Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Φεβ 2017


O μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της – την οποία συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους, μαζί με τον εκφοβισμό που επιχειρείται μέσω της γειτονικής μας χώρας.
«Η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων με νέα, καθώς επίσης με συνεχώς μεγαλύτερες επιβαρύνσεις, οδηγεί στην καταστροφή και στο χάος – μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, οι οποίες θα ξεσπάσουν νομοτελειακά όταν οι Έλληνες χάσουν τα πάντα, αδυνατώντας πλέον ακόμη και να επιβιώσουν» (πηγή).
Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου 

Θέλω να υπενθυμίσω με τη σειρά μου πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την Ελλάδα – ενώ όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Η πατρίδα μας έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, καθώς επίσης πολιτισμικής της κατάρρευσης – ενώ δεν υπάρχει κανένα απολύτως κόμμα που να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με όλα αυτά τα προβλήματα.

Εκτός αυτού, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο να μετατραπεί σε μία αποικία των δανειστών της στο διηνεκές αλλά, επίσης, απειλείται όσο ποτέ μέχρι σήμερα η εδαφική της ακεραιότητα – από πολλές διαφορετικές πλευρές.

Μόνο εάν συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, τη θλιβερή κατάσταση, στην οποία έχουμε οδηγηθεί, ίσως υπάρξει μία αμυδρή ελπίδα για το μέλλον – αφού, μόνο υπό αυτήν την προϋπόθεση ενεργοποιείται ολόκληρο το Έθνος απέναντι στους κινδύνους, ενώνεται και κυριολεκτικά μεγαλουργεί.

Εάν όχι, η κατάρρευση δυστυχώς ολοκληρώνεται και το Έθνος διαλύεται ολοσχερώς, καταλήγοντας στα σκουπίδια της ιστορίας – λεηλατημένο, εξαθλιωμένο και ανίκανο να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις που το ωθούν στην εξαφάνιση του.

Ως εκ τούτου, θεωρώ σωστό να προειδοποιήσω τους Έλληνες ότι, πρέπει να πάψουν πια να έχουν ψευδαισθήσειςπιστεύοντας πως η χώρα θα επανέλθει σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης, με πρόγραμμα τα μνημόνια και με έλεγχο τήρησης τους τις αξιολογήσεις.

Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον, όταν επιβάλλονται νέοι φόροι, καθώς επίσης καινούργιες επιβαρύνσεις στο ασφαλιστικό, ενώ την ίδια στιγμή έχει καταστραφεί εντελώς ο παραγωγικός της ιστός. Πόσο μάλλον με νέες μειώσεις των δημοσίων δαπανών, οι οποίες προκαλούν διπλάσια πτώση του ΑΕΠ, σχετικά με τους φόρουςενώ η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών έχει σχεδόν μηδενισθεί και το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν επίσης να ελπίζουν ότι, με νέες εκλογές, καθώς επίσης με μία καινούργια κυβέρνηση, θα λυθούν τα προβλήματα τους – αφού, εκτός του ότι θα πρόκειται για μία επανάληψη του πειράματος της διετίας 2012-2014, όπου ως γνωστόν θεωρείται ως ο ορισμός της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν, οι συνθήκες είναι κατά πολύ δυσμενέστερες από τότε.

Ακόμη χειρότερα όταν το ευρύτερο περιβάλλον της πατρίδας μας, ολόκληρος ο πλανήτης δηλαδή και όχι μόνο η Ευρώπη, ευρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού (ανάλυση), απειλούμενος από αλλεπάλληλα κραχ που θα τον βύθιζαν στο χάος – γεγονός που σημαίνει ότι, αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει μία καταστροφική πυρκαγιά, με συνέπειες που είναι αδύνατον να προβλεφθούν.

Περαιτέρω, αυτοί που θεωρούν πως η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο (όλοι εμείς εδώ πιστεύουμε πως θα έχει ανάγκη από 5ο, 6ο κοκ., αφού δεν βλέπουμε πώς θα χρηματοδοτούταν από τις αγορές), πιθανότατα δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις διαθέσεις των δανειστών – με την έννοια πως αμφιβάλλουμε πάρα πολύ, σχετικά με το εάν θα είναι πρόθυμοι να μας δώσουν επί πλέον χρήματα, κυρίως επειδή δεν θα έχουν πια κανένα συμφέρον.

Αντίθετα, κάποια στιγμή θα τους συμφέρει (2018) η μετάβαση της χώρας μας στη  δραχμή, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η μετατροπή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους – δηλαδή, σε χαμηλού κόστους εργαζομένους της γερμανικής και λοιπής βιομηχανίας. Επίσης για να μπορούν να αγοράσουν όλα όσα «πάγια» θα έχουν απομείνει (ακίνητα, οικόπεδα, νησιά, επιχειρήσεις κλπ.), έναντι υποτιμημένων δραχμών – οπότε να επιστρέψει η Ελλάδα σε πορεία ανάπτυξης, από την οποία όμως δεν θα έχουμε πια κανένα απολύτως όφελος όλοι εμείς οι ιθαγενείς.

Το άρθρο μου αυτό δεν είναι απαισιόδοξο, αφού πιστεύω πως ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της – την οποία συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους, μαζί με τον εκφοβισμό που επιχειρείται μέσω της γειτονικής μας χώρας.

Τη συντηρεί επίσης η κυβέρνηση, όπως και τα άλλα πολιτικά κόμματα εξουσίας, επειδή φοβούνται την τιμωρία, εάν ξυπνήσουν οι Έλληνες και αντιδράσουν. Η ελπίδα αυτή, καθώς επίσης η εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικρατεί στην Ελλάδα, είναι δηλητήριο για το μέλλον μας – οπότε δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως απόρροια της απώλειας της δύναμης ενός κράτους να εκδίδει το δικό του νόμισμα, δεν χάνεται μόνο ο καθορισμός της ελεύθερης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά φθείρεται και η εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και ο θεσμός της Δημοκρατίας

Από τον Σπύρο Λαβδιώτη, οικονομολόγο-συγγραφέα

Το εβδομαδιαίο δελτίο για την ελληνική οικονομία του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) σε πρόσφατη έκθεσή του (9 Φεβρουαρίου 2017) 1 χαρακτηρίζει την έξοδο της χώρας από το ευρώ ως αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη και ανέφικτη.

Ο αναγνώστης με φοβερή έκπληξη διαπιστώνει ότι οι συντάκτες του δελτίου με περισσή αναλγησία, μεροληψία, παρασιώπηση και δογματισμό σκιαγραφούν ένα οικονομικό τοπίο σουρεαλιστικό όπου κυριαρχεί η παντελής έλλειψη επιχειρημάτων. Κι όλη αυτή η αντιεπιστημονική και αδιάλλακτη συμπεριφορά αναδεικνύεται, ενώ η χώρα βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού και το μεγαλύτερο μέρος του λαού της έχει ήδη χορέψει το χορό του Ζαλόγγου και, δυστυχώς, ένα μέρος βρίσκεται στο κενό.

Η έκθεση ισχυρίζεται ότι η συζήτηση εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ είναι ανώφελη για να τεθούν «υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά μας και η βιωσιμότητα του χρέους». Κατ’ αρχάς, το χρέος που «βαπτίστηκε» δημόσιο χρέος κουβαλά στην πλάτη του τις κολοσσιαίες ζημιές των € 240 δις +, των δήθεν ελληνικών τραπεζών. Οι ζημιές αυτές εντάχθηκαν στους κρατικούς προϋπολογισμούς του 2012 και 2013 2. Η κοινωνικοποίηση τους με το έωλο επιχείρημα, οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail), μετέτρεψε τον ελληνικό λαό σε νέο Σίσυφο του μαρτυρίου της αποπληρωμής του χρέους. Όμως, το επαχθές αυτό χρέος που εκτείνεται μέχρι το 2060, δεν είναι βιώσιμο, ούτε στην παρούσα ζωή, αλλά ούτε στην μετά θάνατον ζωή.
Επιπρόσθετα, η έξοδος από το ευρώ δεν γίνεται για να τεθούν υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά, αλλά για να ανακτηθεί η νομισματική κυριαρχία και η ανεξαρτησία της Ελλάδας από τα δεσμά της Ευρωζώνης, που έχουν απολεσθεί με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και την ένταξη στο «σταυρό του μαρτυρίου» του ευρώ. Η ανάκτηση του προνομίου της έκδοσης εθνικού μας νομίσματος και του καθορισμού της δικής μας νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής -χωρίς τα άκριτα και ατελέσφορα μέτρα λιτότητας– αποτελούν την αναγκαία συνθήκη για να εξέλθει η χώρα από τη μεγαλύτερη οικονομική και ανθρωπιστική κρίση που βιώνει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οφείλουν να γνωρίζουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τη συντριβή που έχει υποστεί με το ανεπίγνωστο και επιζήμιο «πάση θυσία στο ευρώ», απαιτεί turbo χρήμα και όχι δανεικά. Χρειάζεται στην πρώτη φάση της αποδέσμευσης, η νομισματοποίηση του χρέους από τη δική σου, εθνική πλέον κεντρική τράπεζα, για να επιτευχθεί η ανασυγκρότηση της οικονομίας, η μείωση της εφιαλτικής ανεργίας, η αποτροπή της μετανάστευσης, η στήριξη της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων και των αγροτών. Τότε μόνο οι Έλληνες πολίτες και οι επιχειρήσεις θα έχουν την ελπίδα μέσω μιας νέας Σεισάχθειας να δουν το φως στο βάθος του τούνελ.
Οφείλουν επίσης να γνωρίζουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, ότι δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο που να παραλληλίζει το θεσμό μιας κοινής αγοράς με ένα ενιαίο συμβολικό νόμισμα (fiat currency) που το εκδίδει μια υπερεθνική κεντρική τράπεζα.3 Ένας θεσμός θεμελιωμένος σε ένα δαιδαλώδες νομικό πλέγμα Συνθηκών και διατάξεων όπου ένας αριθμός ανεξάρτητων κρατών που έτυχε τα περισσότερα να συνορεύουν γεωγραφικώς μεταξύ τους -με διαφορετικά ήθη και έθιμα, γλώσσα, κινητικότητα εργατικού δυναμικού, βιομηχανικό επίπεδο και τεχνογνωσία- να έχουν «συγκολληθεί» με μία ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) με έδρα τη Φραγκφούρτη!
Όμως, η ΕΚΤ δεν έχει μόνο το μονοπώλιο έκδοσης του ενιαίου νομίσματος και τη χάραξη της νομισματικής πολιτικής των κρατών-μελών, αλλά είναι μια αρχή πλήρως ανεξάρτητη από πολιτική επιρροή: «Ούτε η ΕΚΤ, ούτε καμία από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες επιτρέπεται να ζητήσουν ή να δεχθούν οδηγίες από τις κυβερνήσεις τους ή από οιοδήποτε κράτος-μέλος της ΕΕ, και αυτή η αρχή πρέπει να γίνει σεβαστή.4 Και το πιο δεσμευτικό, η ΕΚΤ δεν είναι «δανειστής εσχάτης ανάγκης» των κρατών- μελών, ούτε σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, παρά μόνο των τραπεζών του Ευρωσυστήματος.5
Ως συνέπεια, η ΕΚΤ ασκεί ολοκληρωτικό έλεγχο στη σφαίρα της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ έχοντας ως πρότυπο την Deutsche Bundesbank με μια και μοναδική εντολή, τη σταθερότητα των τιμών, χωρίς καμία αναφορά για την απασχόληση. Εν αντιθέσει, η νομοθεσία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve) αναφέρει ότι η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ θα επιδιώξει «να προωθήσει αποτελεσματικά τους στόχους της μέγιστης απασχόλησης, σταθερές τιμές, και μέτρια μακροπρόθεσμα επιτόκια».6
Όλη αυτή η αίγλη και η νομισματική εξουσία εκχωρήθηκε σε μία υπερεθνική κεντρική τράπεζα από κράτη-μέλη που εντάχθηκαν στη ζώνη του ευρώ, αφού πρώτα απεμπόλησαν την νομισματική κυριαρχία και τον στόχο της μέγιστης απασχόλησης. Και το παράδοξο, πριν την ύπαρξη πολιτικής ένωσης, δημοσιονομικής ομοσπονδίας, τραπεζικής ένωσης και ταμείου εγγύησης τραπεζικών καταθέσεων των πολιτών. Είναι δυνατόν να μη σηκώνεται η «τρίχα της κεφαλής σου» όταν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ διατρανώνουν την πίστη τους σ’ αυτό, το από τη γέννησή του ελαττωματικό σύστημα;
Η σύνεση και η μετριοπάθεια δεν βλάπτουν. Γι αυτό, οι συντάκτες της «Εξόδου από το Ευρώ» οφείλουν να αναθεωρήσουν τις λανθασμένες και ατεκμηρίωτες απόψεις τους. Με παρρησία να αναγνωρίσουν ότι η Ευρωζώνη είναι μια ανάποδη γέννα, ένα κακότεχνο οικοδόμημα, ένα μισοτελειωμένο σπίτι, χωρίς πόρτες, παράθυρα, και χωρίς οροφή και ήταν έτοιμο να καταρρεύσει στην χρηματοπιστωτική καταιγίδα του 2008.
Γεγονός, που αναγνωρίστηκε από τους αξιωματούχους της ΕΚΤ. 7 Διότι ποτέ δεν επετεύχθη η πολιτική ένωση, η τραπεζική ένωση και η δημοσιονομική ομοσπονδία.
Θα πρέπει να γνωρίζουν οι συντάκτες της «Εξόδου από το Ευρώ» όταν αναφέρουν ότι μια τέτοια ενέργεια είναι ανεπιθύμητη, ότι η ανάλυση της οικονομίας βασίζεται στη λογική, που αποτελεί λειτουργία του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Ενώ η επιθυμία είναι συναίσθημα και αποτελεί λειτουργία του ανεξιχνίαστου δεξιού ημισφαιρίου, η πηγή των συναισθημάτων, εμπνεύσεων και δοξασιών του ανθρώπου. Η λογική όμως υποδεικνύει ότι όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εκδώσει το δικό του νόμισμα αυτό δεν έχει καμία δύναμη να καθορίσει μια ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική και ως φυσική συνέπεια μετατρέπεται σε μια αποικία ενός ιμπεριαλιστικού συστήματος που οι κατευθυντήριες γραμμές και ντιρεκτίβες δίνονται από την Μητρόπολιν· και στη δεδομένη συγκυρία από την πανίσχυρη Γερμανία.
Ως απόρροια της απώλειας της δύναμης ενός κράτους να εκδίδει το δικό του νόμισμα, δεν χάνεται μόνο ο καθορισμός της ελεύθερης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά φθείρεται και η εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και ο θεσμός της Δημοκρατίας. Και μαζί, χάνεται η δυνατότητα του καθορισμού της αποτελεσματικής ζήτησης, της παραγωγής και της μέγιστης απασχόλησης του εργατικού δυναμικού του κράτους. Η δε κυβέρνηση μετατρέπεται σε μία απλώς τοπική επαρχιακή αρχή. Και οι τοπικές αρχές όχι μόνο δεν μπορούν να εκδώσουν το δικό τους νόμισμα, αλλά δεν έχουν στην κατοχή τους κανένα από τα εργαλεία της μακροοικονομικής πολιτικής. Η πολιτική τους επιρροή περιορίζεται σε σχετικά ασήμαντα οικονομικής φύσεως έργα.
Άρα, αναποτελεσματική είναι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όπου η στασιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας και ο οικονομικός μαρασμός ήδη πλήττουν τη χώρα. Η δημόσια περιουσία θα εκποιηθεί 8 για να πληρωθούν οι τόκοι των δανείων και να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες που έχουν άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος! Οι φόροι θα αυξηθούν περαιτέρω για να εξυπηρετηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών και η φυγή στα ξένα των νέων επιστημόνων θα γιγαντωθεί.
Και όλα αυτά εις βάρος του πολύπαθου ελληνικού λαού και των παραδόσεων του.
Είναι φυσιολογικό οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ να δίνουν όρκο πίστης στο νομικό κατασκεύασμα του ευρώ, όταν αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα στην καταστροφή μιας ολόκληρης οικονομίας και οδήγησε την κοινωνία στην απόγνωση και την απελπισία; Είναι φυσιολογικό το συγκλονιστικό γεγονός οι επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η ανεργία να παραμένει σε ανεπίτρεπτα επίπεδα, η φτώχεια να διευρύνεται και η μετανάστευση σε στυλ 1960 να γιγαντώνεται· κι όσοι χάσανε την ελπίδα μέσα στο οικονομικό αδιέξοδο να οδηγούνται σε ακραίες λύσεις δίνοντας τέλος στη ζωή τους;
Όλη αυτή η συμφορά θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη αυτών που τη βιώνουν και για τους νεωτέρους που θα τη διδαχθούν, γίνεται, όχι για να σωθεί η Ελλάδα και να τεθεί σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά για να σωθεί το είδωλο του ευρώ και μαζί, οι τράπεζες.
Ιδίως, η Τράπεζα της Ελλάδος. Μία ανώνυμη εταιρία που η συντριπτική πλειοψηφία του μετοχικού της κεφαλαίου παραμένει άγνωστη στο λαό. Ατυχώς, η Τράπεζα της Ελλάδος επιτέλεσε πλημμελή εποπτεία του τραπεζικού συστήματος με συνεπακόλουθο τη σημερινή τραγωδία. Γι αυτό ωρύεται ο διοικητής της και με απρεπή συμπεριφορά, εκφοβίζει τους πολίτες με αναφορές για σύνορα και Βόρεια Κορέα. Όμως, η πλειονότητα των πολιτών έχει κατανοήσει ότι έχει εξαπατηθεί από την πολιτική ηγεσία του τόπου, καθώς τα συντρίμμια των απατηλών υποσχέσεων της «σωτηρίας» είναι πλέον εμφανή.
Είναι φανερό ότι υπάρχει σύγχυση στην οικονομική σκέψη των συντακτών της έκθεσης, διότι η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύει ότι η υπαγωγή της Ελλάδας στις 10 Μαΐου του 2010, στο Α’ Μνημόνιο της εθνικής υποτέλειας, υπήρξε το άλλοθι για να σωθεί το Ευρώ και οι τράπεζες του Ευρωσυστήματος,9 κυρίως της Γαλλίας και Γερμανίας, που κατείχαν ελληνικά χρεόγραφα αξίας άνω των € 140 δις. Ακολούθησε το Β’ Μνημόνιο με το περιβόητο PSI ή κοινώς «Η Μεγάλη ‘Μπλόφα’ της Σωτηρίας της Ελλάδος από τη Χρεοκοπία»10 που συνοδεύονταν από τη δανειακή σύμβαση των € 130δις. Η νέα δανειακή σύμβαση βαπτίσθηκε όπως και η Α’ δανειακή σύμβαση των € 110 δις, ως «βοήθεια χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας», ενώ απέβλεπε στη μετατροπή του χρέους από το ελληνικό δίκαιο σε ξένο. Και κανείς δεν διερωτήθηκε, είναι όντως έτσι τα πράγματα; Πως είναι δυνατόν να μπαίνει ζεστό χρήμα € 240 δις στην ελληνική οικονομία και το ΑΕΠ της χώρας αντί να αυξηθεί κατακρημνίζεται;
Πώς να διανοηθεί ο κοινός νους ότι με απίστευτες μεθοδεύσεις οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου περνούσαν σε ΦΕΚ δεκάδες δις ευρώ ως παροχές στις ελληνικές τράπεζες με την εγγύηση του δημοσίου;11
Χαρακτηριστικό δείγμα της αδιαφάνειας των δις ευρώ παροχών προς τις τράπεζες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου συνιστά η εγγραφή τους σε άσχετα ΦΕΚ, που άλλα αφορούσαν πλοία και λιμάνια, άλλα φορολογικές τροποποιήσεις κι άλλα βοσκοτόπια. Η διεθνής επιβεβαίωση θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα. Σε τεκμηριωμένη ανάλυση με τίτλο «Πού Πήγαν τα Χρήματα Διάσωσης της Ελλάδος;»,12 η μελέτη παρουσιάζει τη ροή των κεφαλαίων των δανειακών συμβάσεων του Α’ και Β’ Μνημονίου, συνολικού ποσού € 240 δις. Το κύριο συμπέρασμα είναι ότι μόνο € 9.7 δις ή λιγότερο από 5% από το σύνολο των € 215.9 δις, που εκταμιεύτηκαν από τις δύο δανειακές συμβάσεις χρησιμοποιήθηκαν για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Το υπόλοιπο 95.5% πήγε για πληρωμές σχετιζόμενες με το χρέος και τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών!13 
Ως επακόλουθο, το αέναο χρέος που επωμίστηκαν να κουβαλούν στην πλάτη τους οι εν ζωή Έλληνες πολίτες και οι μέλλουσες γενεές είναι αθέμιτο, επαχθές και επονείδιστο και πρέπει να διαγραφεί. Και θα διαγραφεί, διότι υπάρχει διεθνής στήριξη και διεθνής κατακραυγή για τα δεινά που αδίκως έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία. Παρά ταύτα οι τράπεζες του Ευρωσυστήματος έμειναν ατιμώρητες. Και όπως είδαμε, παραβιάζοντας τα συναλλακτικά ήθη η ΕΕ, συνήνεσε με την ελληνική πολιτική ηγεσία οι τεράστιες ζημιές των κερδοσκοπικών παραγώγων και «τοξικών» επενδύσεων των τραπεζών να μεταβιβαστούν αποκλειστικά στην Ελλάδα. Οι ζημίες όμως αφορούν όλες τις εμπορικές τράπεζες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και συνεπώς έπρεπε να επιμεριστούν. Αντιθέτως, τις επωμίστηκε η αδύναμη Ελλάδα, μια οικονομία που αποτελεί το 1.3% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γιατί δεν υπάρχει τραπεζική ένωση.
Ως εκ τούτου, με τι επιστημονικό και ηθικό έρεισμα οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ ισχυρίζονται ότι «το ελληνικό χρέος είναι απαιτητό και… δεν υπάρχει κανείς που θα αναλάβει τα χρέη μας και κανείς δεν θα μας διευκολύνει να ζούμε σε βάρος άλλων». Η πλάνη του ισχυρισμού απορρέει από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό και συνεπώς δεν ζούμε σε βάρος των άλλων. Οι άλλοι, οι Ευρωπαίοι εταίροι, ζουν εις βάρος των Ελλήνων, με την τοκογλυφία των δανείων, που χωρίς αιδώ, την μετονόμασαν σε αλληλεγγύη. Το χρέος βαπτίστηκε ελληνικό για να συγκαλυφτούν οι τρομερές ατέλειες του μισοτελειωμένου σπιτιού που στεγάζεται το ευρώ. Γι αυτό, ακόμη και ο διάσημος Allan Greenspan, επί 18 χρόνια πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), δήλωσε ότι «η Ελλάδα είναι αναπόφευκτο να εξέλθει από το ευρώ και δεν βλέπει πώς η παραμονή την βοηθάει.»14
Είναι ευχής έργον ότι η κοινή γνώμη μεταστρέφεται υπέρ του εθνικού νομίσματος, της ιστορικής δραχμής, απλώς καθυστέρησε, διότι με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους έχει αποτραπεί ο δημόσιος διάλογος και τα ΜΜΕ έχουν εκφοβίσει τον κόσμο. Τώρα όμως γνωρίζει το κοινό ότι έγινε μια φοβερή λεηλασία της Ελλάδας, με αθέμιτα μέσα, παρασκηνιακά, και δεν έχει πλέον τίποτε να φοβηθεί, παρά μόνο τον ίδιο το φόβο.
Οφείλουν λοιπόν οι συντάκτες της έκθεσης να έχουν σύνεση και περισυλλογή και να μην παραπληροφορούν διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα. Το δημόσιο χρέος όπως αποδείχθηκε δεν είναι απαιτητό. Και να θυμηθούν ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να υποδουλώσεις ένα έθνος. Ο ένας είναι με το ξίφος και ο άλλος είναι με το χρέος. Στη δεδομένη συγκυρία των τριών δανειακών συμβάσεων των Μνημονίων το κεφάλαιο ανέρχεται στο εξωφρενικό ποσό των € 326 δις, ήτοι 186% του ΑΕΠ, χωρίς τους τόκους. Το ανεκδιήγητο και όμως αληθινό, η πολιτική ηγεσία συνέπραξε με τους πιστωτές για να κατακτηθεί η χώρα! Έτσι, πληρώνει ως φόρο υποτέλειας τον τόκο των δανείων με δέλεαρ την ψευδαίσθηση της ανάπτυξης, λόγω της δογματικής ΤΙΝΑ 15 των πολιτικών.
Ο φόρος υποτέλειας, τον οποίο οι δανειστές με αναισχυντία μετονόμασαν σε «αλληλεγγύη», ανέρχεται από την έναρξη των Μνημονίων έως τα τέλη του 2016 στα € 60 δις+. Και τώρα, οι «αλληλέγγυοι» εταίροι μας με την απαίτηση της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, συμπεριφέρονται όπως οι αδίστακτοι αργυραμοιβοί και σαν νέοι Shylocks ζητούν να πάρουν μια λίβρα σάρκας δίπλα στην καρδιά του ελληνικού λαού. Γι αυτό, η επιστροφή στη δραχμή δίνει την προοπτική.
Δυστυχώς, το αίσθημα της ευρωπαϊκής προοπτικής υπερνίκησε την οικονομική λογική των συντακτών της έκθεσης του ΣΕΒ, όπως είχε υπερνικήσει τους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι με περισσή απερισκεψία δεν εκτίμησαν τις επιπτώσεις της «άωρου» ένταξης της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Αγνόησαν το γεγονός ότι επρόκειτο για μια ιστορική απόφαση που θα άλλαζε άρδην τη φυσιογνωμία λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας. Δεν αντιλήφτηκαν ότι ο μηχανισμός του ευρώ συνιστούσε την εγκαθίδρυση ενός νέου χρυσού κανόνα, πιο αυστηρού. Διότι η Ελλάδα μεταβίβαζε την νομισματική της κυριαρχία στην ΕΕ, που αυτομάτως σήμαινε την απώλεια του εκδοτικού προνομίου του νομίσματος και τη μετατροπή της Τράπεζας της Ελλάδος σε επαρχιακή τράπεζα, η οποία θα ακολουθούσε πλέον τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της ΕΚΤ.
Είναι απορίας άξιον πώς οι συντάκτες της έκθεσης αγνοούν το γεγονός ότι η κεντρική ιδέα της Συνθήκης του Μάαστριχτ είναι ότι τα κράτη-μέλη θα βαδίσουν με στόχο την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), έχοντας ως θεμέλιο ένα ενιαίο νόμισμα- με την παγίδα της αμετάκλητης ισοτιμίας– που θα εκδίδεται αποκλειστικά από την ΕΚΤ η οποία θα έχει πλήρη ανεξαρτησία στη χάραξη της νομισματικής πολιτικής. Αλλά περιέργως, ποτέ δεν καθορίστηκε ένα νομικό πλαίσιο εξόδου από το ευρώ.
Επιπλέον, η Συνθήκη δεν καθόρισε πώς το υπόλοιπο της οικονομικής πολιτικής θα λειτουργούσε, αλλά ούτε πρότεινε τη δημιουργία νέων θεσμικών οργάνων, πλην της ΕΚΤ. Οι ανάδοχοί της βασιζόμενοι στη θεωρία της laissez-faire είχαν κάνει την ηρωική υπόθεση ότι τίποτε περισσότερο δεν χρειάζεται. Η υπόθεση αυτή μπορεί να είναι σωστή εάν οι σύγχρονες οικονομίες συνιστούν συστήματα που αυτό-προσαρμόζονται και αυτό-διορθώνουν. Αυτό που το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού πρεσβεύει και η σχολή του Σικάγου με τον ιεροκήρυκα του μονεταρισμού Milton Friedman διακηρύττει. Τουτέστιν, με τα «αυτόματα» του Δαίδαλου και τους «τρίποδες» του Ήφαιστου που εκτελούσαν αυτόματα τις εργασίες τους στο εργαστήριο του θεού, κατόπιν διαταγής.
Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν οι συντάκτες της έκθεσης του ΣΕΒ, που ασπάζονται τις αρχές του φιλελευθερισμού, ότι η θεωρία της laissez-faire οικονομίας στην οποία στηρίζεται το κακότεχνο οικοδόμημα της Ευρωζώνης είναι λανθασμένη. Κι αυτό, διότι ισχυρίζεται ότι υπάρχει ένας εξισορροπητικός μηχανισμός των αγορών που ακολουθεί τους νόμους της φυσικής του Νεύτωνα και ως εκ τούτου πάντοτε τείνει να προσεγγίσει μια θέση ισορροπίας, το άχρονο equilibrium. Το οικονομικό σύστημα υποθέτει η θεωρία που εκθειάζει τη μεγιστοποίηση του κέρδους, λειτουργεί όπως ένα εκκρεμές που ενώ κινείται μπρος και πίσω πάντοτε τείνει σε ένα σημείο ισορροπίας.
Η εμπειρία καταδεικνύει ότι η οικονομία δεν λειτουργεί ακολουθώντας τους νόμους της φυσικής του Νεύτωνα, ούτε ποτέ λειτουργούσε, αλλά ούτε οι οικονομίες των κρατών είναι ουράνια σώματα που περιφέρονται στις ελλειπτικές τροχιές τους. Το «δικαστήριο του καιρού» έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι το σύστημα της laissez-faire κατά τακτά διαστήματα καταρρέει, όπως συνέβη στη Μεγάλη Κρίση της δεκαετίας του 1930· και στη σύγχρονη Μεγάλη Ύφεση, με τις χρεοκοπίες των τραπεζών και την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008.
Οφείλουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ να σεβαστούν τα διδάγματα της ιστορίας, και ματαίως αναμένουν την εμφάνιση του «αόρατου χεριού» του Adam Smith για να επαναφέρει την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία στο equilibrium της αιώνιας ισορροπίας. Γιατί η οικονομία δεν λειτουργεί με τη μεταφυσική, κινείται δια μέσου του χρόνου και όχι στο χώρο, όπου μπορεί να κινηθεί όπως το εκκρεμές μπρός και πίσω, και να προσεγγίζει την επίτευξη ενός σημείου ισορροπίας, το περιβόητο equilibrium. Ο χρόνος όμως κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση, από το παρόν προς το μέλλον.
Όσον αφορά την άποψη της έκθεσης ότι η έξοδος από το ευρώ είναι ανέφικτη, για μία ακόμη φορά οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, αντί να τεκμηριώσουν το πόρισμά τους με οικονομικά στοιχεία προσφεύγουν στη ψυχολογία! Και το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», αναφέρει η αρχαία ρήση. Γενικά και αορίστως μιλούν για «όποια πολιτική δύναμη που έχει ‘σώας τας φρένας’ δεν θα επιχειρήσει την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.» Δηλαδή, αυτοί που σκηνοθέτησαν, παραπλάνησαν και συγκάλυψαν, ίσως ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά «εγκλήματα» εναντίον ενός λαού και ώθησαν την κοινωνία στην εξαθλίωση, την πείνα και τη μετανάστευση, με την επιβολή των άκριτων και σαδιστικών μέτρων λιτότητας έχουν σώας τας φρένας; Και εσείς, χωρίς συστολή, προτείνετε να συνεχιστεί εις το διηνεκές αυτό το μαρτύριο;
Ορθώς λοιπόν έχει ειπωθεί ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο που διοικείται από τους ασθενείς του. Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι Ευρωζώνη χωρίς πολιτική και δημοσιονομική ένωση σύντομα θα διαλυθεί όπως διαλύθηκε ο χρυσός κανόνας;
Δεν καταλαβαίνετε ότι η ΕΕ συνιστά μια εξαπάτηση 16 ή δεν κατανοείτε ότι η λιτότητα είναι μια επικίνδυνη πολιτική που δεν λειτουργεί; Όπου ‘δεν λειτουργεί’ σημαίνει η μείωση του χρέους και η προώθηση της ανάπτυξης. Αντιθέτως, καταδυναστεύει κοινωνίες και τις οδηγεί στην απόγνωση, χωρίς όραμα και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.
Παραπομπές
1. ΣΕΒ, « Η Έξοδος από το Ευρώ : Αναποτελεσματική, Ανεπιθύμητη, Ανέφικτη!» , 9 Φεβρουαρίου 2017.
2. Υπουργείο Οικονομικών, Τακτικοί Προϋπολογισμοί, Εισηγητικές Εκθέσεις, 2012 και 2013.
3. Συνθήκη του Μάαστριχτ, Άρθρο 105α: « Η ΕΚΤ θα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να χορηγεί άδεια για την έκδοση τραπεζογραμματίων εντός της Κοινότητας. Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες μπορούν να εκδίδουν τέτοια χαρτονομίσματα. Τα τραπεζογραμμάτια που εκδίδονται από την ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες θα είναι τα μοναδικά τα οποία έχουν το προνόμιο του νόμιμου χαρτονομίσματος (legal tender) εντός της Κοινότητας.» Το Άρθρο 105 ορίζει τον σκοπό της ΕΚΤ: τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών.
4. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωσύστημα- ΕΚΤ: Independence, www.ecb.int/orga/independence.
5. Συνθήκη του Μάαστριχτ, Άρθρο 104 παρ.1 : «Απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την ΕΚΤ ή από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών… προς κοινοτικά όργανα ή οργανισμούς, κεντρικές κυβερνήσεις, περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές… ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών-μελών· επίσης, απαγορεύεται να αγοράζουν απευθείας χρεόγραφα από τους οργανισμούς ή τους φορείς αυτούς η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες».
6. The Launch of the Euro, by Carol Bertaut and Murat lyigan, … “the Federal Reserve Act states that the U.S. monetary policy should seek ‘to promote effectively the goals of maximum employment, stable prices, and moderate long-term interest rates’.”, Board of Governors of the Federal Reserve, December 1999.
7. Η ΕΚΤ, στο μηνιαίο δελτίο της, Ιούνιος 2010, ευθαρσώς αναγνωρίζει ότι το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα ήταν ήδη στα πρόθυρα της κατάρρευσης στις αρχές του Μαΐου 2010, καθώς η δημοσιονομική κρίση της περιφέρειας της Ευρωζώνης εντείνονταν και οι οικονομίες των επονομασθέντων PIIGS κλυδωνίζονταν.
8. ΤΑΙΠΕΔ, Asset Development Plan, Ιούλιος 30, 2015. Περιλαμβάνει την ιδιωτικοποίηση 23 δημόσιων περιουσιακών στοιχείων εκτιμώμενης αξίας € 50 δις, μεταξύ των οποίων, περιφερειακά αεροδρόμια, την Εγνατία Οδό, το Ελληνικό, τους Οργανισμούς Λιμένος Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, Μαρίνες, τις ΔΕΣΠΑ & ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, ΟΤΕ και πάει λέγοντας. Από το ποσό των € 50 δις το 50% θα πάει για την ανακεφαλαιοποιήση των τραπεζών, σύμφωνα με το Eurogroup.
9. IMF Office Memorandum, May 9, 2010. Το Μνημόνιο διέρρευσε στη δημοσιότητα μέσω της Wall Street Journal, τρία χρόνια μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης των € 110 δις και της επιβολής των άκριτων μέτρων της λιτότητας που επέφεραν την συντριβή της ελληνικής οικονομίας και τον διεθνή διασυρμό του Ταμείου με τις αστοχίες των προβλέψεων του και την απολογία του Chief Economist, Olivier Blanchard, με τους περιβόητους «πολλαπλασιαστές» ως αιτία της οικτρής αποτυχίας του προγράμματος. Το «άκρως» εμπιστευτικό έγγραφο αναφέρει ότι η συνεισφορά του Ταμείου ανήρχετο στα € 30 δις ή 32 φορές την ποσόστωση (quota) της Ελλάδος, το μεγαλύτερο πρόγραμμα που ενέκρινε το Ταμείο στην ιστορία του! Το δε ποσό των € 80 δις της διμερούς χρηματοδότησης θα καλύπτονταν από την ΕΕ. Ειδικά, το έγγραφο αναφέρει ότι αναγνωρίστηκαν οι υψηλοί κίνδυνοι της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και αρκετά μέλη ( Αργεντινή, Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία, και Ελβετία) πρότειναν ότι πρέπει πρώτα να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους πριν την εφαρμογή του προγράμματος που θα συμμετέχει ο ιδιωτικός τομέας (PSI), ήτοι κούρεμα των ιδιωτών και οι ιδιώτες δεν ήταν όλοι παρά οι τράπεζες, τα hedge funds και τα vulture funds. Η πρόταση δεν εγκρίθηκε γιατί « η αναδιάρθρωση του χρέους αποκλείστηκε από τις ελληνικές αρχές.» Και οι Ολλανδοί, Γάλλοι και Γερμανοί υπέδειξαν ότι «οι εμπορικές τους τράπεζες ήταν εκτεθειμένες στην Ελλάδα και διατηρούσαν τις θέσεις τους». Τελικά, η συμμετοχή του Ταμείου εγκρίθηκε λόγω υψηλού διεθνούς συστημικού κινδύνου (spillover effects).
10. Σπύρος Λαβδιώτης, Η Μεγάλη «Μπλόφα» της Σωτηρίας της Ελλάδος από τη Χρεοκοπία, Τρίτο Μάτι, Απρίλιος 2012.
11. Σπύρος Λαβδιώτης, Το Χρονικό της Ελληνικής Χρεοκοπίας, Τρίτο Μάτι, Δεκέμβριος 2012, Τεύχος 206.
12. Rocholl J., and Stahmer Α., Where did the Greek bailout money go? ESMT White Paper, European School of Management and Technology, Berlin, February 16, 2016. Ο J. Rocholl είναι πρόεδρος του ESMT και μέλος της οικονομικής συμβουλευτικής επιτροπής του Υπουργείου Οικονομικών της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, και ο A. Stahmer είναι Albert Einstein επιστήμων του Διδακτορικού Προγράμματος του ESMT του Βερολίνου.
13. Τα € 139.2 δις ή 64.5% των κεφαλαίων που εκταμιεύτηκαν χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή του υπάρχοντος χρέους, εκ των οποίων € 86.9 δις για χρεολύσια και € 52.3 δις για τόκους. Τα € 37.3 αφορούσαν την ανακεφαλαιοποιήση των ελληνικών τραπεζών. (Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν την υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των Μνημονίων, με τον Ν. 3723, 9 Δεκεμβρίου 2008, ΦΕΚ 250, χορηγήθηκε το ποσό των € 28 δις για τη στήριξη του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος). Τα € 29.7 δις χρησιμοποιήθηκαν για το PSI, και το πενιχρό € 9.7 για την ρημαγμένη ελληνική οικονομία και τα νοικοκυριά της χρεοκοπημένης χώρας.
14. BBC, Greece: Greenspan predicts exit from euro inevitable. Συνέντευξη στο BBC, 8 Φεβρουαρίου 2015.
15 .Το ακρωνύμιο της αγγλικής φράσης “There Is No Alternative” (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση).
16. C. Booker & R. North, "The Great Deception, Can the European Union survive?", Continuum, 2005, 2η εκδ. 2010.
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ριζική (και ιστορικού χαρακτήρα) ανατροπή βασικών δομών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλους «αδύναμους» εταίρους, προγραμματίζει το Βερολίνο, με αφετηρία την πανηγυρική Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου και με άγνωστο χρόνο και τρόπο ολοκλήρωσης.

Οι σχεδιαζόμενες ανατροπές οδηγούν, αργά ή γρήγορα, σε μια Ευρώπη «διαφορετικών ταχυτήτων» (όχι μόνο «δύο ταχυτήτων», όπως εκφραζόταν η ανησυχία παλαιότερα) στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και του κοινού νομίσματος.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, η προ μηνών -αρχική- πρόθεση της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και του υπουργού Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ήταν να δώσουν στη σύνοδο για τα 60 χρόνια από την υπογραφή των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε. συμβολικό χαρακτήρα επιστροφής στις ρίζες της, με επίκεντρο το κοινωνικό πρόσωπο της Ενωσης. Η Διακήρυξη της Ρώμης θα έδινε έμφαση στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών και στη δρομολόγηση αλλαγών σε τομείς της οικονομικής, της κοινωνικής ή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να μη μονοπωλείται η εικόνα της Ε.Ε. από τους στατιστικούς δείκτες.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταναστευτική - προσφυγική κρίση, τα εντεινόμενα προβλήματα της ευρωζώνης, το επικείμενο «σκληρό» Brexit και τη νέα υπερατλαντική σχέση επί προεδρίας Τραμπ, η γερμανική ηγεσία επιλέγει πλέον μια οδό ταχύτερων αλλαγών. Οπως έχουν ήδη ενημερωθεί η Αθήνα και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το Βερολίνο πιστεύει πως η Σύνοδος της Ρώμης θα πρέπει να καταλήξει σε περισσότερα και σαφέστερα συμπεράσματα για τους μελλοντικούς στόχους της Ενωσης και, ενδεχομένως, για τις μεθόδους επίτευξής τους.

Κατά τις ίδιες διπλωματικές πηγές, η (σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα) δήλωση της καγκελαρίου Μέρκελ στην πρόσφατη Σύνοδο της Μάλτας υπέρ μιας Ε.Ε. «διαφορετικών ταχυτήτων, στην οποία δεν θα συμμετέχουν όλοι, κάθε φορά, σε όλα τα βήματα της ενοποίησης» και το (υποβαθμισμένο στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης) σχόλιό της, το περασμένο Σάββατο, ότι «τη στιγμή αυτή έχουμε, φυσικά, πρόβλημα με την αξία του ευρώ» αποτελούν τις πρώτες μόνο δημόσιες εκφράσεις της συνειδητής στροφής του Βερολίνου.

Η αλλαγή στρατηγικής και τακτικής, την οποία συμμερίζονται το σοσιαλδημοκρατικό SPD και ο υποψήφιος καγκελάριος Μ. Σουλτς, επιτρέπεται, σύμφωνα με τη γερμανική ερμηνεία, από τις συνθήκες της Ε.Ε., οπότε δεν θα χρειαστεί επίσημη διαδικασία αναθεώρησης, ενώ το Βερολίνο έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Βελγίου, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου. Παρόμοια, επί της αρχής, στήριξη ίσως προκύψει και από τη σύνοδο που συγκαλεί στις Βερσαλίες, στις 6 Μαρτίου, ο απερχόμενος πρόεδρος Φρ. Ολάντ με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Αν και, προς το παρόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για τη «νέα» Ε.Ε. και οι οικονομικές δομές θα μεταλλαχθούν μάλλον σε μεταγενέστερο στάδιο, είναι φυσικό τα πρώτα ερωτήματα να αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, στη σκιά των νέων ανησυχιών περί Grexit.

Το γερμανικό σχέδιο, υπό τα σημερινά δεδομένα, δεν προκρίνει έξοδο της Ελλάδας ή άλλου μέλους από την ευρωζώνη, αλλά ξεκάθαρα υπονοεί τη συμμετοχή σε κατώτερη βαθμίδα (άγνωστο αν και με άλλη αξία του ευρώ) όσο καιρό υπάρχουν προβλήματα που δεν επιτρέπουν τη συμπόρευση με τις ισχυρότερες χώρες.

Εξίσου σημαντικά είναι τα ερωτήματα για τις αλλαγές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του Μεταναστευτικού, της ισλαμικής τρομοκρατίας και των ένοπλων κρίσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Ως απώτατο ανατολικό σύνορο της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να έχει πρωτεύοντα λόγο στους νέους σχεδιασμούς, αν φυσικά δεν συμπεριλαμβάνουν επικίνδυνες αλλαγές στα Βαλκάνια.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μόνο τρελός δεν ήταν όπως φαίνεται ο βουλευτής του κυβερνώντος ισλαμιστικού κόμματος από το οποίο προέρχεται ο Ερντογάν, το AKP, όταν προειδοποιούσε ότι σε περίπτωση απόρριψης του ερωτήματος από τον τουρκικό λαό, τις αλλαγές στο Σύνταγμα δηλαδή που επιθυμεί ο Ερντογάν για να καταστεί παντοδύναμος, το αποτέλεσμα θα είναι εμφύλιος…

Εκ πρώτης όψεως αυτό φάνηκε σαν μια στρατηγική τρομοκράτησης των Τούρκων, σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση, λαμβάνοντας υπόψη και κάποιες αρνητικές δημοσκοπήσεις και μάλιστα σε μια χώρα που τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται, δηλαδή τα πραγματικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα, ίσως ο βουλευτής να αποτύπωνε μια δυσμενή πραγματικότητα, τα εφιαλτικά σενάρια για το μέλλον της «δημοκρατίας» που κατασκεύασε ο Ερντογάν…

Με αυτό ως αφορμή και μη λησμονώντας ότι η Τουρκία έχει στρατηγική που αντέχει στο χρόνο τείνουμε να δώσουμε ολοένα και περισσότερο «εσωτερική ερμηνεία» στις συνεχείς προκλήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο Αιγαίο. Κάπου δε βγάζουν νόημα, ήρθε όμως ο πρωθυπουργός υπό κατάργηση, Μπινάλι Γιλντιρίμ, να μας λύσει τις απορίες, καθώς ο απίστευτος τύπος αυτός, μετατράπηκε ξαφνικά σε ισλαμοεθνικιστή και άρχισε να κάνει δημοσίως το σήμα των γκρίζων λύκων…

Με απλά λόγια, οι ισλαμιστές έχουν βγάλει μια γλώσσα σα… γραβάτα και γλύφουν το εθνικιστικό ακροατήριο της Τουρκίας μπας και συνταχθούν με τον Ερντογάν και περάσουν τις συνταγματικές αλλαγές, ενώ σε αντάλλαγμα προσφέρουν συνδιαχείριση του κρατικού μηχανισμού ο οποίος δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η συστηματική άλωσή του από το κίνημα του Γκιουλέν.

Η όλη κατάσταση, με μια προσεκτική παρατήρηση, δίνει την αίσθηση ενός Ερντογάν που εμμέσως παρακαλάει την Ελλάδα να στηθεί ένα επεισόδιο στο Αιγαίο, να ενισχύσει αυτός τα εθνικιστικά του διαπιστευτήρια και να περάσει τις συνταγματικές αλλαγές.

Κατά συνέπεια και με βάση αυτή την παρατήρηση η Ελλάδα θα πρέπει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που τη συμφέρει, καθότι γενική είναι η άποψη ότι στον καλό αυτόν άνθρωπο, τον Ερντογάν, θα πρέπει όλοι μας να ανάψουμε μια μεγάλη λαμπάδα, «υπέρ υγείας», διότι η τρέλα του ίσως και να συνεισέφερες τα μέγιστα για να κρατηθεί η χώρα μας στην επιφάνεια σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία.

Από την άλλη πλευρά όμως, η παρουσία των εθνικιστών που θεωρείται δεδομένο ότι έχουν βάλει στο μάτι σχεδόν τα πάντα, από τη Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μέχρι την Κύπρο, ενώ ας μην ξεχνούμε τον Γκρίζο Λύκο που ενεπλάκη στην κατάρριψη του Ρώσου πιλότου στη Συρία και όλως τυχαίως συνελήφθη μόλις προσέγγισαν οι Τούρκοι με τους Ρώσους. Αλήθεια, είναι ακόμα κρατούμενος;

Εν ολίγοις, τέτοιες «συμφωνίες» με σκοπό να επηρεαστεί η διαδικασία του δημοψηφίσματος δεν μπορούν να υπάρξουν. Σε καμία περίπτωση. Πρόκειται για αναξιόπιστους ανθρώπους, χωρίς «μπέσα». Η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί τις εξελίξεις με προσήλωση ώστε να μη διαφύγει η οποιαδήποτε εξέλιξη που θα μπορούσε να έχει σημασία για την ελληνική ασφάλεια.

Η απειλή είναι πάντως το να δει ο Ερντογάν ότι το στοίχημα δεν του βγαίνει και να αναζητήσει τη διέξοδό του εκδηλώνοντας επίθεση σε βάρος του Ελληνισμού. Ίσως αυτή η εκτίμηση ήταν που έκανε τον Νίκο Κοτζιά να τον προειδοποιήσει, ότι αν διανοηθεί να ποντάρει το μέλλον του σε τέτοιο σενάριο, ανοίγει την πόρτα της καταστροφής του.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Ούτε κλείσαν οι πληγές, ούτε «όλα τα βράχια εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές».

Συμφωνήσαμε ότι θα συμφωνήσουμε ή ότι πρέπει να συμφωνήσουμε. Οι γνωστές αλχημείες στης Ευρώπης τις γωνίες. Εξαγορά χρόνου, γιατί είναι κρίσιμες οι κάλπες του ευρω-δρόμου.

Ξαναρχίζει το ματς της διαπραγμάτευσης και για πρώτη φορά, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, ένα μέρος των δανειστών δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε ένα άλλο μίγμα.

Κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα. Καταρχήν, γιατί οι Ευρωπαίοι με τη χημεία τα βρίσκουν σκούρα. Κάθε φορά που ψάχνουν το κατάλληλο μίγμα, καταλήγουν με ψήγμα σιδήρου.

Οι πιστωτές θέλουν μεταρρυθμίσεις, διαρθρωτικά ή δομικά μέτρα δηλαδή. Τα μέτρα ούτε προληπτικά είναι, ούτε υπό αίρεση. Είναι άμεσα εφαρμόσιμα από την Πρωτοχρονιά του '19 και εάν έχουμε υπερβάλλον πρωτογενές πλεόνασμα, τότε, και σε συνεννόηση με τους θεσμούς, θα μειώσουμε φόρους, ΦΠΑ και ΕΝΦΙΑ.
Τα περί «δημοσιονομικά ουδέτερων» είναι ξέφτια, διότι αν για κάθε μέτρο που παίρνεις, κολλάς ένα αντίμετρο, είναι προφανές ότι δεν χρειάζονται μέτρα. Έλα, όμως, που χρειάζονται, γιατί οι πιστωτές θέλουν να διασφαλιστούν, και αφού υποχρεούμαστε σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα σε βάθος χρόνου -άγνωστη ακόμη η διάρκεια- δεν θα μπορούμε να τους αποπληρώσουμε.

Στα αντίμετρα είμαστε μάλλον «θεατές των λόγων και ακροατές των έργων», όπως σημείωνε για τους συγχρόνους του ο Θουκυδίδης. Δημοσιονομικά ουδέτερο τι σημαίνει; Πρόσθετη προσπάθεια στο Α και το Β, αφαίρεση από το Γ και το αποτέλεσμα είναι μηδενικό. Στην περίπτωσή μας, όμως, άλλος είναι ο μαθηματικός δρόμος. Πρόσθεση, και αν καταφέρουμε 3,5% (του ΑΕΠ)+Χ, θα μπορούμε να αφαιρούμε από το Χ, το «fiscal space» του Γερούν. Από το καλοκαίρι του 2019.

Τι σύστημα αμοιβαίων προσποιήσεων πάνω σε εξωπραγματικές προβλέψεις είναι τούτο. Εκτός αν είναι απλώς μια προσπάθεια των συμμετεχόντων να σώσουν τους εαυτούς τους.

Μαζεύτηκαν πολλά γκρι, αλλά ποιας απόχρωσης; Πιο κοντά στο λευκό ή στο μαύρο; Ο καθείς και η οπτική του. Εννοείται και η πολιτική του.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακούμε ότι έχουν ξεπουπουλιαστεί δημόσια ταμεία και πολίτες να πληρώνουν ιδωτικό διαγνωστικό κέντρο στην Άρτα επειδή ο τομογράφος του δημόσιου νοσοκομείου είναι χαλασμένος.

Και δεν μπορούν να το φΚιάξουν, λέει ο μάστορης.
Είναι ντύΣκολο. Τέλει μία τσιμούχα που ντεν υπάρκει...

Ακούμε, επίσης, ότι αυτό το ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο είναι συμφερόντων της κυρίας Γεροβασίλη.
Λογικό, ακτινολόγος είναι η γυναίκα.
Ακούμε, ότι βασικά το ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο της ανήκει αλλά βγήκε προσωρινά από τη μετοχική σύνθεση λόγω ασυμβίβαστου με την υπουργική θέση.
Έτσι ακούμε...

Αν είναι αλήθΧεια αυτά, ας την έχει καλά ο Τουτάτης τη γυναίκα.
Γερή να είναι να εκμεταλλεύεται τον μοναδικό τομογράφο στην περιοχή.

​Κατά τα άλλα, η Ελλάδα αξιοποιεί σε καλλιέργειες 37 εκατομμύρια στρέμματα και παράγει προϊόντα αξίας 7 δισεκατομμυρίων.
Η Ολλανδία με 45 εκατομμύρια στρέμματα παράγει προϊόντα αξίας 74 δισεκατομμυρίων.
Το Ισραήλ με 5,8 εκατομμύρια στρέμματα παράγει 7,5 δισεκατομμύρια - λίγο περισσότερα από την Ελλάδα.
Η απόδοση ανά στρέμμα στην Ολλανδία είναι 1.700€, στο Ισραήλ 1.300€ και στην Ελλαδάρα του εξυπνότερου ​Λ​
αού του κόσμου 190€..​.

Φαύλος ο Κρης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Toυ Έντουαρντ Λιους 

Αν κάτι δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα, θα σταματήσει. Το ερώτημα είναι πόσον καιρό θα ισχύσει αυτό για τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεν έχει νόημα να αναρωτιέται κανείς τι θα γίνει τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Είναι αρκετό να πολλαπλασιάσει τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες και να σκεφτεί πόσο διάστημα το αμερικανικό σύστημα μπορεί να αντέξει αυτή την πίεση.


Στον πρώτο μήνα της προεδρίας του, ο Τραμπ κήρυξε τον πόλεμο στις μυστικές υπηρεσίες και τα μέσα ενημέρωσης. Ο επόμενος στόχος του θα είναι μάλλον ο δικαστικός κλάδος. Δεν υπάρχει μέση λύση στην Ουάσινγκτον του Τραμπ. Ή οι δυνάμεις που είναι εναντίον του θα τον ανατρέψουν ή θα καταστρέψει το σύστημα. Πιστεύω ότι θα γίνει το πρώτο. Αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά.

Μην παρασύρεστε από την κυβέρνηση του Τραμπ. Πολλοί από αυτούς είναι έμπειροι άνθρωποι. Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις, ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον και ο υποψήφιος υπουργός Οικονομικών Στίβεν Μνούσιν είναι επαγγελματίες. Μπορεί να μη συμφωνούμε με τις προτεραιότητές τους, αλλά δεν μπορούμε να αμφισβητούμε τον ρεαλισμό τους.

Το πρόβλημα είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να εκτελούν τις εντολές ενός προέδρου που χωρίζει τον κόσμο σε εχθρούς και φίλους  χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσα.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ρόμπερτ Χάργουορντ, που αρνήθηκε τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας. Σε άλλες συνθήκες, ένας άνθρωπος με το παρελθόν του Χάργουορντ θα αποδεχόταν με ενθουσιασμό αυτή την πρόταση. Όχι όμως όταν έχεις να κάνεις με τον Τραμπ, έναν πρόεδρο που θεωρεί ότι γνωρίζει περισσότερα από τους στρατηγούς του για τον πόλεμο, περισσότερα από τους κατασκόπους του για την αντικατασκοπία, περισσότερα από τους διπλωμάτες του για τον κόσμο. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συμφωνεί ο Τραμπ είναι εκείνοι που συμφωνούν μαζί του. Το ερώτημα είναι πόσον καιρό θα χρειαστούν οι συνεργάτες του για να φτάσουν στο ίδιο συμπέρασμα. Το όριο ανάμεσα στο να κάνεις το καθήκον σου και στο να σε εξευτελίζουν δεν είναι πάντα ευδιάκριτο.

Οι υπηρεσίες αντικατασκοπίας έχουν ήδη διασχίσει αυτό το όριο. Εννέα πηγές έδωσαν στην Ουάσινγκτον Ποστ λεπτομέρειες για το τηλεφώνημα του Μάικλ Φλιν στον Ρώσο πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον. Ένας λόγος για τις διαρροές αυτές ήταν η εκδίκηση για την περιφρόνηση του Φλιν προς τις υπηρεσίες όταν ήταν επικεφαλής της Υπηρεσίας Αμυντικής Αντικατασκοπίας. Ένας άλλος όμως ήταν η βαθιά ανησυχία για την αλαζονική στάση του προέδρου απέναντι στην εθνική ασφάλεια της χώρας.

Ο Τραμπ έχει παρομοιάσει τη CIA με τη ναζιστική Γερμανία και την έχει κατηγορήσει ότι εργαζόταν για τη Χίλαρι Κλίντον. Αντίθετα, δεν φείδεται επαίνων για τον διευθυντή του FBI Τζέιμς Κόμεϊ, που συνέβαλε αποφασιστικά στην ήττα της Κλίντον.

Το μήνυμα είναι σαφές: ακολουθήστε το παράδειγμα του Κόμεϊ για να μην περιληφθείτε στη λίστα των εχθρών. Είναι δύσκολο όμως να φανταστεί κανείς πολλούς δημόσιους λειτουργούς που θεωρούν πρότυπο τον Κόμεϊ. Μερικοί από αυτούς διακινδυνεύουν τη ζωή τους, με σχετικά μικρή αμοιβή, για να υπηρετήσουν τη χώρα τους. Και η χώρα τους δεν είναι ο Τραμπ.

Ύστερα υπάρχουν τα μέσα ενημέρωσης, που ο Τραμπ κατηγορεί διαρκώς ότι ψεύδονται και συνωμοτούν για να υπονομεύσουν την προεδρία του. Το επόμενο βήμα είναι να τα κατηγορήσει για προδοσία. Σε ένα τουιτ, που στη συνέχεια έσβησε, τα χαρακτήρισε «εχθρούς του αμερικανικού λαού». Όλα αυτά δεν μπορεί να έχουν καλό τέλος. Οι δημοσιογράφοι στην Ουάσινγκτον είναι συνηθισμένοι στις θανατικές απειλές. Φοβάμαι πως είναι ζήτημα χρόνου προτού οι απειλές αυτές μεταφραστούν σε επιθέσεις. Το ίδιο ισχύει και για τους δικαστές που ανέτρεψαν την απαγόρευση εισόδου των Μουσουλμάνων στο αμερικανικό έδαφος και δέχονται ήδη θανατικές απειλές.

Οι αισιόδοξοι θεωρούν ότι ο Τραμπ θα κάνει κάποια στιγμή μια διόρθωση πορείας και θα διώξει από κοντά του τους πιο φανατικούς. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό. Όμως κανείς δεν μπορεί να περιμένει μια μεταμόσχευση προσωπικότητας. Ο Τραμπ μπορεί να περάσει το 95% του χρόνου του ακούγοντας τις συμβουλές των ειδικών και 5% παρακούοντας τις. Αυτό το 5% θα καθορίσει την ατζέντα. Γιατί ο Τραμπ δεν είναι ένας χαρακτήρας που μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Όσο μεγαλύτερη πολιορκία δέχεται, τόσο σφοδρότερα θα επιτίθεται.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πόσο διάστημα θα χρειαστεί για να λυθούν οι διαφορές ανάμεσα στον Τραμπ και το λεγόμενο βαθύ κράτος. Είναι επίσης δύσκολο να πει κανείς πόσον καιρό θα αντέξει την πίεση το Κονγκρέσο. Κάποια στιγμή όμως θα τεθεί το δίλημμα ανάμεσα στον Τραμπ και το αμερικανικό Σύνταγμα.

* Ο Εντουαρντ Λιους είναι αρθρογράφος των Financial Times
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αντώνη Πανούτσου

Η μάχη του Chosin Reservoir το 1950 στην Κορέα δόθηκε σε θερμοκρασίες που έφτασαν τους -35. Η 1η αμερικανική μεραρχία πεζοναυτών, γνωστή και σαν The Old Breed, έχοντας κερδίσει τις δάφνες της στην μάχη του Γκουανταλκανάλ, αντιμετώπισε οκτώ κινεζικές μεραρχίες της 9η στρατιάς. Ο διοικητής της μεραρχίας Oliver P. Smith έδωσε διαταγή να υποχωρήσει. Όταν ερωτήθηκε από τον Τύπο αν η θρυλική μεραρχία υποχωρεί, είχε απαντήσει «Να υποχωρήσει; Ούτε στην κόλαση. Δεν υποχωρούμε αλλά προελαύνουμε σε διαφορετική κατεύθυνση». Στην λογική Oliver P. Smith ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι πέτυχε μια μεγαλειώδη διαπραγματευτική επιτυχία. Υποχωρώντας σε όλα. Με στρατηγό που είχε την χαρά να ανακοινώσει την επέλαση προς τα πίσω, τον Χρήστο Σπίρτζη.


Η ομιλία Σπίρτζη περισσότερο και από τους Έλληνες θα έπρεπε να συγκλονίσει όλους τους Ευρωπαίους. Με τη φράση «Όπως στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το ηθικό φρόνημα των Ελλήνων είχε ανέβει και με την απελευθέρωση της πόλης άνοιξε ο δρόμος για την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας», ο ευρυμαθής Σπίρτζης ανέτρεψε ότι μέχρι σήμερα θεωρείτο σαν γεγονός στην ιστορία. Ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πολέμος έγινε μετά την δολοφονία του πρίγκιπα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο στις 28 Ιουνίου του 1914, ενώ τα Ιωάννινα απελευθερώθηκαν από τον ελληνικό στρατό στους Βαλκανικούς Πολέμους στις 21 Φεβρουαρίου του 1913. Κανένας φυσικά δεν θα περίμενε σε ιστορική ακρίβεια κάτι λιγότερο από τον Χρήστο Σπίρτζη, που διακόσμησε το γραφείο του με πίνακα που δείχνει τον Βελουχιώτη σαν τον 5ο Beatle. Ούτε κανένας αμφέβαλλε ότι θα γινόταν ο πολιτικός Φειδιππίδης που θα ανακοίνωνε το τέλος των μνημονίων «γιορτάζουμε σήμερα και την έξοδο από την κρίση με τις προσπάθειες που έχουν γίνει και τελεσφορούν να βγει επιτέλους ο ελληνικός λαός από το χάλι που μπήκε τα τελευταία χρόνια». Με την έμφαση υποθέτω για το χάλι στο «τα τελευταία χρόνια».


Επειδή όπως φαίνεται λόγω των ημερών ήταν η μέρα των μεταμφιέσεων, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος επέλεξε τον Γκράουτσο Μαρξ και το αξίωμα για το απόλυτα έντιμο εμπόριο «Θα σου δώσω μια μπανάνα, αν μου δώσεις μια μπανάνα». Με τη φράση «οποιοδήποτε μέτρο παρθεί, θα αντισταθμιστεί από κάποιο άλλο μέτρο αντίστοιχου ποσού». Το οποίο πρέπει να σημαίνει ότι εάν οι θεσμοί ζητήσουν και η κυβέρνηση συμφωνήσει να πέσει το αφορολόγητο στα πέντε χιλιάρικα, η κυβέρνηση θα ζητήσει και οι θεσμοί θα είναι υποχρεωμένοι να συμφωνήσουν να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ σε αξίες κάτω από τα 50 χιλιάρικα. Αφήνοντας περιθώρια ατελείωτης δημιουργίας. Οι θεσμοί να λένε ότι η φορολογία των αλιέων πρέπει να ανέβει. «Μόνο όμως εάν η φορολογία των κυνηγών κατέβει» θα απαντάει η κυβέρνηση. «Ανεβάζουμε τον ΦΠΑ στην Ρόδο» θα αντεπιτίθενται οι θεσμοί. «Τον ρίχνουμε στην Κω και την Κάλυμνο» θα απαντάει η κυβέρνηση.


Μια θριαμβευτική προέλαση προς τα πίσω «χωρίς ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα» όπως ορθά είπε ο Τζανακόπουλος, αφού άλλο να πληρώνεις φόρους και άλλη χάρη έχει να τα δίνει για μέτρα. Με μία επιφύλαξη. Αυτό το «Για κάθε ένα ευρώ φόρου θα υπάρχει και ένα ευρώ φοροαπαλλαγής, από το 2019» ήταν δύσκολο να γίνει αντίστροφο και οι φορολογούμενοι να έχουν το ευρώ φοροαπαλλαγής τώρα και να το δώσουν πίσω το '19; Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί από τρελό και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Και ο Κώστας Ζουράρις που είναι το ένα από τα δύο πριν δυόμιση εβδομάδες το είχε πει ανάποδα «Να δούμε πώς θα είναι το πακέτο μέτρων που μας προτείνουν. Εάν δεν επιβαρύνουμε καθόλου ούτε τη φορολογία ούτε τις συντάξεις για το 2017 και το 2018 και πούμε για μέτρα που θα αφορούν για μετά το 2019 βλέπουμε. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Νατάσας Στασινού

«Όλοι γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Απλώς δεν ξέρουμε πώς θα επανεκλεγούμε όταν το έχουμε κάνει». Το είχε δηλώσει το 2007 για τις απαιτούμενες οικονομικές μεταρρυθμίσεις ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πριν ακόμη η κρίση χτυπήσει την πόρτα της Ευρωζώνης. Δέκα χρόνια μετά θα λέγαμε ότι μάλλον εξακολουθεί να ισχύει για τους κυβερνώντες σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και οπωσδήποτε στην Ελλάδα.

Αν και είναι σαφές ότι την κρίση στη χώρα δεν την έφεραν τα μνημόνια, είναι επίσης σαφές ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν στο πλαίσιο αυτών στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία. Είχαμε άλλωστε τα mea culpa του ΔΝΤ και (σε μικρότερο βαθμό) τις παραδοχές Ευρωπαίων αξιωματούχων.

Οι ευθύνες των πιστωτών, που κινούνται πεισματικά με γνώμονα το «να βγαίνουν τα νούμερα», είναι προφανείς, αλλά δεν είναι μεγαλύτερες από εκείνες των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες επέλεξαν τον εύκολο δρόμο των συνεχών φοροεπιδρομών και των μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις με παράλληλες υποσχέσεις και μικροπαροχές σε πιθανούς ψηφοφόρους, αντί των μεταρρυθμίσεων.

Αυτές θα οδηγούσαν σε πιο δίκαιη κατανομή των βαρών και θα ενίσχυαν την ανταγωνιστικότητα, λένε όλοι. Απαιτούν όμως σύγκρουση με συντεχνιακά συμφέροντα και θολώνουν στα μάτια τους τις προοπτικές της κάλπης.

Και κάπως έτσι είμαστε σήμερα εκεί όπου βρισκόμασταν πριν από δύο ή και πέντε χρόνια, με τη διαφορά πως οι αντοχές της κοινωνίας είναι πια σχεδόν εξαντλημένες. Η στρατηγική πάντως δεν αλλάζει.

Παίζουμε καθυστερήσεις όσα «γκολ» και εάν φάει η ελληνική οικονομία, συμφωνούμε ανά καιρούς ότι διαφωνούμε στο τι ακριβώς έχει συμφωνηθεί με τους πιστωτές, για να καταλήξουμε τελικά να πάρουμε και άλλα μέτρα, αποκλειστικά δημοσιονομικού χαρακτήρα, στο και πέντε. Και ελπίζουμε. Τι; Να σκοράρουν οι άλλοι για εμάς... στις κάλπες.

Περιμένουμε τους Γερμανούς να βγάλουν Σουλτς και τους Γάλλους Μακρόν για να διακηρύξουν το τέλος στη λιτότητα, να δείξουν έναν άλλο δρόμο συνολικά στην Ένωση, να φέρουν την πολυπόθητη «αλλαγή». Αυτό θα ήταν πράγματι ένα θετικό σενάριο. Αλλά υπάρχει και το άλλο. Αυτό μιας Γαλλίας της Λεπέν και μιας Γερμανίας με Χριστιανοδημοκράτες στην κυβέρνηση και ενισχυμένο το AfD στη Βουλή. Όσο περιμένουμε άπραγοι την τύχη των άλλων, μένουμε στο σενάριο μιας Ελλάδας που βάζει συνέχεια αυτογκόλ.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε σήμερα ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο με σκοπό να επιταχύνει τις απελάσεις χιλιάδων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, μετά την επίθεση στο Βερολίνο τον περασμένο Δεκέμβριο την οποία πραγματοποίησε ένας τυνήσιος μετανάστης.

Τα μέτρα, που θα πρέπει να εγκριθούν από το κοινοβούλιο, είχαν συμφωνηθεί επί της αρχής πριν από δύο εβδομάδες από τα περιφερειακά κρατίδια της χώρας, τα οποία έχουν την ευθύνη για τις απελάσεις, και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Το κείμενο προβλέπει την επιτάχυνση και διευκόλυνση των επαναπροωθήσεων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, όπως ο δράστης της τζιχαντιστικής επίθεσης με φορτηγό το Δεκέμβριο στο Βερολίνο (12 θάνατοι), ο Τυνήσιος Άνις Άμρι.

Ο 24χρονος άνδρας, η αίτηση του οποίου είχε απορριφθεί, δεν μπορούσε να απελαθεί, σύμφωνα με το Βερολίνο, λόγω έλλειψης συνεργασίας των τυνησιακών αρχών.

"Εκείνοι που θα δουν την αίτησή τους να απορρίπτεται θα πρέπει να φύγουν από τη χώρα μας", προειδοποίησε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ.

"Φέτος, αναμένουμε έναν σημαντικό αριθμό αρνητικών αποφάσεων, αυτός είναι ο λόγος που εφαρμόζουμε αυτά τα μέτρα για τις απελάσεις", είπε.

Πιο συγκεκριμένα, η Γερμανία θέλει να αυξήσει από τέσσερις σε δέκα ημέρες τη διάρκεια κράτησης μεταναστών που η αίτησή τους έχει απορριφθεί από την αστυνομία επειδή θεωρούνται δυνητικά επικίνδυνοι, εν αναμονή της επαναπροώθησής τους.

Οι αιτούντες άσυλο που λένε ψέματα για την ταυτότητά τους ή παραβιάζουν τον νόμο διατρέχουν τον κίνδυνο να τους επιβληθούν πιο αυστηρές ποινές, όπως η υποχρέωση να φέρουν βραχιόλι ηλεκτρονικής επιτήρησης.

Ένα άλλο σημείο που προκαλεί μεγάλη πολεμική είναι η δυνατότητα που παρέχεται στις αρχές να έχουν πρόσβαση σε δεδομένα που περιέχονται σε κινητά τηλέφωνα των αιτούντων άσυλο σε περίπτωση αμφιβολιών για την ταυτότητά τους.

Αν ένας μετανάστης τηλεφωνεί "90 φορές στο Σουδάν και διατείνεται ότι είναι από την Ερυθραία, είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται για Σουδανό", εκτίμησε ο ντε Μεζιέρ.

"Τα κινητά τηλέφωνα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανήκουν σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο πεδίο της ιδιωτικής σφαίρας", ανέφερε το αντιπολιτευόμενο κόμμα Die Linke (Η Αριστερά).

Ένα άλλο αμφιλεγόμενο σημείο αφορά τις όλο και περισσότερες απελάσεις Αφγανών, της δεύτερης πιο σημαντικής ομάδας αιτούντων ασύλου στη Γερμανία μετά τους Σύρους.

Η κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει από τον Δεκέμβριο δύο μεταφορές με πτήσεις τσάρτερ προς την Καμπούλ, συνολικά περίπου 60 ανθρώπων. Μια τρίτη πτήση, που θα μεταφέρει περίπου πενήντα Αφγανούς, αναμένεται να αναχωρήσει απόψε από το Μόναχο (νότια Γερμανία).

Πέντε από τα 16 περιφερειακά κρατίδια αποφάσισαν να αναστείλουν τις επαναπροωθήσεις, με το επιχείρημα ότι ο κίνδυνος επιμένει στη χώρα. Πολλές διαδηλώσεις έχουν πραγματοποιηθεί στη Γερμανία.

"Η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει σαφώς επιδεινωθεί το περασμένο έτος" με μια αναζωπύρωση των εχθροπραξιών ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και στους ισλαμιστές αντάρτες, δήλωσε σήμερα ο Μάρκους Μπίκο, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας-Γερμανία.

Ο Πέτερ Αλτμάιερ, το δεξί χέρι της Μέρκελ, υπεραμύνθηκε των απελάσεων: "Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στο Αφγανιστάν που πάνε απολύτως κανονικά στο σχολείο, στη δουλειά, που διάγουν μια κανονική οικογενειακή ζωή, οπωσδήποτε όχι τόσο καλή όσο στη Γερμανία, όμως υπάρχουν πολλές περιοχές και πόλεις όπου κανείς μπορεί να ζήσει με ασφάλεια".

Το 2016, 80.000 άνθρωποι επαναπροωθήθηκαν από τη Γερμανία ή εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους τη χώρα, έναντι 50.000 το προηγούμενο έτος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος

Πού είναι οι «ευαισθητοποιημένοι» μας έγκριτοι νομικοί και δημοσιολόγοι; Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος γιατί σιωπά και κωφεύει; Μήπως πρέπει να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία Αγάπης και Ειρήνης;

Η είδηση: «Σε ποινή φυλάκισης 20 ετών καταδικάστηκε στις 27 Ιανουαρίου 217 από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης ο ηγούμενος της παλιάς Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους Μεθόδιος, για τα επεισόδια με τις μολότωφ που εκτυλίχθηκαν τον Ιούλιο του 2013 στο αντιπροσωπείο (κονάκι) της Μονής, στις Καρυές. Για τα επεισόδια καταδικάστηκε και ένας ακόμη μοναχός της ίδιας Αδελφότητας. Τις επόμενες μέρες θα εκδοθούν εντάλματα που θα αποσταλούν στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, ώστε να συλληφθούν οι φυγόποινοι μοναχοί, που βρίσκονται στο Άγιο Όρος και να οδηγηθούν στη φυλακή... Το Δικαστήριο έκρινε, κατά πλειοψηφία, ένοχο τον ηγούμενο Μεθόδιο ως ηθικό αυτουργό των επεισοδίων, ενώ ο δεύτερος κατηγορούμενος καταδικάστηκε ως φυσικός αυτουργός για έκρηξη, πρόκληση εμπρησμού κ.ά. Να σημειωθεί ότι τα επεισόδια προκλήθηκαν, όταν δικαστικοί επιμελητές επιχείρησαν να εκκενώσουν το αντιπροσωπείο, κατ' εφαρμογήν προηγούμενης δικαστικής απόφασης, με αποτέλεσμα να εκδηλωθούν αντιδράσεις και να εκτοξευτούν αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ. Τα παραπάνω επεισόδια εντάσσονται στην πολυετή διαμάχη μεταξύ παλιάς και νέας Αδελφότητας Εσφιγμένου. Η νέα Αδελφότητα συγκροτήθηκε, με απόφαση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους το 2005 και έκτοτε θεωρείται νόμιμη, αλλά η παλιά αρνείται να παραδώσει το Μοναστήρι και το αντιπροσωπείο, με συνέπεια να σημειώνονται κατά καιρούς εντάσεις και επεισόδια, αμαυρώνοντας την εικόνα της μοναστικής Πολιτείας».

Αυτή είναι η είδηση όπως δόθηκε από τα περισσότερα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Και έκτοτε ουδέν νεότερο! Σχεδόν ένας μήνας από την δημοσιοποίηση της δικαστικής απόφασης και καμία (μα καμία απολύτως) άλλη αντίδραση από την κατά τα άλλα ευαισθητοποιημένη κοινωνία μας! Μόνο μια «χλιαρή» διαμαρτυρία στη Θεσσαλονίκη προ ημερών από υποστηρικτές της κανονικής ιστορικής Μονής Εσφιγμένου. Μερικές εκατοντάδες άνθρωποι φώναξαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης... Μεταδόθηκε από τα τοπικά ΜΜΕ της συμπρωτευουσας και από κάποια συστημικά ΜΜΕ και αυτό είναι όλο!
Καμία αντίδραση από τους κατά τα άλλα γνωστούς, διαπρεπείς και «έγκριτους» «ευαισθητοποιημένους» Πολίτες της χώρας. Καμία αντίδραση και από πουθενά από όλους εκείνους, που μόλις καεί το κέντρο της Ελλάδος ή σημειωθούν εκτεταμένες ή μεμονωμένες ταραχές και καούν τα πάντα, και ως αντίδραση η πολιτεία αναγκαστεί να κάνει καμιά προσαγωγή -προσέξτε προσαγωγή όχι σύλληψη- έτσι για το θεαθήναι κάποιων εκ των γνωστών κουκουλοφόρων και μασκοφόρων, μπαχαλάκηδων, και εκ των συνήθων «πρωταγωνιστών», οι επίσης γνωστοί μας σχολιαστές επί παντος επιστητού, δημοσιλόγοι και παπαρολόγοι της στιγμής, ξεσηκώνουν τον κόσμο! Ούτε το ως συνήθως ελληνικό facebook twitter και τα λοιπά social media πήραν φωτιά μετά την ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης για την καταδίκη σε κάθειρξη 20 ετών για ηθική αυτουργία στον Ηγούμενο της Μονής Εσφιγμένου Μεθόδιο, «πήρε φωτιά» όπως μεταδίδουν κάθε φορά όλα τα συστημικά ΜΜΕ όπως συμβαίνει στα αλήθεια -και όχι παραμύθια- όταν μετά από ταραχές, πλιάτσικο, καταστροφές και κακουχίες ατυχών πολιτών που έτυχε να βρεθούν μπροστά σε εκεινα τα άγνωστα «γνωστά» παιδιά των Βορείων Προαστείων που κατακαίνε τα πάντα και πλιατσικολογούν στις περιουσίες των πολιτών. Αλλά άμα τους περάσουν χειροπέδες αφού τους έπιασαν επ αυτοφώρω, μετά οι γνωστοί μας δημοσιολόγοι, συγγραφείς, νομικοί, πολιτικοί κάθε απόχρωσης, ξεσηκώνουν τον κόσμο!
Τι άρθρα! Τι σχόλια στα social media! Τι γενικός χαμός! Τι ξανά και από την αρχή θα κατακάψουν τα πάντα οι ελεύθεροι δημοκράτες και άλλες (σκοτεινές) δυνάμεις μέχρι να απελευθερωθούν οι κρατούμενοι στη ΓΑΔΑ. Θα μπορούσα να παραθέσω και άλλα εκατοντάδες σκηνικά βγαλμένα από την ιστορία (παλαιότερη και νεότερη) της σκληρής πραγματικότητας που βιώνει η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, κάθε φορά που καίγεται η Αθήνα και άλλες πόλεις με κάθε αφορμή, αλλά άμα συλληφθεί -πόσο μάλλον να καταδικασθεί κάποιος μόνο για κάποιους μήνες - ας τολμήσουν περισσότερο έτσι για παραδειγματισμό να εφαρμόσουν απλά τον νόμο (και όχι όπως εξάντλησαν την αυστηρότητα τους οι δικαστές μας στον γέροντα Μεθόδιο της Εσφιγμένου) και τότε τα λέμε να δεις τι έχει να γίνει(!). Το έργο το έχουμε δει εκατοντάδες φορές! Αυτό που είδαμε για πρώτη φορά -και εύχομαι να είναι και η τελευταία και να μην υπάρξει συνέχεια γιατί και τραγική θα είναι και οδυνηρή και αιματοβαμμένη- είναι η καταδίκη για ηθική αυτουργία, ούτε καν για συμμετοχή δηλαδή σε βιαιοπραγίες, και ολόκληρο το σύστημα -δικαστικό και μη- έπεσε να κατασπαράξει ένα καλόγερο!

Καμία αντίδραση από τους δικηγορικούς συλλόγους. Από τα πολιτικά (εντός και εκτός Βουλής) κόμματα σιγή ιχθύος. Ουδεμία αντίδραση. Καμία ανακοίνωση έτσι για να πέσει στάχτη στα μάτια των κοινών θνητών. Κανένας δικηγορικός σύλλογος δεν είπε κουβέντα για την κατάφωρη αδικία! Ουδείς εκ των πολλών διακεκριμένων, των κατά τα άλλα λαλίστατων και έγκριτων νομικών έβγαλε άχνα! Τσιμουδιά! «Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει...». Μη τύχει και κακοκαρδίσουμε τον αίτιο. Κανένας εκ των λεγομένων οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είπε λέξη! Καταδικάστηκε ένας μοναχός με ποινή λες και είχε κάψει το κέντρο της Αθήνας! Όπως το 1985 με το Κάπα Μαρούσης και το Κατράτζος Sport που είχαν καεί ολοσχερώς, αλλά ακόμα οι αίτιοι και πρωταίτιοι αναζητούνται... (ψάξτε την υπόθεση και θα καταλάβετε τι εννοώ...). Απόφαση βόμβα εναντίον ενός μοναχού για ηθική αυτουργία σε τι; Σε πρόκληση βλαβών και ηθικές φθορές; Επειδή έφερε αντίσταση κατά της αρχής;
Ας μην υποκρινόμαστε άλλο ούτε ως κοινωνία ούτε ως άτομα ούτε ως πρόσωπα. Η απόφαση, που μοιάζει περισσότερο με απόφαση καθ' υπαγόρευση και «για να είμεθα αρεστοί» στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και στις μεγάλες -πολιτικές και άλλες- εξουσίες, επιβλήθηκε για άλλους λόγους. Ας είμαστε ξεκάθαροι και ειλικρινείς. Η απόφαση είναι τόσο αυστηρή προς τον ηγούμενο Μεθόδιο της Μονής Εσφιγμένου, επειδή αρνείται η Ιερά αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου, να μνημονεύσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαθολομαίο και επειδή πρωτοστάτησε εναντίον της σύγκλησης της Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, αυτή είναι η ωμή αλήθεια!Επειδή η Μονή Εσφιγμένου εξακολουθει να παραμένει πιστή στην Ορθοδοξία και Ορθοπραξία, της από αιώνων παραδοθείσας Πίστεως από τους Πατέρες της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας μας, και της δια των Αποστολικών και Αγιοπατερικών εννέα Οικουμενικών Συνόδων και στα ειωθότα, τις θεολογικές παραδόσεις, τους Ιερούς κανονες, και το πηδάλιο της Μίας Αγίας Αποστολικής και Καθολικής Εκκλησίας, εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον για μια τριαντακονταετία, αρνείται να μνημονεύσει τον (εκάστοτε) Οικουμενικό Πατριάρχη, επειδή παραβιάστηκαν συστηματικά όροι, Κανόνες και Προϋποθέσεις της Εκκλησίας μας, όλα αυτά τα χρόνια προετιμασίας της Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης. Όπως τώρα το ίδιο πράττουν δεκάδες, μεμονωμένοι και καθ' ομάδες Μοναχοί και Ιερόμοναχοι του Αγίου Όρους και άλλων μοναστικών αδελφοτήτων, αλλά και Ιεράρχες παύουν να μνημονεύσουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο λόγω της γενικότερης στάσης του έναντι του διεθνούς και παγκόσμιου Οικουμενιστικού κινήματος και των σχέσεων που έχει αναπτύξει με τους Ρωαμαιοκαθολικούς τους Προτεστάντες και άλλους μη Ορθόδοξους θρησκευτικούς χριστιανικούς σχηματισμούς, όπως το Παγκόσμιο Συμβούλιο Έκκλησιών(ΠΣΕ).
Κατάσταση που καθημερινά χειροτερεύει στους κόλπους της Ορθοδοξίας ανά τον κόσμο μετά τις «αποφάσεις» και τα κείμενα που υιοθετήθηκαν στη Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης το καλοκαίρι του 2016.

Η Ορθοδοξία αυτή τη στιγμή δυστυχώς είναι διχασμένη! Κομμένη στα δύο (ίσως και τρία κομμάτια)... Αυτή είναι η μοναδική σκληρή αλήθεια που έχει να κάνει όμως ειδικώς με τον δικαστικό και νομικό κόσμο της Θεσσαλονίκης -και όχι μόνον αλλά και της Ελλάδος γενικώς την βαθιά υποκρισία- που από τη μια (από)δέχεται a priori όλα αυτά τα έκτροπα που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες και από την άλλη τηρεί ένοχη σιγή ιχθύος σε μια καταφανώς άδικη και σκληρή απόφαση, χωρίς ουδείς να αντιλαβάνεται τις συνέπειες αυτής της ως μη όφειλε δικαστικής εξέλιξης. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια για την άδικη και σκληρή απόφαση για την Μονή Εσφιγμένου, παρά επειδή επειδή αρνήθηκε να παραδώσει το γραφείο (άλλως «Κονάκι» όπως λέγεται) της αντιπροσωπείας της ιστορικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στη νέα κα'θ υποβολή αδελφότητα που συνέστησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και έσπευσαν (χλιαρά αλλά το έκαμαν) να αναγνωρίσουν και οι άλλες Μονές της Αθωνικής Πολιτείας το 2005.

Και ερωτώ μήπως ήρθε η ώρα ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος να επέμβει και να δείξει αγαπητκή διάθεση; Μήπως η ιστορία και ο Θεός του δίδει μια θαυμάσια ευκαιρία να διορθώσει τα αδιόρθωτα; Αν ο Πάππας Ιωάννης Παύλος συγχώρεσε τον παρ' ολίγο δολοφόνο του Τούρκο Αλί Ακτζά, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν μπορεί να αναλάβει μια πρωτοβουλία αγάπης έναντι των μοναχών και του Ηγουμένου Μεθόδιου και της συνοδείας του; Ίδωμεν. Η συνέχεια και η ιστορία θα δείξει... πολλά.

Πηγή HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Η διαφαινόμενη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές είναι μία αναπόφευκτη εξέλιξη. Οι ευρωπαίοι εταίροι (κυρίως το Βερολίνο, αλλά και οι Βρυξέλλες) δεν θέλουν εκλογές στην Ελλάδα αυτή την περίοδο. Γι’ αυτό και δίνουν τη δυνατότητα μίας συμφωνίας, που θα μπορεί να την υπογράψει η Αθήνα. Η δε κυβέρνηση επίσης δεν θέλει εκλογές – γιατί να τις θέλει άλλωστε; - και γι’ αυτό προσπαθεί αφενός να πάρει μία συμφωνία, που θα της προκαλέσει όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος και την οποία θα μπορεί αν «ντύσει» πολιτικά και επικοινωνιακά.

Είναι μία κυνική προσέγγιση των δύο μερών, που γίνεται βέβαια με όρους επιβολής από τους δανειστές – δεν πρόκειται για έναν έντιμο συμβιβασμό ασφαλώς. Παρά τα λεκτικά εφευρήματα της κυβέρνησης και τις διαβεβαιώσεις του τύπου «δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου», ο νέος λογαριασμός θα είναι βαρύς και θα αφορά πρωτίστως αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Ωστόσο, πρώτος στόχος της κυβέρνησης είναι να κερδίσει χρόνο παραμονής στην εξουσία. Αναμενόμενη επιδίωξη για οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας, έστω και με την ταμπέλα της αριστεράς. Ιδίως όταν η προσφυγή σε εκλογές μόνο νίκη δεν υπόσχεται. Η κυβέρνηση αξιοποιεί την απουσία ισχυρής και πραγματικής αντιπολίτευσης, καθώς και την αξιοπρόσεκτη εσωτερική της συνοχή για να πετύχει αυτό τον στόχο.

Αγοράζει λοιπόν χρόνο, έστω κι αν τον αγοράζει πανάκριβα (κυρίως για όσους πληρώσουν το μάρμαρο των νέων μέτρων).

Στην πολιτική ο χρόνος έχει αυτοτελή σημασία. Ακόμη κι αν δεν ξέρεις τι να τον κάνεις – όπως συχνά πυκνά αποδεικνύεται και με την παρούσα κυβέρνηση – μπορεί να λειτουργήσει ως ξεχωριστή παράμετρος εξελίξεων. Πολλές είναι οι κυβερνήσεις, που επαφίενται στη μοίρα και ελπίζουν ότι κάτι θα συμβεί που θα αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερα (γι’ αυτές). Υπό αυτή την έννοια και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κινείται με γνώμονα αυτή την προοπτική. Να κερδίσει χρόνο, κι ας είναι με νέα μέτρα. Ελπίζει έτσι ότι η εξάλειψη τους επόμενους μήνες από τη δημόσια συζήτηση των εκλογικών σεναρίων και του προκαλούμενου από αυτά κλίματος πολιτικής αστάθειας, θα βοηθήσει την οικονομία. Δεν είναι απίθανο, αλλά δεν είναι και δεδομένο. Δεδομένο είναι ότι θα φουντώσει η κοινωνική δυσαρέσκεια και θα αυξηθεί το πολιτικό κόστος. Διότι υπάρχει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, ο κίνδυνος να μετράει ο χρόνος ανάποδα. Ενώ νομίζεις ότι κερδίζεις χρόνο, να χάνεις όλα τα υπόλοιπα.

Πρακτικά και στην καλύτερη περίπτωση, οι κυβερνώντες με το κλείσιμο της συζητούμενης συμφωνίας μπορεί να κερδίσουν ένα με ενάμιση χρόνο, χωρίς να σκιάζει τον πολιτικό ορίζοντα το ενδεχόμενο της κάλπης – έως ότου αρχίσουν να εφαρμόζονται τα νέα μέτρα. Στη χειρότερη βέβαια όλα θα επανέλθουν στο προσκήνιο σε έξι μήνες, εάν τα οφέλη για την οικονομία δεν είναι τα αναμενόμενα. Εκτός κι αν υπάρξουν τέτοια αντίδραση στην παρούσα φάση για τα νέα μέτρα, που προκύψει κάτι απρόοπτο. Αλλά όταν κανείς έχει καταπιεί μία φορά την κάμηλο, δεν τον απασχολεί αν πρέπει να διυλίσει τον κώνωπα. Καταπίνει άλλη μία κάμηλο και κάνει τη δουλειά του…

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Βλαστάρη

Εδώ και μερικά 24ωρα, η Ελλάδα επισήμως ζει στον αστερισμό της «ισορροπημένης εξισορρόπησης». Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει «ένας καθρέφτης για κάθε μέτρο που θα αντανακλά ένα αντίμετρο». Και αν δεν καταλάβατε, υπάρχει η ΕΡΤ που το γράφει σαφώς κάτω από την εικόνα του Ντάισελμπλουμ καθώς αυτός μιλούσε για διαρθρωτικές αλλαγές που θα φέρουν δημοσιονομικό αποτέλεσμα: «Λιτότητα τέλος!»

Τα παράξενα ελληνικά που επιστρατεύτηκαν απ’ τους υπουργούς Γ. Σταθάκη και Ν. Παππά για να ερμηνεύσουν το αποτέλεσμα του τελευταίου Γιούρογκρουπ δεν είναι τυχαία. Όπως τυχαίο δεν είναι και το θράσος να αλλάζεις τη δήλωση ενός ευρωπαίου αξιωματούχου από την κρατική ραδιοτηλεοπτική συχνότητα. Πρόκειται, απλώς, για δύο μόνο βήματα ενός οργανωμένου προπαγανδιστικού «μαρς». Θα ακολουθούσε, άλλωστε, το κυβερνητικό non paper το οποίο -παραδόξως- είχε συνταχθεί στην Αθήνα αρκετά λεπτά πριν τελειώσει η συνεδρίαση των Βρυξελλών. Εκεί δινόταν η ερμηνεία του Μαξίμου σχετικά με την «πολιτική συμφωνία» που, βεβαίως, ουδείς πλην των κατοίκων του Μεγάρου διαπίστωσε. Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Σημασία έχουν η «ισορροπημένη εξισορρόπηση», ο «καθρέφτης» και το non paper. Με άλλα λόγια, ο λεκτικός αντιπερισπασμός, η δημαγωγική σύγχυση και -κυρίως- η αποφασιστικότητα να επιμένεις σε μίαν άποψη ακόμη κι αν αυτή προσκρούει προφανώς στην αλήθεια.

Το επικοινωνιακό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί ξεπερνά κατά πολύ το γνωστό «πες-πες, κάτι θα μείνει στο τέλος». Και η πρακτική των κυβερνώντων δεν μπορεί να ερμηνευτεί με το παλαιό επιχείρημα περί εξουσίας που σταδιακά απομονώνεται και, χάνοντας την επαφή της με την πραγματικότητα, αρχίζει «να ζει στον κόσμο της». Όχι, ο Φλαμπουράρης κι ο Πετρόπουλος δεν τρελάθηκαν, αίφνης, και δεν βλέπουν φτωχούς, αλλά ελεύθερους επαγγελματίες που ζητούν μεγαλύτερες εισφορές. Ούτε ο Σταθάκης με τον Παππά αποφάσισαν να γίνουν ακροβάτης ο ένας και μακιγιέρ ο δεύτερος. Στην ΕΡΤ ξέρουν τη διαφορά μετάφρασης και παράφρασης. Και οι κειμενογράφοι των non papers (τα μοναδικά δελτία που ενώ έχουν τον χαρακτηρισμό του μη δημοσιεύσιμου… μοιράζονται επισήμως σε εκατοντάδες αποδέκτες) έχουν από καιρό ασκηθεί στην παρουσίαση του μαύρου ως άσπρου. Τί συμβαίνει, λοιπόν; Γιατί αυτή η επιμονή να εμφανίζεται -επιμόνως και από ποικίλες πηγές- μια πραγματικότητα διαφορετική από την ισχύουσα; Τρελάθηκαν και αυτοκτονούν οι κυβερνώντες;

Την απάντηση νομίζω ότι την δίνει μια είδηση, σχεδόν ταυτόχρονη με αυτήν που σχολιάζουμε: Παρά τα όσα κωμικοτραγικά αποκαλύφθηκαν για τον Αρτέμη Σώρρα, παρά τις ποινικές του διώξεις, παρά τις αλλεπάλληλες αρλούμπες και παρά το προφανές της κομπίνας του, 300 οπαδοί του συγκεντρώθηκαν στο Ηρώδειο. Και ενώ οι άλλοι γελούσαν ή έκλαιγαν με το φαινόμενο, εκείνοι ορκίζονταν στον Δία για να τους σβήσει τα χρέη. Έχετε απάντηση;

Oι γλωσσολόγοι ισχυρίζονται ότι όταν η Διπλή Γλώσσα επικρατεί στον δημόσιο διάλογο, τότε οδηγεί και στη Διπλή Σκέψη. Με άλλα λόγια, όταν επί μακρόν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, επειδή ακριβώς το μυαλό λειτουργεί με σημασίες, αλλοιώνονται τα κριτήρια με βάση τα οποία κάνουμε επιλογές. Και όταν, μάλιστα, οι όροι με τους οποίους επικοινωνούμε απευθύνονται κυρίως στο θυμικό μας, μπορούν να ανατινάξουν -κυριολεκτικά- τον ορθολογισμό. Είναι η κατάσταση την οποία η σύγχρονη Ψυχολογία αποκαλεί «Αγνωσία» και σηματοδοτεί την απόλυτη πίστη του υποκειμένου όχι σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει, αλλά σε κάτι που εκείνο θέλει να συμβαίνει. Είτε γιατί το έχει ανάγκη, είτε γιατί θα αυτο-αμφισβητηθεί δραματικά αν παραδεχθεί ότι έκανε μια λάθος επιλογή.

Συμπέρασμα: Ούτε η κυβέρνηση, ούτε ο Αρτέμης τρελάθηκαν και ζουν στο δικό τους κόσμο. Απλώς, αξιοποιούν μία πολύχρονη λαϊκιστική τοξίνωση την οποία έχει υποστεί η κοινή γνώμη, μέρος της οποίας βιώνει την Αγνωσία του. Αυτό ακριβώς το ποσοστό θέλει να κρατήσει με κάθε τρόπο γύρω της η Εξουσία, ταυτίζοντας τη δική της παρουσία με, τάχα, τη δική του ύπαρξη. Σχέδιο αμυντικό, αλλά αδίστακτο, το οποίο ωστόσο, μόνο από τη δύναμη και την αυτογνωσία των ίδιων των «θυμάτων» μπορεί να αντιμετωπιστεί. Καμιά αντιπολίτευση και κανένας ρήτορας δεν θα πείσει ανθρώπους που επιμένουν να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο της πραγματικότητας επειδή μόνο και μόνο… είναι δικό τους το κεφάλι.

Υ.Γ. Ένας φίλος όταν είμασταν μικροί και τα κορίτσια αδιαφορούσαν για μας, δεν σκεφτόταν καν ότι δεν τους αρέσαμε και είχε πρόχειρο (και ανακουφιστικό) το επιχείρημα: «Λεσβίες θα είναι…». Έπρεπε να περάσει καιρός για να γνωρίσει μια γυναίκα που του είπε «αν και ασχημούτσικος, εμένα μου αρέσεις τρελά». Έκτοτε τα πάει μια χαρά και με τους στρέιτ, και με τους γκέι και με όλους τους ανθρώπους. Το πέρασμα από την Αγνωσία είναι ίσως υπόθεση του διπλανού μας…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου