Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουλ 2016

Υπό τον φόβο νέου πραξικοπήματος, ο "σουλτάνος" Ταγίπ καταστρέφει την άμυνα της Τουρκίας

Το πλήγμα που δέχτηκε το κύρος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο σύνολό τους είναι ένα από τα αποτελέσματα της απόπειρας πραξικοπήματος, αλλά και της υπό εξέλιξη διαδικασίας εκκαθάρισης και επιτήρησης, πράγμα το οποίο έχει αρχίσει να διατυπώνεται στην Τουρκία.

«Οι πιθανότητες επιτυχίας της απόπειρας ήταν 50%, αλλά τελικά η απόπειρα έσβησε συνολικά το κύρος των ενόπλων δυνάμεων. Το σημαντικότερο πράγμα για έναν στρατό είναι το κύρος του», έλεγε χτες σε τηλεοπτική εκπομπή ο πρώην στρατιωτικός και νυν ειδικός σε θέματα ασφάλειας Μετέ Γιαράρ, τονίζοντας και τα εξής:
«Στην ανατολική και τη νοτιοανατολική Τουρκία δεν επιτρέπεται στους στρατιώτες να βγουν από τα στρατόπεδα, εξαιτίας του φόβου μήπως πάρουν μέρος σε πραξικόπημα. Οι πύλες είναι κλειστές και οι φαντάροι είναι φυλακισμένοι στα στρατόπεδα. Σε κάποιες μονάδες δεν επιτρέπεται ούτε καν η προμήθεια τροφίμων, ενώ σε άλλες υπάρχει διακοπή ρεύματος. Οργανώσεις όπως το ΡΚΚ και το Ισλαμικό Κράτος εκμεταλλεύονται την κατάσταση αυτή».
Τόσο το γενικό επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων όσο και ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ υπογραμμίζουν συνεχώς την ανάγκη να γίνεται διάκριση μεταξύ των πραξικοπηματιών και των «ηρωικών στελεχών των ενόπλων δυνάμεων». Ωστόσο αυτά που υπογράμμισε ο Γιαράρ ισχύουν, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου οι πύλες στρατοπέδων κλείνουν με την τοποθέτηση οχημάτων των δημοτικών αρχών, με τη βοήθεια πολιτών.


Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τσίπρας και Καμμένος γίνονται κυνηγοί κεφαλών...! 

Το θρίλερ των 8 τούρκων που ζήτησαν άσυλο στη χώρα του Ξενίου Διός συνεχίζεται αμείωτο. Η Άγκυρα, μετά την γνωστοποίηση της άγνοιάς της για τις ταυτότητες των 8 τούρκων που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, προχώρησε σε καταγγελία στην Interpol μέσα από την οποία ζητούσε την γνωστοποίηση των στοιχείων και την σύλληψη των ατόμων που έκλεψαν τουρκικό ελικόπτερο και μετέβησαν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, για την Τουρκία, το αίτημά τους προς την Interpol υποβιβάστηκε από τις ελληνικές αρχές.

Όμως, η Τουρκία επιμένει για την επιστροφή των Τούρκων. Έτσι, μερίδα της άσκησης πιέσεων ανέλαβε ο τουρκικός Τύπος, αλλά το κύριο βάρος της μη απόδοσης ασύλου το έχει αναλάβει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Έτσι, ο τούρκος πρέσβης στην Αθήνα, Κερίμ Ουράς, είπε ότι δεν θα βοηθήσει τις διμερείς σχέσεις μη επιστροφή των στρατιωτικών στην Τουρκία.
Είπε, επίσης, ότι η δίκη των στρατιωτικών στην Τουρκία θα είναι δίκαιη και η διαδικασία θα είναι διαφανής.

Το ελικόπτερο με τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα και οι οκτώ στρατιωτικοί έχουν ζητήσει άσυλο από τις ελληνικές Αρχές.

Οι τούρκοι στρατιωτικοί μεταφέρθηκαν το πρωί της Τρίτης στην υπηρεσία ασύλου, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η πρώτη καταγραφή των στοιχείων τους, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης διαδικασίας για την εξέταση από την αρμόδια επιτροπή του αιτήματος χορήγησης πολιτικού ασύλου, το οποίο υπέβαλαν ηλεκτρονικά το βράδυ του Σαββάτου.

Οι επτά από τους συλληφθέντες κατηγορούνται για παράνομη είσοδο στη χώρα, ηθική αυτουργία σε παράνομη πτήση και ο πιλότος του ελικοπτέρου βαρύνεται για εκτέλεση παράνομης πτήσης στον ελληνικό χώρο.

Η συνήγορος υπεράσπισης σημειώνει ότι οι στρατιωτικοί φοβούνται για τη ζωή τους και ανησυχούν για τις οικογένειες που άφησαν πίσω τους.

Η αλαζονεία του τούρκου προέδρου, όμως δυσχεραίνει την προσπάθεια επιστροφής των 8 τούρκων από την Ελλάδα στην Τουρκία. Κι αυτό, επειδή με χθεσινές δηλώσεις του στο CNN ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δήλωσε πως σκέφτεται σοβαρά να εφαρμόσει την απαίτηση των τούρκων πολιτών για επιστροφή της θανατικής ποινής. Σήμερα, μάλιστα, ανακοίνωσε πως αύριο θα δημοσιοποιηθεί μία πολύ σημαντική απόφαση του κοινοβουλίου, την οποία ο ίδιος θα κάνει αποδεκτή, υπονοώντας την επαναφορά της θανατικής καταδίκης.

Παράλληλα δήλωσε ότι εντός των επόμενων ημερών θα υποβληθεί στις ΗΠΑ γραπτό αίτημα για την έκδοση του αυτοεξόριστου στην Πενσυλβάνια ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο από την πρώτη στιγμή κατηγορεί για την ενορχήστρωση της απόπειρας πραξικοπήματος -και εκείνος από την πλευρά του αρνείται κάθε εμπλοκή.

Ερωτηθείς τι θα κάνει εάν οι ΗΠΑ αρνηθούν να τον εκδώσουν, ο Ερντογάν απάντησε πως «έχουμε αμοιβαία συμφωνία για την έκδοση εγκληματιών».
Όμως, πρέπει να τονίσουμε πως δεν υπάρχει –τουλάχιστον γνωστοποιημένη- συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας για έκδοση πολιτών μεταξύ των δύο χωρών. Μάλιστα, τόσο το Ελληνικό, όσο και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο είναι κατά της έκδοσης ανθρώπων σε χώρες στις οποίες κινδυνεύει η ζωή τους…

Κι επειδή η φρίκη στην Τουρκία δεν έχει τέλος, αλλά βρίσκεται μόνο στην αρχή της, σήμερα εκδόθηκε ανακοίνωση (σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων DHA) με βάση την οποία δεν θα τελεστούν οι κηδείες όσων επίδοξων πραξικοπηματιών έπεσαν νεκροί κατά την απόπειρα πραξικοπήματος, ανακοίνωσε η τουρκική Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων. 

Παρ’ όλα αυτά και για τους γνωστούς πολιτικούς λόγους (4 βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου είναι άμεσα επηρεαζόμενοι – εξαρτώμενοι από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, δηλαδή από την Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν) θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου θα ξεχάσει τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές κορώνες της (βλ. παράδοση Οτσαλάν), θα παραμερίσει τις όποιες αντιδράσεις στο εσωτερικό των δύο κυβερνητικών κομμάτων, θα αγνοήσει την Ελληνική, την Ευρωπαϊκή και την Διεθνή Νομοθεσία, και με ένα σημείωμα προς τους δικαστές, στο οποίο θα αναγράφεται πως «για λόγους εθνικής ασφάλειας και ωφέλειας, καθώς και για λόγους διατήρησης ειρηνικού κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις» πρέπει οι 8 αιτούντες (ικέτες) άσυλο στην Ελλάδα, να εκδοθούν τάχιστα και με τυπικές διαδικασίες σε αξιωματούχους της Τουρκίας, πιθανότατα στο συνοριακό πέρασμα των Κήπων.

Για όσους διαφωνούν ως προς την εξέλιξη, προτείνουμε να σκεφτούν πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν δίστασε να παραδώσει στις ορέξεις των τοκογλύφων δανειστών και στους «θεσμούς» 11 εκατομμύρια ελλήνων πολιτών. Υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα διστάσουν οι ίδιοι κυβερνώντες να παραδώσουν 8 πολίτες άλλης χώρας, γνωρίζοντας πως τους στέλνουν στον θάνατο; Αν και το μεγαλύτερο σφάλμα των 8 φυγάδων τούρκων είναι πως σκέφθηκαν ότι στην Ελλάδα υπάρχει δημοκρατία που σέβεται τη νομιμότητα και αριστερή κυβέρνηση που έχει σαν πρόσημο τον ανθρωπισμό. Δυστυχώς, η κακή τους ενημέρωση τους έστειλε στα χέρια σύγχρονων εφιαλτών…

ΥΓ: Υπήρξαν σοβαρές σκέψεις στο μέγαρο Μαξίμου η συγκεκριμένη υπόθεση να ανατεθεί στον ειδικό του κυβερνητικού στρατηγικού σχεδιασμού κ. Καρανίκα, αλλά δυστυχώς αυτές δεν ευόδωσαν επειδή το συγκεκριμένο κυβερνητικό στέλεχος βρίσκεται στις καλοκαιρινές του διακοπές σε άγνωστο μέρος…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει πολύς λόγος για τον κίνδυνο που πέρασε η δημοκρατία στην Τουρκία και για την διάσωση του πολιτεύματος από τους πολίτες…, από τους φασίστες στρατοκράτες…
Για να είμαστε ειλικρινείς, η αλήθεια όμως είναι πως στην Τουρκία συγκρούονται ο στρατιωτικός φασισμός με τον ισλαμικό φασισμό, με έπαθλο την εξουσία.
Επειδή όμως πρέπει να είμαστε και πραγματιστές, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως στην Τουρκία ουδέποτε υπήρξε δημοκρατία. Τυπικά, το πολίτευμα, και για λόγους που έχουν άμεση σχέση με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, το πολίτευμα διακυβέρνησης της χώρας χαρακτηρίστηκε ως δημοκρατία. Η χρήση της λέξης "δημοκρατία" για την Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως ειρωνεία ή ως ανέκδοτο...

Όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Μέσης και Εγγύς Ανατολής, εάν στην Τουρκία εφαρμοσθεί δημοκρατικό πολίτευμα (με τους όρους της Δύσης), τότε σχεδόν αυτομάτως η Τουρκία θα διαμελισθεί. Και αυτό το ξέρουν όλοι οι πολιτικοί της Τουρκίας, αλλά και της Δύσης.
Έτσι, το ερώτημα που προκύπτει μετά το τελευταίο στρατιωτικό πραξικόπημα, δεν είναι εάν η Τουρκία αντέχει να γίνει δημοκρατική χώρα, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε απόδοση σειράς πάρα πολλών δικαιωμάτων στις διάφορες μειονότητες που απαρτίζουν το «εθνικό» μωσαϊκό της γείτονος, οπότε σχεδόν αυτόματα θα έβγαιναν στην επιφάνεια ζητήματα ανεξαρτητοποίησης (οι Κούρδοι θα ήταν οι πρώτοι που θα το απαιτούσαν).
Το βασικό ερώτημα που τίθεται για την επόμενη ημέρα της Τουρκίας αφορά το Ισλάμ και το μέγεθος της εισόδου και επιβολής του στην Τουρκία. Στο κατά πόσο, δηλαδή, ένα ισλαμικό καθεστώς θα μπορέσει να διατηρήσει την γεωγραφική ακεραιότητα της Τουρκίας και την ενότητα του ανομοιογενούς πληθυσμού της.

Ήδη, ένα σημαντικό τμήμα του τουρκικού λαού, που με βάση τις τελευταίες εκλογές υπολογίζεται στο 48%, δεν θέλει να ακολουθήσει το όραμα του Ερντογάν σε μία Ισλαμική Τουρκία. Και ο αριθμός των «αντιφρονούντων» ξεπερνά τα 30 εκατομμύρια…!!! Οπότε, η Τουρκία σήμερα έχει ένα τεράστιο θέμα. Ο Ερντογάν το αντιλαμβάνεται και γνωρίζει πως απαιτούνται ακραία μέτρα αντιμετώπισης της ό,ποιας υπάρχουσας διχαστικής τάσης υπάρχει. Γι αυτό τον λόγο εφευρίσκει κινδύνους...

Και δεν είναι μόνο ο Φετουλάχ Γκιουλέν που προβάλλει ο τούρκος πρόεδρος σταθερά ως μισητό εχθρό της Τουρκίας. Το στρατιωτικό πραξικόπημα του έδωσε την μοναδική ευκαιρία να επεκτείνει τα «αναγκαία μέτρα» για το καλό της Τουρκίας. «Αγνοούνται 42 ελικόπτερα, 6 μαχητικά F-16» διαδίδουν κυβερνητικοί παράγοντες στην Τουρκία «και… 14 πολεμικά πλοία» τρέχουν να συμπληρώσουν –μεταξύ σοβαρού και αστείου- οι Times!!!

Ακόμη και αν παραδεχθούμε ότι τα ελικόπτερα λείπουν, αφού έχουν τη δυνατότητα να προσγειωθούν σχεδόν οπουδήποτε. Να δεχθούμε επίσης ότι και τα αεροπλάνα λείπουν και έχουν προσγειωθεί σε κάποια κρυφή βάση που είχαν φτιάξει με την πάροδο των χρόνων οι πραξικοπηματίες… Όμως, να λείπουν και 14 πολεμικά πλοία, τα οποία πριν εξαφανιστούν κινούνταν στην Μαύρη Θάλασσα και στο Αιγαίο, αν μη τι άλλο αποτελεί ξεκάθαρη πρόκληση της λογικής. Και εάν δεν μπορούν να εντοπιστούν από παρατηρητήρια ή ραντάρ, ούτε από εναέρια μέσα παρακολούθησης, αλλά ούτε και από τον δορυφόρο που διαθέτει η Τουρκία, τότε θα πρέπει να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την γείτονα χώρα ως νέο τρίγωνο των Βερμούδων…!
«Καλό το παραμύθι, αλλά ο δράκος έχει ψεγάδια» θα έλεγε κάποιος που ακόμη έχει μία σχετική επαφή με την πραγματικότητα. Περισσότερο πιθανό είναι όλα αυτά τα όπλα να βρίσκονται ήδη στα χέρια του σατανικού Ερντογάν, με απώτερο σκοπό να τα χρησιμοποιήσει στο μέλλον κατά του τουρκικού πληθυσμού, προφασιζόμενος ένα νέο πραξικόπημα…

Ο Ερντογάν γνωρίζει πως ακόμη βρίσκεται σε κίνδυνο και προσπαθεί να νομιμοποιήσει τα μέτρα εξόντωσης των αντιπάλων του (όποιος δεν είναι μαζί του είναι προς… εξολόθρευση) πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Προσπαθεί να πείσει πως ο Φετουλάχ είναι πίσω από το πραξικόπημα, πως οι ΗΠΑ είχαν σχέδιο πολιτικής εξόντωσης και δολοφονίας του, πως προδότες – τρομοκράτες τον έχουν βάλει στο στόχο επειδή θέλουν να καταστρέψουν στην Τουρκία…! Και βρίσκει ως απάντηση, τη «λαϊκή βούληση» περί επαναφοράς της θανατικής ποινής. Έτσι, θεωρεί πως κρατώντας στο ένα χέρι τον τρόμο και στο άλλο το Ισλάμ, μπορεί να στεφθεί νικητής και εξουσιαστής των πάντων!

Όχι, δεν αμφισβητείται η εξυπνάδα και η σατανική πονηριά του τούρκου προέδρου. Αυτό που ο γράφων αμφισβητεί είναι οι προθέσεις του «σουλτάνου» που τώρα πια θέλει να γίνει «χαλίφης». Και ως σωστός διεκδικητής γνωρίζει πως ο δρόμος προς τον θρόνο του χαλίφη είναι στρωμένος με πολύ αίμα. Γνωρίζει, επίσης, πως οι εσωτερικές εκκαθαρίσεις αποτελούν το πρώτο –αλλά ουσιαστικό- βήμα για την επίτευξη του στόχου του. Σε δεύτερο χρόνο πρέπει να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος, ακόμη και με την χρήση του απόλυτου τρόμου.

Αφού εγκαθιδρύσει, με πολύ γρήγορες κινήσεις, την κατοχή της απόλυτης εξουσίας μέσα στην Τουρκία (εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και την ακεραιότητά της), μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς θα είναι εξαναγκασμένος να προσφέρει στους οπαδούς του και μία νίκη. Μία μεγαλειώδη νίκη που θα τον «καρφώσει» στον θρόνο του απόλυτου εξουσιαστή. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν όλοι οι γείτονες της Τουρκίας, αφού θα έχουν να αντιμετωπίσουν μία χώρα στην οποία δεν θα υφίσταται καμία λογική πέρα από τη «λογική» του εξουσιαστή της και πέρα από τη λογική του χρέους στο Ισλάμ. Μπορεί το «Ισλαμικό Κράτος» να πνέει τα λοίσθια, αλλά ένα νέο ισλαμικό κράτος γεννιέται στην αυλή της Ευρώπης και στην πόρτα της Ελλάδας προς την Ανατολή. Ένα κράτος ενός ημιπαράφρονα πολιτικού τυχοδιώκτη, που εκμεταλλευόμενος τη θρησκεία θα επιχειρήσει να εγκαθιδρύσει τη δική του αυτοκρατορία…

Αν η Ελλάδα, η Ευρώπη και γενικότερα ο δυτικός κόσμος δεν αντιληφθούν έγκαιρα πως αυτές τις ημέρες γεννιέται ένα τέρας και δεν προχωρήσουν στο να το «τελειώσουν», πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν πως κάποια λάθη χαρακτηρίζοντας ως μη επιτρεπτά και αποδεικνύονται μοιραία… γιατί ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει το Ισλάμ ως όπλο ενάντια στη Δύση και στην μάχη της υπερίσχυσής του… Και η χρήση αυτού του ισλάμ ως «όπλου» είναι εξίσου δολοφονική και ισοδύναμη με τη χρήση των πυρηνικών…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην ομιλία του από το μπαλκόνι του σπιτιού στην Πόλη ο Έρντοαν είπε στα πλήθη των οπαδών του, χωρίς να διαψευστεί, ότι ο Τσίπρας τον διαβεβαίωσε τηλεφωνικώς πως σε 15 μέρες θα παραδοθούν στην Τουρκία οι 8 που έχουν ζητήσει άσυλο και κρατούνται στην Αλεξανδρούπολη. Αυτή είναι η πρώτη αθλιότητα της αριστεράς που «θα μας έκανε υπερήφανους».

Η δεύτερη είναι ότι επικεφαλής των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων είναι ο κ. Καμμένος.

Η τρίτη είναι ότι η κυβερνητική εκπρόσωπος, ο υπουργός Εξωτερικών και ο υφυπουργός Άμυνας και μαντρόσκυλο του ΣΥΡΙΖΑ πάνω στον υπουργό κ. Βίτσας, με δηλώσεις τους προκαταλαμβάνουν την απόφαση της δικαιοσύνης για την τύχη των 8, αποφαινόμενοι «ότι η Τουρκία έχει ισχυρά ερείσματα για την έκδοσή τους».

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, σύμφωνα με γνώστες νομικούς:
1. Οι δύο χώρες δεν έχουν υπογράψει διμερή σύμβαση περί έκδοσης κατηγορουμένων.
2. Σ αυτή την περίπτωση τηρούνται οι κανόνες της ελληνικής ποινικής δικονομίας.
3. Η ελληνική ποινική δικονομία ορίζει ότι η έκδοση δεν επιτρέπεται:
α. αν πρόκειται για έγκλημα, που κατά τους ελληνικούς νόμους χαρακτηρίζεται ως πολιτικό ή στρατιωτικό και δικάζεται στη χώρα μας,
β. αν προκύπτει από τις περιστάσεις ότι η έκδοση ζητείται για πολιτικούς λόγους. Αυτό κρίνεται παράλληλα και με τη διατύπωση της κατηγορίας που θα αποδοθεί από τις τουρκικές Αρχές.
4. Όλα αυτά πρέπει να τεθούν στην κρίση του Συμβουλίου Εφετών, του Αρείου Πάγου, του υπουργού Δικαιοσύνης.

Όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης, αν θέλει η Ελλάδα να λέγεται κράτος δικαίου που σέβεται τους νόμους της και κατ' επέκταση τον εαυτό της δεν νομιμοποιείται να εκδώσει τους 8 Τούρκους. Εκτός των παραπάνω και για έναν επιπλέον σοβαρό λόγο:
Μετά την επαπειλούμενη επαναφορά της ποινής του θανάτου που προαναγγέλλουν ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ και ο ίδιος ο Έρντογαν η χώρα μας δεν μπορεί να παραδώσει εν γνώσει της σε εκτέλεση ποινής θανάτου τους αιτούντες άσυλο. 

Νομικά και ηθικά, λοιπόν η κυβέρνηση δεν μπορεί να εκδώσει τους ικέτες.

Επιπλέον, η πρώτη φορά αριστερά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προστάτης των κατατρεγμένων, αρκεί να μη διακινδυνεύει τίποτε (κοινώς στα εύκολα) , δεν δικαιούται να εκδώσει τους οκτώ, αν θέλει να επικαλείται την ιδεολογία της. Να μην είναι εντελώς ξεφτιλισμένη.

Να θυμίσω εδώ ότι ο Συνασπισμός βυσσοδομούσε κατά της κυβέρνησης Σημίτη, που παρέδωσε τον Οτζαλάν στην Τουρκία, χαρακτηρίζοντάς την δειλή και πουλημένη. Ήτανε προφανώς η εποχή των εξαπατήσεων.

Στην πράξη, όμως, παρεμβαίνει αμείλικτη η πραγματικότητα. Στην οποία δοκιμάζονται όλες οι μεγαλοστομίες και οι ιδεολογίες και τα αναστήματα του καθενός. Για να αρνηθεί η κυβέρνηση να παραδώσει τους 8 στον Έρντοαν θα πρέπει να είναι ισχυρή να αντιμετωπίσει την εκδικητικότητά του. Ισχυρή διπλωματικά και στρατιωτικά. Να έχει συμμάχους που θα τη συνδράμουν και δύναμη πυρός για να αντισταθεί. Κυρίως, τη βούληση να υπερασπιστεί το νομικό και κυριαρχικό της καθεστώς.

Το διεθνές νομικό οπλοστάσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, των Διεθνών δικαστηρίων, των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των Συνθηκών των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Διεθνές Δίκαιο είναι τα ισχυρά της όπλα. Και είναι υπέρ της.

Αλλά, είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν έχει τη βούληση να τα χρησιμοποιήσει. Και δεν έχει και καμιά από τις άλλες δύο προϋποθέσεις. Και για να μην την αδικήσω, σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις από το 1987 και εδώ, δεν τίμησαν στα δύσκολα το όνομα της χώρας που προΐσταντο, με εξαίρεση την υπουργία Μολυβιάτη στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν και το βέτο Καραμανλή στο ΝΑΤΟ για τα Σκόπια.

Μετά τα ναι σε όλα, όμως, που μοιράζει διαρκώς προς κάθε κατεύθυνση με το αιτιολογικό ότι… πιέζεται, η πιο δειλή κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τον τόπο, μας έχει πείσει ότι δεν έχει ίχνος γενναιότητας και αξιοπρέπειας στα δύσκολα. Το χειρότερο: Αυτό διδάσκει σαν παράδειγμα στα ελληνόπουλα.

Δεν έχουμε, λοιπόν, σχεδόν καμιά αμφιβολία για την τύχη των 8, που είχαν την ατυχία να έρθουν ικέτες στην άλλοτε χώρα του Ξένιου Δία. Δεν ήξεραν ότι κυβερνιέται πλέον από Εφιάλτες. 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ


Στον απόηχο των εξελίξεων στην Τουρκία με την απόπειρα πραξικοπήματος να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που θα κρίνουν την τύχη της γείτονος χώρας στο επόμενο διάστημα, ο Ερντογάν βγαίνει φαινομενικά νικητής σε ένα ασταθές εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον. Η διεθνής κοινότητα χωρίστηκε στα δύο με πολλούς αναλυτές να υποστηρίζουν ότι η απόπειρα πραξικοπήματος ήταν στημένη και προσχεδιασμένη από τον ίδιο τον Ερντογάν ενώ άλλοι το αντίθετο, ότι δηλαδή υπήρχε πράγματι έντονη δυσαρέσκεια στο στράτευμα και ορισμένοι θύλακες υποκίνησαν αυτή την ενέργεια με σκοπό την ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου.
Και οι δύο αυτές απόψεις φαντάζουν ορθές στον αναγνώστη διότι από τη μία πλευρά το πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε και απέτυχε μέσα σε λίγες ώρες και υπό συνθήκες που μας δίνουν την εντύπωση ότι ήταν στημένο και από την άλλη όμως υπήρχαν πληροφορίες για ενόχληση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (Τ.Ε.Δ) από τις πολιτικές εξελίξεις και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σχεδιάζοντας πραξικόπημα. Σε αυτό το χρονικό διάστημα και υπό αυτές τις συνθήκες μπορούμε να κάνουμε μόνο εικασίες δεδομένου της έλλειψης πληροφοριών για το παραπάνω ζήτημα.
Το δεδομένο είναι ότι το πραξικόπημα απέτυχε και ότι ο Ερντογάν σε μικρό χρονικό διάστημα πέρασε από την ταπείνωση στη δόξα κατορθώνοντας να παρουσιάσει τον εαυτό του ως νικητή και υπέρμαχο των δημοκρατικών αξιών. Στην παρούσα ανάλυση θα εξετασθεί η επόμενη μέρα της απόπειρας του πραξικοπήματος και τι ενδέχεται να γίνει το μελλοντικό χρονικό διάστημα στη γείτονα χώρα. Θα αποτελέσει η απόπειρα πραξικοπήματος την αρχή του τέλους για τον Ερντογάν;

Η επόμενη μέρα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα έδωσε την εντύπωση σε πολλούς ότι ο Ερντογάν έχει βγει νικητής και ότι όλο αυτό αποτελούσε το μεγάλο του σχέδιο για να προχωρήσει σε αναθεώρηση του συντάγματος και να αποκτήσει τις πολυπόθητες γι’ αυτόν υπερεξουσίες. Η πραγματικότητα, όμως, όπως αυτή διαμορφώνεται από τα μέχρι τώρα γεγονότα μάλλον μας δείχνει ότι τα πράγματα κυλούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το πραξικόπημα απέτυχε και δημιούργησε στο εσωτερικό της Τουρκίας έντονο κλίμα αστάθειας και εσωτερικής διαμάχης με πολιτικές και εθνοτικές διαστάσεις. Ο Ερντογάν από το πρώτο του διάγγελμα μετά το πραξικόπημα αποκάλυψε με τα λεγόμενά του τι έχει σκοπό να κάνει. Συγκεκριμένα δήλωσε:
«Υπήρξε μια κινητικότητα μετά το μεσημέρι μέσα στις ένοπλες δυνάμεις. Υπήρξε μια προσπάθεια παρέμβασης στην ενότητα του κράτους μας. Υπήρξε μια προσπάθεια παρέμβασης στα εσωτερικά της χώρας. Είχαν καταφέρει μετά από μια προσπάθεια 40 ετών να βρίσκονται στις δομές του κράτους και των ενόπλων δυνάμεων. Είναι προδοσία εναντίον του κράτους και θα πληρώσουν βαριά το τίμημα».
Οι προθέσεις του ήταν ξεκάθαρες από την πρώτη του δήλωση και επαληθεύθηκαν αφού από το πρωί του Σαββάτου 16/7/2016 ξεκίνησε μία «εκστρατεία» εκκαθάρισης των δομών του Τουρκικού κράτους συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας (έως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) 103 Ανώτατους Αξιωματικούς από το σύνολο των 358 όλων των κλάδων των Τ.Ε.Δ., 6000 στρατιωτικούς, 7.850 αστυνομικούς, 2.745 δικαστές και 33 κυβερνήτες επαρχιών.
Εύλογα γεννάται το ερώτημα εάν όλοι αυτοί συμμετείχαν ή εμπλέκονταν με κάποιο τρόπο στην απόπειρα πραξικοπήματος. Η απάντηση είναι αρνητική, αλλά ο Ερντογάν ήξερε ποιοι είναι οι εχθροί του και ποιοι τάσσονται κατά των μεταρρυθμίσεων που σκοπεύει μελλοντικά να πραγματοποιήσει και έτσι άδραξε την ευκαιρία που του δόθηκε προχωρώντας σε αυτή την εκκαθάριση. Εκτός των άλλων απαγόρευσε σε πάνω από τρία εκατομμύρια Τούρκων δημοσίων υπαλλήλων να εγκαταλείψουν τη χώρα και έγινε λόγος από τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Γιλντιρίμ, για επαναφορά της θανατικής ποινής κάνοντας λόγο για αλλαγή του συντάγματος εάν αυτό είναι και αίτημα του λαού.

Η Τουρκία εισέρχεται σε μία νέα περίοδο εσωστρέφειας η οποία δημιουργεί σοβαρό πλήγμα στη διεθνή της εικόνα και στο κύρος του Ερντογάν. Τη δεδομένη χρονική στιγμή όπου η κατάσταση είναι ακόμα τεταμένη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν θα υπάρξει κάποια σταθεροποίηση στο άμεσο μέλλον ωστόσο γνώμη του γράφοντος είναι ότι ενδεχομένως η Τουρκία να μην μπορέσει να κλείσει τις πληγές που άνοιξε η απόπειρα πραξικοπήματος. Τις τελευταίες μέρες στη γείτονα χώρα γινόμαστε μάρτυρες της πλήρους κατάλυσης του κράτους δικαίου. Οι μαζικές συλλήψεις και απολύσεις εντείνουν τη δυσαρέσκεια του λαού προς το πρόσωπο του δικτατορικού, θα λέγαμε, ηγέτη, ωστόσο έχει πολλούς υποστηρικτές με το μέρος του.

Πέρα από την εσωτερική της αστάθεια, η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει και τη διεθνή αντίδραση μετά από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Συγκεκριμένα η Ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε ότι σε περίπτωση που η Τουρκία επαναφέρει τη θανατική ποινή ρισκάρει την ενταξιακή της πορεία στην Ε.Ε. ενώ ο Τζον Κέρυ προειδοποίησε την τουρκική κυβέρνηση ότι θα είναι υπό ΝΑΤΟϊκή παρακολούθηση και θα εξετασθεί τις επόμενες μέρες ότι πληροί τις απαιτήσεις της Συμμαχίας κατά τις οποίες τα μέλη συμμορφώνονται με τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Επίσης, οι κατηγορίες που προσάπτει ο Ερντογάν στις ΗΠΑ για εμπλοκή στο πραξικόπημα και η εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στην αεροπορική βάση Ιντζιρλίκ, έχουν ως αποτέλεσμα την διατάραξη των ήδη διαταραγμένων σχέσεων Τουρκίας-ΗΠΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τις μαζικές εκκαθαρίσεις και τις έως τώρα ενέργειες του Τούρκου Προέδρου η δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση.

Η ήδη δυσμενής θέση στην οποία είχε επέλθει ο Ερντογάν επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο γεγονός που ίσως προκαλέσει και την ανατροπή του εάν λάβουμε υπόψη τις παρακάτω ενδείξεις. Στα ήδη ανοιχτά μέτωπα με όλες τις μεγάλες δυνάμεις και περιφερειακές της χώρες προστίθενται τώρα και οι συνέπειες της αναταραχής που προκάλεσε στο εσωτερικό της χώρας η απόπειρα του πραξικοπήματος. Η έμμεση υποστήριξη του ISIS από την κυβέρνηση Ερντογάν και η έλλειψη ουσιαστικής βοήθειας προς τους συμμάχους για την καταπολέμησή του δυσαρέστησε τη διεθνή κοινότητα προκαλώντας αντιπάθειες οι οποίες εντείνονταν με τις διαρροές δημοσιευμάτων και πληροφοριών για υποστήριξη της Τουρκίας προς τους εξτρεμιστές. Οι διαταραγμένες σχέσεις με τη Ρωσία μετά την κατάρριψη του Ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους αλλά και το νέο μέτωπο αντιπαράθεσης που άνοιξε με τη Γερμανία απειλώντας την με τη μεταφορά των πολεμικών της αεροσκαφών από τη βάση του Ιντζιρλίκ. Επιπλέον, τα ανοιχτά μέτωπα της Τουρκίας με το PKK και η πολυετής προσπάθεια εξόντωσης του κουρδικού στοιχείου αποτελούν κομμάτια που συνθέτουν το παζλ αδυναμιών του Ερντογάν σε μία συγκυρία που η δημιουργία Κουρδικού κράτους φαντάζει ένα πολύ πιθανό σενάριο. Ακόμα και αν το τελευταίο διάστημα προσπάθησε να «μπαλώσει» τις σχέσεις με το Ισραήλ και τη Ρωσία, δεν είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει συνεργασία εάν δεν επικρατήσει σταθερότητα στη χώρα. Εξάλλου ποιος θέλει έναν απρόβλεπτο και ασταθή ισλαμιστή δικτάτορα για σύμμαχο;

Θα απαιτηθεί μεγάλο χρονικό διάστημα για την επούλωση των πληγών που προκλήθηκαν από την αποτυχημένη απόπειρα του πραξικοπήματος. Με δεδομένη την εσωτερική αστάθεια που επικρατεί στη χώρα, την οικονομική ασφυξία που πιθανόν να προκληθεί, τη δυσαρέσκεια και επιφυλακτικότητα των ΗΠΑ και της ΕΕ αλλά και το ευάλωτο περιβάλλον στη Μέση Ανατολή τίθενται τα ερωτήματα: α) θα αντέξει η χώρα όλες αυτές τις πιέσεις; β) οι δυνάμεις που πρόσκεινται εχθρικά προς την κυβέρνηση Ερντογάν θα ανακάμψουν εκ νέου στο όνομα της απειλής του χάους και της πολιτικής αναρχίας (σε περίπτωση που παραταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα η αστάθεια) και θα επιδιώξουν να υπερασπιστούν την ενότητα του έθνους, την έννομη τάξη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως είχε συμβεί στην κυβέρνηση του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ το 1980; Σίγουρα το εσωτερικό περιβάλλον της Τουρκίας δεν είναι το ίδιο με τότε. Ο Ερντογάν ήδη έχει αποδυναμώσει το Στρατό και προωθεί την περεταίρω εκκαθάρισή του από τους αντιφρονούντες. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να δούμε εάν ο Στρατός κάνει πάλι το «καθήκον του» ή αν ο Ερντογάν καταφέρει να αλλάξει την ιδεολογική κατεύθυνση και παιδεία του τουρκικού λαού επικυριαρχώντας εξ ολοκλήρου της πολιτικής ζωής της χώρας. Το σίγουρο είναι ότι οι Δυτικές Δυνάμεις είναι έτοιμες να συνεργαστούν και να υποστηρίξουν αυτόν που θα διασφαλίσει τη συνέχεια του κράτους και κατ’ επέκταση τα συμφέροντά τους.

Πηγές

Πραξικόπημα στην Τουρκία: Ανακτά τον Έλεγχο ο Ερντογάν, Η Καθημερινή, 16 Ιουλίου 2016, http://www.kathimerini.gr/867622/article/epikairothta/kosmos/pra3ikophma-sthn-toyrkia-anakta-ton-elegxo-o-erntogan. Πρόσβαση στις 18 Ιουλίου 2016.
Carol Morello, Kerry Urges Turkey to Maintain Democratic Principles after Coup Attempt, The Washington Post, 18 July 2016, https://www.washingtonpost.com/world/kerry-warns-turkey-nato-membership-potentially-at-stake-in-crackdown/2016/07/18/f427ba8a-4850-11e6-8dac-0c6e4accc5b1_story.html. Accessed on 18 July 2016.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ιστορία επιβεβαιώνει τις αντιλήψεις της παράδοσης και διαλύει εις τα εξ ων συνετέθησαν τα ιδεολογήματα της νέας τάξης. Αυτό είναι το συμπέρασμα από τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών. Στην Ευρώπη εγκληματούν εις βάρος λαών και εθνών τρομοκράτες που γεννήθηκαν σε ευρωπαϊκό έδαφος, σπούδασαν, εργάστηκαν και έζησαν εντός των δυτικών κοινωνιών αλλά ουδέποτε είδαν αυτά τα σύνολα ως «δικά τους».

Η θρησκεία τους, το Ισλάμ, είναι η πατρίδα, το έθνος τους, το νόημα του βίου τους και το κίνητρο για να σκοτώνουν ό,τι δεν υπάγεται στη σαρία και δεν υποτάσσεται στα δόγματα του προφήτη τους.

Τυπικά οι περισσότεροι εκ των τρομοκρατών που αιματοκύλισαν τη Γαλλία και το Βέλγιο ήταν πολίτες αυτών των χωρών. Στην ουσία, όμως, τα παιδιά και τα εγγόνια των πολιτογραφημένων δεν ένιωθαν μόνο ξένοι αλλά ήθελαν να αποδείξουν ότι αισθάνονται ορκισμένοι εχθροί των δυτικών χωρών. Αρα η απονομή ιθαγένειας, οι πολιτογραφήσεις από τις πόρτες και τα παράθυρα των νόμων, τα προνόμια κοινωνικής ένταξης και οι αντιρατσιστικές καμπάνιες δεν μέτρησαν ούτε όσο μια λέξη από το Κοράνι.

Το Ισλάμ είναι Ισλάμ και δεν μπορεί να εξευμενιστεί. Απλά θέλει να επιβάλλεται. Με κάθε πρόσφορο γι' αυτό τρόπο.

Στην Τουρκία, επίσης, το θρήσκευμα και η σύσταση του πληθυσμού είναι οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους θα κινηθεί ο συρμός των εξελίξεων. Μπορεί αυτή η χώρα να αναπτύχθηκε οικονομικά, να βελτιώθηκαν οι δείκτες της παραγωγής και να πραγματοποίησε τεχνολογικά άλματα, αλλά ο πυρήνας της είναι ασταθής και σύντομα μπορεί να διασπαστεί μέσω μιας ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης.

Οι οπαδοί του Ερντογάν είναι ισλαμιστές και δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τον δυτικό τρόπο ζωής, ενώ το άλλο «στρατόπεδο» έχει τα μάτια στραμμένα στην Ευρώπη. Οι διαφορές τους δεν πρόκειται να αμβλυνθούν από τα χρήματα ούτε από τη μείωση των δεικτών της ανεργίας.

Η ενότητα της κοινωνίας είναι πνευματική όχι υλική υπόθεση.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Και ξαφνικά (όχι και τόσο για όσους ενημερώνονται για τα όσα συμβαίνουν μέσα στην Τουρκία), ανάμεσα στους αλαλάζοντες ένθερμους πολιτικούς υποστηρικτές του Ερντογάν, εμφανίστηκε οπτικό υλικό με τζιχαντιστές ένοπλους ή βασανιστές των πανικόβλητων 18άρηδων Τούρκων στρατιωτών...
Ο συγκεκριμένου τύπου όχλος, εκτράφηκε επιμελώς από τον Ερντογάν και ήταν ένας από τους παράγοντες που συμμετείχε στον μέγιστο βαθμό στην αποτυχία του πραξικοπήματος.

Είναι η νέα μορφή της Τουρκίας, που εγκαθιδρύεται μέσα από ένα κλίμα απόλυτου ισλαμικού τρόμου...
Είναι μία μειοψηφία που αναμένεται να συμμετάσχει πρωταγωνιστικά στην νέα μορφή του στρατού της Τουρκίας.
Είναι εκείνα τα στοιχεία πάνω στα οποία ο σημερινός σουλτάνος Ερντογάν επιθυμεί να χτίσει το νέο του προφίλ, αυτό του Χαλίφη...
Είναι ο λόγος που οι απλοί τούρκοι πολίτες πρόκειται να νιώσουν στο πετσί τους τι ακριβώς σημαίνει Ισλάμ και επίσης, είναι ο ίδιος λόγος που το επόμενο πραξικόπημα θα είναι ακαριαίο και πολύ πιό αιματηρό από αυτό που μόλις απέτυχε (αν και αυτή την ώρα, ακόμη, γίνονται μάχες σε διάφορα σημεία της Τουρκίας).

Το Ισλάμ ήταν η πολιτική πρόταση και η λύση του Ερντογάν απέναντι στους Κεμαλιστές, οι οποίοι και τον ανέδειξαν.
Το βαθύ Ισλάμ είναι ο πυλώνας πάνω στον οποίο θα στηριχθεί ο ματαιόδοξος Τούρκος πρόεδρος για να επιχειρήσει να γίνει Χαλίφης, αρχηγός όλων των μουσουλμάνων του πλανήτη, ίσος συνομιλητής των δύο μεγάλων δυνάμεων.
Αυτή ακριβώς η φιλοδοξία του Ερντογάν θα είναι και ο λόγος που οι σημερινοί ηγέτες του Ισλάμ θα στραφούν εναντίον του, όταν καταλάβουν πως η παράνοιά του απειλεί την δική τους ισχύ.

Σε λίγο, όταν θα αρχίσουν να διαρρέουν οι σχέσεις (όχι μόνο ηθικής στήριξης) του Τούρκου προέδρου με την ισλαμική τρομοκρατία, τότε ο σημερινός φοβισμένος και οργισμένος Τούρκος πρόεδρος θα γίνει έξαλλος και θηρίο που θα νιώθει ότι απειλείται από όλους.
Τότε, αυτός που ποτέ δεν απείλησε την Ελλάδα (όπως θέλουν να μας πείσουν οι δημοσιογράφοι με τις πολλές γνωριμίες σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη), θα επιχειρήσει να σφραγίσει την ισχύ του, να επιχειρήσει να προσφέρει μία εθνική νίκη στον ανυπόμονο εθνικιστή Τούρκο (που ματώνει στα χωράφια ή υπό τις εντολές του αγά του) μία σημαντική αιτία για να λατρέψει τον Ερντογάν σαν νέο Κεμάλ...

Στην Τουρκία, στην χώρα όπου η ανθρώπινη ζωή αξίζει ελάχιστα και σε πολλές περιπτώσεις δεν αξίζει τίποτε απολύτως, αναμένονται εξελίξεις μη συμβατές με την δυτική κουλτούρα.
Η Τουρκία από το πρωί του Σαββάτου 16/7/2016 μεταβάλλεται σε ένα Ισλαμικό κράτος, με έναν ημιπαράφρονα ηγέτη, που δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο πέρα από την ικανοποίηση της μεγαλομανίας του, πέρα από την εγκαθίδρυσή του στην ηγεσία του Ισλάμ...
Ο Ερντογάν κήρυξε τον πόλεμο σε όσους δεν είναι μαζί του. Δεν τον ενδιαφέρει να έχει φίλους. Θέλει να έχει υποτακτικούς. Δεν τον ενδιαφέρει η δημοκρατία (το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει την δημοκρατία). Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η χωρίς όρους εξουσία...

Η Ελλάδα απέκτησε σύνορα με μία χώρα βαθιά Ισλαμική και είναι η μοναδική χώρα της δύσης που βρίσκεται σε αυτή τη θέση.
Οι κίνδυνοι αυτής της γειτνίασης είναι κάτι περισσότερο από ορατοί.

Όμως και οι ευκαιρίες - δυνατότητες που προσφέρονται στην χώρα είναι επίσης κάτι περισσότερο από ορατές.
Αρκεί η πολιτική ηγεσία (βλ. κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου) να έχει την ικανότητα να αναγνωρίσει αυτές τις ευκαιρίες και τα τεράστια πλεονεκτήματα αναβάθμισης της σπουδαιότητάς της στον δυτικό κόσμο.

Δυστυχώς, αυτή η ηγεσία, αυτό το πολιτικό σκηνικό (όλα τα υπόλοιπα κόμματα) δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ούτε όσα ήδη έχουν συμβεί σε αυτή την πολυπροδομένη πατρίδα.
Αντί να υπάρξει άμεση σύγκλιση ενός εθνικού συμβουλίου μετεχόντων όλων των πολιτικών αρχηγών, στο οποίο θα αποφασισθεί και θα χαραχθεί μία νέα εθνική στρατηγική πολιτική, θα προταθεί μία νέα γεωστρατηγική και γεωπολιτική θέση της Ελλάδας προς την Δύση και εις όφελος της Δύσης... Αντί να ακολουθηθεί η οδός εκμετάλλευσης μίας τεράστιας ευνικής σπουδαιότητας ευκαιρίας, η Βουλή των βολεμένων της πολιτικής ορθότητας και της εθνικής μηδενικότητας ξεκίνησε την συζήτηση για τον εκλογικό νόμο...!!! Κι αυτό επειδή δεν τους ενδιαφέρει το αύριο της Ελλάδας, αλλά το αύριο το δικό τους...

Αυτή η πατρίδα καταδικάζεται από τους "ταγούς" της, που γίνονται λαγοί όταν πρέπει να την υπερασπισθούν.
Αυτή η πατρίδα σπαράσσεται από τα παιδιά της που συνεχίζουν να επιτρέπουν σε γραικύλους να την κυβερνούν.
Αυτή η πατρίδα έγινε παρτίδα του κάθε πικραμένου, του κάθε εγωμανή, του κάθε ιδεοληπτικού, του κάθε ανίκανου και φοβικού πολιτικού και επιχειρηματικού αλήτη.

Και όμως αυτή πατρίδα μπορεί να έχει ένα λαμπρό μέλλον...

Όμως, δυστυχώς...
Σε αυτή την πατρίδα, την πλέον κρίσιμη χρονική στιγμή της νεότερης ιστορίας της βρέθηκαν στις πλέον κρίσιμες θέσεις οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι. Και, το χειρότερο δεν είναι ότι βρέθηκαν στις θέσεις αυτές. Το χειρότερο είναι ότι παραμένουν σε αυτές τις θέσεις εξουσίας χωρίς να τους ενοχλεί απολύτως κανείς, με αποτέλεσμα να υλοποιούν το καταστροφικό τους "έργο" (εντολές ξένων) το οποίο σκοπεύουν και να ολοκληρώσουν...
Και δεν είναι απλοί οικονομικοί δολοφόνοι.
Δεν είναι απλά υπηρέτες ξένων συμφερόντων.
Είναι συνεργοί και εκτελεστές μίας γενοκτονίας που βρίσκεται σε εξέλιξη...
Και οι ίδιοι το ξέρουν...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την πραγματικά πολύ εντυπωσιακή είδηση που θα πρέπει να μας βόλει και εδώ στην Ελλάδα σε πολλές σκέψεις, ότι αγνοούνται μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, 14 (!!!) τον αριθμό πολεμικά πλοία, μεταδίδουν τα τουρκικά ΜΜΕ με πρώτο τον έγκυρο αρθρογράφο της εφημερίδας Χουριέτ, Amdulkadir Selvi

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφοριες, αυτή την στιγμή αγνοείται η τύχη δεκατεσσάρων, (αν είναι δυνατόν!), πολεμικών πλοίων, 2 πολεμικών ελικοπτέρων και 25 ανωτέρων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων.

Την είδηση αυτή μεταδίδει και η βρετανική εφημερίδα Times, προσθέτοντας ότι θα υπάρξουν και άλλες εκπλήξεις σχετικά με αυτό το «περίεργο» πραξικόπημα στην Τουρκία.

Όπως αναφέρεται, τα πλοία αυτά ανήκουν στην δύναμη του τουρκικού στόλου της Μεσογείου αλλά υπάρχουν και μονάδες που αγνοούνται από την Μαύρη Θάλασσα.

Το μεγάλα ερωτήματα που εγείρονται είναι που βρίσκονται αυτά τα πλοία και πως θα αντιδράσουν σε ενδεχόμενη επιχειρήσει κατάληψης τους, ερωτήματα που δημιουργούν έντονα προοπτικές για καινούργιες ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Το σίγουρο είναι ότι από εδώ και πέρα θα υπάρξουν πολλές αποσταθεροποιητικές ενέργειες στην γειτονική χώρα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Τί τουρκικό πραξικόπημα και τρίχες κατσαρές;
Οι άνθρωποι είναι amateurs, ερασιτέχνες, πώς το λένε;
Το πραγματικό  know-how στα πραξικοπήματα τό 'χουμε εδώ.

Μετρήστε:
Αθωώθηκαν οι περισσότεροι κατηγορούμενοι για την ηρωϊνη δύο τόννων του Noor 1 καθότι το πλοίο ήταν ασυνόδευτο, σαν δέμα του ΚΤΕΛ ένα πράμα.
Συνελήφθησαν όμως οι αλητήριοι που συνέλεγαν παράνομα ρίγανη, όχι για προσωπική χρήση αλλά για πούλημα. Σχεδίαζαν να ρίξουν στην αγορά είκοσι κιλά αγνής ρίγανης.
Η δίκη για τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο δεν θα γίνει ποτέ γιατί τα αδικήματα παραγράφηκαν.
Ο καστανάς εξ αιτίας του οποίου δεν πιάσαμε τους στόχους τού 2015 και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να πάρει κι άλλα μέτρα, θα δικαστεί δυό-τρείς φορές ακόμη.
Τα  "εκσυγχρονιστήρια" Μαντέλης και Τσουκάτος που παραδέχτηκαν πως πήραν μίζες από την Miesens, κυκλοφορούν ελεύθερα, προφανώς ως ανταμοιβή για την ειλικρίνειά τους, ώστε να γίνουν παράδειγμα και για τους νέους που θέλουν να σχοληθούν με την πολιτική.
Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας  "Πρώτο Φλέμα" επειδή δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει την προέλευση 3,5 μυρίων ευρώ απαλλάχθηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθήνας.
Λίγο καιρό πριν ο Υπουργός οικονομικών επί Μεγάλου Ηλίθιου, αθωώθηκε για την κατηγορία παραποίησης της "λίστας Λαγκάρντ" που εκεί μέσα βρισκότανε το μισό του σόϊ, η Άρτα, τα Γιάννενα και το μισό πολιτικό σύστημα της χώρας.

Να συνεχίσουμε;
Πώς; Αυτά δεν είναι πραξικόπημα;
Τί είναι; Δικαστικές αποφάσεις;
Τί λέτε καλέ! ΑΥΤΑ είναι πραγματικό πραξικόπημα!
Αυτά κι άλλα τόσα παρόμοια και καθημερινά είναι που καταργούν την δημοκρατία σ' έναν τόπο και βυθίζουν τους πολίτες στην πιό μαύρη απελπισία.

Γιατί δεν έχεις να κάνεις με μιά ορατή δικτατορία, με επίσημη κατάργηση του Συντάγματος που επιβάλλει ισονομία και ισοπολιτεία, παρά με μιά αόρατη, με ένα κέλυφος δημοκρατίας, ένα αυγό κλούβιο, που απ' έξω είναι άσπρο και ολάκερο, και από μέσα βρωμάει και ζέχνει και δηλητηριάζει όποιον το φάει.

Αυτά είναι λοιπόν τα επιστημονικά πραξικοπήματα, και όχι οι οπερέτες των μπουνταλάδων γειτόνων.
'Η μήπως δεν είναι πραξικόπημα που ο Μεγάλος Ηλίθιος, το Στουρνάρι, ο μάγκας της Καλαμάτας, ο Μπένι, ο Καρατζαφύρερ, ο σκατόγερας της ΡΗΜΑΔ, και οι υπόλοιποι πρωταίτιοι της ανήκουστης προδοσίας και τραγωδίας, μπορούν και κυκλοφορούν ακόμη;

Γατάκια τούρκοι! 
Μα ούτε ένα πραξικόπημα της προκοπής; 
 Κρίμα τα μουστάκια σας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Η εξωτερική πολιτική, συνδέεται ολοένα και περισσότερο με την εσωτερική πολιτική κάθε κράτους, εδώ και αρκετές δεκαετίες. Μια χώρα η οποία με κάθε κυβερνητικό σχήμα τείνει να προωθεί σύγκλιση μεταξύ εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων με τις αντίστοιχες εξωτερικές, είναι η Τουρκία. Η πολιτική μισεί το κενό αλλά ταυτόχρονα και την υπερβολή.
Ο Ταγίπ Ερντογάν, αν και ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο πώς έλαβε χώρα το πραξικόπημα, προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί υπέρ του, όχι μόνο προκειμένου να μηδενίσει το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό του και να προβεί σε κινήσεις αντίστοιχες με αυτές στις οποίες προέβη κατά τα έτη 2003-2005, (αναδιοργάνωση δικαιοσύνης και στρατού) αλλά και στην εξωτερική του πολιτική.

Επικίνδυνοι τακτικισμοί για την Τουρκία

Είναι βέβαιο πως ο Ταγίπ Ερντογάν έχει αποφασίσει να κινηθεί με όρους "all or nothing". Οι φήμες για απόπειρα πραξικοπήματος με σκοπό την ανατροπή του, έχουν ανθίσει ιδιαίτερα μετά την καταστροφική (και για τη Δύση) εμπλοκή του στη Συρία. Ειδικά μετά την απομάκρυνση του Νταβούτογλου από τη θέση του πρωθυπουργού, ο Ερντογάν έστειλε μήνυμα στη Δύση (κυρίως στην Ε.Ε που πόνταρε σε καλύτερη συνεννόηση για το προσφυγικό πάνω στο Νταβούτογλου) πως είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού στην Τουρκία, μετά και τις εκλογές που τον έφεραν ενισχυμένο.

Λίγες βδομάδες πριν και ενώ οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Γερμανία οξύνονταν, ο Ταγίπ Ερντογάν κινήθηκε προς μια κατεύθυνση που προμήνυε μια πολιτική στροφή 180 μοιρών στην εξωτερική του πολιτική. Προσπάθησε να επαναπροσεγγίσει το Ισραήλ και να δοθεί ένα τέλος στις συνεχώς επιδεινούμενες σχέσεις με αυτό από το 2010 και μετά. Ταυτόχρονα, έστειλε απολογητική επιστολή στον Βλάντιμιρ Πούτιν για την κατάρριψη του Su-24 που έλαβε χώρα τον περασμένο Νοέμβρη.
Το πραξικόπημα όμως, αφήνει προς το παρόν, ημιτελείς αυτές τις προσπάθειες και οι εξελίξεις αυτών βρίσκονται εν εξελίξει καθώς βρισκόμαστε στις συνέπειες της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος.
Αμέσως μετά την διαφαινόμενη πάταξή του εναντίον του πραξικοπήματος, ο Ερντογάν ζήτησε να εκδοθεί από τις αμερικανικές αρχές ο Φετουλάχ Γκιουλέν με την Ουάσινγκτον να του απαντά πως πρέπει να δώσει στοιχεία γι’ αυτό. Φαίνεται πως ο Ερντογάν έχει αποφασίσει –προς το παρόν και χωρίς να έχει βέβαιο πολιτικό μέλλον- να χρησιμοποιήσει αντι-δυτική ρητορική (και ίσως πολιτική) προκειμένου να συσπειρώσει τον τουρκικό λαό υπέρ του.

Η Δύση πλέον, κοιτά σαν πρόβλημα την Τουρκία

Η αργοπορία και η διστακτικότητα της Δύσης (κυρίως της Ε.Ε) στο να αντιληφθεί τους στόχους που έχει θέσει ο Ερντογάν, την οδήγησε σε πολιτικές κατευνασμού προς τον Τούρκο ηγέτη. Στη διεθνή πολιτική, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, η πολιτική του κατευνασμού και της "κοινωνικοποίησης", έχει καταστροφικές συνέπειες καθώς ο πόλος που υφίσταται τον κατευνασμό, τον εκλαμβάνει ως αδυναμία και έτσι προχωρά σε περισσότερες διεκδικήσεις.

Ο Bernard Lewis, κορυφαίος αναλυτής της Μέσης Ανατολή, είχε προειδοποιήσει έγκαιρα (τουλάχιστον από το 2011) πως η Τουρκία βαδίζει στα χνάρια του Ιράν (εποχής Αγιατολάχ Χομεϊνί). Το ίδιο και ο κορυφαίος στρατηγιστής Edward Luttwak ο οποίος δημοσίως, είχε χαρακτηρίσει "πολιτικά ανόητους" τους Ερντογάν και Νταβούτογλου και έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την αμερικανική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Οι εξελίξεις στο προσφυγικό, η έμμεση απειλή του Ερντογάν προς την Ε.Ε, ότι αν επικρατήσει συνακόλουθο χάος στην Τουρκία το προσφυγικό ρεύμα θα είναι ανεξέλεγκτο, καθιστά την Τουρκία πρόβλημα και για την Ε.Ε και κυρίως για τη Γερμανία στην οποία η ακροδεξιά έχει εμφανώς ενισχυθεί και η Καγκελάριος Μέρκελ έχει όλο και μικρότερο περιθώριο ελιγμών προς την υποδοχή προσφύγων και μεταναστών από τη Μέση Ανατολή.

Γεωπολιτικό (και όχι μόνο) παράθυρο για την Ελλάδα

Το συγκυριακό κέρδος στον τουριστικό τομέα για την Ελλάδα, δεν πρέπει να μονοπωλήσει τη συζήτηση εντός της χώρας μας. Η Ελλάδα, είναι βέβαιο πως θα επαναξεταστεί από ισχυρές δυνάμεις καθώς η Ανατολική Μεσόγειος, είναι σημείο ισορροπίας για τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα και φυσικά την Ε.Ε.

Με όλες τους τις διαφορές στα επιμέρους και στρατηγικά συμφέροντα, οι παραπάνω μεγάλες δυνάμεις του διεθνούς συστήματος, έχουν ένα κοινό στρατηγικό συμφέρον, που είναι η σταθερότητα στην περιοχή.
Η Ελλάδα, οφείλει (και αναμένεται) να στηριχθεί στο προσφυγικό ζήτημα από την Ε.Ε και ταυτόχρονα να εξελιχθεί σε ένα αναγκαίο και σταθερό "γεωγραφικό σύνορο" που θα οριοθετεί τη ζώνη σταθερότητας σε σχέση με μια γεωγραφική ζώνη που βαδίζει προς χαοτικές εξελίξεις.
Η Αίγυπτος και το Ισραήλ (μαζί με την Κύπρο) μπορούν να εμβαθύνουν περαιτέρω την ολοένα και αναβαθμιζόμενη σχέση τους με την Ελλάδα καθώς όποια και να είναι η εξέλιξη του μέλλοντος του ΑΚΡ και του Ερντογάν, η Τουρκία βαδίζει σε μια περίοδο μεγάλης αστάθειας, κάτι που δείχνει και ο γενικός δείκτης του χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης που έφτασε σε απώλειες της τάξης του 7%.
Το κλίμα ανασφάλειας και της πολιτικής αστάθειας στην Τουρκία, μπορεί να εξελιχθεί σε μια κοινωνικο-οικονομική καταστροφή για την Τουρκία και η Ελλάδα, ως πολύ σημαντικός οικονομικός εταίρος της Τουρκίας πρέπει να είναι προετοιμασμένη για τους οικονομικούς κινδύνους αλλά και για πιθανή "εκτόνωση" της εσωτερικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Τουρκία, στο Αιγαίο. Παράλληλα, να εκμεταλλευτεί με σύνεση το γεωπολιτικό παράθυρο που ανοίγει.

* Ο κ. Αλέξανδρος Θ. Δρίβας είναι Συντονιστής Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πολλοί μπορεί να μην το θυμούνται πλέον σήμερα, όμως συνέβη: το πρώτο ταξίδι που έκανε πέραν του Ατλαντικού ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα όταν ανέλαβε για πρώτη φορά τα καθήκοντά του ήταν – προκαλώντας γενικευμένη έκπληξη- στην Τουρκία. Το γεγονός ήταν πρωτόγνωρο και ο νέος τότε πρόεδρος το συνέδεσε ευθέως με πολύ κολακευτικά για τον Ερντογάν σχόλια ως τον ηγέτη ο οποίος ανοίγει νέους δρόμους συνύπαρξης για το μέλλον μέσω του πολιτικού Ισλάμ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι ΗΠΑ στήριξαν ουκ ολίγες φορές τον Τούρκο πρωθυπουργό και μετέπειτα πρόεδρο, με αποκορύφωμα την έντονη παρέμβασή τους προς το Ισραήλ για συμφιλίωση με την Αγκυρα μετά τα γεγονότα του Μαβί Μαρμαρά. Ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα ανέλαβε προσωπικά την υπόθεση, κάτι που οδήγησε σε πρόσκαιρη – και επίσης πρωτοφανή – ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τελικά, έπειτα από αρκετά χρόνια, μόλις προ λίγων εβδομάδων, οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν.

Κατόπιν όλων αυτών, η αμερικανική ηγεσία γίνεται έξαλλη – και δικαίως – όταν ακούει ισχυρισμούς ότι δήθεν οι ΗΠΑ έχουν σχέση με τα προχθεσινά γεγονότα. Και ο Ομπάμα που ξεκίνησε τη θητεία του εκθειάζοντας αυτό το πολιτικό «πείραμα», την ολοκληρώνει βλέποντας το πραγματικό του πρόσωπο, το οποίο αντιπροσωπεύει, σε όλα τα επίπεδα, το ακριβώς αντίθετο από ότι αποτελεί την ουσία αλλά και τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ασφαλώς, η στρατηγική σημασία του του τουρκικού χώρου είναι τέτοια που έχει οδηγήσει πολλές φορές τις ΗΠΑ και τη Δύση συνολικά να κάνουν τα στραβά μάτια σε συμπεριφορές της Αγκυρας που καταφανώς υπογείως προκαλούσαν πολύ μεγάλο εκνευρισμό – κάτι τέτοιο συνέβη και με την υπόθεση της Τέταρτης Αμερικανικής Μεραρχίας, την οποία στην τουρκική Εθνοσυνέλευση απαγόρευσε να περάσει από το τουρκικό έδαφος την τελευταία στιγμή κι ενώ είχε ήδη ξεκινήσει ο πόλεμος στο Ιρακ, προκαλώντας πολύ σοβαρό πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Πενταγώνου.

Όμως και αυτό, όπως και όλα τα άλλα που συνέβησαν, διορθώθηκαν ακριβώς λόγω της σημασίας αυτού του χώρου. Αυτά, μέχρι χθες. Γιατί από χθες, μία εντελώς άλλη πραγματικότητα διαμορφώνεται.

Οσο κι αν η αμερικανική πολιτική θέλησε να φέρει με τα νερά της την Τουρκία και να εξασφαλίσει μια καλή συνεργασία μαζί της και όσο κι αν η Ευρώπη, ιδίως το Βερολίνο, προσπάθησε να έχει τη συνεργασία της Αγκυρας στο μείζον προσφυγικό ζήτημα που έδειξε ικανό να κατεδαφίσει κυβερνήσεις στη Γηραιά Ηπειρο, όλα αυτά δεν μπορούν πια να σταθούν μπροστά στη νέα πραγματικότητα: ο Ερντογάν κατηγορεί ευθέως τις ΗΠΑ ότι δήθεν βρίσκονται πίσω από το πραξικόπημα, την ώρα που ο αυταρχισμός τον οποίο εγκαθιδρύει καθιστά ασύμβατη την Τουρκία με την Ευρωπαική Ενωση σε πλήθος επίπεδα.

Σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνά να προσθέσει κανείς τις σχέσεις της Αγκυρας με τη Μόσχα, οι οποίες το αμέσως προηγούμενο διάστημα, δοκιμάστηκαν όσο ποτέ από τα χρόνια του τελευταίου ρωσοτουρκικού πολέμου.

Οποια κι αν είναι λοιπόν από εδώ και στο εξής εξέλιξη του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία, ένα είναι βέβαιο: η χώρα αφενός εισέρχεται σε μακρά περίοδο έντασης και εσωτερικού διχασμού και, αφετέρου, οι σχέσεις της με τη Δύση – και όχι μόνον - επιδεινώνονται δραματικά: αυτή τη φορά, όχι θεατρικά, όπως άλλοτε έχει συμβεί, αλλά πολύ σοβαρά.

Τα παραπάνω καθιστούν μονόδρομο την ανάδειξη ενός πολύ σοβαρού στρατηγικού κενού σε μία πολύ ταραγμένη περιοχή του κόσμου, δίπλα ακριβώς και στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.

Ο Ερντογάν επιστρέφει όχι πλέον ως πρόεδρος, αλλά ως πραγματικός Χαλίφης και μάλιστα με πολύ άγριες διαθέσεις έναντι πάντων.

Η Τουρκία δεν είναι πλέον αξιόπιστος εταίρος και συνομιλητής των δυτικών δυνάμεων. Αντίθετα, εμφανίζεται εχθρική και αναξιόπιστη, απρόβλεπτη και ασταθής – για πρώτη φορά συζητείται ακόμα και η θέση της στο ΝΑΤΟ.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι όλα αυτά αλλάζουν άρδην τα έως τώρα δεδομένα.

Στην ουσία, το νέο Ανατολικό Ζήτημα έχει ανοίξει από προχθές οριστικά και αμετάκλητα.

Ένα πολύ μεγάλο στρατηγικό κενό προκύπτει και η Δύση δεν θα κάνει πια ότι δεν το βλέπει, ούτε θα επιχειρήσει άλλο την ωραιοποίησή του. Δεν έχει πλέον αυτή την πολυτέλεια.

Είμαστε δηλαδή στο ίδιο ακριβώς σημείο πριν από την πτώση της Υψηλής Πύλης, όταν εξελίχθηκε η τελευταία ουσιαστικά φάση του Ανατολικού Ζητήματος.

Η ουσία της πορείας της Τουρκίας είναι πλέον περίπου προδιαγεγραμμένη: η σχέση της με τον δυτικό κόσμο έχει κλονιστεί περίπου ανεπανόρθωτα.

Τώρα, το ζήτημα είναι αν η Ελλάδα είναι σε θέση να καλύψει το κενό το οποίο εκ των πραγμάτων πρέπει να καλυφθεί. Και να πείσει, επιτέλους, τους εταίρους της σε Αμερική και Ευρώπη, για το ποια είναι τα πραγματικά σύνορα του δυτικού κόσμου και για το πόσο άμεσα τους αφορά αυτά τα σύνορα να ενισχυθούν κι αυτή η χώρα να καταστεί ισχυρή…

Από το 1910 μέχρι το 1912, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αυτό ακριβώς είχε καταφέρει: να τους πείσει περί αυτού, σε μία τέτοια, αντίστοιχη στιγμή: η Δύση ήταν εκείνη που πήρε την Ελλάδα από την κατάσταση πτώχευσης του 1897 /98 και τη μετέτρεψε μέσα σε ελάχιστο χρόνο σε μια ισχυρότατη περιφερειακή δύναμη. Υπήρχε όμως και η ηγεσία που μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα προς τα εκεί. Και σίγουρα η πτώχευση, όταν εγείρεται στρατηγικό ζήτημα τέτοιας σημασίας και διαμετρήματος, δεν είναι πρόβλημα. Δεν υπήρξε ούτε τότε, δεν είναι και τώρα, καθώς, αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και σήμερα: να καλυφθεί σοβαρά και αξιόπιστα το κρίσιμο και επικίνδυνο κενό.

Αν όλα αυτά συνειδητοποιηθούν και η χώρα επαναπροσανατολιστεί συνολικά και αμέσως, αν πρυτανεύσουν εξωτερικά το εθνικό συμφέρον και εσωτερικά η απαραίτητη σύνθεση χωρίς περιττά και επιζήμια ψεύτικα δημαγωγικά μέτωπα, όλα τα άλλα μπορούν και πρέπει να ξεχαστούν.

Καθώς αυτή, είναι η ώρα της Ελλάδας.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Χρήστου Μηνάγια 
Geostrategy

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, στις 15/07/2016, γεννάται το ερώτημα εάν ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Recep Tayyip Erdoğan, θα αξιολογήσει τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν τη χώρα του σε αυτήν την κρίση ή θα επικεντρώσει τη στρατηγική του σε ένα κυνήγι μαγισσών, συνεχίζοντας παράλληλα τις διαδικασίες της πολιτικής δικτατορίας που οραματίζεται με καταλυτική ημερομηνία την αλλαγή του πολιτεύματος σε μια μορφή προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας.

Το Μάρτιο του 2014, ο Tayyip Erdoğan, φοβούμενος την εκδήλωση κάποιου κινήματος από τον στρατό το οποίο θα έθετε σε κίνδυνο το ηγεμονικό του όραμα προέβη σε μια άτυπη συμμαχία με την κορυφή της πυραμίδας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, απελευθερώνοντας σε πρώτη φάση τους στρατιωτικούς που καταδικάσθηκαν με βαρύτατες ποινές λόγω της εμπλοκής τους στην υπόθεση Εργκένεκον και Βαριοπούλα. Ακολούθως, εκχωρήθηκε το δικαίωμα στους στρατηγούς αφενός να έχουν πιο ενεργό ρόλο στη διαχείριση του κουρδικού προβλήματος, αφετέρου να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες σε θέματα που αφορούν στους κεντρικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Συνεπώς, πίσω από τον Erdoğan, ο οποίος αυτοπροβαλλόταν ως ο αποκλειστικός διαχειριστής της εξουσίας της χώρας, βρισκόταν το αναβαθμισμένο πλέον με πολιτική ισχύ Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων.

Ένα δεύτερο ζήτημα που τίθεται είναι ότι το γενικό επιτελείο γνώριζε πολύ καλά τις διαστάσεις που είχε λάβει η διείσδυση του κινήματος Fethullah Gülen στον κρατικό μηχανισμό, ωστόσο η τουρκική κυβέρνηση δεν ενέκρινε τη διεξαγωγή μιας ολοκληρωτικής εκκαθαριστικής επιχείρησης των πυρήνων του εν λόγω ιμάμη. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι αξιολογήθηκαν τα προβλήματα που θα προέκυπταν, με σημαντικότερο η αλλοίωση της αλυσίδας διοικήσεως τους στρατού, η οποία είχε συνάψει στενούς δεσμούς με τον Erdoğan τόσο σε υπηρεσιακό, όσο σε προσωπικό επίπεδο.

Η ανατομία της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία

Στο ερώτημα εάν η τουρκική κυβέρνηση είχε την επίγνωση της κατάστασης που υπήρχε στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων, η απάντηση είναι ΝΑΙ και τούτο επιβεβαιώνεται έμμεσα αλλά με αρκετή σαφήνεια από τα εξής:

Πρώτον, ο συντάκτης του παρόντος στο βιβλίο του με τίτλο «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία, 2014, σελ. 87» είχε αναφέρει τα εξής: 
«Ο τουρκο-ισλαμικός μηχανισμός του Ερντογάν χρειάζεται επιπλέον 4 έως 5 χρόνια για να ελέγξει πλήρως τις ένοπλες δυνάμεις, ώστε αυτές να αποδεχθούν πλήρως μια νέα θεσμική ταυτότητα και μια νέα στρατιωτική φιλοσοφία, δεδομένου ότι οι μελλοντικοί θρησκευόμενοι αρχηγοί των γενικών επιτελείων, προς το παρόν (2014), κατέχουν το βαθμό του υποστρατήγου και ταξιάρχου. Συνακόλουθα δε, Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι η στρατηγική αποκαθήλωση των στρατιωτικών θα επιτευχθεί εφόσον ψηφισθεί το νέο Σύνταγμα και υλοποιηθεί το όραμα του Ερντογάν να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε ένα νέο πολίτευμα προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας. Για τη συγκεκριμένη άποψη ο Τούρκος δημοσιογράφος Şahin Alpay (εφημερίδα Zaman, 28-09-2013) ανέφερε ότι, τα τελευταία χρόνια μπορεί να έχει καμφθεί η παρεμβατικότητα του στρατού στην πολιτική, ωστόσο αυτός διατηρεί ακόμη ένα πολιτικό ρόλο με ιδιαίτερη βαρύτητα και μια σημαντική αυτονομία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι από τούδε και στο εξής δεν θα γίνει πραξικόπημα, αλλά αυτό αποτελεί ένα ακραίο ενδεχόμενο.».
Και δεύτερον, στις 23-06-2016, η δημοσιογράφος Ασλί Αϊντίντασμπας σε άρθρο της στην εφημερίδα Cumhuriyet ανέφερε τα εξής: 
«Το κύριο ερώτημα αφορά στο εάν η Τουρκία τελεί υπό έλεγχο ή έχει τεθεί εκτός ελέγχου και οδεύει προς την ακυβερνησία… Δεν θεωρώ ότι η Τουρκία τελεί υπό τον έλεγχο του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι ο πιο ισχυρός και κραταιός άνδρας της χώρας. Ο Ερντογάν μπορεί να σχηματίζει κυβερνήσεις, να προετοιμάζει τα κείμενα των νόμων, να ομιλεί καθημερινά στους τηλεοπτικούς σταθμούς, να σφετερίζεται τις δημοτικές αρχές, να επιτροπεύει σε εταιρείες, ωστόσο δεν δεσπόζει ούτε στην Τουρκία, ούτε στον κρατικό μηχανισμό.  Εν τω μεταξύ, ποιος είναι ο ρόλος του στρατού;… Όλοι βλέπουμε ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αναβάθμισαν την αξία τους, καθορίζουν την πορεία του κουρδικού προβλήματος και έχουν το πάνω χέρι σε ό,τι έχει να κάνει με τις εξελίξεις στη νοτιοανατολική Τουρκία…. Εντούτοις υπάρχει μια πραγματικότητα. Η δομή του στρατού δεν διαθέτει το όραμα και την ισχύ που απαιτούνται για να διαβάσει σωστά την πορεία των πραγμάτων στην Τουρκία  και να μπορέσει να κυβερνήσει τη χώρα... Με τα άρματα και τα όπλα μπορούν να προστατεύσουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και να διαχειρισθούν τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Όμως, δεν είναι σε θέση ούτε να χαράξουν την πορεία της Τουρκίας, ούτε να κατευθύνουν τις εξελίξεις και ούτε προβλέπεται να τα επιχειρήσουν αυτά. Συνεπώς, κανένας δεν έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία. Συμπεριλαμβανομένου και του Ταγίπ Ερντογάν κανένας δεν ωφελείται από την κατάσταση αυτή, η οποία τείνει να γίνει  μη αναστρέψιμη.» (βλ. άρθρο του συντάκτη του παρόντος με τίτλο «Ποιός έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία;» που δημοσιεύθηκε στις 14-07-2016 παραμονή του πραξικοπήματος στην Τουρκία).
Η επιχείρηση διεξαγωγής πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου με κωδική ονομασία Yıldırım (Κεραυνός) δεν πραγματοποιήθηκε εντός του πλαισίου της αλυσίδας διοικήσεως και δεν είχε τη στήριξη της στρατιωτικής ηγεσίας (σ.σ. τούτο θεωρείται πολύ σημαντικό τρωτό σημείο), λαμβανομένου υπόψη ότι οι κύριοι αντικειμενικοί σκοποί της αρχικής φάσης ήταν η δολοφονία του Προέδρου της Δημοκρατίας και η σύλληψη των αρχηγών των γενικών επιτελείων. Σημειωτέον ότι εάν το πραξικόπημα οργανωνόταν από το γενικό επιτελείο, πιθανόν το πρωί της 16ης Ιουλίου η Τουρκία να βρισκόταν αντιμέτωπη με μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα. Επίσης, μια άλλη εξέλιξη που επέφερε αρνητικά αποτελέσματα οφείλεται στην εσπευσμένη έναρξη του πραξικοπήματος τις νυκτερινές ώρες της 15ης Ιουλίου και όχι στις 03.00 ώρα της επόμενης ημέρας όπως είχε σχεδιασθεί, αφού η στρατιωτική ηγεσία ενημερώθηκε για τις προθέσεις των στασιαστών στις 17.00 ώρα της 15ης Ιουλίου.

Η διαμάχη και ο ανταγωνισμός που υπήρχε εντός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, μεταξύ αυτών που συμμάχησαν με τον Erdoğan από τη μια πλευρά και εκείνων που αντιτάσσονταν στην ερντογανική ηγεμονία από την άλλη, ήταν ένα από τα αίτια που οδήγησαν την Τουρκία σε αυτήν την κρίση. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να μπορούν να στοιχειοθετήσουν την εκτίμηση εάν οι πραξικοπηματίες είναι ακραίοι κεμαλιστές ή οπαδοί του κινήματος Gülen. Παρόλα αυτά κρίνεται σκόπιμο να παρατεθεί ακολούθως η ανακοίνωση των πραξικοπηματιών που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στις 00.45 ώρα της 16-07-2015: 
«Αξιότιμοι πολίτες της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Συνεχίζονται συστηματικά οι παραβιάσεις του Συντάγματος και των νόμων. Η οντότητα των βασικών χαρακτηριστικών του κράτους και των ζωτικής σημασίας θεσμών-φορέων τελούν υπό μια σοβαρή απειλή. Έχει ξεκινήσει η εκπόνηση ενός σχεδίου διαμόρφωσης όλων των φορέων του κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των ενόπλων δυνάμεων, με ιδεολογικά κριτήρια με αποτέλεσμα οι εν λόγω φορείς να μην μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους. Λόγω της απερισκεψίας, των λαθών, ακόμη και της προδοσίας που ενυπάρχουν στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρμοδίους της κυβέρνησης αμαυρώθηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, καθώς επίσης καταργήθηκαν εμπράκτως ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους και η έννομη τάξη που στηρίζονται στο διαχωρισμό των εξουσιών (σ.σ. εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία). Το κράτος απώλεσε το κύρος-αξιοπρέπεια-φερεγγυότητα που του αξίζει και δικαιούται να έχει στο διεθνές περιβάλλον. Η χώρα μας μετατράπηκε σε μια χώρα που διοικείται με αυταρχισμό, ο οποίος στηρίζεται στο φόβο παραμερίζοντας τα οικουμενικά βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι λανθασμένες αποφάσεις της πολιτικής διακυβέρνησης κλιμάκωσαν την τρομοκρατία στοιχίζοντας τη ζωή πολλών αθώων πολιτών και στελεχών των δυνάμεων ασφαλείας που επιχειρούσαν κατά των τρομοκρατών. Η παρανομία και η καταλήστευση που επικρατεί στον κρατικό μηχανισμό έλαβαν σοβαρές διαστάσεις, ενώ το νομικό σύστημα που θα έπρεπε να αντιταχθεί σε αυτήν την κατάσταση έχει απενεργοποιηθεί…».
Ένας άλλος παράγοντας που συνετέλεσε στη αποτυχία της επιχείρησης Yıldırım αφορά στο ότι αυτή δεν έτυχε της στήριξης όχι μόνο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ακόμη και από τον Gülen, ο οποίος γνωστοποίησε δημοσίως την αποστασιοποίηση του, τη στιγμή μάλιστα που το πραξικόπημα βρισκόταν σε εξέλιξη. Φυσικά, εάν το πραξικόπημα καθοδηγείτο από τη φυσική ηγεσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δεν είναι σίγουρη η στάση που θα τηρούσαν τα Δυτικά Κέντρα Ισχύος.

Επίσης κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι στην αποτυχία των πραξικοπηματιών να επιβάλλουν τη θέληση τους συνετέλεσε η στάση που τήρησαν όλα το πολιτικά κόμματα, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι κοινωνικές οργανώσεις συντασσόμενοι στο πλευρό της τουρκικής κυβέρνησης, ειδικότερα μάλιστα μετά τις τηλεφωνικές παρεμβάσεις του Tayyip Erdoğan σε τηλεοπτικούς σταθμούς, μεταξύ των οποίων και μερικοί που είχαν υποστεί διώξεις από την τουρκική κυβέρνηση. Ειδικότερα, αρκετοί δήμαρχοι τοποθέτησαν τα μηχανήματα που διέθεταν στις πύλες των στρατοπέδων προκειμένου να απαγορευθεί η έξοδος των στρατιωτικών μονάδων, καθώς επίσης στους διαδρόμους προσγειώσεως συγκεκριμένων αεροδρομίων προκειμένου να απαγορευθεί η προσγείωση και η απογείωση αεροσκαφών που θα υποστήριζαν τους στασιαστές. Μάλιστα, οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν ένα σημαντικό ρήγμα στο μέτωπο των στασιαστών, οι οποίοι στη συνέχεια άρχισαν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, μεταξύ των οποίων και ο βομβαρδισμός του τουρκικού κοινοβουλίου.

Σε ό,τι έχει να κάνει με την αστυνομία και μέχρι να οριστικοποιηθεί εάν το πραξικόπημα ήταν υπό την καθοδήγηση ή όχι των αρχηγών των γενικών επιτελείων, αυτή δεν επέδειξε καμία σοβαρή αντίδραση. Αντιθέτως, υπήρξαν περιπτώσεις που Τούρκοι αστυνομικοί διευκόλυναν μέσω του ελέγχου της κυκλοφορίας συγκεκριμένες στρατιωτικές μονάδες να βγάλουν τα άρματα στους δρόμους. Όταν όμως διαπιστώθηκε ότι το πραξικόπημα δεν υποκινήθηκε από την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, η αστυνομία χρησιμοποίησε με δυναμικό τρόπο την κατασταλτική της ισχύ που απέκτησε επί εποχής Erdoğan.

Θα απωλέσει ο τουρκικός στρατός τη στρατιωτική και πολιτική του ισχύ;

Μετά την απόπειρα του εν λόγω πραξικοπήματος, το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων θα απωλέσει τη στρατιωτική και πολιτική του ισχύ στο εσωτερικό της χώρας; Κατά την άποψη μας, θα πρέπει να υιοθετήσουμε μια εκτίμηση δύο όψεων. Σύμφωνα με την πρώτη, η κρίση που υπάρχει στο εσωτερικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων είναι πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί και δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο αυτή να αποκτήσει ακόμη πιο βαθύ υπόβαθρο. Τούτο έχει να κάνει με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των συλληφθέντων στρατιωτικών, τα οποία τους προσδίδουν πολλαπλασιαστική ισχύ ιδιάζουσας σημασίας. Συγκεκριμένα, μεταξύ των συλληφθέντων περιλαμβάνονται οι δύο από τους τέσσερις διοικητές των στρατιών, ένας διοικητής σώματος στρατού, οι 20 από τους 39 διοικητές των ταξιαρχιών πεζικού-τεθωρακισμένων-πυροβολικού, οι 9 από τους 10 διοικητές ταξιαρχιών καταδρομών, ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών, ο διοικητής της ταξιαρχίας πεζοναυτών, ο διοικητής της τουρκικής ακτοφυλακής, οι διοικητές των ναυτικών βάσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ο διοικητής της αεροπορίας του πολεμικού ναυτικού, οι 7 από τους 12 διοικητές των Κύριων Αεροπορικών Βάσεων, διοικητές στρατιωτικών σχολών, 2 υποστράτηγοι και 9 ταξίαρχοι διοικητές σχηματισμών της στρατοχωροφυλακής, καθώς επίσης και μεγάλος αριθμός αξιωματικών της αστυνομίας. Μάλιστα, οι εν λόγω διοικητές ήταν επικεφαλής περίπου του 1/3 των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ οι περιοχές ευθύνης τους καλύπτουν περίπου το ήμισυ της τουρκικής επικράτειας (βλ. Χάρτη 1). Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ιουλίου 2016, η συνολική δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας αριθμεί 570.111 άτομα.

Από την άλλη πλευρά και σύμφωνα με τη δεύτερη όψη, το γενικό επιτελείο όχι μόνο δεν θα απολέσει την ισχύ του, αλλά εκτιμάται ότι αυτή θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί αυτό αντέδρασε και οδήγησε τους πραξικοπηματίες σε αποτυχία και δεύτερον διότι εμπράκτως διαφύλαξε την ασφάλεια της ζωής και το πολιτικό μέλλον του Erdoğan. Κατά συνέπεια, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν θα διαφοροποιηθούν ιδιαίτερα, ενώ η άποψη περί κακών στρατηγών και καλών πολιτικών θα εξακολουθεί να μην έχει κάποια λογική βάση. Επιπρόσθετα, η ενδυνάμωση της συμμαχίας του Erdoğan με τους Τούρκους αρχηγούς των γενικών επιτελείων είναι προφανής, ωστόσο δημιουργούνται εύλογες απορίες εάν αυτή η συμμαχία θα είναι προσωρινή ή θα διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εν τω μεταξύ, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί το πολύ σοβαρό πλήγμα που υπέστησαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, το οποίο είναι πολύ δύσκολα αναστρέψιμο.
Ο Tayyip Erdoğan θα πρέπει να αντιλήφθηκε πλέον την ανάγκη αποκατάστασης της ειρήνης στη εσωτερική πολιτική της χώρας με δημοκρατικές διαδικασίες συμπεριλαμβανομένου και του κουρδικού προβλήματος, αφού οποιαδήποτε στιγμή η εσωτερική ασφάλεια της χώρας μπορεί να οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Αν όμως δεν το έχει αντιληφθεί, οι συνέπειες θα είναι πολύ πιο σοβαρές δεδομένου ότι το κύρος της χώρας έχει φθάσει στο ναδίρ και η διαπραγματευτική της ισχύς σε διεθνές επίπεδο θα είναι ιδιαίτερα προβληματική.
Τέλος, όσον αφορά στη στρατηγική της τουρκικής κυβέρνησης για την εκκαθάριση των πυρήνων των στασιαστών, αυτή επιδιώκεται να ολοκληρωθεί εντός τριών μηνών και θα διεξαχθεί σε τρεις φάσεις. Κατά την πρώτη φάση θα διεξαχθούν επιχειρήσεις σύλληψης όλων των ατόμων που στήριξαν άμεσα το πραξικόπημα. Η δεύτερη φάση αφορά στον εντοπισμό και σύλληψη των ατόμων που στήριξαν αφανώς το πραξικόπημα, όπως πολιτικοί, δικαστικοί λειτουργοί και επιχειρηματίες. Και τέλος κατά την τρίτη φάση θα επιδιωχθεί ο εντοπισμός της διείσδυσης των στασιαστών σε υπουργεία, κρατικούς φορείς και φορείς αυτοδιοίκησης με σκοπό την άμεση απομάκρυνση τους από το δημόσιο τομέα και στη συνέχεια τη σύλληψη τους εφόσον υπάρξουν αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτή η υπόθεση των 8 φυγάδων στην Αλεξανδρούπολη αρχίζει να έχει και πλάκα.

Όσοι βρέθηκαν χθες στην αίθουσα του δικαστηρίου αντιλήφθηκαν ότι οι τρεις δικηγόροι που ήρθαν από την Τουρκία ήταν σε ρόλο χαφιέ, για να το πούμε λαϊκά.

Όχι μόνο ζήτησαν (χωρίς αποτέλεσμα) επισήμως τα στοιχεία των κατηγορουμένων αλλά κι όταν προσπάθησαν να τα καταγράψουν κατά την εκφώνησή τους στο ακροατήριο, δεν τα κατάφεραν.
Μάλιστα σήμερα στην τοπική τουρκόφωνη Rodop Ruzgari διαμαρτυρήθηκαν ότι εκφωνήθηκαν χαμηλόφωνα!

Αναρωτιέμαι λοιπόν: αν πράγματι η Τουρκία δεν διαθέτει τα στοιχεία των 8 φυγάδων -ακούγεται ότι κι άλλοι στρατιωτικοί ήρθανε στην Ελλάδα παράνομα και ανώνυμα– τότε ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ αναφέρεται η ρηματική της διακοίνωση;

Μήπως πρόκειται για ένα χαρτί χωρίς την παραμικρή ισχύ;

Ας το δώσει στην δημοσιότητα το ΥΠΕΞ ώστε να δούμε αν και κατά πόσον είναι έγκυρο και για ποιο ακριβώς αδίκημα και με ποια στοιχεία ζητάει την έκδοση των 8 ο φασιστογείτονας.

Όπως είπε και ο Κέρι ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, θέλουμε στοιχεία, όχι ισχυρισμούς.
Πόσο μάλλον όταν κι αυτοί οι ισχυρισμοί δεν κολλάνε ούτε καν συγκεκριμένα πρόσωπα!

Πριν κάνει ΚΑΙ αυτήν την κωλοτούμπα ο ΣΥΡΙΖΑ, φτύνοντας την μέχρι χθες ιστορία του στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ας βρει τουλάχιστον έναν νομιμοποιητικό φερετζέ.

Αντιφωνητής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου