Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Δεκ 2012

Ας πηδάμε κι ας γελάμε για να λεν πως δεν πεινάμε.

Το ΠΑΣΟΚ αν και ως προς την παραγωγή πολιτικής ήταν πάντα στείρο παίζοντας τον ρόλο του "ευνούχου" του συστήματος, απέδειξε σήμερα ότι όταν συρικνώνεται έχει ταυτοχρόνως και ωορηξία.

Το "ωάριο" που αποκολήθηκε απο την άρρωστη έτσι κι αλλιώς μήτρα της γριάς ευρωσοσιαλδημοκρατικής παράταξης, είχε σήμερα το όνομα Λοβέρδος.

Ο Τζήμερος του ΠΑΣΟΚ (Λοβέρδος) πριν διαγραφεί απο το κόμμα, ανακοίνωσε ότι μαζί με τα άλλα ζόμπι που είχαν βγεί σε προηγούμενες συσπάσεις της Πασοκικής μήτρας , σχηματίζει μία πολιτική κίνηση "άμεσης δράσης" με το όνομα "ΡΙΚΣΣΥ".

Αυτός λοιπόν που εικάζοντας την συναίνεσή μας μας έκανε δια νόμου ζωντανές αποθήκες ανθρωπίνων ανταλλακτικών, αυτός που κλείνοντας για χάρη των ιδιωτικών συμφερόντων το μοναδικό δημόσιο παιδοκαρδιοχειρουργικό κέντρο του Νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία έστειλε στον θάνατο κάμποσα παιδάκια και στην απόγνωση εκτοντάδες επώνυμους αγωνιζόμενους γονείς καρδιοπαθών παιδιών, αυτός που έκανε την αναλγησία πολιτική αρετή και την μισανθρωπία αναπτυξιακό ταλέντο θεωρώντας το υψηλό μέσο όρο προσδόκιμου ζωής του συνταξιούχου ως μία απο τις αιτίες της κατάρρευσής του, είναι πιά το "απόβλητο ωάριο" του ΠΑΣΟΚ.

Το ετοιμοθάνατο ΠΑΣΟΚ, δια του αρχηγεύοντος Βενιζέλου θέλησε να καλύψει αυτή την γεροντική ωορηξία, με μία δήθεν αντιναζιστική πιρουέτα κάνοντας αβανταδόρικη επίθεση στα "αυγά του φιδιού" δηλαδή στην Χρυσή Αυγή.

Βέβαια εκ πρώτης όψεως , είναι εντυπωσιακό να βλέπεις ένα φίδι να επιτίθεται στα αυγά ενός άλλου φιδιού.

Με νηφάλια σκέψη και παρατηρητικότητα ακόμα και ο πιό αφελής, θα δεί ότι το ΠΑΣΟΚ αλλά και τα υπόλοιπα εντολοδόχα μέλη της Ευρωατλαντικής συμμορίας , εδώ και καιρό όχι μόνο δεν πειράζουν τα αυγά αυτού του φιδιού αλλά κάνουν ότι περνάει απο το χέρι τους για να διευκολύνουν την επώαση τους και την ανάπτυξη των εντός αυτών εμβρύων.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι το γιατί ο ένας δωσίλογος παριστάνει τον δημοκράτη και ό άλλος τον απογοητευμένο Πασόκο που βιάζεται να αναλάβει τον ρόλο του περιπολικού της άμεσης δράσης της νέας σοσιαλδημοκρατίας, αλλά πότε θα ξυπνήσουμε για να αντιληφθούμε ότι ως Έλληνες Ορθόδοξοι δημοκράτες δεν είναι δυνατόν να ζούμε δίπλα στα φίδια και τα αυγά τους.


H πρόταση απόφασης του Eurogroup για τη δόση που αναμένεται να εκταμιευτεί απαιτεί άμεσα τη λήψη δέκα προαπαιτούμενων δράσεων ως τις 13 Δεκεμβρίου, νέα μέτρα για τον Δεκέμβριο και συνολικά 30 μέτρα ως το επόμενο φθινόπωρο!

Αναλυτικά τα νέα μέτρα:

Στην πρόταση οι 17 υπουργοί Οικονομικών παραδέχονται ότι η Ελλάδα έκανε μεγαλύτερη πρόοδο από αυτή που χρειαζόταν αλλά παρ΄ όλα αυτά, ζητούν και άλλα μέτρα:
  1. Προϋπολογισμός για το 2013 και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα (ΜΠΔΣ) που εκτείνεται έως το 2016.
  2. Παρουσίαση του επικαιροποιημένου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων στη Βουλή και δημοσίευση εξαμηνιαίας ανάλυσης του Σχεδίου Ανάπτυξης Περιουσιακών Στοιχείων.
  3. Μεταφορά στο χαρτοφυλάκιο του ΤΑΙΠΕΔ της πλήρους και άμεσης κυριότητας (μετοχών ή δικαιωμάτων παραχώρησης) της Εγνατίας Οδού και των περιφερειακών λιμένων της Ελευσίνας, Λαυρίου, Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Καβάλας, Κέρκυρας, Πάτρας, Ηρακλείου και Ραφήνας.
  4. Εξασφάλιση ότι τα αρμόδια υπουργεία και άλλοι φορείς θα παρέχουν στη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας πλήρη πρόσβαση για την απογραφή όλων των ακινήτων.
  5. Τροποποίηση ή κατάργηση των νομοθετικών διατάξεων των ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, αρχές ΟΛΠ και ΟΛΘ, ΕΛΠΕ, ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ, λιμάνια, κλπ.) που αποκλίνουν από το καθεστώς των ιδιωτικών εταιρειών και που θέτουν οποιοδήποτε περιορισμό στα δικαιώματα ψήφου των ιδιωτών μετόχων.
  6. Νομοθεσία για τον καθορισμό του ρόλου και των προσόντων του Γενικού Γραμματέα Εσόδων και ο Υπουργός Οικονομικών να αναθέσει την δυνατότητα λήψης αποφάσεων στον Γενικό Γραμματέα.
  7. Τοποθέτηση έμπειρων ελεγκτών στον φορολογικό έλεγχο ώστε να γίνουν πλήρως λειτουργικές μονάδες όπως αυτή των μεγάλων φορολογούμενων (100 ελεγκτές), ίδρυση μονάδας για άτομα με μεγάλη περιουσία και για αυτοαπασχολουμένους με υψηλά εισοδήματα (στελέχωση με 50 έμπειρους ελεγκτές άμεσα υπόλογους στον γενικό γραμματέα.
  8. Η απόφαση για την ενίσχυση της δημοσιονομικής διαχείρισης να εφαρμοστεί. Μνημόνια να υπογραφούν και μεταξύ υπουργείων και διαχειριστών των εποπτευόμενων φορέων. Πλαίσιο για την διόρθωση των μεταβιβάσεων από την κεντρική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των αποκλίσεων από τους στόχους εντός του έτους και, ενδεχομένως, και τα επόμενα χρόνια. Να ορίζει ρητά ότι τα έσοδα από την ιδιωτικοποίηση των κρατικών περιουσιακών στοιχείων θα καταβάλλονται απευθείας σε χωριστό λογαριασμό. Να ορίζει ότι θα υπάρχουν αυτόματες περικοπές δαπανών όταν οι στόχοι χάνονται, εξασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι καθυστερήσεις δεν αυξάνονται.
  9. Σύνολο μέτρων για τη βελτίωση της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης του ΕΟΠΥΥ. Μεταξύ αυτών «εξορθολογισμός του πακέτου παροχών», αύξηση της συμμετοχής στο κόστος για την υγειονομική περίθαλψη που παρέχεται από ιδιώτες, αναθεώρηση των τελών για τον αριθμό των διαγνωστικών εξετάσεων και για τις φυσιοθεραπείες, προοδευτική αύξηση των εισφορών που καταβάλλονται από ΟΓΑ σε αυτές του EOΠΠΥ.
  10. Μέτρα που συνδέονται με την φαρμακευτική δαπάνη: Νομοθεσία για τον έλεγχο των φαρμακευτικών δαπανών που ενεργοποιεί έκτακτης ανάγκης μέτρα (συμπεριλαμβανομένων π.χ. μείωσης των τιμών), αν για οποιοδήποτε λόγο δεν επιτυγχάνεται ο στόχος. Υπουργική απόφαση, θέτοντας το νέο όριο για το 2013 στα 2,4 δισ. ευρώ για εξωτερικούς ασθενείς. Ενημέρωση της λίστας φαρμάκων και επικαιροποίησή του  δύο φορές τον χρόνο τουλάχιστο.

Nέα μέτρα ως τον Δεκέμβριο:
  1. Φορολογική μεταρρύθμιση στο εισόδημα φυσικών και νομικών προσώπων «που στοχεύει στην απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την εξάλειψη απαλλαγών και προτιμησιακών καθεστώτων».
  2. Την αναγκαία πρωτογενή και δευτερογενή νομοθεσία για να διασφαλιστεί η ταχεία εφαρμογή του σχεδίου ιδιωτικοποιήσεων.
  3. Δημιουργία ενός ρυθμιστικού πλαισίου για τις εταιρείες ύδρευσης.
  4. Μέτρα για τη βελτίωση της φορολογικής διοίκησης, την εισαγωγή αξιολογήσεων επίδοσης, βελτίωση της χρήσης των τεχνικών αξιολόγησης του κινδύνου και τη θέσπιση και την ενίσχυση ειδικών μονάδων διαχείρισης του χρέους.
  5. Εκπόνηση και δημοσίευση ενός σχεδίου για την εκκαθάριση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε προμηθευτές και των επιστροφών φόρων.
  6. Ολοκλήρωση της εφαρμογής της μεταρρύθμισης στα επικουρικά ταμεία και ενοποίηση όλων των υπαρχόντων.
  7. Νομοθεσία που να επεκτείνει την εφαρμογή της έκπτωσης 5% στις φαρμακευτικές εταιρείες (που υπάρχει για τις νοσοκομειακές τιμές) σε όλα τα προϊόντα που πωλούνται σε φαρμακεία.
  8. Η αύξηση του μεριδίου των γενόσημων φαρμάκων να φτάσει το 35%.
  9. Εγκατάσταση εσωτερικών ελεγκτών σε όλα τα νοσοκομεία και την υιοθέτηση των μητρώων ανάληψης υποχρεώσεων.

Τα μέτρα που προβλέπει για το 2013:
  1. Προεδρικό Διάταγμα για την προσαρμογή των τιμών τελικού χρήστη για χαμηλής τάσης πελάτες.
  2. Επικαιροποίηση του Μεσοπρόθεσμου, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης για δεσμευτικά επί 3 χρόνια ανώτατα όρια δαπανών για τους υποτομείς της γενικής κυβέρνησης.
  3. Σχέδια για Στελέχωση υπουργείων.
  4. Δημιουργία μίας πολύ πιο αυτόνομης φορολογικής διοίκησης. Καθορισμός βαθμού αυτονομίας, πλαισίου διακυβέρνησης, λογοδοσίας, νομικών εξουσιών του ο επικεφαλής της φορολογικής διοίκησης και αρχική στελέχωση του οργανισμού.
  5. Να εκδώσει και να δημοσιεύσει μια νέα πλήρη πολιτική καταπολέμησης της διαφθοράς, καθώς και ειδικών διατάξεων για την φορολογική και τελωνειακή διοίκηση
  6. Να λειτουργεί η διαδικασία αναθεώρησης των αντικειμενικών αξιών για να ευθυγραμμιστούν καλύτερα με τις τιμές της αγοράς, υπό την ευθύνη της Διεύθυνσης Φορολογίας Κεφαλαίου.
  7. Μεταφορά σαράντα νέων ακινήτων

Μέτρα ως το τέλος του Ιουνίου του 2013:
  1. Διασφαλίζει την επίτευξη του στόχου των 2.000 φορολογικών ελέγχων.
  2. Θεσπίζει ένα νέο κώδικα φορολογικών διαδικασιών.
  3. Εξασφαλίζει ότι όλες οι κεντρικές αρχές προμηθειών χρησιμοποιούν ηλεκτρονικές δημόσιες συμβάσεις για όλους τους διαγωνισμούς- διαδικασίες.


Πηγή
Τις μέρες αυτές γίνεται συζήτηση σχετικά με το νέο Φορολογικό νομοσχέδιο. Έναν νόμο που εκτός της φοροκαταιγίδας που επιφυλάσσει στους πολίτες, διαταράσσει και την κυβερνητική συνοχή των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά, λόγο της κατάργησης του αφορολογήτου για τα παιδιά, αλλά και από την νέα πρόταση για φορολόγηση με 45% για τα εισοδήματα πέραν των 26.000€.

Δυστυχώς ο πρωθυπουργός, καθώς και όσοι υπουργοί προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία, ξέχασαν πολύ γρήγορα τις προεκλογικές υποσχέσεις και εξαγγελίες, για μείωση στους φορολογικούς συντελεστές και στήριξης στις πολύτεκνες οικογένειες.

Στο δρόμο της ΕΘΝΙΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ που έχουν αποφασίσει, με άλλοθι την οικονομική κρίση, προσπαθούν να ξεκληρίσουν από τον Ελλαδικό χώρο τους Έλληνες.

Μια προσπάθεια στην οποία απέτυχαν διαχρονικά, οι ορδές των Βαρβάρων που μας κατέκτησαν, μας υποδούλωσαν για πολλά χρόνια, αλλά στη συνέχεια μας σεβάστηκαν για την Ιστορία και των Πολιτισμό μας.

Σήμερα οι πολιτικοί μας, παρόλο που δηλώνουν Έλληνες και δίνουν όρκο στο να τηρούν το Ελληνικό Σύνταγμα, με τις πράξεις τους και τις αποφάσεις συμβάλουν στην καταστροφή της Ελληνικής Κοινωνίας, στην διατάραξη της συνοχής της και στην εξαφάνιση της Ελληνικής οικογένειας.

Τρανό παράδειγμα η νομοθετική πρόταση που προβλέπει τα παιδιά σαν τεκμήριο πλουτισμού και αναγάγει τους πολύτεκνους κροίσους.
Σήμερα ο κάθε πολύτεκνος θα πρέπει να αισθάνεται σαν τους γνωστούς κροίσους, ανάγοντας το κάθε παιδί του σαν κότερο, ιδιωτικό αεροσκάφος, πολυτελές αυτοκίνητο και διαμέρισμά στο Μονακό, κ.α.
Θα πρέπει να ανεχθούμε την πολιτική αναισθησία του κάθε λογής τεχνοκράτη που απαρτίζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και την αφωνία των βουλευτών που στηρίζουν με την ψήφο τους αυτές τις επιλογές.

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση, δεν είναι αστείο αλλά πραγματικότητα, στα πλαίσια δράσης 3.1 του μέτρου 2.1.4 «Γεωργοπεριβαλλοντικές Ενισχύσεις», που συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό δημόσιο, επιδοτεί τις απειλούμενες φυλές ζώων συμπεριλαμβάνοντας και τους Όνους.
Δηλαδή τιμωρεί τις οικογένειες που επέλεξαν να κάνουν πολλά παιδιά και επιδοτεί τις οικογένειες που εκτρέφουν Γαϊδούρια...
(Αναζήτηση στο Διαύγεια του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με αριθμό ΑΔΑ: Β44ΓΒ-2ΩΧ).

Δεν θα αναφερθώ σήμερα για την προγραμματική συμφωνία των κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, σχετικά με την σταδιακή επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000€.
Άλλωστε δεν είναι και το μοναδικό που στην κυβερνητική πορεία ξεχάστηκε.
Όμως στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι γνωστό ότι υπάρχει αφορολόγητο όριο στην φορολογία εισοδήματος, ανάλογο σε κάθε χώρα, και οι συντελεστές για τα μεσαία εισοδήματα είναι πολύ μικρότερα από αυτά που επιχειρεί να θεσμοθέτηση η κυβέρνηση.

Σε χώρες που δεν υπάρχει αφορολόγητο ποσό, έχουν θεσπίσει την έκπτωση φόρου, όπως σήμερα προβάλει το Υπουργείο Οικονομικών, σε συνάρτηση με τον αριθμό των φυσικών προσώπων που απαρτίζουν την κάθε οικογένεια.

Στην Ιρλανδία π.χ. για το κάθε φυσικό πρόσωπο προβλέπεται έκπτωση φόρου 1.650€ και στην Ολλανδία 2.033€ για κάθε μέλος της οικογένειας.

Στην Ελλάδα, τα γνωστά φορολογικά υποζύγια (Μισθωτοί και Συνταξιούχοι) για άλλη μια φορά θα υποστούν τα βάρη της Φοροκαταιγίδας, παράλληλα με τις μειώσεις που έχουν υποστεί κατΆ εφαρμογή των Μνημονιακών νόμων.

Οι γνωστοί Φοροφυγάδες, για άλλη μία φορά, θα βρεθούν στο απυρόβλητο της εφορίας, γιατί το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν θέλει να πατάξει την φοροδιαφυγή.

Γιατί εάν πραγματικά ήθελε, θα έθετε σε εφαρμογή τόσο την φοροκάρτα που έχει νομοθετήσει όσο και την πλήρη απαλλαγή από το ετήσιο εισόδημα των δαπανών που ο καθένας μας πραγματοποιεί και καταθέτει με την φορολογική δήλωση.

Πραγματικά θα ήμουν σύμφωνος να φορολογηθώ σαν οικογένεια, για το ετήσιο κέρδος που θα προέκυπτε, εάν είχα το δικαίωμα να προσκομίσω όλες τις αποδείξεις για τις δαπάνες που πραγματοποιούσα και στο τέλος προέκυπτε ένα ποσό για αποταμίευση.

Το σίγουρο είναι, ότι εάν ο οικογενειακός μας προϋπολογισμός ήταν ένας ισολογισμός μια Μονοπρόσωπης Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης, τότε θα υπήρχε αναγνώριση και αφαίρεση των δαπανών π.χ. :

- για ενοίκια ή Τραπεζικά Δάνεια, ενώ σήμερα καταργείται το αφορολόγητο των τόκων στα στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας.
- θα υπήρχε αναγνώριση και αφαίρεση από τα έσοδα των δαπανών για ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, έξοδα κίνησης κ.α., ενώ στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς δεν προβλέπετε.
- θα υπήρχε επιστροφή ΦΠΑ για αγορές που θα πραγματοποιούσαμε, που δυστυχώς για μισθωτούς και συνταξιούχους δεν αφαιρούνται ούτε οι αποδείξεις αγορών.

Σήμερα μια οικογένεια και προπάντων οι πολυμελείς, κάνουν περισσότερες αγορές, πληρώνουν περισσότερο ΦΠΑ και στην φορολογική εκκαθάριση μεγαλύτερο ετήσιο φόρο.
Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα. Η Ελλάδα που τιμωρεί τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, εξαθλιώνει τις οικογένειες με παιδιά και Επιδοτεί τα ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ...

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΔΕΗ, μέλος ΔΑΚΕ Αχαΐας
Πολύτεκνος 6932637029

Υ.Σ. Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τα τετράποδα γαϊδούρια τα οποία και έχουν προσφέρει πολλά στον τόπο μας, πολύ περισσότερα από κάποια δίποδα.



Τώρα που ο κύριος όγκος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας είναι προς οργανισμούς και κράτη της ευρωζώνης, γίνεται μια προσπάθεια να πεισθεί ο κόσμος ότι δεν γίνεται τίποτε. Τώρα που μας τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί με αγγλικό δίκαιο και με τους επίσημους μηχανισμούς της ευρωζώνης να ελέγχουν τον κύριο όγκο του χρέους της Ελλάδας, λένε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε εκτός από το να εκλιπαρούμε για την τύχη μας, ή έστω να διαπραγματευτούμε. Με προσοχή όμως για να μην τους προκαλέσουμε. Μάλιστα η προπαγάνδα φτάνει σε τέτοιο σημείο αθλιότητας ώστε να ισχυρίζονται ότι ναι μεν πριν μας δέσουν χειροπόδαρα η μονομερής διαγραφή χρέους ήταν δυνατή χωρίς σοβαρά παρατράγουδα, αλλά τώρα, δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει γιατί μας κρατάνε στο χέρι.

Αν τολμήσουμε και προχωρήσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους θα μας λιανίσουν. Έτσι λένε δεξιοί και αριστεροί δωσίλογοι. Δεν τολμούν βέβαια να απολογηθούν για το εξής απλό: Και τι κάνατε, βρε ρεμπεσκέδες του πολιτικού καναπέ, για να διαγραφεί μονομερώς το χρέος, τότε που υποτίθεται ότι γινόταν; Ποιος ευθύνεται για το ότι καταλήξαμε εδώ; Που ήσασταν όταν φωνάζαμε για μονομερή διαγραφή; Πουθενά. Και τότε τα ίδια μας λέγατε. Τα αποτελέσματα της δικής τους πολιτικής, των δικών τους πολιτικών επιλογών που θέλουν, υποτίθεται, να διαπραγματευτούν το χρέος εντός πλαισίων ευρώ, χρησιμοποιούν σήμερα για να φοβίσουν τον κόσμο και να τον πείσουν ότι είναι αδιανόητο να προχωρήσει η Ελλάδα σε μονομερείς ενέργειες. Ξέρετε τι θα πάθει αν το κάνει; Τα γνωστά. Θα απομονωθεί και θα ισοπεδωθεί. Δηλαδή, τα ίδια και τα ίδια. Την δική τους δολιότητα, αδυναμία και εθελοδουλία μπροστά στα μεγάλα αφεντικά της ευρωζώνης, πασχίζουν να την μετατρέψουν σε κατάσταση του λαού.
Καταρχάς η άγνοια και η ημιμάθεια σκοτώνει. Αυτά που λέγονται για επιλεκτική διαπραγμάτευση και μάλιστα εντός ευρωζώνης είναι κομπογιαννιτισμός. Και μάλιστα άκρως επικίνδυνος στις σημερινές συνθήκες. Δεν βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, ούτε στην διεθνή εμπειρία. Δεν βασίζονται ούτε καν στην κοινή λογική. Είναι ωραίο να πετάμε μπαρούφες έχοντας πλήρη άγνοια για το τι σημαίνει διαχείριση και διαπραγμάτευση δημόσιου χρέους, αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Σήμερα με το να χρωστάμε στους υπερκρατικούς μηχανισμούς και στα κράτη της ευρωζώνης, είναι χειρότερα γι’ αυτούς απ’ ότι για την ίδια την Ελλάδα. Αρκεί βέβαια η Ελλάδα και ο λαός της να αποφασίσει να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Δεν μας μένει άλλωστε τίποτε άλλο. Αυτό είναι το καινούργιο στοιχείο της σημερινής κατάστασης. Ή τινάζουμε την μπάνκα στον αέρα και μάλιστα μονομερώς, ή μένουμε και μας αλέθει η κρεατομηχανή που έχει τεθεί ήδη σε κίνηση.
Με την δημοσιονομική κατάσταση ακόμη και της Γερμανίας να ακροβατεί, μια άρνηση πληρωμών από την Ελλάδα και ταυτόχρονη αποχώρηση από την ευρωζώνη θα τινάξει τον μηχανισμό στήριξης στον αέρα. Σήμερα μπορεί οι ευρωπαϊκές τράπεζες να διασώθηκαν από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό δημόσιο χρέος, αλλά αυτό φορτώθηκε απευθείας και διαμέσου των μηχανισμών στήριξης στους κρατικούς προϋπολογισμούς των κρατών της ευρωζώνης. Επομένως μια άρνηση πληρωμών από την Ελλάδα θα δυναμιτίσει τους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα υπνονομεύσει αποφασιστικά την δημοσιονομική ευστάθεια της ευρωζώνης. Γι’ αυτό και τα επιτελεία τους βιάζονται να ξεμπερδεύουν με την Ελλάδα. Πώς; Με την ολοκληρωτική διάλυσή της και την αφομοίωσή της στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των περιφερειών ως νέο Κόσσοβο, ή μια σειρά νέα Κόσσοβο στην Θράκη, την Δυτ. Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, στο Νότιο Αιγαίο και πάει λέγοντας.
Μπορεί να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη με διαπραγματεύσεις εντός της ευρωζώνης; Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη δρομολογηθεί και επομένως κανένα φανταστικό σενάριο διαπραγμάτευσης με τα κράτη και τα επιτελεία της ευρωζώνης δεν μπορεί να το αποτρέψει. Ίσα-ίσα θα κάνει την Ελλάδα και τον λαό της ακόμη πιο ευάλωτο, μιας και κάθε καθυστέρηση, κάθε αναβολή και κάθε μετριοπάθεια στην στάση της ελληνικής πλευράς θα κοστίζει πολύ ακριβά στον ελληνικό λαό και στην χώρα. Οι λογικές που θέλουν συμμαχίες με κράτη του Νότου και κοινά διαπραγματευτικά μέτωπα μέσα στην ευρωζώνη, αγνοούν σκόπιμα ότι μιλάμε για το μεγαλύτερο κρατικομονοπωλιακό καρτέλ στον κόσμο, όπου οι κυβερνήσεις ελέγχονται απόλυτα από τις μεγάλες δυνάμεις της αγοράς. Κάθε αυταπάτη θα στοιχίζει στον ελληνικό λαό, ιδίως από δω και μπρος, σε εκατόμβες νεκρών, ανέργων και εντελώς εξαθλιωμένων ανίκανων να αντιδράσουν. Κάθε διάθεση διαπραγμάτευσης εντός ευρωζώνης θα φέρνει πιο κοντά στην ολοκληρωτική κατάλυση του ελληνικού κράτους προς όφελος της ευρωομοσπονδίας.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν μπορούμε να παίξουμε ένα τέτοιο παιχνίδι. Αντίθετα επιβάλλεται να παίξουμε το χαρτί της επίσημης πτώχευσης ανοιχτά και άκρως απειλητικά για ολόκληρη την ευρωζώνη. Όχι γιατί αυτό θα συνετίσει την Μέρκελ και τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών ώστε να κάνουν παραχωρήσεις, όπως παραμυθιάζονται ορισμένοι, ή όπως θέλουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο. Τα επιτελεία της ευρωζώνης ξέρουν πολύ καλά ότι το ευρώ δεν είναι βιώσιμο κρατώντας ανέπαφα τα κράτη μέλη, ιδίως εκείνα υπό διαδικασία χρεοκοπίας. Γι’ αυτό και επιδιώκουν την ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Επιχειρούν δηλαδή να μετακυλήσουν το πρόβλημα βιωσιμότητας του ευρώ στα κράτη μέλη. Όπως άλλωστε κάνουν ήδη με την “εσωτερική υποτίμηση”, η οποία συνίσταται στην εσωτερίκευση σε κάθε οικονομία της ευρωζώνης της κρίσης και της αποδυνάμωσης του κοινού νομίσματος. Κι έτσι αντί να χαθεί το ευρώ, προτιμούν να χαθούν τα κράτη, ιδίως εκείνα που έχουν κριθεί μη βιώσιμα όπως είναι η Ελλάδα. Το τι θα γίνει με τους λαούς, ποσώς τους ενδιαφέρει.
Επομένως, το χαρτί της επίσημης πτώχευσης της Ελλάδας πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να δώσει στην χώρα και τον λαό της το πλεονέκτημα και την θέση ισχύος έναντι των δανειστών του. Τι θα συμβεί σε μια ενδεχόμενη πτώχευση; Ας δούμε την διάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας όπως αποτυπώθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2012. Από τα 303,5 δις ευρώ που ήταν το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις 30/9/2012, τα 136,8 ήταν ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου. Από αυτά τα 113,9, δηλαδή το 83,2%, είναι ομόλογα εκδοθέντα στην εσωτερική αγορά και βρίσκονται κατά κύριο λόγο στα χέρια της ΕΚΤ και των εγχώριων τραπεζών. Τα 4,3 δις ευρώ, δηλαδή μόλις το 3%, είναι ομόλογα εκδοθέντα στις αγορές του εξωτερικού, ενώ το 18,4, δηλαδή το 13%, είναι βραχυπρόθεσμοι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου που κατέχουν πρωτίστως εγχώριες τράπεζες. Τα υπόλοιπα 166,7 δις ευρώ του δημόσιου χρέους είναι δάνεια. Από αυτά τα 148,8 δις ευρώ, δηλαδή το 89,3% του συνόλου, είναι τα δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης.
Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν η Ελλάδα προχωρούσε εδώ και τώρα σε επίσημη πτώχευση; Αυτό που θα συνέβαινε θα ήταν να μεταφερθεί το 93% του όγκου του δημόσιου χρέους της χώρας στις πλάτες του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης και της ΕΚΤ, καθώς και στις εγχώριες τράπεζες. Όπως καταλαβαίνει ακόμη κι ο πιο αδαής ο χειρισμός των εγχώριων τραπεζών είναι ο πιο απλός καθότι το κράτος μπορεί να τις πάρει στα χέρια του και να σβήσει τα ενεργητικά τους προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών του, ιδίως των ιδιωτών οφειλετών (κυρίως νοικοκυριά και επιχειρήσεις) που θα ευνοηθούν τα μέγιστα από μια τέτοια κίνηση, η οποία θα έχει σαν συνέπεια το σβήσιμο των οφειλών τους προς τις τράπεζες. Αυτό που λέγεται ότι θα χαθούν οι όποιες καταθέσεις είναι μεγάλο ψέμα, διότι αυτές τις εγγυάται – και οφείλει να τις εγγυάται – όχι η τράπεζα, αλλά το κράτος. Επομένως το κράτος θα εγγυηθεί τις καταθέσεις που δεν έχουν καταφύγει στο εξωτερικό και θα τις αποκαταστήσει γιατί τις έχουν λεηλατήσει οι τράπεζες, ενώ θα επιβάλει έλεγχο στην κίνηση καταθέσεων και κεφαλαίου προς και από το εξωτερικό.
Το υπόλοιπο δημόσιο χρέος που βρίσκεται στα χέρια του μηχανισμού στήριξης και της ΕΚΤ μπορούμε να το αρνηθούμε χωρίς καμιά ουσιαστική συνέπεια για την χώρα μας, αν ταυτόχρονα ανακοινώσουμε την αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Το χρέος αυτό που έχει δημιουργηθεί είναι εσωτερικό χρέος της ευρωζώνης και δεν μπορεί να το διεκδικήσει από την Ελλάδα η ΕΚΤ και ο μηχανισμός στήριξης, παρά μόνο όσο η χώρα μας παραμένει εντός ευρωζώνης. Γι’ αυτό και η εφαρμογή του αγγλικού δικαίου στις δανειακές συμβάσεις δίνει την δικαιοδοσία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (πρώτη σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης) και στα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (δεύτερη δανειακή σύμβαση με EFSF). Επίσης τα δάνεια του μηχανισμού δόθηκαν προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Αυτό δεν διαλαλούν σε όλους τους τόνους; Αν λοιπόν η Ελλάδα φύγει από την ευρωζώνη καταγγέλλοντας τους όρους της ως επαχθείς, απεχθείς και καταχρηστικούς σε βάρος της, ιδίως μετά την τροποποίηση των συνθηκών και της προοπτικής της ευρωομοσπονδίας – που σημαίνει κατάλυση του ελληνικού κρατικού μορφώματος και την αντικατάστασή του με ένα άλλο μόρφωμα που δεν βασίζεται ούτε καν τυπικά στην λαϊκή κυριαρχία του ελληνικού λαού – τότε τι θα συμβεί; Η Ελλάδα θα τεθεί αυτοδίκαια εκτός δικαιοδοσίας της ευρωζώνης και των μηχανισμών της και άρα εκτός δικαιοδοσίας των δανειακών συμβάσεων που της επιβλήθηκαν.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι από μεριάς δημόσιου διεθνούς δικαίου, η άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει το χρέος της σήμερα με ταυτόχρονη δική της αποχώρηση από την ευρωζώνη, είναι το ίδιο με το να αποχωρεί από ένα ιδιωτικό κλειστό κλαμπ. Τα χρέη της είναι προς αυτό το κλειστό κλαμπ και πολύ δύσκολα η ΕΚΤ, το EFSF, ή τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα βρουν δικαστήριο εκτός ευρωζώνης που να καταδικάσει την Ελλάδα. Πολύ περισσότερο αν η ίδια η Ελλάδα διεθνοποιήσει την αντιδικία της με την ευρωζώνη, αν δηλαδή μετατρέψει σε διεθνές ζήτημα το καθεστώς που επιχειρήθηκε να επιβληθεί στην χώρα και στον λαό της με αντάλλαγμα τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης.
Όλα αυτά υποχρεωτικά πρέπει να έχουν ως αφετηρία δυο θεμελιώδεις θέσεις: (α) Την διακοπή της λεγόμενης «συνέχειας του κράτους», δηλαδή την σαφή και εμπράγματη δήλωση του ελληνικού λαού ότι ανατρέπει το προηγούμενο απόλυτα διάτρητο και διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό καθεστώς για να προχωρήσει στην επανίδρυση του κράτους του με όρους πρωτογενούς δικαίου, το οποίο μπορεί να γίνει από την σκοπιά της δημοκρατίας μόνο με Συντακτική Εθνοσυνέλευση. (β) Την επίσημη αποκήρυξη και μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους ως προϊόν ωμού εκβιασμού, διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, μυστικής διπλωματίας με σκοπό την κατάλυση του ελληνικού κράτους και την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού, καθώς και την επιβολή καθεστώτος  επίσημης δουλοπαροικίας του χρέους σε βάρος τυπικά ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ.
Η στάση αυτή είναι περισσότερο αναγκαία σήμερα που τα 4/5 του δημόσιου χρέους της χώρας εντάσσονται στις διακρατικές σχέσεις της Ελλάδας με τις χώρες του ευρώ. Δεν παίζουν με κράτη, ειδικά όταν αυτά έχουν συγκροτήσει ήδη υπερεθνικό καρτέλ. Η μόνη απάντηση που μπορεί να σταθεί απέναντί τους είναι η καταγγελία του καρτέλ της ευρωζώνης με την αποχώρηση από αυτό και την ταυτόχρονη καταγγελία του δημόσιου χρέους ως παράνομου, όπως ήδη αναφέραμε. Κι όχι μόνο για τους λόγους που έχουμε επισημάνει (μυστικότητα, διαφθορά, απεχθής τρόπος δανεισμού), αλλά και για την επιβολή του καθεστώτος πεονίας στην χώρα. Το τονίζουμε αυτό ιδιαίτερα γιατί αυτό που κάνουν τα κράτη της ευρωζώνης όλο αυτό τον καιρό ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου εναντίον της Ελλάδας με στόχο την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού και την διάλυση της χώρας. Και στο ζήτημα αυτό το μεταπολεμικό διεθνές δίκαιο είναι ιδιαίτερα αυστηρό και παρέχει πολλά όπλα στο απειλούμενο κράτος, αν θέλει βέβαια να τα χρησιμοποιήσει, εναντίον των κρατών που το επιβουλεύονται.
Για τον σκοπό αυτό τα κράτη και τα επιτελεία της ευρωζώνης έχουν καταπατήσει κάθε διεθνή σύμβαση που ορίζει τις καλές σχέσεις ανάμεσα σε κράτη και λαούς. Οι κυβερνήσεις τους έχουν διαπράξει ήδη εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στον ελληνικό λαό. Μόνο όπλο νομιμοποίησης μιας τέτοιας συμπεριφοράς που κατάφωρα παραβιάζει από την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ΟΗΕ έως του ΟΑΣΕ, είναι η συμμετοχή της Ελλάδας σ’ ένα κλαμπ με δικού του κανόνες – κατάφωρα ενάντια σε κάθε δημοκρατικό κανόνα της διεθνούς ζωής, που έχει καταχτηθεί μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Όσο λοιπόν η χώρα βρίσκεται εντός αυτού του ιδιωτικού κλαμπ, είναι αναγκαστικά έρμαιο των κανόνων του που υπερισχύουν έναντι των κανόνων του διεθνούς δικαίου.
Επομένως, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός είναι να καταγγείλει την συμμετοχή του στην ευρωζώνη ως κατάφωρα ετεροβαρής και καταστροφική για τον ίδιο και την χώρα του. Έτσι θα μπορεί να απευθυνθεί στη διεθνή κοινότητα με διατυπωμένο κατηγορητήριο εναντίον των κυβερνήσεων του ευρώ που του επέβαλλαν το καθεστώς πεονίας και με την απαίτηση να τιμωρηθούν οι πρωταγωνιστές πολιτικοί και γραφειοκράτες της ευρωζώνης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας επιδιώκοντας την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού και την κατάλυση του ελληνικού κράτους.
Με τον τρόπο αυτό θα ενισχυθεί η θέση της Ελλάδας στην καταγγελία της εναντίον όλου του δημόσιου χρέους. Η διεθνής πρακτική είναι πολύ πιο ελαστική απέναντι σε ιδιώτες δανειστές, που οι απαιτήσεις τους μπορεί να οδηγούν σε αδιέξοδο ένα κράτος. Όμως απέναντι σε κράτη-δανειστές είναι πολύ πιο αυστηρή. Αυτό έχει πιστοποιηθεί ακόμη κι από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας με αποφάσεις του σχετικά με την Αργεντινή (2007) όπου δικαίωσε ιδιώτη δανειστή, λέγοντας ότι αν επρόκειτο για κράτος δανειστή δεν θα νομολογούσε υπέρ του και θα δικαίωνε το κράτος οφειλέτη.
Επιλεκτική διαπραγμάτευση με κράτη-δανειστές σημαίνει ότι χάνεις τα διαπραγματευτικά σου όπλα με βάση το διεθνές δίκαιο. Χάνεις την δυνατότητα να το μετατρέψεις σε διεθνή υπόθεση (να διεθνοποιήσεις την κατάσταση στην οποία σκόπιμα και δόλια σε οδηγήσανε) και το μετατρέπεις σε διμερή ή πολυμερή διακρατική σχέση, όπου πλέον η έκβαση της διαπραγμάτευσης εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις πιέσεις και τους συσχετισμούς δυνάμεις ανάμεσα στα μέρη.
Όπως ακριβώς έγινε με το Κυπριακό. Η άρνηση διεθνοποίησης του Κυπριακού ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής ανεξάρτητου κράτους το οδήγησε να σέρνεται για δεκαετίες σε διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα κράτη έως ότου εκφυλιστεί και επιβληθεί η λύση του ισχυρού. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε την ίδια τραγική επιλογή. Ιδίως τώρα που απέναντί μας θα έχουμε το Γερμανικό κράτος και όχι απλά τις Γερμανικές τράπεζες.
Στόχος μας θα πρέπει να είναι ευθύς εξαρχής οι μονομερείς καταγγελίες της Ελλάδας να εξετάζονται στα διεθνή φόρα και οργανισμούς (ΟΗΕ, Χάγη, κοκ) όπου οι συσχετισμοί είναι πιο ευνοϊκοί και οι συμμαχίες με κράτη που έχουν υποστεί ανάλογη μεταχείριση, ή είναι σε ανάλογη θέση μπορούν να αποδώσουν περισσότερο. Επιδίωξή μας θα πρέπει από την πρώτη στιγμή να είναι η ανάδειξη του ελληνικού προβλήματος και η άρνηση του χρέους από μεριάς της χώρας μας, όχι ως ένα απλό πρόβλημα αθέτησης πληρωμών λόγων καταχρηστικών δανειακών πρακτικών, επαχθών, ή απεχθών τρόπων δανεισμού, αλλά ως ένα διεθνές πρόβλημα ανοιχτής επιβουλής εναντίον ενός ανεξάρτητου κράτους από άλλα κράτη με σκοπό την κατοχή και την διάλυσή του με πολιτικά και οικονομικά μέσα. Με αυτή την πρακτική όχι μόνο η Ελλάδα δεν πρόκειται να απομονωθεί, αλλά θα πρωταγωνιστήσει σε ένα νέο διεθνές κίνημα της Καρθαγένης σαν εκείνο των 11 κρατών-οφειλετών της Λατινικής Αμερικής εναντίον των ΗΠΑ στα 1985. Μόνο που αυτή την φορά θα είναι ένα παγκόσμιο κίνημα κρατών και λαών εναντίον του χρέους του διεθνούς τραπεζικού καρτέλ και των υπερεθνικών οργανισμών χρεοκοπίας, όπως είναι το ΔΝΤ και η ΕΕ.

Του Χρήστου Γιανναρά 
 
Tριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια (1974 - 2012) η καπηλεία της λέξης «δημοκρατία» στη γενέτειρά της έχει κενώσει την έννοια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο. Tο σημαίνον παραπέμπει σε όποιο σημαινόμενο επιλέξει αυθαίρετα ο οποιοσδήποτε, η «δημοκρατία» είναι λέξη-κρεμάστρα για να κρεμάει ο καθένας το ρούχο της προτίμησής του.

Aποκατάσταση «δημοκρατίας» αποκαλούσε η σοσιαλεπώνυμη φενάκη την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985, που επέβαλε στη χώρα καθεστώς απόλυτης μοναρχίας, πρωθυπουργικής, ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Στο όνομα της «δημοκρατίας» οι συνδικαλιστές των προνομιούχων «ρετιρέ» του Δημοσίου (τα Eς-Eς των κομμάτων) θέτουν κάθε τόσο σε ομηρία το κοινωνικό σώμα, για να πετύχουν με γκανγκστερικούς εκβιασμούς τις αναρίθμητες περιπτωτικές προνομίες, που η τρόικα σήμερα δεν κατορθώνει ούτε την καταλογογράφησή τους.

«Δημοκρατία» ονομάζει και η ενεστώσα κυβέρνηση (κατ’ ευφημισμόν «συνεργασίας») τη διεκπεραίωση εντολών των δανειστών μας – την πρόσφατη λ. χ. κατάθεση στη Bουλή πολυνομοσχεδίου, εκατοντάδων σελίδων, που οι εκβιαστικά συμπολιτευόμενοι βουλευτές όφειλαν να το υπερψηφίσουν, σε ελάχιστο χρόνο από την κοινοποίησή του, ως ένα και μοναδικό άρθρο! Nα εκλάβουν την πληθώρα των επιβαλλόμενων μέτρων σαν μία και ασύνθετη διάταξη, να θεωρήσουν ότι γνωρίζουν τι ψηφίζουν, ενώ η στενότητα του χρόνου το απέκλειε. Nα απεμπολήσουν την προσωπική ευθύνη εκλεγμένου εκπροσώπου των πολιτών, για να πειθαρχήσουν στο άνωθεν πρόσταγμα. Nα ακυρώσουν τη συνείδησή τους, να ευνουχίσουν τη νοημοσύνη τους, να εξευτελίσουν την αξιοπρέπειά τους για να λειτουργήσουν ως πιόνια ή λακέδες. Aυτό σήμερα το λέμε «δημοκρατία».

Σίγουρα, κυβέρνηση και βουλευτές βρίσκονταν όμηροι παρατεινόμενου και συνεχώς επιτεινόμενου εκβιασμού –κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο. Aν, για να περισώσουν την ατομική τους ακεραιότητα, δεν υπέγραφαν τα όσα απάνθρωπα και σαδιστικά επιτάσσει το πολυνομοσχέδιο, η χώρα, σε ελάχιστες μέρες, θα βρισκόταν χωρίς καύσιμα, χωρίς φάρμακα, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων χωρίς τροφή. Tα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Eσπερίας έθνη» έχουν αποδείξει ότι δεν διστάζουν να μακελέψουν ολόκληρους λαούς για να τους «σώσουν» στανικά από τους ηγέτες τους (πρβλ. Σερβία του Mιλόσεβιτς). Θα θυσίαζαν λοιπόν το άτεγκτο δανειοδοτικό τους σπεκουλάρισμα (έστω και μόνο της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας το παιχνίδι με τα ελληνικά ομόλογα) για να μην υπάρξουν κάποιες χιλιάδες νεκροί από παγωνιά, ασιτία ή απελπισμό κουτοπόνηροι «Γραικοί» του βαλκανικού νότου;

Tέτοιοι παραλληλισμοί χλευάζονται, βέβαια, από τους «οργανικούς διανοουμένους», αποκλειστικούς εν Eλλάδι αντιπροσώπους (μεταπράτες) «προοδευτικών» αντιλήψεων, οποιαδήποτε κι αν πρακτορεύουν εκδοχή του εθνομηδενισμού. Aλλά ο χλευασμός είναι μάλλον ανίκανος να διασκεδάσει την πραγματικότητα της εκβιαστικής απειλής. Kαι το ρεαλιστικό ερώτημα είναι: Πώς θα μπορούσε να περισωθεί πραγματικότητα δημοκρατίας (όχι φιοριτούρες) στη σημερινή Eλλάδα, τη χρεοκοπημένη, διεθνώς εξευτελισμένη και με χαμένη την εθνική της κυριαρχία; Mήπως και μόνο το ερώτημα «ρίχνει νερό στον μύλο» της δημοκοπικής ανευθυνότητας του ΣYPIZA;

H απάντηση κρίνεται μάλλον από το «αισθητήριο» πολιτικού ρεαλισμού που έχει ο καθένας μας διαμορφώσει. Για το «αισθητήριο» λ. χ. του κ. Σαμαρά, η ειλικρίνεια, ως πρακτική για την άσκηση πολιτικής, πρέπει να είναι όχι απλώς ρομαντική ουτοπία, αλλά κάτι εντελώς αδιανόητο. Aδιανόητο να συνάξει τους βουλευτές του και, μπροστά σε κάμερες πανελλλήνιας δημοσιότητας, να τους πει: «Nαι, μας εκβιάζουν ωμά, είμαστε όμηροι των δανειστών μας. Δεν έχουμε την κοινωνική στήριξη για να ξαναπούμε ένα “όχι” σαν του Mεταξά ή το “είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε” του Πλαστήρα. Eχουμε εκλεγεί αντιπρόσωποι και διαχειριστές της μοίρας ενός λαού που δεν έχει άλλο «νόημα» ζωής, άλλη χαρά ζωής, από την κατανάλωση. Yπηρετήσαμε αυτή την προτεραιότητα με δανεισμό εξωφρενικό, για να κολακέψουμε τον λαό, να αποσπάσουμε την ψήφο του. Kαι τώρα πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Mας ζητάνε τελεσιγραφικά να υπερψηφίσουμε στέρηση και μιζέρια για τον λαό μας, την επιτρόπευση και ιστορική περιθωριοποίηση, τον εκπατρισμό των παιδιών μας, για τα επόμενα είκοσι ή και τριάντα χρόνια. Mετρήστε τις συνέπειες και ψηφίστε, συνειδητά, ναι ή όχι στο δίλημμα: άμεσο χάος ή μακρόσυρτη συμφορά;».

Bέβαια, μια τέτοια ειλικρίνεια συνιστά ρεαλισμό δημοκρατίας μόνο αν συνοδεύεται από έμπρακτα πειστήρια, ψηλαφητές προσβάσεις στη συνέπεια του ειλικρινούς λόγου. O κ. Σαμαράς θα μπορούσε να πείσει τους βουλευτές του και τον λαό σε μια συνέγερση δημιουργικής αντίστασης στη χρεοκοπία και στον πανικό, αν παράλληλα είχε τα δεδομένα να διαβεβαιώσει ότι: «Eχουν ξεκινήσει οι δικαστικές διαδικασίες για τη δήμευση της περιουσίας όλων των πολιτικών παραγόντων που ενέργησαν ή συναίνεσαν (με αποδεδειγμένο δόλο ψηφοθηρίας) στον εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας. Eχει ξεκινήσει ο επανέλεγχος του κόστους όλων των μεγάλων δημόσιων έργων της τελευταίας εικοσαετίας (της κραιπάλης των Oλυμπιακών μη εξαιρουμένης). Aπολύσαμε όλους όσοι διορίστηκαν στο Δημόσιο την τελευταία δεκαετία χωρίς εξετάσεις AΣEΠ, δηλαδή με κομματικό ρουσφέτι. Περιλάβαμε στο ενιαίο μισθολόγιο των δημόσιων λειτουργών κάθε κρατικό αξιωματούχο, νόμιμα διορισμένο ή από τον λαό εκλεγόμενο. K. λπ. κ. λπ.

Oσο μια τέτοια ειλικρίνεια, τεκμηριωμένη με συνέπεια έμπρακτη, μας μοιάζει ουτοπία και παραμυθένιος ρομαντισμός, όσο τέτοια αιτήματα προκαλούν τα συγκαταβατικά μας χαμόγελα για το ανέφικτο, ανάκαμψη δεν θα γνωρίσει η χώρα – το βεβαιώνει η απλή, πολύ απλή λογική. Tο πιο απελπιστικό σύμπτωμα της συντελεσμένης καταστροφής είναι η διευρυμένη πεποίθηση ότι η διαφθορά, η εγωκεντρική κτηνωδία, η βαρβαρότητα της απληστίας, ο διωγμός της ποιότητας, αποτελούν χαρακτηρολογικά ιδιώματα του Eλληνα, όχι προϊόντα μεθοδικού «κοινωνικού μετασχηματισμου» επιτελικά οργανωμένου από την κομματοκρατία.

Σίγουρα, τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια διαστροφικής σχολικής εκπαίδευσης, μεθοδευμένης αγλωσσίας και αφελληνισμού των συνειδήσεων, προγραμματικής εξηλιθίωσης με την ποδοσφαιρολαγνεία, τον κρατικό τζόγο, την εμπορική τηλεόραση, είναι χρόνος υπεραρκετός για να οδηγηθεί μια κοινωνία στον εξανδραποδισμό της από δανειστές, πλέγματα διεθνικών συμφερόντων, μαστροπούς διεθνούς πολιτικής δικτύωσης.

Xρειαζόμαστε το πείσμα ενός Kάτωνα, να επαναλαμβάνει επίμονα και εξακολουθητικά το σωσίβιο πρόταγμα: Tο σημερινό πολιτικό σύστημα, αυτό που εκτρωματικά διαμόρφωσε η «μεταπολίτευση», πρέπει να καταστραφεί. Nα εξαλειφθούν οι συνταγματικές και θεσμικές του προϋποθέσεις. Xωρίς την παραμικρή επιείκεια για τα σημερινά κωμικά, αλλά άκρως τοξικά απομεινάρια του.

Το τρικ του οικονομικού επιτελείου που καταδικάζει όλους τους Έλληνες να ζούνε με 580 ευρώ


Αν ο στόχος της Κυβέρνησης είναι να εξαθλιώσουν τους πολίτες και να τους οδηγήσουν στην πείνα, τότε θα πρέπει να τους δώσουμε «συγχαρητήρια» γιατί το πέτυχαν.

Μετά το τεκμήριο που επιβάλλεται στα παιδιά, πληρώνοντας οι γονείς περισσότερους φόρους αν έχουν περισσότερα παιδιά, μάθαμε και τους φορολογικούς συντελεστές που είναι στο 45% για τα φυσικά πρόσωπα που έχουν εισόδημα πάνω από 26.000 ευρώ το χρόνο.

Αν σε αυτό προσθέσουμε και 23% ΦΠΑ, τότε ο συνολικός φόρος είναι 68%, ενώ στην τσέπη τους εργαζόμενου απομένει μόλις το 32% για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του. Ακόμα και σε μία συνεταιριστική επιχείρηση τα κέρδη μοιράζονται 50-50. Στην Ελλάδα όμως το κράτος δεν είναι απλός συνέταιρος, έχει τη μερίδα του λέοντος.

Και για να σας το κάνουμε σε… ευρώ σας λέμε ότι αν ένας εργαζόμενος παίρνει 1.860 ευρώ το μήνα καλείται να ζήσει την οικογένειά του με μόλις 595 ευρώ, όσος είναι ο κατώτατος μισθός δηλαδή. Από αυτά θα πρέπει αν πληρώσει το χαράτσι της ΔΕΗ, τις έκτακτες εισφορές και μία σειρά άλλων φόρων που δεν περιλαμβάνονται στο 45%.

Δυστυχώς χωρίς κανένα ίχνος ντροπής το οικονομικό επιτελείο θεωρεί ότι αυτή είναι η σωστή συνταγή για να βγει η χώρα από την κρίση.

Η εξαθλίωση και η πείνα δεν είναι συνταγή.

Τα στοιχεία της Eurostat που δημοσιεύτηκαν σήμερα μιλάνε ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα στο 31%, όχι όμως για το έτος 2012, αλλά για το 2011. Όταν δηλαδή η ανεργία ήταν 18% και όχι 25% που είναι το 2012. Η κατάσταση επιδεινώνεται και το 31% θα είναι ήδη 40% όσο είναι το ποσοστό φτώχειας της Ρουμανίας και της Λετονίας.

Φυσικά ούτε αυτά τα στοιχεία τα βλέπει κανείς.

Το συμπέρασμα για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας θέμα, την άγρια φορολόγηση παιδιών και μεσαίων εισοδημάτων είναι ότι είτε δουλεύει κάποιος για 1.860 είτε για 580 ευρώ είναι το ίδιο και το αυτό διότι στην τσέπη του μένουν τα ίδια ψίχουλα και οι δύο ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας.

Πρωταθλήτρια στη φτώχεια είναι η Βουλγαρία με 49%. Τώρα όσοι πιστεύουν ότι αυτό το νούμερο είναι μακριά, ας κάνουν λίγη υπομονή και θα διαπιστώσουν ότι αν ψηφιστεί το φορολογικό νομοσχέδιο που έχει διαρρεύσει, η Ελλάδα θα το ξεπεράσει.

Ντροπή στην κυβέρνηση και για το οικογενειακό επίδομα των 40 ευρώ για το πρώτο παιδί, των 40 για το δεύτερο και των 50 για το τρίτο. Ούτε για κολατσιό στο σχολείο δεν φτάνουν τα συγκεκριμένα ποσά που σημειώστε θα… κόβονται για τους πλούσιους γονείς με εισόδημα πάνω από 9.000 ευρώ!

Αιδώς Αργείοι…
 
Τι συμβαίνει μ’ εμάς; Γιατί έχουμε αυτή την αλλόκοτη συμπεριφορά απέναντι στις εξελίξεις; Γιατί οι αντιδράσεις μας δεν είναι τουλάχιστον λογικές;

Μήπως ήταν λογικές, συνετές οι αντιδράσεις μας, όταν με εντολή των κυβερνώντων και την συμμετοχή της αντιπολίτευσης, καταστρέφανε οι ψευτοδιανοούμενοι την Ελληνική Γλώσσα και την Ιστορία μας; Που ήταν η Ακαδημαϊκή Κοινότητα; Πού ήταν οι Ομοσπονδίες των Εκπαιδευτικών; Μεμονωμένες εξαιρέσεις που με άρθρα τους ή παρεμβάσεις τους σε εκπομπές της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου, χτυπούσαν το καμπανάκι του κινδύνου.

Οι γονείς για το μόνο που νοιαζόντουσαν, ήταν οι βαθμοί κι όχι η γνώση. Δεν ενδιαφερόντουσαν για τις απαράδεκτες αλλαγές που γινόντουσαν στην εκπαιδευτική ύλη. Νοιαζόντουσαν μόνο, μέσα από αυτό, το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα, το παιδί τους να
αποκτήσει ένα πανεπιστημιακό δίπλωμα και με λίγο μέσον, να «βολευτεί» στο Δημόσιο.
Όμως, και στο θέμα της Πίστης, της Ορθοδοξίας, οι αντιδράσεις δεν ήταν τέτοιες που να βεβαίωναν για τον σφυρηλατημένο και αλύγιστο φρόνιμα των Ελλήνων.

Ο μακαριστός Χριστόδουλος, ο μεγάλος αυτός ποιμενάρχης, τα έβαλε ανοιχτά με το πολιτικό σύστημα. Δεν κατάφερε να νικήσει γιατί δίπλα του δεν συμπαραταχθήκαμε όλοι εμείς. Το ποίμνιό του. Όλοι στις συζητήσεις που κάναμε με φίλους λέγαμε, το πόσο καλά τα λέει ο Χριστόδουλος, με πόση αγάπη έχει αγκαλιάσει τους νέους. Όμως, όταν δέχθηκε τις επιθέσεις από τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα, φροντίσαμε να μείνουμε μακριά. Δεν ταχθήκαμε στο πλευρό του, δεν θελήσαμε να δείξουμε στους συκοφάντες πως ο Χριστόδουλος δεν είναι μόνος αλλά έχει κι εμάς, εκατομμύρια πολίτες, στο πλευρό του.

Ουδέτεροι όμως μείναμε κι όταν η Ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, όταν υπουργός ελληνικής κυβέρνησης χαρακτήρισε την Ελληνική σημαία ως πανί. Μιλάμε για τις προδοσίες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή, μεγαλύτερος ξεπεσμός για ένα έθνος, από το να παραδίδει στους εχθρούς του έναν άνθρωπο που ζήτησε πολιτικό άσυλο. Οι λιγοστές αντιδράσεις φωτισμένων Ελλήνων «πνίγηκαν» από έναν οχετό κατηγοριών που ξεχυνόταν από πολιτικά και δημοσιογραφικά χείλη. Όσοι αντιδρούσαν γι’ αυτές τις απαράδεκτες ενέργειες, χαρακτηριζόντουσαν από το σύστημα ως εθνικιστές. Κι αυτόν τον οχετό, παθητικά τον άκουγαν ή τον δεχόντουσαν οι πολίτες. Γιατί;

Τα εκατομμύρια οικονομικών μεταναστών ήρθαν να αλλοιώσουν την σύνθεση του Ελληνικού έθνους και ταυτόχρονα να θέσουν τις βάσεις για αλλαγή της πολιτιστικής μας ταυτότητας, αλλά και να δυναμιτίσουν την συνοχή των πολιτών. Αν το Κράτος είχε φροντίσει να έχει στα σύνορά του δυνάμεις, που θα απαγόρευαν την είσοδο μεταναστών, αν οι πολιτικοί δεν υπέγραφαν τις απαράδεκτες συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν οι ποινές για έναν λαθρομετανάστη ήταν αυστηρές, θα είχαμε σήμερα αυτόν τον αριθμό των λαθρομεταναστών; Κι αν οι Έλληνες, αυτοί που διαμαρτύρονται για τους οικονομικούς μετανάστες, δεν τους έδιναν δουλειά, αυτοί θα παρέμεναν στην χώρα μας;

Οι οικονομικοί μετανάστες έχουν σχηματίσει μηχανισμούς, που όχι μόνο βρίσκει δουλειά σε ομοεθνείς τους, αλλά «χτυπούν» τις τιμές προκειμένου να διώξουν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες από την δουλειά και να δουλεύουν μόνο αυτοί. Προκαλώ όποιον θέλει, να εξετάσει τους δείκτες ανεργίας μεταξύ των Ελλήνων και των αλλοδαπών και να συγκρίνει τα ποσοστά. Θα μείνει έκπληκτος! Και γι’ αυτό φταίμε εμείς, οι Έλληνες, που δίνουμε δουλειά στους αλλοδαπούς για να γλυτώσουμε λίγα χρήματα κι αδιαφορούμε αν με αυτή μας την συμπεριφορά δολοφονούμε την Ελληνική οικογένεια.

Θα κλείσω με ένα ακόμη παράδειγμα, τους πολιτικούς όλων των βαθμίδων.

Η διαφθορά είτε στον κοινοβουλευτικό χώρο είτε στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν είναι απλά μεγάλη, είναι τεράστια.

Οι πολίτες για δεκαετίες ακούγανε, βλέπανε, νοιώθανε, πως αυτή η κάστα ανθρώπων, ήταν ότι χειρότερο, ότι πιο βρώμικο. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις δεν μπορούσαν να γίνουν «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών. Οι καταγγελίες πολιτών, «θαπτόντουσαν» στα συρτάρια τω αρμοδίων αρχών και κανείς καταχραστής του Δημοσίου χρήματος δεν οδηγήθηκε ποτέ στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Παρ’ όλα αυτά, οι πολίτες, γνωρίζοντας την σαπίλα που υπήρχε στο πολιτικό σύστημα, ξαναψήφιζαν τους ίδιους και τους ίδιους! Η ψήφος των πολιτών ήταν επιβράβευση των καταστροφέων της χώρας! Όπως ακριβώς έγινε και στις πρόσφατες εκλογές του Ιουνίου!

Εμείς οι Έλληνες…

Χρειάζεται να ξαναβρούμε την ταυτότητά μας. Για να ξαναγίνουμε οι ατρόμητοι Έλληνες που επαναστάτησαν κατά των Τούρκων κατακτητών, που πήγαν με το χαμόγελο στα χείλη στον πόλεμο του ’40, που έγραψαν χρυσές σελίδες Ιστορίας με την Εθνική Αντίσταση.

Χρειάζεται να ξαναβρούμε την ταυτότητα που μας «έκλεψαν» οι πολιτικοί με τους πάτρωνές τους.

Χωρίς ταυτότητα, είμαστε σαν το καράβι χωρίς πυξίδα μεσ’ την ανταριασμένη θάλασσα.
Εμείς οι Έλληνες…

Η συνήθεια είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Συνηθίσαμε ή μας συνήθισαν να μην αντιδρούμε, να μην αντιστεκόμαστε, να κοιτάζουμε μόνο την πάρτη μας.

Ας ξεσυνηθίσουμε πριν να είναι πολύ αργά.

Κάθε μέρα που περνάει η θηλιά στο λαιμό μας σφίγγει ολοένα και περισσότερο.

Μην πιστεύετε αυτούς που σας έκαναν φτωχούς, δούλους. Μην πιστεύετε εκείνους που σας αφαίρεσαν την αξιοπρέπειά σας.

Κοιτάξτε στα μάτια τα παιδιά σας και θα βρείτε την αλήθεια, θα βρείτε την δύναμη.
Κοιτάξτε ψηλά στον γαλάζιο ουρανό και θα νοιώσετε την αύρα της ελευθερίας.

Εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε ελεύθεροι, κάτω από τον γαλάζιο ουρανό, μεγαλώσαμε με τις ζεστές αχτίνες του ήλιου.

Εμείς οι Έλληνες για να ζήσουμε πρέπει να είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ…



Προσοδοθηρία ή αγγλιστί «Renting» σύμφωνα με τον Μανωλόπουλο(Το επαχθές χρέος τα Ελλάδας, σελ) λέγεται το επιπλέον εισόδημα που μπορεί να αποκομίσει ένας οργανισμός πέραν του επιπέδου που θα γινόταν αποδεκτό σε μια ανταγωνιστική αγορά, χάρη σε μονοπώλια, μυστικό καθορισμό τιμών ή στην περίπτωση των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών χάρη στην ικανότητα δημιουργίας σύνθετων προϊόντων που ακόμη και οι «υποψιασμένοι» πελάτες δεν καταλαβαίνουν.

Το πολιτικό μας σύστημα λειτουργεί όλο και περισσότερο με τρόπους που αυξάνουν την ανισότητα των εκβάσεων και περιορίζουν την ισότητα των ευκαιριών. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει: έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που δίνει υπέρμετρη δύναμη σε όσους βρίσκονται στην κορυφή, οι οποίοι δεν έχουν αξιοποιήσει τη δύναμη αυτή μόνο για να περιορίσουν την έκταση της αναδιανομής, αλλά και για να διαμορφώσουν υπέρ τους, τους κανόνες του παιχνιδιού και να αποσπάσουν από το κοινό αυτά που δεν θα μπορούσαμε να ονομάσουμε παρά μεγάλα «δώρα». 
Ο Στίγκλιτς στο καινούργιο βιβλίο(το τίμημα της ανισότητας, σελ 70) ορίζει την προσοδοθηρία, ως την αποκόμιση εισοδήματος όχι ως ανταμοιβή για τη δημιουργία πλούτου, αλλά μέσω της αρπαγής μεγαλύτερου μέρους του πλούτου που θα είχε ούτως ή άλλως παραχθεί χωρίς τις προσπάθειές τους.

Όσοι βρίσκονται στην κορυφή έχουν μάθει πώς να απομυζούν χρήματα από τους υπόλοιπους με τρόπους που οι υπόλοιποι μετά βίας αντιλαμβάνονται - αυτή είναι η πραγματική τους καινοτομία.

Αυτό είναι και τα νέο φορολογικό που προωθεί το διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα: η αρπαγή πλούτου από τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα(μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες) και όχι η δημιουργία πλούτου(π.χ. καταπολέμηση φοροδιαφυγής και γραφειοκρατίας). Ένα από το προϊόν του φορολογικού, όπου ο πελάτης δεν έχει υποψιαστεί τι σημαίνει, είναι η δήθεν επιστροφή των 1950 ευρώ ή αφορολόγητο των 9000 ευρώ, όπως το ονομάζουν οι τηλεοπτικοί πολιτικοί μανδαρίνοι. Αυτό είναι το μαξιλάρι της Μνημονιακής Κυβέρνησης, στην περίπτωση που δεν θα πιάσουν τους…στόχους. Οι οποίοι στόχοι σαφώς και είναι ουτοπικοί.
Η Συνταγματική Δημοκρατία ήταν ήδη ελλειμματική, τελειωμένη θα έλεγα πριν μπούμε στο μνημόνιο κατοχής. Ελλειμματική, διότι πολύ απλά σαν πολίτες , αφήσαμε ανεξέλεγκτους τους πολιτικούς και τα κόμματα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία ολιγαρχία προσοδοθήρων, η οποία δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να αποκομίζει οικονομικό και πολιτικό πλούτο από το παραγόμενο εισόδημα όχι ως ανταμοιβή για τη δημιουργία πλούτου, αλλά μέσω της αρπαγής(μίζες).

Ακόμα και σήμερα, αυτή η πολιτική ολιγαρχία προσοδοθήρων, αδειάζει τους πρώην στενούς συνεργάτες της, όπως τους γνωστούς εθνικούς εργολάβους και τους συνδικαλιστές της, διότι πολύ απλά σαν ολιγαρχία γνωρίζει πλέον ότι μεγαλύτερη δύναμη εξουσίας στην σημερινή αποχή είναι η Μερκελική Γερμανία ή Νέα Τάξη Πραγμάτων όπως την αποκαλούν νεόπλουτοι πολιτικοί.

Το πολιτικό διακύβευμα αυτής της πολιτικής ολιγαρχίας είναι η επιβίωση της, ακόμα και εάν αυτό φτάσει το έθνος, οι πολίτες, το κράτος και η εθνική κυριαρχία να τα ξεπουλήσουν στην Νέα Τάξη τους.


Το σχέδιο της Νέας Τάξης, για Ηλεκτρονική Σκλαβιά, προωθείται και μέσω των Διοδίων.. Αντί για κατάργηση… Ηλεκτρονικά Διόδια....(Ηλεκτρονικές Καρτούλες δηλαδή)

Χωρίς τυρί, η φάκα γίνεται;
Φυσικά και όχι, γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει Ηλεκτρονικά Διόδια, με έκπτωση για τους συχνούς χρήστες των διοδίων..

ΣΥΡΙΖΑ:
"...δημιουργία ενός Επενδυτικού Ταμείου Υποδομών.
Οι πόροι του Ταμείου θα μπορεί να έχουν τόσο ευρωπαϊκή όσο και εθνική προέλευση.
Παράλληλα, θα πρέπει να εκπονηθεί άμεσα μία εθνική πολιτική διοδίων, που να οδηγεί σε δίκαιη και αναλογική χρέωση των χρηστών (ηλεκτρονικά διόδια), εκπτωτική πολιτική για τους συχνούς χρήστες."
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ΝΑΙ σε ΟΛΑ τα Διόδια..

Τα βρίσκουν ο ΣΥΡΙΖΑ με τους μεγαλοεργολάβους και Χατζηδάκη, για τα Διόδια:
Το σχέδιο της Νέας Τάξης, για Ηλεκτρονική Σκλαβιά, προωθείται και μέσω των Διοδίων..
Αντί για κατάργηση… Ηλεκτρονικά Διόδια....
(Ηλεκτρονικές Καρτούλες δηλαδή..)

Σε συνάντηση με φορείς της Περιφέρειας Ηλείας, στις 21 Νοεμβρίου στο χώρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κλήθηκαν και παρευρέθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Σταθάκης Γιώργος (Χανίων) , Γεωργοπούλου Έφη (Ηλείας)και Πετράκος Θανάσης (Μεσσηνίας) και το μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Καραμάνος Χρήστος.

Από την πλευρά των φορέων του Νομού Ηλείας παρευρέθησαν οι : Απ. Κατσιφάρας (Περιφερειάρχης Δ.Ελλάδας) Χαρ.Καφύρας (Αντιπεριφερειάρχης Ηλείας) Μ.Παρασκευόπουλος (Δήμαρχος Πύργου), Δ.Αρβανίτης (Δήμαρχος Ανδραβίδας Κυλλήνης),Κ.Νικολούτσος (Πρ. Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Ηλείας) , Β.Κανελλόπουλος (Πρ. Τεχνικού Επιμελητηρίου Ηλείας), Β.Μανδαράκης (Γραμ. Νομαρχιακής Επιτροπής ΔΗΜΑΡ Ηλείας)

Οι εκπρόσωποι των φορέων της Ηλείας, ανέπτυξαν το σημαντικό πρόβλημα που αφορά τον συγκοινωνιακό αποκλεισμό του νομού από την υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς... στερείται σιδηροδρόμου, αεροδρομίων και οι υπάρχοντες εθνικοί δρόμοι βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.

Καταθέσαν το αίτημα τους για την ολοκλήρωση του έργου της Ολυμπίας οδού μέχρι την Τσακώνα, ζητώντας την συνδρομή της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην ικανοποίηση του αιτήματος αυτού.

Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ–ΕΚΜ, ενημέρωσε για τα προβλήματα που υπάρχουν στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του θέματος της παύσης εργασιών στους 4 οδικούς άξονες που εκτελούνται με Συμβάσεις Παραχώρησης.

Αυτά είναι η ακύρωση των έργων με βάση το κριτήριο της βιωσιμότητας, με εξαίρεση τους οδικούς άξονες Αθήνα- Πάτρα και Αθήνα- Θεσσαλονίκη.

Δεύτερον είναι οι υπέρογκες οικονομικές απαιτήσεις των Παραχωρησιούχων για τα ήδη εκτελεσθέντα έργα που καθιστούν το σκέλος των αποζημιώσεων ανισοβαρές σε βάρος του δημοσίου και τη συνέχιση των σημερινών συμβάσεων επιζήμια για το Δημόσιο.

Τρίτον είναι η κατάρρευση του χρηματοδοτικού σχήματος , μετά την απόσυρση των τραπεζών, το πάγωμα των ευρωπαϊκών πόρων και την ανυπαρξία δημόσιων πόρων.

Επίσης ενημέρωσε για την κατάθεση αιτήματος, να προσέλθει ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και να ενημερώσει για την πορεία των διαπραγματεύσεων των συμβάσεων παραχώρησης, την αρμόδια Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ τόνισαν ότι τα προβλήματα των 4 έργων παραχώρησης δεν οφείλονται μόνον στην οικονομική κρίση (μείωση κυκλοφοριακών φόρτων, άρα και εσόδων), αλλά και στις συμβάσεις αυτών των έργων παραχώρησης, που περιέχουν απαράδεκτους όρους σε βάρος των συμφερόντων του Δημοσίου.

Θέση του κόμματος είναι ότι τα έργα αυτά πρέπει να ολοκληρωθούν με βάση τον συμβατικό σχεδιασμό, χωρίς περικοπές του φυσικού τους αντικειμένου.

Σε περίπτωση που οι Παραχωρησιούχοι δεν μετριάσουν τις υπέρογκες απαιτήσεις τους, τα έργα αυτά θα πρέπει να συνεχισθούν και να ολοκληρωθούν ως δημόσια έργα.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για την εκτέλεση των δημοσίων έργων στα πρότυπα της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» όπου οι μελέτες, η επίβλεψη και διαχείρισης των έργων θα γίνεται από δημόσιους φορείς και η χρηματοδότησή τους θα διασφαλισθεί με τη δημιουργία ενός Επενδυτικού Ταμείου Υποδομών, το οποίο θα δημιουργήσει νέα επενδυτική ρευστότητα και έτσι θα παρακαμφθεί και η αδυναμία των τραπεζών.
Οι πόροι του Ταμείου θα μπορεί να έχουν τόσο ευρωπαϊκή όσο και εθνική προέλευση.
- Παράλληλα, θα πρέπει να εκπονηθεί άμεσα μία εθνική πολιτική διοδίων, που να οδηγεί σε δίκαιη και αναλογική χρέωση των χρηστών (ηλεκτρονικά διόδια), εκπτωτική πολιτική για τους συχνούς χρήστες.

Πηγή: www.ert.gr


Γράφει ο Begar

Αυτό που δεν έχει καταλάβει πολύς κόσμος είναι το εξής:

Οι Έλληνες είναι μοιρασμένοι σε δυό μεγάλες ομάδες:

1. Αυτοί που έχουν κάτι να λαμβάνουν από το κράτος και δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να ακούσουν για χρεοκοπίες, όπως:
  • Δημόσιοι υπάλληλοι, που εισπράττουν μισθό
  • Δημόσιοι υπάλληλοι, που είναι κοντά στη λήψη εφάπαξ
  • Συνταξιούχοι, που εισπράττουν σύνταξη
  • Γονείς φοιτητών, που τρέμουν στην ιδέα να κλείσουν ή ιδιωτικοποιηθούν τα πανεπιστήμια και να βρεθούν εκτός τα παιδιά τους, μετά από τόσο κόπο και έξοδα.
  • Προμηθευτές του δημοσίου, που τους χρωστάει λεφτά.
  • Επιχειρηματίες, που τους ωφέλησε η ύφεση, αλλά θα τους καταστρέψει μια γενική χρεωκοπία του κράτους (στην πόλη μου, με 200.000 κατοίκους, έκλεισαν περί τα 40 μικροκαταστήματα πληροφορικής και τώρα μονοπωλούν την αγορά το Πλαίσιο και το Public).
  • Εργαζόμενοι στους παραπάνω ωφελημένους επιχειρηματίες.
  • Άνθρωποι με κομπόδεμα, που η ύφεση πολλαπλασιάζει την αγοραστική δύναμη των αποταμιευμένων χρημάτων τους (φθηνότερα ακίνητα, φθηνότερα ενοίκια, φθηνότερες τιμές στην κατανάλωση.
  • Λαμόγια που τρώνε κρατικό χρήμα, επειδή βολεύονται στην παρούσα πολιτική κατάσταση και άλλοι πολλοί.
2. Αυτοί που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα απολύτως από το κράτος, όπως:
  • Κατεστραμμένοι επιχειρηματίες, μικροί και μεγάλοι, που η κατάστασή τους είναι μη αναστρέψιμη.
  • Άνεργοι, χωρίς καμία προοπτική να βρουν εργασία.
  • Φτωχοί, χωρίς δεκάρα στην τσέπη.
  • Λαμόγια που τώρα είναι στην απ' έξω και περιμένουν να γίνουν πολιτικές αλλαγές για να φάνε κρατικό χρήμα, επειδή θα βολευτούν με τη νέα πολιτική κατάσταση (να είστε βέβαιοι ότι έχουν ακονίσει μαχαιροπίρουνα και περιμένουν και άλλοι πολλοί.
Όπως καταλαβαίνετε, ανάλογα με το σε ποια ομάδα ανήκει ο καθένας, χαρακτηρίζει τις κυβερνητικές ενέργειες ως σωτηρία ή καταστροφή της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε ευθαρσώς να τις χαρακτηρίζει ως σωτηρία ή καταστροφή της τσέπης του.

Η όλη κατάσταση θυμίζει την ερώτηση περί του αν η ιππασία είναι ωραίο άθλημα. Η απάντηση διαφέρει, ανάλογα με το αν είσαι ο ιππέας ή το άλογο.

Επειδή, λοιπόν, οι ανήκοντες στην πρώτη ομάδα είναι ακόμα πάρα πολλοί ή, τουλάχιστον, πάρα πολλοί περισσότεροι, απ” όσους φαντάζεστε, παρατηρούμε το φαινόμενο «ο Έλληνας να μην ξεσηκώνεται».

Όταν οι ανήκοντες στη δεύτερη ομάδα γίνουν συντριπτική πλειοψηφία, τότε θα έχουμε εξελίξεις. Μέχρι τότε, οποιαδήποτε βίαιη αντίδραση αυτών, θα προσκρούσει στα μέλη της πρώτης ομάδας, τα οποία λειτουργούν ως μαξιλάρι προστασίας για την κυβέρνηση.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο «πεινασμένος» που διαδηλώνει και διαμαρτύρεται με βίαιο τρόπο, δεν είναι παρά ένας «αλήτης – ταραχοποιός» στα μάτια του «χορτάτου» ή… «μισοχορτάτου», αν θέλετε.

Σχόλιο ιστολογίου: Και για να επανέλθουμε στην ερώτηση του τίτλου: Πότε θα ξεσηκωθεί ο Έλληνας; Η απάντηση είναι: Όταν οι χαμένοι και οι πεινασμένοι (κυριολεκτικά όμως) γίνουν οι περισσότεροι. Μέχρι τότε, εύχομαι ο χρόνος να κυλήσει γρήγορα, γιατί οι νεκροί έχουν αρχίσει να γίνονται πάρα πολλοί... 
Μέχρι τότε όμως, αγαπητοί μου, προσοχή μην σας μηνύσει κάποιος ανώνυμος λαθρομετανάστης για... ρατσισμό (εμείς επιτρέπουμε να μηνύουμε τους λαθρομετανάστες για οτιδήποτε, ή μήπως έτσι θα επιβεβαιώνουμε πως είμαστε... ρατσιστές;)


Ωραία, το εμπέδωσαν όλοι οι Ελληνες: Η «επαναγορά ομολόγων» του ελληνικού Δημοσίου που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, την οποία αποφάσισε το Eurogroup, σημαίνει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη θα... ληστέψει και πάλι τα ήδη «κουρεμένα» ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων - όπως και των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων κ.λπ. Με άλλα λόγια, η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ετοιμάζεται να μειώσει και πάλι δραματικά τις συντάξεις των Ελλήνων γερόντων. Να υποβαθμίσει εκ νέου τη δημόσια υγεία κλείνοντας κλινικές, κέντρα υγείας και νοσοκομεία. Να ξανακάνει δυσβάστακτο βάρος τη μόρφωση των παιδιών βάζοντας λουκέτο σε δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΤΕΙ, πανεπιστήμια. Ο πρωθυπουργός τα θεωρεί όμως ασήμαντα όλα αυτά και πανηγυρίζει, γιατί... πήρε τη δόση του δανείου!

Ακόμη δεν πήρε τίποτα, είναι η αλήθεια, παρόλο που έχει «γδάρει» όλον τον ελληνικό λαό. Λεφτά θα πάρει μετά από δεκαπέντε μέρες τουλάχιστον και μάλιστα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσει ο Αντώνης Σαμαράς να πάρει χρήματα χωρίς να τον υποχρεώσουν να πάρει και πρόσθετα μέτρα αμέσως τώρα κατά των Ελλήνων!

Το ΔΝΤ δεν πληρώνει το μερίδιο της δόσης που του αναλογεί, αν δεν φτάσουμε στις 13 Δεκεμβρίου. Οπως είπε ξεκάθαρα η Κριστίν Λαγκάρντ, η διευθύντριά του, θα πληρώσει μόνο αφού προηγουμένως δει πόσο θα έχει μειωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος μετά την επαναγορά των ομολόγων, η οποία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου. Αν η κυβέρνηση Σαμαρά έχει κατορθώσει να μειώσει το χρέος κατά περίπου 20 δισεκατομμύρια ευρώ, το ΔΝΤ θα συνεδριάσει στις 18 Δεκεμβρίου και θα αποφασίσει την εκταμίευση του μέρους της δόσης που του αναλογεί.

Ούτε ευρώ δεν θα δώσει όμως το ΔΝΤ, αν το ποσό είναι αισθητά μικρότερο από τα 20 δισεκατομμύρια. Ούτε καν θα συνεδριάσει. Θα συνέλθει μετά τις 3 Ιανουαρίου που λήγουν οι χριστουγεννιάτικες διακοπές του και θα απαιτήσει τη λήψη πρόσθετων μέτρων, δηλώνοντας ότι χωρίς νέα μέτρα το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν βιώσιμο. Σαν να μην έφτανε αυτό, είναι άκρως αμφίβολο αν θα εκταμιεύσουν τα δικά τους μερίδια της δόσης η Γερμανία και οι χώρες της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που το ΔΝΤ αρνείται να πληρώσει, επειδή θεωρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο.

Η κυβέρνηση εκβιάζει ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο να συμμετάσχουν «εθελοντικά» στην επαναγορά τόσο τα ασφαλιστικά ταμεία όσο και οι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες. Οι τραπεζίτες αντιδρούν, αλλά αυτοί τουλάχιστον θα πάρουν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πολύ περισσότερα από όσα θα τους πάρει η κυβέρνηση μέσω της επαναγοράς των ομολόγων. Αλίμονο στους ηλικιωμένους που θα τους κόψουν πάλι από τις συντάξεις τους, οδηγώντας τους στην οικονομική εξαθλίωση που νομίζαμε ότι ανήκει στο παρελθόν.

Το... «σοκ ρευστότητας (!)» με το οποίο μας «απειλούσαν» διάφοροι προπαγανδιστές της κυβερνητικής πολιτικής εννοώντας ότι θα πέσουν δισεκατομμύρια στην αγορά μόλις πάρει η κυβέρνηση τη δόση, φαίνεται ότι δυστυχώς το γλιτώσαμε πάλι! Στην αρχή κυκλοφορούσαν την «πληροφορία» ότι η κυβέρνηση θα πληρώσει μέσα στον Δεκέμβρη τα 7,5 δισ. από τα 9,3 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς ιδιώτες. Επειτα έριξαν το ποσό στα 4,5 δισ., κατόπιν στα 3,5 και προχθές το είχαν κατεβάσει στα 2 δισεκατομμύρια. «Απ' τ' ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα» που έλεγε μια παλιά λαϊκή παροιμία.

Δεν λύθηκε το πρόβλημα του ελληνικού χρέους, όσο κι αν ο Αντώνης Σαμαράς υποκρίνεται ότι πανηγυρίζει για «θρίαμβο». Δεν είναι βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας, ανακοίνωσε ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Moody's μετά την απόφαση του Eurogroup. Προσωρινή ανάσα και μόνο δόθηκε στη χώρα μας. Δεν υπάρχει σωτηρία όσο κυριαρχεί η γερμανική γραμμή που αρνείται το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν η ΕΚΤ και τα κράτη της Ευρωζώνης. Δεδομένου ότι περίπου το 70% του ελληνικού χρέους βρίσκεται πλέον στην κατοχή επίσημων φορέων της ΕΕ, αποκλείεται να καταστεί βιώσιμο χωρίς διαγραφή μέρους αυτού του 70%. Aλλη λύση δεν υπάρχει.