κατά την οποία κάλεσε τους οπαδούς του να συνεχίσουν να πολεμούν είναι μια από τις ενδείξεις ότι η τρομοκρατική οργάνωση ενδέχεται να σχεδιάζει επιθέσεις στην Ευρώπη, σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα ABC.

Οι εκδηλώσεις όπου συγκεντρώνονται μεγάλα πλήθη, όπως οι αθλητικές διοργανώσεις, οι συναυλίες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και οι αεροπορικές πτήσεις είναι πιθανόν στόχοι πιθανών επιθέσεων των τζιχαντιστών.

Η Ισπανία διατρέχει ιδιαίτερο κίνδυνο, καθώς περίπου 200 άνθρωποι που εγκατέλειψαν την επικράτειά της για να ενταχθούν στο ΙΚ στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ θα μπορούσαν να επιστρέψουν στο ισπανικό έδαφος μετά την ήττα της τζιχαντιστικής οργάνωσης στη Μέση Ανατολή, ενώ άλλοι 2.000 τζιχαντιστές ενδέχεται να φθάσουν στο ισπανικό έδαφος από το Μαρόκο μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο από την ίδια ισπανική πηγή.

Το ΙΚ, που έχει τεθεί εκτός νόμου από τις αρχές πολλών χωρών, έχει αναλάβει την ευθύνη για πολυαίμακτες επιθέσεις σε κράτη της Ευρώπης από τα τέλη του 2015 μέχρι σήμερα, εκ των οποίων οι πιο πολύνεκρες διαπράχθηκαν στη Νίκαια την 14η Ιουλίου και στο Παρίσι την 13η Νοεμβρίου, με 85 και 130 νεκρούς αντίστοιχα.

Πηγή NewsBeast


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα επίπεδα ανορθολογισμού, σύγχυσης και «αρνητικής ενέργειας» που μας έρχονται από την ισχυρότερη χώρα του κόσμου τίποτα το καλό δεν προοιωνίζονται. ‘Έχουν να εμφανισθούν σε τόσο σημαντική χώρα ίσως από την εποχή της κρίσης στη Γερμανία της Βαϊμάρης, αλλά και τότε δεν προέρχονταν από το κέντρο του παγκόσμιου συστήματος! Οι Αμερικανοί το νοιώθουν, γι’ αυτό και κατά 80% δεν εμπιστεύονται κανέναν από τους δύο υποψηφίους Προέδρους.

Γράφοντας αυτό το άρθρο, προσπάθησα να λύσω μερικές από τις απορίες μου επικοινωνώντας με καλούς φίλους στις ΗΠΑ, που έχουν βαθιά γνώση της αμερικανικής και διεθνούς κατάστασης. ‘Ενας από αυτούς, διεθνώς γνωστός ριζοσπάστης Καθηγητής Οικονομικών απάντησε στο μέιλ μου ως εξής. «ΕΣΥ έχεις σύγχυση; Γελάω. Κανένας εδώ δεν έχει το κλειδί της κατάστασης. Ο Τραμπ είναι τόσο νάρκισσος που εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί. Ενστικτωδώς, θέλει να αποτραβηχτεί από τον πόλεμο. Μια τυφλή επιλογή είναι καλύτερη από τη Χίλαρυ που πάει οριστικά στον πόλεμο. Αλλά ποιος ξέρει;»

Ιδίως στον τομέα των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, ο κ. Τραμπ έχει αποστασιοποιηθεί από τον αναπτυσσόμενο τώρα νέο Ψυχρό Πόλεμο και τον νεο-Μακαρθισμό που τον συνοδεύει. Αν είναι όμως να πάει σε πόλεμο, ένας Τραμπ εκλεγείς «εναντίον του κατεστημένο», θα’ ναι πολιτικά πολύ δυνατότερος από μία πολιτικά εξασθενημένη Κλίντον.

‘Ενας άλλος αριστερός ριζοσπάστης διανοούμενος με μεγάλη δράση διεθνώς έγραψε ένα πολύ εξοργισμένο άρθρο εναντίον της αντι-Τραμπ καμπάνιας των αμερικανικών ΜΜΕ. ‘Όταν τον ρώτησα όμως τι Θεό πιστεύει ο Τραμπ και τι μπορούμε να περιμένουμε, μου απάντησε ως εξής: «Τίποτα δεν είναι χειρότερο από την Κλίντον. Αλλά κι ο Τραμπ θα στηριχτεί στους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου για την εξωτερική πολιτική κι αυτό τον κάνει πολύ επικίνδυνο. Αν τα σπάσει με τις ελίτ του κόμματος θα βελτιώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία και τη Συρία, αλλά είναι ένα μεγάλο Αν αυτό. Αν επιμείνει σε προστατευτικές εμπορικές πολιτικές θα ‘χει προβλήματα με την Κίνα και τη δυτική Ακτή. Τίποτα το θετικό δεν θα βγει από αυτές τις εκλογές».

Στην Πολιτεία, ο Πλάτων περιγράφει μια σπηλιά όπου μια ομάδα δεσμωτών δεν βλέπει παρά τις σκιές των όντων και των κινήσεών τους. Μερικές φορές όμως, στην εποχή μας, έχει κανείς την εντύπωση ότι παρακολουθεί τις σκιές των σκιών των σκιών. Το πραγματικό δράμα, αν υπάρχει, παίζεται πολύ πιο πίσω από κει που φτάνει το βλέμμα μας. Η εποχή μας είναι η κατ’ εξοχήν εποχή της παραπλάνησης, των εικονικών πραγματικοτήτων και των συνωμοσιών. ‘Οχι τυχαία. Οι απειροελάχιστες μειοψηφίες που διαφεντεύουν τη δύναμη, τον πλούτο και τη γνώση της ανθρωπότητας δεν έχουν καμιά θετική ιδέα να προτείνουν. Το πραγματικό τους σχέδιο είναι αποτρόπαιο. Αν το απεκάλυπταν θα προκαλούσαν αμέσως επανάσταση.

Αν μερικοί νομίζουν (ακόμα!) ότι παγκοσμιοποίηση είναι το ‘Ιντερνετ, τα εύκολα ταξίδια και τα κινητά τηλέφωνα, άλλοι πιστεύουν ότι είναι η καταστροφή των εθνών και των κρατών τους. Αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα αποτέλεσμα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι πίσω από την άμορφη ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης κρύβεται η κυριαρχία ορισμένων εθνών επί άλλων και της στρατηγικά συγκροτημένης πτέρυγας του χρηματιστικού κεφαλαίου επί όλων μας. Η κυριαρχία τους εξασφαλίζεται μέσω της «φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», αλλά μπορεί κάλλιστα, αν δεν τους βγει, να επιχειρηθεί πάλι μέσω της χρήσης των εθνικισμών, όπως έγινε στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, με τη δυσφορία που προκαλούν οι ελίτ να διοχετεύεται τελικά στην επικράτησή τους με άλλες μεθόδους και συνθήματα! Οι πιο έξυπνοι, πιο ανορθόδοξοι «στρατηγοί» της παγκοσμιοποίησης, όπως ο Τίελ, ηγετικό στέλεχος της Μπίλντεμπεργκ, τό 'χουν ήδη σκεφτεί.

Ο Τραμπ και η Κλίντον αντιπροσωπεύουν δυνητικά διαφορετικές στρατηγικές – χωρίς να αποκλείεται ο Τραμπ να επιστρέψει τελικά στην πολιτική Κλίντον. Δεν διαφέρουν όμως στο ότι αμφότεροι εκπροσωπούν τις ανάγκες εξυπηρέτησης μιας προνομιούχας απειροελάχιστης ολιγαρχίας.

Βέβαια, είναι τόσο μεγάλη η αγανάκτηση πολλών ανθρώπων με όσα γίνονται, αλλά και τόσο μεγάλη η απαισιοδοξία τους ότι μπορεί να κάνουν κάτι για να τα σταματήσουν, ώστε είναι συχνά έτοιμοι να ακολουθήσουν οποιονδήποτε δημαγωγό «της αριστεράς» ή «της δεξιάς». Αυτό οδηγεί συχνά σε υπεραπλουστεύσεις και σε υποτίμηση των κινδύνων από υποτιθέμενους «σωτήρες».

«Απομονωτισμός» και Μιλιταρισμός

Πάρτε για παράδειγμα τον «απομονωτισμό» που υποτίθεται ότι κυριαρχεί στην πολιτική ρητορεία του Τραμπ. Η υπόθεση αυτή είναι μάλλον αστεία, γιατί κατά καιρούς οι Αμερικανοί ηγέτες έχουν πει τα πάντα, σημασία έχει όμως τι κάνουν.
Οι ίδιες άλλωστε οι δηλώσεις του Τραμπ είναι εξόχως αντιφατικές, γιατί απευθύνονται σε διαφορετικά ακροατήρια. ‘Όταν λέει αίφνης «Πρώτα η Αμερική!» και θέλει να κάνει τις ΗΠΑ ισχυρότερες από κάθε άλλη χώρα, πως θα το πετύχει αυτό και εις βάρος ποιου ακριβώς; Ποιος «καταπιέζει» την Αμερική; Η Κίνα, η Γερμανία, η Γκάνα μήπως;

Το 1917, ο Πρόεδρος Ουίλσον διακήρυξε ότι η Αμερική δεν θα συμμετάσχει ποτέ στην αλληλοσφαγή των Ευρωπαίων. Δύο μήνες αργότερα, οι ΗΠΑ επενέβαιναν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδηγώντας στην ήττα της Γερμανίας και εξασφαλίζοντας την κυριαρχία τους στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα. ‘Έκτοτε ακούμε πολλά και διάφορα κατά καιρούς, περί αποχώρησης από την Ευρώπη και άλλα προς κατανάλωση, αλλά τα έργα πείθουν για το αντίθετο. Λένε ότι οι Ρεπουμπλικάνοι είναι «απομονωτιστές» σε αντίθεση με τους «επεμβατικούς» Δημοκρατικούς, αλλά ήταν ο Ρεπουμπικανός Πρόεδρος Τζωρτ Μπους ο νεότερος που ξεκίνησε την αλυσίδα των φοβερών πολέμων που γκρέμισαν κυριολεκτικά τις μισές χώρες της Μέσης Ανατολής τα τελευταία είκοσι χρόνια. Και ήταν ο δημοκρατικός Ομπάμα που σταμάτησε, έστω μερικά και ασυνεπώς, αυτό το σχέδιο της «στρατηγικής του Χάους», που εκπονήθηκε από την ομάδα για τον «νέο αμερικανικό αιώνα», ιδίως με την αποφυγή στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία και ενός πυρηνικού εν τέλει νέου πολέμου κατά του Ιράν. Το γεγονός ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν μπόρεσε να κλείσει το Γκουαντάναμο, αν και το’ θελε, είναι ενδεικτικό της επιρροής που εξακολουθούν να έχουν στο αμερικανικό κράτος οι «εξτρεμιστές των εξτρεμιστών». (Η Κλίντον αντιπολιτεύτηκε ενεργά την πολιτική του Προέδρου της ούσα Υπουργός Εξωτερικών (!), ενώ και ο Τραμπ τον επέκρινε για την πολιτική του!)

Οι ΗΠΑ «χτίστηκαν» ως αυτοκρατορία από τις αρχές του Εικοστού Αιώνα και η όλη συζήτηση περί απομονωτισμού είναι παραπλανητική. Μόνο μια κίνηση στο εσωτερικό τους προς ένα βαθύτατο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό μετασχηματισμό τους, θα μπορούσε να αρχίσει να μεταβάλει τον χαρακτήρα αυτής της χώρας. Μόνο μια ισχυρή αντίθεση από το εξωτερικό (Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα…) θα μπορούσε να την αναχαιτίσει.

Το κλειδί για να καταλάβουμε που το πάει η Αμερική δεν είναι τι λέει για τον εαυτό της, αλλά τι κάνει, ιδίως τι κάνει με τα πολεμικά της προγράμματα, κύριο στοιχείο της διεθνούς και της οικονομικής πολιτικής της συνεχώς μετά το 1914. Η κατάρρευση-αυτοκτονία του ιστορικού αντιπάλου της στον Ψυχρό Πόλεμο δεν οδήγησε σε κανενός είδους έστω περιορισμένο αφοπλισμό. Το ΝΑΤΟ κοντεύει να φτάσει τα περίχωρα της Μόσχας, η συμφωνία ΑΒΜ, θεμέλιο του ελέγχου των εξοπλισμών έχει καταργηθεί, η Αμερική ξοδεύει περισσότερα από όλες τις άλλες χώρες του κόσμου για όπλα και διατηρεί βάσεις και στρατεύματα σε περισσότερες από πενήντα χώρες και έχει διεξάγει πάνω από δέκα πολέμους. Κλίντον και Τραμπ έχουν ταχθεί υπέρ της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών (τη μείωση των οποίων ζητούσε ο Σάντερς). Σας φαίνεται αυτή μια χώρα που ετοιμάζεται να «αποσυρθεί» από τον κόσμο; Και θα μπορούσε μια τέτοια «απόσυρση» από ορισμένα μέτωπα, αν συμβεί, να είναι, υπό παρόμοιες συνθήκες και ηγεσίες, τίποτα άλλο από μια στρατηγική αναδιάρθρωση των δυνάμεών της;

Για ότι και να μιλήσουμε, για τους πολέμους, για το κλίμα, για την οικονομία, σημειώνονται παγκοσμίως (και στις ΗΠΑ) ποικίλες ισχυρές αντιστάσεις ή και εξεγέρσεις απέναντι στις ασκούμενες, καταστροφικές πολιτικές. Απουσιάζουν όμως ακόμα αξιόπιστα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα, απουσιάζει το εναλλακτικό όραμα. Ξέρουμε καλύτερα τι δεν θέλουμε, από όσο μπορούμε να περιγράψουμε αυτό που θέλουμε και πως θα το πετύχουμε.

* Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Πρώην Διευθυντής του γραφείου του ΑΠΕ στη Μόσχα.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην σημερινή εποχή της «τεχνολογικής-βιομηχανικής επανάστασης», οι μάχες δεν κερδίζονται από τους στρατούς, αλλά από τις εικόνες, από τις ψευδαισθήσεις, κυρίως όμως από την τεχνητή νοημοσύνη – την οποία εξελίσσουν με τη βοήθεια των πολεμικών συγκρούσεων, σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, οι βιομηχανικοί και τεχνολογικοί κολοσσοί.
"Εάν μία υπό ξένη κατοχή χώρα, όπως η Ελλάδα, δεν συνειδητοποιήσει πως βιώνει έναν πόλεμο που μπορεί τότε μόνο να κερδίσει ή να ζημιωθεί λιγότερο, εάν όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της ενωθούν μεταξύ τους, τότε έχει χάσει εντελώς το παιχνίδι – μία οδυνηρή ήττα που δυστυχώς ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, απειλώντας να την εξαφανίσει εντελώς"
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

«Είμαστε αντιμέτωποι με έναν λανθάνοντα, υποβόσκοντα παγκόσμιο πόλεμο» είχε αναφέρει πριν από λίγο καιρό ο πρώην αντικαγκελάριος της Αυστρίας σε μία συνέντευξη του, τονίζοντας πως ο πλανήτης σήμερα είναι πιο «στρατιωτικοποιημένος» από ποτέ – ενώ η δυνατότητα να διεξαγάγει κανείς πολέμους με σύγχρονα μέσα, έχει αυξήσει την πρόθεση πολλών κυβερνήσεων να επιβάλλουν τις αλλαγές που θέλουν με τη βία.

Πράγματι, ο χαρακτήρας των στρατιωτικών συγκρούσεων έχει αλλάξει δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες – αφού τα οπλικά συστήματα δεν ελέγχονται πλέον από στρατιώτες, αλλά από ειδικούς στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ως εκ τούτου, είναι δυνατόν σήμερα να σκοτώνει κανείς «καθαρά», χωρίς καν να φαίνεται, χρησιμοποιώντας τα μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας – ενώ με το «ραβδί της χαράς» (Joy stick), ένα επαίσχυντο όνομα στην προκειμένη περίπτωση, μπορούν να ελέγχονται από μακριά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (Drones), σκορπίζοντας παντού το θάνατο.

Περαιτέρω, οι σημερινοί πόλεμοι δεν κηρύσσονται, ενώ έχουν πάψει πλέον οι διακρίσεις μεταξύ στρατιωτών και αμάχου πληθυσμού – με αυτούς που διενεργούν τις στοχευόμενες θανατηφόρες επιθέσεις από μακριά, να παραμένουν άγνωστοι στο σκοτάδι. Δεν υπάρχουν καν «τακτικοί στρατοί», αφού παντού πολεμούν μισθοφόροι – ενώ διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές αιρέσεις, όπως η ISIS, οδηγούνται σε στρατιωτικές συγκρούσεις, με την εντολή τρίτων «υποκινητών» που παραμένουν αθέατοι στο παρασκήνιο.
Πολύ συχνά δε ο αριθμός των θυμάτων των πολέμων παραμένει κρυφός, εκτός εάν χρησιμοποιείται για λόγους προπαγάνδας – ενώ η μαζική μετανάστευση λειτουργεί επίσης ως όπλο.

Οι σύγχρονοι πόλεμοι είναι επί πλέον χρηματοπιστωτικοί, ενώ με τη βοήθεια μίας και μοναδικής κερδοσκοπικής επίθεσης μπορεί να γονατίσει μία ολόκληρη οικονομία – όπως οι ασιατικές τίγρεις στο παρελθόν και η Ελλάδα (ανάλυση) πρόσφατα. Μία από τις πολλές παραλλαγές τους είναι η επιβολή κυρώσεων, όπως στη Ρωσία και στο Ιράν – μία δεύτερη η τιμωρία των ξένων τραπεζών, όπως της Γαλλίας (ΒΝΡ) και της Γερμανίας (Deutsche Bank) από τους αμερικανούς. Μία τρίτη η ενοχοποίηση βιομηχανιών για μεγάλα σκάνδαλα, όπως το προηγούμενο της γερμανικής Volkswagen και το πρόσφατο της Audi για την ίδια ακριβώς αιτία (εκπομπή καυσαερίων, πηγή).

Φυσικά αυτού του είδους οι πόλεμοι είναι επίσης συναλλαγματικοί, με θύματα κυρίως τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, ακόμη και εκείνες είναι παραγωγοί πετρελαίου – όπως φαίνεται από τις τρομακτικές υποτιμήσεις των νομισμάτων τους, όπου η Αίγυπτος κατέχει την οδυνηρή πρώτη θέση (γράφημα), έχοντας χάσει μέσα σε δύο ημέρες το 40% της αξίας του νομίσματος της.


Επεξήγηση γραφήματος: Ραγδαίες υποτιμήσεις διαφόρων νομισμάτων απέναντι στο δολάριο από τις αρχές του 2015 (=100). Αίγυπτος, Καζακστάν, Αγκόλα, Αζερμπαϊτζάν, Νιγηρία, Αργεντινή

Η Τουρκία έχει επίσης δεχθεί μία σοβαρή συναλλαγματική επίθεση, με τους Πολίτες της να πληρώνουν πολύ ακριβά την πολεμοχαρή πολιτική, τις αντιπαραθέσεις με τις Η.Π.Α., καθώς επίσης τις φιλοδοξίες του δικτάτορα τους – ενώ το νόμισμα του Μεξικού έχει βυθιστεί στο ναδίρ, υπό τον φόβο της εκλογής του κ. Trump (γράφημα).


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη της ισοτιμίας έναντι του δολαρίου από τις αρχές του 2015 (=100) της τουρκικής λίρας (γαλάζια καμπύλη) και του μεξικανικού πέζο (κίτρινη)

Συνεχίζοντας, οι πόλεμοι είναι επί πλέον ενεργειακοί (ανάλυση), όπως ο πρόσφατος μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, με τη Γερμανία στο επίκεντρο – με αντικείμενο την προμήθεια φυσικού αερίου της Ευρώπης, όπου η υπερδύναμη σχεδιάζει να πλημυρίσει την ήπειρο μας με φθηνό αέριο από σχιστόλιθο σε υγρή μορφή, η Ρωσία ξεκίνησε την παραγωγή του για να την ανταγωνιστεί, ενώ εμποδίζεται η κατασκευή του «Nord Stream 2», στην οποία συμμετέχουν κυρίως η Ρωσία με τη Γερμανία (πηγή), με τις εταιρείες Gazprom, BASF SE/Wintershall, E.ON SE, ENGIE, OMV και Royal Dutch Shell).

Οι πόλεμοι διεξάγονται επίσης στον κυβερνοχώρο – όπου οφείλει να γνωρίζει κανείς ότι, μία επίθεση εναντίον της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος είναι σε θέση να παραλύσει ολοκληρωτικά μία χώρα. Εν προκειμένω, σύμφωνα με το NBC (πηγή), αμερικανοί χάκερ έχουν διεισδύσει στο ηλεκτρικό, τηλεπικοινωνιακό και διοικητικό σύστημα της Ρωσίας – ενώ την απειλούν με πόλεμο στον κυβερνοχώρο, κατηγορώντας την ότι προσπαθεί να επηρεάσει τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών της Τρίτης 08/11.

Από την πλευρά τους τώρα οι Ρώσοι κατηγόρησαν τις Η.Π.Α. για τρομοκρατία στον κυβερνοχώρο, απαιτώντας την επίσημη δήλωση της κυβέρνησης πως δεν ισχύουν οι πληροφορίες του NBC (πηγή) – ενώ ανακοίνωσαν πως είναι σε θέση να αμυνθούν, απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις. Φυσικά η κατασκοπία στον κυβερνοχώρο οργιάζει, αφού όλοι παρακολουθούν τις επικοινωνίες όλων – όπως διαπιστώθηκε από τα σκάνδαλα σχετικά με την κυρία Clinton, καθώς επίσης από την παρακολούθηση των συνομιλιών της καγκελαρίου.

Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ πως η Κίνα συμμετέχει παντού – ενώ τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Γερμανία, προσπαθούν να εμποδίσουν την επέκταση της, υιοθετώντας διάφορους νόμους για τη μη εξαγορά των επιχειρήσεων τους από τον κίτρινο εισβολέα. Αν και μόνο η Ρωσία δε κατηγορείται για τη διεξαγωγή ασύμμετρων, υβριδικών πολέμων (άρθρο) ή/και υβριδικών μεταναστευτικών (ανάλυση), από τους οποίους υποφέρουν κυρίως η Ελλάδα και η Ιταλία, επίσης η Σουηδία, όλοι συμμετέχουν στο παιχνίδι – είτε φαίνονται, είτε όχι.

Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς τον πόλεμο της προπαγάνδας, ο οποίος μαίνεται στο διαδίκτυο, καθώς επίσης στα υπόλοιπα ΜΜΕ – με βασικότερο θύμα του τον πρόεδρο Putin, ο οποίος κατηγορείται ως ο νούμερο ένα εχθρός της Δύσης (άρθρο), παρά το ότι από τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία έχει δημιουργηθεί μία μεγάλη εστία πυρκαγιάς στα σύνορα της Ρωσίας (Ουκρανία), ενώ περικυκλώνεται στρατιωτικά από το ΝΑΤΟ.

Λογικά λοιπόν η Ρωσία προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί από το δυτικό σύστημα του χρέους, γνωρίζοντας πολύ καλά πως χρησιμοποιεί το καρτέλ το στρατό και το δολάριο (ανάλυση) – κάτι που όμως, εάν συμβεί, θα επιταχύνει το παγκόσμιο κραχ και χάος που προβλέπεται στο άμεσο μέλλον.

Οι σύγχρονοι μέθοδοι του πολέμου

Περαιτέρω, οι σύγχρονοι μέθοδοι διεξαγωγής πολέμων χαρακτηρίζονται κυρίως από το ότι, χρησιμοποιείται βία χωρίς τα θύματα να γνωρίζουν τους θύτες τους – ενώ έχουμε ήδη αναφερθεί στην αόρατη εξουσία (ανάλυση) που κρύβεται πίσω από τις κυβερνήσεις-υποχείρια και τους πρωθυπουργούς-μαριονέτες που εγκαθιστούν οι δυνάμεις κατοχής σε εκείνες τις χώρες που μετατρέπουν σε αποικίες χρέους.

Με τις μεθόδους αυτές οι συμμετέχοντες στον πόλεμο είναι σε θέση να παραμένουν ανώνυμοι, να μην αναγνωρίζονται καθόλου ή ακόμη και να μεταμφιέζονται, παίρνοντας το πρόσωπο κάποιου άλλου – με αποτέλεσμα οι λαοί να μην είναι ποτέ βέβαιοι ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός τους, αδυνατώντας ως εκ τούτου να αντιδράσουν ή/και να αμυνθούν σωστά. Σε κάθε περίπτωση, τα πρώτα εμφανή και σιωπηλά θύματα των σύγχρονων πολέμων είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες – μέσω των οποίων τεκμηριώνεται ολοκάθαρα ότι, η παγκόσμια ειρήνη είναι μία ουτοπία, μία μεγάλη ψευδαίσθηση.

Συνεχίζοντας, η διεξαγωγή των σύγχρονων, σιωπηλών πολέμων έγινε εφικτή μετά τη συγχώνευση της τεχνολογίας με τη βιομηχανία – μία παγκόσμια διαδικασία που έχει ουσιαστικά ξεκινήσει από την αλλαγή της χιλιετίας. Το πρώτο στάδιο αυτής της τεχνολογικής επανάστασης χαρακτηρίσθηκε από τη χρήση του διαδικτύου – ενώ σήμερα βιώνουμε το δεύτερο στάδιο, όπου συνδέονται μεταξύ τους η ηλεκτρονική δικτύωση, η απόκτηση δεδομένων και οι παγκόσμιες επικοινωνίες.

Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει στην κυριαρχία της παγκόσμιας οικονομίας εκ μέρους των πολυεθνικών τεχνολογικών  κολοσσών – ενώ η σημερινή τεχνολογική και βιομηχανική επανάσταση χαρακτηρίζεται από ένα «πολιτικό», καθώς επίσης από ένα στρατιωτικό σκέλος:
(α) Στο πολιτικό σκέλος δημιουργούνται νέα προϊόντα που αλλάζουν τόσο την καθημερινότητα των ανθρώπων, όσο και την παραγωγική διαδικασία στις επιχειρήσεις – «καίγοντας» μαζικά θέσεις εργασίας και εφοδιάζοντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα με όπλα μαζικής καταστροφής, η ύπαρξη των οποίων θα ήταν αδύνατη χωρίς τη βοήθεια της υψηλής τεχνολογίας.  

(β) Στο στρατιωτικό σκέλος συνδέονται όλα τα στοιχεία μεταξύ τους, με στόχο την προώθηση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων με βίαιες μεθόδους που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές. Σε αυτού του είδους τους σύγχρονους οικονομικούς πολέμους, τα διάφορα τεχνολογικά και βιομηχανικά προϊόντα χρησιμοποιούνται ως όπλα – δοκιμάζονται στην πράξη και εξελίσσονται, ενώ πολλοί τεχνολογικοί επιχειρηματικοί όμιλοι δραστηριοποιούνται τόσο στο πολιτικό, όσο και στο στρατιωτικό επίπεδο.
Εν προκειμένω οι «παράπλευρες απώλειες», με τη μορφή των αμάχων θυμάτων, με την εκδίωξη τους από τις πατρίδες τους, καθώς επίσης με την καταστροφή που προκαλείται στις χώρες τους, γίνεται αποδεκτή από τις αντιμαχόμενες δυνάμεις – με στόχο την προώθηση των γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων τους. Στα πλαίσια αυτά, η τεχνολογική-βιομηχανική επανάσταση λειτουργεί σε παγκόσμιο επίπεδο, ταυτόχρονα και χωρίς να δίνεται καμία σημασία στην εθνική ανεξαρτησία κανενός κράτους – γεγονός που οφείλει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα.

Εκτός αυτού, δεν φαίνεται καθαρά ποιός προκαλεί τις εκάστοτε «επιθέσεις» – ενώ τα αποτελέσματα τους έχουν συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη. Οι μάχες πάντως δεν κερδίζονται από τους στρατούς, αλλά από τις εικόνες, από τις ψευδαισθήσεις, καθώς επίσης από την τεχνητή νοημοσύνη – την οποία εξελίσσουν με τη βοήθεια των πολεμικών συγκρούσεων οι βιομηχανικοί και τεχνολογικοί κολοσσοί.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, ο J. Schumpeter είχε ήδη προβλέψει, στο βιβλίο του «Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία» το πώς ο εκσυγχρονισμός των πολέμων θα άλλαζε τη δομή των επιχειρήσεων, της οικονομίας και της κοινωνίας – φτάνοντας στον τύπο εκείνου του επιχειρηματία, ο οποίος θα μοιάζει με τον τύπο των στρατηγών του παρελθόντος, με την έννοια πως θα συμμετέχει ενεργά στους στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους (επιχειρηματίες που δυστυχώς στην Ελλάδα προσπαθούμε να εξοντώσουμε με κάθε τρόπο, παίζοντας ανόητα το παιχνίδι των κατ’ ευφημισμό δανειστών).

Όσο πιο τεχνολογικοί, ασύμμετροι, υβριδικοί και αφηρημένοι (abstract) είναι δε οι πόλεμοι, τόσο πιο ανώνυμοι θα είναι οι στρατηγοί και οι ηγεμόνες, στο όνομα των οποίων οι στρατοί θα διεξάγουν τις μάχες – ενώ αυτή η ανωνυμία, το συναίσθημα να μην γνωρίζει κανείς ποιός είναι ο εχθρός και ποιός ο φίλος του, χαρακτηρίζει τη νέα βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση, την οποία βιώνουμε σήμερα.

Λόγω τώρα του παγκόσμιου χαρακτήρα αυτών των πολέμων δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς – με τους νέους κυρίαρχους του πλανήτη να μην είναι πλέον οι βαριές βιομηχανίες του παρελθόντος, της πρώτης και της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης, αλλά οι τεχνολογικοί, οι ενεργειακοί και οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί, όπως η Google, η Apple, η Alibaba, η Goldman Sachs, η Black Rock, η Gazprom κοκ. (στους οποίους συμμετεχουν τα κράτη, συχνά κρυφά μέσω των μυστικών υπηρεσιών τους και των υπουργείων αμύνης, ακόμη και όταν δεν το φαντάζεται κανείς, πιστεύοντας ανόητα πως κάποιοι υπερφυσικοί νεαροί έχουν ιδρύσει αυτού του είδους τις εταιρείες).

Δυστυχώς για όλους εμάς τους Ευρωπαίους η ήπειρος μας, αποτελούμενη από μικρά σχετικά και ανεξάρτητα κράτη που δεν έχουν καμία πρόθεση να ενωθούν, έχει μείνει πολύ πίσω στην παραπάνω εξέλιξη – οπότε κινδυνεύει να είναι ο μεγάλος χαμένος του μέλλοντος.

Πληροφορίες από: NBC, DWN, F&W, Russia Today
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ως μέρος μακρόπνοου σχεδίου του Ερντογάν θεωρεί την ανακίνηση του ζητήματος της Συνθήκης της Λωζάννης ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργος Κοντογιώργης. Τονίζει παράλληλα ότι η Ελλάδα οφείλει να αλλάξει τακτική και στρατηγική.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα την ερμηνεία σας για την ανακίνηση ζητήματος της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν…

Ο Ερντογάν επενδύει στο μέλλον. Οι κινήσεις του αυτές εγγράφονται σε μια στρατηγική μακράς πνοής για την Τουρκία, την οποία υπαγορεύει η ιστορία, η εσωτερική της δυναμική και το γεωπολιτικό περιβάλλον. Το 1980 έγραφα ότι η Τουρκία επεδίωκε τη «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας. Από τη δεκαετία του 2000 έγινε προφανές ότι αυτό δεν της αρκεί. Θέλει την «ιμιοποίησή» της. Η Τουρκία, εάν, όπως όλα δείχνουν, επιθυμεί να παίξει έναν ισχυρό περιφερειακό ρόλο, στον οποίο την ωθούν οι εσωτερικές της δυνάμεις, οφείλει να διαμορφώσει γύρω της έναν ζωτικό χώρο. Γνωρίζει επίσης ότι χωρίς τον έλεγχο της Ελλάδας το εγχείρημα αυτό θα είναι δύσκολο, διότι η τελευταία αποτελεί τον αναγκαίο σύνδεσμο με τη Δύση, που διαμορφώνει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η Τουρκία δεν δύναται και πάντως δεν θα προλάβει να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία της αυτή, διότι θα εκραγεί εσωτερικά. Αυτό, αν δεν αποτελεί αυταπάτη, είναι δικαιολογία που τροφοδοτεί την απραξία μας. Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις η φιλοδοξία της Τουρκίας είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί, όπως άλλωστε δείχνουν οι εξελίξεις μέχρι σήμερα. Ας μην ξεχνάμε την Κύπρο, τα Ίμια και τώρα τον διεμβολισμό της στρατηγικής συνεργασίας ΗΠΑ-Ρωσίας στο Συριακό, μεταξύ των άλλων. Να προσθέσω επίσης ότι ο Ερντογάν δείχνει να γνωρίζει πως ένας τρόπος να ηγεμονεύσεις είναι να προετοιμάσεις ψυχολογικά τον «άλλο» να αποδεχτεί την ηγεμονία σου.

Ο Ερντογάν καλλιεργεί τον φόβο στους Έλληνες και αυτοί σιγά-σιγά τον αφομοιώνουν, τον μεταβάλλουν σε δεύτερη φύση τους. Ήδη ένα μέρος της άρχουσας πολιτικής και πνευματικής τάξης της χώρας στοχάζεται νεο-οθωμανικά. Δεν χρειάζεται η εφαρμογή του «συνδρόμου της Στοκχόλμης». Αρκεί η βίωση της απειλής, το κατάλληλο περιβάλλον, για να επιζητήσει κάποιος τη θαλπωρή του επίδοξου βιαστή του. Για την ώρα συμπεριφέρεται κατά δόσεις ως επίδοξος βιαστής, προετοιμάζοντας ψυχολογικά το έδαφος και συγχρόνως επενδύοντας σε βάσεις ισχύος ώστε να γίνει πιστευτός ότι το εννοεί. Η ανακίνηση της Συνθήκης της Λωζάννης σε αυτό αποσκοπεί.

Εγείρει, κατά την άποψή σας, η Άγκυρα εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας;

Η Άγκυρα δεν ενδιαφέρεται για ένα νησί, παρόλο που υπό προϋποθέσεις αυτό δεν πρέπει να αποκλειστεί από τις προθέσεις της. Όπως λ.χ. το Καστελόριζο. Την ενδιαφέρει όλη η Ελλάδα και υπό μια άλλη έννοια το Ανατολικό Αιγαίο. Το δόγμα της Άγκυρας διατυπώθηκε ήδη το 1957 σε μια διδακτορική διατριβή Τούρκου που υποστηρίχθηκε στο Παρίσι. Όταν την ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη, τη διακίνησα σε πολλούς από τους άρχοντές μας. Όλοι με αντιμετώπισαν με τον ίδιο συγκαταβατικό τρόπο. Χρειάστηκε να φτάσουμε στην επίσημη διακήρυξή του, δύο δεκαετίες αργότερα, για να δείξουν έκπληξη για το θράσος της ή ακόμη και να το διασκεδάσουν. Σήμερα ο ελληνοτουρκικός διάλογος διεξάγεται ακριβώς με βάση το δόγμα αυτό. Και η στρατηγική της Άγκυρας οδεύει σταθερά στην εμπραγμάτωσή του. Η Τουρκία έχει πειστεί ότι δύναται να πραγματοποιήσει το σύνολο των επιδιώξεών της έναντι της Ελλάδας. Έχει μάλιστα δείξει ότι είναι ικανή να αφομοιώνει τις εσωτερικές φυγόκεντρες εντάσεις και συγχρόνως να ακολουθεί με ακρίβεια την εξωτερική της φιλοδοξία.

Γιατί τώρα αυτές οι κινήσεις από την Τουρκία;

Η Τουρκία την περίοδο αυτή έχει στραμμένη την προσοχή της στο μέτωπο του Κουρδικού στη Συρία και στο Ιράκ. Την ίδια στιγμή θέλει να θυμίσει στην Ελλάδα ότι αυτό δεν την αποτρέπει από το να διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο του Αιγαίου. Δηλώνει στην Ελλάδα ότι είναι εδώ, ότι το Αιγαίο αποτελεί γι’ αυτήν προτεραιότητα υψηλής στρατηγικής, στο πλαίσιο της οποίας δεν έχει παρά να αναμένει τη σειρά της. Και, σε κάθε περίπτωση, να μην αποτολμήσει να επωφεληθεί από την εμπλοκή της στο Μεσανατολικό.

Πώς κρίνετε την αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών μπροστά στις νέες αυτές τουρκικές προκλήσεις;

Η ελληνική κυβέρνηση στο σύνολό της δεν διαθέτει στρατηγική και οι αντιδράσεις της διατυπώνονται επ’ ευκαιρία δίκην καφενείου. Συγχρόνως επιχείρησε να εμφανίσει την αμφισβήτηση της Λωζάννης ως απόρροια εσωτερικών προτεραιοτήτων του Ερντογάν. Ακόμη κι αν αυτό είναι αληθές, πράγμα για το οποίο αμφιβάλλω, η εγγραφή του στην εσωτερική πολιτική ατζέντα σημαίνει πολλά. Ο Ερντογάν κατηγορήθηκε για παραμέληση της επεκτατικής ατζέντας που διαμόρφωσε η πλευρά των κεμαλιστών. Και υπερακόντισε στον διάλογο αυτό με μια σφαιρική ανατοποθέτηση του θέματος. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ζητήματα εθνικής ασφάλειας που δημιούργησε η Μικρασιατική Καταστροφή. Τα ζητήματα αυτά, με την καταβύθισή της στην τωρινή κρίση, έγιναν ασφυκτικά, σε βαθμό που επιτρέπει στους γείτονες να αναβιώνουν όλα τα εθνικιστικά τους σύνδρομα. Προκαλεί απορία το γεγονός ότι η ελληνική πολιτική τάξη δεν δείχνει να την αφορά το όλο ζήτημα. Δεν δηλώνει καν πρόθεση να αλλάξει στο παραμικρό. Είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν διαθέτει τράπεζα δεδομένων/τεκμηρίωσης και έναν ισχυρό δημόσιο οργανισμό στάθμισης και επεξεργασίας πολιτικών ή προβολής προβλημάτων και λύσεων στο μέλλον.

Ουδέν πράττει για τη σφυρηλάτηση μιας ισχυρής παρουσίας της χώρας στο διεθνές πεδίο, ενώ η άμυνά της έχει αφεθεί στο έλεος της τύχης. Αξίζει να θυμόμαστε τις ημέρες που έρχονται ότι οι ήττες του ελληνισμού οργανώθηκαν στην Αθήνα, όχι στο μέτωπο, ούτε στα διπλωματικά σαλόνια. Θα μας χρειαστεί.

Θεωρείτε ότι η στάση της Τουρκίας καθορίζεται και από τη συμφωνία της με την Ε.Ε. για το προσφυγικό;
Υπό μια έννοια, ναι. Αν και είναι πρωτογενώς αυτοτελής. Η συμφωνία της με την Ε.Ε. στο μεταναστευτικό εγγράφεται στη γενικότερη στρατηγική της Τουρκίας. Το προσφυγικό είναι ένα «μέτρο» το οποίο χρησιμοποιεί η Άγκυρα ως μέσο πίεσης, ώστε να αντλήσει στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Ε.Ε. και, υπό μια άλλη έννοια, για να επενδύσει μακροχρόνια σε φίλιες δυνάμεις στο εσωτερικό χωρών όπως η Ελλάδα και οι άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής και της πολιτικής Ευρώπης.

Παρεμπιπτόντως, πιστεύετε ότι η συμφωνία αυτή έχει μέλλον;

Θα αντέξει όσο η Τουρκία θα δύναται να την ανταλλάσσει με άλλες παροχές. Εάν κρίνει ότι στο ισοζύγιο η διάρρηξή της είναι επωφελής, θα το πράξει αμέσως. Το προσφυγικό η Τουρκία το εγγράφει ως διακύβευμα της εξωτερικής της πολιτικής, όχι ως ανθρωπιστικό ζήτημα.

Εν τω μεταξύ, φαίνεται ότι ανακινείται και θέμα Τσάμηδων. Τι συμβαίνει;

Το «τσάμικο» είναι ένα «θορυβώδες» χαρτί της αλβανικής πολιτικής ηγεσίας το οποίο, εάν δεν αντιμετωπιστεί με τη δέουσα προσοχή, είναι πολύ πιθανό να βλάψει σημαντικά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Η Αλβανία τα τελευταία χρόνια ακολουθεί πολιτική πίεσης προς την Ελλάδα και στο πλαίσιο αυτό εγγράφεται και η σύσφιξη των σχέσεών της με την Τουρκία. Εκτιμώ ότι η συγκεκριμένη πολιτική δεν είναι άμοιρη της επιλογής της χώρας αυτής να διαπραγματευτεί τη σχέση της με την Ε.Ε., καθώς εκτιμά ότι τώρα πρέπει να διαμορφώσει την «ατζέντα» των σχέσεών της με την Ελλάδα και ιδίως ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να αντλήσει περισσότερα οφέλη απ’ όσα όταν θα κληθεί από την Ε.Ε. να ρυθμίσει τις εκκρεμότητές της με τους γείτονες. Πάντως, το είδος της στρατηγικής σχέσης στην οποία επενδύει η Τουρκία με την Αλβανία οφείλει να απασχολήσει σοβαρά τόσο την Ελλάδα όσο και την Ιταλία.

Συνολικά, στο σημερινό περιβάλλον ποια θεωρείτε ότι θα πρέπει να είναι η εξωτερική στρατηγική της Ελλάδας;

Πρώτον, να οπλιστεί με υπευθυνότητα και γνώση σε ό,τι αφορά τη θέση της στον κόσμο και ειδικότερα στη διαμόρφωση της εξωτερικής της πολιτικής. Πράγμα που σημαίνει ότι η πολιτική τάξη οφείλει να διαμορφώσει τις υποδομές (το θεσμικό κ.λπ. περιβάλλον) που θα της επιτρέψουν να επεξεργάζεται πολιτικές μακράς πνοής εν επιγνώσει των συνεπειών τους. Να αντιληφθεί ότι οι διακρατικές σχέσεις είναι σχέσεις δύναμης και τίποτε άλλο: σε διπλωματικό, οικονομικό, πολιτισμικό και οπλικό επίπεδο.

Δεύτερον, να υφάνει στρατηγικές συμμαχίες με τις δυνάμεις που διαμορφώνουν τον γεωπολιτικό χάρτη της ευρύτερης περιοχής. Οφείλει να αναζητήσει τρόπους που θα κάνουν συμβατά τα συμφέροντα της χώρας με τα δικά τους συμφέροντα. Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Ελλάδα μπορεί να γίνει στρατηγικός εταίρος στην περιοχή της Δύσης και, υπό μια έννοια, της Ρωσίας και της Κίνας. Και, εννοείται, με τις δυνάμεις του άμεσου γεωπολιτικού της χώρου.

Τρίτον, στον τομέα των άμεσων συσχετισμών, αρκετά πριν η Ελλάδα εισέλθει στην καταστροφική κρίση που τη μαστίζει είχε απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα της ισχύος έναντι της Τουρκίας υπαιτιότητι της πολιτικής τάξης. Ο αποδεκατισμός των δυνατοτήτων της χώρας, στο οικονομικό, στο ευρωπαϊκό και στο διεθνές πεδίο, έχει οδηγήσει σε μια δραματική ανατροπή των συσχετισμών σε βάρος της.

Τέταρτον, η εξέλιξη αυτή, ωστόσο, συνοδεύτηκε από μια συστηματική προσπάθεια να πληγεί στον πυρήνα της η θεμέλια βάση της εσωτερικής, κοινωνικής και πολιτισμικής, συνοχής της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό, η πολιτική τάξη θεωρεί ότι μια ισχυρή συνείδηση κοινωνίας που θα βασίζεται στις εθνικές της αναφορές αποτελεί μείζονα κίνδυνο για την ηγεμονία της και γι’ αυτό πρέπει να κατασταλεί. Μέτρο για την καταστολή αυτή αποτελεί η παιδεία του έθνους της κοινωνίας, δεδομένου ότι αυτό απειλεί το έθνος του κράτους. Λαός και πολιτική τάξη στην Ελλάδα βαδίζουν σε αντίρροπες πορείες, δεν συναντώνται, καθώς τα πεπραγμένα της τελευταίας βρίσκονται μακράν του εθνικού συμφέροντος.

Εξού και κάθε αναφορά σε αυτό, δηλαδή στο συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, στιγματίζεται συλλήβδην ως εθνικισμός, ενώ η αξίωση της κοινωνίας των πολιτών να έχει λόγο στα πράγματα ταξινομείται ως λαϊκισμός. Με απλούστερη διατύπωση, η διαμόρφωση μιας στρατηγικής για τη χώρα διέρχεται πρωταρχικά από τη σφυρηλάτηση της κοινωνικής της συνοχής στη βάση ενός κοινού οράματος, η οποία έχει ως προαπαιτούμενα τη συμφωνία σε μια κοινή πολιτισμική παιδεία και τη συνάντηση της πολιτικής με την κοινωνική συλλογικότητα. Για την ώρα, η προϋπόθεση αυτή δεν είναι ορατή, καθώς ηγεμονεύει στον πολιτικό ορίζοντα η στρατηγική της αποτροπής μιας συνάντησης της κοινωνίας και της πολιτικής στη βάση του έθνους της κοινωνίας, η στρατηγική της κομματοκρατίας.

Στρατηγική που απογειώθηκε κατά τη «σημίτεια» περίοδο, για να κορυφωθεί με την άνοδο της συριζαίας Αριστεράς στην εξουσία. Εάν η στρατηγική αυτή εδραιωθεί, θα αποτελέσει, κατά τη γνώμη μου, την κατακλείδα της εθνικής παραίτησης της χώρας και από κοντά της ιδεολογικής νομιμοποίησης της «ιμιοποίησής» της.

Πηγή free-sunday.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το πιό ωραίο των τελευταίων ημερών είναι αυτό που λέει πως στην συνάντηση του Πανούλη των Ενόπλων Δυνάμεων με τον προκαθήμενο Jeronimo, ο πρώτος είπε στον δεύτερο:
"Δώσε μου εσύ την εντολή παπά μου, κι εγώ αύριο σου τα γκρεμίζω τα κουμούνια της κυβέρνησης!". 
Και ξεχύθηκαν μετά τον ανασχηματισμό δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, αναλυτές και αν-αληταράδες, να ερμηνεύσουν και να ζυγίσουν τα λόγια του ποιητή, τί ήθελε να πεί, αν ήταν δημοκρατικό, σύννομο και συνταγματικό, καθώς και να δικαιολογήσουν ή να καταδικάσουν ο καθένας απ΄την οπτική γωνία του τον πρωθυπουργό που έφαγε ζωντανό το βόδι του υπουργείου Παιδείας για τα μάτια του Jeronimo.

Και δώστου άλλοι να λένε πως καλά έκανε διότι ο "σύντροφοι και συντρόφισσες" Πάνος πριν την καρέκλα είχε το παρατσούκλι "ο κουμουνιστοφάγος" και θα τους έριχνε με αποτέλεσμα να μείνει ημιτελές το έργο της "αριστερής" κυβέρνησης, άλλοι να λένε πως κακώς έφαγε ζωντανό το ζωντανό, και πως έπρεπε να μείνει πιστός έστω και σε ένα "πιστεύω" του και άλλοι πως ο μικρός Αλέξης δεν ξέρει να παίζει με τρενάκια, αλλά ούτε κι ο χοντρο-Πάνος κάνει για μηχανοδηγός, αλλά μόνο για βατραχάνθρωπος.
Μύλος.

Το blog έχει να πεί σε όλους αυτούς:
Τί λέτε ω πλανημένοι; Είσαστε καθόλου σοβαροί;
Ρε σεις, εδώ ο Πανούλης έχει παραιτηθεί και ξεπαραιτηθεί χίλιες πεντακόσιες εβδομήντα μία φορές.
Τώρα θα έριχνε την κυβέρνηση
Για να μη ξαναδεί καρέκλα στη ζωή του, ούτε στην κουζίνα του σπιτιού του;  
 Όρθιος θα έτρωγε από 'δω κι εμπρός.
Γίνονται αυτά τα πράγματα;

Και καλά ο παπάς. Παπάς είναι, η εμβέλειά του φτάνει μέχρι κανα παγκάρι και κανα φιλόπτωχο, το έφαγε. Αλλά εσείς;
Ρε σεις, τον χόρεψε γιάνκα τον προκαθήμενο ο "κουμουνιστοφάγος".
Ρε σεις, αυτός είναι επαγγελματίας.
Απόφοιτος της Ανωτάτης Κοπριτικής Σχολής Απατεωνιάς (ΑΚΣΑ).

Το περίεργο βέβαια είναι η αντίδραση του μικρού Αλέξη.
Διότι αν ο "σύντροφοι και συντρόφισσες" Πάνος είναι απόφοιτος αριστούχος της ΑΚΣΑ, ο πινόκιο-πρωθυπουργός είναι καθηγητής στην ίδια σχολή!
Οπότε εδώ συμβαίνει ή αυτό που λέει: "έμαθα και μαστορεύω και @αμώ τον μαστορά μου", ή  ο μάστορας βρήκε ευκαιρία και πάτημα τις απειλές του παραγιού για να καθαρίσει λιγάκι το μαγαζί του από ξερά ροκανίδια και στραβωμένες πρόκες.
Το blog πιστεύει πως το δεύτερο είναι πιό κοντά στην πραγματικότητα.

Ο μάστορας Αλέξης, όχι πως είναι κανας σοβαρός μάστορας, αλλά ξέροντας πως έχει να κάνει με έναν μπουχέσα Πανούλη, και έναν επίσης μπουχέσα λαό, έριξε την ζαριά εκ του ασφαλούς. 
Και με τον αστυφύλαξ, και με τον χωροφύλαξ!


Είπαμε: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. 
Όλα είναι όπως κρύβονται πίσω από λόγια, πράξεις, και ερμηνείες.

Και ο Jeronimo;
Αυτός προσπαθεί να μάθει γιάνκα!
Άμα τα καταφέρει, θα φτιάξει και κόμμα. 
Αντιμνημονιακό!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πρόκειται για τον Ιρακινό Abu Walaa που ήταν γνωστός ως ο «ιμάμης χωρίς πρόσωπο»
Στη σύλληψη του Abu Walaa, του «ιμάμη χωρίς πρόσωπο», που θεωρείται ότι είναι το νούμερο 1 του Ισλαμικού Κράτους στη Γερμανία προχώρησε η γερμανική αστυνομία το πρωί της Τρίτης.

Μαζί του στην επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στην Κάτω Σαξονία και τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, συνελήφθησαν άλλα τέσσερα άτομα, στενοί συνεργάτες του 32χρονου.

Ο Abu Walaa κατάγεται από το Ιράκ και, σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ, το πραγματικό του όνομα είναι Ahmad Abdelazziz A. και θεωρείται ότι διαδραμάτιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στο γερμανικό παρακλάδι των τζιχαντιστών.

Η έρευνα για τον 32χρονο είχε ξεκινήσει το φθινόπωρο του 2015 από τη γενική εισαγγελία καθώς στις δύο περιοχές πιστεύεται ότι υπάρχει δίκτυο επιστράτευσης νεαρών μουσουλμάνων και λογιστικής-οικονομικής υποστήριξής τους στα ταξίδια τους στη Συρία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αυστηρή προειδοποίηση των Βρυξελλών στον Ερντογάν 
Καταρρέει η τουρκική λίρα έναντι του δολαρίου 

«Όλα τα κριτικά πνεύματα στην Τουρκία θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η γερμανική κυβέρνηση είναι αλληλέγγυα μαζί τους. Η Γερμανία είναι ανοικτή σε όλους τους πολιτικά διωκόμενους. Μπορούν να ζητήσουν άσυλο στη Γερμανία. Αυτό ισχύει ρητά, όχι μόνο για δημοσιογράφους», τόνισε ο Michael Roth, υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γερμανίας σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Welt.

Ο Roth υπογράμμισε, επίσης, ότι αυτό που συμβαίνει αυτόν τον καιρό στην Τουρκία δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την αντίληψη την οποία έχει η γερμανική κυβέρνηση για τις ευρωπαϊκές αξίες, το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία και την ελευθερία του Τύπου.

Ο σοσιαλδημοκράτης υφυπουργός είπε επίσης ότι η αναμενόμενη, σήμερα Τετάρτη, έκθεση προόδου των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία θα είναι αρνητική. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα κάνει έναν πολύ νηφάλιο, πολύ σαφή και πολύ κριτικό απολογισμό του τι δεν προχωρά καλά στην Τουρκία ή τι δεν λειτουργεί καθόλου. Και είναι δυστυχώς πάρα πολλά αυτά» όπως είπε χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα.

Εν τούτοις, ο Michael Roth τάχθηκε κατά της διακοπής των διαπραγματεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία διότι «έτσι θα άφηνε μόνους τούς Τούρκους, οι οποίο είναι προσανατολισμένοι προς τη Δύση».

Αυστηρή προειδοποίηση Βρυξελλών προς την Άγκυρα

Αυστηρή προειδοποίηση απευθύνει η Ευρωπαϊκή Ενωση προς την Τουρκία ζητώντας από την Αγκυρα «να επιστρέψει σε μία αξιόπιστη δημοκρατική διαδικασία, να προστατεύσει τη δημοκρατία, να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και να επαναλάβει τον πολιτικό διάλογο με την αντιπολίτευση», χαρακτηρίζοντας «εξαιρετικά ανησυχητικές» τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα.

«Η Ευρωπαϊκή Ενωση και τα κράτη μέλη της επαναδιατυπώνουν την καταδίκη της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, και παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζουν την ανάγκη για την Τουρκία να αναλάβει κατ΄αναλογίαν δράση, καλεί την Τουρκία να προστατεύσει την κοινοβουλευτική της δημοκρατία, περιλαμβανομένου του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, των θεμελιωδών ελευθεριών και του δικαιώματος όλων σε δίκαιη δίκη, επίσης κατ΄εφαρμογήν των δεσμεύσεών της ως υποψήφιας προς ένταξιν χώρας (στην ΕΕ)», αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι.

«Με βάση τα παραπάνω, η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι χώρες μέλη της θα συνεχίσουν να παρακολουθούν στενά και να αξιολογούν την κατάσταση και είναι έτοιμες να συνεχίσουν τον πολιτικό διάλογο με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα, εντός του υπάρχοντος πλαισίου», αναφέρεται επίσης στην ανακοίνωση.

Δραματική υποχώρηση της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου

Αν στην περίπτωση της Βρετανίας η αντιπολίτευση σε ένα «σκληρό» Brexit είναι η συναλλαγματική ισοτιμία της στερλίνας με το δολάριο, στην περίπτωση της Τουρκίας η αντιπολίτευση στον ολοένα και πιο αυταρχικό Ερντογάν είναι η ισοτιμία της λίρας με το αμερικανικό νόμισμα. Χθες η τουρκική λίρα υποχώρησε σε νέο επίπεδο ρεκόρ έναντι του δολαρίου, ενώ το κόστος δανεισμού του τουρκικού Δημοσίου είναι πλέον το υψηλότερο από κάθε άλλης αναπτυσσόμενης χώρας (εκτός Λατινικής Αμερικής).

Βέβαια δεν είναι καθόλου σαφές ότι οι επενδυτές απεχθάνονται τα αυταρχικά καθεστώτα και γι’ αυτό παίρνουν αποστάσεις από τουρκικά περιουσιακά στοιχεία. Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν την περασμένη Παρασκευή την ηγεσία και τους 11 βουλευτές του αριστερού κουρδικού κόμματος HDP, ενώ στις αρχές της εβδομάδας είχαν συλλάβει πολλά ηγετικά στελέχη της ιστορικής εφημερίδας «Τζουμχουριέτ». Υπάρχουν πολλοί ακόμη παράγοντες που επηρεάζουν τους επενδυτές: από την επερχόμενη αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων δανεισμού τον Δεκέμβριο μέχρι τον υψηλό πληθωρισμό στην Τουρκία και την επιδείνωση των σχέσεων Αγκυρας-Βρυξελλών.

Η κατάσταση στην Τουρκία «θα επιδεινώνεται συνεχώς, καθώς πλήττεται η δημοκρατία στη χώρα», λέει στο Bloomberg ο κ. Κρίστιαν Μάτζιο, επικεφαλής αναλυτής αναδυόμενων αγορών στην TD Securities στο Λονδίνο. «Οι επενδυτές επενδύουν σε καθεστώτα που ήδη ήταν αυταρχικά, όχι σε αυτά που ξαφνικά απορρίπτουν τη δημοκρατία», λέει. Η τουρκική λίρα είχε υποχωρήσει κατά 1,5% έναντι του δολαρίου την περασμένη Παρασκευή, ενώ χθες υποχώρησε ακόμη περισσότερο κατά 0,60%, με την ισοτιμία να διαμορφώνεται στις 3,1764 λίρες ανά δολάριο. Η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου αυξήθηκε χθες κατά πέντε μονάδες βάσης στο 10,25%, από 8,85% την παραμονή του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Δεν είναι μόνον η διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών από τον κ. Ερντογάν που προβληματίζει τους επενδυτές. Ο πληθωρισμός εξακολουθεί να κινείται σε υψηλά επίπεδα, ενώ πλέον είναι εμφανές ότι η κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να αντισταθεί στις πολιτικές πιέσεις για χαμηλά επιτόκια δανεισμού.

Η αναταραχή του καλοκαιριού έχει πλήξει καίρια τον τουρκικό τουρισμό και έχει αναγκάσει την Αγκυρα να μειώσει πολύ την πρόβλεψή της για ανάπτυξη. Παράλληλα, η Τουρκία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εισροή ξένων κεφαλαίων, ώστε να χρηματοδοτεί το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της, και η επερχόμενη αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων θα μπορούσε κάλλιστα να κατευθύνει ορισμένα από αυτά τα κεφάλαια προς τις ΗΠΑ.



ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία δεν θ΄ αφήσει ανεπηρέαστη την ΜΙΤ, η οποία δέχτηκε σκληρότατη κριτική για την αδυναμία (;) της να προβλέψει την εξέλιξη.

Το Al-Monitor.com δημοσιεύει ένα ρεπορτάζ για τις αλλαγές που ήδη έχουν γίνει στην ΜΙΤ. Οι πληροφορίες όπως αναφέρει το ρεπορτάζ προέρχονται μέσα από την τουρκική μυστική υπηρεσία.

Ποιες είναι οι αλλαγές που αποφασίστηκαν στις 4 Νοεμβρίου:
  • Μέχρι τώρα η ΜΙΤ ήταν χωρισμένη σε τέσσερα τμήματα. Τώρα θα έχει έξι. Όλα θα ελέγχονται από πολιτικό προϊστάμενο.
  • Ποιες θα είναι οι ευθύνες των δύο νέων τμημάτων;
    Το ένα θα αναλάβει τον συντονισμό με τους υπόλοιπους κρατικούς θεσμούς.
    Το δεύτερο έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Σε ελεύθερη μετάφραση θα είναι το “τμήμα ειδικών αποστολών”. Όπως αναφέρει το Al-Monitor στο ρεπορτάζ του με την τουρκική εμπλοκή σε Συρία και Ιράκ να επεκτέινεται, όλοι μπορούν να φανταστούν τι θα κάνει αυτό το “τμήμα ειδικών αποστολών”.
  • Οι υπόλοιποι τέσσερις κλάδοι που θα ελέγχονται ο καθένας από ξεχωριστό πολιτικό προϊστάμενο, έχουν να κάνουν με τις πληροφορίες ασφαλείας, στρατηγικές πληροφορίες, πληροφορίες και διαδίκτυο και την εσωτερική διοικητική λειτουργία της ΜΙΤ. Ο τελευταίος κλάδος είναι και ο μόνος που δεν έχει επιχειρησιακές αρμοδιότητες.
  • Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στον κλάδο στρατηγικών πληροφοριών γιατί αυτός θα διαχειρίζεται όλες τις πληροφορίες από το εξωτερικό.
  • Ο κλάδος “ειδικών αποστολών” θα έχει στην ευθύνη του και “παραστρατιωτικές επιχειρήσεις”
  • Ο κλάδος που έχει να κάνει με τις πληροφορίες από το διαδίκτυο και τον κυβερνοπόλεμο ανατίθεται στην ευθύνη του Cemalettin Celik, ο οποίος πριν μερικές μέρες ήταν στην Αθήνα και μας έκανε… μάθημα για τη Θράκη και τα τζαμιά που πρέπει να φτιάξουμε. Η φιλοδοξία που υπάρχει είναι αυτός ο κλάδος να “μοιάσει” όσο το δυνατόν περισσότερο στην αμερικανική CIA!
  • Ένας ακόμη Celik, ο Yavuz Celik (σ.σ πρόκειται απλά για συνωνυμία) αναλαμβάνει επίσης κομβικό ρόλο στην ΜΙΤ. Θα αναλάβει τις “διοικητικές υπηρεσίες” που υποθέτουμε ότι θα… παρακολουθούν όλους τους άλλους εντός ΜΙΤ.
Μια αξιοπρόσεκτη διαπίστωση είναι ότι ο διοικητής της ΜΙΤ Χ. Φιντάν ενώ είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση λόγω της αποτυχίας να ενημερώσει εγκαίρως για το πραξικόπημα, φαίνεται ότι βρήκε τρόπο να πείσει το καθεστώς Ερντογάν ότι επρόκειτο για “άτυχη στιγμή” κι όχι για κάτι ύποπτο.

Το Al-Monitor συμπεραίνει ότι η νέα δομή της ΜΙΤ δείχνει ότι θα έχει ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή στη Συρία και στο Ιράκ. Και στη Θράκη θα προσθέταμε εμείς…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολύ αργά ήρθαν τα δάκρυα του Νίκου Φίλη. Οταν έγινε η εξωφρενική αποκάλυψη ότι ο Καμμένος ζήτησε από τον Ιερώνυμο να του πει αν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση (!), ουδείς αντέδρασε. Όταν ο Καμμένος τους αποκαλούσε «συντρόφους», χασκογελούσαν...

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

14 Οκτωβρίου, συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Από το βήμα ο Πάνος Καμμένος εξαπολύει εκείνο το μνημειώδες «συντρόφισσες και σύντροφοι» (εδώ). Γέλια και ευθυμία από κάτω. Τους άρεσε. Στον Αλέξη Τσίπρα σίγουρα, ο τηλεοπτικός φακός τον έπιασε να γελάει πλατιά.  Υποθέτω ότι  θα υπήρχαν και κάποιοι που θα δάγκωσαν τα χείλη τους. Ελάχιστοι τόλμησαν να ψελλίσουν δυο λόγια αντίρρησης.

2 Νοεμβρίου. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επιβεβαιώνει ότι ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος του είπε πώς θα ρίξει την κυβέρνηση, αν του το ζητήσει, για το θέμα των Θρησκευτικών. Η ανατριχιαστική αυτή αποκάλυψη είχε γίνει λίγες μέρες πριν. Ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη φορά αντέδρασε κάποιος από την κυβέρνηση.

Απόλυτη σιωπή για μια αδιανόητη ενέργεια ενός υπουργού. Ο Καμμένος ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο να του πει αν πρέπει να ανατρέψει την κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει ως ιδιότυπη πραξικοπηματική ενέργεια. Η αποκάλυψη δεν συγκίνησε κανέναν κυβερνητικό. Αντίθετα,ο δράστης έγινε δεκτός με «συντροφιλίκια» στο αριστερό συνέδριο.
7 Νοεμβρίου. Ο αποπεμφθείς Νίκος Φίλης, συγκινημένος και συγχυσμένος, μίλησε για «συμβόλαιο πολιτικού θανάτου του», με εκτελεστή τον Αρχιεπίσκοπο. Δεν έχει άδικο. Αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια. Ο Αρχιεπίσκοπος ήταν ο εμπνευστής, ο Καμμένος ο υποστηρικτής και ο Τσίπρας ο εκτελεστής του «συμβολαίου εκτέλεσής του».

Μίλησε ακόμα ο Φίλης για «πρόθυμους πολιτικούς παράγοντες» να ρίξουν την κυβέρνηση, αν το ζητούσε ο Αρχιεπίσκοπος. Πάλι ο αποπεμφθείς υπουργός δεν τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν είναι κάποιοι «πολιτικοί παράγοντες». Πάνος Καμμένος είναι το όνομά του. Αυτός απείλησε να ρίξει την κυβέρνηση μέσω του Αρχιεπισκόπου. Αυτός απαίτησε από τον Πρωθυπουργό να διώξει τον υπουργό Παιδείας και ο Πρωθυπουργός υπέκυψε. Είναι ο «σύντροφος» Πάνος Καμμένος.

Πράγματι, έχει δίκιο ο Φίλης. Αυτά που έγιναν με τον Καμμένο και τον Ιερώνυμο ξεπερνούν τους πάντες, είναι θέμα δημοκρατίας. Και ευτυχώς που ο Ιερώνυμος συγκρατήθηκε και δεν είπε στον Καμμένο: «Ρίξ’ την, Πάνο».

Θλιβερά πράγματα, αναμφισβήτητα. Όμως, είναι πολύ αργά για δάκρυα. Το «συμβόλαιο εκτέλεσης του πολιτικού θανάτου» (του Φίλη) το συνέταξαν ο Ιερώνυμος και ο Καμμένος, αλλά το υπέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας. Ο οποίος επιβράβευσε στον ανασχηματισμό τον Καμμένο, τον υπουργό και συγκυβερνήτη, που ήταν πρόθυμος να ρίξει την κυβέρνησή του, αν του το ζητούσε ο Αρχιεπίσκοπος.

Αυτές οι εξελίξεις δεν μπορεί παρά να προκαλούν θλίψη και ανησυχία σε κάθε πολίτη που πιστεύει στις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Προφανώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τον Πρωθυπουργό, τους υπουργούς και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε θλίβονται ούτε ανησυχούν.

Γι’ αυτό και η χθεσινή «έκρηξη» του Νίκου Φίλη δεν βρήκε καμιά ανταπόκριση στους συντρόφους του. Γι’ αυτό ο άλλος «σύντροφός» τους, ο Πάνος Καμμένος , θα χαμογελούσε σαρδόνια την ώρα που τον άκουγε.

Εκεί καταντήσαμε, δυστυχώς.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα χρόνια του Μνημονίου, είδαμε και γνωρίσαμε τους σπουδαιότερους πολιτικούς οπορτουνιστές. Παρτάκηδες τους λέει ο απλός λαός.

Είδαμε απίστευτους τύπους να φτιάχνουν καριέρα πουλώντας φούμαρα και άλλους να ηγούνται της πατρίδας χτίζοντας επάνω στη δυστυχία του λαού.

Γνωρίσαμε τον Γιώργο Παπανδρέου τον Matrix του αθλητισμού και της ανοησίας, που σε συνεννόηση με τον Στρος Καν, παρέδωσε την Ελλάδα στα ξένα funds και την υποδούλωσε για 100 χρόνια.

Ξαναθυμηθήκαμε τον Αντώνη Σαμαρά, τον γνωστό πολιτικό τυχοδιώκτη που από αντιμνημονιακός έγινε φανατικότερος του Μνημονίου και αντί να στείλει τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ στο ειδικό δικαστήριο για εσχάτη προδοσία συγκυβέρνησε μαζί του.

Ψεκαστήκαμε από τον Πάνο Καμμένο που ένιωσε φυσικός συνεχιστής της αντιμνημονιακής δεξιάς (αφού ο Σαμαράς έγινε τελείως ΠΑΣΟΚ) με αποκορύφωμα τη συνεργασία του με τον ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία και μόνο.

Μαγευτήκαμε από τον ξιπασμένο Φώτη Κουβέλη που αρνήθηκε να στηρίξει τα Μνημόνια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για να παρακαλάει στη συνέχεια να υπογράψει κάποιο του ΣΥΡΙΖΑ, με αντάλλαγμα έστω και τη θέση μετακλητού υπαλλήλου σε κάποιο υπουργείο του Τσίπρα.

Ανατριχιάσαμε με τον Άδωνι Γεωργιάδη, που από αθλιότερος δημόσιος υβριστής της ΝΔ, του Σαμαρά και του Μητσοτάκη κατάφερε να γίνει πρωτοπαλίκαρο του πρώτου και αντιπρόεδρος του δευτέρου.

Λατρέψαμε την Θεοδώρα Τζάκρη, που έχει στην καρδιά της την Prada, σε όποιο κόμμα και αν βρίσκεται όποιο μνημόνιο και αν υπογράφει. Φτάνει να είναι υπουργός.

Ερωτευτήκαμε όλους εκείνους τους αναρίθμητους ΠΑΣΟΚους, που με λαχτάρα πήδηξαν από το μνημονιακό καράβι του Γιωργάκη για να ανέβουν στο τρισχειρότερο του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να παραμείνουν στην εξουσία, για πάντα…

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, από όλους αυτούς τους φανταστικούς ήρωες που έσπευσαν να σώσουν την Ελλάδα και πρωτίστως την πάρτη τους.

Σε αυτή τη συνομοταξία των πολιτικών αρπακτικών ανήκει και ο νέος υπουργός υπΑνάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο οποίος φοβούμενος πως θα έχει την κατάληξη του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη, ξεροκατάπιε το αφήγημά του για παράλληλο νόμισμα, αυτό που ανέπτυσσε ανέξοδα και τυχοδιωκτικά προκειμένου να γίνει γνωστός και λατρεμένος του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, ο κ. Παπαδημητρίου, προκειμένου να αποδομήσει τον ίδιο του τον εαυτό και να πείσει φυσικά τους δανειστές και τον αρχηγό του Τσίπρα, έφτασε να παραδεχθεί κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου από τον άλλο «πετυχημένο» της υπΑνάπτυξης Γ. Σταθάκη, πως ως καθηγητής όσα έλεγε περί παράλληλου νομίσματος ήταν «μ….ί.ς» για να περνά η ώρα…

Με Παπαδημητρίου, Αχτσιόγλου και λοιπούς μετανοημένους πρώην θεωρητικούς – επαναστάτες και νυν υπαλλήλους της Τρόικα, θα κάνουμε δουλειές ως χώρα.

Με αυτούς τους ανεκδιήγητους τύπους θα προχωρήσουμε, όσο δεν δημιουργείται το αντίπαλο δέος.

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

«Την προηγούμενη εβδομάδα οργανώθηκε και εκτελέστηκε σε βάρος μου ένα συμβόλαιο θανάτου, με τη συνέντευξη που έδωσε ο κ. Ιερώνυμος στον ΣΚΑΪ. Εκεί ζητήθηκε η καθαίρεση του προβληματικού υπουργού Παιδείας». Η παραπάνω πρωτοφανής στα χρονικά, αδιανόητη δήλωση του μέχρι προχθές υπουργού Παιδείας Φίλη, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έπραξε ορθότατα, αν και καθυστερημένα, αποπέμποντάς τον.

Ουδέποτε στο παρελθόν υπουργός έχει μιλήσει κατ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνον σχετικά με το ίδιο το γεγονός της αποπομπής του, αλλά, ακόμα περισσότερο, αναφερόμενος με τέτοια λόγια σε έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί έναν θεσμό και μάλιστα αυτής της σημασίας για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Ακόμα ειδικότερα, όταν πρόκειται για έναν Αρχιεπίσκοπο που έχει προσφέρει τα μέγιστα, χωρίς φραμπαλάδες, σε όλα τα χρόνια της κρίσης και που αποτελεί την προσωποποίηση των ήπιων τόνων και του πνεύματος ενότητας και αλληλεγγύης.

Το απύθμενο μίσος που κλείνουν μέσα τους αυτά τα λόγια, θα ήταν πολύ σοφότερο και χρησιμότερο, αν ο πρώην υπουργός το μετέτρεπε σε αυτοκριτική.

Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι έννοια άγνωστη για έναν αριστερό τέτοιου διαμετρήματος και κοσμοαντίληψης.

Όταν κάποιος, την ώρα που έχει την ευθύνη του υπουργού Παιδείας, θεωρεί ότι επειδή πήρε πέντε ψηφαλάκια μπορεί με μία διαταγή να διαστρεβλώσει την ιστορία ενός ολόκληρου λαού, την οποία με σεβασμό μελετούν στα πέρατα της γης, και να… βγάλει ακόμα και τον Μέγα Αλέξανδρο από το κάδρο της, η μεγαλομανία είναι πλέον λέξη που δεν αρκεί για να περιγράψει την κατάστασή του.

Και όταν κάποιος από αυτή τη θέση πιστεύει ότι μπορεί να… νουθετεί τους νέους γονείς να μην αποκαλούν τα κοριτσάκια τους «πριγκίπισσες» γιατί αυτό δεν ταιριάζει στη σταλινική κουλτούρα του, τότε έχει φτάσει ένα βήμα ακόμα παραπέρα: όπως κοινώς λέγεται «το χει κάψει»…

Ευτυχώς ο Τσίπρας απάλλαξε την Ελλάδα από αυτόν τον υπουργό. Η τοποθέτησή του σε αυτό το υπουργείο υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα και βαθύτερα σφάλματά του. Οφείλει κανείς ευθαρσώς να του αναγνωρίσει ότι, επιτέλους, το διόρθωσε.

Οσο για τον ίδιο το Φίλη, ας αφήσει καλύτερα στην άκρη αυτές τις ακραίες δηλώσεις μίσους και ας μην απελπίζεται.

Λέγεται ότι άνοιξε θέση υπουργού στη Βόρεια Κορέα – κάποιον εκτέλεσε λένε ο εκεί πρόεδρος την περασμένη εβδομάδα.

Ας στείλει βιογραφικό. Σίγουρα τους κάνει…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε απάντηση του δικού της αποκλεισμού από τις προεδρικές των ΗΠΑ

Διπλωματική διακοίνωση στις αμερικανικές Αρχές, με την οποία τις ενημερώνει ότι δεν θα επιτραπεί σε αμερικανούς διπλωμάτες να παρακολουθήσουν τις επόμενες ρωσικές εκλογές, έστειλε το υπουργείο Εσωτερικών της Ρωσίας, σύμφωνα με το πρακτορείο RIA.

Με αυτόν τον τρόπο, όπως φέρεται να δήλωσε στο RIA ο ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριάμπκοφ, απαντά η Μόσχα στον αποκλεισμό των ρώσων διπλωματών από τις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών της Τρίτης, για πιθανές παραβιάσεις.

Και όσοι βιαστούν να προχωρήσουν σε θεωρίες συνωμοσίας ως προς την "ποιότητα" των ρωσικών εκλογών, καλό θα είναι να απαντήσουν στην στάση των ΗΠΑ (αποκλεισμός ρώσων παρατηρητών) και στην ποιότητα των αμερικανικών εκλογών. Αν το συμπέρασμα είναι πως οι εκλογές τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Ρωσία είναι διαβλητές, τότε... πολλοί θα πρέπει να σιωπήσουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν αρχίσει να ψηφίζουν, σήμερα Τρίτη, σε μια από τις πιο κρίσιμες, πιο βρώμικες και χαμηλού επιπέδου προεδρικές εκλογές στην ιστορία του Αμερικανικού Έθνους.

Το γεγονός ότι αυτή η εκλογική διαδικασία χαρακτηρίζεται βρώμικη και χαμηλού επιπέδου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ότι οι δυο βασικοί διεκδικητές η Hillary Clinton και ο Donald Trump, είναι οι χειρότεροι υποψήφιοι για την προεδρία στην ιστορία των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα με το γεγονός αυτό, η προεκλογική εκστρατεία, και όλα συνέβησαν κατά τη διάρκειά της, ειδικά με το μπάχαλο των ερευνών του FBI, για το σκάνδαλο των email της κας Clinton, κατάφεραν να πλήξουν σε θεσμικό επίπεδο μια υπηρεσία η οποία παραδοσιακά αποτελούσε καθησυχαστικό παράγοντα για απόδοση δικαιοσύνης στα μάτια των Αμερικανών Πολιτών. Ο χειρισμός του Διευθυντή του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI), James Comey, στην υπόθεση αυτή έπληξε ανεπανόρθωτα το κύρος αυτού του θεσμού, αλλά και το κύρος του συστήματος διακυβέρνησης των ΗΠΑ, με απρόβλεπτες για το μέλλον της χώρας διαστάσεις.

Και βέβαια δεν θα μπορούσε να παραβλέψει κανείς, τη μονόπλευρη αντιμετώπιση του ενός εκ των δυο υποψηφίων, του Donald Trump, από το σύνολο του συστήματος σε όλες του τις κατηγορίες. Κυβέρνηση, χρηματοπιστωτικό σύστημα, σύστημα μέσων μαζικής ενημέρωσης, ξένες κυβερνήσεις, και κυρίως (καταστρατηγώντας κάθε παράδοση) από τον εν ενεργεία Αμερικανό Πρόεδρο, Barack Obama, που στάθηκαν με μένος απέναντι στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων.

Όλα αυτά όμως έχουν καταγραφεί και θα κριθούν από την ιστορία, αλλά και από τα γεγονότα της επόμενης ημέρας , που πολύ φοβάμαι μας επιφυλάσσει περισσότερο δυσάρεστες εξελίξεις ειδικά εάν το αποτέλεσμα είναι οριακό. Εξελίξεις που μπορούν να περιλαμβάνουν έντονη κοινωνική αναταραχή μέχρι, τη σχεδόν βέβαιη, πολιτική σύγκρουση με το Κογκρέσο, (εάν διατηρήσουν την πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία οι Ρεπουμπλικάνοι) στην περίπτωση εκλογής της κας Clinton.

Σε κάθε περίπτωση ένας εκ των δυο κάκιστων διεκδικητών θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Αυτόματα το ερώτημα που τίθεται είναι τι σημαίνει για την Ελλάδα η εκλογή Clinton και τι η εκλογή Trump;

Εκ των δυο υποψηφίων η κα Clinton έδωσε ένα κείμενο θέσεων στην Ελληνική Ομογένεια, αναφορικά με τα θέματα που απασχολούν Ελλάδα και Κύπρο. Ο κ. Trump από την άλλη πλευρά, όντας μη παραδοσιακός πολιτικός, δεν έχει καταθέσει κάτι επίσημα.

Στο κείμενο των θέσεων της η υποψήφιος των Δημοκρατικών, περιορίζεται σε εξαγγελίες γενικού περιεχομένου, χωρίς να προσθέτει τίποτα νέο και τίποτα που να την δεσμεύει ουσιαστικά.

Αναφέρεται σε αυτό που λέει ο κ. Obama συνεχώς, την ανάγκη μεταρρυθμίσεων (δηλαδή του ΔΝΤ), σημειώνοντας, “Η Χίλαρι υποστηρίζει τις προσπάθειες της Ελλάδας για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής σταθερότητας, την εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας και την επανεκκίνηση της ανάπτυξης. Και πιστεύει ακράδαντα ότι η Ευρωζώνη θα πρέπει να συνεχίσει να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για να κρατήσει ανέπαφη τη νομισματική της ένωση. Η Hillary θα συνεχίσει να υποστηρίζει τις προσπάθειες της Ελλάδας και των πιστωτών της να βρουν λύσεις ώστε η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις οικονομικές της υποχρεώσεις, ενώ θα προσφέρεται μια πορεία προς την οικονομική ανάκαμψη μέσω της ελάφρυνσης του χρέους”.

Για το Αιγαίο και τις αναθεωρητικές προθέσεις της Τουρκίας η υποψήφιος των Δημοκρατικών δεν έχει καμία σημαντική αναφορά και για το Κυπριακό επαναλαμβάνει την κλασσική επωδό από την εποχή των Κυβερνήσεων του συζύγου της, Προέδρου, Bill Clinton, “Η Hillary υποστηρίζει σθεναρά τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συνολικής διευθέτησης για την επανένωση την Κύπρου ως μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Υποστηρίζει τις κυπριακής ηγεσίας διαπραγματεύσεις υπό τη διευκόλυνση των Ηνωμένων Εθνών ως την καλύτερη μέθοδο για να επιτευχθεί μια ακριβοδίκαιη και βιώσιμη λύση. Η Χίλαρι βλέπει την Κύπρο ως στρατηγικό εταίρο των Ηνωμένων Πολιτειών και εκτιμά τη στενή συνεργασία μας με την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προώθηση των κοινών διατλαντικών προτεραιοτήτων μας”.

Στο θέμα του Κυπριακού θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η κα Clinton θα πιέσει δυναμικά τη τουρκοβαρή λύση που προωθεί σήμερα το State Department, αφού εκ των βασικών σχεδιαστών της είναι η νυν Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών, Victoria Nuland, στενής συνεργάτης της κας Clinton όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών του Barack Obama. Η κα Nuland, θεωρείται βέβαιο ότι θα αναβαθμιστεί από την κα Clinton και θα είναι εκ των βασικών μελών στην ομάδα εξωτερικής πολιτικής της.

Το γεγονός ότι ο κ. Trump δεν έχει καταγράψει γραπτώς τις θέσεις του στα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος και στο Κυπριακό, δεν θα πρέπει να θεωρείται απαραίτητα αρνητικό. Αντιθέτως δίνει τη δυνατότητα, στην περίπτωση που είναι αυτός ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, σε Αθήνα και Λευκωσία να παρουσιάσουν θέσεις που θα ευνοούν τα εθνικά συμφέροντα, από μηδενική βάση σε ένα Πρόεδρο ο οποίος δεν θα διακατέχεται από τις αγκυλώσεις της παραδοσιακής διπλωματίας του State Department. Αγκυλώσεις που γέρνουν σαφώς προς την πλευρά της Άγκυρας, γεγονός που δεν επιδέχεται καμιάς αμφιβολίας.

Ακόμη και στην περίπτωση που έχουμε Πρόεδρο Trump, η ευκαιρία αυτή θα είναι άνευ σημασίας εάν η Αθήνα και η Λευκωσία δεν έχουν καλά τεκμηριωμένες θέσεις και στρατηγική να παρουσιάσουν. Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας δεν είχαν, δεν έχουν και δεν πρόκειται να έχουν. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το πρόβλημα παρουσίας και επιρροής της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ουάσιγκτον.

Το συμπέρασμα όλων αυτών που αναφέρονται παραπάνω είναι σαφές. Στην ουσία καμία δεν είναι η διαφορά για την Ελλάδα και την Κύπρο, από το ποιος εκ των δυο διεκδικητών του Λευκού Οίκου, θα κάτσει στο Οβάλ Γραφείο στις 20 Ιανουαρίου, του 2017. Στην περίπτωση Trump, υπάρχει ένας μικρός φεγγίτης ευκαιρίας, αλλά η μετουσίωση της ευκαιρίας σε κέρδος επαφίεται στη ύπαρξη στρατηγικής και συγκεκριμένου σχεδίου από την Ελλάδα, κάτι που δυστυχώς δεν υπάρχει και δεν διαφαίνεται προοπτική να υπάρξει, ειδικά όταν η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται υπό τον ζυγό των μνημονίων, έρμαιο των συμφερόντων των δανειστών που στο χρηματιστήριό τους αξιολογούν πολύ πιο ακριβά την απολυταρχική Τουρκία.

Κλείνοντας αυτή την ανάλυση για τις προοπτικές της επόμενης ημέρας των Προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ για την Ελλάδα, με βάση ποιος θα είναι Πρόεδρος, είναι αναγκαίο να επανέλθουμε σε αυτά που αναφέρθηκαν στην αρχή, τονίζοντας ότι η διαφαινόμενη πολιτική και κοινωνική κρίση στο εσωτερικό των ΗΠΑ μετά το οποιοδήποτε αποτέλεσμα (περισσότερο στην περίπτωση εκλογής Clinton), είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη.

Η απώλεια αξιοπιστίας της Προεδρίας των ΗΠΑ εσωτερικά αλλά και διεθνώς, σε μια στιγμή που ο πλανήτης βρίσκεται σε αναταραχή, η ευρύτερη περιοχή μας είναι σχεδόν εμπόλεμη ζώνη, και η Τουρκία κυβερνάται από ένα απολυταρχικό καθεστώς, μόνο προάγγελος δυσμενών εξελίξεων μπορεί να χαρακτηριστεί.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου