Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Σεπ 2016

Η επίθεση του αμερικανού κερδοσκόπου, σε συνδυασμό με αυτήν του υπουργείου οικονομικών της υπερδύναμης, καθώς επίσης του ΔΝΤ, έχει φέρει την τράπεζα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας – η απειλή των ασφαλιστικών εταιρειών και οι επτά βασικές επιλογές της γερμανικής κυβέρνησης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Έχουμε αναφερθεί πάρα πολλές φορές στα προβλήματα της γερμανικής τράπεζας, η οποία έχει χαρακτηρισθεί ως εγκληματική συμμορία από την ίδια την αστυνομία της χώρας της – ήδη από το 2014 (ανάλυση), προβλέποντας την κατάρρευση της. Ενδεχομένως δε αρκετοί θυμούνται πως ο G. Soros στοιχημάτισε πρόσφατα περί τα 100 εκ. $ στην πτώση της τιμής της – πουλώντας ανοιχτά (short) μετοχές αντίστοιχου ποσού.

Προηγουμένως είχε κατηγορήσει επανειλημμένα και έντονα τη γερμανική κυβέρνηση, ισχυριζόμενος πολύ σωστά πως θα είναι η βασική υπεύθυνος για τη διάλυση της Ευρωζώνης – την οποία φυσικά ο ίδιος δεν θέλει, φοβούμενος την άνοδο της ισχύος της Ρωσίας. Με δεδομένο δε το ότι, η Αχίλλειος πτέρνα της Γερμανίας είναι το τραπεζικό της σύστημα και ειδικά η Deutsche Bank, εύλογα η επίσημη δήλωση του για το στοίχημα εναντίον της συγκέντρωσε τα πυρά πολλών άλλων κερδοσκόπων (πηγή).

Επίσης των ΜΜΕ ενώ, όπως γνωρίζουμε από την επίθεση του εναντίον της στερλίνας στο παρελθόν, αυτή είναι η βασική του στρατηγική, όταν θέλει να κερδίσει ένα παιχνίδι που έχει ήδη ξεκινήσει: η δυσφήμιση του θύματος του, για να επιτεθεί σύσσωμη η κερδοσκοπική αγέλη, «μυρίζοντας αίμα» κατά τη δική της ορολογία.

Εν προκειμένω βέβαια στηρίζεται επί πλέον από το υπουργείο οικονομικών των Η.Π.Α., το οποίο έχει επιβάλλει πρόσφατα ένα θηριώδες πρόστιμο 14 δις $ στην Deutsche Bank – αφενός μεν για να «εκδικηθεί» την ΕΕ στο θέμα της Apple, αφετέρου για να δώσει ένα μάθημα στη Γερμανία, η οποία επιδιώκει την ανεξαρτησία της, καθώς επίσης την ηγεμονία της στην Ευρώπη, ενώ διεξάγει υπόγειες συζητήσεις με τη Ρωσία.

Οφείλουμε πάντως να σημειώσουμε εδώ πως ο κερδοσκόπος, όπως όλοι οι «έξυπνοι» συνάδελφοί του, δεν επιτίθεται ποτέ, εάν δεν διαπιστώσει πως το θύμα του αντιμετωπίζει πραγματικά προβλήματα – κάτι που διαπιστώθηκε στην περίπτωση της Βρετανίας, λόγω της σύνδεσης του νομίσματος της με το ευρωπαϊκό σύστημα, η οποία την υποχρέωνε να το διατηρεί τεχνητά ανατιμημένο.

Φυσικά η γερμανική τράπεζα δεν είναι η μοναδική στην Ευρώπη που αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης – αφού υπάρχουν πολλές άλλες, ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι υπερχρεωμένος, δεν κερδίζει πια λόγω των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ, καθώς επίσης της τεχνητής πτώσης των τιμών των ομολόγων, τα κόκκινα δάνεια αυξάνονται συνεχώς, η εμπιστοσύνη των καταθετών και των επενδυτών απέναντι στις τράπεζες είναι στο ναδίρ κοκ. Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται καθαρά από την άνοδο των CDS – ειδικά όμως όσον αφορά τη Deutsche Bank (πηγή), η μετοχή της οποίας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση (στα 10,27 € τώρα, από 26 € πριν από ένα έτος).

Περαιτέρω, εναντίον της Deutsche Bank έχει τοποθετηθεί επί πλέον ένας άλλος πολεμικός βραχίονας της υπερδύναμης: το ΔΝΤ, το οποίο ανέφερε επίσημα πως η τράπεζα αποτελεί το μεγαλύτερο «συστημικό» ρίσκο στον πλανήτη (άρθρο), εντυπωσιάζοντας τους πάντες με την «ειλικρίνεια» του, η οποία είναι εντελώς ασυνήθιστη. Έδωσε δε στη δημοσιότητα το γράφημα που ακολουθεί, το οποίο περιγράφει τη δικτύωση της με ορισμένες άλλες μεγάλες τράπεζες που θεωρούνται επίσης «συστημικές».

Επεξήγηση γραφήματος: Συστημικές σχέσεις ρίσκου μεταξύ των συστημικών τραπεζών παγκοσμίως (πηγή: ΔΝΤ)

Συνεχίζοντας, η Deutsche Bank έχει πράγματι πολύ χαμηλά κεφάλαια, από πολλά χρόνια τώρα – όταν, σύμφωνα με το σύνολο του ισολογισμού της, είναι μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες παγκοσμίως. Επί πλέον, τα εκτός ισολογισμού εγχειρήματα της (σκιώδη) είναι γιγαντιαία – τα δεύτερα μεγαλύτερα στον πλανήτη, μετά την JP Morgan, όταν τα κεφάλαια της είναι κατά πάρα πολύ χαμηλότερα από αυτά των αμερικανικών τραπεζών. Ταυτόχρονα κατέχει σχεδόν το 10% των παγκοσμίων παραγώγων, τα οποία υπολογίζονται επίσημα στα 600 τρις $ – ενώ υπάρχουν χιλιάδες δικαστικές υποθέσεις εναντίον της, με τη φήμη της να έχει υποστεί τεράστιες απώλειες.

Όλα αυτά ανησυχούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να φανεί όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμη – παρά το ότι γνωρίζει πως εάν τυχόν συμβεί κάτι στη μεγαλύτερη τράπεζα της, δεν θα έχει τρομακτικά επακόλουθα μόνο για την ίδια αλλά, επίσης, για τις υπόλοιπες τράπεζες της χώρας. Εκτός αυτού για τις ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες είναι επικίνδυνα δικτυωμένες με τη Deutsche Bank – κάτι που φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, το οποίο δημοσιεύθηκε επίσης από το ΔΝΤ.

Επεξήγηση γραφήματος: Εγχώριες διασυνδέσεις της Deutsche Bank με εισηγμένες τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες – επίσης μεταξύ τους (πηγή: ΔΝΤ)

Ειδικότερα, σύμφωνα με την έκθεση του Ταμείου, στο εσωτερικό της Γερμανίας οι μεγάλες εγχώριες τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρείες είναι πολύ στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους – ενώ οι ισχυρότερες διασυνδέσεις είναι αυτές των Allianz, MR, HR, DB, Commerzbank και Aareal Bank.

Ειδικά η Allianz θεωρείται ως η ασφαλιστική εταιρεία με το μεγαλύτερο συστημικό ρίσκο στο εσωτερικό – ενώ η Commerzbank διασώθηκε μεν από το κράτος, αλλά δεν είναι σε καθόλου καλή κατάσταση. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση της χώρας οφείλει να δράσει αμέσως, εάν θέλει να αποφύγει τα χειρότερα, παρά το ότι πλησιάζουν εκλογές – με τις επιλογές της να είναι οι εξής:

(1) Διάσωση της Deutsche Bank κατά το ευρωπαϊκό δίκαιο (Bailin)

Εν προκειμένω προηγούνται οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες ποσών άνω των 100.000 € – γεγονός που σημαίνει ότι, η τράπεζα αντιμετωπίζει ήδη τη μαζική φυγή επενδυτών και καταθέσεων, ειδικά εκ μέρους των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που συνήθως έχουν μεγάλες καταθέσεις λόγω των εργασιών τους.

Βέβαια αυτός ο τρόπος διάσωσης, λόγω του γιγαντιαίου ύψους των παραγώγων στα οποία είναι εκτεθειμένη η Deutsche Bank, θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα – όπως θα ήταν, για παράδειγμα, μία κατάρρευση των τιμών των ομολόγων. Η αιτία είναι το ότι μαζί με τα μετρητά, τα ομόλογα αποτελούν τη σημαντικότερη μορφή εγγυήσεων (collaterals), όσον αφορά τις αντισταθμιστικές πληρωμές στην αγορά παραγώγων.

Εκτός αυτού, η Γερμανία θα αντιμετώπιζε μαζικές εκροές κεφαλαίων, όπως άλλωστε διαπιστώθηκε στην Ιταλία – ενώ αποτελεί το βασικό λόγο, για τον οποίο ο ιταλός πρωθυπουργός αναζητεί μία άλλη, «δημιουργική» λύση. Εν τούτοις, ο γερμανός υπουργός οικονομικών ήταν αυτός που επέβαλλε το συγκεκριμένο τρόπο διάσωσης, απαγορεύοντας αυστηρά οποιονδήποτε άλλο – γεγονός που σημαίνει ότι, εάν δεν το εφαρμόσει στη χώρα του, θα πρέπει το λιγότερο να παραιτηθεί.

(2) Διάσωση της Deutsche Bank από τους φορολογουμένους (Bailout)

Ο τρόπος αυτός απαγορεύεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Υπάρχει όμως ένα μικρό «παράθυρο», το οποίο υπέδειξε ο Ιταλός πρωθυπουργός: μία «χρηματοδότηση-γέφυρα», έτσι ώστε να κερδηθεί χρόνος για να διενεργηθεί μία αύξηση κεφαλαίου. Πρόκειται βέβαια για μία καλυμμένη χρηματοδότηση εκ μέρους των φορολογουμένων, την οποία όμως δεν αντιλαμβάνονται συνήθως – με εναλλακτική την παροχή κρατικών εγγυήσεων, όπως συνέβη πρόσφατα με τους γερμανικούς σιδηροδρόμους.

(3) Εξαγορά της Deutsche Bank από κάποιον ανταγωνιστή της

Η πτώση της τιμής της μετοχής της Deutsche Bank θα μπορούσε να προσελκύσει κάποια αμερικανική ή ακόμη και γαλλική τράπεζα – αφού κοστίζει πλέον μόλις 14,5 δις €. Κάτι ανάλογο άλλωστε συνέβη με τη γερμανική HVB, η οποία εξαγοράσθηκε από την ιταλική Unicredit αν και πολύ δύσκολα θα το αποδεχθεί η Γερμανία, τόσο από πλευράς γοήτρου, όσο και από τα αποτελέσματα για την ίδια. Θα μπορούσαν δηλαδή να είναι ακόμη πιο επώδυνα, εάν η αγοράζουσα τράπεζα αντιμετώπιζε στη συνέχεια προβλήματα, όπως διαπιστώθηκε με τη Unicredit.

(4)  Κρατικοποίηση της Deutsche Bank

Ουσιαστικά θα επρόκειτο για τη διάσωση της με χρήματα των φορολογούμενων, όπως στην περίπτωση της Commerzbank – ενώ θα μπορούσαν να συγχωνευθούν οι δύο αυτές τράπεζες. Το ρίσκο είναι όμως πολύ μεγάλο ακόμη και για τη Γερμανία, λόγω του μεγέθους του ισολογισμού της Deutsche Bankμε ορισμένους να θεωρούν πως θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στον προϋπολογισμό της, εκσφενδονίζοντας τα ελλείμματα στα ύψη, με αποτέλεσμα να μην έχει τη δυνατότητα να τηρήσει τους όρους του συμφώνου σταθερότητας. Επομένως, είτε θα έπρεπε να της επιβληθούν κυρώσεις, είτε να εγκαταλείψει για μερικά χρόνια το ευρώ – όπως είχε προτείνει ο κ. Σόιμπλε στην Ελλάδα.

(5) Διαμελισμός και δημιουργία μίας «κακής τράπεζας» (Bad Bank)

Πρόκειται μάλλον για το σενάριο που θα επιθυμούσε η γερμανική κυβέρνηση, όπως πολλές άλλες – επειδή με αυτόν τον τρόπο επιβαρύνονται και οι επόμενες γενιές με τις ζημίες, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Εν τούτοις, από την πλευρά της πραγματικής οικονομίας δεν είναι μία καλή λύση, επειδή η κυβέρνηση δεν επικεντρώνεται στη διάσωση της τράπεζας, αλλά στην «εξαφάνιση» των υφισταμένων ζημιών – εις βάρος όλων αυτών που χρειάζονται δάνεια για να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους.

(6)  Η χρεοκοπία της Deutsche Bank

Εδώ θα αναφερόμαστε σε ένα τεράστιο πλήγμα στο γόητρο της Γερμανίας, η οποία θέλει να είναι ο δάσκαλος όλων των υπολοίπων κρατών – οπότε δεν θα είχε τη δυνατότητα να συνεχίζει αυτόν το ρόλο. Εκτός αυτού, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες μίας τέτοιας χρεοκοπίας τόσο για τη Γερμανία ή την Ευρωζώνη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη – αφού θα ήταν πολλαπλάσιες της Lehman Brothers, ενώ ο βαθμός της δικτύωσης της με τις άλλες τράπεζες, καθώς επίσης με τις ασφαλιστικές εταιρείες, είναι απείρως μεγαλύτερος.

Ενδεχομένως όμως να μην αποφευχθεί, εάν η γερμανική κυβέρνηση καθυστερήσει να λάβει αποφάσεις – κάτι που συνηθίζει η καγκελάριος, όταν δεν είναι σε θέση να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει.

(7) Η μετατροπή της Deutsche Bank σε «τράπεζα ζόμπι» 

Αποτελεί την κρυφή επιθυμία της κυβέρνησης, γνωρίζοντας πως οι μεγάλοι μέτοχοι της τράπεζας θα προβούν τελικά στην αύξηση κεφαλαίου που εν πρώτοις απαιτείται – έστω χωρίς καμία προθυμία, αλλά λόγω του φόβου να χάσουν όλα τα χρήματα που έχουν ήδη επενδύσει.

Στη συνέχεια θα προσπαθούσαν φυσικά να περιορίσουν τις ζημίες τους, εισπράττοντας μερίσματα ή με οποιονδήποτε άλλο μη συμβατικό αλλά νόμιμο τρόπο – ενώ παράλληλα θα αποσύρονταν σταδιακά και κρυφά, φορτώνοντας τις μετοχές τους σε κερδοσκοπικά κεφάλαια κοκ. Η μέθοδος αυτή έχει χρησιμοποιηθεί πολύ συχνά στην Ευρώπη, με την ανοχή της ΕΚΤ – είναι δεν εντυπωσιακό το πόσο μπορεί να καθυστερήσει το πραγματικό τέλος μίας τράπεζας, όπως έχει τεκμηριωθεί από τις πρόσφατες εμπειρίες μας.

Επίλογος

Το πιθανότερο σενάριο είναι είτε το τελευταίο, είτε ένας συνδυασμός των παραπάνω εναλλακτικών επιλογών, με τη βοήθεια της ΕΚΤ – η οποία γνωρίζει πολύ καλά ότι, τυχόν χρεοκοπία της Deutsche Bank θα οδηγούσε στην κατάρρευση της Ευρωζώνης, μέσω του τραπεζικού της συστήματος. Αυτό που αναμένεται δε είναι η προστασία των CDS από την ΕΚΤ, όπως η αντίστοιχη των ευρωπαϊκών ομολόγων το 2012 – κάτι που απλά θα καθυστερήσει το μοιραίο, όπως ακριβώς συνέβη με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που όχι μόνο δεν επιλύθηκε αλλά, αντίθετα, επιδεινώθηκε.

Σε κάθε περίπτωση, το μέλλον της Ευρωζώνης είναι περισσότερο αβέβαιο από ποτέ, ενώ πολύ δύσκολα θα αποφευχθεί η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού της τομέα, εάν συνεχισθεί η ίδια πολιτική από την ΕΚΤ – η οποία φυσικά δεν είναι η ίδια υπεύθυνη αλλά η Γερμανία, αφού όταν η νομισματική πολιτική δεν συνοδεύεται από μία ανάλογη δημοσιονομική, το κραχ είναι σχεδόν βέβαιο.  Ολοκληρώνοντας, η Allianz πιστεύει πως η Deutsche Bank θα διασωθεί τελικά από το κράτος (πηγή), άρα από τους φορολογουμένους  – κάτι που δεν είναι καθόλου απίθανο.                    

Βιβλιογραφία: IMF, DWN, Bloomberg
Πηγή Analyst

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δημώδες: Αν δεις ευρώ στο διάστημα, Σημίτης το 'χει σύρει, κι όποιος ζητήσει άσυλο κρίμα στον κακομοίρη

Απολύσεις κάνει στη ΜΙΤ, τη μυστική υπηρεσία της Τουρκίας, ο Ερντογάν. Ο Ταγίπ έχει κόψει σε 141 πράκτορες φύλλο πορείας για την ανεργία, λόγω υποψιών που υπάρχουν για διασυνδέσεις τους με την οργάνωση του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Οι 87 από τις 141 απολύσεις έγιναν χθες και για αρκετούς εκ των ξηλωθέντων προβλέπεται και δωρεάν ταξίδι με το Εξπρές του Μεσονυκτίου, μια και στα δικαστήρια της γείτονος η υποψία του νεοσουλτάνου είναι ισόκυρη με απόδειξη. Συνελόντι ειπείν, αν σε σακουλεύεται για γκιουλενιστή ο πρόεδρας, πας μια μπουζού μέχρι να ρίξει μαύρο χιόνι στη Σαχάρα.

Μια φιλική συμβουλή στους διωκόμενους ΜΙΤατζήδες: να μην έλθουν στην Ελλάδα! Πρώτον, οι θέσεις τους είναι καπαρωμένες από ντόπιους. Η ελληνόφωνη «ελίτ» βρίθει πρακτόρων στην υπηρεσία της Τουρκίας. Αλλοι το κάνουν για τα φράγκα, άλλοι από ανθελληνισμό (που είναι της μόδας) κι άλλοι από ατόφια βλακεία (στην άρχουσα τάξη υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα). Επιπλέον, αν κάνουν το λάθος και έρθουν εδώ για να ζητήσουν άσυλο, θα αμπαλαριστούν με ιλουστρέ χαρτί περιτυλίγματος, θα κολληθούν πάνω στο δέμα μια ημισέληνος, μια κόκκινη καρδούλα και μπόλικα γραμματόσημα, και θα σταλούν εξπρές και συστημένοι στο προεδρικό παλάτι των χιλίων δωματίων στην Αγκυρα.

Το κατάστημα εδώ, δηλαδή το κράτος, έχει τεράστια πείρα από τον χειρισμό τέτοιων περιπτώσεων.

Σε άλλα διεθνή νέα, όμως, τα οποία δεν καλύπτονται από ημισελήνους και σκιές από μουστάκια και μούσια αλαλαζόντων πιστών, υπάρχουν ίχνη αισιοδοξίας. Επιτέλους, ανακαλύφθηκαν ενδείξεις ζωής στην Ευρώπη! Οχι, ασφαλώς, στη γηραιά ήπειρο των Γερμανών, αλλά στον δορυφόρο του Δία. Η NASA ανακοίνωσε ότι «βρήκε στον δορυφόρο του Δία δύο από τα τρία κύρια συστατικά που μπορούν να κάνουν βιώσιμο έναν πλανήτη».

Πρόβλεψη: ο πλανήτης θα είναι βιώσιμος μέχρι την ημέρα που κάποιοι θα αποφασίσουν να τον εντάξουν στη δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στη συνέχεια στο κοινό νόμισμα, το ευρώ. Μόλις δεις εκεί πέρα ΑΤΜ και τον Σημίτη να κουνάει χαρτονόμισμα, κλάφτα!

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ας ξεκινήσουμε με μία κοινά αποδεκτή παραδοχή. Κατά κανόνα τα Κράτη είναι τόσο πλούσια όσο και οι κάτοικοι τους, υπό την προϋπόθεση βεβαίως, ότι τα κράτη εισπράττουν τους φόρους που πρέπει να πληρώνουν οι κάτοικοι τους (εξαιρούνται οι χώρες πετρελαιοπαραγωγοί τύπου Μέσης Ανατολής).

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Αν ψάξουμε, θα βρούμε αρκετά παραδείγματα ανά τον κόσμο, για το πως η φορολογία των πολιτών μπορεί να λειτουργεί σωστά και ο φορολογικός μηχανισμός ενός κράτους να είναι αποδοτικός, χωρίς κατ’ ανάγκη να είναι και καταπιεστικός.

Δεν θα κοιτάξω να κάνω… επιστημονική διατριβή στο θέμα, αλλά μία απλή σύγκριση του δικού μας -μη αποδοτικού- φορολογικού συστήματος με ενός από τα πιο αποδοτικά της Ευρώπης, το Ελβετικό, το οποίο τυγχάνει να γνωρίζω καλά.
Θα κοιτάξουμε περισσότερο το φορολογικό σύστημα και τη φιλοσοφία του, που είναι αυτή η οποία το κάνει τόσο επιτυχημένο και όχι τόσο το ύψος της φορολογίας, μιας και η Ελβετία ως συνομοσπονδία, έχει διαφορετική φορολογική κλίμακα από καντόνι σε καντόνι. Πάμε λοιπόν…

Πρώτον, η Ελβετία εφαρμόζει ένα απλό και κατανοητό φορολογικό σύστημα που ο ιδιώτης μπορεί να διαχειριστεί χωρίς την βοήθεια λογιστή.

Δεύτερον, έχει δύο κλίμακες εισοδήματος ιδιωτών, μία μέχρι 200.000 ελβετικά φράγκα ετησίως και μία άνω των 200.000 ελβετικών φράγκων.

Τρίτον, ΟΛΑ τα έξοδα διαβίωσης (περιλαμβανομένων διακοπών) με απόδειξη, εκπίπτουν χωρίς εξαίρεση. Εάν τα έξοδα ισοσκελίζουν τα έσοδα δεν επιβάλλεται άμεσος φόρος (έχουν είδη πληρωθεί oι έμμεσοι φόροι κατανάλωσης). Επιβάλλεται ο προβλεπόμενος φόρος στο εναπομείναν ποσό μετά την αφαίρεση εξόδων διαβίωσης. Ακόμα μας μιλάνε εδώ για «κίνητρα» να παίρνουμε αποδείξεις;

Τέταρτον, το φορολογικό σύστημα επιδέχεται μικρές τροποποιήσεις και αναπροσαρμογές κατά πολύ αραιά διαστήματα (πολλές φορές υπερβαίνει την δεκαετία).

Πέμπτον, διατηρεί ένα χαμηλό ΦΠΑ (2,5% στα βασικά είδη και 8% στα υπόλοιπα). Η ίδια φιλοσοφία διέπει και την φορολογία επιχειρήσεων, με μία μόνο φορολογική κλίμακα με μέσο όρο το 20%.

Έκτον, ο Ελβετός υπήκοος υποχρεούται να δηλώνει όλα τα αποκτηθέντα εισοδήματα ανεξάρτητα το που αποκτήθηκαν αλλά δεν θα πληρώσει φόρο για εισοδήματα αποκτηθέντα εκτός Ελβετίας που έχουν ήδη φορολογηθεί, εφόσον υπάρχει διμερής συμφωνία αποφυγής διπλής φορολόγησης.

Έβδομον, οι φορολογικές διαφορές υπάγονται κυρίως στο Αστικό Δίκαιο εκτός και αν περιέχουν το στοιχείο της απάτης. Επανεξέταση φορολογικών υποθέσεων δεν γίνεται παρά μόνο αν υφίσταται θέμα κακουργηματικής πράξης.

Με απλά λόγια αγαπητοί μου, το σύστημα αυτό δίνει το απόλυτο κίνητρο να εμφανίζονται όλες οι συναλλαγές χωρίς εξαίρεση, αφού εκπίπτουν από τη δήλωση, η διασταύρωση γίνεται ηλεκτρονικά από το φορολογικό σύστημα σε ελάχιστο χρόνο και η εκκαθάριση γίνεται αυτόματα. Η δική σου έκπτωση είναι η χρέωση στα εισοδήματα ενός άλλου, ενώ δίνεται το απόλυτο κίνητρο να ξοδεύεται χρήμα για να λειτουργεί η αγορά…

Πείτε μου τώρα αγαπητοί αναγνώστες που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε το παρόν σχόλιο: Γιατί να εμπλακεί κάποιος σε φοροδιαφυγή υπό αυτούς τους όρους – δαπανώντας πολύτιμη φαιά ουσία να σκέφτεται τα ελληνικά μας «κόλπα» – ειδικά όταν συναλλάσσεται με ένα κράτος που κάνει εξαιρετική και ανταποδοτική χρήση των φόρων που εισπράττει;

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι που θα διαβάσουν αυτό το κομμάτι και θα προβούν σε αναπόφευκτους συνειρμούς με την Ελλάδα θα κινδυνεύσουν με κατάθλιψη. Δυστυχώς, το φορολογικό σύστημα δεν είναι το μόνο σχιζοφρενικό σε αυτή την κατά τα άλλα πολύ όμορφη χώρα.

Ποιος θα πάει από δαύτους στους δανειστές να τους πει πως αυτή τη λύση θα ακολουθήσουμε, λύση απολύτως συμβατή με τη ρητορική περί κυκλοφορίας «μαύρου» χρήματος στη χώρα; Φέρτε τα όλοι μέσα, ξοδέψτε τα στην αγορά με απόδειξη και μην πληρώσετε μία σε φόρους. Άσε που αν μάθει το «σύστημα» να εισπράττει σε κάθε -ηλεκτρονική- συναλλαγή αυτομάτως τον ΦΠΑ θα τρίβει τα μάτια του με τα μηνιαία έσοδα…

Δυστυχώς ό,τι έχει σχέση με το Ελληνικό Δημόσιο είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Το σύστημα είναι τόσο στρεβλό, που πραγματικά δεν βλέπω με ποιο τρόπο θα μπορούσε να διορθωθεί. Άσε που μπαίνεις στον πειρασμό να σκεφτείς, ότι εάν τολμούσε κάποια κυβέρνηση να επιδιώξει να κάνει το αυτονόητο, αίφνης, μαζί με τους εταίρους και δανειστές της, θα ανακάλυπτε κάτι… μαγικό.

Αναρωτιέστε τι θα ήταν αυτό; Ιδού λοιπόν… ίσως και δραματική μείωση των παγίων δημοσίων δαπανών, αφού είναι κοινό «μυστικό» ότι εφευρίσκαμε διαδικασίες για να δικαιολογήσουμε τις αθρόες προσλήψεις σε ένα Δημόσιο που με δική μας ευθύνη το στήσαμε μόνο για να μας ταλαιπωρεί, ενώ θα αυξανόταν η προσφορά εργασίας αφού η αγορά θα έπαιρνε μπροστά.

Προσωπικά η μόνη μου παρηγοριά είναι οι ομορφιές αυτής της χώρας και η ανάγκη μου να σταματήσω την περιπλάνηση στον κόσμο, να τελειώσω το ταξίδι της ζωής μου από εκεί που ξεκίνησε. Λέω πότε-πότε και… δυο κουβέντες, μπας και ιδρώσει κανενός το αυτί και κάνει τα στοιχειώδη, ώστε να αφήσουμε στη νέα γενιά μια άλλη χώρα για την ποία δεν θα έχει λόγο να μας βρίζει.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια σύγκρουση ΗΠΑ - Ρωσίας, ακόμη και χαμηλής ισχύος, θα επιφέρει στην Ελλάδα συντριπτικό πλήγμα, λόγω των επιπτώσεων στην παγκόσμια οικονομία

Μια του ύψους, μια του βάθους είναι οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, χωρίς να είναι κανείς σίγουρος για τον βαθμό επικινδυνότητας, αγνοώντας το παρασκήνιο. Και εννοώ, ότι είναι άγνωστο ακόμη αν οι βαριές εκφράσεις που χρησιμοποιούν αξιωματούχοι των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας, προετοιμάζουν το έδαφος για κάποιου είδους σύγκρουση -σε τρίτο έδαφος-, ή αποτελούν επικοινωνιακό μέσο για να αυξήσουν τα ποσοστά της Χίλαρυ Κλίντον. Αν εμπεδωθεί στα μυαλά των Αμερικανών ψηφοφόρων ότι η Ρωσία του Πούτιν αποτελεί ύψιστο κίνδυνο, ακόμη και για την ασφάλεια των ΗΠΑ, τότε ο Τραμπ θα βρεθεί σε υποδεέστερη θέση, λόγω της ευμενούς στάσης που κρατεί απέναντι στον "εχθρό".

Τα δεδομένα πάντως, προερχόμενα από τις επίσημες τοποθετήσεις δείχνουν όξυνση, και μάλιστα οσημέραι αυξανόμενη. Προχθές, η Ουάσιγκτον ζήτησε έμμεσα την αποπομπή της Ρωσίας από το Συμβούλιο Ασφαλείας λόγω της έκρυθμης κατάστασης στην Συρία. Η πρέσβης των ΗΠΑ στο Σ.Α., κατήγγειλε την Ρωσία ότι «καταχράται το προνόμιο» να είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου, καθώς έχει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο.

Και μπορεί η Αμερικανίδα αξιωματούχος, να ζήτησε εμμέσως πλην σαφώς να φύγει η Ρωσία από το Σ.Α., αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνον αν διαλυθεί ο ΟΗΕ, αφού οι πέντε χώρες στο Σ.Α. μετέχουν καταστατικά σ’ αυτόν. Πάντως, μας "πονηρεύει" αυτό το αίτημα, και λόγω του ότι την ίδια ημέρα, ο πρόεδρος της Ζιμπάμπουε, Ρόμπερτ Μουγκάμπε, δήλωσε ότι η αφρικανική ήπειρος θα αποσυρθεί από τον ΟΗΕ εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν υιοθετήσει το αίτημά των αφρικανικών χωρών να επεκταθεί η εκπροσώπηση και τα δικαιώματα των χωρών της μαύρης ηπείρου.

«Δεν είναι όλα τα μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ που υιοθετούν σκληρή στάση. Αυτό το κάνουν η Βρετανία, η Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες. Αν συνεχίσουν να διατηρούν αυτή τη στάση να μην κλαίνε στη συνέχεια όταν θα συμφωνήσουμε να σχηματίσουμε μια δική μας οργάνωση με την Κίνα, την Ινδία και άλλες χώρες της Ασίας», δήλωσε.

Ίσως, όλα τα ανωτέρω να είναι άσφαιρα πυρά προς δημιουργία εντυπώσεων. Φαίνονται όμως ενορχηστρωμένα. Ο πρεσβευτής της Γαλλίας, Φρανσουά Ντελάτρ, κατηγόρησε τη Δαμασκό και τη Μόσχα ότι επιμένουν σε μια στρατιωτική διευθέτηση του εμφυλίου και ο πρεσβευτής της Βρετανίας Μάθιου Ράικροφτ κατήγγειλε τις «κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου» στο Χαλέπι (από Ρώσους και Σύρους) και ανέφερε το ενδεχόμενο να προσφύγει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Αν σ’ αυτά προστεθεί και η ενεργοποίηση της αντιπυραυλικής ασπίδας του ΝΑΤΟ, στην Ρουμανία, κίνηση για την οποία η Μόσχα προειδοποιεί πως θα προκληθεί παγκόσμιος πόλεμος, καθώς στόχος είναι η Ρωσία και όχι επιθέσεις από το Ιράν, τότε προφανώς και δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι αποκαταστάθηκαν εν μέρει οι αμερικανορωσικές σχέσεις, όπως είχε διαφανεί με την συμφωνία τους στο Συριακό - που κατέπεσε εντός ολίγου.

Ο πρόεδρος της αμυντικής επιτροπής της ρωσικής Δούμας, Ναύαρχος Βλαντμίρ Κομογιέντοφ, ισχυρίζεται πως η ασπίδα αποτελεί ύψιστη απειλή για την Ρωσία. «Πλησιάζουν στην γραμμή του πυρός. Στρέφονται όχι 100 αλλά 1.000% εναντίον μας!», δήλωσε. Και στην άλλη πλευρά, ο Αμερικανός οικονομολόγος και πρώην υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Πολ Κρέγκ Ρόμπερτς αναφέρει πως οι επικίνδυνες και παράλογες πολιτικές των ΗΠΑ οδηγούν σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Λέμε στους Ρώσους πως βάζουμε πυραύλους στα σύνορά τους. Δεν μπορούν να το δεχτούν αυτό. Πάμε εμπρός ολοταχώς για πόλεμο» σημειώνει μεταξύ άλλων.

Και βεβαίως, ιδιαιτέρως σημαντικό ήταν το επεισόδιο με τον φόνο των 62 Σύρων στρατιωτών από βομβαρδισμό αμερικανικών αεροπλάνων της αντιπολίτευσης της Συρίας. Η Μόσχα είναι ιδιαίτερα ανήσυχη με αυτό που συνέβη και κάλεσε τους Αμερικανούς "εταίρους" (έτσι αποκάλεσε τους Αμερικανούς) να διεξάγουν την πλέον ενδελεχή έρευνα και να λάβουν μέτρα για να αποτραπούν τέτοιου είδους περιστατικά στο μέλλον. Ο Σύρος Πρόεδρος όμως υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο περί λάθους -για το οποίο οι Αμερικανοί ζήτησαν συγγνώμη- αλλά για σκόπιμη ενέργεια, επειδή ο συριακός στρατός ήταν έτοιμος να καταλάβει το Χαλέπι.

Η δε διαμάχη για την Ουκρανία, με τελευταία πράξη την μη αναγνώριση της συμμετοχής της Κριμαίας στις ρωσικές εκλογές που διεξήχθησαν την προηγούμενη εβδομάδα, παραμένει οξυμένη, και με την δήλωση των ΗΠΑ, ότι «Οι κυρώσεις που έχουν ληφθεί κατά της Ρωσίας θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρις ότου η Ρωσία παραδώσει τον έλεγχο της Κριμαίας στην Ουκρανία», που δεν πρόκειται να συμβεί, τουλάχιστον ειρηνικά.

Και να μη ξεχνάμε ποτέ, ότι μια σύγκρουση ΗΠΑ - Ρωσίας, ακόμη και χαμηλής ισχύος, θα επιφέρει στην Ελλάδα συντριπτικό πλήγμα, λόγω των επιπτώσεων που θα έχει στην παγκόσμια οικονομία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ειδησεογραφία και ο σχολιασμός των εξελίξεων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κατακλύζονται (από το 1990-91 με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) από σενάρια τουρκικής διείσδυσης στα Βαλκάνια και (από το 2010 με το Μνημόνιο) από θεωρίες συνωμοσίας περί σχεδίων της Γερμανίας για αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής.

Η πραγματικότητα είναι ότι υφίσταται πράγματι διείσδυση της Αγκυρας στην Αλβανία, στο Κόσοβο, στην ΠΓΔΜ (με το υποτελές κόμμα της τουρκικής μειονότητας), στη Βουλγαρία και κυρίως στη Βοσνία, αλλά ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό απ' ό,τι εμείς φοβόμαστε και απ' ό,τι ο εξ Ανατολών γείτονας επιδίωκε. Με εξαίρεση τις παρασκηνιακές κινήσεις για την ακύρωση της συμφωνίας Ελλάδας - Αλβανίας για τις θαλάσσιες ζώνες, το 2009, η τουρκική εξωτερική πολιτική, παρά τον μύθο περί ισχύος και συνεπούς γραμμής που τη συνοδεύει, δεν έχει πετύχει και τόσο πολλά.

Επίσης, η επιρροή του Βερολίνου, από την εποχή που ο μακαρίτης Γκένσερ ωρυόταν (ενώπιον του Αντ. Σαμαρά, του Βρετανού Ντ. Χερντ και του Γάλλου Ρ. Ντιμά) ότι θα αναγνώριζε μονομερώς τη Σλοβενία και την Κροατία, μάλλον θα μπορούσε να πετύχει περισσότερα. Ακόμα και πρόσφατη πολυπληθής στρατιωτική παρουσία και γενναία οικονομική βοήθεια της Γερμανίας στο Κόσοβο δεν είχαν μεγάλη ανταποδοτικότητα.

Όμως, σύμφωνα με έγκυρες ελληνικές και ξένες πηγές, μάλλον βρισκόμαστε ενώπιον μιας σημαντικής αλλαγής που ίσως σύντομα μετατρέψει σε δυσάρεστη πραγματικότητα αρκετές από τις υπερβολικές ανησυχίες και αναλύσεις που ακούγονταν στην Αθήνα. Η γερμανική διπλωματία, σε συνέχεια και των ειδικών Συνόδων για τα Δυτικά Βαλκάνια που διοργάνωσε στο Βερολίνο το καλοκαίρι του 2014, στη Βιένη το 2015 και στο Παρίσι το 2016 (σε όλες τις περιπτώσεις χωρίς πρόσκληση στην Ελλάδα), φέρεται αποφασισμένη να συνεργαστεί, στην ίδια περιοχή, με την Τουρκία, για να υπάρξει καλύτερη συνεννόηση με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς! Σαν να μην έχει πάρει κανείς είδηση στην Καγκελαρία και στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών την πολυετή διολίσθηση της γειτονικής μας χώρας προς έναν ιδιότυπο ισλαμισμό και σαν μην έχουν σοκαριστεί ολόκληρη η Ευρώπη και οι ΗΠΑ από τις διώξεις του προέδρου Ρ. Τ. Ερντογάν κατά των αντιπάλων του μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Κατά το κοινώς λεγόμενο, η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, σε συνέχεια της περυσινής πρόσκλησής της προς τους απανταχού υποψήφιους μετανάστες με τα ανοιχτά ευρωπαϊκά σύνορα, βάζει τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Το περυσινό μοιραίο ιστορικό λάθος, που θα στοιχειώνει τη μοίρα της Ευρώπης για πολλά χρόνια και την υστεροφημία της καγκελαρίου για πάντα, συμπληρώνεται με δεύτερο και χειρότερο σφάλμα απρόβλεπτων συνεπειών.

Οι σχεδιασμοί του Βερολίνου αρχίζουν να υλοποιούνται σε μια περίοδο που κορυφώνεται η ανησυχία της Γαλλίας και της Βρετανίας για τη χρήση των δυτικών Βαλκανίων ως ασφαλούς διόδου διέλευσης ακραίων ισλαμιστών. Επίσης, εδώ και λίγες εβδομάδες πυκνώνουν οι (ανεπίσημοι ασφαλώς) χαρακτηρισμοί της Τουρκίας ως «ισλαμικής» χώρας από πεπειραμένους Αμερικανούς αξιωματούχους. Από τους ίδιους που μέχρι πρότινος και στο πλαίσιο του ρεαλισμού έδειχναν ανοχή στην ιδιότυπη πολιτική Ερντογάν και σημείωναν ότι είναι καλύτερο να συνεννοείται η Δύση με μια προβληματική Τουρκία αντί να τη «χάσει», όπως το Ιράν το 1979 ή όπως (παραλίγο) την Αίγυπτο των Αδελφών Μουσουλμάνων το 2012-13.

Σε αυτό το πλαίσιο, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, που είχε εντοπίσει εγκαίρως μετά το πραξικόπημα τον κίνδυνο εξαγωγής της εσωτερικής κρίσης της Τουρκίας στα κατοχικά στρατεύματα στην Κύπρο και στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια, έχει τη δυνατότητα να βρει συμμάχους στην επιχειρηματολογία του. Αρκεί να μην υπάρξουν, λόγω της επιμονής και βιασύνης της κυρίας Μέρκελ, ανεπανόρθωτες εξελίξεις κατά τη μεταβατική περίοδο από τις εκλογές των ΗΠΑ, στις 8 Νοεμβρίου, μέχρι την προεδρική ορκωμοσία τον Ιανουάριο ή άλλα γεγονότα κατά τη μακρά προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Κράλογλου

Θέλανε και δική τους διαπλοκή οι ερασιτέχνες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Νόμιζαν ότι με βοσκοτόπια, με λαγούς και Τραπεζικά πετραχήλια... θα στήσουν το ΣΥΡΙΖΑ-channel για "δόξες και τιμές" όπως στην "Αλλαγή" της δεκαετίας 1980 με τους Πόπωτες και τους Κοσκωτάδες. Την πάτησαν αγρίως. Και τώρα άντε να βρεις σοβαρούς υπερθεματιστές... να πουλήσεις τις ΔΕΚΟ. Το πανηγύρι μόλις ξεκίνησε.

Έχεις σύντροφε, να πουλήσεις τα κρατικά μονοπώλια στο ρεύμα, το φυσικό αέριο, τα νερά, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τον Αστέρα, το Μετρό και τις συγκοινωνίες;

Βεβαίως και έχω. Γιατί αυτό με διατάσσουν οι δανειστές και οι Αμερικάνοι που είναι και φονιάδες των λαών... (αλλά τώρα δεν το λέμε...).

Ωραία λοιπόν. Καιρός ήταν να δει και η οικονομία άσπρη μέρα. Αλλά γιατί σύντροφε ξεκινάς από τις άδειες για τα κανάλια; Είσαι με τα καλά σου; Γιατί τέτοια βιασύνη; Τι θα κερδίσεις;

Αφού το βλέπεις καθημερινά. Το έχασες το τρένο σύντροφε. Και δεν σε σώζουν ούτε δέκα δικά σου κανάλια. Ούτε και διαπλεκόμενα... Τέλος.

Ακόμη και αν βγάζεις κάθε μέρα την κυρία Θεανώ να μαγειρεύει γεμιστά και φασολάκια... ή την κυρία Τασία να μοιράζει πορτοκαλάδες στους μετανάστες που λιάζονται στην Ομόνοια...

Τι πρεμούρα είναι αυτή να έχεις δικό σου ΣΥΡΙΖΑ-channel. Και πάνω απ΄ όλα τι σε έχει πιάσει να αποκτήσεις δικό σου υπερθεματιστή...

Δεν σε φτάνουν οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι μεσάζοντες που σε δεξιώνονται από τότε που δεν είχες στον ήλιο μοίρα; Από τότε που ήσουν στην αντιπολίτευση και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνεις κυβέρνηση χωρίς το δεκανίκι των ΑΝΕΛ.

Δες και τον Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας που έχει δικά του όλα τα κανάλια. Τον πιστεύει κανείς εκτός από τους μόνιμους κομπάρσους που κλαίνε από ευτυχία; Μόνο για τα παιδάκια είναι χρήσιμος. Τον βάζουν οι μαμάδες στην τηλεόραση και μόνο έτσι τρώνε το φαί τους...

Δεν ξεκινάνε με αυτή τη σειρά σύντροφε. Πρώτα μοιράζουν την πίτα του κράτους στους διαπλεκόμενους και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες της χώρας. Και μετά ζητάς τέτοιες μεγάλες χάρες.

Κοντά μισό αιώνα γίνεται αυτό. Ξεκίνησε το 1974 με τον ψευτοσοσιαλισμό της Ν.Δ. και κορυφώθηκε μετά το 1980 στο τριτοκοσμικό ΠΑΣΟΚ .

Το ότι οι αρχηγοί των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν βρέφη τότε δεν είναι δικαιολογία. Οι γέροντες του ΣΥΡΙΖΑ γνώρισαν από κάθε πλευρά και πολύ καλά αυτό το λούκι... Τίποτε δεν κατάλαβαν;

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέρασε ακόμη από τα ειδικά σεμινάρια του γαλλογερμανικού Υπερταμείου Αποκρατικοποίησης όλων των ΔΕΚΟ.

Του Υπερταμείου που θα λειτουργεί όμως σε ελληνικό έδαφος... Στην Αθήνα και όχι στο Παρίσι ή στο Βερολίνο... Αυτό που το πάς...

Σύντομα όμως πολλά θα αλλάξουν. Όταν τα πραγματικά αφεντικά των αποκρατικοποιήσεων, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι και το ΔΝΤ, περάσουν την κυβέρνηση από τα σεμινάρια του χαμογελαστού πωλητή... θα γίνει γνωστή και η σειρά που θα πουληθεί το κράτος.

Στα σεμινάρια του Υπερταμείου Αποκρατικοποίησης , θα εμπεδωθεί, μέσα και έξω από την κυβέρνηση, ότι οι δανειστές και ιδίως το ΔΝΤ και οι Αμερικανοί δεν έφεραν τα πάνω-κάτω να ανεβάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία επειδή ξέρει να πουλήσει το κράτος καλύτερα από τους άλλους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, έπρεπε να περάσει στον λαό το νέο μήνυμα ότι οι Αμερικάνοι δεν είναι φονιάδες των λαών... Και ότι η αποκρατικοποίηση δεν είναι ξεπούλημα. Είναι αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας για το καλό των επόμενων γενεών...

Να γιατί (έστω και χωρίς γραβάτα) πρέπει να ντύνεσαι και να στολίζεσαι όχι σαν Κνίτης αλλά με ακριβά ρουχαλάκια και να προσκυνάς με βαθιά χαμόγελα τον Ομπάμα και την Ομπάμαινα.

Οπότε που πας ρε Παππαμήτρο; Πρώτα περιμένεις να πάρεις την δόση των 2,8 δισ. γιατί έχεις και τους Καρανίκες... Μέχρι το συνέδριο δεν πουλάς τίποτε. Αν πουλήσεις βάζεις τους Συριζαίους σε τεράστια και δύσκολη αμηχανία... Αμέσως μετά κάνεις ανασχηματισμό με ό,τι περισσεύει από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και άλλες τσόντες... Και μόνο τότε πουλάς τις ΔΕΚΟ και αναζητάς άλλον υπερθεματιστή για το ΣΥΡΙΖΑ-channel. Ρώτα και τον Ομπάμα. Αυτή την σειρά θα σου πει.

george.kraloglou@capital.gr
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Η ύφεση στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα από το 2009, είναι ιστορικά σχεδόν μοναδική, όσον αφορά το μέγεθος και τη κτηνωδία της. Αποτελεί θαύμα το γεγονός ότι, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, η Ελλάδα λειτουργεί ακόμη δημοκρατικά, έστω σε κάποιο βαθμό»
P. Krugman
Ο Krugman, έχει πέσει στην ίδια παγίδα που έχει πέσει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με εξαίρεση κάποιους Έλληνες ψαγμένους. Αν και στην πραγματικότητα ο Krugman μάλλον εκφράζει έμμεσα την απορία του, γιατί δεν έχει ακόμα επαναστατήσει ο λαός, γεγονός το οποίο ονομάζει διπλωματικά "δημοκρατία σε κάποιο βαθμό".

Δεν έχουμε πλέον δημοκρατία στην Ελλάδα, τελεία και παύλα. Τις κτηνώδεις αποφάσεις τις παίρνουν πλέον οι δανειστές. Οι δανειστές όμως, είχαν την εξυπνάδα, αντί να διορίσουν εντελώς προκλητικά και επιδεικτικά έναν δικό τους επίτροπο στην Ελλάδα, προσποιούνται ότι η χώρα μας δεν έχει ακόμα πτωχεύσει και έτσι βάζουν μπροστά την πρόθυμη εγχώρια πολιτική ακρίδα για να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Κοιμίζουν έτσι το λαό, δίνοντάς του την εντύπωση ότι έχουμε ακόμα δημοκρατία.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω προστατευμένη τήν Χώρα μου;….

Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω «τακτοποιημένους» τούς ἰθαγενεῖς μου καί μετά ὅ,τι μπορῶ νά κάνω καί γιά τούς ἄλλους;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού ἀγωνιῶ γιά τήν ὑγεία τῶν παιδιῶν μου;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω νά ξέρω τήν ταὐτότητα αὐτῶν πού φιλοξενῶ;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω μιά ὁμαλή ἔνταξη στήν κοινωνία μου, αὐτῶν πού ἀπεφάσισαν νά μείνουν γιά πάντα στήν Χώρα μου;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού φοβᾶμαι τό κάθε καρυδιᾶς καρῦδι πού «φύτεψαν» στήν Χώρα μου;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω νά πάρω τό μέρος τῶν συμπατριωτῶν μου κατανοώντας τό τοπικό τους πρόβλημα;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού δέν γουστάρω νά ἀκούω τόν χότζα νά μέ ξυπνᾷ ἀπ’ τά μαῦρα χαράματα;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού φοβᾶμαι νά διασχίσω τό ἄβατο τῆς Σοφοκλέους καί τά γύρω στενά τῆς Ὁμονοίας;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού τρέχω νά ταΐσω πρῶτα τό παιδί μου καί ἀπό τό ὑστέρημά μου νά δόσω καί σέ ὅποιον ἄλλον πεινᾶ;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού θέλω τόν τοπικό πολιτισμό κάθε χώρας νά τόν μαθαίνω πηγαίνοντας ἐκεῖ καί ὄχι νά ἀλλάζουν τόν δικό μου ἐδῶ;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού ζητῶ νά τιμωρηθοῦν ὅλοι αὐτοί πού κυβερνοῦν τά τελευταῖα 25-30 χρόνια καί που δέν ἔλαβαν διόλου ὑπόψιν τήν γνώμη μου…
πού οὐδέποτε μέ ἐρώτησαν…
πού μέ ἐκφύλισαν πλαγίως…
πού μέ ὀνόμασαν «ῥατσιστή» γιά νά κάνουν τήν βρώμικη δουλειά τῶν ἀφεντικῶν τους;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού τρέμω βλέποντας τά «παιχνίδια πολέμου» πότε στήν Λέσβο, πότε στὴν Χίο, πότε στήν Κῶ καί ὅπου νά ‘ναι καί στήν γειτονιά μου;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού ὑποψιάζομαι κάθε ἕναν πού ἔρχεται στήν Χώρα μου ἀνεξέλεγκτα καί μπορεῖ νά εἶναι ἀπό ἕνας ἀθῷος κατατρεγμένος τοῦ πολέμου, μέχρι ὁ βομβιστής πού θά μέ στείλη στόν παράδεισο μέ πιλάφια καί παρθένες;…

Εἶμαι ῥατσιστής πού νοιώθω ὑπερήφανος γιά τόν Γιάννη Ἀντετοκοῦνμπο, τόν Tyler Dorsey, τόν Ζακ Ὄγκουστ;…

Εἶμαι ῥατσιστής;….
Ναί;… ok…. εἶμαι!

Πηγή filonoi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι πια ολοφάνερο πως το ρολόι στην Ελλάδα κόλλησε σε εκείνη την εθνοσωτήρια, απριλιάτικη μέρα του 2010, όταν ο ΓΑΠ μας ενημέρωνε ότι λεφτά τελικά δεν υπάρχουν και ότι θα ζητούσε την συνδρομή του ΔΝΤ, που είναι γνωστό για την υπερπολύτιμη βοήθεια που προσφέρει σε χρεοκοπημένες χώρες.
Α, ναι, το ΔΝΤ στην Ελλάδα έκανε μια εξαίρεση και από εκεί που πήγαινε μόνο σε χρεοκοπημένες χώρες, να που αποφάσισε να συνδράμει στον περαιτέρω εξευρωπαϊσμό μιας χώρας.

Συνεχίζονται οι βλαμμένες αυταπάτες στην Ελλάδα.
Δεν θέλει η πλειοψηφία να μιλάει για χρεοκοπία το 2010, οπότε αυτή η συνεχής άρνηση της πραγματικότητας έχει οδηγήσει στα υπόλοιπα.
Δεν χρεοκοπήσαμε τότε, άρα δεν υπάρχουν και ευθύνες να αποδοθούν.
Και νομίζω το έχεις καταλάβει από καιρό, κομπανιέρο, ότι το μέλλον της Ελλάδας και των κατοίκων της είναι προδιαγεγραμμένο.

Επειδή εκτός από το ρολόι, κόλλησαν και οι κάτοικοι της χώρας σε εκείνη τη μέρα.
Εδώ ακόμα το φιλοσοφούν, αν πρέπει να βρίσκεται στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ.
Ψηφίζουμε ακόμα τα δυο κόμματα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τη χρεοκοπία και τα οποία βέβαια κατάφεραν να μεταλλάξουν και τα υπόλοιπα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια φθηνή αντιγραφή του ΠΑΣΟΚ του ’80, τι να λέμε τώρα.

Βέβαια, στο προτεκτοράτο τα κόμματα είναι βιτρίνα των δανειστών, για να μας δίνουν την ψευδαίσθηση της επιλογής, καθώς όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται σε κλειστές αίθουσες.
Σε κάθε περίπτωση, τραγικό και άθλιο -αυτό- που το μέλλον της χώρας είναι πιο σίγουρο από ποτέ.
Ενώ η ζωή θα έπρεπε να είναι απρόβλεπτη, οι ‘Ελληνες αποφάσισαν πως δεν προτιμούν τις εκπλήξεις και στοιβάχτηκαν στον τοίχο, περιμένοντας την εκτέλεση τους.
Και θα το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό.
Τι λέω, η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη.
Οι ‘Ελληνες συμπεριφέρονται ακόμα πιο εμετικά.
‘Ερχεται ο τυφώνας να τους πάρει το σπίτι και εκείνοι τον χαζεύουν στην βεράντα.

Σκέφτομαι άρα υπάρχω, έλεγε κάποτε ο Ντεκάρτ.
Να υποθέσουμε πως μπορείς να το αναγάγεις σε διαφορετική εκδοχή;
Δεν σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω.
Δεν το σκέφτεσαι, άρα δεν υπάρχει.
Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή οι ‘Ελληνες, μάλλον.
Δεν το σκέφτονται, μπας και περάσει η «μπόρα».
Λέω «μάλλον» γιατί εγώ δεν μπορώ πια να το εξηγήσω.
‘Εχω σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Και να που λέμε ξανά τα ίδια, αλλά δεν φταίω εγώ που το ρολόι στην Ελλάδα -μαζί με όλα τ’ άλλα- κόλλησε στο ίδιο κωλοσημείο για περισσότερα από 6 χρόνια.
Μπορεί να το γράφουμε εδώ και πολύ καιρό ότι η ώρα της πληρωμής καταφθάνει -και εκείνη ακόμα να έρχεται- αλλά πρέπει να είσαι παντελώς ‘Ελληνας (πάει να γίνει το συνώνυμο του ηλίθιου αυτό), για να μην το καταλαβαίνεις.
Και βέβαια είμαστε όλοι γαμάτοι και άμοιροι ευθυνών.
Δεν θέλω να πω τι έκανα αυτά τα 6 χρόνια γιατί, όταν θα έρθει η ώρα της πληρωμής, δεν θα κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε αριστερούς ή δεξιούς, δημόσιους ή ιδιωτικούς, άνεργους ή εργαζόμενους, αγωνιστές ή ραγιάδες, έξυπνους ή χάπατα.
Θα μας πάρει όλους η μπάλα.
Γιατί όλα εδώ πληρώνονται.
‘Ολα εδώ θα πληρωθούν.

Πλησιάζει η σφοδρή σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Μην νομίζετε ότι θα έρθει ξαφνικά.
Το μήλο σιγά-σιγά σαπίζει.
Απλά, μια μέρα θα το δούμε σάπιο.
Και μάλλον δεν νοιάζεται και κανένας ιδιαίτερα.

Μας έχουν πάρει τη χώρα και εμείς απορούμε που θέλουν να πάρουν και όσα περιέχει.
‘Οταν σου κλέβει κάποιος το αυτοκίνητο, μήπως σου αφήνει πίσω το ραδιόφωνο ή τα πράγματα σου;
Ρε, θα τα πάρουν όλα.
ΟΛΑ, λέμε.
Ο-ΛΑ.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας, δεν σκοπεύουν να μας αφήσουν τίποτα.
Τώρα έρχονται για τα πρώτα σπίτια, τις συντάξεις, τα επιδόματα πάσης φύσεως, το ρεύμα, το νερό.
Τα αεροδρόμια και τα λιμάνια τα πήραν ήδη, οπότε δεν το κόβω να μην τα παίρνουν και αυτά.
Την όποια δημοκρατία την έβαλαν σε ένα κουτί και την πέταξαν στη θάλασσα.
Η δικαιοσύνη βιάστηκε τόσες φορές που δεν μπορεί να σηκωθεί.
Η υγεία είναι βαριά ασθενής και εις την χειρουργική κλίνη.
Τα σχολεία με ζορίζουν λίγο, επειδή δεν ξέρω αν είναι το πρόβλημα στα εντελώς ακατάλληλα σχολεία ή στα τερατάκια που θα γίνουν σαν τα μούτρα των εντελώς ακατάλληλων πατεράδων τους.

‘Ολα τα λεφτά λουλούδια στην αγκαλιά των δανειστών.
Και εμείς ακόμα εκεί να τους κοιτάμε.
Κάθονται οι ‘Ελληνες σκοπιά να μην τους πάρουν τα σπίτια.
Το πρωί το φυλάει η μαμά, το μεσημέρι τα παιδιά και το βράδυ βάζουμε τη γιαγιά στη βεράντα, μην έρθουν οι τοκογλύφοι και μας το πάρουν.
‘Εχει πουληθεί η χώρα για 1.000 χρόνια -ποια 99 χρόνια ρε ζώα, την πήραν από τώρα μέχρι να παγώσει η Σαχάρα- και εμείς φυλάμε τα σπίτια μας.
Ναι σου λέω, θα ζοριστούν να μας τα πάρουν, με αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε και -άμα μουδιάζουμε- άντε και λίγο με το άλλο.

Αλλά είναι που δεν ακούγατε τις Κασσάνδρες.
Μόλις έπεφτε στο τραπέζι η πρόταση για απεργία διαρκείας ή για στάση πληρωμών, άρχιζαν τα όργανα.
Και «τι θα κάνουμε έχουμε οικογένειες» και «άμα δεν πληρώσω θα μου πάρουν το σπίτι» και «θα μας βομβαρδίζουν οι Γερμανοί την επομένη».
«Σύντροφε πολύ καλή η πρόταση και θα τη σκεφτούμε, αλλά μαζευτήκαμε να συζητήσουμε πιο αποτελεσματικές δράσεις».
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά οι αυτοαποκαλούμενοι ως αριστεροί το «σύντροφε» το χρησιμοποιούν όπως η γυναίκα το «αγάπη μου».
«Αγάπη μου, σου έχω πει να μην έχεις ψηλά την τηλεόραση» = «Μ@λάκα, χαμήλωσε το χαζοκούτι, πριν σε στείλω πακέτο πίσω στη μάνα σου».

Για διαγραφή του χρέους, ούτε λόγος.
Η Ελλάδα πληρώνει μόνο για τόκους (του χρέους) πάνω από 3 φορές το ποσό που δίνει στην Υγεία.
Η Ελλάδα πληρώνει πάνω από το 5% του ΑΕΠ της -μην πω 15% και 25% και τρομάξετε- στο χρέος.
Αν συνυπολογίσεις τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες και άλλου τύπου, δεν μένει κυριολεκτικά τίποτα για τον άτυχο πολίτη αυτής της χώρας που έκανε το λάθος να αρρωστήσει ή να γεράσει.
Δηλαδή, είναι σημαντικότερο το χρέος από την περίθαλψη των πολιτών και να πάτε να πνιγείτε.
‘Ελα, πάψε που είμαστε προτεκτοράτο.
Να δείτε γέλια, όταν το 2021 θα διπλασιαστεί η εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων· αυτή τη στιγμή διανύουμε 10ετή περίοδο «χάριτος».
Αλλά εντάξει, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι τότε, άσε που στις 7 έχω να βγω για καφέ με τα παιδιά.

‘Οποιος είχε τη φαεινή ιδέα να μαζέψει όλες τις μαλακίες που ειπώθηκαν στην Ελλάδα, έτσι και αποφασίσει να τις κάνει βιβλίο θα χεστεί στο τάλιρο.
Οι ‘Ελληνες βέβαια δεν λένε μαλακίες, γιατί τα ξέρουν όλα.
Και δεν φταίνε.
Ποτέ.

Συγχαρητήρια, τα κάναμε όλα σωστά τελικά, αλλά κοίτα ατυχία να μας ήρθαν όλα ανάποδα, αχ γαμώτο.
Απογειώθηκε η ανεργία, εκτοξεύθηκε το χρέος, η ανάπτυξη θα κάτσει πάνω μας, διαλύθηκαν τα πάντα και ακόμα απορούμε τι κάναμε λάθος.
Είναι φως φανάρι τι κάναμε.
Και τι δεν κάναμε.
Σε καμία περίπτωση, δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων, όταν έπρεπε σε άπειρες ευκαιρίες.
Οπότε η Ιστορία μας μέτρησε και μας βρήκε αυστηρώς ακατάλληλους.
Και εμείς τι έχουμε να πούμε για όλο αυτό;
Σιωπή.
Ούτε μια επίκριση για τα λάθη του παρελθόντος, σαν να μη συνέβη τίποτα.
Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα.

‘Αντε καλέ που είμαστε μαλάκες.
Αφήνει μεγάλες υποσχέσεις αυτό.
‘Ασε κιόλας το άλλο που ακούω καμιά φορά, τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, σωστά;
Famous last words.
Και φυσικά, κάθε φορά η ζωή σου δίνει μια στα αχαμνά και σου σερβίρει αυτό που δεν περίμενες με τίποτα να σου συμβεί.

Βγαίνει, δε, η Βελκουλέσκου και λέει ότι «αν δεν υπάρξει πρόθεση από τους δανειστές να κουρευτεί το χρέος, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να προτείνουμε νέες περικοπές για να αυξηθούν οι πόροι για την αποπληρωμή του» και άκρα του τάφου η σιωπή.
Δηλαδή, λέει ξεκάθαρα -να ‘ταν και η μόνη που το έχει πει- ότι οι περικοπές και τα μέτρα γίνονται για να αυξηθεί η εξυπηρέτηση ενός ανύπαρκτου και αισχρού χρέους, δηλαδή κόβουμε από τη σάρκα σας για να πληρώσουμε τους τοκογλύφους, αλλά ο ‘Ελληνας είναι πολύ χοντρόπετσος για να νοιώσει.

Τι κάθομαι και τα γράφω.
Είναι ανούσιο πλέον.
Και που τα έλεγα τόσα χρόνια στις συζητήσεις το σάλιο μου χάλασα -και δεν το λέω από εγωισμό, ειλικρινά ούτε που με νοιάζει αν «αρέσουν» αυτά που λέω.
Ναι, μην με βλέπετε έτσι μίζερο, εγώ είμαι το πρόβλημα και ο Πιτσιρίκος ή ο Ηλίας, ο Αντώνης, η Ελένη και όλοι εκείνοι που εκφράζουν τέτοιες ανησυχίες -όχι που οι ‘Ελληνες είμαστε εντελώς χάπατα, α πα πα.

Βλέπω πολύ κόσμο που κράζει και λέει για τους καναπέδες, τους ραγιάδες, κόσμο που αρπάζεται με το παραμικρό γιατί έθιξες πρωτίστως τον εγωισμό του -ποια αξιοπρέπεια και πράσινα άλογα, έχουμε ξεχάσει και τις λέξεις.
Βέβαια, τα λένε όλα αυτά χωρίς συνήθως να έχουν κουνήσει το μικρό τους δαχτυλάκι, αν και αυτό είναι το λιγότερο γιατί στους κοινωνικούς αγώνες δεν μετράς πόσα αγωνιστικά ένσημα κόλλησες εσύ και πόσα ο άλλος, πάρα μόνο τι μπορείτε να επιτύχετε μαζί για έναν κοινό σκοπό.
Μαζί, μεγάλη κουβέντα αυτή.
Στα λόγια όλοι πρώτοι και με τέτοιο πνεύμα συνεργασίας, που θαρρείς ότι καλύτερα συνεργάζονται δυο αρκούδες.
‘Ολοι θέλουν να περνάει το δικό τους, στην ουσία.
Αλληλοσυγκρουόμενα ατομικά συμφέροντα.
Εντάξει έχει λογική, αν κανιβαλίζεσαι καθημερινά εκεί έξω, το ίδιο θα κάνεις και όταν θα συμμετάσχεις σε συλλογική δράση.
Αν μη τι άλλο, θαυμάζω την εξουσία που κατάφερε να σπείρει τέτοιο διχασμό, όχι πραγματικά της βγάζω το καπέλο.

Το πιο «μάχιμο» κομμάτι του πληθυσμού, οι αναρχικοί, όσοι τους έχουν γνωρίσει ξέρουν ότι είναι κυρίως νέοι στην ηλικία μου (15-35), ως επί το πλείστον άνδρες, οι οποίοι τα ξέρουν όλα χωρίς να έχουν διαβάσει καν Μαρξ ή έστω άλλο βιβλίο και οι οποίοι σέβονται την άποψη σου εφόσον είναι σύμφωνη με τη δικιά τους.
Δεν τους εξισώνω όλους, αλλά είχα πολλές επαφές και σχέσεις και μου κάνει εντύπωση που δεν βλέπεις οικογένειες, εργατικά συνδικάτα, 50ρηδες.
Περισσότερο μοιάζουν στους χίπηδες του ’70 παρά σε αναρχικούς.
Και προσέξτε τώρα, τους ανέφερα γιατί αυτοί είναι ότι «καλύτερο» έχει να προσφέρει το λεγόμενο κίνημα στην Ελλάδα.
Μην πιάσουμε τους υπόλοιπους, προτιμότερα, γιατί θα φτάσω να γράφω μέχρι το 2.500 που θα βγούμε από την συμμαχική εποπτεία.
Ουσιαστικά, το κίνημα στην Ελλάδα υπάρχει για την βόλεψη του καθενός και όχι για την διεκδίκηση περισσότερων δικαιωμάτων-προνομίων.
Και όπως σχεδόν κάθε συλλογική δράση στην Ελλάδα, έτσι και η καθεμιά κινηματική είναι συνήθως η βιτρίνα, το μαγαζάκι κάποιου.
Ξέρω, δεν είναι πολύ δημοφιλές αυτό που λέω.
Και ίσως και να μην το έλεγα, αν 6 χρόνια μετά την χρεοκοπία η Ελλάδα δεν είχε μετατραπεί σε ένα προτεκτοράτο περιωπής.

Ο Σωκράτης έλεγε κάποτε πως «αν θες να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να αλλάξεις πρώτα τον εαυτό σου».
Η αυτοκριτική στην Ελλάδα είναι είδος υπό εξαφάνιση, οπότε για ποιες αλλαγές μιλάμε.
Οι ‘Ελληνες αν θέλουν να αλλάξουν την χώρα τους, πρέπει να αλλάξουν οι ίδιοι και εκεί έγκειται το μεγαλύτερο εμπόδιο σήμερα.
Δεν θέλουν.
Τα θέλουν όλα, εκτός από αυτό.
Και έτσι οι συλλογικές δράσεις είναι συνήθως συλλογικές μόνο στο όνομα.
Αργά ή γρήγορα ξεφτίζουν γιατί περιορίζονται από τους συμμετέχοντες.
Γιατί πολύ απλά λειτουργούν ως καταφύγια για τους απελπισμένους.
‘Οπως έλεγε κάποτε ο Ραφαηλίδης για το ΚΚΕ, το ίδιο θα μπορούσες να πεις σήμερα και για τα υπόλοιπα κινήματα:
Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει ένα κόμμα τυπικά «ελληνοχριστιανικό» και ως εκ τούτου εξόχως λαϊκίστικο. Συντηρεί την ελπίδα για μια “καλύτερη ζωή” εδώ στη γη, ερήμην κάθε ιστορικής και φιλοσοφικής συνιστώσας, ερήμην του μαρξισμού, ερήμην της θεωρίας, ερήμην των πάντων εν τέλει. Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο χριστιανισμός: Προσφέρει ελπίδα στους απελπισμένους. Και μαζί με το ΚΚΕ παίζει βασικό ρόλο στον περιορισμό των αυτοκτονιών. Πέρα αυτών, το ΚΚΕ με τον άριστα οργανωμένο κομματικό μηχανισμό του, προσφέρει προστασία στα μέλη του, όπως η χριστιανική εκκλησία, όπως η Στοά, όπως το Ρόταρυ. Μόνο που σε τούτο το κλαμπ μαζεύονται οι μη προνομιούχοι, οι δυστυχισμένοι και οι απελπισμένοι. Αλλά την ευτυχία δεν την υπόσχεται μόνο το ΚΚΕ. Την υπόσχεται κατά κύριο λόγο η εκκλησία. Η συγγένεια του ΚΚΕ με την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία είναι καταφάνερη σε όλα τα επίπεδα, από το οργανωτικό μέχρι το ιδεολογικό και το ηθικό. Και τούτο διότι το ΚΚΕ είναι δημιούργημα της απελπισίας των φτωχών και των παραγκωνισμένων εν γένει και όχι της ταξικής συνείδησης. Δεν υπάρχει ίχνος μαρξιστικής ιδεολογίας στο ΚΚΕ διότι δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει.

Ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει, εγώ τα γράφω για μένα, δεν τα γράφω για να πω στους άλλους πως να σκεφτούν.
Να σκεφτούν όμως, να μην τα περιμένουν όλα έτοιμα και αν ποτέ το βρίσκουν κάτι έτοιμο, να το αποδομούν πρώτα και μετά να το δέχονται.
Πιτσιρίκο, σου έχω και τίτλο για το θεατρικό έργο, «Ελλάδα κουράγιο (να αντέξεις τους ‘Ελληνες)».
Καλά, θα βρεις καλύτερο, κάτσε να σε αφήσουν πρώτα οι χωροφύλακες να το γράψεις.
Α, εμένα δεν με πειράζουν τόσο αυτά που έγιναν στη χώρα όλα αυτά τα χρόνια.
Με πειράζει πολύ περισσότερο που έξι χρόνια μετά τη χρεοκοπία είμαστε φτωχότεροι πνευματικά και ψυχικά/σωματικά εξαντλημένοι.
Και αφού μυαλό δεν βάζουμε, κάθε μέρα θα είναι πιο δύσπεπτη από την προηγούμενη.

Μην νομίζετε ότι θα γίνει κανένα μεγάλο γεγονός από ‘δω και πέρα, τα περισσότερα συνέβησαν ήδη.
Απλά σιγά-σιγά, αργά-αργά, χανόμαστε.
Από λίγο κάθε μέρα, όπως το μήλο που αργοσαπίζει.
Και γινόμαστε όλο και πιο απάνθρωποι για να επιβιώσουμε σε μια ολοένα και πιο απάνθρωπη κοινωνία, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ο πνιγμένος, άλλωστε, από τα μαλλιά του πιάνεται.
Πολύ ωραία, που έχουμε αράξει στην ξαπλώστρα και βλέπουμε τις ζωές μας να διαλύονται σιγά-σιγά.
Υπερθέαμα ε;
Θα είχε σχεδόν πλάκα, αν δεν ήταν οι ζωές μας.

Πέφτουμε και από τα σύννεφα που ιδιωτικοποιείται πλήρως το νερό.
Δηλαδή όταν δίνεις ενέχυρο τη χώρα σου με όλη την ιδιωτική και δημόσια περιουσία για ένα χρέος που είναι αδύνατον να πληρώσεις, τότε τι θα συμβεί ακριβώς με το νερό της;
Ακόμα να το καταλάβετε ε;
‘Αρχισαν να σας λένε ευγενικά ότι καταπατείτε την περιουσία τους.
Τον μπούλο.
Δικά τους είναι και τα κάνουν ό,τι θέλουν.
Μόνο να μην μας διώξουν από την Ευρώπη, αυτό δεν θα το αντέξω.
Φυσικά, δεν έχει τίποτα πια σημασία, σε αυτό το χρονικό σημείο.

‘Οχι πως δεν μπορεί να αλλάξει κάτι, αλλά αμφιβάλλω ότι με λιγότερες δυνάμεις οι ‘Ελληνες θα ανατρέψουν πολύ δυσκολότερες καταστάσεις απ’ ότι είχαν να αντιμετωπίσουν στην αρχή της χρεοκοπίας.
Αν το θέλουν, πάντως, θα βρουν και τον τρόπο.
Αλλά δεν το θέλουν, όχι πραγματικά.
Το θέλουν στο βαθμό που τους επηρρεάζει προσωπικά.
Εδώ δεν μπορούν να συνεργαστούν για την θέρμανση το χειμώνα· τα έχεις πει σχεδόν όλα εσύ και οι υπόλοιποι αναγνώστες, κομπανιέρο.

Δεν έχει τίποτα πια ιδιαίτερη σημασία και αναλωνόμαστε στα ίδια και τα ίδια.
Δεν μας νοιάζει και τίποτα.
Ούτε τα φουσκωμένα ελλείμματα που έσπρωξαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ για να πάρει νέα δάνεια με νέους δυσμενέστερους όρους -καθώς τα παλιά ήταν υπό τον κίνδυνο να διαγραφούν ή να μην πληρωθούν.
Ούτε τα χρεοκωπημένα ασφαλιστικά ταμεία που -δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει οι περισσότεροι- αλλά έφαγαν τα λεφτά που πληρώναμε τόσα χρόνια από την εργασία μας, ενώ τώρα ζητάνε και τα ρέστα, άσε που συντάξεις δεν πρόκειται να δούμε.
Ούτε τα νοσοκομεία που διαλύθηκαν για να αποπληρωθεί το χρέος -λίγο πριν πεθάνετε σε ένα από τα κρεβάτια τους να μην ξεχάσετε να ευλογήσετε το ‘Αγιο Χρέος.
Ούτε τα δεκάδες αεροδρόμια που χαρίστηκαν στην Fraport.
Ούτε τα λιμάνια που χαρίστηκαν στην Cosco.
Ούτε το Ελληνικό που χαρίστηκε στην Lamda.
Ούτε τα τρένα που χαρίστηκαν στο ιταλικό δημόσιο.
Ούτε οι χιλιάδες άνθρωποι που αυτοκτόνησαν τα τελευταία χρόνια -μάλλον από ερωτική απογοήτευση ήταν.
Ούτε που κυκλοφορούν ελεύθεροι οι χιλιάδες βουλευτές που ψήφισαν μερικά από τα πιο αντισυνταγματικά μέτρα στην ιστορία της χώρας.
Ουτε που ιδιωτικοποιούνται το ρεύμα και το νερό σε μια χώρα με μισθούς 400-500 ευρώ.
Ούτε που πάνω από 600.000 άνθρωποι μετανάστευσαν.
Ούτε που όλοι οι ‘Ελληνες είναι χρεοκοπημένοι, εξαντλημένοι και απαθείς, οπότε το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας έχει ήδη γραφτεί.
Ούτε που η κυριάρχη συζήτηση στην Ελλάδα είναι στο στιλ των σκίτσων του Αρκά, δηλαδή αυτή την συζήτηση που θα έκαναν δυο κωλόγεροι με νόσο Alzheimer που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν.
Ούτε που η δικαιοσύνη κοιμάται τον ύπνο του δικαίου· βέβαια, η Δικαιοσύνη, ζαρκάδια μου, είτε είναι καθολική ή πολύ απλά δεν υπάρχει.
Ούτε που σχεδόν το 1/5 του πληθυσμού αδυνατεί να ζήσει, πόσο μάλλον να ζήσει αξιοπρεπώς (αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι πάνω από το 15% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας που όλοι ξέρουμε για τι πενιχρά ποσά μιλάμε, όταν το 2009 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 2,2%).

Βέβαια, συνεχίζουμε να μην βλέπουμε που είναι το πρόβλημα.
Και όταν το κάνουμε, ακόμα επιμένουμε να το βλέπουμε με τα δικά μας μάτια και όχι με τα μάτια των άλλων.
Πώς θα κατανοήσεις την φτώχεια αν την κρίνεις με βάση τη δικιά σου ευημερία;
Ακούς άτομα με 3 σπίτια να λένε «ο ‘Ελληνας δεν πεινάει» και σου έρχεται να τους θάψεις εκεί όπως είναι.

Σε ποιο σημείο, ακριβώς, πρέπει να μας φτάσουν;
Πόσο ακόμα πρέπει να μας εξευτελίσουν μέχρι το Εγώ να γίνει Εμείς;
Και έτσι η ζωή στο προτεκτοράτο συνεχίζεσαι, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από το 2010.

Οι δανειστές, λοιπόν, κάνουν ό,τι θέλουν και οι υπόλοιποι απλά υπάρχουμε.
Αυτός είναι ο ‘Ελληνας σήμερα: απλά να υπάρχει, σε μια χώρα που δεν υπάρχει πια.
Το «καλό» της υπόθεσης είναι ότι δεν τους έχουνε μείνει πολλά ακόμα να πάρουν.
Ακούω κάποιους να λένε ότι θα μας τα πάρουν όλα και δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά μας τα πήραν ήδη σχεδόν όλα.
(‘Ηταν που δεν θα μας τα παίρνανε).

Με εκτίμηση
Άρης

Πηγή "Πιτσιρίκος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι «διπλωματικές μάχες» γύρω από τη Συρία, που το τελευταίο διάστημα έχουν λάβει χαρακτήρα εκτόξευσης συνεχών κατηγοριών της Δύσης εναντίον της Ρωσίας, έχουν σχέση με τις στρατιωτικές μάχες που γίνονται στη χώρα. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους παρακολουθούν την κατατρόπωση των Σύρων μαχητών στο Χαλέπι και γνωρίζουν ότι αυτό θα προκαλέσει θεμελιώδεις ανατροπές και όχι μόνον στη συγκεκριμένη περιοχή.

Του Γιεβγιένι Κρούτικωφ

Έχει γίνει κοινός τόπος να θεωρούμε ότι η μάχη για το Χαλέπι σχετίζεται αποκλειστικά με το μέγεθός και τη γεωγραφική του θέση. Πριν τον πόλεμο, το Χαλέπι, με τα περισσότερα από 2 εκατομμύρια κατοίκους, ήταν η μεγαλύτερη σε μέγεθος πόλη της χώρας, η οικονομική πρωτεύουσα, για να μην αναφέρουμε την πολιτιστική σημασία μιας από τις αρχαιότερες πόλεις του ανθρώπινου πολιτισμού.

Λίγο πριν το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου το Χαλέπι, όπως, εξάλλου και όλη η Συρία, βίωνε ένα είδος «χρυσής εποχής». Είχε μάλιστα αναγνωριστεί και ως η «πρωτεύουσα του ισλαμικού κόσμου», παρά την πολυπολιτισμικότητα και πολυθρησκευτικότητά του.

Τώρα είναι ένας σωρός από ερείπια, στα οποία σε άθλιες συνθήκες ζουν (αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη) όχι περισσότεροι από 300-350 χιλιάδες άνθρωποι. Οικονομία στο Χαλέπι δεν υφίσταται, οι υποδομές έχουν καταστραφεί. Και ηχεί περίεργα το επιχείρημα ότι δήθεν η κατάληψη του ανατολικού ενός τρίτου του Χαλεπιού είναι αναγκαία για τον Άσσαντ για να ενισχύσει την οικονομία της χώρας και για να στρατολογήσει κόσμο για το στρατό του.

Αντιθέτως, η επιστροφή του πλήρους ελέγχου του Χαλεπιού θα απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις για την αποκατάσταση της πόλης, όπως συνέβη και με τις συνοικίες της Δαμασκού, οι οποίες καταλήφθηκαν εκ νέου από την κυβέρνηση αφού ήσαν για κάποια χρόνια υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών. Επίσης, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα υπάρξει μαζική επιστροφή στο Χαλέπι όλων των προσφύγων που το έχουν εγκαταλείψει.

Πολλοί από αυτούς είναι ήδη στην Ευρώπη ή στην Τουρκία. Ο πληθυσμός δε, που για χρόνια έζησε υπό την εξουσία των τζιχαντιστών, πρέπει αρχικώς να «φιλτραριστεί» προσεκτικά, ενώ για καθαρά ψυχολογικούς λόγους δεν είναι σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο.

Στην αρχή, την άνοιξη του 2012, ομάδες των τζιχαντιστών και της αντιπολίτευσης πυροδότησαν τον πόλεμο γύρω από το Χαλέπι. Τότε έγιναν πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις από βομβιστές αυτοκτονίας, ενώ το καλοκαίρι του ιδίου χρόνου άρχισαν οι οδομαχίες, αρχικώς στα προάστια και έπειτα στο ιστορικό κέντρο και στις γειτονιές των διαφόρων εθνοτήτων.

Για την αντιπολίτευση, η οποία ήδη από τότε διέθετε βαρύ οπλισμό και τεθωρακισμένα, ο έλεγχος του Χαλεπιού και της Ιντλίμπ σήμαινε τη δημιουργία στα βόρεια της χώρας ενός συμπαγούς εφαλτηρίου, από το οποίο θα μπορούσε να προελάσει προς τη Δαμασκό.

Επιπλέον, η διατήρηση ενός τέτοιου σημαντικού πληθυσμιακού κέντρου θα επέτρεπε τη δημιουργία κάθε είδους «κυβέρνησης», στο όνομα της οποίας και θα συνεχιζόταν ο πόλεμος με την κυβέρνηση Άσσαντ, λαμβάνοντας βοήθεια από το εξωτερικό. Ωστόσο, είχε μεγάλη διαφορά μια παρέα «απατεώνων» σε ένα εστιατόριο ξενοδοχείου στο Κατάρ από μια «κυβέρνηση» που δρα στην μεγαλύτερη πόλη της χώρας.

Ο διάδρομος επίσης από το Ιντλίμπ έως το Χαλέπι επέτρεπε να υπολογίζουν σε μια σταθερή δίοδο εφοδιασμού από τα τουρκικά σύνορα. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο. Όμως, το επιμελημένο σχέδιο χάλασε από την απροσδόκητα ισχυρή αντίσταση μερικών τμημάτων του στρατού και των τοπικών πολιτοφυλακών, όπως για παράδειγμα στην περιοχή του αεροδρομίου και της στρατιωτικής αεροπορικής βάσης Kweiris.

Ο εφοδιασμός της πόλης και του στρατού επανειλημμένως διακόπτεται. Τελικά οι μάχες για τον έλεγχο των στρατηγικών οδών, που οδηγούν στο Χαλέπι, έγιναν καίριο τμήμα της μάχης για την ίδια την πόλη, ακόμη και αν πραγματοποιούνταν αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Μια σημαντική ιδιαιτερότητα του πολέμου στη Συρία είναι ότι πάντοτε τα μεγέθη είναι μικρά –όλες οι πλευρές της σύγκρουσης διαθέτουν περιορισμένους ανθρώπινους και τεχνικούς πόρους, και γι’ αυτό στα μέτωπα χρησιμοποιούνται μικρές μονάδες.

Ως αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας απαιτείται μονίμως η μεταφορά σε κομβικά σημεία των μετώπων δυνάμεων από άλλες περιοχές. Επιπλέον, ένα απόσπασμα μερικών δεκάδων ανθρώπων που έχει καταλάβει ένα ύψωμα πάνω από το δρόμο, μπορεί να εγκλωβίσει μια πόλη ενός εκατομμυρίου.

Έως και πρόσφατα οι τζιχαντιστές μπορούσαν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, απ’ ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις, να δημιουργήσουν ομάδες κρούσης και, διατρέχοντας την έρημο με τα κατάλληλα διαμορφωμένα αγροτικά τους αυτοκίνητα, να αποκλείουν τους δρόμους.

Έτσι, όμως, σταδιακά στο Χαλέπι αντλήθηκαν σημαντικές για τα τοπικά δεδομένα δυνάμεις. Οι σκληρές οδομαχίες απαιτούσαν διαρκείς ενισχύσεις, και στη πόλη άρχισαν να μεταφέρονται τμήματα τζιχαντιστών από την έρημο, από τη Ράκκα, την Παλμύρα, ακόμη και από την Χάμα και την Χομς.

Το αποτέλεσμα ήταν στο Χαλέπι να δρα τώρα η ισχυρότερη και η πιο αξιόμαχη ομάδα των τζιχαντιστών και των «μετριοπαθών» της αντιπολίτευσης, αλλά εντελώς περικυκλωμένη και στερημένη προφανών οδών εφοδιασμού.

Η μαχητική της ικανότητα επιβεβαιώνεται και από τις τακτικές απόπειρες άρσης του αποκλεισμού, μεταξύ αυτών και των γνωστών μαχών στα νοτιο-δυτικά της πόλης, όπου για την αναχαίτιση της επιχείρησης διάνοιξης διαδρόμου απαιτήθηκαν σοβαρές προσπάθειες των κυβερνητικών στρατευμάτων και της ρωσικής αεροπορίας. Περισσότερο ισχυρά, εμπειροπόλεμα και πειθαρχημένα στρατιωτικά τμήματα η αντιπολίτευση, όλων των αποχρώσεων, δεν διαθέτει σε όλη τη Συρία.

Η εξολόθρευση αυτής της ομάδας θα σημάνει αν όχι τη νίκη στον εμφύλιο πόλεμο, σίγουρα τη ριζική στροφή του υπέρ της Δαμασκού. Και είναι κατανοητός ο πειρασμός του Συριακού Γενικού Επιτελείου να επιλύσει το πρόβλημα με ένα μόνο κτύπημα. Ο πόλεμος κράτησε πολύ καιρό, και η διάλυση των κύριων δυνάμεων των ανταρτών τώρα είναι μια προφανής ευκαιρία.

Για τη Δαμασκό, για κάποιο χρονικό διάστημα, υπήρχε η δυνατότητα επιλογής. Μπορούσε να επιλέξει μια μακρύτερη διαδρομή. Για παράδειγμα, να προέλαυνε από την Παλμύρα στην Ντέιρ αλ Ζορ και στη συνέχεια να περικυκλώσει τη Ράκκα, ώστε να απέκλειε εντελώς τις δυνάμεις των τζιχαντιστών, αλλά το σχέδιο αυτό θα απαιτούσε την διενέργεια εχθροπραξιών για ακαθόριστο ακόμη διάστημα.

Το στρατιωτικό δυναμικό τζιχαντιστών και «μετριοπαθών» μετά από την εξολόθρευση της ομάδας στο Χαλέπι δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει. Και ο κυβερνητικός στρατός με τη σειρά του, θα απελευθερώσει γιγαντιαίες, για τα τοπικά δεδομένα δυνάμεις, τις οποίες θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει σε οποιοδήποτε άλλο σημείο. Από πρακτικής απόψεως το αποτέλεσμα αυτό είναι αναπόφευκτο – δεν έχουν καμία πιθανότητα επιβιώσουν και να ξεφύγουν οι τρομοκράτες από το ανατολικό Χαλέπι.

Η συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου και των μόνιμων συνεπειών του έπιασαν εξ απήνης τους Δυτικούς και τη Τουρκία, γεγονός που οδήγησε στην εκρηκτική αύξηση της πολιτικής και στρατιωτικής δραστηριότητας για τη διάσωση της εγκλωβισμένης ομάδας. Η κατάληψη του Χαλεπιού θα οδηγήσει στην κατάρρευση όλου του συστήματος της «βόρειας ζώνης» και θα ανοίξει το δρόμο για τα κυβερνητικά στρατεύματα προς την Ιντλίμπ και στη συνέχεια στα τουρκικά σύνορα.

Στην πραγματικότητα, η Ιντλίμπ έχει μετατραπεί σήμερα στο επιτελικό κέντρο των τζιχαντιστών και των «μετριοπαθών» και ο δρόμος προς αυτή την πόλη ανοίγει μόνον μετά από την κατάληψη του Χαλεπιού. Οι παρατεινόμενες μάχες τον περασμένο χρόνο στην ορεινή περιοχή της Λαττάκειας και της Ιντλίμπ έδειξαν ότι η προώθηση από τον νότο προς το βορρά και την Ιντλίμπ τεχνικά είναι πολύ δύσκολη να πραγματοποιηθεί και συνεπάγεται σοβαρές ανθρώπινες απώλειες.

Το Χαλέπι, μεταξύ άλλων, είναι ακόμη το διαμετακομιστικό κέντρο του βορείου τμήματος της Συρίας και σε αυτόν τον πόλεμο, όπως και στην εποχή των ναπολεόντειων εκστρατειών, οι δρόμοι παίζουν έναν κομβικό ρόλο.

Η εξολόθρευση του τζιχαντιστικού θύλακα στο ανατολικό Χαλέπι θα οδηγήσει και στην αποκατάσταση της επικοινωνίας με το συριακό Κουρδιστάν, κάτι που θα έχει και πολιτικές συνέπειες. Οι Κούρδοι δεν είναι πάντοτε ρεαλιστές στην επιλογή των συμμάχων τους, αλλά σε αυτήν την περίπτωση δεν θα έχουν επιλογή, παρά να στραφούν εκ νέου σε μια συμμαχία με την Δαμασκό. Και αυτό με τη σειρά του θα σημάνει ένα πλήγμα για τις ΗΠΑ.

Αλλά εκτός των προφανών στρατιωτικών και στρατηγικών συνεπειών η μάχη του Χαλεπιού έχει και ψυχολογική συνιστώσα. Η Δαμασκός επανειλημμένως δίστασε να επιλέξει στόχο για την κύρια επίθεση, και αρκετές φορές αστόχησε. Το 2015 έφερε αρκετές απογοητεύσεις με τη μορφή των αποτυχημένων προσπαθειών να καταστείλει τα μέτωπα στη Χάμα και στη Χομς, τη στασιμότητα μετά την απελευθέρωση της Παλμύρας και τις μάχες χαμηλής έντασης στα ορεινά.

Μόνον το τελευταίο εξάμηνο η πλειοψηφία των δευτερευόντων σημείων αντιπαράθεσης έχουν εξαλειφθεί, κάτι που επέτρεψε να μιλάμε για την υπεροχή του κυβερνητικού στρατού. Αλλά ριζική στροφή του πολέμου ακόμη δεν έχει συμβεί. Απαιτείται κάτι χειροπιαστό, κάτι που να το επιδείξει στους αμφιταλαντευόμενους και σε όλον τον κόσμο.

Και μετά την Παλμύρα τέτοια ζωντανή απόδειξη μπορεί να γίνει η απελευθέρωση του Χαλεπιού. Αν συμβεί αυτό δεν γίνεται καν λόγος για ανατροπή του Άσσαντ, και όλη η στρατηγική της Δύσης στη Συρία γίνεται θρύψαλα.

Η ομαδική υστερία που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες στους δυτικούς εταίρους συνδέεται αποκλειστικά με αυτήν την εξέλιξη. Οι αναφορές για την «ανθρωπιστική κρίση» και τα ατελείωτα ρεπορτάζ του CNN, στα οποία οπωσδήποτε θα υπάρχει κάποιο μωρό, κυρίως κοριτσάκι με κοτσίδες, οφείλεται αποκλειστικά σε αυτό το γεγονός.

Ένα μεγάλο ποσοστό ανάμεσα στους Σύρους στρατηγούς, όπως και μεταξύ των συμμάχων τους, ήσαν ενοχλημένοι από τις συνεχείς παύσεις στην επίθεση στο Χαλέπι λόγω πολιτικών και ανθρωπιστικών λόγων. Πρόσφατα, το σύστημα των «διαδρόμων» θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξουδετέρωση του θύλακα των τζιχαντιστών στα ανατολικά προάστια της Δαμασκού, όμως η πλειοψηφία των μαχητών μεταφέρθηκε με την άνεσή της στα ιδεολογικά της αδέλφια στην Ιντλίμπ. Οι Σύροι στρατιωτικοί έχουν εξοργιστεί με αυτήν την εξέλιξη.

Με τη σειρά της η Δύση ήδη από τότε άρχισε να κατηγορεί τη συριακή κυβέρνηση για «απαράδεκτες τακτικές», που συμπεριελάμβαναν τον αποκλεισμό κατοικημένης περιοχής και εν συνεχεία την πρόταση για εθελοντική αποχώρηση των ανταρτών. Κατά τους Δυτικούς, το διάστημα που οι περικυκλωμένοι τρομοκράτες σκέφτονταν την πρόταση που τους είχε γίνει, υπέφερε ο άμαχος πληθυσμός. Δηλαδή αν είχε αρχίσει μετωπική επίθεση προς την κατοικημένη περιοχή, ο άμαχος πληθυσμός θα υπέφερε λιγότερο;

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των παραγόντων η μάχη για το Χαλέπι έχει αναχθεί σε αποφασιστική μάχη όχι μόνον για τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία αλλά και για την παγκόσμια αντιπαράθεση στην Μέση Ανατολή, στην οποία συμμετέχουν οι ισχυρότεροι παίκτες του πλανήτη.

Από στρατιωτικής απόψεως το αποτέλεσμα είναι προφανές, ωστόσο τα πολιτικά και στρατηγικά παιχνίδια μπορούν να το αναπροσανατολίσουν. Οι ηττημένοι επιδιώκουν να καθυστερήσουν την βέβαιη έκβαση της μάχης, και ο κυβερνητικός στρατός με τους συμμάχους του έχουν εξαγριωθεί, μεταξύ άλλων, και για την υποκρισία της «ομάδας υποστήριξης» των αντιπάλων τους.

Η κλασσική συνέργεια είναι το αποτέλεσμα του συνδυασμού πολλαπλών παραγόντων οι οποίοι στο Χαλέπι είναι εκατοντάδες φορές ισχυρότερος από τον κάθε παράγοντα χωριστά.

Μετάφραση - Απόδοση Σωτήριος Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

Πρόκειται για μια καρικατούρα αριστερής γλώσσας: 
Το κυβερνητικό κόμμα με κομπορρημοσύνη διακηρύσσει ότι χρησιμοποιεί  τη γλώσσα μιας «αριστεράς της αλήθειας» - αυτή τη γλώσσα που υπηρέτησαν με αυταπάρνηση οι ανώνυμοι αγωνιστές που μαρτύρησαν για τις ιδέες τους, οι ρομαντικοί επαναστάτες, οι ποιητές, οι στοχαστές, οι διανοούμενοι, οι πιονιέροι το κομμουνισμού, όλοι όσοι ήθελαν έναν άλλο κόσμο να είναι εφικτός.

Βεβαίως ήταν η γλώσσα μιας φαντασιακής «αλήθειας», που βρισκόταν στα όνειρα των οραματιστών και η οποία δεν υπήρξε στην πραγματικότητα των αριστερών εξουσιών, όπου γης και όποιας εποχής.

Αυτή η γλώσσα, δανεισμένη το ήθος ενός εξιδανικευμένου παρελθόντος, εκπίπτει  «μες στην πολή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες» των εν τη κυβερνήσει αριστερών, στη βουλή και τα «βοθροκάναλα» της διαπλοκής.

Οι ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν πουλιούνται... εκτός αν αποφασίσει ο υπουργός!

Είπε χθες στη Βουλή ο ηγέτης των αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ, Ευκλείδης Τσακαλώτος, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα (για τις ΔΕΚΟ που μπαίνουν στο υπερταμείο), ότι  κυβέρνηση δεν ξεπουλάει την δημόσια περιουσία, ότι στο υπερταμείο δεν υπάρχει επιτροπεία, δεν υπάρχει υποθήκευση της περιουσίας, δεν μεταβιβάζονται και δεν… μπορούν να πωληθούν. Μόνο ο υπουργός Οικονομικών μπορεί να δεχτεί μια ιδιωτικοποίηση, (των ΔΕΚΟ δηλαδή που δεν μπορούν να πουληθούν!).

Σε άλλο σημείο υποστήριξε ότι «φτιάχνουμε μία σχέση με τις ΔΕΚΟ και την δημόσια διοίκηση που κόβει την παλαιά πολιτική, που δεν είναι το παλαιό ρουσφέτι, το παλαιό πελατειακό κράτος, αλλά συντονίζεται με τις ανάγκες της κοινωνίας και την κοινωνική λογοδοσία. Το υπερταμείο δεν είναι φύλλο συκής, αλλά πραγματική ασπίδα».

Δηλαδή με την υπαγωγή στο Υπερταμείο καταργείται το ρουσφέτι. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να καταργήσει το ρουσφέτι, δεν μπορούσε, και γι αυτό παρέδωσε τις ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο.  

Παράλληλα ο έτερος υπουργός επί της Οικονομίας, ο κ. Σταθάκης, εμφανίστηκε το ίδιο «κατηγορηματικός», στον Αντ1, λέγοντας «εμείς δεν ξεπουλάμε τη δημόσια περιουσία». Και όχι μόνο αυτό, αλλά στη συνέντευξή του υποστήριξε ότι το υπερταμείο  αποτελούσε επιδίωξη… της σημερινής κυβέρνησης και αποσκοπεί στην αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας, και «όχι στην εκποίησή της, όπως είχε στόχο το ΤΑΙΠΕΔ». Βέβαια τον διέψευσε στη Βουλή ο κ. Τσακαλώτος, ο οποίος δήλωσε για το Υπερταμείο «Είναι μια επιλογή που μας ανάγκασαν».   

Την ίδια ώρα, οι συνεργαζόμενοι Οικολόγοι βουλευτές κ. Τσιρώνης και Δημαράς, αφού είχαν διαβεβαιώσει ότι επ΄ ουδενί θα ψήφιζαν την μεταφορά «των νερών» στο υπερταμείο,  μετά από κλήση τους στο Μαξίμου, και αφού τους πετάχτηκε το κοκαλάκι κάποιας  «νομοτεχνικής βελτίωσης», άλλαξαν ρουν, ξέχασαν τις διαβεβαιώσεις τους, και πειθήνια ψήφισαν το νομοσχέδιο!  

Οι πιστοί των αριστερών προταγμάτων 

Τουλάχιστον δύο πρώην σύντροφοι των Συριζαίων, από αυτούς που κούνησαν μαντήλι με τον Λαφαζάνη και δημιούργησαν τη ΛΑΕ, οι κ. Στάθης Λεουτσάκος και ο Θανάσης Πετράκος, διέσωσαν (ασχέτως αν συμφωνεί κάποιος ή όχι με τις ιδέες τους), την πρωταρχική τιμιότητα λόγου και πράξης που χαρακτηρίζει τους ανένδοτους πιστούς των προταγμάτων της Αριστεράς.

Ασχέτως αν ελέγχεται η πράξη τους ως προς την θεσμική κοσμιότητα που αρμόζει στο  συγκεκριμένο μέρος,  από τα θεωρεία της Βουλής, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας, πέταξαν  φυλλάδια που περιείχαν ένα απόσπασμα – καταγγελία, από βιβλίο του κομμουνιστή Νομπελίστα συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου στο οποίο αναφερόταν: «Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος».

Η αλήθεια της γλώσσας στην πολιτική χάθηκε και με αυτή την κυβέρνηση. Ήταν άπειροι, ήταν ένθερμοι, ήταν παραλόγως επιθετικοί, είχαν ανεπεξάργαστα «προγράμματα», αλλά κανείς ήλπιζε ως νέοι,  να κάνουν την υπέρβαση, αν όχι την επανάσταση. Να υπηρετήσουν τη γλώσσα της αλήθειας.

Αυτοί δυστυχώς τείνουν να ξεπεράσουν πολλούς από τους προηγούμενους.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Το πρόβλημα με όσους προσπαθούν να υπερασπιστούν την παράσταση των κρατικών θεάτρων Ελλάδας και Κύπρου στην κατεχόμενη Σαλαμίνα, είναι που κάνουν τους χαζούς, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τις αντιδράσεις και προσπαθούν να πουν ότι οι άλλοι είναι κάτι σαν εξωγήινοι. Ενώ οι εξωγήινοι είναι οι ίδιοι, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το λέει με άλλα λόγια, μαχαιριές, ο μεγάλος μας ποιητής, ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, που τιμά την Αμμόχωστο: «Αν πρέπει τώρα να εξηγήσω γιατί δεν έπρεπε να οργανωθεί η παράσταση της Αντιγόνης στη Σαλαμίνα, είναι σαν να εξηγώ τα αυτονόητα», έλεγε το Σάββατο στο Φιλελεύθερο, σχολιάζοντας το γεγονός.
Στην ίδια σελίδα, που ο πρόεδρος του ΘΟΚ, Γιάννης Τουμαζής, προσπαθούσε να εξηγήσει τα αυτονόητα με λόγια ακατανόητα. Ότι «πάμε εκεί ως οικοδεσπότες για να υποδεχθούμε τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, σε ένα πνεύμα συμφιλίωσης, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού».

Είναι σημάδια των καιρών μας κι αυτά. Να συνθλίβεται η νοημοσύνη σου εξηγώντας τα αυτονόητα. Ότι, δηλαδή, η Σαλαμίνα, η κοιτίδα μας, το σύμβολο της προγονικής μας υπόστασης, το θέατρο μιας πόλης που επί 42 χρόνια είναι ακατοίκητη και έρημη διά της βίας κατοχικού στρατού, δεν είναι το Ριάλτο της Λεμεσού όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να επιδεικνύουν πνεύμα συμφιλίωσης χωρίς άλλες βλαβερές συνέπειες.
Όταν τα κρατικά θέατρα Ελλάδας και Κύπρου ανεβάζουν παράσταση στη Σαλαμίνα, εμφανίζονται άλλοι συμβολισμοί πολύ πιο ισχυροί και καταλυτικοί, που προηγούνται και καταργούν το πνεύμα συμφιλίωσης. Είναι πολύ πιο ισχυρό το πνεύμα αποδοχής των κατοχικών τετελεσμένων, η παρωδία συμφιλίωσης και το ξέπλυμα της κατοχής της πατρίδας μας μέσα από θεατρικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις ή ακόμα και μέσα από την προσωποποίηση του προβλήματος πότε μέσα από τον Ταλάτ και πότε μέσα από τον Ακιντζί. Αυτή η παραποίηση, που είναι συνειδητή πολιτική γραμμή, και την εφαρμόζουν πολιτικοί ηγετίσκοι εδώ και χρόνια, τώρα χρησιμοποιεί και τον πολιτισμό για να ενισχυθεί.

Ευτυχώς, αυτή τη φορά μίλησαν και κάποιοι πνευματικοί άνθρωποι μας, με ιδιαίτερη σχέση μάλιστα με την Αμμόχωστο και τη Σαλαμίνα, για να μη δίνεται η εντύπωση ότι μιλούν μόνο μερικοί δύστροποι δημοσιογράφοι που δεν κατανοούν το μεγαλείο της ψευδαίσθησης «πάμε εκεί ως οικοδεσπότες», και ότι πολιτισμός είναι ο Γιάννης Τουμαζής και η Ανδρούλα Βασιλείου. Μίλησε ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ο Πέτρος Παπαπολυβίου, ο Φώτος Φωτιάδης, ο Στέλιος Παπαντωνίου, ο Χρίστος Σιοπαχάς…
«Περί βρομοδουλειάς πρόκειται. Περί παραγγελιάς, περί συμβολαίου εξωραϊσμού και αναγνώρισης των τετελεσμένων της τουρκικής κατοχής. Καμία τέχνη δεν μπορεί να ενώσει τον σφαγέα και τον σφαγιασθέντα», γράφει ο Σιοπαχάς σήμερα στο Φιλελεύθερο. Κι ας λέει εξυπνάδες ο πρόεδρος του ΘΟΚ: «Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες και αποκαλυπτικές τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που αναπτύχθηκαν γύρω από την παράσταση». Δεν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας, υπάρχει μόνο αυτό που λέει ο Σιοπαχάς: Περί βρομοδουλειάς πρόκειται. Κι όσοι κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν είναι επειδή βολεύονται να ταυτίζονται με τους πολιτικούς πάτρωνες του πολιτιστικού και κοινωνικού ξεπλύματος της κατοχής.


Υ.Γ. Οι υπόλοιποι πνευματικοί άνθρωποι δεν έχουν στόμα να μιλήσουν; Πώς ανέχονται σιωπηροί την πατρωνία του πολιτισμού, που ενισχύει πλέον ξεδιάντροπα τις βρομοδουλειές της πολιτικής;

Πηγή Φιλελεύθερος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα πρώτα εφτά χρόνια μιας χρεοκοπίας είναι τα δύσκολα.
Στα επόμενα εφτά δεν θα καταλάβουμε τίποτα.
Μιας και πλησιάζουμε αισίως στον 8ο χρόνο μετά την χρεοκοπία του 2010, θα ήθελα να μας ευχηθώ «βίο ανθόσπαρτο».

Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να αγχωνόμαστε για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Το ξέρουνε μέχρι και οι πέτρες, τι έρχεται.

Οι ‘Ελληνες προτιμήσαμε συνειδητά -ναι καλά διαβάσετε, συνειδητά- μια αθλιότητα δίχως τέλος, οπότε καλή όρεξη.

Είπες, κομπανιέρο, για τους 5 εκατομμύρια ελληνικούς λογαριασμούς στο Facebook, αλλά δεν είπες το πιο τρομαχτικό.
3,8 εκατομμύρια λογαριασμοί χρησιμοποιούνται τουλάχιστον μια φορά το μήνα και από αυτούς το 80% καθημερινά.
Ακόμα και αν συνυπολογίσουμε τυχόν πολλαπλούς λογαριασμούς που ίσως να διατηρεί ένα άτομο, αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον 3 εκατομμύρια ‘Ελληνες ανοίγουν το Facebook κάθε μέρα.
Δεν θα πω τα γνωστά ότι είναι καθυστερημένος όποιος χρησιμοποιεί Facebook, Twitter κτλ.
Μια ασχολία είναι, παρ’ ότι με βρίσκει αντίθετο και παρ’ ότι το θεωρώ βαθιά αντικοινωνικό.
Αν παρ’ όλα αυτά 3 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκουν χρόνο να διαβάσουν τον τοίχο τους στο Facebook ή να ανταλλάξουν φωτογραφίες και σχόλια κτλ, πώς γίνεται και δεν βρίσκουν χρόνο για κάτι άλλο;
Πώς γίνεται να μην έχουν χρόνο όταν τους ρωτάς αν διαβάζουν βιβλία ή αν ασχολούνται με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αλλά αντιθέτως βρίσκουν χρόνο για το φατσοβιβλίο;
Είναι ξεκάθαρο νομίζω ότι έχει να κάνει με τις προτεραιότητες.
Η ελληνική κοινωνία προτιμάει να χαζολογάει, να βλέπει μαλακίες στην τηλεόραση και να διαβάζει τα ζώδια ή πως ξεματιάζουν.
Αυτές είναι οι προτεραιότητες της.
Ναι, το ξέρω, τώρα το σχολίασα -και καλά έκανα.
Δικαίωμά της, λοιπόν.
Μόνο να μην κλαίγεται, όταν θα αρχίσουν τα δύσκολα.

Αυτά τα 7 χρόνια δεν ήταν δύσκολα, πουλάκια μου.
Αυτά τα 7 χρόνια ήταν η προθέρμανση.

Τα 3 μνημόνια και το μνημόνιο Τρία βου (3Β) -δεν το λέμε 4 για να μην στεναχωρούμε τους ιθαγενείς- ήταν το ψωμί και η σαλάτα που σου φέρνουν στην ταβέρνα πριν σου σερβίρουν τα ψητά/μαγειρευτά.
Τώρα, πουλάκια μου, έρχεται το κανονικό μνημόνιο.
Μην τα πολυακούτε αυτά περί πρόδρομου κόφτη και του άλλου κόφτη.
Μην πολυδίνετε σημασία για τα 2 δισ. που ψάχνουν για το τελευταίο τρίμηνο του έτους.
Γενικά, μην ασχολείστε με τις περικοπές στις επικουρικές που ήδη ξεκίνησαν αυτό το μήνα.
Είναι όλα ασήμαντα, επειδή, όταν θα έρθει η πραγματική, πλήρως ελεγχόμενη χρεοκοπία, πραγματικά θα τα ξεχάσετε όλα.

Η Ελλάδα μπορεί να χρεοκόπησε το 2009 αλλά αυτό που δεν καταλάβατε είναι ότι σχεδίασαν τότε μια νέα χρεοκοπία με τους δικούς τους όρους, αφού πρώτα θα μας «έσωναν» και αφού φυσικά θα διαφύλατταν την αποπληρωμή του χρέους.
Ηθελαν να δουν με ποιους έχουν να κάνουν πρώτα.
Και τώρα ξέρουν.
Και πραγματικά γελάνε που μας φοβήθηκαν.
Χτύπησαν φλέβα χρυσού, πουλάκια μου.
Βρέθηκαν σε μια πλούσια χώρα με φτωχούς πνευματικά πολίτες· είναι και άλλες αλλά τώρα μιλάμε για εμάς.
Και μπορεί να μας προετοίμαζαν τόσα χρόνια, γεμίζοντας τα μυαλά μας όσα περισσότερα σκατά μπορούσαν, αλλά στην πραγματικότητα η ευθύνη για την αποβλάκωση μας είναι απολύτως δικιά μας.

Δεν μας εμπόδισε κανείς να διαβάσουμε ένα γαμημένο βιβλίο ή να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.
‘Ολο αυτό το σκουπιδιαρό που κοσμεί την χώρα ήταν συνειδητή επιλογή των κατοίκων της και όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια της Χαλιμάς.
‘Ολα τ’ άλλα είναι για να ταΐζουμε εκείνη την βλακώδη αντίληψη που θέλει τους ‘Ελληνες να βρίσκονται πάντοτε στο πάνθεον της ιστορίας και την άλλη που πάντα κάποιος, κάποτε θέλει το κακό μας γιατί μας ζηλεύει· χαχαχα, κλαίω όταν το ακούω.

‘Αρχισα να συνειδητοποιώ για πρώτη φορά τι συμβαίνει στην Ελλάδα, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές του 2014, αλλά ειδικά μετά το δημοψήφισμα κατάλαβα και τα υπόλοιπα.
Αν δεις τους δημάρχους έναν-έναν, καταλαβαίνεις.
Τηλεπερσόνες, ξεπλένηδες και λαμόγια.
Αν δεις τι έκαναν οι ‘Ελληνες μετά την προδοσία στο δημοψήφισμα, καταλαβαίνεις.
Κάθε λαός, λένε, έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

Τι δεν είναι έτσι;
Μήπως δεν είχαμε επιλογές;
Μήπως δεν είχαμε δυνάμεις;
Μήπως δεν ξέρουμε 7 χρόνια μετά τι μας συνέβη;
Αυτά είναι για τους χαζούς και τους γέρους.
Εξάλλου αν δεν μας άρεσε όλο αυτό που ζούμε θα είχαμε ήδη αλλάξει.
Τι άλλαξε -άλλωστε- τα τελευταία 7 χρόνια στην ελληνική κοινωνία;
Τίποτα.
Εδώ γέμισαν πάλι οι εκκλησίες.
Οι ‘Ελληνες συνεχίζουν να ψηφίζουν τους ίδιους απατεώνες.
Οι ‘Ελληνες συνεχίζουν να μην συμμετέχουν στα κοινά ή να ασχολιούνται με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, γιατί είναι βαρετό και ντεμοντέ.
Οι ‘Ελληνες συνεχίζουν να γκρινιάζουν, αλλά να μην θέλουν παράλληλα να συζητούν για αλλαγές -αυτό είναι ο ορισμός της μαλακίας.
Οι ‘Ελληνες συνεχίζουν να ζουν με τον ίδιο καθυστερημένο τρόπο που ζούσαν τόσα χρόνια.
Να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του και να σώσει μόνο τον εαυτό του.

Βέβαια, λέει ένα ρητό πως, αν σε κυνηγάει μια αρκούδα, δεν χρειάζεται να τρέξεις πιο γρήγορα απ’ αυτήν για να σωθείς.
Αρκεί να τρέξεις πιο γρήγορα από τον διπλανό μαλάκα.
Αλλά σας έχω μια έκπληξη επ’ αυτού.
Είναι αδύνατον να είσαι πλούσιος σε μια φτωχή, διαλυμένη χώρα.
Νομοτελειακό.
Μην βλέπετε τους λεφτάδες σε Μπουρκίνα Φάσο, Παπούες και Τσηάουες.
Αυτή είναι η εξουσία.
Η μεσαία τάξη είναι άγνωστη έννοια σε μια φτωχή χώρα.
Οπότε, αν δεν είστε εξουσία, πιάστε φιλίες με τους σημερινούς άστεγους, άνεργους και εξαθλιωμένους.
Θα τις χρειαστείτε τα επόμενα χρόνια.
Θα χρειαστείτε κάποιον να σας μάθει το κουρμπέτι.
Αλλά, μέχρι τότε, συνεχίστε να κάνετε καλά αυτό που κάνετε 7 χρόνια τώρα.

Σάμπως και έχουμε μόνο μια ζωή να ζήσουμε;
Keep calm and do nothing, φυντάνια μου.

Δηλαδή, το μυαλό στο ρελαντί και ο χαβαλές πάνω απ’ όλα και προσοχή μην τυχόν και αλλάξει τίποτα και χρειαστεί μετά να αλλάξουμε και εμείς.
Και αν ο χαβαλές ήταν ωραίος κάποτε, τώρα, που δεν έχεις δουλειά και … φράγκα, φαντάζει ως παράνοια.
Στην τελική, περί αυτού πρόκειται.
Οι ‘Ελληνες είναι τρελοί.
Και νομίζω πως, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.

Βαρέθηκα να ακούω όλο το καλοκαίρι για τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη.
Η χώρα ξεπουλήθηκε και οι ‘Ελληνες αγχώνονται ποιος θα κάτσει στο θρόνο του Μαξίμου.
Μιλάμε για μυαλά τώρα, όχι μαλακίες.
Λες και δεν ξέρουμε τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές.
Φυσικά, οι ‘Ελληνες θα ψηφίσουν πάλι έναν απατεώνα -όχι πως οι εκλογές έχουν σημασία στο προτεκτοράτο- και μετά τις γνωστές κωλοτούμπες θα απορούν ποιος τον ψήφισε.
Μην ανησυχείτε ο Τσίπρας φεύγει μέχρι το Πάσχα το πολύ, μην πω νωρίτερα, οπότε θα γίνουν πάλι εκλογές στο προτεκτοράτο, όπου όλοι φτιάχνουν από ένα κόμμα για να κυβερνούν στο τέλος οι δανειστές.
Ο Αλέξης έκανε το χρέος του και θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Φάνηκε περισσότερο από ποτέ άλλοτε στη ΔΕΘ.

Και κοίτα ποιος έρχεται ρε φίλε.
Ο Κούλης.
Φανταστικό.
Φανταστικό που είναι δεδομένο και όλοι ξέρουν από τώρα τον επόμενο πρωθυπουργό.
‘Αντε καλέ, που ζούμε σε προτεκτοράτο.
Μιλάμε τώρα γι’ αυτόν που κουνούσε νομίσματα της Ζιμπάμπουε σε παράνομο κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας για να τρομοκρατήσει τους ‘Ελληνες τι θα συνέβαινε αν ψήφιζαν τον ΣΥΡΙΖΑ και την δραχμή.
Η ανησυχία του ‘Ελληνα φιλελέ: η χώρα υπογράφει το ένα μνημόνιο μετά το άλλο, έχουν στεγνώσει τα ευρώ απ’ άκρη σ’ άκρη, αλλά το πρόβλημα είναι όταν τα εφαρμόζει το ΠΑΣΟΚ (νέο ή παλιό δεν έχει σημασία).
Ζωή σε μας.

Τι σκούζεις Κυριάκο μου;
Μνημόνια ψήφισε και ο φίλος σου ο Αλέξης.
Το ευρώ προσκύνησε και ο φίλος σου ο Αλέξης.
Τα ίδια αφεντικά.
Τις ίδιες πολιτικές εφάρμοσε, τις ίδιες θα εφαρμόσεις και εσύ, Κούλη μου, δηλαδή αυτές των δανειστών.

Αυτό το πράγμα να κάθονται οι ‘Ελληνες να ακούνε τους πολιτικούς δεν το καταλαβαίνω, ειδικά όταν τις αποφάσεις τις λαμβάνουν οι δανειστές.
‘Οπως είχε πει κάποτε ο Καμμένος στον Σταύρο Θεοδωράκη, έτσι τώρα το λέω και ‘γω στους τσιπροκαμμένους, νουδούλους και λοιπούς φιλελέδες: Αν θέλω κάτι από σας, θα ρωτήσω απευθείας τα αφεντικά σας.
Αλλά οι ‘Ελληνες πολίτες το γουστάρουν φαίνεται που ζουν στο προτεκτοράτο.
‘Οχι, παίζουμε.
Το γουστάρουν πολύ.
Γουστάρουν να είναι δούλοι.
Οπότε, δεν έχω πια καμία εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό.
Γιατί και στη δραχμή να γυρνούσαμε -φτου, φτου, φτου- ποιος θα έπαιρνε τις αποφάσεις;
‘Ολα από τους άλλους τα περιμένουμε, οπότε ευρώ μέχρι τον θάνατο.

Καλά το τι άκουσα το καλοκαίρι γύρω μου δεν λέγεται.
Καθόταν ένας μεσήλικας σε μια ταβέρνα που είχαμε κάτσει και έλεγε «αυτοί οι ‘Ελληνες δεν κουνιούνται με τίποτα. Ραγιάδες».
Αυτός δηλαδή τι ήταν;
Δεν πιανόταν ως ‘Ελληνας;
Και πόσα ακόμα.

Είναι ξεκάθαρο πλέον και στον πιο ανίδεο, ότι οι ‘Ελληνες βγήκαν στους δρόμους τα πρώτα χρόνια μετά τη χρεοκοπία του 2009 και όταν είδαν ότι οι διαδηλώσεις δεν οδηγούν πουθενά, σάστισαν.
Και γύρισαν στα σπίτια τους όταν κατάλαβαν ότι πρέπει να σηκώσουν πολύ ζόρι για να απελευθερωθούν από τα δεσμά που τους επιφύλασσαν οι αγορές με πρόσχημα το χρέος.
‘Επρεπε να τρέξουν οι ίδιοι, χωρίς ηγέτες.
Πού να τρέχουμε τώρα.
Οπότε πήραν έναν σταυρό στο χέρι και έκατσαν να μοιρολογούν και να περιμένουν τον Μεσσία να ποστάρει στο facebook.

Και επειδή δεν μπορείς και να είσαι συνέχεια στις μαύρες σου, περνάμε σιγά-σιγά στο επόμενο στάδιο που είναι η αποδοχή της κρίσης ως κάτι φυσικό, ως ένα καθημερινό φαινόμενο.
Περάσαμε πλέον στην πλήρη αφασία.
Και αυτή η αφασία αφήνει μεγάλες υποσχέσεις για το μέλλον.
‘Οπως ξέρουμε από τώρα ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός του προτεκτοράτου, έτσι ξέρουμε πώς θα είναι και τα επόμενα 7 χρόνια.
Ε, απλό είναι.

Ελαφρύ να είναι το χώμα που θα μας σκεπάζει.

Με εκτίμηση
Άρης

Πηγή "Πιτσιρίκος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου