Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Σεπ 2015

Του Γιάννη Λαζάρου

Είναι τρέλα να προσπαθούν να σε πείσουν όλοι ότι η συμμετοχή στις εκλογές είναι η αρχή της δημοκρατίας και η αποχή ενισχύει τον δικομματισμό. Εδώ γελάμε τρανταχτά διότι πολλοί λίγοι γνωρίζουν ότι οι εκλογές στην Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι αντισυνταγματικές και τα αποτελέσματα αυτών είναι "πειραγμένα" από πριν. Είτε ψηφίσεις κόμμα, είτε ρίξεις λευκό, είτε συμμετέχεις στις εκλογές μόλις το 1% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους μπορεί να βγάλει κυβέρνηση. Για την αποχή δεν το συζητούμε. Οι 36% απέχοντες σύμφωνα με το εκλογικό σύστημα είναι για το πολιτικό σύστημα νούμερο που δεν λαμβάνεται υπόψιν διότι δε μάς συμφέρει. Το 36% των εγγεγραμμένων σε εκλογικούς καταλόγους Ελλήνων, δεν υπάρχει για το Κράτος. Εξαϋλώθηκε.

Τα πολύ παλιά χρόνια όταν έγινε το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας, το 1974 συγκεκριμένα, υπήρξαν κάποια άρθρα με τα οποία έπρεπε να έχει λόγο ακόμη και ο διαμαρτυρόμενος για την πολιτική κατάσταση ρίχνοντας λευκό στην κάλπη διότι η ψήφος ήταν και είναι υποχρεωτική (για το αύριο δεν θα ισχύει αλλάζει το Σύνταγμα σε Ευρωπαϊκό). Αυτό γινόταν διότι δεν έχει δικαίωμα το Κράτος να ωθεί το εκλογικό σώμα σε αποχή λόγω πούστικου πολιτικού σώματος. Το Σύνταγμα λοιπόν, τηρούσε την Δημοκρατία (ακόμη και την τυπική) κι αν ο λαός ήθελε να τιμωρήσει την πολιτική σκηνή, είχε το νόμιμο δικαίωμα να το κάνει. Με αυτό τον τρόπο το ποσοστό της ψήφου διαμαρτυρίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να προσμετράται ως ποσοστό εκλογών.

Όμως ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, ΠροκοΠάκης, είπε να το αλλάξει το συστηματάκι και έτσι με νομοθετική ρύθμιση το 2006 ως υπουργός έβαλε τα λευκά ψηφοδέλτια που βάση του Συντάγματος ήταν ψήφος διαμαρτυρίας (δεν ήταν ποτέ ουδετερότητα αντίθετα με τα άκυρα) να καταμετρούνται ως άκυρα.

Τι κι αν το 2005 το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο με την υπ αρ. 12/2005 απόφασή του είχε κρίνει κατά πλειοψηφία ότι η λευκή ψήφος διακρίνεται από την άκυρη και αποτελεί ενάσκηση του εκλογικού δικαιώματος, γι' αυτό και θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν;

Χέστηκε ο Πάκης και όλο το ελληνικό κοινοβούλιο των προμνημονιακών εποχών για τους διαμαρτυρόμενους Έλληνες και έτσι πέρασε με πλειοψηφία η ψήφος του Έλληνα που λέει στο πολιτικό σύστημα "αλλάξτε γιατί τα έχετε κάνει όλα σκατά", ως άκυρη. Ως γνωστόν η νομοθετική εξουσία στην Ελλάδα είναι ανώτερη της δικαστικής. Δηλαδή, το τι ψηφίζουν 300 κουραδιαραίοι μέσα σε ένα βράδυ στην Βουλή είναι ανώτερο από την Δικαιοσύνη και βάση αυτής της αρχής το Σύνταγμα το φέρνει στα μέτρα η εκάστοτε νομοθετική εξουσία.

Σε ακύρωσαν οι τεμπελχανάδες του Κοινοβουλίου πριν αρχίσουν τα όργανα των Μνημονίων που γνώριζαν πολύ καλά ότι η λευκή ψήφος θα έπαιρνε το 36% του εκλογικού αποτελέσματος και θα έπρεπε βάση Συντάγματος να ληφθεί υπόψιν ως απόφαση του λαού. Το 2008 ο Πάκης έβαλε και τις 50 έδρες μπόνους στο πρώτο κόμμα γιατί χύνουν ιδρώτα τα λαμόγια να πιάσουν 32% μετά από όλες τις υπογραφές υποταγής που έβαλαν από το 2010. Ακριβώς στα μέσα του Μνημονίου έρχεται ο πρόεδρος Κάρολας και κάνει Προεδρικό Διάταγμα τους νόμους του Πάκη που βάση αυτού, το Σύνταγμα και η γνώμη του λαού πάει στον απόπατο. Δηλαδή οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας αποφάσισαν να καταλύσουν την Δημοκρατία.

Έτσι λοιπόν, στις τελευταίες εκλογές ενώ ο Σύριζα έφτασε με τόση φόρα και ελπίδα στο 36%, τα άκυρα και η αποχή ήταν στο 40,1% δηλαδή θα έπρεπε να έχουμε ακυβερνησία αν ίσχυε δημοκρατία στην χώρα. Και για να το κάνουμε σουρεάλ η μισή βουλή θα έπρεπε να είναι άνευ βουλευτών και στα έδρανα να κάθονται εναλλάξ πολίτες υπέρμαχοι της ψήφου συνειδητής διαμαρτυρίας με ζαρζαβατικά στο χέρι περιμένοντας ποιος γενναίος θα ανέβαινε στο βήμα της Βουλής να πει "συμβιβαστήκαμε στο Μνημόνιο για να σας σώσουμε".

Ενώ στο δημοψήφισμα απαιτείται να συμμετέχει τουλάχιστον το 40% του εκλογικού σώματος, αντίθετα στις εκλογές δεν υπάρχει τουλάχιστον διότι λόγω του νόμου του Πάκη έχουν δικαίωμα λόγου μόνο οι ψηφίσαντες και από αυτούς όσοι ρίχνουν λευκό είναι άκυροι πολίτες.

Βέβαια, οι ψηφισμένοι προδοταραίοι το Σύνταγμα το έχουν κάνει κωλόχαρτο για τους καμπινέδες της Βουλής εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το να αλλοιώσουν τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν το θέμα; Είναι όμως ένα θέμα πολύ σοβαρό διότι εξαιτίας των Μνημόνιων οι εταίροι έπρεπε να βάλουν πολλά κομματίδια γεννήματα του δικομματισμού μέσα στην Βουλή για να υπάρχουν οι πυροσβεστήρες της αναμενόμενης οργής του λαού. Έτσι, θέλεις ψήφο διαμαρτυρίας; Πάρε μια Χρυσή Αυγή και έναν Τζήμερο. Γουστάρεις ΝΔ αλλά είσαι πιο πολύ "πατριώτης" εσύ; Πάρε έναν Καμμένο και ένα ΛΑΟΣ. Μήπως είσαι Συριζαίος αλλά πρέπει να το παίξεις αριστερός; Πάρε έναν Λαφαζάνη. Από όλα έχει ο μπαξές αρκεί να μην ακούγεται δυνατά αυτό το 40% των άκυρων πολιτών που το ελληνικό Σύνταγμα τους είχε δώσει κάποτε φωνή, αμέσως μετά την Χούντα, και η Δημοκρατία των Ευρωπόσκυλων τους την πήρε.

Επίσης, αυτές οι εκλογές είναι άκυρες από μόνες τους διότι είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που πολιτικοί δεν έχουν προεκλογικό πρόγραμμα αλλά είναι έτοιμο βάση του υπογεγραμμένου Μνημονίου. Ακόμα και οι αντιμνημονιακοί δεν έχουν πρόγραμμα αλλά έχουν ένα πλάνο διαμόρφωσης της υπάρχουσας κατάστασης βάση των ισχυόντων Μνημονίων. Με λίγα λόγια ο τυπικός νομοταγής ψηφοφόρος δεν ψηφίζει το "αύριο" αλλά το χθες.

Με αυτές τις εκλογές το καθεστώς δεν θα είναι πλέον ούτε τυπικά η Δημοκρατία αλλά η Δημοπρασία. Όποιος έχει περισσότερα προσόντα να "χτυπήσει" για την προώθηση ΕΣΠΑ, επενδυτικών λαμογιών, τραπεζικών κόλπων, μιζών ξεπουλήματος της χώρας, αυτός θα είναι ο εκπρόσωπος του λαού.

Παραμένει το ερώτημα αποχή ή συμμετοχή. Είναι καθαρά συνειδησιακό το θέμα. Ή συμμετέχεις στην ελληνική γενοκτονία με την λεπίδα της ψήφου σου ή ταράζεις τα νεύρα του συστήματος με την αυτονόητη απορία αν αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες άκυροι πολίτες στήνουν ήσυχα κάτι πίσω από την πλάτη των έγκυρων ψηφισμένων.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά

Η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, με όλα τα κακά που συνεπέφερε στην ελληνική κοινωνία –αυτή η κυβέρνηση, μάλλον ήταν εκείνη η οποία προκάλεσε τις περισσότερες άμεσες και έμμεσες απώλειες στον ελληνικό λαό κατά την μεταπολίτευση [1]– δημιουργεί την ανάγκη ενός ευρύτερου απολογισμού.

Ο οποίος πρέπει να γίνει με άξονα τα πεπραγμένα αυτής της καθεστηκυίας Αριστεράς, που σήμερα αντιπροσωπεύεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς για να κατανοήσουμε καλύτερα το γιατί αυτή η αριστερά πρέπει να ηττηθεί αποφασιστικά.
Διότι, όπως θα δούμε και στην συνέχεια, η «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ένα γεγονός αιφνιδιαστικό, αλλά κατά κάποιον τρόπο αποτελεί συνέχεια –έστω και ιδιότυπη– του ρόλου που ανέλαβε αυτή η αριστερά καθ όλη τη διάρκεια της ύστερης μεταπολίτευσης.

Το ζήτημα που εξετάζουμε περιστρέφεται γύρω από τον σημιτισμό. Την επίδραση που είχε η πολιτεία του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ πάνω στην Ελλάδα –καθώς πλέον είναι κοινός τόπος ότι εκείνη καθόρισε την ένταξή μας στην ΟΝΕ με απόλυτα παρασιτικό τρόπο, ολοκληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την κατασκευή ενός πλαισίου συνθηκών το οποίο σήμερα τυραννάει μια ολόκληρη χώρα, και έναν ολόκληρο λαό.

Η στιγμή του Σημιτισμού, είναι πολύ σημαντική για να καταλάβουμε το πώς λειτούργησε η διαίρεση αριστεράς και δεξιάς, καθ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης[2]: Σε ό,τι αφορά στο επίπεδο του γενικού «σχεδίου», δηλαδή τους πολιτικούς, οικονομικούς, και κοινωνικούς προσανατολισμούς της χώρας μας, είναι αλήθεια πως η κεντροαριστερά, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, έπαιξε τον ρόλο της προωθητικής δύναμης, της πολιτικής που κατασκεύαζε καθεστώτα. Την ίδια στιγμή, η ιδεολογική καθίζηση της δεξιάς, την κατέστησε κατά κάποιον τρόπο ως «αδύναμο εταίρο» του δικομματισμού, με την έννοια ότι ένα πολύ μεγάλο της κομμάτι υπήρξε επί της ουσίας «σημιτικό», ενώ ένα άλλο, «λαϊκής δεξιάς», που ανέλαβε δια του Κωνσταντίνου Καραμανλή την εξουσία από το 2004 ως το 2009, εν τέλει απλώς λειτούργησε ξεπλένοντας το ΠΑΣΟΚ, λόγω της ανικανότητάς της να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό σχέδιο στον σημιτισμό –πράγμα που εξ άλλου την οδήγησε και στην ολοκληρωτική ακινησία του βούδα Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Αυτά, σε επίπεδο άμεσης πολιτικής διακυβέρνησης. Στο ευρύτερο πεδίο άσκησης της εξουσίας, όμως, που συμπεριλαμβάνει και μορφές ιδεολογικής κατίσχυσης, αναδείχθηκε –όπως είναι γνωστό– ο ρόλος του ΣΥΝ, της καταγωγικής μήτρας του ΣΥΡΙΖΑ: Ο Συνασπισμός υπήρξε η πολιτιστική αιχμή του δόρατος στην διαδικασία του εκσυγχρονισμού, το κόμμα που συσπείρωνε τους διανοουμένους, οι οποίοι προώθησαν το «πνευματικό μνημόνιο» για την προσαρμογή μας στην ΟΝΕ. Το οποίο αποτελούσε το πρώτο μνημόνιο που απαίτησαν οι εταίροι, και οι μεγάλες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, από την χώρα μας σε αντάλλαγμα της συμμετοχής της στην Ενωμένη Ευρώπη, για να ακολουθήσει το κοινωνικό και το οικονομικό μνημόνιο.
Ο ρόλος αυτής της Αριστεράς, και των συν αυτών δορυφορικών δυνάμεων που αποτελούσαν ένα ευρύτερο ιδεολογικό ρεύμα –το οποίο, όπως έχει αναλύσει ο Γ. Καραμπελιάς, ξεκινούσε από το Κολωνάκι και κατέληγε στα… Εξάρχεια– έχει φωτιστεί επαρκώς η πλευρά που αφορά στην συμμετοχή της στην εξουσία.

Δεν έχει φωτιστεί επαρκώς, το γεγονός ότι την ίδια στιγμή, οι δυνάμεις αυτές ήταν στην αντιπολίτευση: Από τα ιδεολογικά στρατηγικά ύψη της εξουσίας, αμφισβητούσαν τις οικονομικές ή τα κοινωνικές εκφάνσεις της. Ως εκ τούτου, επηρέαζαν αποφασιστικά τις αντιδράσεις και τις αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε αυτά. Και όχι μόνον τις ενσωμάτωναν, αλλά και εξουδετέρωναν πλήρως οποιαδήποτε προοπτική σοβαρής αμφισβήτησης του καθεστώτος εκτρέποντας την αντιπολίτευση από το πραγματικό της περιεχόμενο.

Κατ’ αρχάς σε όλα τα κεντρικά διακυβεύματα των προσανατολισμών της χώρας που αντιμετωπίσαμε κατά την δεκαετία του 1990. Τι προκλήσεις αντιμετώπιζε η Ελλάδα σε αυτήν την δεκαετία; Να αναπτύξει μια βαλκανική πολιτική που θα απέτρεπε την διάλυση των Βαλκανίων, να ενσωματώσει τα κύματα μεταναστών που προέρχονταν από αυτήν την περιοχή με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτισμικής συνοχής –γεγονός που θα την καθιστούσε περιφερειακό σημείο αναφοράς της Ανατολικής Ευρώπης, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τουρκική επιθετικότητα, και να διεξάγει έναν μεγάλο πολιτιστικό μετασχηματισμό –να εκσυγχρονίσει την παράδοση της ώστε να επανατοποθετήσει τον ελληνισμό με όρους βιωσιμότητας στον 21ο αιώνα.

Η αριστερά, ήταν η δύναμη που πραγματικά βραχυκύκλωσε όλες αυτές τις πολιτικές διεργασίες, στην ευρύτερη σφαίρα των ιδεών που είχε απολήξεις από το κοινοβούλιο, μέχρι τα ΜΜΕ και την συζήτηση που διεξήχθη εντός των κοινωνικών κινημάτων. Η εθνομηδενιστική της εκστρατεία αποπροσανατόλισε την συζήτηση στο αν ο Μιλόσεβιτς είναι φασίστας, στο αν η ύπαρξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία είναι ευκαιρία για την υπονόμευση της ελληνικής ταυτότητας του λαού μας, ή το αν –σε σχέση με τον τουρκικό επεκτατισμό– οι Έλληνες υπήρξαν… οι θύτες της μικρασιατικής καταστροφής και της κυπριακής τραγωδίας!

Με αυτόν τον τρόπο, η αριστερά καθήλωσε την αντιπαράθεση σε μια διαμάχη γύρω από τα αυτονόητα, την ίδια στιγμή που οι απαιτήσεις των καιρών ήταν τεράστιες –γι’ αυτό εξ άλλου με το ξέσπασμα της κρίσης βρεθήκαμε να πορευόμαστε εντελώς απαράσκευοι μπροστά σε όλα τα μείζονα προβλήματα βιωσιμότητας που θέτει το παγκόσμιο σύστημα στην χώρα μας –από το γεωπολιτικό χάος που μας περιτριγυρίζει μέχρι το γεγονός ότι είμαστε ένας από τους κεντρικούς κόμβους της… μεγαλύτερης μετακίνησης πληθυσμών στην ανθρώπινη ιστορία.

Από την σημερινή σκοπιά, ο εθνομηδενισμός της αριστεράς φαντάζει καταφανώς γελοιωδέστατος –έπρεπε όμως να τους λάχει να συγκυβερνήσουν με τον… Νικολόπουλο για να πέσει το προπέτασμα της επιστημοσύνης και του «κινηματισμού» για να φανεί πραγματικά το ποιόν αυτών των ανθρώπων.

Ωστόσο, το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε από την δράση τους, υπήρξε άλλο: Το γεγονός ότι η πολιτική και ιδεολογική πρόοδος που έπρεπε να κάνει η ελληνική κοινωνία εφόσον επιθυμούσε να επιβιώσει στον 21ο αιώνα δεν έγινε ποτέ. Έτσι, εκείνο που θα ορίζαμε ως «παλιό» σε όλες τις εκφράσεις του συλλογικού μας βίου διατήρησε την κυριαρχία του, και ταυτόχρονα σάπισε εντελώς απειλώντας να εγκλωβίσει την Ελλάδα οριστικά στο τέλμα. Με τις ευθύνες μάλιστα, εκείνων που δήλωναν «προοδευτικοί» και που τώρα αξιώνουν να εμφανίζονται ως «φορείς του νέου» –την ίδια στιγμή που παίζουν τον ρόλο του «ναυαγοσώστη» της ημι-πνιγμένης μεταπολίτευσης!

Πολλαπλάσια υπήρξε η καταστροφική επίδραση αυτού του ρεύματος στο πεδίο της κοινωνικής διαμαρτυρίας ακριβώς διότι την έλεγχαν ασφυκτικά, με τους σχεδόν διδακτορικούς όρους που ορίζει το άτυπο πρυτανείο της κινηματικής γραφειοκρατίας. Ίσως εκεί, να εντοπίζονται οι μεγαλύτερες καταστροφές που επέφεραν, καθώς από το 1990 και μετά δεν υπήρχε ούτε ένα κίνημα που να μην το εκφυλίσουν, να το οδηγήσουν σε αδιέξοδο και να το διαλύσουν. Διότι, πράγμα που δεν είναι και πολύ γνωστό στους ανθρώπους που δεν ασχολούνταν συστηματικά με τους χώρους της κοινωνικής αμφισβήτησης, η δράση αυτού του πολιτικό-ιδεολογικού ρεύματος εντός τους, είχε ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με εκείνα που είχε η διακυβέρνησή τους αυτούς τους τελευταίους μήνες.

Και το χειρότερο, αλλοτρίωσαν συστηματικά το πιο ευαίσθητο και θετικό προς την πολιτικοποίηση κομμάτι της ελληνικής νεολαίας, μεταλλάσσοντας αυτούς τους ανθρώπους σε καπάτσους διαστρεβλωτές του εκάστοτε κινητοποιούμενου κοινού αισθήματος, δίχως ηθική, δίχως αξίες, μόνο με την αξίωση να μεταβάλουν την «δύναμη των πεζοδρομίων» σε ισχύ της εκάστοτε γραφειοκρατίας κομμάτων και οργανώσεων –μια πραγματική παραμόρφωση των ανθρώπων που πέρασαν από αυτήν την πολιτική κιμαδομηχανή.

Επομένως, ποιος ήταν ο πραγματικός ρόλος αυτής της αριστεράς, πέραν από το γεγονός ότι υπήρξε ο πολιτιστικός αρχιτέκτονας του Σημιτισμού; Μπλόκαρε συστηματικά κάθε δημιουργική προοπτική των αντιστάσεων. Τις έριχνε σε τοίχο, σε αδιέξοδο. Υποβάθμισε συστηματικά την συζήτηση, την αποπροσανατόλιζε από τα πραγματικά διακυβεύματα. Υπήρξε ταυτόχρονα προωθητική δύναμη της εξουσίας, κατασταλτική δύναμη ως προς την πολιτική και ιδεολογική πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας –ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου για τον ελληνικό λαό– και παράγοντας δραστικού εκφυλισμού του εξεγερσιακού δυναμικού της, κυρίως της νεολαίας: Το μπλοκ της εθνομηδενιστικής αριστεράς κατά την δεκαετία του 1990 βραχυκύκλωσε το σύμπαν της ελληνικής κοινωνίας, την ίδια στιγμή που συναγελάζονταν με τους Υπουργούς και τους αυλικούς του Σημίτη. Με τους δικούς τους όρους, υπήρξαν ταυτόχρονα ο Ρασπούτιν της εξουσίας, και ο παπα-Γκαπόν της αντιπολίτευσης.

Όταν προέκυψε η προοπτική της «κυβέρνησης της αριστεράς», κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο εκσυγχρονισμός είχε ηττηθεί, και το ΠΑΣΟΚ βρίσκονταν στα τάρταρα του ελληνικού κοινοβουλευτισμού. Ήταν η στιγμή που ο Ρασπούτιν της προηγούμενης εξουσίας, αποπειράθηκε να ανατρέψει τον Τσάρο, και μάλιστα τα πέτυχε. Το πέτυχε συνδυάζοντας τον ευρωπαϊσμό (και τον εθνομηδενισμό) του Κώστα Σημίτη, με τις εκμαυλιστικές προεκλογικές υποσχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου –μόλο που τα λεφτά δεν υπήρχαν, γι’ αυτό και η κυβέρνηση του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» έγινε κυβέρνηση του «προγράμματος των Βρυξελών».

Η πραγματική ώθηση όμως, προήλθε από αλλού: Από τον εκμαυλισμό νεότευκτων αντιστάσεων που πυροδότησε η υπαγωγή της χώρας μας σε ξένη επιστασία, πράγμα που θα πετύχουν επιβάλλοντας εντός τους την λογική της ανάθεσης. Και πάλι θα παίξουν τον ίδιο ρόλο: Θα βραχυκυκλώσουν την ιδεολογική ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας. Λανσάροντας την χυδαία εκδοχή του «αντιμνημονιακού αιτήματος», όπου ο ορίζοντας των εναλλακτικών λύσεων περιορίζονταν συστηματικά, συνειδητά, στην υλοποίηση του σχεδίου για την «κυβέρνηση της αριστεράς». Έτσι, από το 2012 και μετά, όλα τα πραγματικά ζητήματα που έκριναν το εθνικό, το ταξικό, το δημοκρατικό, το περιβαλλοντικό ζήτημα αυτής της κοινωνίας εν μέσω της συντριπτικής επίθεσης που δεχόταν στην πραγματικότητα εγκαταλείφθηκαν.

Όλα τα σοβαρά διακυβεύματα που έπρεπε να συζητήσει το κίνημα αντίστασης, το οποίο συστάθηκε στις ελληνικές πλατείες και μπορούσε να ωριμάσει πολιτικά και ιδεολογικά έπειτα από τον πρώτο γύρο των κινητοποιήσεων, χαντακώθηκαν για να βγει ο Αλέξης Τσίπρας στην Κυβέρνηση. Ποια ήταν αυτά; Το πώς θα αντιμετωπίσουμε τον παρασιτισμό στην οικονομία, πως θα απελευθερώσουμε το ελληνικό κράτος από την δικτατορία της γραφειοκρατίας για να αναδείξουμε τα δημόσια αγαθά του, πως θα υπερβούμε μια δημοκρατία που ζει ως «παράσιτο μέσα στο παράσιτο» διαλύοντας αυτήν την χώρα, πως θα την χειραφετήσουμε ουσιαστικά από τον ασφυκτικό έλεγχο που της ασκεί η γερμανική ηγεμονία.

Κορύφωση του εκφυλιστικού κρεσέντο, το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να αντιστρέψει ακόμα και αυτό το νόημα του δημοψηφίσματος το οποίο διεξήχθη τον περασμένο Ιούλιο. Μέχρι τότε, η ίδια η διαδικασία των δημοψηφισμάτων ενείχε μια δυναμική υπέρβασης της ελληνικής κομματοκρατίας, ακριβώς ήταν η μόνη καθολική δημοκρατική διαδικασία όπου η βούληση του ελληνικού λαού μπορούσε να εκφραστεί χειραφετημένη από την παθολογία του κομματικού φατριασμού. Ε, λοιπόν ο Τσίπρας κατάφερε να υποτάξει και αυτήν στην βοναπαρτιστική του αξίωση, ξεφτιλίζοντας έναν θεσμό άμεσης δημοκρατίας σε εργαλείο κοινοβουλευτικής και κομματικής κατίσχυσης! Και είναι σίγουρο ότι θα πληρώσουμε το κόστος της υποταγής των πάντων –ιδεών, προταγμάτων, ελπίδας, θεσμών– στον πιο κυνικό συμφεροντολογικό υπολογισμό για πάρα πολλά χρόνια ακόμα, καθώς ακόμα και αν αυτό δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό, μόλις πριν από έναν μήνα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γελοιοποίησε μια από τις πιο πηγαίες μορφές δημοκρατικής έκφρασης «για τρεις πουτάνες» (που έλεγε και ο Διονύσης Σαββόπουλος στους Αχαρνής).

Εν τέλει η καθεστηκυία αριστερά έγινε και πάλι ο «Ρασπούτιν» –αυτήν την φορά της Μέρκελ, του Ομπάμα και του… Νταβούτογλου. Και την ίδια στιγμή οι ίδιοι άνθρωποι λειτούργησαν και πάλι ως ο παπά-Γκαπόν των αντιστάσεων του ελληνικού λαού.

Έπειτα απ’ όλα αυτά είναι σαφές: Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο κύριος φορέας όλων αυτών των αντιλήψεων πρέπει να καταψηφιστεί. Για να κλονιστεί από τον θώκο της εξουσίας και να αποκαλυφθεί πλήρως ο ρόλος που επιτελεί στην ελληνική κοινωνία.

Βεβαίως, οι ενστάσεις εκφράζονται σωρηδόν. Και ποιος να κυβερνήσει; Μήπως οι «δεξιοί»; Για μια ακόμη φορά, κινδυνεύει να μας διαφύγει το κεντρικό διακύβευμα. Που είναι να τους εξαναγκάσουμε να κυβερνήσουν όλοι μαζί, σε κυβερνήσεις συλλογικής ευθύνης όχι διότι «έτσι θα είναι καλύτερα». Τα σχήματα συλλογικής ευθύνης που θα προκύψουν –και τα οποία θα είναι καθολικά εφόσον ηττηθεί η καθεστηκυία αριστερά– θα σαρώσουν τα τελευταία προπύργια των ανυπόστατων πλέον κομματικών διαιρέσεων του παρελθόντος, καθώς και τους πελατειακούς τους μηχανισμούς. Και θα «σταυρώσουν» το πολιτικό σύστημα συλλήβδην, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η αποδρομή του πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης, πράγμα που θα απελευθερώσει δυνάμεις ώστε να στηθεί ένα νέο, υγιέστερο. Να εφαρμόσουν όλοι μαζί τα μνημόνια που έφεραν για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε οριστικά από την παρουσία τους.

Για να γίνει όμως αυτό, και να μην καταπέσουμε σε χειρότερες μορφές σήψης και παρακμής, θα πρέπει να γλυτώσουν επιτέλους οι αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας από το βραχυκύκλωμα το οποίο τους επιβάλει η ίδια πολιτική δύναμη. Να γλυτώσουμε από αυτό το ετερόκλητο πλήθος των γραφειοκρατών του πνεύματος και των κινητοποιήσεων, που κάνουν διαρκώς την αντιστεκόμενη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας να μοιάζει σαν τα απαίσια μούτρα τους. Τους μηδενιστές δικτάτορες –που είναι μηδενιστές όχι μόνον διότι εν τέλει δεν πιστεύουν σε τίποτα, αλλά γιατί επιπλέον μηδενίζουν και κάθε προσπάθεια που γίνεται ώστε να πιστέψει ξανά αυτός ο λαός σε κάτι θετικό, απλώς γιατί κάτι τέτοιο «χαλάει την πιάτσα».

Η αρχή έχει γίνει. Η διάσπαση του Λαφαζάνη καταδεικνύει ακριβώς την κρίση της καθεστηκυίας αριστεράς. Δεν φέρει όμως μέσα του την σπορά του νέου, καθώς ο λόγος που εκφράζει δεν είναι λόγος αντίστασης του 21ου αιώνα. Πως θα μπορούσε άλλωστε: Αντίθετα επιλέγει να εμφανιστεί μ’ έναν σκληρό «φονταμενταλισμό» της μεταπολίτευσης, σε φρασεολογία, αιτήματα, και διαδικασίες. Και κυρίως μέσω της «δραχμής», η οποία επί της ουσίας αποτελεί μια τελευταία εναγώνια νεκρανάσταση της «υπόσχεσης» του Ανδρέα Παπανδρέου ότι υπάρχει ακόμα αρκετό «λάδι» για να λαδώσουμε ολόκληρη την κοινωνία –κι αν δεν υπάρχει, θα τυπώσουμε βρε αδερφέ! Ούτε κανείς, βέβαια, αναρωτιέται γιατί την ίδια στιγμή που προτάσσεται το εθνικό νόμισμα, στελέχη της Λαϊκής Ενότητας, διαβεβαιώνουν ότι θα εξετάσουν πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να συγκυβερνήσουν με το κόμμα από το οποίο έφυγαν καταγγέλλοντας το ότι θέλει «ευρώ πάση θυσία».

Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μετά τις εκλογές. Γιατί πολύ απλά, αν δεν ηττηθεί το άστρο, δεν θα μπορέσουν ποτέ να χειραφετηθούν και οι δορυφόροι του. Αυτό οι άνθρωποι πρέπει να χάσουν ώστε να πάψουν να ασκούν συνθλιπτική πολιτικό-ιδεολογική τους βαρύτητα στην ελληνική κοινωνία, για να γλυτώσει η αντιστασιακή της συνείδηση από τον εκφυλιστικό και θανατηφόρο εναγκαλισμό τους.

Σημειώσεις

[1] Δεν είναι μόνο οι τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του διαπραγματευτικού φιάσκου της απερχόμενης κυβέρνησης, καθώς και η γενικευμένη κοινωνική απραξία σε όλα τα μέτωπα της διακυβέρνησης που επιτάχυνε εντυπωσιακά την σήψη του ελληνικού κράτους. Ίσως πάνω απ’ όλα αυτά, γι’ αυτό και χαρακτηρίζουμε αυτήν την κυβέρνηση την χειρότερη της μεταπολίτευσης, στέκεται η διάψευση της ελπίδας, και η υπονόμευση από τα μέσα των αντιστάσεων του ελληνικού λαού. Τα προεκλογικά ψέματα, η διεξαγωγή ενός βοναπαρτιστικού δημοψηφίσματος, το οποίο αποδείχθηκε σικέ από την αστραπιαία κωλοτούμπα του πρωθυπουργού που το προκήρυξε, οδήγησαν στην –ελπίζουμε προσωρινή– άνευ όρων συνθηκολόγηση της ελληνικής κοινωνίας μπροστά στους δανειστές της. Η Μέρκελ τρίβει τα χέρια της: Ακόμα και αν δεν είχε απέναντι (στην ουσία δίπλα της) έναν Αλέξη Τσίπρα, θα έπρεπε να τον είχε εφεύρει.

[2] Θα μπορούσαμε να πάμε και πιο πίσω, στον Ανδρέα Παπανδρέου, μόλο που εκεί τα πράγματα γίνονται λιγότερο εμφανή, όχι γιατί ήταν, αλλά γιατί η οργή του ελληνικού λαού απέναντι στον Κώστα Σημίτη, έχει φέρει στην επιφάνεια της συνείδησης μιας ολόκληρης χώρας, ότι η πολιτεία του Σημίτη υπήρξε όντως καταστροφική. Ενώ, παρ όλο το γεγονός ότι εν τέλει η διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατά την δεκαετία του 1980 υπήρξε εξ ίσου καταστροφική, το γεγονός αυτό συσκοτίζεται καθώς ακόμα η φιγούρα του Ανδρέα Παπανδρέου ξεπροβάλλει μ’ ένα φωτοστέφανο φτιαγμένο από τα πεντοχίλιαρα που αφειδώς μοίρασε σε εκτεταμένα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, θέτοντας ταυτοχρόνως τις βάσεις μιας οικονομικής χρεοκοπίας, αλλά και μιας ηθικής –καθώς εν πολλοίς εξαγόρασε την αντιστασιακή συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

[3] Πολλοί παραδοσιοκεντρικοί εξεγείρονται: «Η παράδοση ΔΕΝ εκσυγχρονίζεται». Στην πραγματικότητα μόνον η παράδοση εκσυγχρονίζεται, διότι ακριβώς ο όρος σημαίνει «να επικαιροποιήσω κάτι που ήδη υπάρχει» και όχι «να γίνω κάτι που δεν είμαι» -όπως ισχυρίζονταν οι ‘εκσυγχρονιστές’. Αναρωτιέται κανείς ακούγοντας αυτούς τους παραδοσιοκεντρικούς, αν σκέφτονται διόλου μήπως οι παραδόσεις μας είχαν εκσυγχρονιστεί και στο παρελθόν: Αν για παράδειγμα, όταν επισκέπτονται μια εκκλησία βλέπουν τριγύρω τους μόνο το ΙΧΘΥΣ των πρώιμων Χριστιανών, ή αν όντως βλέπουν τις αγιογραφίες, και την ιστορική εξέλιξη που αποτυπώνεται στις μορφές τους. Εκτός αν βαθιά μέσα τους πιστεύουν, ότι μολονότι η παράδοση είναι το πολυτιμότερο πράγμα που έχουν, είναι νεκρή.

Πηγή "Άρδην-Ρήξη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χώρος διέλευσης τζιχαντιστών κατάντησε
η Ελλάδα από την κυβέρνηση Τσίπρα


Περιφερειάρχης Β. Αιγαίου: "Μέχρι πριν λίγες ημέρες ξέραμε ότι ο αριθμός των προσφύγων που φτάνει στο νησί καθημερινά ήταν κατά μέσο όρο γύρω στις 2.500. Τώρα πλέον είναι τόσοι πολλοί, που αδυνατούμε να τους υπολογίσουμε''!
Επιβεβαίωσε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας ότι υπάρχει ενδεχόμενο να βρίσκονται τζιχαντιστές ανάμεσα στους χιλιάδες πρόσφυγες που καταφθάνουν στη χώρα μας.

«Θα ήταν ανόητο να πει κανείς όχι» είπε ο κ. Μουζάλας στην εκπομπή LIVEU στο STAR για να συμπληρώσει: «Νομίζω ότι οι πληροφορίες από τις υπηρεσίες ασφαλείας των ευρωπαϊκών κρατών λένε ότι είναι πιθανόν ένας μικρός αριθμός να έχει περάσει στην Ευρώπη».

Σύμφωνα, ωστόσο, με τον ίδιο δεν είναι αυτό το πρόβλημα: «Έχουν πολλούς Ευρωπαίους τζιχαντιστές. Εδώ συμβαίνει, το αντίθετο: από εδώ φεύγουν και πάνε εκεί».

Όπως σημείωσε επίσης αυτοί που έρχονται στις βάρκες από τις όχθες της Μικράς Ασίας είναι «το 60% Σύροι της μεσαίας τάξης που φεύγουν τρέχοντας μπροστά στον ISIS, το 20% Αφγανοί πρόσφυγες και μετανάστες και ένα 20% οι λεγόμενοι “παράνομοι”, χωρίς χαρτιά».

Ο κ. Μουζάλας αναφέρθηκε και στο θάνατο του 3χρονο Αϊλάν στις όχθες της Αλικαρνασσού: «Αγαπάει κανείς πάρα πολύ εύκολα το νεκρό παιδάκι και τη φωτογραφία του. Πρέπει , όμως, να αγαπήσει το ζωντανό προσφυγάκι και όχι τη φωτογραφία του πεθαμένου, ακριβώς για να μην υπάρξει» είπε ο υπηρεσιακός υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής.

«Δεν θα λύσουμε το πρόβλημα, είμαστε υπηρεσιακή κυβέρνηση. Θέλουμε να απαλύνουμε την κατάσταση» είπε ο υπουργός, υποστηρίζοντας ότι «στις επόμενες 10 μέρες θα φεύγουν περίπου 4.000 με 5.000 άνθρωποι την ημέρα από τη Μυτιλήνη αλλά και άλλα νησιά».

«Το πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα, εμείς πρέπει να φροντίσουμε να μην ανάψει η πυρκαγιά» είπε ο ίδιος, παραδεχόμενος με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως οι εικόνες που βλέπει δεν είναι καινούργιες αλλά «είναι κακό πράγμα και εντελώς διαφορετικό να βλέπεις στην πατρίδα σου αυτό που έχεις δει στο Λίβανο».





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Χρήστου Μηνάγια

Μετά την ήττα που υπέστη ο Erdoğan και το κόμμα ΑΚΡ στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα οδηγηθούν εκ νέου σε κάλπες την 1η Νοεμβρίου, λόγω της διχογνωμίας των κομμάτων να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας.
Φυσικά αυτό ήταν αναμενόμενο διότι το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας θα αποστερούσε από τον Erdoğan σημαντικό μέρος της ισχύος του στο τουρκικό πολιτικό σύστημα και θα ανέτρεπε την επιδίωξη του να αναδειχθεί σε εθνικό ηγέτη.

Όπως είχαμε αναφέρει στο άρθρο μας με τίτλο «Ο ερντογανισμός σε ανάδρομη πορεία» (www.geostrategy.gr), η διεξαγωγή επαναληπτικών εκλογών το Νοέμβριο θα προσδώσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα στον Erdoğan για να αναδιατάξει τη στρατηγική του, η οποία θα στηρίζεται σε τρεις άξονες.

Πρώτον,
θα επιδιωχθεί, μέσω χρηματισμού, εκβιασμών ή άλλων ανταλλαγμάτων, η αποστασία βουλευτών από άλλα κόμματα (κυρίως εθνικιστές). Ήδη αυτό άρχισε να υλοποιείται, αφού το δίδυμο Erdoğan-Davutoğlu προέβη στον πρώτο εμβολισμό του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ, τοποθετώντας τον εθνικιστή Yıldırım Tuğrul Türkeş στη θέση του αντιπροέδρου της υπηρεσιακής κυβέρνησης που συγκροτήθηκε στις 28 Αυγούστου. Υπόψη ότι, τόσο το ΜΗΡ όσο και το ρεπουμπλικανικό κόμμα CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην εν λόγω κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές, σε αντίθεση με το κουρδικό κόμμα HDP που συμμετέχει με δύο βουλευτές.

Δεύτερον,
θα προβληθούν ιδιαίτερα οι συνέπειες των πολυκομματικών κυβερνήσεων που προηγήθηκαν και οι οποίες είναι ακόμη νωπές στη μνήμη της τουρκικής κοινωνίας.

Και τρίτον, θα οξυνθεί η αντιπαλότητα με τα άλλα κόμματα κυρίως με το κουρδικό HDP, εστιάζοντας την κοινή γνώμη στο ερώτημα εάν ο εθνικός εθνικισμός είναι πιο σημαντικός από τον πολιτικό εθνικισμό, δηλαδή: «εθνική ταυτότητα ή έθνος-κράτος;». Το ερώτημα αυτό κατά την άποψη μας έχει δύο προσεγγίσεις: πρώτον, η έννοια της εθνικής ταυτότητας είναι ανεπαρκής σε σύγκριση με τη δομή του έθνους-κράτους. Η δεύτερη προσέγγιση έχει να κάνει με το γεγονός ότι, όταν απειλείται το έθνος-κράτος ενδυναμώνεται ο εθνικισμός των Τούρκων, γι’ αυτό και όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις προβάλουν συνεχώς τη θεωρία ότι όλοι επιθυμούν την αποσταθεροποίηση και τη διάλυση της χώρας. Παράλληλα, η τουρκική κυβέρνηση, είτε με προβοκάτσιες, είτε με την εκμετάλλευση κάποιου τυχαίου γεγονότος δίδει στον εαυτό της το «άλλοθι» να διεξάγει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις τόσο εντός του τουρκικού εδάφους όσο και στις βάσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ.

Επιπρόσθετα, η αντιπαλότητα του Erdoğan-Davutoğlu με τους Κούρδους έχει πολωτικά χαρακτηριστικά και έχει οδηγήσει τη χώρα σε ένα περιβάλλον ολοκληρωτικού πολέμου, αφού οι αεροπορικές επιθέσεις της 24 Ιουλίου 2015 σε κουρδικούς στόχους στο όρος Kandil ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά αυτοάμυνας των ανταρτών του ΡΚΚ. Επίσης, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι, στα 13 χρόνια που το ΑΚΡ, αδιαλείπτως, παραμένει στην εξουσία, θα είναι η πρώτη φορά που μια εκλογική διαδικασία (1η Νοεμβρίου) θα διεξαχθεί σε περιβάλλον συγκρουσιακής κατάστασης με πολυάριθμους νεκρούς και τραυματίες σε καθημερινή βάση. Σημειωτέον ότι, από τις 02-11-2002 (πρώτη εκλογική νίκη του Erdoğan) πραγματοποιήθηκαν τρεις φορές βουλευτικές εκλογές, τρεις φορές δημοτικές εκλογές, δύο δημοψηφίσματα και μια εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως είχε εξασφαλισθεί μεταξύ της κυβέρνησης και του ΡΚΚ η κατάπαυση των εχθροπραξιών και εκεχειρία. Ας σημειωθεί ακόμη ότι, αυτό εξυπηρετούσε τόσο την κυβέρνηση όσο και το κουρδικό κίνημα. Την τουρκική κυβέρνηση, διότι προεκλογικά η κοινωνία δεν θα βίωνε θερμές συγκρουσιακές καταστάσεις που θα είχαν ως συνέπεια τις δολοφονίες στρατιωτικών, αστυνομικών και αμάχων. Και το κουρδικό κίνημα, διότι οι Κούρδοι προέβαλαν την πολιτικοποίηση του κουρδικού προβλήματος και την ελπίδα ότι αυτό θα επιλυθεί στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας.

Συγχρόνως όμως, θα ήταν λάθος να μην αναφερθούμε στη διαφορετικότητα θέσεων και απόψεων που υπάρχει εντός του κουρδικού κινήματος, στην οποία επενδύει το κατεστημένο του Erdoğan προκειμένου να μειωθεί το ποσοστό του κουρδικού κόμματος HDP. Εξάλλου, η μεγάλη εκλογική νίκη του HDP στις εκλογές της 7ης Ιουνίου δεν οφείλεται αποκλειστικά στη μεγάλη συσπείρωση των Κούρδων, αλλά στην παράλληλη μετατόπιση ψηφοφόρων τόσο από το χώρο της αριστεράς, όσο και τις υπόλοιπες μειονοτικές ομάδες της Τουρκίας. Ειδικότερα, η διαφορετικότητα αυτή κατηγοριοποιείται ως ακολούθως:

α. Υπάρχουν αυτοί που επιδιώκουν την ίδρυση ενός νέου κράτους έθνους ενώνοντας τους Κούρδους του Ιράκ, του Ιράν, της Συρίας και της Τουρκίας.

β. Υπάρχουν αυτοί που επιθυμούν είτε την ομοσπονδία, είτε την αυτονομία εντός των κρατών στα οποία κατοικούν οι Κούρδοι.

γ. Υπάρχουν αυτοί που αγωνίζονται για την εθνική-πολιτιστική ταυτότητα των Κούρδων, εντεταγμένων εντός της χώρας τους, η οποία θα διακυβερνάται με δημοκρατικά κριτήρια και αξίες.

δ. Υπάρχουν αυτοί που αγωνίζονται για την οικονομική, τεχνολογική και κοινωνική ανάπτυξη των κουρδικών περιοχών προτάσσοντας υπεράνω όλων την πολιτιστική διάσταση του προβλήματος.

ε. Το ΡΚΚ δημιουργεί την εντύπωση ότι, αφενός δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία του HDP, αφετέρου αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση διοίκησης της νοτιανατολικής Τουρκίας. Εξάλλου η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται έμμεσα από την ακόλουθη δήλωση προσωπικοτήτων που συντάσσονται με το ΡΚΚ:
«Για εμάς δεν είναι σημαντικό, το κουρδικό κόμμα HDP να ξεπεράσει στις εκλογές το εκλογικό όριο του 10%, αλλά εμείς να διατηρήσουμε τον έλεγχο στις περιοχές ευθύνης μας».
Πρόκειται δηλαδή για μια στρατηγική, η οποία διακρίνεται σε τρεις φάσεις.
Στην πρώτη φάση, με τις επιχειρήσεις που πραγματοποίησε, το ΡΚΚ πέτυχε να επιβάλλει την παρουσία του και να δημιουργήσει μια σοβαρότατη ασύμμετρη απειλή στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Κατά τη δεύτερη φάση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι Κούρδοι αντάρτες αποσκοπούν αφενός στη δυναμική ανατροπή των ισορροπιών που υπάρχουν με τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας σε συγκεκριμένες περιοχές, αφετέρου στην αύξηση της επιρροής τους στον τοπικό πληθυσμό που στην πλειοψηφία τους είναι Κούρδοι.
Τέλος, κατά την τρίτη φάση, θα επιδιωχθεί ο ξεσηκωμός του κουρδικού πληθυσμού στις περιοχές που θα επιλεγούν, προκειμένου οι περιοχές αυτές να αποκτήσουν την αυτονομία τους. Μάλιστα, οι εξελίξεις στο Ιράκ, οι εξελίξεις στη Συρία και οι δρομολογούμενες περιφερειακές αλλαγές στη Μέση Ανατολή δημιούργησαν προσδοκίες στο ΡΚΚ, προκειμένου αυτό να επιτύχει τους στρατηγικούς στόχους του μέσω ένοπλου αγώνα στα αστικά κέντρα και στα βουνά ταυτόχρονα.

Ας σημειωθεί ακόμη, ότι οι τουρκικές αρχές παρουσιάζουν το ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση και το κατηγορούν για ναρκοθετήσεις δρόμων, επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις-στρατιωτικές φάλαγγες-φράγματα-σιδηροδρομικές αμαξοστοιχίες, απαγωγές, ελέγχους οδικών αξόνων, δολοφονίες κρατικών λειτουργών, βομβιστικές ενέργειες, πυρπολήσεις κυβερνητικών κτηρίων, απειλές εκπαιδευτικών και εργαζομένων στην κατασκευή νέων φραγμάτων, πυρπολήσεις λεωφορείων που χρησιμοποιούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας για τη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού, πυρπολήσεις οχημάτων και μηχανημάτων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή φραγμάτων, καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών, λαθρεμπόριο, ζωοκλοπές, εκβιασμό Κούρδων επιχειρηματιών για απόσπαση χρηματικών ποσών κ.λπ. Εκτός τούτου, τα σαμποτάζ που πραγματοποιούν οι Κούρδοι αντάρτες αφενός έχουν προπαγανδιστικό χαρακτήρα, αφετέρου προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε 687 μέσα μεταφοράς και σε 106 κτηριακές εγκαταστάσεις.

Πέραν των παραπάνω, το ΡΚΚ ανακοίνωσε την αυτονομία 30 περιοχών, μη αναγνωρίζοντας την εξουσία του τουρκικού κρατικού μηχανισμού (νομάρχες-έπαρχοι-δυνάμεις ασφαλείας) επιδιώκοντας τη μεταφορά των επιχειρήσεων στα αστικά κέντρα (αντάρτικο πόλεων) σε συνδυασμό με την απομόνωση ή κατάληψη κατοικημένων περιοχών.
Τούτο, πέραν της ψυχολογικής επίδρασης, έχει ως αντικειμενικό σκοπό να ωθήσει το τοπικό πληθυσμό σε πολιτική απειθαρχία, αναγκάζοντας τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας να προβούν σε βομβαρδισμούς των εν λόγω περιοχών, με συνέπεια τις απώλειες αμάχων, οι οποίες θα αποτελέσουν την αιτία, αρχικά, ενός ευρύτερου ξεσηκωμού του κουρδικού λαού εναντίον του τουρκο-ισλαμικού καθεστώτος και στη συνέχεια της δημιουργίας εξελίξεων για την αυτονομία συγκεκριμένων κουρδικών περιοχών εντός της τουρκικής επικράτειας.
Ειδικότερα:
α. Μεταφέρθηκαν στην Τουρκία περίπου 80.000 ατομικά όπλα, 5.000 βαρέα όπλα και 63 τόνοι εκρηκτικών.
β. Δημιουργήθηκαν χώροι αποθήκευσης οπλισμού, πυρομαχικών, τροφίμων και ιατροφαρμακευτικού υλικού στα αστικά κέντρα-στόχους.
γ. Στις πόλεις Diyarbakır, Batman, Kızıltepe/Mardin, Van και Cizre­/Silopi συγκροτήθηκαν ένοπλα τάγματα αποτελούμενα από γυναίκες και παιδιά.
δ. Η ηγεσία του ΡΚΚ έχει real time εικόνα των περιοχών επιχειρήσεων, μέσω 20 ειδικών καμερών που τοποθετήθηκαν σε κρίσιμα σημεία των περιοχών Diyarbakır, Batman, Cizre, Silopi, Kızıltepe, Bingöl, Varto, Lice, Kulp, Siirt, Kurtalan, Mersin και Adana.

Υπό το πρίσμα των παραπάνω εξελίξεων και με δεδομένο ότι, η εν λόγω τακτική του ΡΚΚ παρεκκλίνει σημαντικά από το βασικό χαρακτηριστικό του ανταρτοπόλεμου (ήτοι κινητικότητα με γρήγορες κινήσεις και αλλαγές θέσεων για αποφυγή περικύκλωσης ή πραγματοποίηση αντικύκλωσης), η στρατηγική των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας στηρίζεται στις ακόλουθες ενέργειες που έχουν ως στόχο τη μετατροπή των πλεονεκτημάτων που διαθέτουν οι αντάρτες σε τρωτά σημεία:
  • Σύμφωνα με νόμο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, επικηρύχθηκαν τα ηγετικά στελέχη του ΡΚΚ και προβλέπεται η καταβολή σημαντικών χρηματικών κονδυλίων σε όσους δώσουν πληροφορίες αναφορικά με τις δραστηριότητες της εν λόγω οργάνωσης. Ειδικότερα, τα χρηματικά ποσά θα κυμαίνονται από 1.500.000 έως 70.000 ευρώ.
  • Εκδόθηκαν ερυθρά δελτία για 52 ηγετικά στελέχη του ΡΚΚ, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι εξής: Cemil Bayık, Bese Hozat, Murat Karayılan, Duran Kalkan, Ali Haydar Kaytan, Fehman Hüseyin, Mustafa Karasu, Sabri Ok, Remzi Kartal, Nurettin Demirtaş και Bahoz Erdal.
  • Επιδιώκεται η αποκοπή των ηγετικών στελεχών του ΡΚΚ από τη δομή του αντάρτικου πόλεων, με ταυτόχρονες μαζικές συλλήψεις Κούρδων που κατοικούν στα αστικά κέντρα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, μετά τη σύσκεψη ασφάλειας που πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2015 συνελήφθησαν 3.000 άτομα από τα οποία φυλακίσθηκαν οι 750. Επίσης, το χρονικό διάστημα 06 έως 08 Οκτωβρίου 2014 είχαν προηγηθεί συλλήψεις 8.000 ατόμων από τα οποία φυλακίσθηκαν οι 2.000. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αποτροπή μαζικών κινητοποιήσεων που είχαν σχεδιασθεί.
  • Προσβολές με μαχητικά αεροσκάφη και πυραυλικά συστήματα Toros, Kasırga και Yıldırım των εγκαταστάσεων όπου έχουν αποθηκευθεί τα νέα οπλικά συστήματα που έχουν προωθηθεί από τη Συρία και το Ιράν, του συστήματος λογιστικής υποστήριξης, των κέντρων διοικήσεως και των ακαδημιών εκπαίδευσης της οργάνωσης.
  • Αποκοπή της υποστήριξης των ανταρτικών δομών στις πόλεις και τα χωριά.
  • Διεξαγωγή πληροφοριακών επιχειρήσεων προκειμένου να εξαλειφθούν τα ψυχολογικά πλεονεκτήματα του ΡΚΚ σε ό,τι έχει να κάνει με τη στάση του τοπικού πληθυσμού και το ενδεχόμενο πολιτικής απειθαρχίας.
  • Κατά τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων θα δίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα, ώστε να μην υπάρχουν απώλειες αμάχων.
  • Κήρυξη περιοχών σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ενώ περίπου 100 περιοχές κηρύχθηκαν ως Περιοχές Ειδικής Ασφαλείας.
  • Συνέχιση των έργων κατασκευής φραγμάτων στις περιοχές επιχειρήσεων, τα οποία αφενός θα καταστήσουν ανενεργό μεγάλο αριθμό κρησφύγετων, αφετέρου θα αποκόψουν τα δρομολόγια μεταφοράς ανταρτικών δυνάμεων και λογιστικής υποστήριξης από το βόρειο Ιράκ στην Τουρκία.
  • Ανακοίνωση πρόσληψης 1.000 πολιτοφυλάκων (σ.σ. υποβλήθηκαν 12.000 αιτήσεις) προκειμένου αυτοί να χρησιμοποιηθούν για την ασφάλεια των φραγμάτων.
  • Μαζική χρησιμοποίηση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs) για συλλογή πληροφοριών. Υπόψη ότι, πέραν των UAVs των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και της στρατοχωροφυλακής, έχουν διατεθεί mini-UAVs στην αστυνομία (ΕGM), ενώ αποφασίσθηκε η σταδιακή διάθεση στα αεροπορικά τμήματα της EGM, από τον Ιούνιο 2015, έξη συστημάτων μη επανδρωμένων αεροσκαφών ΑΝΚΑ και έξη ΒΑΥRAKTAR.
  • Χρησιμοποίηση των πέντε αεροσκαφών συλλογής πληροφοριών Kingair 350 που έχουν ενοικιασθεί από το 2013. Σημειωτέον ότι, το ένα από αυτά χρησιμοποιείται από την αστυνομία, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα από τις τουρκικές χερσαίες δυνάμεις. (σ.σ. Πλήρωμα αεροσκάφους: 4 άτομα, διάρκεια πτήσης: 5 ώρες ή 3.343 χλμ. και ύψος πτήσης: 30.000 πόδια).
Ενώ λοιπόν όλα δείχνουν ότι, η Τουρκία διανύει μια περίοδο εσωτερικών συγκρούσεων, με το δίδυμο Erdoğan-Davutoğlu να έχει επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στη βία, τα ατομικά δικαιώματα και την ελευθερία του τύπου, κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν τα ακόλουθα σενάρια βάσει των μέχρι τώρα δεδομένων:

Πρώτον, η προεκλογική περίοδος να «τρέξει» σε περιβάλλον ακραίας πόλωσης και συγκρούσεων μεταξύ ΡΚΚ και δυνάμεων ασφαλείας. Αυτό, σύμφωνα με Τούρκους αρθρογράφους, πιθανόν να δώσει το «άλλοθι» στον Erdoğan να αναβάλλει τις εκλογές για ένα χρόνο, εφόσον οι δημοσκοπήσεις είναι αρνητικές για το κόμμα του. Ήδη από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, το ΑΚΡ δεν σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ενώ το κουρδικό κόμμα HDP διατηρεί τα υψηλά ποσοστά που πέτυχε στις εκλογές της 7ης Ιουνίου.

Δεύτερον,
να ενεργοποιηθεί ο Öcalan προκειμένου να υπάρξει συμφωνία με το ΡΚΚ για προσωρινή κατάπαυση των συγκρούσεων και εκεχειρία.

Και τρίτον,
να παραιτηθεί η Τουρκία από την επιδίωξη δημιουργίας Ασφαλούς Περιοχής εντός του συριακού εδάφους με παράλληλο τερματισμό των επιχειρήσεων του ΡΚΚ εντός του τουρκικού εδάφους. (βλ. Άρθρο του συντάκτη του παρόντος με τίτλο: Τουρκικοί σχεδιασμοί για Συρία και Ελλάδα, www.geostrategy.gr)

Πηγή Geostrategy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ρώσοι πιλότοι μαχητικών και ελικοπτέρων αναμένεται να φτάσουν στην Συρία, τις επόμενες ημέρες και να αναλάβουν δράση κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και των αντικαθεστωτικών, όπως αναφέρει ισραηλινό μέσο (ynetnews).

Σύμφωνα με Δυτικούς διπλωμάτες ρωσικό εκστρατευτικό σώμα βρίσκεται ήδη στην Συρία και αναπτύσσεται, κοντά στη Δαμασκό, σε περιοχή ελεγχόμενη από τις δυνάμεις του Άσαντ. Τις επόμενες εβδομάδες χιλιάδες Ρώσων στρατιωτικών θα έχουν αναπτυχθεί στην Συρία, ως σύμβουλοι, εκπαιδευτές, προσωπικό υποστήριξης, τεχνικοί, καθώς επίσης, πιλότοι και χειριστές αντιαεροπορικών, αναφέρει ισραηλινό μέσο.

Δυτικές διπλωματικές πηγές αναφέρουν πως η Ρωσία έχει ξεκινήσει, σχετικές με την Συρία, διαπραγματεύσεις και με το Ιράν, εν γνώσει των ΗΠΑ. Ήδη Ρώσοι και Ιρανοί έχουν αρχίσει να επανεξοπλίζουν τον Συριακό Στρατό. Ο Ιρανός επικεφαλής της επίλεκτης Δύναμης Quds, υποστράτηγος Σολεϊμανί, επισκέφτηκε τη Μόσχα, για συνομιλίες επί του προκειμένου.

Οι δύο χώρες φαίνεται πως έχουν αποφασίσει τη διατήρηση του Άσαντ στην εξουσία, ώστε η Συρία να αποτελέσει ανάχωμα στην τζιχαντιστική εξάπλωση που απειλεί και τις πρώην σοβιετικές, μουσουλμανικές δημοκρατίες. Φαίνεται, τέλος, πως η Ρωσία έχει διαβεβαιώσει το Ισραήλ και άλλες χώρες της περιοχής, ότι δεν σκοπεύει να επιτρέψει την παραμικρή, εναντίον τους, επιθετική ενέργεια.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι εξελίξεις συνιστούν σοβαρότατη κλιμάκωση, δεν έχουν τη συναίνεση των ΗΠΑ, τις οποίες είναι προφανές ότι επιχειρούν να πειθαναγκάσουν, μαζί με τους συμμάχους τους, να αποδεχθούν την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία, τουλάχιστον για ένα μεταβατικό διάστημα.

Το δεύτερο σοβαρό θέμα, είναι το αν και κατά πόσον αυτή είναι η «ανθρωπιστική βοήθεια» που επιθυμεί η Μόσχα να διέλθει από τον ελληνικό εναέριο χώρο, με την Ελλάδα να αντιμετωπίζει ένα σαφέστατο αδιέξοδο, εάν υποτεθεί πως λόγοι αφέλειας οδήγησαν στην αποδοχή του ρωσικού αιτήματος, που φέρνει την Αθήνα σε ευθεία σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Το μόνο βέβαιο είναι, ότι εάν στην Ελλάδα καταλογιστεί διέλευση ρωσικού στρατιωτικού υλικού και μέσων, οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες και θα γίνουν αισθητές σύντομα, τη στιγμή που Ελληνοαμερικανοί είχαν πετύχει τη σύγκληση σύσκεψης στον Λευκό Οίκο για την Ελλάδα, όπου φέρονται να λήφθηκαν – καταρχήν – αποφάσεις συνδρομής, οι οποίες προφανώς θα παραπεμφθούν στις… αμερικανικές καλένδες.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Παύλου Θ. Ιωάννου 
Χρηματοοικονομικός επίτροπος 

Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι αναμφίβολα ένας μαιτρ της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Ένας ειλικρινής και έντιμος ερευνητής με μοναδικό αντικειμενικό σκοπό την ανίχνευση της αλήθειας, των πραγματικών γενεσιουργών αιτίων πίσω από τα γεγονότα του σήμερα, γεγονότα που καθορίζουν και το αύριο, το μέλλον.

Εκτός από το χάρισμα της διεισδυτικότητας, διαθέτει το πλεονέκτημα της αναλυτικότητας, ενώ το αποτέλεσμα της δουλειάς του παραδίδεται στον αναγνώστη μέσα από κείμενα που ο λόγος τρέχει σε πρόζα λιτή και ανεπιτήδευτη, όπως ανεπιτήδευτη είναι και η αλήθεια, η αδυσώπητη πραγματικότητα που αποκαλύπτει.

Με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά προικοδοτεί και το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο: «ΤΡΟΪΚΑ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Ελλάδα από τον Εκδοτικό Οίκο Λιβάνη. 

ΠΡΟΪΟΝ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα πραγματικά μνημειώδες έργο. Ένα ογκώδες προϊόν διερευνητικής δημοσιογραφίας το οποίο αναπόφευκτα θα αποτελέσει ένα από τα βασικά βοηθήματα για τη μελέτη και κατανόηση της ιστορίας της Ελλάδας κατά τον 21ο αιώνα. Διότι δυστυχώς, τα γεγονότα που περιγράφονται και αποκαλύπτονται στις κατάμεστες συγκλονιστικών μαρτυριών και αναλύσεων 543 σελίδες του βιβλίου αυτού προδιαγράφουν νομοτελειακά την πορεία ενός ολόκληρου έθνους για το υπόλοιπο ενός ολόκληρου αιώνα, του 21ου αιώνα. 

Το δικαστήριο της ιστορίας που στήνεται από τις μαρτυρίες και την ανάλυση που παραθέτει ο Μιχάλης Ιγνατίου στον «ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ» οδηγείται όπως ο ίδιος συμπερασματικά καταθέτει σε μια ανελέητη ετυμηγορία «ότι η Ελλάδα και ο λαός της είναι τα μεγάλα  θύματα τριών πρωθυπουργών». Συγκεκριμένα, όπως ο ίδιος ο Ιγνατίου αναφέρει:
    • Του Κώστα Σημίτη, ο οποίος είπε κάποτε στη Βουλή (σελ. 542): «Όταν ο αιώνας μας θα έχει προσθέσει πάνω του δεκαετίες κι όταν κανένας από εμάς τους 300 εκπροσώπους του ελληνικού λαού δεν θα βρίσκεται στο Κοινοβούλιο, εκείνοι που θα καταλαμβάνουν τις ίδιες θέσεις δεν θα ασχολούνται με κανένα από τα οικονομικά ζητήματα που σήμερα δημιουργούν είτε ελπίδα και αισιοδοξία είτε αντίθεση και προβληματισμό στις πτέρυγες της αίθουσας». Σύμφωνα με τον Μιχάλη Ιγνατίου και τις μαρτυρίες που παραθέτει, «επί των ημερών του σπαταλήθηκε η μεγάλη ευκαιρία που προσφέρθηκε στη χώρα με την ένταξή της στην ΟΝΕ και τώρα η πατρίδα μας είναι στο πέμπτο έτος ενός στυγνού Μνημονίου, με τη χρεοκοπία να αποτελεί μόνιμη απειλή».
    • Του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος (σελ. 542) «παρέδωσε τη χώρα «σε ανίκανους υπουργούς και, όταν αντιλήφθηκε τη θύελλα που ερχόταν, πήρε την ορθή απόφαση να λάβει μέτρα, την οποία όμως δεν υλοποίησε ποτέ. Εάν το είχε κάνει, θα είχε σώσει την πατρίδα, πιθανότατα θα αντιμετώπιζε μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές, αλλά η Ιστορία θα τον δικαίωνε. Δεν τόλμησε, δεν απέφυγε την ήττα, αν και στο τέλος είπε όλη την αλήθεια στο λαό, και αυτό τον τιμά. Θεωρώ αδιανόητο ότι φοβήθηκε τους κρατικοδίαιτους κομματάρχες της ΝΔ».
    • Του Γιώργου Παπανδρέου, που χαρακτηρίζεται από τον Μιχάλη Ιγνατίου ως «ο πιο μοιραίος των μοιραίων». Για τον οποίο διευκρινίζει (σελ. 543): «Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει την ευθύνη της οικονομικής κρίσης, όπως οι προκάτοχοί του. Αλλά όταν την παρέλαβε, τη διαχειρίστηκε εντελώς λάθος, και όταν στο τέλος αποφάσισε να λάβει μέτρα, ήταν αργά. Η Ελλάδα ήταν στην εντατική και ο κ. Παπανδρέου ούτε το φάρμακο είχε, αλλά και όταν νόμισε ότι το βρήκε (στο μηχανισμό του ΔΝΤ και της ΕΕ), δεν υλοποίησε ούτε το πρόγραμμα ούτε τις υποσχέσεις του…»
    • ΟΙ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
      Οι τρεις πρωθυπουργοί που αναφέρονται πιο πάνω δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απόλυτα δικαιολογημένη προσωποποίηση μιας άλλης πολύπλοκης πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας απολύτως καθοριστικής της φύσης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της Ελλάδας και του λαού της των τελευταίων 40 χρόνων. Δηλαδή του ελληνικού πολιτικού γίγνεσθαι, της ελληνικής πολιτικής αγοράς. Μέσα από τις μαρτυρίες που παραθέτει ο Ιγνατίου είναι διάχυτη η διαπίστωση ότι τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικά. Είναι κυρίως αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας της ελληνικής πολιτικής αγοράς που μονίμως οδηγείται σε στρεβλώσεις και failures (αποτυχίες). Διάσπαρτη στα κείμενα του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα, τα οποία παρατίθενται στο έργο του Ιγνατίου, είναι οι αγωνιώδεις διαπιστώσεις του για:
    • Το κομματικό – πελατειακό κράτος και τη διαπλοκή
    • Τη διαφθορά σε ολόκληρο το εύρος του συστήματος
    • Το λαϊκισμό πολιτικών ηγεσιών που αρνούνται να πουν την αλήθεια στον λαό, φοβούμενες την επίπτωση στα εκλογικά ποσοστά τους.
    • Τις ελληνικές κυβερνήσεις που ενώ βλέπουν την κρισιμότητα της κατάστασης, αρνούνται ή καθυστερούν να προχωρήσουν στη λήψη μέτρων για να μη δυσαρεστηθεί η κομματική πελατεία.
    • Την εκάστοτε αντιπολίτευση που αρνείται να συναινέσει στα τυχόν κυβερνητικά μέτρα εξυγίανσης της οικονομίας, μέσα από λαϊκιστικές, μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις.
Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Η εξυγίανση μιας καταρρέουσας οικονομίας στην οποία η κοινωνία δεινοπαθεί από την καλπάζουσα ανεργία και εισοδηματική ανέχεια, η κοινωνικοπολιτική συναίνεση είναι η θεμελιωδέστερη προϋπόθεση για τη λήψη μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Δηλαδή μεταρρυθμίσεων που συγκρούονται με νοοτροπίες δεκαετιών, που το ίδιο το κομματικό σύστημα της πολιτικής αγοράς εμπέδωσε στην κοινωνία. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν «συζητεί με τους πολίτες» για την ορθολογιστική εξεύρεση ισορροπιών που θα θεμελιώσουν την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών, αλλά μέσα από λαϊκιστικές προσεγγίσεις εξωθεί στη λαϊκή αντίδραση. Όπως πολύ καθαρά σημειώνει ο Ιγνατίου (σελ. 161): «Το ΠΑΣΟΚ, παρά τις συμβουλές των Αμερικανών στον Πρόεδρό του, υιοθετεί ακραία αντιπολίτευση και πολώνει διαρκώς το κλίμα. Η στάση εκνευρίζει την Ουάσινγκτον και ο Αμερικανός πρέσβης τον εγκαλεί επανειλημμένα. Η κατάσταση γίνεται ασφυκτική».

Η κρισιμότητα του σήμερα και η παραγωγή λαϊκιστικού μαξιμαλισμού

Μπορούμε να έλθουμε στο σήμερα. Το σήμερα είναι κι αυτό κομμάτι της ιστορίας στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή. Και η εργασία του Ιγνατίου μας βοηθά να το κατανοήσουμε και να το ερμηνεύσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Τα δεινά που διέρχεται σήμερα η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός, τα δεινά των τελευταίων 7 μηνών αλλά και οι επερχόμενες δύσκολες μέρες μετά τις 20 Σεπτεμβρίου 2015 είναι το αποτέλεσμα των ίδιων παραγόντων, των ίδιων αιτίων που έφεραν την καταστροφή στην οποία αναφέρεται ο Ιγνατίου. Είναι οι αδυναμίες και οι στρεβλώσεις της Ελληνικής Πολιτικής Αγοράς που αντί να προωθεί συναίνεση, παράγει λαϊκίστικους μαξιμαλισμούς που δημιουργούν επικαλυπτόμενες πολιτικές κρίσεις. Το αποτέλεσμα; Να παραλύει η χώρα τη στιγμή που η οικονομία και η κοινωνία βρίσκονται σχεδόν σε κατάσταση κατάρρευσης. Και η ανθρωπιστική κρίση στο ζενίθ. Τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικά.
    • Και γιατί πρέπει να διαβάσουμε τις 543 σελίδες της κατάθεσης του Μιχάλη Ιγνατίου «ΤΡΟΙΚΑ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»; Να τρεις θεμελιώδεις λόγοι, που συνάμα απαντούν πολύ επίκαιρα ερωτήματα:
    • Στις 6 Αυγούστου 2009, η ανάλυση που συνόδευε την Έκθεση για την Ελλάδα, του Άρθρου 4 του Καταστατικού του Ταμείου και η οποία είχε συνταχθεί, μεταξύ άλλων και από τη γνωστή σε όλους μας Δρα Ντέλια Βελκουλέσκου, προειδοποιούσε για τους επερχόμενους κινδύνους, επισημαίνοντας πολύ χαρακτηριστικά τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος στην έγκαιρη λήψη μέτρων: «Τα έσοδα πρέπει να αυξηθούν και οι δαπάνες πρέπει να κοπούν. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να συζητήσει με τους πολίτες ποια είναι η σωστή ισορροπία για την Ελλάδα μεταξύ αυτών των δύο». Την ίδια περίοδο γίνονται ανάλογες διαπιστώσεις και από την ΕΚΤ, η οποία τασσόταν «υπέρ άμεσης εφαρμογής προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών, προσθέτοντας την ανάγκη εξασφάλισης κοινωνικής συναίνεσης, της εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεσης δηλαδή, για την επιτυχή εφαρμογή του προγράμματος».
    • Για να κατανοήσουμε πώς η πολιτική αγορά, δηλαδή το πολιτικό-κομματικό σύστημα, όταν στρεβλώνεται από τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες παραγνωρίζει το δημόσιο καλό και μέσα από την παραγωγή λαϊκιστικού μαξιμαλισμού φθείρει την κοινωνία, την οικονομία και αλλοτριώνει την ίδια τη Δημοκρατία.
    • Για να κατανοήσουμε ότι αντίθετα με το τι ο λαϊκισμός επικαλείται και προωθεί στην κοινή γνώμη, το IMF στάθηκε για την Ελλάδα πραγματικός σύμμαχος που έγκαιρα προειδοποίησε για την επερχόμενη καταστροφή και το οποίο με τρόπο απόλυτα δημοκρατικό καλούσε τις ελληνικές κυβερνήσεις να «συνέλθουν» για να προστατεύσουν την ευημερία του ελληνικού λαού.
    • Για να κατανοήσουμε την αγωνία και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ (και ιδιαίτερα του πρέσβη τους στην Αθήνα) για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, καθώς η μεν οικονομία και κοινωνία ακολουθούσαν την πορεία της καταστροφής, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις σφύριζαν αδιάφορα με μόνο ενδιαφέρον τη διάσωση των εκλογικών τους ποσοστών.*Χρηματοοικονομικός Επιτρόπος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης 
Δάσκαλος - Κιλκίς

Λίγο μετά την πτώση της Τριπολιτσάς, ο Κολοκοτρώνης επιχειρεί να καταλaάβει και το ισχυρό φρούριο του Ναυπλίου. Κάποια στιγμή-Γενάρης του 1822- ειδκοποιείται να τραβήξει κατά την Κόρινθο, διότι οι εκεί Τούρκοι και Τουρκαλβανοί («ο λύκος κι αν εγέρασε…»), μόνο σ’ αυτόν δέχονταν να παραδοθούν. Αφήνω τον λόγο στον Φωτάκο (Φώτιο Χρυσανθόπουλο), ο οποίος στα «Απομνημονεύματα» για το ’21, διασώζει ένα συμβάν, που μου προξένησε, όπως έλεγαν παλαιότερα, «ζωηράν εντύπωσιν»:
«Εκείθεν ο Κολοκοτρώνης και λοιποί καπεταναίοι ανεχώρησαν και επήγαιναν εις την Κόρινθον, και καθ’ οδόν ενυκτέρευσαν εις το χωρίον Αγιονόρι και εις την οικίαν του Γεωργίου Καλαρά ιατρού, ανθρώπου επισήμου και γνωστού.
Εκεί ένας των στρατιωτών του Κολοκοτρώνη εζήτησεν ελιές τηγανισμένες, και επειδή η δέσποινα του σπιτιού, όπου έμεινε δεν εγνώριζε το παράξενον τούτο φαγητόν, ο στρατιώτης εμάλωσε με αυτήν, εθύμωσε και έσπασε την στάμναν με το λάδι. Ένεκα τούτου έγιναν παράπονα αφ’ εσπέρας εις τον αρχηγόν, όστις αμέσως εδιέταξε και έθεσαν τον στρατιώτην υπό φύλαξιν. Την δε επαύριο ο αρχηγός έβγαλε τον στρατιώτην εις το αλώνει το πλακωτόν κατά το διάσελον τού αυτού χωριού, και παρόντων όλων των στρατιωτών, έκαμε κύκλον και εν τω μέσω ανεγνώσθη η καταδίκη του, η οποία ήτο η εξής: να τον φτύσουν οι άλλοι στρατιώται, διότι εζήτησε ελιές τηγανισμένες. Ενώ δε εκτελείτο η απόφασις, ο καταδικασθείς στρατιώτης τόσον εταράχθη από την εντροπήν του, ώστε ελιποθύμησε και έπειτα απέθανε.
Και εις την Κόρινθον μετ’ ολίγας ημέρας συνέβη ένα άλλο παρόμοιον. Απεκοιμήθησαν δύο στρατιώται εις την φυλακήν της νυκτός, τούτο μαθών ο Κολοκοτρώνης διέταξε και τους έδεσαν εις ένα μέρος και έπειτα είπεν εις τους στρατιώτας να τους φτύσουν. Ο ένας απέθανεν αμέσως εκεί, ο δε άλλος εχάθη και δεν τον είδαμεν πλέον από την ώρα εκείνην. Ιδού πως οι άνθρωποι του καιρού εκείνου εντρέποντο. Φαίνεται, ότι τότε τα ήθη ήσαν αγνότερα των σήμερον υπαρχόντων».
(τομ. Α΄, σελ. 224, εκδ. «Βεργίνα»).
Συνηθίζω τέτοια σπουδαία κείμενα, να τα ξεχωρίζω, να τα φωτοτυπώ και να τα προσφέρω στους μαθητές μου. Στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία του δημοτικού, οι ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν ονομαστοί ήρωες-και τα συναξάρια των αγίων μας-μένουν ανεξίτηλες στην μνήμη των παιδιών μας, και, κυρίως, γεύονται, «συνομιλούν» με το παρελθόν τους, μπολιάζονται μ’ αυτό, ένας σπόρος φιλοπατρίας πέφτει στην αγεώργητο ψυχή τους και ίσως κάποτε ανθίσει. Έχουν κουραστεί τα παιδιά από τις ζοφερές φλυαρίες και ανούσιες τιποτολογίες των σχολικών βιβλίων. Κουράζονται χωρίς λόγο, νιώθουν ναυτία διαβάζοντας τα περιεχόμενα των βιβλίων τους, τα άψυχα και μίζερα, «πανέρια με οχιές», όπως τα χαρακτηρίζω. Ενώ κείμενα, όπως το προαναφερόμενο, έχουν ζωή και δροσιά μέσα τους, κρύβονται στις φυλλωσιές τους, οι αλήθειες που συγκλόνισαν ήρωες και αγωνιστές, με μία φράση είναι τα γραπτά κειμήλια του Γένους.

Και τι διαβάζουμε; Ότι τον καιρό εκείνο, εν μέσω φρικώδους Τουρκοκρατίας, οι άνθρωποι «εντρέποντο» τόσο, ώστε πέθαιναν από ντροπή. Και μάλιστα για παραπτώματα ανάξια λόγου, τα οποία σήμερα με «μεγεθυντικό φακό» εντοπίζεις.
Τω καιρώ ετούτω εγκλήματα διαπράττονται, ολόκληρες κοινωνίες ρημάζονται και λαφυραγωγούνται και όχι μόνο δεν κρύβονται από ντροπή, οι πρωταίτιοι αλλά εμφανίζονται στις οθόνες και… άλλος απειλεί τους δικαστές, άλλος υποδύεται το θύμα, έτερος διαφημίζει την δημοφιλία του, άλλος, αφού εξαπάτησε έναν ολόκληρο λαό, επιζητά την εκλογική επιβράβευση της ανικανότητάς του.

Έχουμε βεβαίως και τις εκλογές! Ιδού ο ορισμός των εκλογών από τον κάλαμο του Παπαδιαμάντη:
«Α! αι εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον». («Άι μου Γιώργη», 1892). 
Τι να ψηφίσεις; Γιατί να πας; Τα μνημόνια τα ψήφισαν όλοι με χέρια και ποδάρια, η εθελοδουλία και υποτέλειά τους είναι εξασφαλισμένη, η λίστα προδικάζει ποιοί θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής.

Γιατί; Για να μεταλλάξουμεν τους γονατισμένους τυράννους; Δεν ελπίζουμε πλέον σ’ αυτούς, «άνω σχωμεν της καρδίας». Υποστυλώματα της αλητοκρατίας, ανθρώπινο παραγέμισμα στις ανομίες τους, δεν πρόκειται να ξαναγίνουμε.

Κλείνω και πάλι με ένα κολοκοτρωναίικο επεισόδιο. Το εντόπισα στην εφ. «Άμπελος», η οποία εκδίδεται στην Γερμανία και απευθύνεται στην εκεί ομογένεια. Το μεταφέρω ως έχει (τεύχος Αυγ-Σεπ 2015).

«Για τους κλέφτες της Ελλάδος, που διέλυσαν την Πατρίδα μας και που δεν είχαν καν φιλότιμο και ευαισθησία να πάνε κάπου σε κάνα καταράχι ή σε κανένα νερόμυλο κάποιου χωριού να κρεμαστούνε και να απαλλαγούμε από τη μούρη τους, τους αφιερώνουμε το παρακάτω περιστατικό και σας παρακαλούμε να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματα. Το ανέκδοτο φέρει τον τίτλο “Τα Γαϊδούρια Της ΖΑΡΑΚΟΒΑΣ του 1821”.
Ο Βασιλιάς Όθωνας της Ελλάδος κάλεσε μία μέρα στο παλάτι του τον Θόδωρο Κολοκοτρώνη και του είπε:
- Η Κυβέρνησή μου αποφάσισε να αμείψει τους αγωνιστές.
Εδώ έχω τις αναφορές με τις οποίες ζητούν τα δικαιώματά τους. Εσύ τι θα ζητήσεις στρατηγέ;
- Εγώ, απάντησε ο Κολοκοτρώνης, δεν θα ζητήσω τίποτε γιατί ούτε έχασα ούτε ξόδεψα για το Έθνος.
Ο Βασιλιάς Όθωνας, συνηθισμένος από τις παράλογες απαιτήσεις πολλών αγωνιστών του γλυκού νερού, σαν τους 300 τους δικούς μας, ξαφνιάστηκε από την απάντηση του Γέρου του Μοριά.
- Πώς γίνεται αυτό, ρώτησε ο Βασιλιάς. Και ο Κολοκοτρώνης του απήντησε και του εξήγησε:
- Εγώ, όταν μπήκα στον αγώνα είχα στο σελάχι μου, μιάμιση Ρεγγίνα (ένα αυστριακό τάληρο) και ξόδεψα μονάχα τη μισή. Και δε μου λες, μεγαλειότατε, ποιοί είναι αυτοί που ζητάνε χρήματα και δικαιώματα;
Ο Όθωνας του είπε μερικά ονόματα, που ο Κολοκοτρώνης ήξερε πολύ καλά τις υπηρεσίες που προσφέρανε και τι μανούσια ήσαν στον αγώνα.
- Χμμ! Έκανε. Αν αυτοί που είπες, βασιλιά μου, πάρουν αυτά που ζητάνε, τότε τι πρέπει να πάρουν τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας; (περιοχή Αρκαδίας).
- Ποιά είναι τα ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ της Ζαράκοβας; ρώτησε ο Όθωνας με περιέργεια.
Και απάντησε θαρραλέα ο λεβέντης στρατηγός Κολοκοτρώνης.
- Βασιλιά μου, τα γαϊδούρια της Ζαράκοβας, είναι εκείνα που μας κουβαλούσαν το νερό και το ψωμί, που είχαμε τόσο ανάγκη κατά την διάρκεια του αγώνα για την απελευθέρωση της Πατρίδας μας από τους Τούρκους, απήντησε ο Γέρος της ελευθερίας της πατρίδος μας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ή παίρνει ψυχοφάρμακα ή είναι μειοδότης...

Άγνοια της πραγματικότητας, άγνοια των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ή... εισαγωγή στο κυρίως πιάτο, που είναι ο διαμοιρασμός του Αιγαίου και της ΑΟΖ με την Τουρκία;
Σε κάθε περίπτωση ο έλληνας πρώην πρωθυπουργός αποδεικνύεται ακατάλληλος ακόμη και για να μιλάει -πόσω δε μάλλον να αποφασίζει- για θέματα τα οποία έχουν τη δυναμική να προκαλέσουν ελληνοτουρκική πολεμική σύγκρουση. Εκτός και εάν ο ίδιος ενστερνίζεται, τελικά, ότι "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του"... κι έτσι δεν τον ενοχλεί να το μοιραστεί με τον Ερντογάν..., τότε θα συμφωνήσουμε εν μέρει, παραφράζοντας τη ρήση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντάς του πως και η βλακεία δεν έχει σύνορα...

Επειδή με την συγκεκριμένη του δήλωση ο Αλέξης Τσίπρας δοκίμασε τις αντοχές μας κι επειδή δεν επιθυμούμε να εκτραπούμε λεκτικά (σεβόμενοι τους αναγνώστες μας) τονίζοντας πως γνώση του επικίνδυνου απελθόντα πρωθυπουργού πως σύνορα υπάρχουν και στη θάλασσα (όσο και αν δεν του αρέσει) και παραδίδουμε την σκυτάλη στον κατά πολύ ψυχραιμότερο συντάκτη του Defence-Point:

Ενεοί μείναμε όσοι έτυχε να παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, καθώς λίγη ώρα πριν ολοκληρωθεί, απαντώντας σε ερώτηση σχετική με το μεταναστευτικό και το κύμα προσφύγων που εγκαταλείπει την Συρία και άλλες χώρες όπου μαίνονται συγκρούσεις… πέταξε το αμίμητο: «Έχουν σύνορα οι θάλασσες και δεν το ξέρουμε;»

Πρόκειται για σοκαριστική αναφορά, στην κυριολεξία, η οποία χρήζει διευκρίνισης από τον Τσίπρα, καθότι οι «παρανοήσεις» που μπορούν να ανακύψουν είναι ουκ ολίγες… Ας δούμε όμως την ακριβή διατύπωση της απάντησης, η οποία στόχο είχε να ψέξει την Ευρώπη για τη στάση της απέναντι στο θέμα:
«Το Αιγαίο ξεβράζει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Δεν περίμενα τέτοια αντίδραση από τον Σταύρο Θεοδωράκη. Τι ήθελαν να βυθίζουμε βάρκες και να ξεβράζουν οι ακτές μας παιδάκια; Δεν παραλάβαμε τίποτα στον τομέα αυτό. Το θέμα έχει παγκόσμιες διαστάσεις. Αντί να απολογηθούν γιατί έβλεπαν ότι ερχόταν το κύμα προσφύγων λένε πως ανοίξαμε τα σύνορα. Έχουν σύνορα οι θάλασσες και δεν το ξέρουμε;»
Η απάντηση είναι ότι ΝΑΙ οι θάλασσες έχουν σύνορα αγαπητέ Αλέξη. Και για τα σύνορα αυτά, στην περιοχή μας, διεξάγεται ένα νέο «μεγάλο παιχνίδι», από το οποίο θα κριθεί η οικονομική ευημερία των λαών της περιοχής στο προσεχές μέλλον και θα προχωρήσουν είτε με εμάς, είτε χωρίς εμάς. Ανάμεσά τους και η Κύπρος…

Ένα «παιχνίδι» στο οποίο η Ελλάδα είναι μέχρι στιγμής εκτός, παραδομένη είτε σε πολιτικούς που εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα στον εν λόγω τομέα, είτε σε φορείς τραγικών ιδεοληψιών, που δεν αντιλαμβάνονται ποιες μπορεί να είναι οι πολυεπίπεδες συνέπειες, εάν τέτοιες αφελείς δηλώσεις μετατραπούν σε «κρατική πολιτική».

Προς το παρόν πάντως, οι χώρες της περιοχής προχωρούν χωρίς την Ελλάδα που τελεί σε πλήρη αφασία και δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη της. Από τη μία οι αφελείς που θεωρούν ότι μόνη της η χώρα μπορεί να εξορύξει τους όποιους θησαυρούς κρύβουν τα ελληνικά ύδατα και από την άλλη όσοι σου απαντούν με επιχειρήματα επιπέδου… καρέτα-καρέτα και άλλα διεθνιστικά… Έτσι δε σώζεται πάντως η χώρα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ποιός θα μας γλιτώσει από τους... "προστάτες" μας;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Και ξαφνικά, μία υπόθεση που θεωρούνταν τελειωμένη, επανήλθε στο φως της δημοσιότητας δημιουργώντας πλείστες όσες απορίες και ερωτήματα... Ένα από τα ερωτήματα έχει να κάνει με το ποιος πήρε την πρωτοβουλία για την ενέργεια αυτή, που αφορά στέλεχος της ΕΥΠ... Την πήρε ο Πολιτικός Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης, την πήρε ο Διοικητής της ή η κίνηση έγινε με υπαιτιότητα του Νομικού Συμβούλου του Κράτους που είναι τοποθετημένος στην Υπηρεσία;
Οι απόψεις διίστανται... Οι περισσότεροι που ρωτήσαμε συγκλίνουν στο ότι την ευθύνη για αυτό την έχει ο ΝΣΚ ο οποίος αποφάσισε να καταθέσει αίτηση αναίρεσης στην αθωωτική Δικαστική Απόφαση του Γ΄ Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, που αφορούσε τον Κ.Α., στέλεχος της ΕΥΠ, ο οποίος διασύρθηκε διαπομπευόμενος επί πενταετία από τα «γρανάζια» της κυβέρνησης ΓΑΠ που μέσα σε πέντε χρόνια κατόρθωσαν να μετατρέψουν την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών σε «κακό ανέκδοτο», κατορθώνοντας με ένα πλήθος ενεργειών να δημιουργήσουν πλείστα όσα προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία της, ενώ σύμφωνα με τον Τύπο, αλλά και όσα ακούστηκαν στις Δικαστικές αίθουσες, υπήρξαν και καταστροφικά αποτελέσματα σε επιχειρησιακές δράσεις της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Ο ​Ν​ομικός ​Σ​ύμβουλος του ​Κ​ράτους​,​ λένε κάποιοι που φαίνεται να γνωρίζουν καλά τα εσωτερικά της υπηρεσίας​, φαίνεται πως έχει στοχοθετήσει τον Κ.Α., ο οποίος είναι εκ των βασικών μαρτύρων της υπόθεσης «Πυθία» (παρακολούθηση και σχεδιασμός δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή)​ και όχι μόνο... Σκοπός αυτής της στοχοθέτησης του Κ.Α. είναι να σύρεται στα ​Ελληνικά ​Δ​ικαστήρια προκειμένου να τρωθεί και τελικά να μειωθεί η αξιοπιστία του ως μάρτυρα σε κρίσιμες υποθέσεις με τεράστιες πολιτικές και όχι μόνο προεκτάσεις...
Βέβαια, ο συγκεκριμένος νομικός τακτικισμός εκ μέρους των κύκλων αυτών αποτελεί έμμεση απόπειρα διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και χειραγώγησης της Ελληνικής Δικαιοσύνης και δημιουργεί αυτόματα ένα σημαντικό ερώτημα για την ευθύνη και τον πραγματικό ρόλο συγκεκριμένων προσώπων ως προς την απονομή της Δικαιοσύνης. Μπορεί ο νόμος να δίνει το δικαίωμα αναίρεσης μίας δικαστικής απόφασης, όμως, εάν αληθεύουν οι πληροφορίες, πως η ηθική και η δεοντολογία επιτρέπουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα (που ήταν εκπρόσωποι του Δημοσίου και επί κυβερνήσεως Καραμανλή) να αποπειρώνται την συγκάλυψη ενός παρ’ ολίγον εγκλήματος -και όχι μόνο- το οποίο αποκάλυψε η μακρόχρονη και ενδελεχής έρευνα ενός έντιμου και ικανού Δικαστή του Ειδικού, πλέον, Ανακριτή κ. Δ. Φούκα;

Μπορεί, βέβαια, η ηθική να έχει ελάχιστη ή μηδενική σχέση με ​τ​ο δημόσιο βίο​, αλλά όταν γίνεται (με νομιμοφανή τρόπο) απόπειρα χειραγώγησης των ​Δ​ικαστικών ​Α​ποφάσεων που σχετίζονται με ενέργειες κατά του κράτους, πως είναι δυνατόν αυτά​ ​τα πρόσωπα​ να συνεχί​ζουν​ να εργάζ​ον​ται για τα κρατικά συμφέροντα τα οποία στην ουσία​ υπονομεύ​ουν με τις πράξεις του​ς;

Διαβάσαμε σε έγκυρα ιστολόγια όπως το GreekAmericanNewsAgency ότι ο ΝΣΚ της υπηρεσίας​, διετέλεσε και ΝΣΚ μεγάλων «προσωπικοτήτων» και υπουργών του παλαιού (γνωστού) σκοτεινού ΠΑΣΟΚ (του Κόμματος στελέχη του οποίου ήδη βρίσκονται στη φυλακή για παράνομες πράξεις και κάποια άλλα ήδη βρίσκονται υπό κατηγορία), όπως των κ.κ. Παπαντωνίου και Χρυσοχοΐδη.
Σήμερα, λένε, ως ΝΣΚ της ΕΥΠ επιδιώκει να συνεχίσει την σπίλωση ενός ανθρώπου που αθωώθηκε μετά από την κατάρρευση της σκευωρίας που στήθηκε εναντίον του (με συνεργασία και πρόθυμων δημοσιογράφων) επειδή, μεταξύ άλλων, αρνήθηκε να συγκαλύψει την υποκλοπή απορρήτων εγγράφων της ΕΥΠ (προς τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή) και όντας άριστο στέλεχος της ΕΥΠ, κατά κοινή ομολογία όλης της τότε Πολιτικής και Φυσικής ηγεσίας της ΕΥΠ (Π. Παυλόπουλος, Β. Πολύδωρας, Δ. Παπαγγελόπουλος, Ι. Κοραντής κ.ά.) εργάστηκε πέραν όλων των άλλων καθηκόντων του και προς την κατεύθυνση ισχυροποίησης της άμυνας και της ασφάλειας της χώρας μέσω του συστήματος GIS που αφορά την άμεση και έγκαιρη προειδοποίηση συμβάντων επί των συνόρων της χώρας…

Αν και στην αίτηση αναίρεσης που κατέθεσε προς τ​​ην Εισαγγελία του​ ​Αρείου Πάγου​ ο ​Νομικός ​Σύμβουλος του ​Κ​ράτους της ΕΥΠ, όπως είπαμε λένε οι πληροφορίες, η απόφαση θα παρθεί μέχρι αύριο από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, τίποτε δεν μπορεί να αιτιολογήσει την ή τις σκοπιμότητες, που δεν συνάδουν με την ηθική, αυτής της νομικίστικης τακτικής του ΝΣΚ. Ισχυρίζονται δε κάποιοι ότι ο ίδιος αδιαφορεί για την απόδοση της Δικαιοσύνης ή ακόμη χειρότερα εξοφλεί διάφορα «γραμμάτια» - υποχρεώσεις εις βάρος της αλήθειας...
Κι εμείς απλά ερωτάμε... Είναι αλήθεια όλα αυτά;

Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, κάποιες φορές, τα «αντίμετρα» για την αχρήστευση ενός σημαντικού προσώπου που έχει τη δυνατότητα να βλάψει εν εξελίξει ή υπό σχεδιασμό επιχειρήσεις, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ηθική και επαγγελματική σπίλωση του υποκειμένου προσώπου, προκειμένου να μην προσδίδεται καμία εγκυρότητα σε δηλώσεις του. Δυστυχώς, αυτές τις μεθοδεύσεις (που συχνά φέρεται να υλοποιεί η CIA) επέλεξαν ​σήμερα κάποιοι, για να μειώσουν την μαρτυρία του Κ.Α. (θεωρείται ένας από τους πλέον βασικούς μάρτυρες όπως προαναφέραμε) στην υπόθεση «Πυθία».

Κλείνοντας, σημειώνουμε ότι οι Ν​ομικοί ​Σ​ύμβουλοι του ​Κ​ράτους πληρώνονται με μισθούς ​Δικαστών και επιλέγονται από πολιτικά πρόσωπα. Η διαχρονικότητα ​ορισμένων​, φυσικά, είναι ένα σαφές μήνυμα πως –αν μη τι άλλο- είναι καλός στη δουλειά του. Όμως, το ότι η δουλειά του (και οι τακτικές που ο ίδιος χρησιμοποιεί) εναντιώνονται στα συμφέροντα του κράτους, αν δεν είναι νομικά επιλήψιμο, είναι τουλάχιστον, ένα ηθικά ακατανόητο γεγονός, τη στιγμή μάλιστα, που με αυτόν τον τρόπο παρατείνεται η σπίλωση ενός τουλάχιστον ανθρώπου, ο οποίος ταλαιπωρείται (ηθικά και οικονομικά) προς ικανοποίηση των απώτερων σχεδιασμών ​συγκεκριμένων κύκλων...

Παρ’ όλα αυτά, δεν κρίνουμε τον συγκεκριμένο ΝΣΚ για τις μεθοδεύσεις του. Αυτοί που πρέπει να τον κρίνουν για τον τρόπο με τον οποίο εκτελεί τα καθήκοντά του ως ​Ν​ομικού ​Σ​υμβούλου του ​Κράτους, είναι οι ίδιοι που πρέπει να αποφασίσουν (και φυσικά να αποδείξουν), τι είδους κράτος θέλουμε να έχουμε τελικά; Και, ιδιαίτερα, όταν ένας αθώος πολίτης συκοφαντείται και ταλαιπωρείται (σωματικά και ψυχικά) επειδή ο νόμος δίνει το δικαίωμα στον ​ό,ποιον Ν​ομικό ​Σύμβουλο του ​Κράτους να διαπομπεύει έναν αθώο εις βάρος τόσο της ηθικής όσο και της αλήθειας.

Να τολμήσουμε,​ λοιπόν,​ να ρωτήσουμε εάν οι κινήσεις του κ. ​ΝΣΚ ​γίνονται με εντολές της Πολιτικής και Φυσικής ηγεσίας της υπηρεσίας,​ εάν γίνονται μετά από πρόταση του κ. ​ΝΣΚ​ και συμφωνία της σημερινής ​ηγεσίας​ της ΕΥΠ;

Χωρίς να έχουμε να ρωτήσουμε τίποτε περισσότερο​ τον κ. ​ΝΣΚ​, φανταζόμαστε πως η συγκεκριμένη εξέλιξη (εάν τελικά γίνει αποδεκτή η αίτηση αναίρεσης της αθωωτικής απόφασης του Κ.Α.) θα χαροποιήσει ιδιαίτερα ​και συγκεκριμένες ξένες πρεσβείες​…

Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων (επειδή το δημοσίευμα δεν αφορά προσωπικά τον κ. ​ΝΣΚ της υπηρεσίας​) από κάποιους «πονηρούς» που θα βιαστούν να βγάλουν συμπεράσματα, τους ενημερώνουμε πως δεν μας ενδιαφέρει η επιφάνεια στην δικαστική υπόθεση του Κ.Α. (ο οποίος σύμφωνα με δημοσιεύματα και τις καταθέσεις στα Δικαστήρια όλων διαχρονικά των προϊσταμένων του μέχρι το 2009, ​φαίνεται πως έκανε τις επιλογές του προασπιζόμενος των ​Ε​λληνικών συμφερόντων και γενικότερα το καλό της ​Π​ατρίδας), αλλά η ουσία... Κι αυτό, επειδή με αυτού του είδους τις νομικίστικες κινήσεις, ο οποιοσδήποτε πολίτης - δημόσιος υπάλληλος​ μπορεί να στοχοθετηθεί από τον οποιονδήποτε ​ΝΣΚ​, ο οποίος πληρώνεται αδρά από τους πολίτες για να προασπίζει αποκλειστικά τα συμφέροντα του κράτους (και όχι προσώπων ή ομάδων που άμεσα ή έμμεσα ενδεχομένως εργάζονται κατά του κράτους) και οφείλει να εργάζεται υπέρ της αλήθειας και μόνο υπέρ αυτής, χωρίς να αφήνει οποιαδήποτε χώρο για παρερμηνείες των ενεργειών του.
Τώρα, εάν το ​Ε​λληνικό κράτος ή υπηρεσίες του (βλ. ΕΥΠ) πληρώνουν τους ​ΝΣΚ​ για να συγκαλύπτουν ενέργειες που συνέβησαν με σκοπό να διαταράξουν την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια και να ζημιώσουν την χώρα (π.χ. σχέδιο δολοφονίας πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή), τότε θα πρέπει να αρχίσουμε να συζητάμε για ένα κράτος του οποίου οι υπηρεσίες λειτουργούν κατά των πολιτών… Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή δεν επιθυμούμε να καταλήξουμε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα…

Τέλος, ελπίζουμε ότι αυτή η σκοτεινή υπόθεση και η πλεκτάνη που στήθηκε εναντίον ενός αξιόλογου στελέχους του Ελληνικού κράτους, όπως του Κ.Α., δεν θα καταλήξει τελικά στις αίθουσες των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, που θα είναι η απόλυτη ξεφτίλα για το Ελληνικό κράτος αλλά και που ίσως είναι η επιδίωξη και η επιθυμία συγκεκριμένων ξένων συμφερόντων...​

ΥΓ: Ο ίδιος ΝΣΚ ήταν ήταν Νομικός Σύμβουλος του κ. Γιάννου Παπαντωνίου το διάστημα που αυτός ήταν ΥΕΘΑ και όπως λέει ο κ. Καντάς οι μίζες έπεφταν βροχή;
Αν ήταν, έδειξε τότε τον ίδιο ζήλο που δείχνει σήμερα στο κυνήγι ενός αθώου ανθρώπου στο να ελέγξει εκείνες τις συμβάσεις που ζημίωσαν με τεράστια ποσά το Ελληνικό κράτος; Ή τότε όλα αυτά διέλαθαν της προσοχής του; (Πηγή Σκάι)

Διαβάστε επίσης:  
ΟΜΗΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ… Ποιοι και γιατί κυνηγάνε ανηλεώς τον Κώστα Αγγελάκη!!!
Μ. Χρυσοχοϊδης Χ Γ.Παπαντωνίου = Παναγιώτης Παππάς


Συμπληρωματικά στοιχεία
  
Επειδή στο Δικαστήριο ο Νομικός Σύμβουλος της Υπηρεσίας, που παρέστη ως πολιτικός ενάγων, ανέφερε ότι αμφισβητεί την γνησιότητα των τηλεγραφημάτων των αμερικανών πρέσβεων της Αθήνας που αποκάλυψαν τα περίφημα "WikiLeaks", όταν αναφέρθηκε σ΄ αυτά στην κατάθεσή της η αείμνηστη υπάλληλος της ΕΥΠ Ευγενία (Τζένη) Λεβογιάννη και ισχυρίστηκε ότι αυτά τα "έφτιαξαν" ο κατηγορούμενος Κ. Α. και η μάρτυρας, σας παραθέτουμε μετά από μια μικρή έρευνα τα παρακάτω Links που αποδεικνύουν ότι αυτό παγκοσμίως το ισχυρίζεται μόνο ο ΝΣΚ της ΕΥΠ.
Ούτε ο ίδιος ο Ομπάμα τα αμφισβήτησε τα συγκεκριμένα τηλεγραφήματα, αλλά ούτε ο κατηγορούμενος Μπρ. Μάννινγκ ο οποίος πλέον εκτίει και ποινή κάθειρξης για τη διαρροή τους ενώ ο διαχειριστής του Ιστότοπου κρύβεται εδώ και κάποια χρόνια στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο...
Το περίεργο, όπως θα διαπιστώσετε είναι ότι τη γνησιότητα των τηλεγραφημάτων δεν την αμφισβητεί ούτε ο ίδιος ο Χρυσοχοίδης...
Αλλά είπαμε ο ΝΣΚ της ΕΥΠ είναι παγκόσμιο φαινόμενο...

ΠΕΡΙ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ

WikiLeaks
http://wikileaks.org/cable/2010/01/10ATHENS57.html


Άρθρα που ακολούθησαν:
http://www.inews.gr/98/michalis-chrysochodis-sto-Wikileaks-EYP-is-nothing.htm
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=377454
http://kostasxan.blogspot.gr/2011/01/blog-post_1174.html
http://kostasxan.blogspot.gr/2011/01/blog-post_12.html
http://kostasxan.blogspot.gr/2012/03/wikileaks_22.html
http://kostasxan.blogspot.gr/2011/02/blog-post_2414.html
http://kostasxan.blogspot.gr/2012/04/blog-post_2122.html
http://www.madata.gr/epikairotita/politics/87505.html (απάντηση Χρυσοχοϊδη για wikileaks)
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=90407150 (απάντηση Χρυσοχοϊδη για wikileaks)

ΠΕΡΙ ΜΠΙΚΑ

WikiLeaks:
http://www.cablegatesearch.net/cable.php?id=10ATHENS141&version=1314919461

Άρθρα που ακολούθησαν:

http://kostasxan.blogspot.gr/2011/09/blog-post_2128.html
http://www.inews.gr/152/Wikileaks-pasokos-dioikitis-tis-efp-antiparag-ogiki-i-efp-giati-oi-perissoteroi-ypallilo-i-tis-einai-pasokoi.htm

ΠΕΡΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΜΕΝΩΝ ΠΑΣΟΚΩΝ

WikiLeaks:
http://wikileaks.org/cable/2006/02/06ATHENS437.html


Άρθρα που ακολούθησαν:
http://www.zougla.gr/blog/article/613242
http://kostasxan.blogspot.gr/2011/09/wikileaks-2006.html
http://www.inews.gr/152/Wikileaks-2006-mi-synergasimos-o-voulgarakis-elpizoume-se-diarroes-apo-tin-pasokokratoumeni-efp.htm

ΠΕΡΙ ΔΙΚΗΣ B. MANNING

http://www.policymic.com/articles/46067/bradley-manning-trial-can-he-avoid-life-imprisonment
http://edition.cnn.com/2013/08/21/us/bradley-manning-sentencing/
http://www.policymic.com/articles/45649/bradley-manning-trial-as-whistleblower-faces-u-s-s-wrath-wikileaks-party-surges-in-australia
http://www.tanea.gr/news/world/article/5036226/se-35-xronia-katheirkshs-katadikasthke-o-stratiwths-maningk/

ΠΕΡΙ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ
http://breakinggov.com/2011/10/07/obama-issues-wikileaks-order-to-better-safeguard-information/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Μια φορά και έναν καιρό, ο Νικόλαος Γερμανός, ένας σπουδαίος επιστήμονας και πολιτικός (εξελέγη βουλευτής το 1915) με υψηλή μόρφωση και πατριωτικά ιδανικά, οραματίσθηκε την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Έτσι, σε μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917 και να απορροφήσει τα αμέτρητα πλήθη των προσφύγων που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα στη φτωχομάνα πόλη, εγκαινιάσθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1926 η 1η ΔΕΘ.

Η ΔΕΘ είναι ο εκθεσιακός πυλώνας της χώρας που στηρίζει και προβάλλει την Ελληνική παραγωγή και την επιχειρηματικότητα. Η ΔΕΘ ανδρώθηκε μαζί με το μεγάλωμα της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε και αποτελεί το καύχημα της πόλεως και ήταν πάντα μια γιορτή όχι μόνο για τους Θεσσαλονικείς και τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς Ευρωπαίους εκθέτες προϊόντων καθώς και επισκέπτες. Η πόλη κατά τη διάρκεια της εκθέσεως γιόρταζε και τα καταστήματά της παρέμεναν ανοικτά ακόμη και τη νύχτα. Το 1960, όταν η ΔΕΘ γιόρταζε τα 25 χρόνια λειτουργίας της, καθιέρωσε την Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου και με περηφάνια οι «εκθεσιακοί», διοίκηση και εργαζόμενοι, τόνιζαν ότι η πρώτη στη χώρα τηλεόραση (κλειστό κύκλωμα) λειτούργησε εκεί, στο περίπτερο της ΔΕΗ. Το 1962 εγκαινιάστηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού. Όλος ο Ελληνικός λαός ήταν προσηλωμένος στα ραδιόφωνά του και ακολούθως μετά το 1968 στις τηλεοράσεις, για να απολαύσει τις εξαίρετες δημιουργίες και εκτελέσεις τραγουδιών από κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές. Η ΔΕΘ πλέον είχε γίνει ένα τεράστιο Ελληνικό πολιτιστικό γεγονός.

Ωστόσο, μετά την μεταπολίτευση η ΔΕΘ αρχίζει και πολιτικοποιείται, με αποτέλεσμα ειδικά τα τελευταία χρόνια να έχει ραγδαίως φθίνουσα πορεία. Η εικόνα της έχασε αρκετή από τη λαμπρότητα του παρελθόντος και ο εκθεσιακός χώρος μετατράπηκε σε χώρο διαμαρτυρίας όλων των κοινωνικών τάξεων κατά των Μνημονιακών κυβερνήσεων που διέλυσαν την επιχειρηματικότητα στην Πατρίδα μας. Ο άλλοτε λαμπρός και γιορτινός εκθεσιακός χώρος γίνεται ενίοτε, πεδίο μάχης με εκτόξευση χημικών και χρήση βίας από πλευράς της αστυνομίας που σκιάζουν και δηλητηριάζουν την αίγλη της εκθέσεως.

Η εκάστοτε ΔΕΘ έχει γίνει το ορμητήριο – λόγω της όποιας διατηρούμενης ακόμα λάμψης – όλων των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που από το βήμα της τάζουν στο λαό μας “λαγούς με πετραχήλια”, αλλά μετά από λίγο χρονικό διάστημα αποδεικνύεται πως η επιστήμη του ψεύδους και της απατεωνιάς θριαμβεύει για ακόμη μια φορά!

Άλλωστε, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Γιώργο Παπανδρέου, όταν από το βήμα της ΔΕΘ υποσχόταν την αύξηση της επιχειρηματικότητας διά μέσω του προγράμματος “καινοτόμοι επιχειρηματίες”; Ή την εξαγγελία του εισπρακτικού φόρου στα ακίνητα που θα ήταν εφ΄ άπαξ και το οποίο έμελλε να μονιμοποιηθεί από όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις μέσω της εκβιαστικής είσπραξης από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον “αντιμνημονιακό” Αντώνη Σαμαρά ο οποίος απεδείχθη ως ο μεγαλύτερος λαοπλάνος πολιτικός της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, όταν υποσχόταν:
  • Μόνο η αξία της γνωστής δημόσιας περιουσίας μας είναι όση περίπου το συνολικό χρέος μας. Πρέπει να αξιοποιήσουμε τον πλούτο μας. Λέω να τον αξιοποιήσουμε, όχι να τον ξεπουλήσουμε. Γιατί εάν τώρα τον ξεπουλήσουμε κοψοχρονιά, δεν θα καταφέρουμε να βγούμε από την κρίση.
  • Πρέπει να αποκηρύξουμε την παρωχημένη άποψη ότι για να αναπτυχθούμε πρέπει τάχα, να περιορίσουμε ασφυκτικά την Πρωτογενή μας παραγωγή. Δηλαδή, τη Γεωργία, την Κτηνοτροφία, την Αλιεία. Τέρμα αυτά τα παραμύθια!!!
  • Θα προχωρήσουμε σε 5 αληθινές τομές. Φορολογική μεταρρύθμιση (χτύπημα στη φοροδιαφυγή και φοροκλοπή), Διοικητική μεταρρύθμιση, Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, Μεταρρύθμιση στη Δικαιοσύνη (με αποκοπή του ομφάλιου λώρου Δικαστικής και Εκτελεστικής Εξουσίας) και μεγάλη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Ασφάλεια.
  • Θα ελέγξουμε αναδρομικά την περιουσιακή κατάσταση όσων κατέλαβαν δημόσιες θέσεις, υπουργικούς θώκους κλπ. Από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Το έχω υποσχεθεί και θα το κάνω. Για να έλθουν στη επιφάνεια όλες οι περιπτώσεις “περίεργου” πλουτισμού (λέγε με Σταύρο Παπασταύρου). Αυτός ο νόμος της σιωπής, αυτή η “ομερτά” για το πολιτικό χρήμα (λέγε με Siemens), θα σπάσει!
Αυτά ήταν μερικά από τα πολλά που υποσχόταν από το βήμα της ΔΕΘ ο πολιτικός τυχοδιώκτης Αντώνης Σαμαράς. Αλήθεια, τι από όλα έκανε ως Πρωθυπουργός;

Ποιος επίσης, μπορεί να ξεχάσει τον “επαναστάτη” Αλέξη Τσίπρα, όταν από το βήμα της περσινής ΔΕΘ ανακοίνωνε πομπωδώς το επονομαζόμενο μετέπειτα “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”;
  • Δωρεάν ρεύμα σε 300 χιλ. νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας.
  • Πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300 χιλ. άπορες οικογένειες.
  • Στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων.
  • Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης.
  • Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ
  • Επαναφορά κατώτατου μισθού
  • Ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας και τραπεζών ειδικού σκοπού.
  • Επαναχάραξη του χάρτη λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της χώρας.
  • Άμεση επαναφορά της εργασιακής νομοθεσίας, της μετενέργειας, των εργασιακών δικαιωμάτων. Κλπ. κλπ. κλπ…
Ποια από τα παραπάνω πραγματοποίησε;

Τελικά, έφτασε η στιγμή για να αντιδράσει ο λαός μας; Να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους εκείνους τους σύγχρονους “Μαυρογιαλούρους” που τσαλάκωσαν την περηφάνια του και τον οδηγούν σε πλήρη αφανισμό; Πρέπει να πιστέψει στο νέο ευρωπαϊκό προφίλ του Τσίπρα και του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ; Πρέπει να πιστέψει τον “λαϊκό” Ευάγγελο Μεϊμαράκη αρεστό επί δεκαετιών του διαπλεκόμενου κεφαλαίου; Πρέπει, να πιστέψει τη Φώφη Γεννηματά του σοσια-ληστρικού ΠΑΣΟΚ; Πρέπει να πιστέψει “το νέο και το φρέσκο” στην πολιτική ζωή του τόπου που πρεσβεύει το “Ποτάμι” των απολιτίκ και χωρίς ιδεολογία – σύμφωνα με δηλώσεις τους – και του εκλεκτού του Μπόμπολα, Σταύρου Θεοδωράκη; Πρέπει να πιστέψει την τερατογέννηση στην πολιτική ζωή του τόπου, του κόμματος του Βασίλη Λεβέντη;

Μα όλοι αυτοί, μετά τις εκλογές θα συνασπισθούν σε μια κυβέρνηση αρεστή στους Γερμανούς κατακτητές μας!! Όλος ο καυγάς μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ γίνεται για το ποιο από αυτά τα δυο κόμματα θα είναι πρώτο κόμμα, προκειμένου να σφετερισθεί το μπόνους των 50 εδρών και ο αρχηγός του να γίνει Πρωθυπουργός!! Γι΄ αυτό η πολιτική τους θα εξακολουθήσει να είναι δουλική στα Μνημόνια και στη Μέρκελ!

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτή είναι η Ελλάδα και όχι η Μέση Ανατολή

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Τη στιγμή που ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν πως οι λαθρομετανάστες που βρίσκονται στη Μυτιλήνη έχουν ξεπεράσει τις 40.000 κι ενώ το επίσημο κράτος προτιμά να μην αναφέρεται σε αριθμούς, η κατάσταση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου φαίνεται πως ξεφεύγει πέρα από κάθε έλεγχο και θέτει πλέον σε κίνδυνο τις ζωές των γηγενών ελλήνων κατοίκων των νησιών αυτών.



Ανταποκριτής: Ποιοι συγκρούονται με ποιους;
- Πρόσφυγας: Σύριοι με Αφγανούς. Κάθε μέρα κάποιοι Αφγανοί χτυπάνε Σύριους και Ιρακινούς. Κάθε μέρα, κάθε μέρα!
- Μυτιληνιός συνταξιούχος: Φύγετε από δω. Είναι ιδιωτικός χώρος. Δεν μπορείτε να εισβάλλετε σε ιδιωτικούς χώρους. Σεβαστείτε την Ελλάδα! Είναι Ελλάδα εδώ, όχι Μέση Ανατολή! Μακριά από δω!
- Μυτιληνιά μητέρα: Δεν κάνουμε πόλεμο! Εμείς είμαστε τα θύματα εδώ, όχι αυτοί. Πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας όπως πριν. Θέλω να πάω στη δουλειά μου και δεν μπορώ. Τα παιδιά μου θέλουν να πάνε στο μάθημά τους και δεν μπορούν. Πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας και αυτοί μας την άρπαξαν μέσα από τα χέρια! Δεν πολεμάμε κανέναν. Αυτοί κάνουν τον πόλεμο. Πρέπει να τους πάρουν από εδώ….
Αυτή είναι η χθεσινή (6/9/2015)ανταπόκριση του τηλεοπτικού σταθμού RTLS από τη Μυτιλήνη, που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Αυτή είναι η Ελλάδα και όχι η Μέση Ανατολή». Μία ανταπόκριση που δεν έγινε από κανένα τηλεοπτικό σταθμό της Ελλάδας, αφού οι «εσωτερικές προτεραιότητες» και το «αφήγημα» που πρέπει να περάσει προς τον ελληνικό λαό είναι ότι «οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι» δεν αποτελούν βάρος αλλά ούτε και κίνδυνο για την χώρα και τους πολίτες, αφού θέλουν να μετακινηθούν στη βόρεια Ευρώπη.

Είναι όμως οι ίδιοι «ταλαιπωρημένοι άνθρωποι» και «πρόσφυγες» ή «παράτυποι μετανάστες» που δείχνουν μηδενικό βαθμό σεβασμού στην Ελλάδα, τη χώρα που τους υποδέχεται και προσπαθεί να ικανοποιήσει τις βασικές τους ανάγκες, να τους ταυτοποιήσει και να τους στείλει να συνεχίσουν το δύσκολο ταξίδι τους προς «τη χώρα των ονείρων τους».
Είναι οι ίδιοι που καταστρέφουν δημόσια περιουσία, μικρές εκκλησίες, που επιτίθενται κατά αστυνομικών, που λεηλατούν καταστήματα και εφοδιάζονται με μαχαίρια και τσεκούρια. Είναι οι ίδιοι που κραυγάζουν «τζιχάντ» (ιερός θρησκευτικός πόλεμος) στους «άπιστους» -μη μουσουλμάνους- Έλληνες…

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση κατά την οποία ένα πλακάτ που σήκωσαν οι μετανάστες στην χθεσινή διαμαρτυρία και πορεία τους στο κέντρο της Μυτιλήνης και κάνει το γύρω του διαδικτύου και το οποίο είναι γραμμένο στα αγγλικά αναφέρει «we will destroy the island»… Δηλαδή με μετάφραση στα Ελληνικά "Θα καταστρέψουμε το νησί σας".
Κατά εκατοντάδες οι πολίτες εξοργισμένοι από το συγκεκριμένο πλακάτ κοινοποιούν τις εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με μίσος προς τους μετανάστες και πρόσφυγες… Και όλα πλέον δείχνουν πως επίκειται έκρηξη...

Φυσικά, δεν είναι όλοι οι λαθρομετανάστες βίαιοι, αλλά δεν είναι και όλοι Σύριοι πρόσφυγες. Οι περισσότεροι από αυτούς, όμως, απαιτούν από την Ελλάδα (και από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες) όλα όσα δεν είχαν το θάρρος να απαιτήσουν στις πατρίδες τους...
Και αυτή τους η θρασύτατη συμπεριφορά γίνεται με καθοδήγηση ανθρώπων των διαφόρων ΜΚΟ που έχουν κατακλύσει τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Γίνεται, όμως, και με «ιδιαίτερη ενημέρωση» που είχαν από τους τούρκους διακινητές (έχει αποδειχθεί ότι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικές τουρκικές ομάδες διακινούν τον τεράστιο όγκο των μετακινούμενων προς την Ελλάδα πληθυσμών).
Είναι οι ίδιοι που κρύβουν επιμελώς τα πρόσωπά τους όταν βρίσκονται μπροστά σε κάποια φωτογραφική μηχανή ή σε κάποια κάμερα.
Είναι οι ίδιοι που συμπλέκονται άγρια μεταξύ τους για θρησκευτικές ή εθνοτικές διαφορές τους, αδιαφορώντας για την ταλαιπωρία και το άγχος τους για τον τελικό τους προορισμό…

«Δεν κάνουμε πόλεμο» κραυγάζει η μητέρα, ζητώντας τα δικαιώματά της ως ελληνίδα πολίτης. Αλλά, απευθύνεται σε ώτα ιδεοληπτικά κινούμενων ακτιβιστών (που η «ανάγκη» τους κάνει μέχρι και υπουργούς), οι οποίοι αδιαφορούν για τα δικαιώματα των ελλήνων, ακόμη και όταν αυτά παραβιάζονται κατάφορα από τα «δικαιώματα» των λαθρομεταναστών.

«Είναι ιδιωτικός χώρος, φύγετε από εδώ», φωνάζει ο συνταξιούχος, αλλά κανένας δεν υπάρχει για να τον υποστηρίξει στο συνταγματικό δικαίωμα απαγόρευσης οποιασδήποτε παραβίασης της ιδιοκτησίας του. Η ίδια ακριβώς αδιαφορία για την καταπάτηση και παραβίαση της ελληνικής γης, κάθε φορά που μία ομάδα λαθρομεταναστών εισέρχεται στη χώρα…

Έτσι, επί της ουσίας απροστάτευτοι από την Ελληνική Πολιτεία είναι οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι βιώνουν συναισθήματα εισβολής, συναισθήματα φόβου για την κάθε στιγμή της ημέρας, επειδή κάποιοι ιδεοληπτικοί πολιτικοί αποφάσισαν πως πρωτεύουσα θέση στην ιεράρχηση των υποχρεώσεών τους είναι οι λαθρομετανάστες και όχι οι πολίτες της χώρας που οι ίδιοι υποτίθεται ότι υπηρετούν…!

Τελικά, ίσως ο συνταξιούχος θα έπρεπε να πει στον αρμόδιο υπουργό το "είναι ιδιωτικός χώρος, να φύγετε από εδώ", όταν αυτός επισκέφθηκε τη Μυτιλήνη για να ενημερωθεί, ξεχνώντας να ενημερώσει τους κατοίκους πως ο ίδιος μπήκε στην κυβέρνηση αποφασισμένος να προωθήσει τα συμφέροντα των λαθρομεταναστών και όχι τα δικά τους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου