Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Νοε 2014


Ο ηγέτης της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, ο Άμπου Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, περιλαμβάνεται για πρώτη φορά στον ετήσιο κατάλογο των «πιο ισχυρών προσωπικοτήτων του κόσμου» που συντάσσει το περιοδικό Forbes.

Στην πρώτη θέση της λίστας αυτής εδραιώθηκε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ο οποίος ξεπερνά, για δεύτερη χρονιά, τον Αμερικανό ομόλογό του Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Ιρακινός Άμπου Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, που τον περασμένο Ιούνιο αυτοανακηρύχθηκε «χαλίφης» όλων των μουσουλμάνων του κόσμου, βρίσκεται στην 54η θέση της λίστας.

Οι ΗΠΑ, που από τον Αύγουστο εξαπολύουν αεροπορικές επιθέσεις εναντίον θέσεων του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία, τον έχουν επικηρύξει για το ποσό των 10 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Πούτιν, μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας, την κρίση με την Ουκρανία, τη συμφωνία με την Κίνα για την κατασκευή ενός πετρελαιαγωγού κόστους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, κατακτά και πάλι την πρώτη θέση της λίστας.

«Ποιος είναι λοιπόν ο πιο ισχυρός: ο παντοδύναμος ηγέτης μιας διεφθαρμένης, πολεμοχαρούς δύναμης ή ο ηγέτης της ισχυρότερης χώρας του κόσμου, τα χέρια του οποίου είναι δεμένα;» διερωτάται το περιοδικό.

Στην τρίτη θέση βρίσκεται ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και στην τέταρτη ο πάπας Φραγκίσκος. Πέμπτη —και πρώτη γυναίκα— είναι η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ.

Στους 12 «νεοεισερχόμενους» στον κατάλογο για το 2014 βρίσκονται ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι (15ος) και ο πλουσιότερος Κινέζος, ο ιδρυτής του ιστοτόπου ηλεκτρονικού εμπορίου Alibaba, Τζακ Μα (30ός).

Από τους 100 ισχυρότερους ανθρώπους του κόσμου, οι 26 είναι Αμερικανοί και οι 19 προέρχονται από χώρες της Ασίας.

Εκτός από την Άγγελα Μέρκελ, στη λίστα περιλαμβάνονται άλλες οκτώ γυναίκες μεταξύ των οποίων και η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ που βρίσκεται στην 33η θέση.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Από τα βάθη των αιώνων έρχεται η γνώμη του Πλάτωνα με τη φράση: «Η υπερβολική ελευθερία μεταβάλλεται σε υπερβολική δουλεία και για τον πολίτη και για την πολιτεία».

Ελευθερία σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη είναι η απουσία περιορισμού, η ιδιότητα ή η κατάσταση εκείνου που δεν εμποδίζεται ή δε δεσμεύεται από κανέναν εξωτερικό ή εσωτερικό παράγοντα, ενώ ελευθεριότητα είναι η έλλειψη προσήλωσης σε κανόνες ηθικής και η ροπή προς την ηδονή ή την ακολασία.  Ο άνθρωπος ζει σ’ ένα κοινωνικό σύνολο, δεν είναι μόνος του. Ακριβώς αυτή η κοινωνικότητα του ανθρώπου περιορίζει και την ελευθερία του. Δε ζούμε μόνο σαν άτομα. Ζούμε και σαν κοινωνικό σύνολο. Βρισκόμαστε συνεχώς σε κάποια κοινωνική ομάδα: οικογένεια, σχολείο, χωριό, πόλη, αθλητική ομάδα, οργάνωση, σωματείο, στρατός, περιοχή, κράτος.

Η ομαδική συμβίωση, λοιπόν, επιβάλλει τις οριακές πυραμίδες της ελευθερίας του ατόμου. Δεν μπορεί κανείς να τις υπερβεί, αλλά και αν τις υπερβεί, κινδυνεύει αυτός ο ίδιος να χάσει την ελευθερία του, να δουλωθεί. Δεν είναι πραγματική ελευθερία, όταν ταπεινώνεις, εκθέτεις, υποβιβάζεις το συνάνθρωπό σου, για να προβληθείς εσύ. Αυτό μοιραία, αργά ή γρήγορα, θα έχει και την αντίστροφη φορά. Άλλοι θα σού αποδώσουν κάτι ανάλογο.
Δεν μπορείς να παραβλέπεις το κοινωνικό σύνολο.
Αν εκτραπείς, θα τιμωρηθείς.
Αν παρανομήσεις, θα πληρώσεις.
Αν υποδουλώσεις, θα υποδουλωθείς.
Ευκαιριακά μπορεί να έχεις κάποτε μέσα στη ζωή σου προϋποθέσεις μιας ελευθερίας, που υπερβαίνει το όριο ασφαλείας. Είναι τρομερά επικίνδυνο όμως να το περνάς, γιατί τότε η ελευθερία σου θα μετατρέπεται σε δουλεία σε βάρος των άλλων συνανθρώπων σου.

Τι είναι όμως η ελευθερία για έναν φιλελεύθερο;
H ιδέα της ελευθερίας γίνεται αντιληπτή με δύο διακριτούς τρόπους, έναν αρνητικό(ή αποθετικό) και έναν θετικό.
Η αρνητική ελευθερία συναρτάται με τη δυνατότητα του ατόμου να δράσει, να κινηθεί, να πράξει, να ζήσει ανεμπόδιστα εντός συγκεκριμένων ορίων δίχως τη μεσολάβηση του κράτους ή της κοινωνίας.
Ενώ η θετική ελευθερία συνδέεται με τη δυνατότητα του ατόμου να παρέμβει και να συμμετάσχει στη λήψη αποφάσεων που αφορούν και έχουν επίδραση στην ελευθερία του συνόλου της κοινωνίας.
Η πρώτη έννοια παίρνει τη μορφή της ατομικής ελευθερίας από παρέμβαση, περιορισμό, μεσολάβηση, ενώ η δεύτερη σηματοδοτεί την κοινωνική ελευθερία και το συλλογικό ορισμό του δέοντος, του δίκαιου, του καλού.


Οι φιλελεύθεροι δίνουν προτεραιότητα στην ελευθερία ως υπέρτατη ατομικιστική αξία. Ενώ οι κλασικοί φιλελεύθεροι/νεοφιλελεύθεροι/νεοδεξιοί υποστηρίζουν την αρνητική/αποθετική ελευθερία, η οποία νοείται ως απουσία καταναγκασμών ή ελευθερία επιλογής, οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι/συντηρητικοί/σοσιαλδημοκράτες  υπεραμύνονται της θετικής ελευθερίας, υπό την έννοια της προσωπικής ανάπτυξης και της ανθρώπινης πραγμάτωσης, με την αντίληψη περί ελευθερίας, σαν οικειοθελούς αναγνώρισης των καθηκόντων και των ευθυνών κάθε ατόμου.
Οι σύγχρονοι  φιλελεύθεροι δεν αποδέχονται ότι τα άτομα δικαιούνται απόλυτη ελευθερία. Αν η ελευθερία είναι απεριόριστη, τότε μπορεί να γίνει «ασυδοσία», δηλαδή δικαίωμα κακομεταχείρισης των άλλων. Στο Περί Ελευθερίας o Τζων  Μιλ  ισχυρίστηκε ότι «ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί θεμιτά να ασκηθεί εξουσία επάνω σε οποιοδήποτε μέλος μιας πολιτισμένης κοινότητας, ενάντια στη βούλησή του, είναι προκειμένου να αποφευχθεί κάποια βλάβη στους άλλους». Οι αναρχικοί/ελευθεριακοί θεωρούν  την ελευθερία ως απόλυτη αξία και πιστεύουν ότι δεν μπορεί ποτέ να συμφιλιωθεί με οποιαδήποτε μορφή πολιτικής εξουσίας. Η ελευθερία τους νοείται εδώ σαν επίτευξη της προσωπικής αυτονομίας, όχι απλώς υπό την έννοια της μη παρέμβασης άλλων στις υποθέσεις του προσώπου, αλλά ως ορθολογικά εμπρόθετη και κατευθυνόμενη επιλογή.
Η ελευθερία σήμερα υπονομεύεται εξαιτίας της πολυκοσμίας και της ανωνυμίας, που επιφέρει ο αστικός(urban) τρόπος ζωής. Η επικράτηση του ατομικισμού , του μεταμοντερνισμού και το στείρο ανταγωνιστικό πνεύμα θέτουν εμπόδια στην ομαλή συνύπαρξη των ανθρώπων και υποδαυλίζουν φαινόμενα κοινωνικής νοσηρότητας. Η προώθηση αδικιών και ανισοτήτων και γενικά κάθε αντικοινωνική ενέργεια, που κλονίζει τα θεμέλια της κοινωνίας και φαλκιδεύει τα κοινωνικά δικαιώματα, μπορούν να αντιμετωπιστούν με αφετηρία την αυτοεξερεύνηση.

Κατά αυτό τον τρόπο, όχι μόνο ελαχιστοποιούνται οι συγκρούσεις και οι άγονες αντιπαραθέσεις, αλλά ο άνθρωπος μπορεί να συνειδητοποιήσει την αξία της πρόταξης του κοινού καλού και της αλληλεγγύης και θα είναι σε θέση να αγωνιστεί για την εδραίωση των κοινωνικών ελευθερίων.

Μέσω της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας, λοιπόν, συνειδητοποιεί ο άνθρωπος καλύτερα τη θέση του μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Έτσι, επέρχεται ο σεβασμός στους νόμους και επιτυγχάνεται η γενικότερη κοινωνική πρόοδος.

 Όλα τα παραπάνω ισχύουν σε φιλελεύθερα άτομα, που βάζουν την δικαιοσύνη, τον αλληλοσεβασμό, την αξιοπρέπεια, την ηθική, τον ανθρωπισμό, την εθνική συνείδηση, την αυτογνωσία, την αυτοκυριαρχία, σαν συμπληρωματικές αρετές της ελευθερίας, την οριοθετούν και τη διατηρούν στα σωστά πλαίσια.

Τα όρια της ελευθερίας βρίσκονται ακριβώς εκεί, όπου η ελευθερία του ενός δεν περιορίζει την ελευθερία του άλλου. Όταν τα περάσεις αυτά ή τα μέλη της κοινωνίας που ζουν μαζί σου, τότε πηγαίνεις στην ελευθεριότητα και στην φαυλότητα, και θα ζήσεις τις συνέπειες των πράξεων των άλλων. Η ρήση του Ρούσβελτ στην φωτογραφία είναι ένα τρανό ιστορικό παράδειγμα παραβίασης ορίων της ελευθερίας.

Από το 1821 μέχρι σήμερα, το σάπιο και κλειστό πολιτικό μας σύστημα, με τους θεσμούς του και τα πολιτικά του πρόσωπα, κάνει κύκλους οδηγώντας συνεχώς σε χρεοκοπίες και αδιέξοδα. Μέχρι το 1967, τρεις ήταν οι δυνάμεις που το απέσυραν από την «κυκλοφορία» και το έβγαζαν από το αδιέξοδο:
1) Το παλάτι,
2) ο στρατός και
3) η εθνική περιπέτεια.

Και στις τρεις περιπτώσεις, το αποτυχημένο πολιτικό σύστημα, αποσυρόταν, ξεπλενόταν, ηρωποιούταν και στη συνέχεια επέστρεφε και πάλι στην ηγεσία της χώρας, το ίδιο ακριβώς και απαράλλακτο, αφού διέθετε το χρήμα και τις διασυνδέσεις, σε αντίθεση με τον τυραννισμένο λαό που δεν μπορούσε να βρει τη δύναμη και τα σημεία κοινής πορείας για να αποτινάξει το ζυγό του συστήματος.

Σήμερα δεν υπάρχει ούτε το παλάτι, ούτε ο στρατός που ενδεχομένως θα απέσυραν από την «κυκλοφορία» και θα έβγαζαν από το αδιέξοδο το πολιτικό σύστημα. Θα πρέπει να περιμένουμε άραγε την εθνική περιπέτεια; ή θα αναλάβει μόνος του ο λαός να βγάλει το πολιτικό σύστημα από την κυκλοφορία, πριν μας βρουν χειρότερα;

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Την ίδρυσαν οι αμερικανοί στην ιρακινή πόλη Γκάρμα

Τον Μάρτιο του 2009, ένα κύμα αβεβαιότητας φυσούσε στην ιρακινή πόλη Γκάρμα, κοντά στο Κουβέιτ. Ηταν τότε που ο αμερικανικός Στρατός αποφάσιζε να ανοίξει την πόρτα ενός από τα μεγαλύτερα κέντρα κράτησης στο Ιράκ, του Μπούκα, για εκατοντάδες τροφίμους οι οποίοι κρατούνταν εκεί από το 2003. Αρκετοί από αυτούς ανήκαν στους πιο σκληροπυρηνικούς τζιχαντιστές του πολέμου…

Πίσω από τα κάγκελα του Μπούκα συνωστίζονταν περίπου 100.000 κρατούμενοι, εκ των οποίων οι περισσότεροι κρατούνταν επί μήνες ή χρόνια χωρίς κατηγορίες εις βάρος τους και χωρίς τρόπο να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Ορισμένοι έμεναν μέσα σε κοντέινερ με μπάνιο και κλιματισμό, σύμφωνα με το Ρόιτερς.

Λίγους μήνες αργότερα, το κέντρο κράτησης Μπούκα έκλεισε οριστικά. Στο άκουσμα της είδησης, οι οικογένειες των κρατουμένων αγαλλίασαν, δεν έβλεπαν την ώρα να ανταμώσουν ξανά με γιους, αδελφούς και πατεράδες που είχαν χαθεί για χρόνια στη φυλακή Μπούκα. Ενας τοπικός αξιωματούχος όμως έκρουε από τότε τον κώδωνα του κινδύνου.

«Οι άνθρωποι αυτοί δεν φύτευαν λουλούδια στον κήπο», υπογραμμίζει στην Washington Post ο Σαάντ Αμπάς Μαχμούντ, επικεφαλής των τοπικών αστυνομικών Αρχών. Κατά τον Μαχμούντ, ένα 90% των κρατουμένων θα επέστρεφε πολύ σύντομα στη μάχη. «Δεν μιλάμε για ανθρώπους που περιφέρονται στον δρόμο. Το πρόβλημα είναι σοβαρό. Και δυστυχώς, οι ιρακινή κυβέρνηση και οι Αρχές δεν γνωρίζουν πόσο», προσθέτει.

Σήμερα, το Μπούκα αποτελεί ένα ανοιχτό κεφάλαιο στην Ιστορία του Ισλαμικού Κράτους – πολλοί από τους ηγέτες του, περιλαμβανομένου του Αμπού Μπακρ αλ Μπακντάντι φυλακίστηκαν και πιθανότατα γνωρίστηκαν εκεί. Σύμφωνα με πρώην διοικητές της φυλακής, αναλυτές και στρατιώτες, το Μπούκα υπήρξε ένα μοναδικό υπόβαθρο τόσο για τη ριζοσπαστικοποίηση των κρατουμένων όσο και για τη μεταξύ τους συνεργασία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη του σημερινού σκληρού πυρήνα των τζιχαντιστών.

«Πριν από την κράτησή του, ο Αλ Μπαγκντάντι και οι πέριξ του ήταν βίαιοι ισλαμιστές, που σκόπευαν να επιτεθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες», έγραφε προ ημερών στους New York Times ο αμερικανός ακαδημαϊκός Τζέρεμι Σούρι. «Ο καιρός που πέρασαν στη φυλακή ενέτεινε τον εξτρεμισμό τους. Οι φυλακές έγιναν δυνάμει πανεπιστήμια τρομοκρατών: οι πιο ακραίοι ήταν οι καθηγητές, οι υπόλοιποι κρατούμενοι οι μαθητές και οι Αρχές της φυλακής έπαιζαν τον ρόλο του απόντα επιστάτη», σχολίαζε χαρακτηριστικά.

Ο Σούρι περιέγραψε ένα μείζον ζήτημα, το οποίο απασχολεί επί μακρόν τις αμερικανικές Αρχές: πώς να πατάξεις τον εξτρεμισμό χωρίς να τον ενισχύσεις; Από τη ριζοσπαστικοποίηση των λευκών ρατσιστών στις αμερικανικές φυλακές έως την καταστροφική επιχείρηση της Βρετανίας να φυλακίσει τα μέλη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού τη δεκαετία του ’70, το πρόβλημα παραμένει πάντα το ίδιο: οι φυλακές είναι πυριτιδαποθήκες εξτρεμισμού έτοιμες να εκραγούν.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Ας έλθουν να ενημερωθούν από εμένα» απαντά ο Ευ. Βενιζέλος

«Παράθυρο» για δυνατότητες συνεννόησης στο πεδίο των εθνικών θεμάτων, αλλά και μία διάθεση να συνδυάσει με αυτά το ζήτημα του χρέους και της όποιας νέας συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και δανειστών της, άφησε την Τετάρτη η αξιωματική αντιπολίτευση.

Κατά τη διάρκεια άτυπης ενημέρωσης και συζήτησής του με δημοσιογράφους στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Πλατεία Κουμουνδούρου, ο εκπρόσωπος Τύπου, Π. Σκουρλέτης αναφέρθηκε εκτενώς - και ιδία πρωτοβουλία -, στα εθνικά ζητήματα και στην ένταση που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

«Είμαστε ανοιχτοί να πάμε σε μία συζήτηση για τα εθνικά θέματα», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προσθέτοντας όμως ότι θα πρέπει να επιδειχθεί η δέουσα ευαισθησία και για την οικονομία. «Η συναίνεση δεν είναι ουδέτερη», επισήμανε και τόνισε ότι «άλλο συναίνεση και άλλο συνενοχή». Στο πλαίσιο αυτό, επανέλαβε την θέση πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να αναγνωρίσει καμία νέα συμφωνία που πιθανώς υπογράψει η κυβέρνηση με τους δανειστές ούτε και τα αποτελέσματά της, αν και λίγη ώρα αργότερα είπε πως εκτιμά ότι «δεν θα υπάρξει καμία νέα συμφωνία» (πριν τις εκλογές).

Πάντως στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούν ότι σε περίπτωση που κλιμακωθεί η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο ή και ειδικότερα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, μπορεί να αλλάξει άρδην η πολιτική ατμόσφαιρα και μαζί της το πολιτικό σενάριο που σχετίζεται με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας- η οποία εν μέσω μίας ενδεχόμενης κρίσης στο Αιγαίο πιθανώς θα διευκολυνόταν.

Την ίδια σχεδόν στιγμή, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος, εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου και την συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά, προσκαλούσε τα κόμματα και τους πολιτικούς αρχηγούς για εκτενή ενημέρωση επί των εθνικών, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μίας σύσκεψης σε μεταγενέστερο πάντως χρόνο και τονίζοντας ότι «δεν υπάρχει κάποιος εθνικός κίνδυνος».

«Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από μία πολύ καλή ενημέρωση. Ας έλθουν τα κόμματα στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής που έχω συγκαλέσει τη Δευτέρα το μεσημέρι. Εάν θέλουν και οι αρχηγοί των κομμάτων περαιτέρω ενημέρωση από το ΥΠΕΞ είναι καλοδεχούμενοι- το έχω πει σε όλους- να έρθουν να αποκτήσουν σε βάθος όλη την αναγκαία ενημέρωση, να ξέρουν τι είναι αυτό που γίνεται, να πληροφορηθούν από εμένα, ως υπουργό Εξωτερικών, και από τις Υπηρεσίες, τι έχει συμβεί, τι γίνεται, ώστε να είναι μετά ουσιαστικού περιεχομένου οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση στη χώρα. Ας έχουμε λοιπόν ψυχραιμία, ρυθμό και υπευθυνότητα», τόνισε ο κ. Βενιζέλος.

Επισήμανε πάντως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και το εξής, σε μία αιχμή για την στάση του ΣΥΡΙΖΑ: «Ας συμφωνήσουμε στα ελάχιστα που είναι εθνική συναίνεση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας, σεβασμός του ρυθμιστικού και ενωτικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας και να μαθαίνουμε τι γίνεται έγκυρα από τους αρμόδιους θεσμούς πριν ζητάμε γενική πολιτική συζήτηση για τα πιο λεπτά θέματα, που είναι τα θέματα εξωτερικής πολιτικής».

Στις αναφορές του στα εθνικά λίγο νωρίτερα ο κ. Σκουρλέτης είχε πει χαρακτηριστικά ότι «απαιτείται ωριμότητα», ενώ σημείωσε ότι «τα εθνικά θέματα δεν πρέπει να εμπλέκονται στην εσωτερική πολιτική συζήτηση» και ότι «χρειάζεται νηφαλιότητα και όχι πλειοδοσία στο όνομα της όποιας κρισιμότητας». Παράλληλα αναρωτήθηκε όμως και για το αν θα έπρεπε στο πλαίσιο μίας συζήτησης για τα εθνικά θέματα, να συμπεριληφθεί και αυτό της οικονομίας.

Απαντώντας σε ερωτήσεις ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι απεύχεται μία απόπειρα εκμετάλλευσης των εθνικών θεμάτων από την κυβέρνηση για ενδεχόμενη προσφυγή στις κάλπες.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων αποσαφηνίζει τις επιδιώξεις της Τουρκίας.
Ο απώτερος σκοπός στη σύγκρουση για την κυπριακή ΑΟΖ και η στάση της ελληνικής πλευράς

Την ώρα που το τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος Barbaros κάνει “βόλτες” στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ και μια τουρκική κορβέτα παραβιάζει για ακόμα μια φορά τα Ελληνικά Χωρικά Ύδατα, καθίσταται ολοένα και πιο σαφές ότι η Τουρκία επιλέγει το δρόμο της όξυνσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και στήνει σκηνικό έντασης στην ανατολική Μεσόγειο.

Γιατί αψηφούν οι Τούρκοι τη διεθνή νομοθεσία;
Τι επιδιώκουν και σε τι προσβλέπουν;


“Η Τουρκία θέλει να εγγράψει "υποθήκες" σε σχέση με τα δικά της συμφέροντα και τα συμφέροντα των Τουρκοκύπριων στην περιοχή”, εξηγεί ο διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, Κωνσταντίνος Φίλης.
“Aυτή την περίοδο υπάρχει ένας οργασμός διεργασιών. Έχουμε συμμαχίες μεταξύ των κρατών της περιοχής και συμφωνίες γύρω από την ενέργεια, από τις οποίες απέχει η Τουρκία. Γι αυτό προσπαθεί να επανακάμψει με τον μοναδικό τρόπο που θεωρεί ότι είναι αποτελεσματικός, δηλαδή μέσω της ισχύος”, προσθέτει.

Ο κ. Φίλης εκτιμά ότι το μήνυμα που θέλει να στείλει προς πάσα κατεύθυνση η Άγκυρα, τη δεδομένη χρονική στιγμή που υπάρχει μία αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή, είναι ότι “σε περίπτωση που τα συμφέροντά της δεν ληφθούν υπόψη, είναι διατεθειμένη να οξύνει περαιτέρω την κατάσταση και να δημιουργήσει ακόμα περισσότερα προβλήματα. Η Τουρκία θέλει, μέσω της απειλής και με μια δαμόκλειο σπάθη να επικρέμαται πάνω από την περιοχή, να δηλώσει ότι δεν μπορεί καμία διαδικασία να προχωρήσει χωρίς τη συναίνεση ή τη συμμετοχή της”.

Αυτό σύμφωνα με τον κ. Φίλη έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

“Οι περιφερειακοί τουλάχιστον παίχτες, όταν βλέπουν αυτή την προκλητικότητα από πλευράς της Άγκυρας, περισσότερο συσπειρώνονται. Δεν καταφέρνει η Τουρκία με αυτή την τακτική να δημιουργήσει διαλυτικές τάσεις στις εν εξελίξει συνέργειες”.

Το παράδειγμα της Κυπριακής ΑΟΖ
“Η Τουρκία αυτή τη στιγμή αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας επί της ΑΟΖ.
Επικαλείται την αδειοδότηση του ψευδοκράτους για να κάνει έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό είναι ένα βαθύ οξύμωρο ως προς το πώς αντιλαμβάνεται τη διεθνή νομοθεσία και τη νομιμότητα.

Από τη μια λέει ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία στο σύνολό της αλλά αναγνωρίζει μόνο το τουρκοκυπριακό κομμάτι, όταν όλες οι χώρες του κόσμου αναγνωρίζουν την Κύπρο ως οντότητα κρατική. Από την άλλη επικαλείται αδειοδότηση από ένα μόρφωμα, το οποίο δεν έχει καμιά κρατική υπόσταση, άρα δεν μπορεί να δίνει αδειοδοτήσεις.

Η Τουρκία, με βάση τη διεθνή νομοθεσία, δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα επί της κυπριακής ΑΟΖ, διότι η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι ένα ψευδοκράτος.

Μόνο οι έχοντες κρατική υπόσταση μπορούν να δίνουν άδειες για το τι συμβαίνει στην ΑΟΖ. Το ψευδοκράτος δεν έχει καμία κρατική υπόσταση και δεν αναγνωρίζεται από κανέναν στον κόσμο, πλην της Τουρκίας.

Άρα εδώ έχουμε ένα οξύμωρο, που έχει να κάνει με την πλήρη περιφρόνηση του δικαίου και της νομιμότητας από την πλευρά της Τουρκίας.

Εκ των πραγμάτων, η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα δεδομένο. Ποιο είναι αυτό; Να αγοράσει μια πλατφόρμα και να επιχειρήσει να κάνει γεωτρήσεις για να εξορύξει μελλοντικά φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Αν υποθέσουμε ότι θα το καταφέρει, με μεγάλο κόστος και δικά της χρήματα, διότι καμία εταιρία στο κόσμο δεν θα εμπλακεί σε ένα εγχείρημα που στερείται νομιμότητας, τότε αυτό θα αποτελεί ταφόπλακα για την οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού.
Βάζοντας ταφόπλακα στη λύση του Κυπριακού καταφέρνει τη διχοτόμηση.

Κατόπιν, η Τουρκία θα μπορεί να αξιοποιήσει τα όποια κοιτάσματα βρίσκονται στην τουρκοκυπριακή πλευρά, ενώ από την άλλη η ελληνοκυπριακή πλευρά θα μπορεί να αξιοποιήσει τα δικά της κοιτάσματα, τα οποία είναι εκεί και είναι και ώριμα.

Αυτό δεν συνιστά ορθολογική δράση από πλευράς των Τούρκων. Δεν θεωρώ ότι βασική τους επιδίωξη είναι να βάλουν μια πλατφόρμα και να κάνουν εξορύξεις. Η λελογισμένη επιδίωξη της Τουρκίας είναι να εκβιάσει καταστάσεις για να φέρει στο τραπέζι με τους δικούς της όρους την ελληνοκυπριακή πλευρά, τον αμερικανικό παράγοντα και τον διεθνή παράγοντα εν γένει.

Θέλουν να εκβιάσουν καταστάσεις και να δημιουργήσουν μια αίσθηση ότι είναι ικανοί για τα πάντα.
Θέλουν να κλιμακώσουν την κατάσταση, να την οξύνουν και να δημιουργήσουν συνθήκες αποσταθεροποίησης, που θα αποτρέπουν τις επενδύσεις στην περιοχή, ούτως ώστε ο διεθνής παράγοντας να σκεφτεί "υπάρχει αποσταθεροποίηση στη Μεσόγειο, πρέπει να σβήσω τη φωτιά".

Έτσι πιστεύει η Τουρκία ότι θα φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την Κύπρο και τον διεθνή παράγοντα με τους δικούς της όρους.
Αυτή είναι για μένα η λελογισμένη επιδίωξη της Τουρκίας”.

Ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για την ελληνική πλευρά να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις;

“Ο καλύτερος τρόπος είναι να αφήνουμε την Τουρκιά να εκτίθεται, σε βαθμό που ενδεχομένως στο μέλλον θα είναι ανεπανόρθωτος, ως ένας αντιπαραγωγικός δρων στην περιοχή, σε μια περίοδο που η περιφέρεια έχει ανάγκη σταθεροποίησης και ειρήνης.

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα προχωρά σε όλες εκείνες τις διαδικασίες που βοηθούν στην οικονομική ανάκαμψη της περιοχής, με την προσέλκυση επενδύσεων και συνεργασίες τόσο με την Αίγυπτο όσο και με το Ισραήλ.

Από τη μία πλευρά λοιπόν έχουμε έναν παίκτη που είναι αντιπαραγωγικός και δυνάμει επικίνδυνος, με την έννοια ότι δυναμιτίζει το κλίμα με συνέπειες που θα είναι ανυπολόγιστες αν προκύψει κάποιο θερμό επεισόδιο. Από την άλλη έχουμε την Ελλάδα, μια χώρα αξιόπιστη που κινείται με υπευθυνότητα και αντίληψη συνεργατική, μια αντίληψη βελτίωσης των συνθηκών έντασης που επικρατούν και όχι περαιτέρω όξυνσης. Η Ελλάδα από αυτή την αντιπαραβολή με την Τουρκία έχει μόνο να ωφεληθεί¨.

Να δείξουμε αποφασιστικότητα

“Από την άλλη όμως είναι σημαντικό να δείξουμε και μια αποφασιστικότητα προς την τουρκική πλευρά, όχι τέτοια φύσεως βέβαια που θα μας φέρει κοντά σε θερμό επεισόδιο.
Συνήθως την ένταση την επιδιώκει και την επιθυμεί αυτός που βρίσκεται στο περιθώριο. Δεν έχουμε κανένα λόγο εμείς, ως υπεύθυνη δύναμη σε μια ευρύτερη περιφέρεια που αυτή τη στιγμή φλέγεται, να παίξουμε το παιχνίδι της Τουρκίας.

Βεβαίως, όπου απαιτείται στέλνουμε το μήνυμα στην Τουρκία ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε τη δημιουργία τετελεσμένων, όπως αυτό που επιχειρεί να δημιουργήσει στην Κύπρο και πιθανότατα αύριο να επιχειρήσει και σε ελληνικά χωρικά ύδατα.
Είναι πιθανό η Τουρκία, ανάλογα με το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην κυπριακή ΑΟΖ, να θελήσει να εγγράψει 'υποθήκες' στα ελληνικά χωρικά ύδατα και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Είναι πιθανό δηλαδή να δούμε κάποιες ενέργειές οι οποίες θα επεκταθούν στο Καστελόριζο.
Το Καστελόριζο είναι το μεγάλο αγκάθι στα πλευρά της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την πρόσβασή της στη Μεσόγειο γενικότερα.

Βεβαίως, σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει με έναν ακόμα πιο δυναμικό τρόπο, πάντα μέσα στα διπλωματικά πλαίσια, κι αν μπορεί να τρίξει τα δόντια της, να το κάνει. Σε κάθε περίπτωση, όμως, όχι παίζοντας το παιχνίδι της Τουρκίας, όχι ρίχνοντας νερό στο μύλο της Τουρκίας, η οποία επειδή βρίσκεται στο περιθώριο δεν έχει κάτι να χάσει από μια κρίση. Αντιθέτως, εμείς έχουμε να χάσουμε.
Όπως, άλλωστε, μας έχει διδάξει η πρόσφατη ιστορία, σε περίπτωση θερμού επεισοδίου, ο διεθνής παράγοντας παρεμβαίνει μεν για να αποκλιμακώσει την κατάσταση, αλλά παρεμβαίνει με μια "πολιτική ίσων αποστάσεων" και εξισώνει το θύτη με το θύμα".

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στην πολιτική οι περισσότερες των αποφάσεων και πράξεων δεν κρίνονται από το αν είναι σωστές ή λάθος, αλλά από τον χρόνο και την στιγμή που λαμβάνουν χώρα και όπως η ιστορία έχει δείξει κερδισμένος είναι αυτός που πράττει τα σωστά πράγματα την κατάλληλη στιγμή.

Είναι φυσικό να θέλει να γίνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός και έχει και κάθε δικαίωμα άσκησης πίεσης προς τα θεσμικά όργανα για την επίσπευση των εκλογών, είναι όμως λάθος η χρονική στιγμή που επέλεξε να θέσει το θέμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ένας αρχηγός κόμματος που πράγματι πιστεύει στον εαυτό του και που οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν το κόμμα του να προηγείται, αλλά τον ίδιο να υστερεί στην καταλληλότητα ως πρωθυπουργός, θα έπρεπε οι κινήσεις του να είναιμελετημένες, έξυπνα τοποθετημένες στον χρόνο και ουσιαστικά χρήσιμες για την πατρίδα, γιατί αυτό είναι τελικά που θα τον αναδείξει ως αξιόπιστο και χρήσιμο για τον τόπο ηγέτη πριν ακόμη εκλεγεί πρωθυπουργός.

Με το τούρκικο ερευνητικό σκάφος Μπαρμπαρός εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, την διακοπή των διαπραγματεύσεων στην Κύπρο, την Τουρκία να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο σε μια σειρά από ζητήματα, αλλά και να εξακολουθεί να κρατά σκληρή στάση σε όλα τα μέτωπα με τον ελληνισμό, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έπρεπε να ζητήσει την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με μοναδικό θέμα τα εθνικά, ζητώντας ταυτόχρονα το άμεσο πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

Μια τέτοια κίνηση θα έστελνε πολλαπλά μηνύματα σε πολλούς αποδέκτες, πάντα προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων καθώς:

α) θα έδινε άλλοθι στην κυβέρνηση για μια σκληρότερη στάση απέναντι στην Τουρκία,

β) η ίδια η Τουρκία θα αντιλαμβανόταν ότι η πορεία προς την ΕΕ εξαρτάται από την δική της συμπεριφορά και δεν θα πρέπει να θεωρεί εξασφαλισμένη την ελληνική υποστήριξη

γ) θα έστελνε μήνυμα προς στους υποστηρικτικές της Τουρκίας, σε Αμερική και Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα πρέπει να στρέψουν τις πιέσεις τους προς την Αγκυρα αν θέλουν γρήγορη επίλυση των ό,ποιων ζητημάτων και τέλος, θα ήταν χρήσιμη πολιτικά και για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα καθώς θα τον καθιστούσε αξιόπιστο ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα τον διαφοροποιούσε από τα μέχρι τώρα μονότονα μηδενιστικά αιτήματα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες της εκάστοτε αντιπολίτευσης.

Χάνοντας ο κ Τσίπρας την ευκαιρία να γίνει χρήσιμος για τον τόπο ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εύλογα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί: μα εάν δεν μπορεί να είναι για μια στιγμή ουσιαστικά χρήσιμος ως υποψήφιος πρωθυπουργός, πως θα μπορέσει να γίνει χρήσιμος ως πρωθυπουργός;

Στριλιγκάς Γιάννης
Επικοινωνία με τον συντάκτη
Ystriligas@hotmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Παρακολουθούμε όλοι μας τις τελευταίες εβδομάδες τη νέα φαρσοκωμωδία που εκτυλίσσεται στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Μία καλοστημένη παράσταση υπό τη σκηνοθεσία του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του αγαπητού του συναγωνιστή στην πολιτική, Πρύτανη Θεόδωρου Φορτσάκη, στον οποίο τηλεφώνησε και πριν λίγες μέρες να του δώσει συγχαρητήρια για τη συνεδρίαση της Συγκλήτου. Απώτερος σκοπός, όπως φάνηκε στις δηλώσεις του πρώτου την περασμένη Παρασκευή, η πλήρης κατάργηση του οποιουδήποτε εναπομείναντος ασύλου, ταυτόχρονα και με αφορμή την προαναγγελθείσα επιβολή ιδιωτικών εταιριών ασφαλείας στα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Για τη Νεολαία Ανεξαρτήτων Ελλήνων δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο φοιτητικός συνδικαλισμός ο οποίος καθοδηγείται από τα πολιτικά κόμματα και έχει ευτελιστεί πλέον ολοκληρωτικά. Αντί οι φοιτητές και σπουδαστές της χώρας να πολιτικοποιούνται μέσα στα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, κομματικοποιούνται και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα.

Τα δύο συγκυβερνώντα, πάλαι ποτέ κραταιά κόμματα και οι δικές τους φοιτητικές παρατάξεις στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ που επί τριάντα τουλάχιστον χρόνια συνδιαλέγονταν με καθηγητές, γραμματείες και φοιτητές πουλώντας εκδούλευση, έρχονται σήμερα να εντοπίσουν το πρόβλημα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην ύπαρξη του ασύλου και όχι στην μικρογραφία του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού συστήματος πελατειακών συναλλαγών στο οποίο εκπαίδευσαν τους νέους ανθρώπους. Από την άλλη μεριά, βρίσκονται ορισμένοι εκπρόσωποι αριστερών αποχρώσεων φοιτητικών παρατάξεων που για μια ακόμα φορά παρεμποδίζουν το εκπαιδευτικό έργο, και κυρίως της κοινή λογική, μέσα από ψευτοϊδεολογικές κινητοποιήσεις προσφέροντας «ατράνταχτα» επιχειρήματα σε όλους εκείνους που θέλουν σε γύψο και απόλυτο έλεγχο την διάδοση της γνώσης, των ιδεών και την ελευθερία της βούλησης των νέων ανθρώπων. Το φοιτητικό κίνημα θα έπρεπε να έχει την ωριμότητα να προστατεύσει τα ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα από άνομες ενέργειες και να εξασφαλίζει το άσυλο ιδεών. Αυτό αποδεδειγμένα δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από ξεπερασμένες φοιτητικές παρατάξεις των οποίων οι ηγεσίες τις λειτουργούν σαν κομματικοί στρατοί.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες του φοιτητικού συνδικαλισμού βρίσκεται η πλειοψηφία των φοιτητών και σπουδαστών οι οποίοι επιθυμούν και αγωνιούν για το αυτονόητο: μια ομαλή λειτουργία των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων κατά την οποία θα μπορέσουν να προοδεύσουν. Δεν είναι άξιο απορίας το γεγονός ότι η μεγάλη αυτή μερίδα των φοιτητών έχει απαξιώσει το Φοιτητικό Κίνημα.

Απαξίωση που έφερε τους φοιτητές σε αδράνεια, αδιαφορία ή/και φόβο να προστατέψουν οι ίδιοι τον πιο πολύτιμο για αυτούς χώρο του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ και προετοίμασε στην πραγματικότητα το έδαφος για τον ερχομό των εταιριών security, το μέσο με το οποίο οι τωρινοί κυβερνώντες θέλουν να πετύχουν ακόμα και εκείνο που δεν κατόρθωσε να πετύχει η χούντα!

Αντιλαμβανόμενοι πλήρως την επικρατούσα κατάσταση και τις ιδιομορφίες της ελληνικής κοινωνίας και τις ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας μας, ως Νεολαία Ανεξαρτήτων Ελλήνων, τασσόμαστε ξεκάθαρα υπέρ της απολύτου προστασίας του ασύλου ΙΔΕΩΝ και όχι του ασύλου ΑΝΟΜΙΑΣ. Προτείνουμε σχετικά με το επίκαιρο ζήτημα των securityκαι του ασύλου την φύλαξη του εσωτερικού χώρου των ΑΕΙ/ΤΕΙ από φύλακες, εργαζόμενους του εκάστοτε Ιδρύματος σε αριθμητική αναλογία με τις ανάγκες του. Παράλληλα, πρέπει να βελτιωθούν τα συστήματα ασφαλείας των αιθουσών και χώρων αποθήκευσης των υλικών και εργαστηρίων των Ιδρυμάτων.
Τέλος, αν διαπιστώνεται κακουργηματική πράξη ή αδίκημα στους χώρους των ΑΕΙ/ΤΕΙ ο θιγόμενος πρέπει να έχει τη δυνατότητα καταγγελίας στους υπαλλήλους φύλαξης και αν χρειαστεί επέμβαση για την προστασία της σωματικής του ακεραιότητας ή της περιουσίας του θα πρέπει να μπορούν να επέμβουν οι αρμόδιες αρχές χωρίς τη χρονοβόρα και αναποτελεσματική όπως έχει αποδειχθεί απόφαση της Συγκλήτου. Οι χώροι των Ιδρυμάτων της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης είναι χώροι μάθησης, ελεύθερης και απρόσκοπτης διάδοσης ιδεών.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Άγκυρα παίρνει τον "σφυγμό" της Αθήνας εκτελώντας συμβόλαιο "τρίτων"
Η ελληνοτουρκική φιλία πνίγηκε στην ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά και για μία ακόμη φορά στα νερά του Αιγαίου 
Τα φοβικά σύνδρομα της κυβέρνησης των Αθηνών, οδηγούν σε εθνική συντριβή 
Η Τουρκία καταγράφει αντιδράσεις και ετοιμάζει την επόμενη κίνησή της...

Παρατηρώντας την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας απέναντι στον Ελληνισμό, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, είναι αναγκαίο να καταδείξουμε το παιχνίδι και τον ρόλο που η Άγκυρα αποφάσισε να παίξει, προκειμένου να υπάρξουν ακριβή αποτελέσματα στον τομέα της διαχείρισης των υδρογονανθράκων της Κύπρου, αλλά και προκειμένου να γίνει το «πρώτο βήμα» για τον διαμοιρασμό των ελληνικών υδρογονανθράκων νότια του Καστελλόριζου και της Ρόδου, με «δώρο» στην πρόθυμη Άγκυρα κάποιο μερίδιο στο Αιγαίο (όπου επίσης υπάρχουν σημαντικά ενεργειακά κοιτάσματα) που θα αφορά την διαχείριση (οικονομική και γεωστρατηγική) ενός σημαντικού τμήματος της ελληνικής θαλάσσιας επικράτειας.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε ψύχραιμα, λοιπόν, την κρίση η οποία στην πρώτη φάση της φαίνεται πως σταθεροποιείται σε υψηλό επίπεδο, θα πρέπει να καταγράψουμε τα κύρια περιστατικά, πέραν των συχνών και σε καθημερινή βάση φαινομένων παραβίασης του ελληνικού εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου.

Η κρίση, λοιπόν, ξεκίνησε με την είσοδο του “Barbaros”στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακολούθησε η είσοδος ενός τουρκικού πολεμικού πλοίου στην Κυπριακή ΑΟΖ. Στη συνέχεια υπήρξε μία κατάρριψη ενός κυπριακού αεροπλάνου, η οποία ενέχει πάρα πολλά στοιχεία που ενοχοποιούν την Τουρκία. Αμέσως μετά είχαμε την είσοδο δεύτερου τουρκικού πολεμικού πλοίου, αλλά κι ενός τουρκικού υποβρυχίου, που ανέλαβαν χρέη προστασίας του “Barbaros”. Ένα περιστατικό τουρκικής παρενόχλησης (με εμβολισμό) ελληνικού ψαροκάικου στην Αλεξανδρούπολη το διαδέχτηκε η πιεστική παρακολούθηση του ελληνικού υποβρυχίου από τουρκικά πολεμικά πλοία, νοτίως της Κύπρου (δεν έχει επαληθευθεί από την ελληνική κυβέρνηση ή το Ελληνικό Πεντάγωνο) το οποίο είχε σαν αποστολή να συναντηθεί και να ενσωματωθεί με ΝΑΤΟϊκά πλοία που πλέουν δυτικά του Λιβάνου. Τέλος, ακολούθησε η «κρουαζιέρα» άλλου τουρκικού πλοίου στο Αιγαίο, το οποίο παραβίασε πολλαπλώς και για μεγάλα χρονικά διαστήματα την ελληνική θαλάσσια κυριαρχία…

Επειδή το γεωγραφικό εύρος των τουρκικών προκλήσεων είναι αρκετά μεγάλο, υπάρχουν σαφέστατα διαφοροποιήσεις ως προς τις στοχεύσεις της Τουρκίας σε κάθε ένα από τα καταγεγραμμένα (επίσημα ή ανεπίσημα) περιστατικά. Κοινή συνισταμένη όλων, όμως, είναι η τουρκική διάθεση στην πρόκληση αναταραχής στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου αλλά και του Ελληνικού Αιγαίου, όπου διαπιστώνουμε πως είτε η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο Θαλασσών, είτε αδιαφορεί για την Κυπριακή και Ελληνική κυριαρχία, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κάνει ζωντανές εκπομπές στην τουρκική τηλεόραση, όπου καταγραφόταν εντολές του τουρκικού πολεμικού ναυτικού προς εμπορικά πλοία τα οποία ειδοποιούνταν πως πλέουν σε τουρκική (απαγορευμένη;) περιοχή νότια της Λεμεσσού!

Η Τουρκία, ενεργώντας ως πειρατής, φαίνεται πως είτε ικανοποιεί συγκεκριμένες απαιτήσεις τρίτων άμεσα ενεργειακά ενδιαφερομένων, είτε προσπαθεί να οριοθετήσει με τον δικό της τρόπο (διπλωματία των κανονιοφόρων) την δική της ΑΟΖ, με ίχνη απειλής πολέμου. Έτσι, γίνεται κατορθωτό να ασκηθούν οι μέγιστες δυνατές πιέσεις προς την Λευκωσία, η οποία νιώθει πως υπάρχουν σοβαροί φόβοι να απωλέσει το μεγαλύτερο μέρος της θαλάσσιας κυριαρχίας (άρα και του ενεργειακού πλούτου) νότια, ανατολικά και δυτικά της Κύπρου και με τον τρόπο αυτό εξαναγκάζεται πιεζόμενη να κλείσει γρήγορα συμφωνίες με ενεργειακούς κολοσσούς, αφού η Κύπρος δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί η ίδια στρατιωτικά την γεωγραφική (θαλάσσια και ηπειρωτική) εθνική της κυριαρχία.

Επίσης, η Άγκυρα θέτει σχεδόν ευθέως θέμα μη σύνδεσης των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και αμφισβητεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε συμφωνία υπάρξει από τη συνάντησης της 8ης Νοεμβρίου μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου (Σαμαρά, Αναστασιάδη και Σίσι) σχετικά με τις ΑΟΖ των τριών χωρών. Δηλαδή, η Τουρκία έχει τοποθετήσει τις κανονιοφόρους της, δηλώνοντας πως η περιοχή της ανήκει και προκαλεί ευθέως την Ελλάδα.

Επίσης, τόσο με την παρενόχληση του ψαροκάϊκου, όσο και με τη νέα διέλευση του τουρκικού πολεμικού πλοίου (φρεγάτα) η Τουρκία δείχνει πως δεν υπολογίζει την Ελλάδα, χαράσσει η ίδια μονομερώς τα θαλάσσια σύνορα και… περιμένει απαντήσεις από την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου!

Αυτές ήταν οι στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας, που καταγράφηκαν, δημιουργώντας όμως μία λογική σειρά από ερωτήματα:
Έχει, άραγε, η Άγκυρα την διάθεση να φτάσει μέχρι και στην στρατιωτική σύγκρουση;

Θα τολμήσει ο «σουλτάνος» Ερντογάν και ο (υποτακτικός του) Νταβούτογλου, να δώσουν εντολή για το «βήμα παραπέρα»;

Είναι διατεθειμένη η Τουρκία να εμπλακεί με την Ελλάδα, τη στιγμή που υπάρχει ΝΑΤΟϊκό απαγορευτικό για οποιαδήποτε εμπλοκή μεταξύ κρατών – μελών του;

Και αν συμβεί κάτι τέτοιο, τι θα κάνει το ΝΑΤΟ;

Θα εφαρμόσει την «ρήτρα» άμεσης επίθεσης στον υπαίτιο; Και πως και από ποιόν θα χαρακτηριστεί ο υπαίτιος;

Γιατί, άραγε, το ΝΑΤΟ δεν παρενέβη μέχρι τώρα (πέρα από τις αστειότητες για «αυτοσυγκράτηση») και επιτρέπει να εξελίσσονται αργά αλλά σταθερά όλες οι προϋποθέσεις ενός θερμού επεισοδίου; Ή μήπως, υπάρχουν οι ΝΑΤΟϊκοί έχουν εκείνα τα εχέγγυα που αποκλείουν ότι πρόκειται να υπάρξει απάντηση από την Ελλάδα, άρα και θα αποφευχθεί το ό,ποιο θερμό επεισόδιο;

Υπάρχει κάποιος ειδικός λόγος που η Ελλάδα δεν έχει ζητήσει επείγουσα – άμεση σύγκλιση του Μόνιμου Συμβουλίου Ασφαλείας του ΝΑΤΟ, αλλά και της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε., προκειμένου να καταγγείλει την Τουρκία για την μέχρις στιγμής επικινδυνότατη και μεστή επιθετικότητας στάση απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την Κύπρο;

Επειδή το θέμα δεν είναι στρατιωτικού τύπου, αλλά καθαρά πολιτικής προσέγγισης και τοποθέτησης, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως εκείνα τα κράτη τα οποία δεν έχουν την θέληση ή την ισχύ για να προστατεύσουν τα όσα τους παραχωρούνται από το Διεθνές Δίκαιο, τότε είναι καταδικασμένα να νιώσουν το αποτέλεσμα της αδυναμίας τους, με απώλεια γεωγραφικού χώρου (θαλάσσιου ή ηπειρωτικού).

Στη σύγχρονη διπλωματία και τη διεθνή πολιτική σκηνή δεν υπάρχουν έννοιες δικαίου. Η μόνη έννοια που υπάρχει είναι αυτή της ισχύος. Εάν υπήρχε δίκαιο, τότε η διεθνής κοινότητα θα επέβαλε άμεσα και με τον απόλυτο τρόπο την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού από την βόρεια και έως σήμερα κατεχόμενη Κύπρο. Η αδυναμία της Κύπρου, η άρνηση ουσιαστικής πολιτικής βούλησης και συμμετοχής της Ελλάδας, παρέτειναν το δράμα – κατοχή της Κύπρου έως και σήμερα, φτάνοντας στο σημείο η σημερινές κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, να συνδιαλέγονται με τον… κατακτητή και τον δολοφόνο χιλιάδων Κυπρίων.

Η έννοιες περί δικαίου και ηθικής, είναι καλές για να διδάσκονται στα σχολεία, αλλά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την σκληρή διεθνή πραγματικότητα.

Και στο σημείο αυτό εμφανίζονται οι ευθύνες των πολιτικών και των ανθρώπων εκείνων που επέτρεψαν ή οδήγησαν -με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους- στην αποδυνάμωση και όχι στην ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος και αποτροπής τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας. Άνθρωποι που ενώ είχαν (και συνεχίζουν να έχουν) ως πρώτιστη υποχρέωσή τους την προάσπιση της πατρίδας, «φρόντισαν» να αποδυναμώσουν τις άμυνες των χωρών τους και με την προσωπική τους «ατολμία» (σε τέτοιο βαθμό που να δημιουργούνται υπόνοιες για σκόπιμη πολιτική παρεμβατικότητα) να τις καταστήσουν έρμαια των διαθέσεων της Τουρκίας που φρόντιζε (και συνεχίζει) την συνεχή στρατιωτική της ενδυνάμωση.

Οι ίδιοι πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου (τότε αλλά και σήμερα), δεν έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν εθνικές στρατηγικές, διεθνείς συμμαχίες (και όχι λυκοφιλίες), ενώ επέδειξαν μία σταθερή ροπή στην «ελληνοτουρκική φιλία» η οποία «πνίγηκε» πολλές φορές στα κύματα του Αιγαίου ή στους παραλογισμούς των κατοχικών ηγετών του ψευδοκράτους.
Όσον αφορά -ειδικά- την Ελλάδα, όφειλε από την πρώτη στιγμή εμφάνισης του “Barbaros” να απαντήσει στην τουρκική προκλητικότητα και να δηλώσει άμεσα και έμπρακτα την ευθύνη της ως εγγυήτριας δύναμης στην Κύπρο, και να αποστείλει μία φρεγάτα για περιπολία στην Κυπριακή ΑΟΖ. Κι αυτό, για να στείλει ένα απολύτως σαφές μήνυμα στους «τρίτους» που αμόλυσαν το «σκυλί» στην Κύπρο. Μήνυμα απαντητικής διάθεσης στην οποιαδήποτε τουρκική παραβατική συμπεριφορά.
Δυστυχώς, η Αθήνα έπραξε το τελείως αντίθετο (μέχρι και σήμερα δεν έχει αποστείλει κάποια πολεμικό πλοίο) και έστειλε μήνυμα αδυναμίας (και όχι διάθεσης κατευνασμού της κρίσης) προς την Άγκυρα, η οποία υλοποιεί μία προσχεδιασμένη παρουσία – παρέμβασή της τόσο απέναντι στην Κύπρο, όσο και απέναντι στην Ελλάδα.

Δεν μπόρεσε η κυβέρνηση Σαμαρά να συνειδητοποιήσει βασικές αρχές του «παιγνίου», η εκκίνηση του οποίου θα σηματοδοτήσει και τις επόμενες κινήσεις της Άγκυρας. Έτσι, όχι μόνο η Κύπρος εγκαταλείφθηκε, για μία ακόμη φορά από τους κυβερνώντες στην Αθήνα, αλλά επιπλέον δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις πειρατείας και καταπάτησης της Ελληνικής ΑΟΖ, αφού η ένδειξη αδυναμίας (μη θέλησης) υπεράσπισης της Κυπριακής ΑΟΖ, συνιστά και άτυπη αλλά ουσιαστικά εγκατάλειψη του ενδιάμεσου θαλάσσιου χώρου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, στον οποίο θα έπρεπε ήδη να πλέουν ελληνικά πολεμικά πλοία στέλνοντας μήνυμα για το ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της συγκεκριμένης περιοχής. Γιατί, η Τουρκία, με την συμπεριφορά της δημιουργεί "ερείσματα" και βάζει υποθήκες πάνω στην Ελληνική ΑΟΖ, με την ανοχή των "τρίτων" και την ταυτόχρονη -ακατανόητη- σιωπή της Αθήνας..., τις αντιδράσεις της οποίας καταγράφει με επιμέλεια η Άγκυρα.

Φυσικά, δεν υπάρχει (και δεν πρέπει να υπάρξει εκ μέρους της Ελλάδας) ούτε διάθεση ούτε πρόταση για διαδικασίες πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Όμως, θα πρέπει να δοθεί το "στίγμα", να σταλεί ένα σαφές μήνυμα μη υποχώρησης, να υπάρξει με απόλυτη σαφήνεια η διάθεση – αποφασιστικότητα υπεράσπισης (και όχι εγκατάλειψης) του ελληνικού γεωγραφικού (θαλάσσιου ή ηπειρωτικού) χώρου, του εν γένει «πατρώου εδάφους». Μόνο εάν σταλεί ένα τέτοιο μήνυμα πυγμής και αποφασιστικότητας θα σκεφθούν πολλές φορές οι «τρίτοι» για τα όσα συμβαίνουν, αλλά και που μπορεί να οδηγήσουν, οι τουρκικές συμπεριφορές σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο. Μόνον εάν δείξουμε πως έχουμε την διάθεση «να σπάσουμε αυγά», θα κερδίσουμε την εκτίμηση και τον σεβασμό όλων εκείνων που σήμερα μας περιγελούν και κομματιάζοντας την χώρα μοιράζονται τα κομμάτια της. Μόνο τότε θα δούμε και την Τουρκία να υποχωρεί, αφού η ίδια δεν μπορεί να επιχειρήσει (μόνη της) με υψηλό ρίσκο να βρεθεί αντιμέτωπη με πολλά μέτωπα -τόσο στο εσωτερικό όσο και στα σύνορά της- που θα απειλήσουν τελικά την δική της ακεραιότητα.

Ιδιαίτερα σε ημιπαράφρονες ηγέτες τύπου Ερντογάν, η αποφασιστικότητα είναι το μοναδικό όπλο μέσω του οποίου μπορείς να αισθανθείς κάποια ασφάλεια. Γιατί, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους, τελικά, η μόνη κατανοητή διεθνής γλώσσα, είναι εκείνη της ισχύος και της αποφασιστικής αντίδρασης σε ό,ποιες απειλές. Το δυστυχέστερο όλων, όμως, είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χρονική περίοδο κατά την οποία τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος βρίσκονται (εξαιτίας των πολιτικών) σε δεινή οικονομική κατάσταση, αλλά και σε χέρια πολιτικών που η ιστορία θα έχει να γράψει πολλά κεφάλαια για την «ανεπάρκειά» τους να ενεργήσουν αυτονόητα και όχι «ανόητα»…

Εάν η Ελλάδα δεν εργαστεί προς την σωστή κατεύθυνση (ακόμη και αυτή την στιγμή), τότε θα δει τον εαυτό της να επανατοποθετείται στην θέση του παρία και όχι του συμμέτοχου στον σύγχρονο υπό μεταβολή γεωπολιτικό χάρτη. Και είναι γνωστό ποια είναι η τύχη όσων χαρακτηρίζονται ως... παρίες...

Πηγή GrCitizen

ΥΓ: Ενώ γραφόντουσαν οι παραπάνω γραμμές, το τουρκικό επιτελείο στρατού ανακοίνωσε πως θα ξεκινήσει αύριο 6 Νοεμβρίου μεγάλη αεροναυτική άσκηση με την ονομασία, «Mavi Balina», δηλαδή, «Γαλάζια Φάλαινα», στην οποία θα χρησιμοποιηθούν πραγματικά πυρά, ενώ θα συμμετάσχουν και χώρες του ΝΑΤΟ, που νομιμοποιεί εμμέσως και στηρίζει τις τουρκικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η άσκηση σύμφωνα θα ξεκινήσει από το Καστελόριζο γεγονός που ενισχύει τις ενδείξεις ότι η Τουρκία όχι μόνο δε θα προχωρήσει σε αποκλιμάκωση της κρίσης στην ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά θα την επεκτείνει και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στην ευρύτερη περιοχή του Καστελόριζου.
Στην άσκηση – σύμφωνα με τα όσα μεταδίδουν τα τουρκικά ΜΜΕ θα λάβουν μέρος τρεις φρεγάτες, δυο κορβέτες, τέσσερα υποβρύχια, τρία πλοία καταδίωξης, δυο ελικόπτερα του ναυτικού, ένα πλοίο λογιστικής υποστήριξης και δύο πλοία του αρχηγείου της Τουρκικής Ακτοφυλακής, εκ μέρους της Τουρκίας.

Το μήνυμα είναι σαφές. Η Αθήνα, άραγε, το έλαβε ή... "κοιμάται";




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σε ετοιμότητα Αθήνα και Λευκωσία για ένταση των τουρκικών προκλήσεων

Την ώρα που στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας είχαμε αλλαγή σκυτάλης από τον επίτροπο, πλέον, Δημήτρη Αβραμόπουλο στο Νίκο Δένδια, η ένταση από την τουρκική πρόκληση στην κυπριακή ΑΟΖ δεν δείχνει να αποκλιμακώνεται παρά τις παρεμβάσεις –επίσημες και παρασκηνιακές- προς την Άγκυρα.

Γράφει η Ευριδίκη Δούκα

Όμως μετά την επίσκεψη του γ.γ. του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος παρακολούθησε την εθνική διακλαδική και όχι ΝΑΤΟϊκή άσκηση «Πυρπολητής», η πιθανότητα κλιμάκωσης της έντασης είναι μικρή. Η σιβυλλική δήλωση για «αυτοσυγκράτηση από όλες τις πλευρές» δεν ικανοποίησε μεν, αλλά απέκλεισε τα χειρότερα.
Ωστόσο, ένα από τα σενάρια που επεξεργάζεται η ελληνική πλευρά είναι η μετάθεση της έντασης στο Αιγαίο, δηλαδή θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο, που θα προκληθεί από την Άγκυρα στο γνωστό πλαίσιο αμφισβήτησης είτε του εναέριου είτε του θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας στις επίμαχες ζώνες των βραχονησίδων.
Παρότι και αυτή η πιθανότητα εκτιμάται μικρή, τόσο το υπουργείο Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) όσο και το Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ) έχουν επεξεργαστεί το σενάριο και τους άξονες αντίδρασης, εάν και εφόσον…
Περιστατικά όπως η καταδίωξη και ο εμβολισμός του αλιευτικού σκάφους την Παρασκευή στην Αλεξανδρούπολη δεν θεωρούνται σημαντικά, καθώς στην συγκεκριμένη περιοχή είναι τακτικά.

Συνωστισμός στην Κύπρο…
Αθήνα και Λευκωσία έχουν από καιρό επιδιώξει μία στρατηγική συμμαχιών στην περιοχή με διπλό στόχο: την ενδυνάμωση των ελληνοκυπριακών συμφερόντων και την αποδόμηση της τουρκικής περιφερειακής υπερδύναμης, μόνιμης επιδίωξης της Άγκυρας.
Οι δύο τριμερείς με Αίγυπτο – Ελλάδα – Κύπρο εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική. Όπως φάνηκε από τη συνάντηση σε επίπεδο ΥΠΕΞ και το κοινό ανακοινωθέν που ακολούθησε, η Αίγυπτος ενισχύει τους δεσμούς της με Αθήνα και Λευκωσία, κάτι που μπορεί να μην μεταφράζεται σε κάποια θεαματική κίνηση, όπως η χάραξη ΑΟΖ ερήμην της Τουρκίας, αλλά έχει σημασία. Ο έλληνας πρωθυπουργός θα πάει στην Κύπρο την Παρασκευή και αμέσως μετά θα πραγματοποιηθεί στο Κάιρο η συνάντηση κορυφής Σαμαρά – Αναστασιάδη με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Α.Φ. Σίσι. Δύο ημέρες πριν, την Τετάρτη και την Πέμπτη (σήμερα και αύριο) θα βρίσκεται στην Λευκωσία ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Α. Λίμπερμαν. Ο… συνωστισμός, που μόνον τυχαίος δεν είναι, ολοκληρώνεται με την επίσκεψη του ειδικού συμβούλου του γ.γ. του ΟΗΕ για την Κύπρο κ. Έσπεν Μπαρτ Άιντα, που σήμερα Τετάρτη θα βρίσκεται στην Αθήνα και την Πέμπτη και την Παρασκευή στην Κύπρο, όπου θα έχει χωριστές συναντήσεις με τους ηγέτες των δύο πλευρών. Ήδη έχει επισκεφθεί την Άγκυρα, όπου συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Α. Νταβούτογλου και τον υπουργό Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου.

Να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, που συνεκλήθη πρόσφατα, στην ανακοίνωσή του σημειώνει ότι «η Άγκυρα θα προστατεύσει με αποφασιστικότητα τα συμφέροντά της εντός της υφαλοκρηπίδας της», όπως και τις περιοχές για τις οποίες την έχει εξουσιοδοτήσει η ψευδοκυβέρνηση του ψευδοκράτους της κατεχόμενης Κύπρου, για να πραγματοποιήσει έρευνες φυσικού αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας, Β. Μποζκίρ, είπε προειδοποιητικά ότι «αυτοί που αποδέχονται την ύπαρξη ενός νησιού Κύπρος, το οποίο βρίσκεται 40 μίλια από την Τουρκία, δεν πρέπει να παραβλέπουν ότι υπάρχει και μία τεράστια Τουρκία, η οποία κοιτάζει προς τη Μεσόγειο και έχει ΑΟΖ».

Πηγή εφημ. "Μακεδονία της Κυριακής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με τη δημιουργία αντιαεροπορικής «ομπρέλας» στην Κριμαία, απαντά η Μόσχα στην προκλητική παρουσία δυνάμεων του ΝΑΤΟ και του αμερικανικού 6ου Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα. Ταυτόχρονα, διαψεύδει τους αμερικανικούς ισχυρισμούς ότι σκοπεύει να αναπτύξει πυρηνικά όπλα στη χερσόνησο.

Γράφει ο Βίκτορ Λιτόβκιν

Απάντηση στις συχνές «επισκέψεις» του αμερικανικού Έκτου Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, αποτελεί η ανάπτυξη στη χερσόνησο της Κριμαίας στρατηγικών βομβαρδιστικών, Tu-22M3, και συγκροτημάτων επιχειρησιακών και τακτικών πυραύλων «Ισκαντέρ» («Iskander»). Το αμυντικό δόγμα της Μόσχας για την περιοχή, πάντως, βασίζεται αποκλειστικά στα συμβατικά όπλα. Τακτικά πυρηνικά όπλα στην Κριμαία δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται να εγκατασταθούν.

Παρ' ότι η Μόσχα διαμηνύει ότι η Κριμαία θα είναι ζώνη χωρίς πυρηνικά, ο επικεφαλής της Επιτροπής Αμυνας της Βουλής των Αντιπροσώπων του αμερικανικού Κογκρέσου, Howard McKeon, ο πρόεδρος της Υποεπιτροπής για τις στρατηγικές δυνάμεις, Mike Rogers, και ο πρόεδρος της Υποεπιτροπής για τις τακτικές αεροπορικές και χερσαίες δυνάμεις της Βουλής, Michael Turner, ζήτησαν από τον Μπαράκ Ομπάμα, να διακόψει κάθε συνεργασία με τη Ρωσία, επειδή η Ρωσία «αναπτύσσει στην Κριμαία φορείς τακτικών πυρηνικών όπλων».

Σύμφωνα με τα μέλη του Κογκρέσου, στις αρχές Αυγούστου η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε τη μεταφορά στην Κριμαία στρατηγικών βομβαρδιστικών Tu-22M3 και συγκροτημάτων βαλλιστικών πυραύλων «Iskander-M», εξοπλισμένων με πυραύλους Κρουζ R-500. Αυτοί μπορούν να πλήξουν στόχους με μεγάλη ακρίβεια και έχουν τη δυνατότητα να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Όπως είπε το μέλος της Επιτροπής Αμυνας της Γερουσίας, James Inhofe, αυτή η κίνηση δεν αποτελεί μόνο άμεση παραβίαση της Συνθήκης για την καταστροφή των πυραύλων μέσου και μικρού βεληνεκούς (INF Treaty) που υπογράφηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ το 1987, αλλά είναι και μια άμεση απειλή για ολόκληρη την Ευρώπη. Να σημειωθεί πως στη Συνθήκη προβλέπεται πως οι δυο πλευρές αναλαμβάνουν τη δέσμευση να μην αναπτύσσουν και παράγουν, καθώς και να καταστρέψουν το υφιστάμενο οπλοστάσιό τους σε βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους τύπου Κρουζ που εκτοξεύονται από χερσαίες βάσεις, μικρού και μέσου βεληνεκούς (από 500 έως 5.500 km).

Η Βουλγαρία και η Ρουμανία

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, οι ΗΠΑ εγκαθιστούν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία, χώρες που βρίσκονται πολύ κοντά στη ρωσική επικράτεια. Τα δύο σώματα, αποτελούνται από χίλιους πεντακόσιους στρατιώτες έκαστο και είναι εφοδιασμένα με όλο τον απαραίτητο αμυντικό εξοπλισμό. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, στη ρουμανική πόλη Deveselu, χτίζεται βάση του ευρωπαϊκού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ, που θα εξοπλιστεί με το αντιαεροπορικό (Α/Π) σύστημα Aegis και με το σύστημα αναχαίτισης πυραύλων MS-3. Η απόσταση της Deveselu από τη Σεβαστούπολη, στην Κριμαία, είναι μόνο 500 km. Επιπλέον, τη Μαύρη Θάλασσα, επισκέπτονται τακτικά, πολεμικά πλοία του αμερικανικού Έκτου Στόλου που είναι εξοπλισμένα με το ίδιο Α/Π σύστημα Aegis και με ναυτικούς πυραύλους Κρουζ «Tomahawk». Τα αμερικανικά πλοία, συνοδεύονται συνήθως στα νερά της Μαύρης Θάλασσας, από γαλλικά, ιταλικά και τουρκικά πολεμικά σκάφη.

Έτσι, λοιπόν, η ανάπτυξη στην Κριμαία, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο «Γκβαρντέϊσκι», στρατηγικών βομβαρδιστικών Tu-22M3, ικανών να φέρουν πυραύλους τύπου Κρουζ, συμπεριλαμβανομένων και βλημάτων που έχουν πυρηνική κεφαλή, καθώς και των συγκροτημάτων επιχειρησιακών και τακτικών πυραύλων «Iskander-M», είναι μια φυσική αντίδραση – απάντηση στην ενίσχυση της παρουσίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στα ρωσικά σύνορα.

Και αυτά τα οπλικά συστήματα δεν είναι τα μοναδικά με τα οποία η Μόσχα εφοδιάζει και είναι έτοιμη να εξοπλίσει τη χερσόνησο της Κριμαίας. Εκτός από τα πλοία και τις μονάδες του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, εκεί θα εγκατασταθούν Μοίρες μαχητικών αεροσκαφών Su-24, και μονάδες παράκτιας άμυνας. Θα εφοδιαστούν δε, με σύγχρονα πυραυλικά συγκροτήματα «Bal» και «Bastion», τα οποία είναι εξοπλισμένα με πυραύλους Κρουζ «Uran» και «Onyks», αυτοκινούμενα πυροβόλα «Msta-S», συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων «Tornado-G», αυτοκινούμενα αντιαρματικά πυραυλικά συγκροτήματα «Chrisantema-S», αντιαεροπορικά (Α/Α) πυραυλικά συστήματα «Pantsir-S1», προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου «Krasukha» και πολλά άλλα οπλικά συστήματα.

Είναι γνωστό ότι η κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας ήταν πολύ άσχημη. Αυτό οφειλόταν κυρίως στις ελάχιστα εποικοδομητικές –έως αντιπαραγωγικές– ενέργειες του Κιέβου, που, σε αντίθεση με τα συμφωνηθέντα στη Συνθήκη εταιρικής σχέσης και στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, το 1997, εμπόδιζε την ανανέωση, όχι μόνο των σκαφών του Στόλου που στάθμευαν στην Κριμαία, αλλά και την αντικατάσταση του παλαιωμένου στρατιωτικού εξοπλισμού με σύγχρονο. Οι ουκρανικές αρχές δεν επέτρεπαν κανέναν εκσυγχρονισμό, ούτε καν την αναβάθμιση του υδρογραφικού εξοπλισμού και των φάρων στις ακτές της χερσονήσου. Ενέργεια που έθετε σε κίνδυνο τον ασφαλή διάπλου των εμπορικών και επιβατικών πλοίων στα ανοικτά των ακτών της Κριμαίας. Τώρα ήρθε η ώρα να διορθωθούν όλα αυτά.

Χερσόνησος χωρίς πυρηνικά
Στην Αγία Πετρούπολη και το Καλινινγκράντ κατασκευάζονται για τη βάση στη Σεβαστούπολη νέα υποβρύχια ντίζελ και αντιτορπιλικά. Τα πρώτα σκάφη θα πρέπει να έχουν ενταχθεί στο Στόλο της Μαύρης Θάλασσας μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους. Συνολικά θα είναι 12. Έξη ντίζελ-ηλεκτρικά υποβρύχια και έξι πλοία επιφανείας. Αν ληφθεί υπόψη ότι το νεότερο πολεμικό πλοίο του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, το πυραυλοφόρο χόβερκραφτ «Samum», έχει ηλικία 25 χρόνια, ενώ η ναυαρχίδα του Στόλου, το πυραυλοφόρο καταδρομικό «Moskva», είναι 40 ετών, τότε η ανανέωση του Στόλου στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια είναι άκρως αναγκαία.

Μάταια οι αμερικανικοί βουλευτές υποψιάζονται τη Ρωσία για υπόγειες κινήσεις, παρόμοιες με αυτές που στην πραγματικότητα κάνουν οι ΗΠΑ. Διότι, η Ουάσιγκτον είναι που διατηρεί πυρηνικά όπλα σε ξένα εδάφη. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι σε τέσσερις χώρες στην Ευρώπη, και πιο συγκεκριμένα στο Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Τουρκία και τη Γερμανία, οι ΗΠΑ έχουν αποθηκεύσει ατομικές βόμβες τύπου Β-61. Οι ρωσικές ΕΔ, αντίθετα, δεν έχουν πυρηνικά όπλα σε ξένο έδαφος. Όλα τα τακτικά πυρηνικά όπλα της Ρωσίας βρίσκονται σε κεντρικούς αποθηκευτικούς χώρους εντός της επικράτειάς της.

Η Μόσχα πιστεύει, ότι η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας θα πρέπει να είναι ελεύθερη από πυρηνικά όπλα. Η Ρωσία έχει επανειλημμένα προτείνει την υπογραφή μια τέτοιας συνθήκης στις ΗΠΑ και στις χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει πάρει καμία θετική απάντηση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου