Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Νοε 2016


Γράφει ο Σωτήρης Καμενόπουλος

Το πολιτικό προσωπικό στη χώρα μας δεν είναι γαλουχημένο-εκπαιδευμένο ώστε να αντιληφθεί πως η Ελλάδα είναι μία πλούσια χώρα σε ορυκτούς πόρους. Η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού είναι γαλουχημένη με τη νοοτροπία του συνδικαλισμού, των επιδοτήσεων και του κρατισμού. Ως εκ τούτου, η ευχή για τη χώρα μας (πιθανά αποθέματα υδρογονανθράκων και άλλων ορυκτών πόρων) τείνει να μετατραπεί σε κατάρα.
Αυτός ο κίνδυνος διογκώνεται ακόμη περισσότερο, και μεταλλάσσεται σε κίνδυνο για την Εθνική Ασφάλεια της χώρας μας, με την παρουσία της διαφθοράς.

Από το 2010 είχε ξεκινήσει μία προσπάθεια «προειδοποίησης» για πιθανούς κινδύνους οι οποίοι σχετίζονταν με τη Μεσόγειο και τα βόρεια παράλια της Αφρικής. Ένα μήνα ακριβώς (Νοέμβριος 2010) πριν αυτοπυρποληθεί ο Τυνήσιος έμπορος (Δεκέμβριος 2010), και ξεκίνησε με αυτόν τον τρόπο η Αραβική «Άνοιξη», είχε δημοσιευθεί ένα προειδοποιητικό άρθρο στο ιστολόγιο του ΕΛΙΑΜΕΠ. Παρατίθεται απόσπασμα του άρθρου:
«...οι βλέψεις (...) για τις επόμενες δεκαετίες, έχουν στραφεί ήδη προς τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και την Αφρική (...). Η επανάκαμψη της παγκόσμιας γεωπολιτικής και οικονομικής πυξίδας προς τη Μεσόγειο και την Αφρικανική ήπειρο είναι πλέον γεγονός αδιαμφισβήτητο. Τις επόμενες δεκαετίες θα κατευθυνθούν περισσότερες επενδύσεις προς το νότιο υπογάστριο της ΕΕ και προς την ενδότερη Αφρική, συμπεριλαμβανομένων των Αφρικανικών χωρών που βρέχονται από τη Μεσόγειο. Επενδύσεις οι οποίες θα σχετίζονται με την παραγωγή ενέργειας, εξόρυξης πετρελαίου, φυσικού αερίου και, κυρίως, σπάνιων ορυκτών. Επενδύσεις οι οποίες θα περιλαμβάνουν ταυτόχρονα και νέους, άγνωστους προς το παρόν κινδύνους...».
Το 2001 ο Michael Klare, καθηγητής στο Hampshire College των ΗΠΑ, δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Foreign Affairs με τίτλο: "The New Geography of Conflict" (May/June 2001). Το άρθρο του καθ. Klare θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα βαθμό «προφητικό» όσον αφορά τις γεωπολιτικές εξελίξεις που βιώσαμε και βιώνουμε ακόμη. Σε εκείνο το άρθρο ο Klare είχε παρουσιάσει ένα χάρτη («Possible Flash Points for Resource Conflict») στον οποίο παρέθεσε διάφορα γεωγραφικά σημεία του πλανήτη τα οποία θεωρούσε υποψήφια για τις επόμενες αναφλέξεις-συγκρούσεις. Συγκρούσεις οι οποίες θα σχετίζονταν με την παρουσία πλουτοπαραγωγικών πηγών στις αντίστοιχες γεωγραφικές περιοχές. Ο καθ. Klare είχε θεωρήσει ως κύριες πλουτοπαραγωγικές πηγές-αιτίες αυτών των συγκρούσεων τις κάτωθι:
  • Πετρέλαιο και φυσικό αέριο (και τους αγωγούς μεταφοράς αυτών)
  • Συστήματα νερού/υδροφόρους ορίζοντες
  • Ορυκτά και πολύτιμοι λίθοι
  • Ξυλεία
Λίγο πολύ όλοι μας σήμερα αντιλαμβανόμαστε την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας. Από το 2011 τουλάχιστον συζητείται (λεπτομέρεια: έχει ενδιαφέρον ο χάρτης καθώς παρουσιάζει ομοιότητες με τον αλυτρωτικό χάρτη που κυκλοφόρησε πρόσφατα).

Παρόλα αυτά, ενώ «έξω» στους διάφορους κύκλους το νεο-οθωμανικό σενάριο συζητείται έντονα τουλάχιστον από το 2011, στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δύο σχολές σκέψης όσον αφορά την από-εδώ-και-πέρα-στάση της Τουρκίας: η μία σχολή σκέψης, θεωρεί πως αυτά που συμβαίνουν την παρούσα περίοδο στην Τουρκία (πχ. οι αλυτρωτικές δηλώσεις Ερντογάν περί Συνθήκης Λωζάνης) γίνονται για εσωτερική κατανάλωση. Πως ο Ερντογάν το κάνει εξαιτίας του αποτυχημένου πραξικοπήματος και των εκκαθαρίσεων στις οποίες προβαίνει. Για να θολώσει τα νερά στους εσωτερικούς του αντιπάλους και να τους αποπροσανατολίσει. Προσωπικά δεν ανήκω σε αυτή σχολή σκέψης. Τη θεωρώ αφελή. Προσωπικά ανήκω στην άλλη σχολή σκέψης: εκτιμώ πως ο Ερντογάν κινείται βάσει συγκεκριμένου σχεδίου-στρατηγικής και συγκεκριμένου στόχου: το στόχο του νεο-οθωμανισμού. Θα σας εξηγήσω τη γεννεσιουργό αιτία αυτής της εκτίμησης.

Πώς συνδέεται η αναθεωρητική στάση της Τουρκίας με το δημογραφικό της; Η Τουρκία σήμερα έχει περίπου 78 εκατομμύρια κατοίκους ενώ το 2050 θα έχει περίπου 100 εκατομμύρια κατοίκους. Από το 2010 είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις της αναπλήρωσης αυτού του κενού για την περιοχή μας. Γεωπολιτικό κενό το οποίο ήθελε την Τουρκία να αναπληρώνει μέσω της πιθανής αναγέννησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την εξέλιξη του δημογραφικού της Τουρκίας μπορείτε να δείτε εδώ. Μετακινείστε τον κέρσορα πάνω στο γράφημα μεταξύ των ετών 2050-2055 και διαπιστώστε σε ποιές χρονικές περιόδους κορυφώνεται (peak) ο πληθυσμός της Τουρκίας...

Θα είμαι ξεκάθαρος: η Τουρκία για να αντέξει ως ενιαία χώρα, συγκροτημένη σε κράτος, πρέπει να αποκτήσει οπωσδήποτε πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους. Ειδάλλως δεν θα μπορέσει να ταίσει και ζεστάνει τα 100 περίπου εκατομμύρια πληθυσμού της το έτος 2050. Αν δεν αποκτήσει πρόσβαση σε ενέργεια, η Τουρκία θα καταρρεύσει. Θα διαλυθεί. Ακριβώς το ίδιο ρίσκο αντιμετωπίζει η Κίνα (μαζί με τη διαφθορά και το περιβαλλοντικό). Ο Ερντογάν λοιπόν κοιτάζει 30+ χρόνια μπροστά (εμείς;;;) διαβλέποντας ταυτόχρονα τους κινδύνους που εκπηγάζουν για τον ίδιο από την πιθανή «αναμόχλευση» της μυστικής συμφωνίας Sykes-Picot (περισσότερα για τη συμφωνία Sykes-Picot εδώ και εδώ.

Όμως, τα ενεργειακά projects παίρνουν αρκετά χρόνια ώστε να υλοποιηθούν. Αυτό είχα προσπαθήσει να εξηγήσω σε άλλη εκτίμηση κινδύνου: "...Είναι λογικό λοιπόν να κάνει κάποιος την εκτίμηση πως οι αλλαγές που βλέπουμε τριγύρω μας έπρεπε να ξεκινήσουν αρκετά πριν το 2020-2025. Προκειμένου να καλυφθεί η ζήτηση σε υδρογονάνθρακες το 2050, και με δεδομένο πως μέχρι να επιβεβαιωθούν τα πιθανά κοιτάσματα, να εκτιμηθεί η οικονομική τους αξία, να ξεκαθαρισθούν οι γεωπολιτικές τριβές, και να έρθουν αυτά στην επιφάνεια, θα περνούσε αρκετό χρονικό διάστημα. Είναι γνωστό άλλωστε πως τέτοιου είδους projects (ορυχεία και υδρογονάνθρακες) απαιτούν πολλά έτη μέχρι να υλοποιηθούν..."

Πριν λίγες ημέρες ο Βεϊσέλ Έρογλου, υπουργός Δασών και Υδάτινων Υποθέσεων της Τουρκίας (ουσιαστικά, των πλουτοπαραγωγικών πηγών στις οποίες αναφερόταν ο καθ. Klare) φέρεται πως έθεσε την ημερομηνία στόχο για την ολοκλήρωση της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: το έτος 2053. Εάν αυτή η αναφορά του Έρογλου είναι αληθής (ας υπογραμμισθεί η λέξη «εάν»), τότε το παραπάνω σενάριο-εκτίμηση κινδύνου αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος-αξιοπιστία.

Με όρους του Risk Management η συνολική επικινδυνότητα ενός τέτοιου γεω-πολιτικού σεναρίου βρίσκεται στο κόκκινο.

Σύμφωνα με την εντελώς προσωπική μου εκτίμηση, η Τουρκία δεν έχει άλλη επιλογή για να μη διαλυθεί παρά μόνο τον αναθεωρητισμό. Γι'αυτό «βλέπει» τόσο προς τη Μοσούλη όσο και προς το Αιγαίο. Δεν το κάνει απλώς για εσωτερικούς λόγους: οι εσωτερικοί λόγοι είναι η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας. Η στρατηγική του Ερντογάν είναι ολοφάνερη. Μη τρέφουμε αυταπάτες. Να είμαστε προετοιμασμένοι τόσο υλικά όσο και πνευματικά χωρίς καμία φοβία.
Εάν η θεωρία του καθ. Klare ευσταθεί, τότε πιθανώς οι ορυκτοί πόροι θα είναι η αιτία μίας αρκετά πιθανής επερχόμενης σύγκρουσης στην περιοχή. Πιο ξεκάθαρος δεν μπορώ να γίνω.

ΥΓ. Οι διαχρονικές ευθύνες του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού στο θέμα της αξιοποίησης των ελληνικών πόρων είναι τεράστιες.Τα διαρκή εμπόδια που υψώνονταν - και συνεχίζουν να υψώνονται (;) - στην αξιοποίηση των ελληνικών ορυκτών πόρων δεν μπορούν ίσως να εξηγηθούν με λογικά επιστημονικά κριτήρια. Εάν οι ελληνικοί ορυκτοί πόροι είχαν αξιοποιηθεί εδώ και δεκαετίες, τότε ίσως, δεν θα φτάναμε στη σημερινή επικίνδυνη για τη χώρα μας γεωπολιτική κατάσταση... Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, οι ευθύνες αυτές ίσως κάποια στιγμή να χρήζουν διερεύνησης σε σχέση με την Εθνική Ασφάλεια της χώρας.

* Ο Σωτήρης Καμενόπουλος είναι υποψήφιος Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων
Πηγή HuffingtonPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την ώρα που τα πράγματα στην Ελλάδα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και κανείς δεν πιστεύει ότι η κατάσταση στην ελληνική οικονομία είναι αναστρέψιμη, πλην της κυβέρνησης των φόρων (βλ. κυβέρνηση Τσίπρα) που δεν αντιλαμβάνονται ότι η φοροδοτική ικανότητα εξαντλείται πλέον τάχιστα, η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή πλησιάζει στην «τελική λύση»…

Γράφει ο Μιχαήλ Βασιλείου

Εκτός κι αν υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η παρουσία στα ύδατα της ανατολικής Μεσογείου δύο αεροπλανοφόρων (ρωσικό Kuznetsov, γαλλικό De Gaulle) και ένα αμερικανικό σε αναμονή (για να μη θεωρηθεί κλιμάκωση), με σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, ενός ελικοπτεροφόρου (USS Wasp), πλήθους ισχυρών πολεμικών πλοίων κατευθυνομένων βλημάτων και υποβρυχίων, είναι μια δύναμη η οποία ήρθε για ξεκούραση στα θερμά νερά της περιοχής, ή/και η πιθανότητα ενός λάθους που θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση είναι ένας αδικαιολόγητος φόβος…

Την ίδια ώρα ένας από τους κύριους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης, η Τουρκία που ξεκίνησε τη διαδικασία «αποκαθήλωσης» του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, επιχειρεί να παίξει πάλι τον ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου και να προωθήσει τον εαυτό της στον «θρόνο» του τοπικού επιδιαιτητή, παρότι όλα γίνονται υπό την προϋπόθεση ικανοποίησης όλων των αναθεωρητικών διεκδικήσεών της…

Η ρητορική του Ερντογάν και αξιωματούχων του καθεστώτος του έχει στραφεί στον Ελληνισμό για να αποζημιωθούν για το ότι οι επιδιώξεις τους στη Μέση Ανατολή σε μεγάλο βαθμό δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Έχει στραφεί σε αυτόν που θεωρεί ως «μαλακό» στόχο, σε αυτόν που δεν αντιδρά, είτε διότι θεωρεί πως δεν μπορεί, είτε διότι δεν αντιλαμβάνεται ότι η «φιλειρηνική», όπως τη θεωρεί, πολιτική του, στην ουσία έχει στρέψει τα πυρά εναντίον του.

Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ έχουν επιχειρησιακά σχέδια αντιμετώπισης κάθε κατάστασης που ίσως ξεφύγει από τον έλεγχο, αφού είναι σαφές ότι η ρωσική πολιτική, ακολουθώντας την πεπατημένη, επιχειρεί να πειθαναγκάσει τον αντίπαλο και να πετύχει τους αντικειμενικούς της σκοπούς δια της απειλής χρήσης στρατιωτικής βίας και επιβολής τετελεσμένων. Αυτά δεν είναι θετικά σημάδια, διότι το σχοινί που τεντώνεται συνεχώς, κάποια στιγμή θα σπάσει.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σχετικά με τον θόρυβο που προκλήθηκε τις δύο τελευταίες μέρες με την απαράδεκτη επίθεση που δεχόμαστε από την αλβανική κυβέρνηση και προσωπικά από τον πρωθυπουργό της χώρας πιστεύουμε ότι ως αμέσως βαλλόμενοι είμαστε οι πιο κατάλληλοι για να απαντήσουμε.

Όπως έγινε ευρέως γνωστό, στις 28 Οκτωβρίου την ημέρα που στην Χιμάρα γιορτάζαμε την εθνική μας επέτειο, εστάλησαν 19 ειδοποιητήρια από τον δήμαρχο Χιμάρας για την κατεδάφιση αντίστοιχων σπιτιών και καταστημάτων, ορισμένα από τα οποία είναι πάνω από 100 ετών. Τα ειδοποιητήρια αυτά εστάλησαν αποκλειστικά σε ελληνικής καταγωγής πολίτες, ήταν «λιτά» χωρίς καν αναφορά στο νομικό πλαίσιο της διαταγής. Το ειδοποιητήριο έδινε προθεσμία εκκένωσης εντός 5 ημερών με την δικαιολογία ότι θα συνεχιστεί το έργο ανάπλασης του ιστορικού κέντρου της Χιμάρας.

Ενώ η κοινή γνώμη ευαισθητοποιήθηκε στο άκουσμα αυτής της είδησης, η ενέργεια αυτή δεν είναι μεμονωμένη αλλά αποτελεί συνέχεια ενός οργανωμένου σχεδίου για την υφαρπαγή της περιουσίας μας, την απογύμνωση από οικονομικούς πόρους και εν τέλει τον εξαναγκασμό μας σε εγκατάλειψη της Χιμάρας.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειώσουμε πως την ώρα που κατεδαφίζονται αυτά τα κτίσματα, στις Παραλίες του Λειβαδιού, στο Ποτάμι, στον Δραλαίο και στο Κηπαρό έχουν δοθεί άδειες ανέγερσης πολυώροφων κτισμάτων (ξενοδοχείων / πολυκατοικιών) σε μη ντόπιους με διάτρητα και πλαστά έγγραφα.

Ημερομηνία ορόσημο της τελευταίας πράξης του δράματος που ζούμε ως κοινότητα ήταν η 31η Ιουλίου του 2014 όταν ο αλβανός πρωθυπουργός αποκάλυψε σαφώς την σκοπιμότητά του για την Χιμάρα. Από το βήμα της αλβανικής βουλής, κατά την συνεδρίαση για την νέα διοικητική διαίρεση ανέφερε χαρακτηριστικά προσπαθώντας να κερδίσει την συναίνεση των εθνικιστών Αλβανών βουλευτών «η Χιμάρα είναι ένα πρόβλημα για την Αλβανία που με την καινούρια διοικητική διαίρεση θα το λύσω μια για πάντα». Έτσι στην λήξη της συνεδρίασης ψηφίστηκε η καινούρια διοικητική διαίρεση της Αλβανίας που ένωνε τον δήμο μας με άλλες περιοχές, ξένες προς τα ήθη, τα έθιμα και τον πολιτισμό μας σε αντίθεση με όσα προβλέπει ακόμα και το ίδιο το αλβανικό σύνταγμα. Αμέσως μετά η συνέχεια του σχεδίου εξελίχθηκε κατά τις δημοτικές εκλογές του 2015 όταν ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, έκανε τα πάντα για να εκλεγεί το πειθήνιο όργανο του ο Γκόρος. Για να είναι εντελώς σίγουρος ότι δεν θα ξεφύγει η κατάσταση από τον έλεγχό του παρά την εγγύηση που του έδινε η υλοποίηση της διοικητικής διαίρεσης, ασχολήθηκε προσωπικά με το διορισμό του Γκόρου ως δημάρχου. Ερχόμενος τρεις φορές προεκλογικά στην Χιμάρα, έστησε ένα σκηνικό τρόμου για να εκβιάσει τον λαό της και να υφαρπάξει την ψήφο του. Τελικά αφού πήγαμε σε εκλογές χωρίς παρατηρητές και χωρίς συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή, το αποτέλεσμα για τον κύριο Ράμα και τον κύριο Γκόρο ήταν το επιθυμητό. Θέλουμε να καυτηριάσουμε και να παραδώσουμε στην χλεύη της ιστορίας όλους αυτούς τους «Έλληνες» οι οποίοι συνεργάστηκαν και συναίνεσαν ώστε να έχουμε το μοιραίο τρίδυμο Ράμα – Κοκδήμα - Γκόρο στην εξουσία της Χιμάρας. Αμέσως μετά την εκλογή του κυρίου Γκόρου μπήκε μπροστά το σχέδιο υφαρπαγής των περιουσιών και αφελληνισμού της Χιμάρας καλυπτόμενο πίσω από όμορφα λόγια και υποτιθέμενους σχεδιασμούς όπως πολεοδομική ανάπτυξη, τουριστική ανάπτυξη, επαναξιοποίηση κτλ.

Όλοι εμείς, εδώ και ενάμιση χρόνο καταγγέλλουμε σε όλους τους τόνους αυτό το ύπουλο και καταστροφικό σχέδιο βρίσκοντας συνήθως μη ευήκοα ώτα (4 διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Χιμάρα, υπομνήματα σε φορείς και ξένες πρεσβείες, επιστολές προς την πολιτεία, παρεμβάσεις σε ΜΜΕ κ.α.)

Τα τελευταία γεγονότα δείχνουν πως ο Αλβανός πρωθυπουργός δεν κρατά ούτε καν τα προσχήματα αφού τρομοκρατεί τον λαό της Χιμάρας παραχαράσσοντας την ιστορία του. Προχωρά σε μία από τις μεγαλύτερες των ύβρεων αμφισβητώντας της ελληνική εθνική μας καταγωγή και στερώντας το δικαίωμά μας στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό.

Σχετικά με την φιλοδοξία του να παριστάνει τον ιστορικό, έχουμε να του συστήσουμε να περιοριστεί στα καθήκοντά του γιατί έχει την θλιβερό προνόμιο να πρωθυπουργεύει στην φτωχότερη χώρα της Ευρώπης και να ηγείται της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης που γνώρισε ποτέ η Αλβανία.

Έχουμε να δηλώσουμε κατηγορηματικά πως είμαστε γηγενείς κάτοικοι, με ιστορική, εθνική, πολιτιστική και ανθρωπολογική συνέχεια σε αυτές τις εστίες εδώ και πάνω από 3000 χρόνια και με την αποφασιστικότητά μας, τον αγώνα μας και την βοήθεια του Θεού, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε για πολλές χιλιετίες ακόμα.

Κλείνοντας θα θέλαμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους όσους στέκονται στο πλευρό μας, υπερασπιζόμενοι τα δίκαιά μας.

Υπογράφοντες:

ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ / ΚΕΑΔ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΧΙΜΑΡΑΣ
ΕΝΩΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ «Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ» (ΑΘΗΝΑ)
ΕΝΩΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΕΝΩΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ ΤΙΡΑΝΩΝ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



“Που το πάει ο Ερντογάν” είναι το ερώτημα που απασχολεί τους τελευταίους μήνες,όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλο κόσμο. Κι αν κρίνουμε με τα θέματα στα οποία δίνουν προτεραιότητα οι πρωταγωνιστές της πολιτικής στην Ελλάδα θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ελλάδα -σε επίπεδο εξουσίας- ασχολείται μάλλον λιγότερο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Οι Έλληνες πολίτες ωστόσο ανησυχούν πολύ και καλά κάνουν. Η κατάσταση είναι απρόβλεπτη και ο Ερντογάν δείχνει να γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος.

Αναλύσεις πολλές από πολλούς. Απευθυνθήκαμε σ΄ έναν άνθρωπο που γνωρίζει την Τουρκία όσο λίγοι. Ο κ.Χρήστος Μηνάγιας αρθρογράφος-αναλυτής και συγγραφέας που ασχολείται αποκλειστικά με την Τουρκία απαντά σε ερωτήματα που έχουμε νομίζουμε όλοι μας.

Ο Χρήστος Μηνάγιας αποκαλύπτει γιατί ο Ερντογάν ασχολήθηκε τώρα με τη Συνθήκη της Λωζάννης, κάνει σαφές ότι λένε ψέμματα όσοι υποστηρίζουν πως αυτή λήγει το 2023 και τέλος αποκαλύπτει την μυστική συμφωνία Τουρκίας - ΗΠΑ από το 2003, η οποία προβλέπει υποχωρήσεις της Άγκυρας στο κουρδικό τις οποίες θα “ρεφάρει” με την ικανοποίηση όσων προσπαθεί να επιβάλλει σε Αιγαίο και Κύπρο!

Militaire.gr: Γιατί ο Ερντογάν έθεσε θέμα αλλαγής της Συνθήκης της Λωζάννης; Είναι στόχος η Ελλάδα ή μήπως οι προτεραιότητες του Ερντογάν είναι άλλες και γι’ αυτό έθεσε το θέμα. Αν ναι ποιες είναι αυτές; 
 
Χ.ΜΗΝΑΓΙΑΣ: Θέμα αλλαγής της Συνθήκης της Λωζάννης δεν υφίσταται. Αυτό το γνωρίζει ο Ερντογάν  και ούτε μπορεί να πείσει κανέναν σοβαρά σκεπτόμενο τόσο στην Τουρκία όσο και στο εξωτερικό. Άλλωστε, κύκλοι Τούρκων αναλυτών που στηρίζουν το ερντογανικό  καθεστώς θεωρούν τη Συνθήκη της Λωζάννης ως μια «εγγυητική επιστολή» για την ακεραιότητα της χώρας τους και καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ήδη, έχουν δημοσιευθεί πληροφορίες στον τουρκικό τύπο για τη δραστηριοποίηση Άγγλων στις περιοχές Hakkari, Van, Silopi και Mardin της νοτιοανατολικής Τουρκίας, οι οποίοι έχουν έρθει σε επαφή με τους αρχηγούς μερικών κουρδικών φυλών και τους χρηματοδοτούν με εκατομμύρια ευρώ για να αποπληρώσουν τα χρέη τους στις τράπεζες.  

Σε ό,τι έχει να κάνει με την αντίκρουση των εν λόγω δηλώσεων του Ερντογάν θα πρότεινα να ανατρέξουμε στην τουρκική βιβλιογραφία και στις ιστορικά τεκμηριωμένες απόψεις Τούρκων ακαδημαϊκών. Ενδεικτικά σας παραθέτω το ακόλουθο κείμενο για τη Συνθήκη της Λωζάννης που φέρει την υπογραφή της Τουρκάλας καθηγήτριας Sevtap Demirci στο πανεπιστήμιο Boğaziçi  της Κωνσταντινούπολης: 
«Δεν υπάρχει κανένα έγγραφο στα αρχεία της Τουρκίας και της Αγγλίας που να μην το έχω διαβάσει. Αφιέρωσα πέντε χρόνια για έρευνες. Σε κανένα έγγραφο δεν αναγράφεται ότι η συνθήκη της Λωζάννης έχει ημερομηνία λήξης μετά από 100 χρόνια (δηλαδή το 2023). Εάν υπάρχει κάποιο έγγραφο, όποιος το βρει να το φέρει και να μου το δείξει. Αναφορικά με τα νησιά, η Τουρκία ούτως ή άλλως αποδέχθηκε το καθεστώς τους. Θα αναρωτηθείτε, δεν έγινε καμία προσπάθεια για τα νησιά; Ίσως θα έπρεπε να γίνει μεγαλύτερη προσπάθεια. Όμως, σε μια συμφωνία δίνετε μερικά πράγματα και σε αντάλλαγμα παίρνετε άλλα. Μακάρι να μην δίναμε τη Μοσούλη. Μακάρι να μην δίναμε τα νησιά. Μακάρι να τα παίρναμε όλα. Όμως, από μερικά πράγματα παραιτείσαι.».

Συνεπώς, η αναπαραγωγή με φοβικά σύνδρομα «το τέλος της ισχύος της Συνθήκης της Λωζάννης» και «το καθεστώς των νησιών», το μόνο που κάνει είναι να προσφέρει «άθελα» τις καλές υπηρεσίες στη συνομωσιακή και τυχοδιωκτική τακτική του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.

Πέραν τούτου, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι από την ανάλυση των κειμένων Τούρκων αρθρογράφων (ερντογανικών και μη) το συμπέρασμα που προκύπτει από τις συνεχείς αναφορές του Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα «σύνορα της καρδιάς» έχει να κάνει με την επιδίωξη του Τούρκου προέδρου να ανοίξει ένα διάλογο στην Τουρκία, ο οποίος δεν θα είναι ιστορικός στηριζόμενος σε ιστορικά έγραφα και πρακτικά, αλλά ιδεολογικός. 

Και φυσικά με τον διάλογο αυτό θα πρέπει να απαντηθούν δύο κύρια ερωτήματα: «Κεμαλισμός ή Χαλιφάτο;» και «Επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων ή μια πολιτική βάσει της οποίας δεν θα υπάρχει καμία σκέψη επέμβασης πέραν των συνόρων;».

Αναφορικά με το πρώτο ερώτημα, οι ερντογανικοί κύκλοι θεωρούν ότι ο κεμαλισμός αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της τουρκικής ταυτότητας, εκλαμβάνοντας μάλιστα την υιοθέτηση του νέου τουρκικού αλφαβήτου το 1928 ως μια πολιτιστική γενοκτονία, με συνέπεια οι σύγχρονοι Τούρκοι να μην μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν τα κείμενα των προγόνων τους. 
Όπως είναι φυσικό, η εν λόγω αντικεμαλική προσέγγιση του Ερντογάν ενόχλησε έντονα τους κεμαλιστές και άνοιξε εναντίον του ένα μέτωπο αντίδρασης και αμφισβήτησης της πολιτικής που εφαρμόζει. Επομένως, θα πρότεινα στους αρμόδιους Φορείς και υπηρεσίες μας να καταγράφουν όλα τα τουρκικά κείμενα που αντικρούουν τον Ερντογάν προκειμένου αυτά να τα έχουμε διαθέσιμα για μελλοντική χρήση και εκτιμήσεις. Υπόψη ότι, υπάρχουν πάρα πολλά κείμενα που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Σε ό,τι αφορά στο δεύτερο ερώτημα, για επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων ή μη, επισημαίνεται ότι, η Τουρκία του Ερντογάν επενδύει σε τέσσερα μέτωπα.

Το πρώτο εστιάζεται στη Δύση (πλην Ελλάδος) και έχει ως κύριο άξονα τον πολυπολιτισμό και την ισλαμοφοβία. Φυσικά στο μέτωπο αυτό περιλαμβάνεται και η τυχοδιωκτική πολιτική της Άγκυρας αναφορικά με το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Επίσης, από την μια πλευρά ο Ερντογάν κατηγορεί τη Δύση για ισλαμοφοβία, ενώ από την άλλη οι απόψεις και οι ενέργειες του υποκρύπτουν έναν συνεχώς κλιμακούμενο ισλαμοφασισμό. Ειδικότερα, για το θέμα της ισλαμοφοβίας, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η άποψη έγκριτων Τούρκων αρθρογράφων, οι οποίοι αναφέρουν ότι, η ισλαμοφοβία και ο ισλαμοφασισμός είναι δίδυμα αδέλφια όπου το ένα τροφοδοτεί το άλλο. 
Αξιοσημείωτο είναι ότι, οι αρθρογράφοι αυτοί, εμμέσως, κατηγορούν τον Ερντογάν  ως ισλαμοφασίστα, ο οποίος με την πολιτική που εφαρμόζει τροφοδοτεί την ισλαμοφοβία στη Δύση. Με την ίδια διαδικασία σκέψης, αντί να αποκαλούμε τον Ερντογάν ως Σουλτάνο ή Νεοοθωμανό, τίτλοι που του δίνουν κύρος στη χώρα του, μήπως θα έπρεπε να τον αποκαλούμε ως ισλαμοφασίστα αφού και αρκετοί Τούρκοι ασπάζονται την άποψη αυτή;

Το δεύτερο μέτωπο αναφέρεται στο διαμελισμό χωρών της Μέσης Ανατολής (Ιράκ-Συρία) και της Κύπρου. Η Τουρκία διακηρύττει ότι, υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα και ενότητα του Ιράκ και της Συρίας, ωστόσο πράττει τα εντελώς αντίθετα αφού η εξωτερική πολιτική της έχει χαρακτήρα δογματικό-θρησκευτικό (σουνιτικό), ο οποίος παραπέμπει σε διαμελισμό των χωρών αυτών και συγκεκριμένα στο μηδενισμό τους. 
Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η εξέλιξη του «Στρατηγικού Βάθους» του Νταβούτογλου, το οποίο αφενός τηρεί «ευλαβικά» ο Ταγίπ Ερντογάν, αφετέρου ικανοποιεί εν μέρει την αναζήτηση ταυτότητας των Τούρκων του 21ου αιώνα.

Συγκεκριμένα πρόκειται για μια εξέλιξη που διακρίνεται σε τέσσερεις Φάσεις.

1η Φάση: Τον Απρίλιο του 2001 κυκλοφόρησε η 5η Έκδοση, ενώ τον Νοέμβριο του 2004 η 20η Έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου του Νταβούτογλου, βάσει του οποίου προβλήθηκε ιδιαίτερα η «σχέση των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες».

2η Φάση: Το Μάιο του 2009, κατά την τελετή ανάληψης των καθηκόντων του, ο Νταβούτογλου είχε επισημάνει ότι, η Άγκυρα θα μεταπλάσει «τη σχέση των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» σε «σχέση μεγίστου οφέλους». Ακολούθως, ο Νταβούτογλου στην ομιλία του αυτή ανέφερε τα εξής: «Εκτός από τις υποχρεώσεις της στα 70 εκατομμύρια κατοίκους της, η Τουρκία έχει υποχρεώσεις και σε όλα τα εδάφη που έχουν κάθε είδους διασύνδεση με εδάφη του παρελθόντος και σε εδάφη όπου υπάρχουν Τούρκοι. Η Τουρκία έχει ιστορικό χρέος και είναι σε θέση να ανταποκριθεί πλήρως σε αυτό.». 
Φυσικά, όλα αυτά όχι μόνο δεν λήφθηκαν υπόψη από τις γειτονικές χώρες της Τουρκίας και από τα δυτικά κέντρα ισχύος, αλλά είχαν τελείως αγνοηθεί, με αποτέλεσμα όσοι προσπαθούσαν να αποκαλύψουν τον νέο τουρκικό επεκτατισμό να αντιμετωπίζουν δυσχέρειες στο έργο τους.  (βλ. Βιβλίο Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας, σελ. 19, 34, 35 και 36, Χρήστος Μηνάγιας, 2010). 

3η Φάση: Το 2011 με την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης και το συριακό εμφύλιο πόλεμο, η τουρκική στρατηγική μετατράπηκε σε «στρατηγική πολλαπλών προβλημάτων με τους γείτονες». 

Και τέλος μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου άρχισε η 4η Φάση κατά την οποία η «στρατηγική πολλαπλών προβλημάτων με τους γείτονες» μετατράπηκε σε «στρατηγική μηδενικών γειτόνων» με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο.

Το τρίτο μέτωπο  έχει να κάνει με την Ελλάδα και στηρίζεται σε δύο κύριους άξονες. Στον πολυπολιτισμό (Θράκη και προσφυγικό-μεταναστευτικό), καθώς επίσης στη «στρατηγική των μηδενικών ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου».

Και τέλος, το τέταρτο μέτωπο αφορά στο εσωτερικό της Τουρκίας και συγκεκριμένα στην αλλαγή του Συντάγματος και του πολιτεύματος της χώρας από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία. Επίσης, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι, μέσω των τριών πρώτων μετώπων που προαναφέρθηκαν, ο Ερντογάν επιδιώκει την ενεργοποίηση των εθνικιστικών αντανακλαστικών της τουρκικής κοινωνίας και μέσω της ψήφου των βουλευτών του εθνικιστικού κόμματος MHP να οδηγήσει τη χώρα σε δημοψήφισμα την άνοιξη του 2017 προκειμένου να υλοποιηθεί το όραμα του και να γίνει πρόεδρος Προεδρικής Δημοκρατίας, η οποία θα έχει τα χαρακτηριστικά μιας Οθωμανικής Δημοκρατίας. 
 (σ.σ. Αναφορικά με την αλλαγή του πολιτεύματος κρίνεται σκόπιμο να επισημανθούν δύο περιπτώσεις. 
Πρώτον, αυτή μπορεί να εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση εφόσον εξασφαλισθούν 367 ψήφοι. Τούτο όμως δεν είναι εφικτό διότι το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ διαθέτει 317 έδρες. 
Η δεύτερη περίπτωση, έχει να κάνει με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, με την προϋπόθεση ότι, η διεξαγωγή του θα εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση με 330 ψήφους και άνω, οι οποίοι προφανώς θα καλυφθούν από το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ με τις 40 έδρες που διαθέτει).

Militaire.gr: Έγινε πολύς λόγος για τα όσα γράφτηκαν στον τουρκικό τύπο ως «ερμηνεία» όσων είπε ο Ερντογάν σε ομιλία του. Έγινε πολύ λόγος για τον Misak-i Milli (Εθνικό Όρκο). Τι είναι αυτός ο όρκος, τι προβλέπει και γιατί πρέπει να ανησυχούμε στην Ελλάδα;

X.ΜΗΝΑΓΙΑΣ: Στις 30 Οκτωβρίου 1918 υπογράφηκε η Συνθήκη του Μούδρου, η οποία σηματοδότησε ουσιαστικά και τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτέλεσμα της Συνθήκης αυτής ήταν να εκδηλωθεί πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό χάος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία ουσιαστικά είχε περιέλθει στη διάθεση των Συμμαχικών  Δυνάμεων της Αντάντ μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. 

Σε απάντηση της εν λόγω Συνθήκης, τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου 1920, ο Κεμάλ Ατατούρκ συνέταξε στην Άγκυρα ένα ανακοινωθέν αποτελούμενο από έξη άρθρα αναφορικά με τις αρχές της εξωτερικής πολιτικής που θα εφαρμοζόταν στο μέλλον μαζί με την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. 
Το ανακοινωθέν αυτό απεστάλη με τον βουλευτή της Τραπεζούντας Hüsrev Sami Bey στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο, στις 28 Ιανουαρίου 1920, εγκρίθηκε από την τελευταία Οθωμανική Εθνοσυνέλευση παμψηφεί με 121 ψήφους, γνωστοποιήθηκε στην κοινή γνώμη στις 17 Φεβρουαρίου 1920 και του εδόθη η ονομασία Ahd-ı Milli Beyannamesi (Μανιφέστο Εθνικού Όρκου), το οποίο στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε Misak-ı Milli (Εθνικός Όρκος).  
Έκτοτε, o Εθνικός Όρκος θεωρείται ως ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. 
Πέραν τούτου, η ονομασία Misak-ı Milli έχει δοθεί σε δεκάδες σχολεία (στην Άγκυρα, στη Σμύρνη, στο Kocaeli, στο Mardin, στο Akhisar κ.λπ.), καθώς επίσης στο Κέντρο Χειρισμού Κρίσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας. 

Το τι σημαίνει στην ουσία ο Misak-ı Milli το προσδιορίζει ο Τούρκος καθηγητής της Ιστορίας Νuri Köstüklü (σ.σ. είναι μέλος της Ανώτατης Επιτροπής Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας  του Ατατούρκ στην Πρωθυπουργία) σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μελέτη του με τίτλο: Ο Misak-ı Milli και οι Εθνικοί Στόχοι του Ατατούρκ Σχετικά την Εξωτερική Πολιτική. Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Μουσταφά Κεμάλ δήλωσε ότι: 
 «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misak-ı Milli. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (σ.σ. εννοεί τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη». 

Πέραν όμως από τους Τούρκους, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι, και ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτζαλάν σε διάγγελμά του που αναγνώσθηκε στις 21 Μαρτίου 2013 στο Ντιγιαρμπακίρ ενώπιον χιλιάδων Κούρδων στην τουρκική και στα κουρδικά για τη γιορτή του Νεβρόζ αναφέρθηκε στον Misak-ı Milli λέγοντας τα εξής: 
«Σήμερα πλέον ξυπνάμε σε μια Νέα Τουρκία, σε μια Νέα Μέση Ανατολή, σε ένα νέο μέλλον… Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι ενωμένοι έπεσαν μαχόμενοι στα Δαρδανέλια, διεξήγαγαν μαζί τον Απελευθερωτικό Πόλεμο (σ.σ. Μικρασιατική Εκστρατεία) και προέβησαν στη σύσταση της Βουλής το 1920… Ζούμε ένα πανομοιότυπο και πιο επίκαιρο, πιο περίπλοκο και πιο βαθύ παράγωγο του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου που διεξήχθη υπό την ηγεσία των Τούρκων και Κούρδων στα πλαίσια του Misak-ı Milli της πρόσφατης ιστορίας μας…» 
(βλ. Βιβλίο Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία, σελ. 33-37, Χρήστος Μηνάγιας, 2014).

Αναφορικά με το ερώτημα εάν πρέπει να ανησυχούμε στην Ελλάδα από τις συνεχείς αναφορές του Ερντογάν στον Misak-ı Milli η απάντηση είναι η εξής: «Έπρεπε, πρέπει και θα πρέπει να ανησυχούμε. 
Άλλωστε, τώρα έπεσαν οι μάσκες και όλοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διαμόρφωση μιας εθνικής στρατηγικής, η οποία θα πρέπει να έχει ως κύρια χαρακτηριστικά την εθνική αξιοπρέπεια, την πολιτική σοφία, την αντίληψη της πραγματικότητας (ποιοι είμαστε και ποίες είναι οι απειλές), τη διπλωματική δεινότητα για τη διαμόρφωση ενός συμμαχικού διεθνούς περιβάλλοντος, την εγρήγορση και τον καθορισμό των κόκκινων γραμμών».

Militaire.gr: Θα περίμενε κανείς μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου, μια Τουρκία και έναν Ερντογάν πιο «μαζεμένους». Αντιθέτως, η ορμή του καθεστώτος Ερντογάν προκαλεί ερωτήματα. Το κυρίαρχο ερώτημα είναι, εάν τελικά το πραξικόπημα διευκόλυνε τον Ερντογάν στα σχέδια του για εκκαθάριση του κεμαλικού παρελθόντος. Πιστεύετε σε αυτά τα σενάρια;
   
Χ.ΜΗΝΑΓΙΑΣ: Ενώ έχουν συλληφθεί δεκάδες χιλιάδες άτομα με την κατηγορία συμμετοχής ή στήριξης του πραξικοπήματος, ακόμη δεν υπάρχουν απτά στοιχεία προκειμένου να απαντηθούν τα εξής ερωτήματα:  
Ποιος ήταν ο ηγετικός μηχανισμός των πραξικοπηματιών; 
Ποιος θα αναλάμβανε πρόεδρος Δημοκρατίας, ποιος θα ήταν ο νέος πρωθυπουργός και από ποιους θα συγκροτείτο τον νέο υπουργικό συμβούλιο; 
Ποίοι εξασφάλισαν τον συντονισμό του Γκιουλέν με τους πραξικοπηματίες στην Τουρκία; 
Από ποιους συγκροτήθηκε η ιεραρχική δομή και ποιο είναι το οργανόγραμμα του πραξικοπήματος; 
Επειδή για όλα αυτά υπάρχουν μόνο εικασίες και δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο, γίνεται κατανοητό ότι το κίνημα Γκιουλέν προστατεύει τον ηγετικό του πυρήνα και συνεπώς η απειλή εξακολουθεί να υφίσταται, εφόσον φυσικά αποδειχθεί ότι το πραξικόπημα το οργάνωσε ο Γκιουλέν. 

Εκτός τούτου, η τουρκική πολιτειακή και πολιτική ηγεσία αντί να αναλύσει σωστά τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά αίτια που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις διεξαγωγής του πραξικοπήματος, με τις ενέργειες της καταδεικνύει ότι διεξάγει ένα αντιπραξικόπημα, απομακρύνοντας την Τουρκία έτι περαιτέρω από τη Δύση λόγω του ελλείμματος δημοκρατίας που δημιουργεί, της αποδόμησης του κράτους δικαίου, και της καταπάτησης των ατομικών ελευθεριών. 
Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι, οι Τούρκοι πολίτες που έχουν υποστεί άμεσες ή έμμεσες κυρώσεις λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια και ο αριθμός αυτός εκτιμάται θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Ήδη στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της 29-10-2016 δημοσιεύθηκε η απόλυση 10.131 δημοσιών υπαλλήλων λόγω συμμετοχής τους ή στήριξης του πραξικοπήματος. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε και την σταδιακή αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας, τότε δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η Τουρκία στο μέλλον να βρεθεί ενώπιον μιας παρόμοιας κρίσης με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά με πιο οδυνηρές συνέπειες.
 
Σε ό,τι έχει να κάνει με το ερώτημα εάν τελικά το πραξικόπημα διευκόλυνε τον Ερντογάν στα σχέδια του, η απάντηση είναι ό,τι ο Τούρκος πρόεδρος επιδιώκει να μετατρέψει την κρίση που δημιουργήθηκε σε ευκαιρία, προκειμένου, μέσω της δημιουργίας φόβου, τρόμου και ψυχολογικής βίας να κάνει το όραμα του πραγματικότητα και να γίνει πρόεδρος μιας προεδρικής δημοκρατίας. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται άμεσα και με αρκετή σαφήνεια από την πρόσφατη δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ ο οποίος επισήμανε το εξής: «Εάν δεν φτάσουμε σε ένα προεδρικό σύστημα υπάρχει κίνδυνος διαμελισμού της χώρας.». 

Militaire.gr: Η Τουρκία, από τη μια πλευρά, έχει ανοίξει μέτωπα ακόμη και πολεμικά, αλλά ταυτόχρονα διαπιστώνουμε ότι είναι ιδιαίτερα δραστήρια σε διπλωματικό επίπεδο και κυριολεκτικά «παίζει» με όλες τις μεγάλες δυνάμεις σαν να είναι ισότιμος συνομιλητής τους. Πιέζει στα όρια του εκβιασμού και δείχνει να κερδίζει. Είναι τόσο ικανή ή βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης παίζοντας τα τελευταία της χαρτιά;

Χ.ΜΗΝΑΓΙΑΣ: Σε πρόσφατη ομιλία του, ο Ερντογάν παρουσίασε τις βασικές αρχές της νέας στρατηγικής που θα εφαρμόσει η Άγκυρα έναντι των εξωτερικών προβλημάτων και των προβλημάτων ασφαλείας που απειλούν τη χώρα του, έχοντας ως οδικό χάρτη τον Εθνικό Όρκο (Misak-ı Milli). 
Οι αρχές αυτές περιλαμβάνουν προληπτικές και αποτρεπτικές ενέργειες, οι οποίες έχουν να κάνουν με τη μεταφορά των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας πέραν των συνόρων και συγκεκριμένα στα εδάφη άλλων κρατών.  
Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε σε μια στρατηγική βάσει της οποίας, η υιοθέτηση της αντίληψης περί άμυνας θεωρείται για την Τουρκία «όλεθρος». 
Επιπλέον, με την ίδια διαδικασία σκέψης αναφερόμαστε σε μια τουρκική θεώρηση βάσει της οποίας, κάθε χώρα που δεν αποκόπτει τις απειλές της πέραν των συνόρων της και δεν δημιουργεί αμυντικά προπύργια στο εξωτερικό θα αντιμετωπίσει το διαμελισμό της στο μέλλον.  

Ας σημειωθεί ακόμη ό,τι, ο τελικός αντικειμενικός σκοπός του Ερντογάν εστιάζεται στη φράση: «Και στο πεδίο των επιχειρήσεων και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Και όταν αναφερόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εννοούμε την επιδίωξη της Τουρκίας να της ανατεθεί ρόλος στη διαμόρφωση της Νέας Συρίας και του Ιράκ μετά το πέρας των εχθροπραξιών. 

Για το λόγο αυτό μέσα στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον της Μέσης Ανατολής, όπου ο ανταγωνισμός της ηγεμονίας κατέχει την πρώτη θέση, η Τουρκία προβάλλει με κάθε τρόπο τον περιφερειακό της ρόλο και την περιφερειακή της ηγεμονία που αυτή επιθυμεί να αποκτήσει. 
Φυσικά, τα πλεονεκτήματα και τους κίνδυνους του νέου τουρκικού δόγματος θα αρχίσουν να φαίνονται μετά από μερικές εβδομάδες, λαμβανομένου υπόψη ότι η γραμμή Χαλέπι-Ράκκα-Μοσούλη εντάσσεται σε ένα θέατρο επιχειρήσεων όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων.

Militaire.gr: Τι θα πρέπει να προσέξει η Ελλάδα;

Χ.ΜΗΝΑΓΙΑΣ: Στο βιβλίο μου Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία (σελ. 269-270) είχα παραθέσει τις ακόλουθες πληροφορίες: 
«Στις 24-05-2003, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Abdullah Gül σε συνέντευξη που έδωσε στον Τούρκο δημοσιογράφο Sedat Sertoğlu της εφημερίδας Vatan αποκάλυψε ότι θα αλλάξουν (ανατραπούν) τα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής, αναφέροντας τα εξής: Στην πολυθρόνα που κάθεσαι καθόταν ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Powell, με τον οποίο συμφωνήσαμε σε ένα δισέλιδο σχέδιο 9 παραγράφων. Όμως δεν μπορώ να σου ανακοινώσω το περιεχόμενο του, διότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πλήθος μυστικών διαβουλεύσεων. Υπόψη ότι το γενικό πλαίσιο της συμφωνίας αυτής συντάχθηκε κατά την επίσκεψη του Powell στην Τουρκία στις 02-04-2003, χωρίς αυτή να κατατεθεί στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση για έγκριση, όπως προβλεπόταν από το Σύνταγμα. Ωστόσο μετά από λίγους μήνες, στις 13-07-2003, ο Doğu Perinçek αρχηγός του κόμματος İşçi Partisi (Εργατικό Κόμμα) σε συνέντευξη τύπου γνωστοποίησε το περιεχόμενο της συμφωνίας Gül-Powell που περιελάμβανε τα εξής (σ.σ. ο Perinçek κρίθηκε ένοχος για την εμπλοκή του στην υπόθεση Ergenekon και του επιβλήθηκε η ποινή φυλάκισης 34 ετών και 4 μηνών):
  • Ο τουρκικός στρατός θα αποχωρήσει από το βόρειο Ιράκ, όπου είχε στρατιωτικές βάσεις, θα τερματίσει τις επιχειρήσεις του κατά μήκος των τουρκο-ιρακινών συνόρων και σε περίπτωση που απαιτηθεί να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε επιχείρηση εναντίον του ΡΚΚ θα ζητά έγκριση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
  • Απειλή για εμπάργκο και λήψης στρατιωτικών μέτρων κατά της Τουρκίας.
  • Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα μειώσουν την αριθμητική δύναμη και τα οπλικά συστήματα τους.
  • Η Τουρκία θα παρέχει ενεργή υποστήριξη στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα συμμετάσχει σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή και εναντίον του Ιράν.
  • Η Τουρκία θα αναγνωρίσει επίσημα το κουρδικό κράτος που θα ιδρυθεί στο Βόρειο Ιράκ.
  • Θα αποποινικοποιηθεί το ΡΚΚ και θα δοθεί γενική αμνηστία στα μέλη της οργάνωσης.
  • Θα παραχωρηθεί το δικαίωμα στους δήμους της νοτιοανατολικής Τουρκίας να αυτονομηθούν και να δημιουργήσουν μια ομοσπονδία.
  • Η Τουρκία θα άρει τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που εφαρμόζει στην Αρμενία.
  • Στην Κύπρο, θα παραμερισθεί ο Dektaş, το σχέδιο Annan θα υλοποιηθεί με μικρές αλλαγές και θα υπάρξει ελαστική στάση σε ό,τι έχει να κάνει με τις αξιώσεις-διεκδικήσεις της Ελλάδος στο Αιγαίο. Συνεπώς διαπιστώνεται με τον πλέον εμφανή τρόπο η διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ του κουρδικού προβλήματος και των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναφορικά με το κυπριακό και τις θαλάσσιες ζώνες.»
Επειδή λοιπόν, το γεωπολιτικό περιβάλλον του 2003 με το αντίστοιχο του 2016 έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς τους Κούρδους και το κουρδικό πρόβλημα δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να υπάρξουν εξελίξεις και εκπλήξεις τους επόμενους μήνες εάν η  Άγκυρα τροποποιήσει την υφιστάμενη πολιτική της για τους Κούρδους και προβεί σε μια νέα διαδικασία επίλυσης του κουρδικού, σύμφωνα με την επιθυμία των Μεγάλων Δυνάμεων (ΗΠΑ και Ρωσία). 
Για το λόγο αυτό θα πρέπει να δημιουργηθούν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα και η Κύπρος να μην υποχρεωθούν να τηρήσουν «ελαστική στάση» στις αξιώσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας, εφόσον της «ζητηθούν».

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι τα μνημόνια μπορούν να καταργηθούν με ένα νόμο ένα άρθρο.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι αν τους εκβιάσουμε θα μας παρακαλάνε να μας δανείσουν.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι θα βαράμε το ζουρνά και αυτοί θα χορεύουν στο ρυθμό του.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι με Αλέκση η τρόικα δε θα ξαναπατήσει στην Ελλάδα.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι ο Αλέκσης εκπροσωπεί το νέο.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι ο Νίκος ο Παππάς, που κάνει μυστικά ταξίδια στη Βενεζουέλα με φίλο εξπέρ στις οφσόρ, θα πατάξει τη διαπλοκή και θα κλείσει τα βοθροκάναλα.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε το "Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης".

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι κανένα σπίτι δε θα πάει στα χέρια τραπεζίτη (όσα και αν χρωστάει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού).

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι τα λιμάνια, τα τρένα και τα αεροδρόμια δε θα πάνε ποτέ στα μιαρά χέρια των κακών ξένων.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι θα στέλνουμε στους κουτόφραγκους δεκάδες χιλιάδες μετανάστες κάθε μήνα και αυτοί δε θα μας κλείσουν ποτέ τα σύνορα.

Είμαστε ο λαός που πίστεψε ότι το ξανθό γένος και ο μέγας Βλαδίμηρος θα σκορπάνε δισ. για χάρη μας, επειδή μας αγαπάνε κι εμείς από την άλλη θα τους επιβάλλουμε εμπάργκο και θα προσκυνάμε τους δυτικούς καθότι ανήκωμεν εις την Δύσιν...

Είμαστε ο λαός που ακόμη περιμένει τη 13η σύνταξη.

Είμαστε ο λαός που περιμένει έναν "τελειωμένο" πρόεδρο - τουρίστα από το αμέρικα να τον σώσει...

Είμαστε ο λαός που εμπιστεύτηκε την τύχη του σε έναν ηλίθιο που πιστεύει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, που νομίζει ότι η Μυτιλήνη είναι νησί κάπου αλλού από τη Λέσβο και που δεν μπορεί να χωρίσει δύο γαϊδάρων άχερα.

Είμαστε άξιοι της μοίρας μας...!!!

Αναγνώστης
"Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Αν ισχύει ότι:
  • Ο χρόνος είναι ένα στοιχείο του Σύμπαντος ταυτόσημο με τον χώρο, αυτό που ο Αϊνστάιν όρισε ως τέταρτη διάσταση του γύρω μας χώρου,που τον ονόμασε “χωρόχρονο”
  • Η γεωπολιτική είναι μια θεωρία χωρικών αλληλεξαρτήσεων και ιστορικής αιτιότητας, που αναλύει και συσχετίζει σταθερούς και μεταβλητούς γεωγραφικούς παράγοντες καταλήγοντας σε συμπεράσματα κατανομής της ισχύος στο διεθνή χώρο.
Τότε προκύπτει ο σοβαρός ρόλος που παίζει το μέγεθος χρόνος, τόσο στην Γεωπολιτική ανάλυση, όσο και στις (εξ αυτής της ανάλυσης) τυχόν γεωστρατηγικές εφαρμογές.

Τις τελευταίες δεκαετίες αξιοποιείται όλο και περισσότερο, η γεωπολιτική, ως εργαλείο ανάλυσης. Με τη σειρά της η γεωπολιτική χρησιμοποίησε την παράμετρο της γεωγραφίας και ειδικότερα της οικονομικής γεωγραφίας. Ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως πηγή πλούτου (σημείο) καθώς επίσης και ως απόσταση από μια αρχική θέση μέχρι το σημείο προορισμού (διαδρομή). Η γεωπολιτική, λοιπόν, είναι μια δυναμική προσέγγιση των πραγμάτων στο χωροχρόνο.

Παράλληλα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη το μέγεθος πληροφορική τεχνολογία, η οποία δημιουργεί νέες πηγές πλούτου και απαξιώνει άλλες και, ταυτόχρονα εφευρίσκει νέους τρόπους μεταφοράς και επικοινωνίας, γεγονός που αλλάζει συνεχώς τα δεδομένα και τους συσχετισμούς ισχύος,συμβάλλοντας στην επικράτηση της Νέας Οικονομίας.

Βιώνουμε στο οικονομικό πεδίο μιά βίαιη ανακατανομή του πλούτου, την άνιση ανταλλαγή, σε βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων και εισοδηματικών ομάδων εντός των εθνικών συνόρων και σε βάρος των ασθενέστερων χωρών διεθνώς. Είναι ορατή η απόπειρα σταδιακής κατάργησης του έθνους κράτους ως οικονομικής αλλά και ως πολιτικής οντότητας και η μεταφορά της πολιτικής ισχύος σε υπερεθνικά κέντρα ή πολιτικές ελίτ (πχ .ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε, TPP, TTIP, CETA κλπ), με συνέπεια την εμφάνιση νέων μηχανισμών και διαδικασιών απόκτησης ή πολλαπλασιασμού της ισχύος και επιρροής των οντοτήτων άσκησης εξουσίας στο διεθνές περιβάλλον.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον καλούμαστε να δράσουμε αναλυτικά και συνθετικά. Αν αναλύσουμε ορθά, διαμορφώσουμε την στρατηγική,αλλά και την τακτική μας μπορεί να ωφεληθούμε από τυχόν πλεονεκτήματα (που διαθέτουμε) ή και να αντιστρέψουμε τα όποια μειονεκτήματα. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει και ο παράγοντας Χρόνος,το timing (κατά τους Αγγλοσάξωνες).

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι στην Ελλάδα έχουμε κυριολεκτικά απωλέσει την αίσθηση της σπουδαιότητας του μεγέθους χρόνος. «Ξεκινάμε τη δίαιτα ή κόβουμε το τσιγάρο από τη Δευτέρα ή από την 1η του μήνα»… Αυτή η ατομική νοοτροπία έχει γίνει συλλογική και διαπερνά όλο το φάσμα της κοινωνικής, αλλά κυρίως της πολιτικής μας ζωής. Πόσες ευκαιρίες χαμένες!!! Πόσες ανεκπλήρωτες ή και ξεχασμένες υποσχέσεις!!! Οι ευκαιρίες περνούν μπροστά μας και εμείς τις αφήνουμε για να «τις αξιοποιήσουμε αύριο, ή τη Δευτέρα, ή την 1η του μήνα, ή όταν οι συνθήκες… βελτιωθούν».
Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Η μη Ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ

Ο καθηγητής κ. Θεόδωρος Καρυώτης έχει αναδείξει, με την αδιαμφισβήτητη επιστημονική του επάρκεια, το θέμα. Δείτε το πρόσφατο άρθρο του με τίτλο: Αποκάλυψη: Νέοι παγκόσμιοι χάρτες οριοθέτησης της ΑΟΖ που δικαιώνουν την Ελλάδα
Η οργάνωση Marine Regions, δημιούργημα του Flanders Marine Institute που έχει έδρα την πόλη Ostend του Βελγίου και θεωρείται το παγκόσμιο κέντρο χαρτογράφησης θαλασσίων ζωνών… εξέδωσαν την 9η έκδοση με τους αναθεωρημένους χάρτες για όλα τα παράκτια κράτη του πλανήτη Γη για Χωρικά Ύδατα, Συνορεύουσα Ζώνη, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, Εσωτερικά Ύδατα και Αρχιπελαγικά Ύδατα.

Τι δεν έχει κάνει η Ελλάδα διαχρονικά και αυτό βαρύνει το σύνολον των πολιτικών δυνάμεων, που άσκησαν κυβερνητική εξουσία.

Δεν αξιοποίησε:
  • τη σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της θάλασσας,
  • την πολιτική-διπλωματική-διεθνή απομόνωση της Τουρκίας την περίοδο που είχαν διακοπεί οι σχέσεις της με Ρωσία και Ισραήλ, καθώς και την στρατηγική επιλογή ΗΠΑ και Ομπάμα για ενίσχυση του ρόλου των Κούρδων στη Μέση Ανατολή
  • την Σύνοδο των χωρών του Νότου, όπου θα μπορούσε να τεθεί ακόμα και θέμα από κοινού συμφωνίας για ανακήρυξη της Μεσογειακής ΑΟΖ
  • τις πολύ καλές σχέσεις με Ισραήλ και Αίγυπτο… και πολλά άλλα.
Διαβάστε πως σκοπεύουν να αξιοποιήσουν το Brexit στην Σκωτία οι αλιείς (και όχι μόνον) λόγω ΑΟΖ

Είχαμε έγκαιρα επισημάνει: «… Οι διαμορφούμενοι γεωστρατηγικοί άξονες αφενός Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και αφετέρου Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου δυνητικά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες σταθερότητας στην ΝΑ Μεσόγειο συμβάλλοντας στη νέα, υπό διαμόρφωση, ισορροπία της ευρύτερης περιοχής. Αν μάλιστα καταλήξουν αμεσότατα σε ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο αξιοποίησης και διαχείρισης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων τους, ενδυναμώνουν τη θέση τους στην περιοχή. Εντάσσονται στο νέο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας ενισχυμένοι, όχι μόνον λόγω γεωγραφικής θέσης, αλλά και ως παραγωγοί-διαχειριστές ενέργειας και ως πυλώνες σταθερότητας.

Υποχρεωτικά και σε επίπεδο Ευρώπης το κέντρο βάρους μοιραία θα μετακινηθεί από την Βορειοκεντρική Ευρώπη προς τη Μεσόγειο, τις χώρες του Νότου της Ευρώπης. Ήδη οι χώρες του Βορρά συμπληρώνουν τον κύκλο της αποστολής τους, την συσσώρευση κεφαλαίου… Άρχισε η περίοδος της παρακμής τους δεδομένου ότι στον Νέο Παγκόσμιο Καταμερισμό στερούνται συγκριτικών πλεονεκτημάτων.

Προφανώς η ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ θα ήταν η πρέπουσα απάντηση στην «επιθετικότητα» Ερντογάν, θα δημιουργούσε ευκαιρίες όχι μόνον για υποψήφιους επενδυτές στον τομέα των υδρογονανθράκων, αλλά θα αναδείκνυε και τον ρόλο της χώρας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε παραγωγό αλλά και κόμβο ασφαλούς διέλευσης ενεργειακών αγωγών προς την Ευρώπη.

Έστω και τώρα η Ελλάδα ακολουθώντας τις διατάξεις του Δίκαιου της Θάλασσας οφείλει άμεσα να ανακηρύξει την ΑΟΖ σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές της, υιοθετώντας την πρακτική του Ισραήλ, δηλαδή μονομερώς.

Προσφυγικό

Πολύ πριν οξυνθεί το πρόβλημα είχαμε από το φιλόξενο site του Μιχάλη Ιγνατίου αναφέρει:. «.. Μεθυσμένοι από το φετίχ του ευρωπαϊσμού οι μεν (να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα-να λειτουργούμε υπό το ασφυκτικό κράτος του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας και τα λοιπά γνωστά νεοφιλελεύθερα και υποτελή)… και οι δε με την ιδεολογική θολούρα τους, δεν κατανοούν, ότι το προσφυγικό δεν είναι Ελληνικό, δεν είναι Ευρωπαϊκό, δεν είναι Ευρωτουρκικό πρόβλημα μόνον. Είναι Παγκόσμιο πρόβλημα. Δεν αφορά μόνον την Ευρωπαϊκή Ένωση ή την Τουρκία, ή την Ελλάδα, ή το ΝΑΤΟ. Πρωτίστως αφορά τον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο μόνος από την Ελλάδα που μιλά σε όλους τους τόνους για το προσφυγικό ως Παγκόσμιο πρόβλημα είναι ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, αλλά είναι μόνος. Όλοι οι άλλοι καθεύδουν υπο μανδραγόρα.

Αντί, λοιπόν, να προσφύγουμε στον ΟΗΕ και στο Συμβούλιο Ασφαλείας, μόνους αρμόδιους για τέτοιας έκτασης πρόβλημα, καλουπωνόμαστε στις λύσεις, που εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Αυτό που θάπρεπε να αντιληφθεί το Ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι, ότι έχει διαφορετική βαρύτητα, η όποια απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του ΝΑΤΟ, από την απόφαση είτε του Συμβουλίου Ασφαλείας, είτε του ΟΗΕ. Αν είχαμε προκαλέσει απόφαση οργάνου του ΟΗΕ με την οποία θα εντέλλονταν η Ε.Ε-το ΝΑΤΟ-η Τουρκία να προβούν σε συγκεκριμένες ενέργειες, τότε εμείς θα είμασταν οι ισχυροί παίκτες».
Είχαμε μάλιστα τότε προτείνει: «στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της 17-18 Μαρτίου τεθεί, με πρωτοβουλία του Έλληνα Πρωθυπουργού, το αίτημα να ζητήσει η Ε.Ε. από το Συμβούλιο Ασφαλείας (Σ.Α.) του ΟΗΕ να αποφασίσει για τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων σχετικά με το προσφυγικό. Μέτρα, που θα δεσμεύουν και θα κινητοποιούν την Παγκόσμια κοινότητα. Ήδη στο Σ.Α. του ΟΗΕ σήμερα μετέχουν η Γαλλία-η Μεγάλη Βρεττανία και η Ισπανία, χώρες μέλη της Ε.Ε.».

Ακολούθησαν οι πρωτοβουλίες του ΟΗΕ, πολύ αργότερα, για να επιβεβαιώσουν την ορθότητα της πρότασής μας, αλλά και το Νατοϊκό σουλάτσο στο Αιγαίο και οι εκβιασμοί Ερντογάν προς την Ε.Ε. με αιχμή τις προσφυγικές ροές.

Γερμανικές Επανορθώσεις και οφειλές

Παρά την απόφαση της Βουλής (που και αυτή καθυστέρησε) αντί να αποτελέσει ένα από τα ισχυρά μας όπλα στην πολιτική διαπραγμάτευση με την Γερμανοκρατούμενη Ε.Ε. παραπέμφθηκε στην ουσία στις καλένδες. Δεν επιθυμώ να σχολιάσω την απαράδεκτη στάση της ΝΔ στο θέμα αυτό (που αρνήθηκε να συνυπογράψει-γιατί άραγε τι γραμμάτια ξεπληρώνει στους Γερμανούς-δεν αρκούν η Siemens/ο Χριστοφοράκος και οι λοιποί;), γιατί η διεκδίκηση χρειάζεται ενωτικό πνεύμα. Σε κάθε περίπτωση οφείλουν όλοι να συμβάλλουν στην απονομή της δικαιοσύνης και στην ηθική αποκατάσταση των Ελλήνων και της χώρας, που κατά συρροή και ποικιλότροπα βιάσθηκε από τους Ναζί της Γερμανίας.

Σύμφωνα με την έκθεση Έκθεση Διακομματικής Επιτροπής πάνω από 269 δισ. είναι οι γερμανικές πολεμικές οφειλές προς την Ελλάδα, ενώ προτείνονται συγκεκριμένες ενέργειες για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών όπως:
  • Σύσταση Επιτροπής Προώθησης της Διεκδίκησης,
  • Ενίσχυση της δικτύωσης- συντονισμού των Ενώσεων Θυμάτων με το Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών, στον αγώνα της διεκδίκησης.
  • Προώθηση συνεργειών με τις ομάδες Γερμανών νομικών, ιστορικών, συνταγματολόγων και γερμανικών οργανώσεων, ευαίσθητων στα θέματα απόδοσης δικαιοσύνης, κλπ
  • Αποστολή κλιμακίου της Βουλής για την ενημέρωση του γερμανικού και άλλων κοινοβουλίων. Έγερση του ζητήματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης, τον ΟΗΕ και σε άλλα διεθνή fora.
  • Ανασύσταση του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου, το οποίο δημιουργήθηκε με τον ΑΝ 384/1945 (ΦΕΚ Α΄ 145/8-6-1945) και καταργήθηκε με το ΝΔ 4016/1959 (ΦΕΚ Α237/3-11-1959). Η αναβίωση του Γραφείου κρίνεται αναγκαία, καθώς αυτό θα μπορούσε να διαδραματίσει κομβικό ρόλο τόσο στη νομική έρευνα για τα διεθνή ποινικά αδικήματα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά τον Β΄ ΠΠ (ανακάλυψη και προσαγωγή σε δίκη τυχόν επιζώντων εγκληματιών πολέμου) όσο και στις αστικές υποθέσεις που αφορούν τα εν λόγω γεγονότα.
  • Υποβολή πρότασης προς την Ελληνική Κυβέρνηση με σκοπό την επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τη Μη Εφαρμογή του Θεσμού της Παραγραφής επί Εγκλημάτων Πολέμου και Εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας της 26ης Νοεμβρίου 1968 [Ψήφισμα Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών S/RES/2391(XXIII)] που έχει τεθεί σε ισχύ την 11η Νοεμβρίου 1970.
  • Προτείνεται, επίσης, εναλλακτικά, αντί της κύρωσης ορισμένης διεθνούς σύμβασης, η θέσπιση κανόνα εσωτερικού δικαίου σχετικά με το απαράγραπτο, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο.
  • Εντατική καμπάνια ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης της διεθνούς αλλά και της ελληνικής κοινής γνώμης με διοργάνωση εκδηλώσεων, ημερίδων, συνεδρίων, παραγωγή ντοκιμαντέρ, ταινιών, θεατρικών παραστάσεων και λοιπών δράσεων πολιτισμού- πολιτιστικής διπλωματίας.
  • Καθιέρωση ημέρας μνήμης του Ελληνικού Ολοκαυτώματος.
  • Στο πεδίο των επανορθώσεων, προτείνεται η ανάδειξη του χρέους γερμανικών επιχειρήσεων που επωφελήθηκαν τα μέγιστα κατά τη χιτλερική περίοδο.
  • Απαιτείται σχέδιο Εθνικής Στρατηγικής στο θέμα των γερμανικών οφειλών.
  • Σε πολιτικό επίπεδο προέχει το θέμα των διακρατικών διαπραγματεύσεων.
Τι από όλα αυτά έχει αρχίσει να υλοποιείται; Σε ποιό στάδιο υλοποίησης ευρίσκεται; Γιατί δεχόμαστε τις ύβρεις του Σόϊμπλε-της Μέρκελ-μερίδας των Γερμανικών ΜΜΕ;
Πότε σε Σύνοδο Κορυφής ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ή σε Euro group ο Υπουργός Οικονομικών θα υπενθυμίσει το χρέος της Γερμανίας; Πότε οι Έλληνες Ευρωβουλευτές θα τολμήσουν να θέσουν το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο και θα υπενθυμίσουν στους Γερμανούς ομολόγους τους, ότι η Γερμανία είναι ο μεγάλος μπαταχτσής;

Το ζήτημα του χρέους και η πρόκληση της Ανάπτυξης

Η επικρατούσα, εσφαλμένα,άποψη στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση-αξιωματική αντιπολίτευση και τα περισσότερα των πολιτικών κομμάτων) ότι πρώτα ρυθμίζουμε τη μείωση του χρέους-σε συνδιασμό με την λήψη των όποιων δημοσιονομικών μέτρων (αλλά και «μεταρρυθμίσεων) και στη συνέχεια μπαίνουμε σε σοβαρούς ρυθμούς ανάπτυξης. Θα στείλουμε υποτίθεται το σήμα στις αγορές, ότι δηλαδή είμαστε καλά παιδιά-καλοί μαθητές, έχουμε «βιώσιμο» χρέος κλπ κλπ και αυτοί θα κάνουν ουρές για να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Μέχρι τότε; Μεταξύ σφύρας και άκμονος. Κατά τις ισορροπίες, που οι ΗΠΑ θα επιβάλλουν στις σχέσεις με τη Γερμανία, με την Ε.Ε., με την Ρωσία, με την Κίνα, με την Τουρκία…Θα αφεθούμε στις ορέξεις του ανθέλληνα Σόϊμπλε ή της παρέας του ΔΝΤ (Τόμσεν-υπόδικης Λαγκάρντ), που βρίσκεται πλέον υπό Αμερικανικό έλεγχο και παίζει τον ρόλο του ανάλογα με την πορεία των σχέσεων ΗΠΑ και Γερμανίας και το κατά πόσον αυτές κινούνται συναινετικά ή ανταγωνιστικά;

Ως πότε θα αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και παθητικά αυτήν την πολιτική;
Ποιός μας εμποδίζει να αξιοποιήσουμε κατά τα δικά μας συμφέροντα την εμφύλια διαμάχη του παγκόσμιου κεφαλαίου;
Ποιός μας εμποδίζει να αναπτύξουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα; Επί παραδείγματι και μόνον ενδεικτικά:

Γιατί πχ ο κ. Δρίτσας δεν ασχολείται με την αξιοποίηση και των 880 λιμανιών, που η χώρα διαθέτει; Αν λόγω μνημονίου μπλοκαρίστηκαν τα 4-5, υπάρχουν τα υπόλοιπα.
Γιατί δεν σχεδιάζουμε ένα ευρύτατο δίκτυο «Τουριστικών λιμένων-καταφυγίων» σκαφών αναψυχής για να αναβαθμίσουμε το τουριστικό προϊόν και να προσελκύσουμε επενδύσεις;
Γιατί δεν σχεδιάζουμε ένα δίκτυο καταδυτικών πάρκων, που και υψηλότερα εισοδηματικά βαλάντια θα προσελκύσουν και βέβαιες επενδύσεις θα φέρουν.

Αν ο στόχος μας είναι η Ανάπτυξη και όχι η Μεγέθυνση (growth) μέσω και της μόχλευσης κεφαλαίων (και κεφάλαια υπάρχουν) οφείλουμε να κινηθούμε έξυπνα-αποφασιστικά και κυρίως με βάση τα ελληνικά συμφέροντα. Στροφή στη θάλασσα/στη γαλάζια οικονομία, που πάντα μας δικαίωνε, πάντα μας στήριζε.

Αλλά για ποιά στροφή στη γαλάζια οικονομία συζητάμε όταν δεν έχουμε ακόμα εντάξει στο εσωτερικό δίκαιο ( από τον Σεπτέμβριο οφείλαμε να το έχουμε κάνει) την Ευρωπαϊκή οδηγία 2014/89/ΕΕ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ (της 23ης Ιουλίου 2014) περί θεσπίσεως πλαισίου για τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.

Τέτοια απαξίωση!!! Και μετά μιλάμε για ανάπτυξη, για δικαιοσύνη, για δημόσιο συμφέρον. Διαβάζω μια αποστροφή από τα λόγια της καθηγήτριας κας Κυβέλλου: «Ουσιαστικό μήνυμα του βιβλίου είναι οτι η θάλασσα, τομέας κατεξοχήν έκφρασης δημοσίου συμφέροντος, θα έπρεπε να έχει “τη γεύση του μέλλοντος” για τους Έλληνες !», η οποία αναφέρεται σε ένα εκπληκτικό βιβλίο, που επιμελήθηκε με τίτλο: Θαλάσσια χωρικά ζητήματα
Από τον πρόλογο της καθηγήτριας κας Κυβέλλου αντιγράφω(με την ελπίδα ότι το πολιτικό προσωπικό θα μπει στον κόπο επιτέλους να μελετήσει): Ελπίζουμε το βιβλίο αυτό να συμβάλει στη διάδοση και αναβάθμιση του σχετικού επιστημονικού διαλόγου που διεξάγεται στην Ε.Ε. και στη χώρα μας για τη γαλάζια ανάπτυξη (blue growth) και το βασικό εργαλείο για την επίτευξή της που είναι ο θαλάσιος χωροταξικός σχεδιασμός (maritime spatial planning), λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα ιδιαίτερα στο χώρο της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου αλλά και τις σημερινές συζητήσεις για την καλή οικολογική κατάσταση της θάλασσας της Μεσογείου, την ανάγκη δηλαδή μορφοποίησης μιας «βιώσιμης γαλάζιας ανάπτυξης» και ενός «αειφόρου θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού» σε συνθ κες ειρήνης, εδαφικής συνεργασίας και ευημερίας.

Το διεθνές πολιτικό-οικονομικό κλίμα για την Ελλάδα μπορεί άμεσα να αντιστραφεί μόνον εφόσον αξιοποιηθούν όλα τα συγκρικά μας πλεονεκτήματα.Οφείλει λοιπόν η Κυβέρνηση (και αφού διασφαλίσει τη συναίνεση πολιτικών κομμάτων,όσων επιθυμούν να συμβάλλουν):
  • Να οριοθετήσει άμεσα την Ελληνική ΑΟΖ (κατά τα πρότυπα του Ισραήλ).
  • Να επιταχυνθούν και οριστικοποιηθούν με Κύπρο-Ισραήλ-Αίγυπτο οι συμφωνίες οικονομικής-τεχνολογικής-ενεργειακής-στρατιωτικής-πολιτιστικής συνεργασίας.
  • Να αξιοποιήσει τη πρόσφατη συμφωνία των Μεσογειακών Κρατών στην προοπτική διαμόρφωσης όρων ενός νέου Οικονομικού χώρου στη Μεσόγειο.Θα πρέπει αυτός ο χώρος να αποτελέσει το αντίβαρο του «πλούσιου» Βορρά της Ε.Ε., αλλά και μια σοβαρή εναλλακτική σε πιθανή κατάρευση της Ε.Ε.
  • Να αξιοποιήσει ουσιαστικά την Ομογένεια.
  • Να επιδιωχθεί στην πράξη η συμπαράταξη και συνεργασία όλων των πραγματικά προοδευτικών δυνάμεων, των δυνάμεων της γνώσης και της παραγωγής, χωρίς αγκιλώσεις-ιδεοληψίες-αποκλεισμούς,που θα συμβάλλουν στην ανόρθωση της χώρας. Και αυτές οι δυνάμεις βρίσκονται παντού, στις Περιφέρειες - στους Δήμους - στα Επιμελητήρια - στα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά κέντρα - στους χώρους δουλειάς-στο εξωτερικό (αναφέρομαι στην Ομογένεια). Απαιτείται μια πανεθνική-παλαϊκή κινητοποίηση στην κατεύθυνση απεμπλοκής της χώρας από το φαύλο κύκλο της ύφεσης, της λιτότητας, της ανεργίας και της φτωχοποίησης. Να οδηγηθεί η χώρα σε έξοδο από την κρίση με όρους βιώσιμους κοινωνικά και οικονομικά. Και για να συμβεί αυτό θα χρειαστούν μακροπρόθεσμοι συλλογικοί αγώνες, για τους οποίους κανείς δεν περισσεύει.
  • Πρώτη προτεραιότητα να είναι η Πραγματική Οικονομία και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Έξοδος από την κρίση σημαίνει την εκπόνηση καινοτόμων προγραμμάτων παραγωγής και ανάπτυξης, τόσο σε κάθε κλάδο, όσο και σε κάθε Περιφέρεια της χώρας. Σημαίνει επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας, προϊόντα, εξαγωγές, υπηρεσίες, καινοτομία, τεχνολογικοί εξοπλισμοί.
  • Να αναδείξει τη «Θαλάσσια, τη Γαλάζια Οικονομία», ως το αναπτυξιακό εργαλείο εξόδου από την κρίση.

Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι Πολιτικός Αναλυτής
(skouterisd@gmail.com, @skouterisd1)

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Χειροκροτεί» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Όταν οι παλαιοί και οι σύγχρονοι «μάγοι» εξομολογούνται τα μυστικά τους σε πολύ κλειστούς κύκλους φίλων δημιουργούν το απαραίτητο υπόβαθρο για κλασικές εκφράσεις τύπου:
«Όχι, δεν το πιστεύω…» η «μη μου πεις…» ή, «τόσο απλά;…» κλπ παρόμοια…

Παρακολουθώ την μαγεία της επικοινωνιακής πολιτικής και πρακτικής των επιτελών της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η οποία την ώρα που:
Μειώνονται οι συντάξεις,
Κλείνουν επιχειρήσεις και εργοστάσια,
Ακούς μόνο βογγητά από το λιανεμπόριο,
Αυξάνονται οι άνεργοι και οι μεταναστεύοντες εκτός Ελλάδος άνδρες και γυναίκες,
Συνεχίζουν να αφαιρούν τη ζωή τους έντιμοι πολίτες
ΔΕΝ υπάρχει ανάπτυξη αλλά ούτε και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ελπίδα για ανάπτυξη

Πολλά ζοφερά και… ΞΑΦΝΙΚΑ:
Προκύπτει ο αποκαλούμενος «Νόμος Παππά για τα κανάλια»…!!!

Μεταξύ μας, χωρίς υποκριτικές επιλογές τοποθέτησης υπέρ η κατά, το «μπάχαλο» με τα κανάλια ΔΕΝ πήγαινε άλλο…
Διορθώνεται, όμως, ένα κακό (27 χρόνια ασύδοτης κατά πολλούς πρακτικής) με ένα άλλο κακό (4 ΜΟΝΟ κανάλια με την ιστορική πλέον διαδικασία αγοράς άδειας;)

Ο «Νόμος Παππά» θα μπορούσε να περιμένει την γνωμοδότηση του ΣτΕ πριν την εφαρμογή του…
Εφαρμόστηκε και πριν λίγες μέρες κρίθηκε (όπως λέγεται πριν γίνει ΕΠΙΣΗΜΗ ανακοίνωση ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ…

Αλλά η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επικεντρώθηκε στην πρόταση του κ Β. Πολύδωρα στη θέση του Προέδρους του ΕΣΡ, υπήρξαν αντιδράσεις εντός και εκτός Κυβέρνησης, συναντήθηκαν και ΔΕΝ συμφώνησαν οι Πρόεδροι, ακολούθησαν άλλες προτάσεις για Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο και μεθαύριο Πέμπτη θα συναντηθούν ξανά οι διαφωνούντες…
Ο Υπουργός κ. Παππάς δήλωσε ΑΝΑΣΤΟΛΗ και όχι ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του Νόμου που φέρει το όνομά του…

Κυρίες και κύριοι (300 τον αριθμό) της Βουλής των Ελλήνων…
Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Πρόεδρος του ΕΣΡ είναι το πρόβλημα του Ελληνικού Λαού;

Πέφτει με ραγδαίους ρυθμούς η αξιοπιστία του Πολιτικού μας συστήματος, σε απίστευτα επίπεδα ευτελισμού ο πολιτικός διάλογος, ΧΟΝΤΡΕΣ πάρα πολύ ΧΟΝΤΡΕΣ κουβέντες για «ψεύτες, προδότες, ανάλγητους και εξευτελισμένους»…
Έρχεται βαρύς χειμώνας στην καθημερινότητά μας και δεν προδιαγράφεται ευχάριστο το αύριο ΟΛΩΝ μας…

Μου έλεγε φίλος χτες ότι μοιάζει η πολιτική μας ζωή με «τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας» πριν σκάσει ο Βεζούβιος…
Μου είπε άλλος φίλος σήμερα το πρωί ότι θυμίζουν οι πρακτικές εκείνο το Ρωμαϊκό «Αντί άρτου θέαμα..,»

Και καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές μου τηλεφώνησε παλιός μου φοιτητής για να μου πει να διορθώσω τον κ. Μητσοτάκη υπενθυμίζοντάς του ότι τη διάκριση των ρόλων των ΑΡΧΩΝ την έκανε ο Μοντεσκιέ και όχι ο Ρουσσώ, αλλά τον σεβασμό στην ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, την ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ και την ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ εξουσία και Αρχή την προσυπέγραψαν και την προσυπογράφουν ΟΛΟΙ χωρίς εξαιρέσεις…

Η 4η ΑΡΧΗ, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στην Πατρίδα μας και όχι μόνο τελικά ΔΕΝ ελέγχουν τις προηγούμενες 3 για να ενημερώσουν τους Λαούς αλλά πολύ συχνά λειτουργούν ως φερέφωνα των Κυβερνήσεων…

Πού ακριβώς να διαφωνήσω;
Υποφέρουμε, χάσαμε το κλασικό μας χαμόγελο, διασπάσθηκε η κοινωνική μας αλληλεγγύη, στέγνωσαν τα δάκρυά μας, ακύρωσαν και την τελευταία δόση ΕΛΠΙΔΑΣ…
Οι σύγχρονοι πολιτικοί «μάγοι» καθημερινά μας… μαγεύουν!

* O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Αντώνης Κρούστης

Είναι καιρός τώρα που προσπαθεί ο κ.Τσίπρας να κάνει ανοίγματα προς την εκκλησία ψάχνοντας ταυτόσημες αρχές μεταξύ Μαρξισμού και Χριστιανισμού. Η τελευταία ατάκα του ενώπιον του Αρχιεπισκόπου ήταν ότι ο Χριστιανισμός προβάλλει το «αγαπάτε αλλήλους» και η Αριστερά την «αλληλεγγύη», προσθέτοντας ότι και οι δυο «κοσμοθεωρίες» έχουν ως κέντρο τον άνθρωπο. Άρα ένας Χριστιανός μπορεί να προσβλέπει στο αξιακό σύστημα της Αριστεράς, αφού δεν έχουν και μεγάλες διαφορές.

Αλήθεια όμως, πόσο συμβατές είναι οι δυο αξίες αυτές;

Το «αγαπάτε αλλήλους» του Ιησού Χριστού αναφέρεται μεταξύ όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως τάξης , φυλής, φύλου, εθνότητας και θρησκείας. Η προβαλλόμενη «αλληλεγγύη» της Αριστεράς είναι στην ουσία η συσπείρωση της εργατικής τάξης έναντι της Αστικής. Συνεπώς ουδεμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ του «Όλου» με το «Μερικόν». Η Αγάπη του Χριστού είναι καθολική και αδιάκριτη. Απευθύνεται ξεχωριστά στον κάθε άνθρωπο κάθετα, ενώ η αλληλεγγύη της Αριστεράς λειτουργεί οριζόντια, όχι καθολικά , αλλά επιβεβλημένα και μεροληπτικά.

Κατά την Μαρξιστική θεωρία ότι παράγεται από την εγκεφαλική λειτουργία (πάθη, αδυναμίες, πιστεύω, ιδέες, συναισθήματα κλπ) είναι παράγωγα της συνείδησης που εκπηγάζει από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, ενώ για τον Χριστιανισμό η συνείδηση προϋπάρχει όλων και τα παράγωγα της είναι καθαρά προσωπικές επιλογές των ανθρώπων.
Αν για τον Χριστιανισμό ο άνθρωπος ολοκληρώνεται με την καταπολέμηση των παθών του, για τον Μαρξισμό επιτυγχάνεται με την ανατροπή των σχέσεων παράγωγης. Η ανατροπή αυτή χρειάζεται συσπείρωση της εργατικής τάξης εναντίον αυτών που καθορίζουν τις σχέσεις παράγωγης. Εκεί χρειάζεται η «αλληλεγγύη» των καταπιεσμένων ενάντια των καταπιεστών. Η τελική αναμέτρηση γίνεται με ένοπλη επανάσταση και επανάσταση σημαίνει θύματα.

Ο Μαρξισμός πιστεύει ότι αν αποκαταστήσουμε τις οικονομικές μας σχέσεις τότε και μόνο τότε οι κοινωνίες θα αναπαράγουν ευτυχισμένους ανθρώπους.

Ο Χριστιανισμός αγωνίζεται για ακριβώς το αντίθετο. Πρώτα πρέπει να έχουμε υγιή κύτταρα και μετά να προσβλέπουμε σ’έναν εύρωστο οργανισμό. Αυτό όμως επιτυγχάνεται μόνο με την αγάπη και ποσώς με την ανυπακοή, την ανατροπή , την απειθαρχία και την κοινωνική σύγκρουση, δεδομένου ότι η οικονομία είναι κλάδος της ηθικής.
Ευτυχώς η ιστορία έδωσε τις απαντήσεις της.

Δείτε όμως ποια επ-ανάσταση χώρισε την ιστορία στη μέση. Η αναίμακτη επανάσταση της αγάπης του Χριστού ή η αιματηρή επανάσταση των Μπολσεβίκων , των Μαοϊκών, των Κουβανών ή των Ερυθρών Χμέρ;

Πως μπορεί να προσβλέπει ο κ. Τσίπρας σ’αυτούς που πιστεύουν σ’Αυτόν που κατεδάφισε μια ολόκληρη σιδερόφρακτη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αφού πρώτα την συγχώρεσε, με αυτούς που αυτόκλητα διορίζονται κοινωνικοί εισαγγελείς προβάλλοντας ένα ψευδεπίγραφο αξιακό σύστημα που καταλήγει στο αίμα και στην επιβολή;

Για αυτούς και για άλλους λόγους, ο Μαρξισμός και ο Χριστιανισμός θεωρούνται ως θεωρίες ασυμβίβαστες που φαινομενικά μπορεί οι λέξεις να συγγενεύουν μεταξύ τους, έχουν όμως διαφορετική αφετηρία και διαφορετικό σκοπό.

Υ.Γ. Επειδή το μέγεθος του κειμένου αδικεί το θέμα, περισσότερα σε λίγες μέρες στο υπό έκδοση βιβλίο μου «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ», εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του πτεράρχου ε.α. Charles F. Wald

Η βάση του Ιντσιρλίκ υποστηρίζει τις πιο ζωτικές αμερικανικές στρατηγικές ανάγκες εδώ και 50 χρόνια, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και τώρα κατά των τζιχαντιστών. Τώρα όμως, καθώς η Τουρκία καθίσταται πιο ασταθής και λιγότερο φιλική προς τις ΗΠΑ θα ήταν σκόπιμο οι Αμερικανοί να προετοιμαστούν να κάνουν και χωρίς το Ιντσιρλίκ.

Τον Ιούλιο η τουρκική κυβέρνηση δημόσια κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι στήριξαν το αποτυχημένο πραξικόπημα. Τώρα η Άγκυρα ενισχύει την στρατιωτική της συνεργασία με τη Μόσχα, βομβαρδίζει τους υποστηριζόμενους από τους Αμερικανούς Κούρδους στην Συρία που μάχονται το ΙΚ και περιπλέκει την κατάσταση στον αγώνα κατά των τζιχαντιστών δημιουργώντας θέμα με το Ιράκ για τη Μοσούλη.

Μετά την επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Άστον Κάρτερ στην Τουρκία δεν θα υπήρχε καταλληλότερος χρόνος για τις ΗΠΑ να ξανασκεφθούν την εξάρτησή τους από τη βάση του Ινστιρλίκ. Η βάση αποτελούσε την εικόνα της δέσμευσης των ΗΠΑ να υπερασπιστούν την Τουρκία.

Στην Άγκυρα υπάρχει η πεποίθηση πως οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία περισσότερο από όσο οι ΗΠΑ την Τουρκία. Αυτό είναι εμφανές από την προθυμία της τουρκικής ηγεσίας να αξιοποιήσει τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας, λόγω του πολέμου στην Συρία και της παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων στο έδαφός της, ώστε να πιέσει την Ουάσινγκτον.

Ακόμα και πριν το πραξικόπημα η τουρκική ηγεσία φαινόταν πως δρούσε χωρίς να φοβάται την όποια μομφή στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Εντός η τουρκική κυβέρνηση καταπάτησε την ελευθερία του Τύπου και την ελευθερία του λόγου. Στην περιοχή συνεχώς απέφευγε να βοηθήσει, αν δεν υπονόμευε κιόλας κάθε αμερικανική προσπάθεια συντριβής του ΙΚ. Όλα αυτά τα έπραττε βασιζόμενη στην πεποίθηση, που δυστυχώς ενίσχυε η αμερικανική κυβέρνηση, πως η στρατηγική σημασία της Τουρκίας θα την σώσει από την αμερικανική κριτική.

Την ίδια ώρα η αυξανόμενη αστάθεια στο εσωτερικό της Τουρκίας αποτελεί τροχοπέδη για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος και μετά διακόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη βάση για μια εβδομάδα με αποτέλεσμα τη διακοπή των επιχειρήσεων κατά του ΙΚ και τον περιορισμό τους για αρκετές ημέρες ακόμα.

Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και κατά συνέπεια απαιτείται η εύρεση εναλλακτικής λύσης που θα αντικαθιστά αυτή του Ιντσιρλίκ. Η καλύτερη λύση θα ήταν η δημιουργία νέου αεροδρομίου στο Ιράκ, ειδικά στην περιοχή της αυτόνομης κουρδικής περιοχής. Μια τέτοια ιδέα δεν είναι καινούργια καθώς έχει τεθεί από αμερικανικά think tanks από πέρυσι. Στόχος είναι ο τερματισμός της εξάρτησης των ΗΠΑ από την Τουρκία.

Φυσικά η πρόταση αυτή απαιτεί την έγκριση του Ιράκ και των Κούρδων και οι ΗΠΑ θα πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν τις σχετικές επαφές. Ακόμα όμως και αν για πολιτικούς λόγους μια τέτοια λύση δεν καταστεί εφικτή οι ΗΠΑ έχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις. Υπάρχουσες βάσεις στην Ιορδανία και στην Κύπρο έχουν τις αναγκαίες προδιαγραφές. Μια τέτοια κίνηση άλλωστε θα έστελνε και ένα ισχυρό μήνυμα στην Άγκυρα, παράλληλα.

Η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων έναντι του Ιντσιρλίκ θα μείωνε την πιθανότητα τελικά οι ΗΠΑ να υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν το Ιντσιρλίκ. Αν η Ουάσινγκτον έχει εναλλακτικές η Άγκυρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το ενδεχόμενη ακόμα μεγαλύτερης στρατηγικής απομόνωσης. Με λίγα λόγια με λίγη διορατικότητα το Ιντσιρλίκ θα μπορούσε να μετατραπεί σε όχημα πίεσης των ΗΠΑ προς την Τουρκία αντί του αντιθέτου που συμβαίνει σήμερα.

* Charles F. Wald is a Retired U.S. Air Force general, former Deputy Commander of EUCOM
DefenceOne
Πηγή ΜΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο τουρκικός αναθεωρητισμός κινείται προς κάθε κατεύθυνση και λαμβάνει σάρκα και οστά, όπως δείχνουν οι πληροφορίες των τελευταίων ωρών. Ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ συζητά με τον πρόεδρο Ερντογάν, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων αναζητά ανοχή της Ρωσίας πηγαίνοντας στη Μόσχα να δει τον ομόλογό του, την ίδια ώρα που δυνάμεις των Τούρκων αναχωρούν από την Άγκυρα και κινούνται προς τα σύνορα…

Ο Ερντογάν άφησε να εννοηθεί ότι η Τουρκία δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια, επικαλούμενη σεχταριστική βία από πολιτοφυλακές σιιτικές (δηλαδή ελεγχόμενες ή/και επηρεαζόμενες από το Ιράν και τη σιιτική κυβέρνηση στη Βαγδάτη) στην πόλη Ταλ Αφάρ που απέχει μόλις 77 χιλιόμετρα από τα σύνορα (όπως λέμε Αθήνα-Χαλκίδα)…

Την ίδια στιγμή, οι δυνάμεις της Βαγδάτης προχωρούν κατευθείαν για τη Μοσούλη συγκλίνοντας από όλες τις πλευρές, μια πόλη την οποία ουδέποτε έκρυψε η Τουρκία ότι εποφθαλμιά από την εποχή του μακαρίτη Τουργκούτ Οζάλ. Και να ήταν η μόνη…

Η συναλλαγή όλων με όλους έχει ξεπεράσει κάθε επίπεδο. Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέραμε ότι οι Τούρκοι «δωροδοκούν» τους Αμερικανούς ανάβοντας το πράσινο φως για την προμήθεια μιας μοίρας μαχητικών αεροσκαφών (24 αεροσκάφη) τύπου F-35 Lightning II, με τους Αμερικανούς να σπεύδουν, κατά τα φαινόμενα, να στέρξουν…

Όπως έγινε γνωστό πριν από λίγες ώρες μέσω δημοσιεύματος της αμερικανικής εφημερίδας Washington Post, το Πεντάγωνο «απέσυρε προσωρινά» το αίτημα να δοθεί η άδεια για να εξοπλίσει απευθείας τους Κούρδους της Συρίας, δηλαδή το τρισκατάρατο για την Τουρκία YPG, παρά τον κομβικό ρόλο των κουρδικών δυνάμεων στην καταπολέμηση του αιμοσταγούς «ισλαμικού κράτους» (ISIS/Daesh).

Επίσης, σε μια ακόμα εξέλιξη-φωτιά, η λιβανέζικη εφημερίδα As Shafir αναφέρει, ότι η Τουρκία κατασκευάζει αεροπορική βάση στη περιοχή Ελ-Ράι εντός της Συρίας! Έχει καταγραφεί δράση μηχανικών και είναι προφανής ο στόχος να επαναληφθεί και στο κατεχόμενο κομμάτι της Συρίας όσα και με τη βάση Μπασίκα στο Ιράκ!

Η εφημερίδα γράφει ότι πια δε μιλάμε για οράματα αλλά για σχέδιο σε εξέλιξη, καθώς σκοπός της Άγκυρας είναι η μόνιμη κατοχή εδαφών εντός της Συρίας και του Ιράκ. Τόσο απλά.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μπλόκο στην ανανέωση των ευρωπαϊκών κυρώσεων σε βάρος της ιρανικής τράπεζας Saderat, που βρίσκεται επί χρόνια στο στόχαστρο της Δύσης με την κατηγορία ότι συνδέεται με τρομοκρατία, έβαλε τον Οκτώβριο η Ελλάδα, όπως μεταδίδει η «Wall Street Journal».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, που επικαλείται αμερικανούς, ευρωπαίους και έλληνες αξιωματούχους, η απόφαση για άσκηση βέτο στην παράταση των κυρώσεων ελήφθη από ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τσίπρα στο πλαίσιο της προσπάθειας για αναθέρμανση των εμπορικών σχέσεων με την Τεχεράνη.

Το μπλόκο της Αθήνας ήλθε παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν ευρωπαίους εταίρους και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 2007, η Ουάσιγκτον επέβαλε ποινές στην Saderat με την κατηγορία ότι διοχέτευε χρήματα σε τρομοκρατικές και ισλαμιστικές οργανώσεις, όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς. Τρία χρόνια αργότερα, τα Ηνωμένα Έθνη και η Ε.Ε. τιμώρησαν την τράπεζα με την κατηγορία ότι συνδεόταν με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν.

Σημειώνεται πως Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή Ένωση διατήρησαν τις κυρώσεις σε βάρος του ιδρύματος παρά την περσινή διεθνή συμφωνία για ρύθμιση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Η Saderat μάλιστα ήταν μία από συνολικά μόλις τρεις τράπεζες που παρέμειναν στη «μαύρη» λίστα των Βρυξελλών.

Η WSJ σημειώνει πως το ελληνικό βέτο έρχεται σε μία ιδιαίτερη συγκυρία, με δεδομένο ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama θα επισκεφτεί τη χώρα μας στις 15 και 16 Νοεμβρίου.

Ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Jack Lew είχε δηλώσει πέρυσι ότι όποια επιχείρηση συνεργάζεται με την Saderat θα αποκοπεί από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ωστόσο, τον περασμένο Απρίλιο, το ανώτερο δικαστήριο της ΕΕ επικύρωσε την προσφυγή της τράπεζας για τις κυρώσεις της ΕΕ, υποστηρίζοντας η Ένωση είχε παράσχει ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τον ισχυρισμό της ότι Saderat εκτελούσε παράνομες δραστηριότητες. Το δικαστήριο επέτρεψε στην ΕΕ να διατηρήσει το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας για έξι μήνες κάτω από μια τροποποιημένη χρέωση, μια περίοδο που έληξε στις 22 Οκτώβρη.

Παρόλο που υπήρχαν αμφιβολίες για τη δυνατότητα της ΕΕ να κερδίσετε μια νέα νομική διαμάχη, 27 από τις 28 κυβερνήσεις της Ένωση ήταν έτοιμες να επεκτείνουν τις κυρώσεις, σύμφωνα με ανώτατους ευρωπαίους και έλληνες αξιωματούχοου. Η Ελλάδα αποτέλεσε τη μόνη που αντιτέθηκε.
AdTech Ad

«Υπάρχει μια απόφαση της ΕΕ δικαστηρίου και έπρεπε να γίνει σεβαστή», δήλωσε ένας ανώτερος Έλληνας αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος δεν κατονομάζεται.
«Υπήρχαν πολύ συγκεκριμένες οδηγίες από την Αθήνα για να το εμποδίσουμε (την παράταση των κυρώσεων)», δήλωσε ένας δεύτερος Έλληνας αξιωματούχος, σύμφωνα με τη WSJ.

Παραδόξως, δεν υπήρξε ποτέ καμία οδηγία για να εμποδιστούν οι επαναλαμβανόμενες κυρώσεις της Δύσης προς τη Ρωσία, με αποτέλεσμα να δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα η ελληνική αγροτική οικονομία, οι εξαγωγές της χώρας και η εισροή πολυτιμότατου συναλλάγματος. Και αυτό το γεγονός δημιουργεί πάρα πολλά ερωτήματα για το πως εννοεί την ισχύ και το πως αντιλαμβάνεται την δυνατότητα βοήθειας η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσοι είχαν καταπιεί Μνημόνια και υποχωρήσεις στην πορεία προς τον σοσιαλισμό βλέπουν πλέον την κατάρρευση και των τελευταίων αναχωμάτων (όπως η πάταξη της διαπλοκής). Εχει άλλο πολιτικό παραμύθι να αφηγηθεί ο Πρωθυπουργός για να τους ηρεμήσει; Ο Βύρων Πολύδωρας μάλλον τους εξαγρίωσε...

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι περί αυτόν στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν κουράσει. Ακόμη και τους δικούς τους βουλευτές, οι οποίοι μπορεί να έχουν καταπιεί σχεδόν αμάσητα όλα τα μνημονιακά «παραστρατήματα» της πορείας προς τον σοσιαλισμό, όμως βρίσκονται πλέον καθημερινώς μπροστά και σε μία νέα έκπληξη που κάνει την κρίση πολιτικής ταυτότητας η οποία τους ταλαιπωρεί, σχεδόν ανυπόφορη.

Η ατμόσφαιρα αυτή φανερώθηκε με ιδιαιτέρως γλαφυρό τρόπο στην ανάρτηση του βουλευτή Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Καραγιαννίδη στο facebook, με αφορμή την πρόταση για τον Βύρωνα Πολύδωρα στην θέση του προέδρου του ΕΣΡ.

«Φαντάζομαι το καταλαβαίνετε ότι μας ξεφτιλίζετε. Γιατί αν δεν το καταλαβαίνετε θα πέσετε από τα σύννεφα λίαν συντόμως», έγραψε ο βουλευτής Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτοντας το ψυχολογικό σκέλος του δράματός του…

Με πιο ψύχραιμες διατυπώσεις, ο ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος επισήμανε ότι «η κυβέρνηση δεν έχει “παντρευτεί” τον Πολύδωρα»…

Η αλήθεια είναι πως αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν εγκαίρως προειδοποιήσει τους Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Παππά για τις μεθοδεύσεις τους σε σχέση με τις τηλεοπτικές άδειες και τον Τύπο και το πώς οδηγούσαν σε επικίνδυνα αδιέξοδα.

Πρώην στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού, ο οποίος πλέον έχει πάρει αποστάσεις γεωγραφικές και πολιτικές από το Μέγαρο Μαξίμου ανέφερε προ εβδομάδων σε κατ’ ιδίαν συζήτηση: «Εγώ τους τα’ χω πει… Είναι καλύτερα να έχεις συνομιλητή τον Βαρδινογιάννη και τον Ψυχάρη, παρά αυτούς που σήμερα θέλουν να κάνουν τους καναλάρχες. Τώρα, ας ξεμπερδέψουν το κουβάρι μονάχοι τους…».

Μετά την απόφαση του ΣτΕ το κουβάρι μπλέχτηκε ακόμη περισσότερο, καθώς η κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε μία άτακτη υποχώρηση σε ό,τι αφορά το νομοθετικό σκέλος, την οποία όμως συνδύασε με μία υποτιθέμενη κίνηση τακτικής, με πρωταγωνιστή τον Βύρωνα Πολύδωρα.

Ο αιφνιδιασμός των βουλευτών έφθασε στα όρια του σοκ, παρόλο που έγινε σύντομα σαφές ότι ο Πολύδωρας χρησιμοποιήθηκε περισσότερο ως πιόνι στην σκακιέρα του Παππά. Προφανής (αν και όχι πολύ καλά μελετημένος) στόχος ήταν να φέρει σε δύσκολη θέση την ΝΔ. Μία κουβέντα στην οποία μοιραία καταφεύγουν εξ ανάγκης οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να λύνεται το πρόβλημα: «τι δουλειά έχει ο Πολύδωρας με τον ΣΥΡΙΖΑ;»

Το μυστήριο του ποιος είχε την ιδέα είναι κάτι που θα βασανίζει για καιρό τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Η επικρατέστερη εκδοχή θέλει την ιδέα να προέρχεται από ένα ιδιότυπο brainstorming του συγκυβερνώντος Πάνου Καμμένου, του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, ο οποίος άλλωστε είναι και ο από θεσμικής απόψεως αρμόδιος για την συγκρότηση του ΕΣΡ.

Πίσω από όλα αυτά, σύμφωνα με βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, βρίσκεται αφενός μία χονδροειδής προσπάθεια πρόκλησης ρωγμών στη ΝΔ, αφετέρου κάποιες παλαιές σχέσεις… «διακριτικότητας» (παρά τη «ζαρντινιέρα») με την οποία Πολύδωρας και Παυλόπουλος είχαν αντιμετωπίσει την Αριστερά κατά τη διάρκεια των διαδοχικών θητειών τους στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης τη διετία 2007-2008.

Το σκηνικό που έχει δημιουργηθεί έχει πλέον ως φόντο μία κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ η οποία αφενός καλείται να ψηφίζει μειώσεις μισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις και άλλες μνημονιακές υποχρεώσεις, και αφετέρου βλέπει να καταρρέουν και τα πολιτικά της αναχώματα όπως «η πάταξη της διαπλοκής», ή η «ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου».

Κάπου εκεί τα όρια και τα περιθώρια εξαντλούνται. Και ο Τσίπρας μοιάζει να ξεμένει από πολιτικά παραμύθια. Υπάρχει βέβαια πάντοτε το ενδεχόμενο μίας νέας σύγκρουσης με τους δανειστές, αν δεν πάνε όλα καλά στην συζήτηση για το χρέος, που ο κ. Τσίπρας όλο και πάει να ανοίξει, αλλά η Ευρώπη την κλείνει με συνοπτικές διαδικασίες…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου