Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Απρ 2016

Χωρίς να έχουν επιβεβαιωθεί οι πληροφορίες, τουρκικά μαχητικά εγκλωβίστηκαν από ελληνικά αντιαεροπορικά συστήματα στη Χίο την Πέμπτη, αλλά παρ' όλη την κινητοποίηση, η τουρκική αεροπορία συνέχισε τις προκλήσεις πραγματοποιώντας έξι υπερπτήσεις στο νησί

Παγίδα «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο στήνει η Αγκυρα, με προφανή στόχο την εκβιαστική ντε φάκτο επιβολή των αμφισβητήσεών της επί της ελληνικής κυριαρχίας, δοκιμάζοντας έτσι τις αντοχές και ανοχές της Αθήνας σε μια περίοδο που η χώρα δείχνει σημάδια αδυναμίας λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και της δραματικής τροπής που έχει πάρει το Μεταναστευτικό.

Οι διαδοχικές και πρωτοφανείς καθημερινές επί τετραήμερο πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά (Λέσβο, Οινούσσες και τη νησίδα Παναγιάς), οι παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου και οι αερομαχίες διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, καθώς στο περιβάλλον που διαμορφώνεται οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι. Ενα ατύχημα ή ένα θερμό επεισόδιο θα οδηγήσει εκ των πραγμάτων σε κινήσεις απεμπλοκής με μόνο θύμα και πάλι την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στη θέση του αμυνόμενου.

Παρά το γεγονός ότι παγίως η Αθήνα επιχειρεί να αντιμετωπίσει το κρεσέντο των τουρκικών προκλήσεων με «ψυχραιμία» και αποφεύγοντας τη στρατιωτικοποίηση της κρίσης, εντύπωση προκαλεί η πρωτοβουλία του υπουργού Εθνικής Αμυνας Π. Καμμένου υπό την πίεση και της κοινής γνώμης για την ενεργοποίηση της αντιαεροπορικής άμυνας στη Χίο και της «Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης Δ» βορείου τομέα στην περιοχή Κιλκίς και Ειδομένης.

Στα άκρα

Χωρίς να έχουν επιβεβαιωθεί οι πληροφορίες, τουρκικά μαχητικά εγκλωβίστηκαν από ελληνικά αντιαεροπορικά συστήματα στη Χίο την Πέμπτη, αλλά παρ' όλη την κινητοποίηση και ενώ ο ίδιος ο Π. Καμμένος, συνοδευόμενος από τον ΑΓΕΕΘΑ ναύαρχο Αποστολάκη, έφτασαν στις Οινούσσες, η τουρκική αεροπορία συνέχισε τις προκλήσεις πραγματοποιώντας έξι υπερπτήσεις στο νησί.

Η Τουρκία εκτιμά ότι έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και έτσι είτε θα νομιμοποιήσει την παράνομη δραστηριότητά της στο Αιγαίο, εξουδετερώνοντας τις ελληνικές αντιδράσεις -γνωρίζει ότι η Αθήνα δύσκολα θα πατήσει τη «σκανδάλη»-, είτε θα παρασύρει την Ελλάδα σε ένα θερμό επεισόδιο όπου τότε όλα τα θέματα θα μπουν στο τραπέζι, σε μια προσπάθεια διαμεσολάβησης για την αποκλιμάκωση της κρίσης.

Είναι η γνωστή συνταγή την οποία για χρόνια ακολουθεί η Τουρκία, αλλά πλέον θεωρεί ότι οι συσχετισμοί έχουν ανατραπεί δραματικά υπέρ της και έτσι χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει - από την έμπρακτη αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μέχρι και το Μεταναστευτικό προκειμένου να «καθαρίσει» το τοπίο στο Αιγαίο.

Οι τελευταίες εξελίξεις και ο πειρατικός τρόπος με τον οποίο επιλέγει να κινηθεί η Τουρκία, και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά όλους τους γείτονές της, υποχρεώνουν την Αθήνα να ξαναδεί υπό νέο πρίσμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μια Τουρκία, η οποία είναι σε πραγματικό πόλεμο με τους Κούρδους στις νοτιοανατολικές επαρχίες της, δεν δίστασε να καταρρίψει ρωσικό μαχητικό, συνεχίζει να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στο Ιράκ και στη Συρία και εκτοξεύει διαρκείς απειλές πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι απρόβλεπτος και γι' αυτό επικίνδυνος γείτονας.

Τα όσα ακολούθησαν από τον Φεβρουάριο και μετά, όταν υπό την πίεση του Μεταναστευτικού υποχρεώθηκε η Αθήνα να αποδεχθεί τη ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή στο Αιγαίο που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να επαναφέρει μέσω της Συμμαχίας όλο το πλαίσιο των διεκδικήσεών της, αποθράσυναν ακόμη περισσότερο την Τουρκία και κατέληξαν στην παρούσα κλιμάκωση και αναβάθμιση των προκλήσεων.

Οι 35 Παραβάσεις Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών, 74 Παραβιάσεις του Ελληνικού Εναερίου Χώρου και 17 υπερπτήσεις μέσα σε τρία εικοσιτετράωρα, στις οποίες πρέπει να προστεθούν και οι 6 υπερπτήσεις της Πέμπτης, αποτυπώνουν ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο σκηνικό.

Καυτός μήνας

Και δεν είναι μόνο οι τελευταίες ημέρες ούτε οι προκλήσεις στον αέρα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2015 είχαν σημειωθεί 10 και 16 παραβιάσεις αντίστοιχα των χωρικών υδάτων, ενώ οι παραβιάσεις για τους ίδιους μήνες το 2016 έφθασαν τις 22 και 27.

Πάντως η σχέση με την Τουρκία θα περάσει μια ιδιαίτερα δύσκολη φάση τον επόμενο μήνα, καθώς η Αγκυρα, που έσπευσε να δείξει καλή συμπεριφορά τις πρώτες ημέρες εφαρμογής της συμφωνίας επανεισδοχής μεταναστών οι οποίοι είχαν περάσει από τις τουρκικές ακτές στα ελληνικά νησιά, έχει προειδοποιήσει ότι η συμφωνία θα εφαρμοστεί εφόσον και η ΕΕ υιοθετήσει την κατάργηση των θεωρήσεων για τους Τούρκους πολίτες. Καθώς μια τέτοια απόφαση είναι εντελώς απίθανη για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που αντιμετωπίζουν ήδη την εχθρική στάση της κοινής γνώμης για τους μετανάστες, θεωρείται βέβαιο ότι θα υπάρξει εμπλοκή συνολικά στην εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, κάτι που θα οδηγήσει σε ασφυξία την Ελλάδα.

Παρά το γεγονός ότι και με την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Σμύρνη και με τις συναντήσεις που έγιναν στις Βρυξέλλες για το Προσφυγικό, η Αθήνα έχει δείξει διάθεση συνεργασίας, η Αγκυρα δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να ανοίγει και να θέτει όλο το πακέτο των διεκδικήσεών της: την αμφισβήτηση του εναέριου χώρου πέραν των 6 ν.μ., την ύπαρξη γκρίζων ζωνών, τη διεκδίκηση δικαιώματος Ερευνας και Διάσωσης (SAR), μέχρι το μέσον του Αιγαίου ώστε να εγκλωβίσουν σε ζώνη τουρκικής αρμοδιότητας όλα τα ελληνικά νησιά.

Και φυσικά την ελληνική υφαλοκρηπίδα, με τη διεξαγωγή ερευνών και στην κρίσιμη περιοχή νότια του Καστελόριζου αλλά και στο κέντρο του Αιγαίου, όπως έγινε με την πρόσφατη ΝAVTEX 226/16 που αφορούσε ωκεανογραφικές έρευνες με το ερευνητικό σκάφος Cesme μεταξύ Αη-Στράτη και Σκύρου.

Εντύπωση προκαλεί πάντως το γεγονός ότι, πάρα την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων, δεν έγινε γνωστή κάποια προσπάθεια ώστε να γίνει χρήση των γνωστών διαύλων για αποκλιμάκωση των εντάσεων είτε για τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ή των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών είτε ακόμη και της κόκκινης γραμμής μεταξύ των δύο υπουργείων Αμυνας.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, εκτιμά ότι πρόκειται περί μιας έξαρσης της «νευρικότητας» που διακατέχει την Τουρκία και ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι η ψυχραιμία. Στο ελληνικό ΥΠΕΞ εκτιμούν ακόμη ότι η κλιμάκωση των προκλήσεων στο Αιγαίο δεν είναι άσχετη από την επανάκαμψη του στρατιωτικού κατεστημένου και την ενίσχυση του ρόλου του στο πολύπλοκο και με δύσκολες ισορροπίες σύστημα εξουσίας στην Τουρκία.

Το γεγονός ότι ο κ. Ερντογάν έχει ανάγκη τον στρατό για την αντιμετώπιση τόσων ανοικτών μετώπων, επαναφέρει στην κορυφή της τουρκικής ατζέντας τις γνωστές θεωρίες περί «γκρίζων» ζωνών και διεύρυνσης των τουρκικών αρμοδιοτήτων μέχρι το μέσον του Αιγαίου με μοναδικό στόχο την αποτροπή «μετατροπής του Αιγαίου σε ελληνική θάλασσα».

Και στην προώθηση των διεκδικήσεων αυτών, ένα από τα εργαλεία τα οποία έχουν πάντοτε διαθέσιμα είναι αυτό της πρόκλησης θερμού επεισοδίου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί οι Οινούσσες δεν είναι ο Στρατηγικός αλλά ούτε και ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας!

Του Χρήστου Μακρυγιάννη 

Πολλά γράφονται και λέγονται και πολλά αναλύονται για τα γεγονότα στο Αιγαίο αλλά πρέπει να δούμε να πράγματα στην πραγματική  Στρατιωτική και όχι  από την θεωρητική  τους πλευρά!


Σε καμιά περίπτωση μια Στρατιωτική επιχείρηση δεν γίνεται με προειδοποίηση και πολύ περισσότερο σε ένα μικρονήσι στο οποίο φυλάσσεται μόνο από Στρατιωτικό Φυλάκιο, ούτε οι Συντονισμένες και Σχεδιασμένες Υπερπτήσεις απο Μαχητικά ενός άκρου του νησιού σε μεγάλο ύψος, την ίδια ώρα και με το ίδιο πανομοιότυπο τρόπο, δίνοντας μάλιστα χρόνο στα Ελληνικά μαχητικά να αντιδράσουν!

Δεν υπάρχει λόγος για την Τουρκία να αναλωθεί σε κατάληψη, αν το καταφέρει, ενός νησιού και να "προετοιμάζεται" για δήθεν βομβαρδισμό Στρατιωτικού στόχου από τα 30.000 πόδια!

Το Τουρκικό Γενικό Επιτελείο έχει βάλει σε εφαρμογή κάποιο σχέδιο και σίγουρα ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας δεν είναι οι Οινούσσες, αυτήν ειδικά την χρονική στιγμή που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ούτε στο εσωτερικό, σαν να συνέβη κάτι το σημαντικό!

Ο Στόχος της Τουρκίας είναι ο τεμαχισμός του Αιγαίου και ήδη έχουμε αποδεχθεί ότι έχουμε χάσει μέρος της Κυριαρχία μας, όταν σε νησιά μας επιχειρούν Αστυνομικοί της Ε.Ε, ΜΚΟ και αλληλέγγυοι διαφόρων Εθνικοτήτων με άγνωστο και σκοτεινό ρόλο, κανείς δεν μπορεί αν πει με βεβαιότητα ότι μπορούμε να επιβάλουμε ή ότι υφίσταται η Εθνική μας Κυριαρχία στο Αιγαίο!

Σε μια όμως όπως όλα δείχνουν τα πράγματα, επερχόμενη Ελληνο-Τουρκική Σύρραξη ποιος θα είναι και ο ρόλος της Παρουσίας των Νατοϊκών Σκαφών μόνο τα νερά μας, που και αυτό τα κατάπιαμε αμάσητο;

Ο Απολογισμός των Νατοϊκών Πολεμικών αυτών Σκαφών στην ανακοπή των λαθροπροσφυγικών ροών, ήταν μηδαμινός και πως να μην είναι άλλωστε όταν αντί να έχεις ταχύπλοα και ευκίνητα Σκάφη με Καταδρομείς, χρησιμοποιείς Πολεμικά με τεράστια ισχύ πυρός, εναντίον φουσκωτών και σαπιοκάραβων που έχουν οι λαθροδιακινητές και μακριά απο τις ακτές που αναχωρούν!

Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας… Εμείς εκτιμούμε οτι ο Πραγματικός Στόχος της Τουρκίας είναι άλλος, εκτός από τον Στρατηγικό της στόχο, αυτό του διαμελισμού του Αιγαίου, όπου και η Ευρώπη θα συμφωνήσει και θα μας αφήσει στο έλεος των Τούρκων, όπως το έκανε με το Προσφυγικό...

Ακόμη και ο Πάπας που ήρθε, είδε και απήλθε, είπε παίρνω δώδεκα λάθρομετανάστες Μουσουλμάνους εγώ και κρατήστε τις δεκάδες χιλιάδες εσείς!

Η Τουρκία ετοιμάζει κάτι που θα έχει σχέση με την ΑΟΖ και μάλιστα τέτοιο που να μπορεί να το υποστηρίξει και σε διεθνείς Οργανισμούς, αν και αυτό σήμερα δεν έχει και μεγάλη σημασία, αφού υπό το φόβο της Αποστολής λαθρομεταναστών η Ευρώπη έχει υποκύψει στις εντολές του σουλτάνου!

Οι Ασκήσεις της Τουρκίας δείχνουν το στόχο που και πως θα το πραγματοποιήσουν, όταν θα νιώσουν σίγουροι για τον εαυτό τους και όταν καταλάβουν πως εμείς είμαστε περίπου έτοιμοι να το αποδεχθούμε και δεν σημαντικό δεν θα αντιδράσουμε!

Η παραμονή όμως και ο εγκλωβισμός στην Ελλάδα τόσων έμπειρων στον Ανταρτοπόλεμο ανδρών και μαχητών, θα μας δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και κενά στην Άμυνα μας στο εσωτερικό της χώρας, αλλά θα έχουμε τεράστια επίδραση του ηθικού των αμάχων μας σε μια ΕλληνοΤουρκική Σύρραξη!

Ούτε βέβαια να περιμένει κανείς ότι η Αστυνομία και οι δυνάμεις της θα μπορέσουν να επιβληθούν σε εκατοντάδες… επιβάλλοντας την τάξη και κρατώντας τους έγκλειστους σε κάποιο καταυλισμό! (Ποιος θα τους φυλάει και μέχρι πότε;)

Το πλιάτσικο, οι φόνοι, οι βιασμοί θα είναι καθημερινότητα που δεν θα αντιμετωπίζεται και δυστυχώς άρχισε ο φόβος να κυριαρχεί, αφού ακόμη και Υπουργός δήλωσε ότι αυτούς που τους χτυπάνε τώρα, θα είναι οι αυριανοί Τζιχαντιστές!

Τα σημάδια του φόβου ήδη φάνηκαν από τον αντίδραση των Αστυνομικών Δυνάμεων στις Καταλήψεις και αποκλεισμούς δρόμων δημόσιων κτιρίων αλλά και την αποκοπής της Σιδηροδρομικής πρόσβασης στην Ευρώπης της Χώρας μας!

Σε ποια άλλη Χώρα μπορεί να συμβαίνει αυτό και να μην υπάρχει καμιά δυναμική αντίδραση… Είναι μόνο ο δήθεν ανθρωπισμός μας ή άρχισε να φωλιάζει και ο φόβος ή και το χειρότερο ακόμα ότι το έχουμε αποδεχθεί;

Αν και δεν το πιστεύουμε ελπίζουμε ότι στο πρόσφατο ΚΥΣΕΑ να μπήκαν επί τάπητος και αυτά τα καυτά θέματα, αλλά μάλλον θα απογοητευτούμε για μια ακόμη φορά!

* Ο Μακρυγιάννης Χρήστος είναι Αξιωματικός του Στρατού ε.α
Πηγή "Βετεράνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Αντιπτέραρχος (Ι) Κων/νος Ιατρίδης
Επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ τέως Πρόεδρος ΕΑΑΑ

Η χώρα μας δυστυχώς μετά και το κλείσιμο των βορείων συνόρων, βρίσκεται μπροστά σε μία χαώδη κατάσταση που είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε εθνική τραγωδία.

Το κράτος απουσιάζει, η Κυβέρνηση βρίσκεται σε διαρκή αμηχανία και σε κατάσταση απώλειας προσανατολισμού, δεν μπορεί να δώσει λύσεις και να προστατεύσει τους πολίτες της, είναι χαμένη μέσα στην άβυσσο των ιδεοληψιών της χωρίς Εθνικά Αντανακλαστικά, και ακλουθεί πολιτικές που είναι σχεδόν βέβαιο, ότι δεν θα δώσουν τις αναμενόμενες λύσεις. Χρειάζεται αφύπνιση για να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Η κυβέρνηση συμφώνησε στην παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο επειδή αυτό ήθελε η κ. Μέρκελ και η Τουρκία για τους γνωστούς δικούς τους συμφεροντολογικούς λόγους. Αποδέχθηκε τον ισότιμο ρόλο της Τουρκίας παρά το γεγονός ότι αυτοί φέρουν τεράστια ευθύνη και είναι οι υπαίτιοι των προσφυγικών ροών. Αποδέχθηκε τις προκλήσεις της Άγκυρας που έθεσε ξανά θέμα γκρίζων ζωνών και συγκυριαρχίας στο Αιγαίο και μάλιστα παρουσία του ΝΑΤΟ, το οποίο μένει απαθές στη προκλητικότητα και την τρομοκρατική συμπεριφορά της Τουρκίας. Οι παραβιάσεις και οι υπερπτήσεις των Τούρκικων Αφων συνεχίζονται αμείωτες με την ανοχή του ΝΑΤΟ και της δικής μας ανεκτικότητας, οι ροές των μεταναστών συνεχίζονται παρά την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και η Τουρκία συνεχίζει να μην τηρεί τα συμφωνηθέντα.

Συμφώνησε ακόμη και στην ύπαρξη Τούρκων παρατηρητών στα Ελληνικά νησιά με το πρόσχημα, να επιβλέπουν, δήθεν, τις επαναπροωθήσεις των μεταναστών.Οι ίδιοι δηλ. που τους προωθούν στα Ελληνικά νησιά οι ίδιοι να τους επανοπροωθούν στην Τουρκία και μάλιστα να έχουν και λόγο! Αυτό δεν μπορούσε να το κάνει η FRONTEX και μάλιστα στα παράλια της Τουρκίας αφού είναι γνωστό πλέον σε όλους από πού προωθούνται;

Η ευθύνη της Κυβέρνησης είναι μεγάλη η οποία γνώριζε από τις αρχές του 2015 για αυτό που έρχεται, για τις τεράστιες ροές των προσφύγων -μεταναστών και αντί, να ακολουθήσει αποτρεπτική πολιτική, ακολούθησε την πολιτική των ανοικτών συνόρων και αντιμετώπισε το πρόβλημα με παρωπίδες ιδεοληψίας, παντελή άγνοια δεδομένων και πολιτική απειρία. Δυστυχώς η χώρα μας, κατάντησε ένα απέραντο "Hot Spot".

Στη χώρα μας βρίσκονται αυτή τη στιγμή 53.000 πρόσφυγες- μετανάστες και υπάρχει κίνδυνος ο αριθμός αυτός να αυξηθεί, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο φόβος, μιας κοινωνικής αναταραχής από τις χιλιάδες των προσφύγων- μεταναστών είναι πιο ορατός από ποτέ. Και αυτό το βλέπουμε καθημερινά στην Ειδομένη, στον Πειραιά στο Ελληνικό στη Χίο στη Λέσβο. Η κατάσταση είναι εύφλεκτη και αρκεί ένα περιστατικό για να πυροδοτήσει την ανάφλεξη.
Εύλογα όμως θα διερωτηθεί κάποιος και τώρα τι πρέπει να κάνουμε;
  • Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλάξουμε πολιτική γραμμή και να ακολουθήσουμε την πρακτική των υπολοίπων χωρών. Να κλείσουμε τα σύνορά μας για λόγους ασφαλείας και να προστατεύσουμε τα σύνορά μας.
  • Να διαχωρίσουμε τους πρόσφυγες από τους μετανάστες και να απελάσουμε άμεσα όσους είναι παράνομοι.
  • Να φιλοξενήσουμε σε κλειστού τύπου φιλοξενίας σημεία τους πρόσφυγες/μετανάστες εντός της χώρας.
  • Να δημιουργηθούν οργανωμένοι και ανθρώπινοι καταυλισμοί στα διάφορα μέρη της Ελλάδος σε συνεργασία με τους Δήμους και να αδειάσουν, η Ειδομένη, το λιμάνι του Πειραιά και το Ελληνικό το ταχύτερο δυνατόν. Ήδη έπρεπε να είχε γίνει.
  • Όλες οι κινήσεις να γίνονται με συνοδεία αστυνομικών οργάνων και να διατεθούν αστυνομικές δυνάμεις στα κέντρα φιλοξενίας.
  • Ενεργοποίηση όλων των μηχανισμών εσωτερικής ασφάλειας της χώρας, ώστε να αποτραπεί η δημιουργία τρομοκρατικών πυρήνων και προβοκάτσιας, αλλά και να εντοπισθεί και απενεργοποιηθεί η παράνομη δραστηριότητα ύποπτων ατόμων και ύποπτων ΜΚΟ. –
  • Να επιδιωχθεί η απευθείας μετακίνηση προσφύγων από την Τουρκία και όχι από τα νησιά μας, στα κράτη υποδοχής, βάσει των συμφωνηθέντων στις συνόδους κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Να καταγγείλουμε με κάθε τρόπο το ρόλο της Τουρκίας και να επιδιωχθεί η λήψη μέτρων σε βάρος της. Απαιτείται επικοινωνιακή εκστρατεία. Πρέπει να ασκήσουμε το δικαίωμα «βέτο», το οποίο διαθέτουμε σε όλους τους οργανισμούς, στους οποίους μετέχουμε από κοινού με την Τουρκία, σε σχέση με τις επιδιώξεις της Τουρκίας. Ό,τι επιθυμεί η Τουρκία πρέπει να το μπλοκάρουμε, μέχρι η Τουρκία να συμμορφωθεί με τη διεθνή νομιμότητα.
  • Να επιδιώξουμε να έρθει το προσφυγικό στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να ληφθούν μέτρα περιορισμού των μεταναστευτικών ροών, σωφρονισμού της Τουρκίας και παροχής οικονομικής βοήθειας στη χώρα μας
  • Να ενισχύσουμε τις ναυτικές μας δυνάμεις στο Αιγαίο και να αναχαιτίζουμε τις προσφυγικές ροές,
  • Να καταργηθεί η νομοθετική διάταξη, με την οποία αναγνωρίζεται εξάμηνη νόμιμη παραμονή σε όποιον εισέρχεται στη χώρα.
  • Να ποινικοποιηθεί, με αυστηρές ποινές, η παράνομη είσοδος στη χώρα μας για όλους τους εισερχομένους, πλην όσων αποδεικνύουν, ότι είναι πρόσφυγες πολέμου και όσων κινδυνεύει η ζωή τους στην Τουρκία.
  • Να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να εξασφαλίσουμε τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και την Εθνική μας Ασφάλεια. Να σκεφτούμε επιτέλους Εθνικά.
  • Να κηρύξουμε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
  • Να καταστεί η Ελλάδα μη ελκυστική χώρα προορισμού για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
Τέλος θέλω να επισημάνω ότι η προσφυγική κρίση είναι το αποτέλεσμα ενός πανέξυπνου τουρκικού σχεδίου, που στόχος του βεβαίως είναι και η Ελλάδα και η Κύπρος. Μην το ξεχνάμε!
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Μ​​ε την «αριστεία» να την αξιολογεί ως «ρετσινιά» ο υπουργός, πρώην Παιδείας και τώρα Πολιτισμού, καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς αυτοχειριάστηκε πολιτικά διασύροντας και το ασπόνδυλο, έτσι κι αλλιώς, κόμμα του. Με την επιλογή του Γιαν Φαμπρ στη διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών, ο κ. Μπαλτάς αποτέλειωσε την καταρράκωση κάθε σοβαρότητας του ρόλου του στην πολιτική, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα και τον πρωθυπουργό αρχηγό του.

Δυστυχώς στην παρακμιακή ελλαδική κοινωνία, και κατεξοχήν στο κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «πολιτικό» πεδίο, η έννοια της σοβαρότητας (το αντίθετο της επιπολαιότητας, προχειρότητας και ασυνειδησίας) είναι απολύτως ακατανόητη, εντελώς ξεχασμένη. Δεκαετίες τώρα, οι κομματάρχες πρωθυπουργοί χρησιμοποιούν το υπουργείο Πολιτισμού για να εξοφλήσουν οφειλές σε κομματικούς που μόχθησαν πολλά χρόνια στην αφισοκόλληση. Ή το χρησιμοποιούν για να κολακέψουν εκλογικές περιφέρειες, που απαιτούν συντοπίτη τους σε οποιοδήποτε υπουργείο, μόνο για να παρέχει ρουσφέτια. Ή τέλος, «αξιοποιούν» στο συγκεκριμένο υπουργείο τέως καλλονές που φέρνουν ψήφους στο κόμμα, αλλά δύσκολα θα τους εμπιστευόταν κανείς «σοβαρό» χαρτοφυλάκιο.

Θα ήταν διδακτικό για τους ψηφοφόρους να αναζητήσουν κατάλογο των υπουργών Πολιτισμού, από το 1981 ώς σήμερα: Να βαθμολογήσουν οι ψηφοφόροι την πολιτική σοβαρότητα σημερινών «αρχηγών», που επαίρονται για το παρελθόν σαν περίπου θριαμβευτές, κατακεραυνώνοντας το χάλι του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς κοπιάρει τα δικά τους θανατερά και δυσώδη εγκλήματα. (Λίγη συστολή δεν θα έβλαπτε τα αμετανόητα παράγωγα της πρασινογάλαζης παρακμής και τους κωμικά επηρμένους νεόκοπους ηγέτες τους.)

Με την εκδοχή του της «αριστείας» και τα κριτήριά του για την επιλογή του Γιαν Φαμπρ, ο κ. Μπαλτάς απογύμνωσε την τάχα και Αριστερά στη σημερινή Ελλάδα από το στιλπνότερο φτιασίδι της: τη λεοντή της «κουλτούρας». Καπηλεύτηκε, δεκαετίες πολλές, η «Αριστερά», σαν δική της αποκλειστικότητα, τις Τέχνες, τα Γράμματα, την πρωτοπορία στην καινοτομία, την τόλμη της αναζήτησης, την ειδωλοκλαστική γνησιότητα.

Ναι, όλα αυτά είναι, συνήθως, απότοκα κοινωνιοκεντρικών στοχεύσεων και οραμάτων – δεν συμβιβάζονται με τον πρωτογονισμό της λαγνείας του κέρδους, τη θωράκιση της ασυδοσίας του συμφέροντος, την ακόρεστη επιδίωξη της καταναλωτικής ηδονής.

Αλλά η ελλαδική «Αριστερά» είχε κάνει εγκαίρως τη μεγάλη συνειδησιακή «κωλοτούμπα» της αμέσως μετά τη δικτατορία του ’67-74 – πολύ προτού φτάσει να αναλάβει την εξυπηρέτηση του τρίτου «μνημόνιου».

Πριν από τη δικτατορία, η κοινωνική δυναμική της Αριστεράς δεν εντοπιζόταν στις ιδεολογικές παπαρδέλες της ηγεσίας της (ο μαρξισμός μόνο με προκρούστειες αυθαιρεσίες μπορούσε να αντιπαρατεθεί στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας). Η δυναμική της Αριστεράς ήταν τότε η ανιδιοτέλεια και αθώα άγνοια του απλού Ελληνα πατριώτη που στρατευόταν θυσιαστικά στο όραμα της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας, της ανθρωπιάς. Πριν από τη δικτατορία, ήταν ρίσκο να είσαι «αριστερός», διακινδύνευες πολλά. Μετά τη δικτατορία, ήταν προϋπόθεση για να κάνεις καριέρα. Καριέρα άκοπου, παρασιτικού πλουτισμού (ο ανδρεϊκός παπανδρεϊσμός αποδείχτηκε το μεγάλο διαφθορείο της Αριστεράς), κυρίως όμως καριέρα σε ό,τι από τότε και πέρα ονομάστηκε «κουλτούρα», δηλαδή εξουσιαστική λαγνεία «εντυπώσεων».

Για να σε λογαριάζουν μεταδικτατορικά «κουλτουριάρη» έφτανε το χρίσμα του «αριστερού» και τότε μπορούσες να αυτοτιτλοφορείσαι οτιδήποτε –ό,τι πρόφθανες να δηλώσεις– ποιητής, μουσικός, σκηνοθέτης, πεζογράφος, θεατράνθρωπος. Επειδή προηγείτο το χρίσμα του «αριστερού», είχες σίγουρη την «προώθηση», την προβολή, τη διασημότητα. Πάμπολλες, σωρηδόν οι μετριότητες, κυνηγοί του «δήθεν» (του φτηνιάρικου εντυπωσιασμού) που με τεχνικές ιδεολογικού ολοκληρωτισμού έφτασαν να προβάλλονται σαν «μεγάλοι» ποιητές, λογοτέχνες, ιστορικοί, σκηνοθέτες (ακόμα και μέσα από τα σχολικά βιβλία) – απίστευτο κατάντημα για μια κοινωνία.

Ετσι φτάσαμε να εκδέχεται ο υπουργός Παιδείας στην Ελλάδα την «αριστεία» σαν «ρετσινιά» και ο ίδιος, σαν υπουργός Πολιτισμού, να αναθέτει το Φεστιβάλ Αθηνών στον πιο φτηνιάρη από τους φιγουρατζήδες της κενολογίας και των εξυπναδίστικων εφφέ στην ευρωπαϊκή εμπορία θεάματος. Και το κυρίως απελπιστικό: δεν πρόκειται για μεμονωμένα συμπτώματα, περιστατικά και περιπτωσιακά – τα πολιτικά ενεργήματα του κ. Μπαλτά και, προπάντων, η νοοτροπία που προϋποθέτουν, είναι οργανική και συνεπέστατη συνέχεια της πολιτικής που ασκήθηκε από τα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού στα τελευταία σαράντα δύο χρόνια.

(Υπήρξε στην Παιδεία η εξαίρεση της υπουργίας Διαμαντοπούλου, αλλά μόνο σε επίπεδο εξορθολογισμού και αποτελεσματικότητας δομών και λειτουργιών – στόχος απαραίτητος, όμως χωρίς ερείσματα σε μια θεώρηση της Παιδείας απαλλαγμένη από τις χρηστικές-ωφελιμιστικές παρωπίδες.)

Αυτές οι παρωπίδες εξομοιώνουν κάθε φιλοδοξία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια. Και αποκλείουν κάθε καινοτόμο κοινωνική πολιτική, κάθε ενδεχόμενο ανάσχεσης της παρακμιακής κατρακύλας, κάθε εκσυγχρονισμό: Είναι η απολυτοποιημένη προτεραιότητα της οικονομίας, ο μυωπικός αποκλεισμός κάθε προβληματισμού για κοινωνικούς στόχους, ποιότητα ζωής, κατά κεφαλήν καλλιέργεια.

Σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια η παιδαριώδης ιστορικο-υλιστική μονοτροπία ισοπέδωσε ακόμα και τις φορμαλιστικές διακρίσεις «Αριστεράς» και «Δεξιάς». Ο λαός επένδυσε στο ΠΑΣΟΚ ελπίδες σοσιαλισμού και βρέθηκε υποταγμένος σε συνθήκες αχαλίνωτου καπιταλισμού. Είδε τη Ν.Δ. να εκπασοκίζεται ώς το μεδούλι, να οδηγείται σε συγκυβέρνηση με τον βενιζέλειο αμοραλισμό, να θυσιάζει στον βωμό της ιστορικο-υλιστικής μονοτροπίας κάθε ίχνος «συντήρησης» ποιοτήτων. Τελικά η δυναμική του ξεδιάντροπου συμβιβασμού αφομοίωσε και την «πρώτη φορά κυβέρνηση» του συνασπισμένου «αριστερού» τουρλού. Το «γελαστό παιδί», που ανέβασε πρώτη φορά δάκρυ και κόμπιασμα στο βήμα της Βουλής, μεταμορφώθηκε (ακόμα και φυσιογνωμικά) σε διαχειριστή της διαπλοκής με τον εγχώριο και αλλοδαπό υπόκοσμο της απανθρωπίας των «Αγορών» – φρουρείται πια, όπως οι μισητοί δικτάτορες, για να διασχίσει τα στενορύμια της Κυψέλης.

Και τον «πολιτισμό» διαχειρίζεται ο θαυμαστής τού Γιαν Φαμπρ.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αντεπίθεση του Ισλαμικού Κράτους, η ανακατάληψη από τους τρομοκράτες της “ασφαλούς ζώνης” του Ερντογάν στην τουρκοσυριακή μεθόριο και μια πρόσφατη επίθεση του τουρκικού πυροβολικού εναντίον των συριακών δυνάμεων μόνο τυχαία γεγονότα δεν είναι...


Ανάλυση: Ιστολόγιο Moon of Alabama με πληροφορίες από South Front
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν διέθεσε στις ΗΠΑ “τουρκμενικά” στρατεύματα, προκειμένου να καταλάβουν την περιοχή των συνόρων Συρίας-Τουρκίας που κατέχει σήμερα το Ισλαμικό Κράτος. Σε αντάλλαγμα, ο Τούρκος απαίτησε από τις ΗΠΑ να πάψουν να υποστηρίζουν τις κουρδοσυριακές Ομάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG), οι οποίες επίσης μάχονται εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Οι νέες αυτές απαιτήσεις του Ερντογάν δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να ενισχύουν το μεγαλόπνοο σχέδιο για την δημιουργία μιας “ασφαλούς ζώνης” στη βόρεια Συρία, μέσα στην οποία πρόσφυγες και “αντάρτες” θα εξακολουθήσουν να κινούνται ελεύθερα και με ασφάλεια, κάτω από την ομπρέλα προστασίας του τουρκικού πυροβολικού και της αμερικανικής αεράμυνας.

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων εβδομάδων, οι “Τουρκμένοι” (στην πραγματικότητα, οι τουρκικές ειδικές δυνάμεις, κάποιοι Τούρκοι εθελοντές και μερικοί Ουιγούροι “αντάρτες”), σε αγαστή συνεργασία με την Αλ-Κάιντα (Μέτωπο αλ-Νούσρα) και μερικούς Σύριους “αντάρτες”, προχώρησαν από την περιοχή Αζάζ προς τα ανατολικά, κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων. Με την υποστήριξη του τουρκικού πυροβολικού στην μεθόριο και των A-10 της αμερικανικής αεράμυνας, κατόρθωσαν να καταλάβουν πάνω από δέκα συριακά χωριά, τα οποία προηγουμένως τελούσαν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους. Επίσης, κατέλαβαν τον στρατηγικής σημασίας συνοριακό σταθμό Αλ-Ράι.

Ωστόσο, το Ισλαμικό Κράτος πέρασε στην αντεπίθεση, ανακατέλαβε τον συνοριακό σταθμό Aλ-Ράι και απέκλεισε μέρος των δυνάμεων των επιτιθέμενων “ανταρτών” από τις περιοχές ανεφοδιασμού τους, τριγύρω από το Αζάζ (μαύρο βέλος).

Ας δούμε έναν χάρτη, ο οποίος απεικονίζει το πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στη βόρεια Συρία:

Πατήστε εδώ για μεγέθυνση του χάρτη.

Με κίτρινο απεικονίζεται ο διευρυμένος θύλακας, τον οποίο κατόρθωσαν να δημιουργήσουν οι κουρδοσυριακές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG) γύρω από το Έφριν. Με κόκκινο διακρίνεται η περιοχή που τελεί πλέον υπό τον έλεγχο του Συριακού Στρατού, γύρω από το Χαλέπι. Με πράσινο η περιοχές που ελέγχονται από την “Αλ-Κάιντα της Συρίας” (Αλ-Νούσρα) και τους αποκαλούμενους “αντάρτες”. Το βόρειο τμήμα γύρω από το Αζάζ, δίπλα στα σύνορα με την Τουρκία, είναι το τρέχον πεδίο δράσης. Οι περιοχές με σκούρο καφέ είναι εκείνες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κατοχή του Ισλαμικού Κράτους.

Επίσης, μπορεί να διακρίνει κανείς τον διάδρομο δίπλα στα τουρκικά σύνορα, τον οποίο κατόρθωσε να ανακόψει το Ισλαμικό Κράτος. Για τον σκοπό αυτό, χρειάστηκε να ανακαταλάβει αρκετά χωριά και ένα στρατόπεδο προσφύγων που στήθηκε στην συριακή πλευρά. Το στρατόπεδο προσφύγων δέχθηκε εν συνεχεία επίθεση από το τουρκικό πυροβολικό, προκειμένου να απωθηθεί ξανά από την περιοχή το Ισλαμικό Κράτος.

Η επίθεση αυτή αποδεικνύει ότι η ιδέα των “ασφαλών ζωνών” στη βόρεια Συρία ουσιαστικά στερείται νοήματος, αφού τέτοιου είδους “ασφαλείς ζώνες” εύκολα μετατρέπονται σε πεδία μάχης και γίνονται στόχοι επιθέσεων και των δύο αντιμαχόμενων, πράγμα που είδαμε να συμβαίνει την Πέμπτη. Έχουμε να κάνουμε με αδικαιολόγητες και επικίνδυνες καταστάσεις. Αφήστε που οι “Τουρκμένοι” του Ερντογάν έχουν αποδειχθεί κατά πολύ λιγότερο ικανοί από τους Κουρδοσύριους των μονάδων YPG, οι οποίοι απέδειξαν ότι αντέχουν σε παρόμοιου είδους επιθέσεις από το Ισλαμικό Κράτος.

Νοτιότερα, ο Συριακός Στρατός βρίσκεται μια ανάσα από το κλείσιμο του διαδρόμου ανεφοδιασμού των τρομοκρατών στα ανατολικά του Χαλεπίου, ο οποίος ελέγχεται από τους μισθοφόρους του Τζαμπάτ-αλ-Νούσρα. Αυτό το σημείο “συμπίεσης” και πολλές άλλες πολεμικές επιχειρήσεις, που σημειώνονται με κόκκινα βέλη στον χάρτη, περιλαμβάνονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια μεγάλη επίθεση του Συριακού Στρατού κατά μήκος αρκετών αξόνων στην ευρύτερη περιοχή του Χαλεπίου και στο κέντρο της πόλης.

Εν τω μεταξύ, τα γεράκια στη CIA και το Πεντάγωνο ψάχνουν την κατάλληλη ευκαιρία για να μετατρέψουν τις μάχες στη Συρία σε μια εκστρατεία εναντίον των Ρώσων. Δήλωσαν ήδη ότι σκοπεύουν να προσφέρουν ισχυρές αντιαεροπορικές δυνάμεις στο Μέτωπο Αλ-Νούσρα και τους “αντάρτες” συμμάχους του, σε περίπτωση που δεν διατηρηθεί η ισχύουσα εκεχειρία.

Σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων, η CIA έχει καταστήσει σαφές στους συμμάχους της ότι, μόλις γίνει η κατάλληλη συμφωνία, τα νέα συστήματα θα πρέπει να δοθούν στους “αντάρτες” μόνο εάν η διακοπεί η ανακωχή και καταρρεύσει το σχέδιο Α (το οποίο προβλέπει μια ταυτόχρονη πολιτική πορεία προς μια διαρκή ειρήνη) και επανέλθει η κατάσταση των σφοδρών πολεμικών επιχειρήσεων, που ίσχυε πριν την ανακωχή.

Αυτό το τελευταίο, προσωπικά, θεωρώ ότι είναι μια προσφορά της CIA προς τους “αντάρτες”. Είναι σαν να τους κλείνει το μάτι και να τους λέει: “Παραβιάστε την κατάπαυση του πυρός και θα ανταμειφθείτε με όπλα καλύτερης ποιότητας”.

Ο Ερντογάν, πάντως, εξακολουθεί να κάνει το “χρέος” του. Σύμφωνα με δημοσίευμα του South Front , πάνω από 150 τρομοκράτες διέσχισαν τα τουρκοσυριακά σύνορα και μπήκαν στη Συρία, με σκοπό να ενταχθούν σε ομάδες τρομοκρατών στην επαρχία Λαττάκια. 

Σύμφωνα με το Ρωσικό Κέντρο Συντονισμού στην αεροπορική βάση Χμέιμιμ της Λαττάκια, οι Ρώσοι παρακολούθησαν και εντόπισαν τις κινήσεις της ομάδας των τρομοκρατών, καθώς περνούσαν από τα σημεία ελέγχου του τουρκικού στρατού, προκειμένου να εισέλθουν στη Συρία από το βορειοανατολικό τμήμα της παράκτιας επαρχίας.

Όλα αυτά, αφού πηγές του ρωσικού στρατού αλλά και συριακών δυνάμεων στην Λατάκια είχαν ήδη αναφέρει από την Τρίτη, ότι από την πόλη Μετίς της Τουρκίας, το τουρκικό πυροβολικό άνοιξε πυρ εναντίον των συριακών δυνάμεων στρατού σε περιοχή της επαρχίας αυτής, σε μικρή απόσταση από τα τουρκικά σύνορα:

"Για άλλη μια φορά, περιοχή της συριακής επικράτειας δέχθηκε επίθεση από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Μεταξύ 8.30 π.μ. και 9.20 π.μ., στις 10 Απριλίου, το τουρκικό πυροβολικό έβαλλε συνεχώς εναντίον θέσεων του συριακού στρατού στην επαρχία Λαττάκια", αναφέρει το Ρωσικό Κέντρο Συντονισμού στη Συρία, σε δελτίο του που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.

Εν μέσω αυτών των αδιάλειπτων προκλήσεων, μια κάποια ελπίδα παραμένει η τήρηση μιας νηφάλιας στάσης από τον Λευκό Οίκο υπό τον Ομπάμα, ο οποίος νωρίτερα είχε απορρίψει την πιθανότητα εμπλοκής των ΗΠΑ σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία για την Συρία. Ας ελπίσουμε ότι και αυτή την φορά θα απορρίψει αυτό το παρανοϊκό σχέδιο, το οποίο καθαρά πλέον προωθούν η CIA και το Πεντάγωνο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κινήσεις επίδειξης δύναμης από τις δύο υπερδυνάμεις σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή δημιουργούν κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη

Έχουμε στραμμένη την προσοχή μας, στον διεθνή χώρο, στα όσα συμβαίνουν στην Συρία -με άμεσες επιπτώσεις στην Ελλάδα- και δεν δίνουμε την δέουσα σημασία στα όσα συμβαίνουν σε τόπους εξίσου κοντινούς.

Και μιλώ για την συγκέντρωση στρατευμάτων Αμερικανών και Ρώσων, λες και πρόκειται για προεόρτια ένοπλη σύρραξης. Ακόμη και εάν αποτελεί επίδειξη δύναμης προς κατευνασμό του αντιπάλου ή ακόμη και μέθοδο εκφοβισμού του, δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτού του είδους τα «παιχνίδια» κανείς δεν ξέρει που μπορεί να καταλήξουν, ακόμη και από τυχαίο συμβάν.

Από όσα γίνονται γνωστά, οι ΗΠΑ ενισχύουν υπερβολικά τις δυνάμεις τους, δυτικά και νότια της Ρωσίας, με τις γειτονικές χώρες της οποίας, μάλιστα, να προβαίνουν και σε εμπρηστικές δηλώσεις. Μόλις εχθές, η Πολωνία κατηγόρησε δημοσίως την Ρωσία πως είναι περισσότερο επικίνδυνη και από τους τζιχαντιστές. Ο δε αριθμός στρατιωτών των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς και οπλομηχανημάτων, αυξάνει αλματωδώς.

Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία δεν χάνει την ευκαιρία να επιδείξει την δική της δυναμική, αφού άλλωστε της δόθηκε η ευκαιρία να χρησιμοποιήσει στην Συρία ό,τι πιο σύγχρονο διαθέτει από πλευράς οπλικών συστημάτων, ώστε οι παραγγελίες από ξένες χώρες να τα προμηθευτούν κι αυτές, βρέθηκαν στα ύψη. Δεν παραμένει όμως στη θέση του αμυνόμενου, αλλά προβαίνει και σε επιθετικές ενέργειες, έως του σημείου να δηλώνει Αμερικανός εκπρόσωπος, ότι η πτήση ρωσικού αεροσκάφους πάνω από αμερικανικό πολεμικό πλοίο, θα μπορούσε να θεωρηθεί πολεμική ενέργεια (με τους Ρώσους να υποβαθμίζουν το γεγονός).

Τελευταίες ειδήσεις από το αμερικανικό Πεντάγωνο φέρουν τους επιτελείς του να μελετούν νέα στρατηγική κατά της Ρωσίας, με κύριο εκφραστή της τον αντιστράτηγο Χ. Μακμάστερ, ο οποίος έχει τη φήμη του μαχητή-διανοούμενου του αμερικανικού στρατού. Δέκα χρόνια πριν, είχε δώσει την σκληρή μάχη στο Πεντάγωνο υπέρ ενός νέου στρατιωτικού δόγματος, προκειμένου να υπογραμμίσει την απειλή που εγείρουν οι ισλαμιστές τρομοκράτες στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και αλλού. Σήμερα, η νέα του αποστολή είναι πιο συγκεκριμένη.

Όπως μεταφέρθηκαν οι απόψεις του στην «Καθημερινή», μετά την επιτυχημένη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, ο Μακμάστερ επιβλέπει τις κυβερνητικές συζητήσεις αναφορικά με τον τρόπο που ο αμερικανικός στρατός οφείλει να προσαρμοστεί στο ρωσικό «πολεμικό ξύπνημα».

«Είναι ξεκάθαρο ότι, κατά την εμπλοκή του στρατού μας στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η Ρωσία μελέτησε τις ικανότητες και τις αδυναμίες μας και προχώρησε σε μια φιλόδοξη και επιτυχημένη προσπάθεια εκσυγχρονισμού του στρατού της», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα, τονίζοντας ότι «ο συνδυασμός μη επανδρωμένων αεροπορικών συστημάτων και ανεπτυγμένων μεθόδων ηλεκτρονικού πολέμου στην Ουκρανία μαρτυρά το υψηλό επίπεδο του εκσυγχρονισμού αυτού», υποστηρίζει.

Ανώτατοι αξιωματούχοι του αμερικανικού στρατού ανησυχούν ότι η Μόσχα υπερτερεί πλέον σε βασικούς στρατιωτικούς τομείς, όπως τα οχήματα ελαφρού οπλισμού και το πυροβολικό. Εμφανής, σε ανησυχητικό βαθμό, στην Ουκρανία είναι επίσης η υπονόμευση θεσμών του ουκρανικού κράτους από τη Μόσχα, η οποία αποτελεί μέρος αυτού που οι ειδικοί ονομάζουν «υβριδικός πόλεμος» (ήδη αναφέρθηκα σ’ αυτόν στο προχθεσινό σημείωμα, και πρόκειται για όρο που θα τον συναντούμε συχνά στο εξής), ενός είδους διεξαγωγής πολέμου που συνδυάζει τη στρατιωτική πυγμή με τις κρυφές ενέργειες υπονόμευσης εχθρικών καθεστώτων.

Να σημειώσω πάντως, πως τον υβριδικό πόλεμο μπορεί οι Αμερικανοί να τον χρεώνουν στην Ρωσία, αλλά στην Ουκρανία πρώτοι εκείνοι τον ξεκίνησαν, με την κινητοποίηση μισθοφόρων και νεοναζί προς ανατροπή του φιλορώσου προέδρου Γιανουκόβιτς. Το ίδιο επίσης συνέβη και στην Συρία, με την υποβοήθηση της λεγόμενης «μετριοπαθούς» αντιπολίτευσης και της Αλ Κάιντα (σφάζουν εξευγενισμένα) και αλλού.

Το νέο αυτό εγχείρημα θα βασιστεί στην ενδελεχή έρευνα ενός πολέμου που έλαβε χώρα πριν από 43 χρόνια, του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ, μεταξύ του Ισραήλ, της Συρίας και της Αιγύπτου, κρατών φιλικά προσκείμενων τότε στη Μόσχα.

Ο στρατηγός Ντον Στάρι έγραφε λίγο μετά το τέλος του πολέμου ότι, «ενώ ήμασταν απασχολημένοι με το Βιετνάμ, η Σοβιετική Ένωση είχε ανανεώσει τις στρατιωτικές μεθόδους της τόσο σε τακτικό όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, είχε ενισχύσει τη δομή του στρατού ξηράς της και είχε εισαγάγει νέο, σημαντικά εξελιγμένο τεχνολογικά, εξοπλισμό».
Το δίδαγμα είναι ότι, εάν παραβλέψεις τις κινήσεις του δυνάμει αντιπάλου σου, επειδή είσαι απασχολημένος με άλλα σοβαρά ζητήματα, ίσως βρεθείς προ εκπλήξεως από την ενδυνάμωσή του. Γι’ αυτό χρειάζονται «μάτια και στην πλάτη».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Ιεροί Κανόνες λένε: "Οι συμπροσευχόμενοι με αιρετικούς (μη ορθόδοξους) καθαιρούνται"
Τι ακριβώς γίνεται στην περίπτωση Βαρθολομαίου και Ιερώνυμου;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Πέραν της «όμορφης» τηλεοπτικής παράστασης της Λέσβου προς κατανάλωση του φιλοθεάμονος κοινού, τελέστηκε και συμπροσευχή με την συμμετοχή του Αρχιεπίσκοπου Ιερώνυμου, του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα.

Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες που παραθέτουμε παρακάτω, στην περίπτωση αυτή οι συμπροσευχόμενοι τίθενται εκτός εκκλησίας και αναθεματίζονται, εκτός αν οι Ιεροί Κανόνες είναι… χαρτιά απορριμμάτων!

Ποιος Ιεράρχης θα μας εξηγήσει τι γίνεται στην περίπτωση αυτή και να σταματήσουν να παίζουν κρυφτούλι πίσω από τα ράσα τους.

Κανών ΛΒ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἵρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινες εἰσίν ἀλογίαι μᾶλλον, ἤ εὐλογίαι".
Κανών ΛΔ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου:
«ὅτι οὐ δεῖ πάντα χριστιανόν ἐγκαταλείπειν Μάρτυρας Χριστοῦ, καί ἀπιέναι πρός τούς ψευδομάρτυρας, τοῦτ’ ἐστιν αἱρετικῶν, ἤ αὐτούς πρός τούς προειρημένους, αἱρετικούς γινομένους· οὗτοι γάρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγχάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνάθεμα οἱ ἀπερχόμενοι πρός αὐτούς».
Κανών Θ’ τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας:
"Ἐρώτησις.
Εἰ ὀφείλει Κληρικός εὔχεσθαι, παρόντων Ἀρειανῶν, ἤ ἄλλων αἱρετικῶν; ἠ οὐδέν αὐτόν βλάπτει, ὁπόταν αὐτός ποιῇ τήν εὐχή, ἤγουν τήν προσφοράν;
Ἀπόκρισις.
Ἐν τῇ θεία ἀναφορᾷ ὁ Διάκονος προσφωνεῖ πρό τοῦ ἀσπασμοῦ: «Οἱ ἀκοινώνητοι περιπατήσατε». Οὐκ ὀφείλουσιν οὖν παρεῖναι, εἰ μή ἄν ἐπαγγέλλωνται μετανοεῖν καί ἐκφεύγειν τήν αἵρεσιν».


Πηγή ΝikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όπου και αν αναζητήσετε αυτές τις λέξεις θα τις βρείτε στην προετοιμασία μίας μάχης, ενός πολέμου, στο γράμμα ενός στρατιώτη από το μέτωπο, στην κραυγή ενός πολιορκημένου (βλ. Μεσολόγγι) στα τελευταία λόγια ενός ανθρώπου που ετοιμάζεται να αναμετρηθεί με τον θάνατο (βλ. Αλβανικό Έπος, Ύψωμα 731)… 
  τέλος πάντως σε μια ακραία κατάσταση (πιο ακραία δεν γίνεται) όπου τα πολλά λόγια περισσεύουν και ζυγώνει η ώρα της Αποφάσεως, με χρώμα εκείνο του αίματος.

ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν θα τις βρείτε. (Εκτός βέβαια από το ανόητο λεξιλόγιο μερικών αθλητικών συντακτών)


Το γεγονός ότι οι συριζαίοι πήραν αυτές τις ιερές λέξεις (για κάθε λαό – «έπεσε ηρωικά μαχόμενος») και τις έχωσαν σε ένα πολιτικό μανιφέστο σε καιρό δημοκρατίας (δεν με ενδιαφέρει τι λέει), μου προκαλεί αηδία.

Κάθισε ο άλλος αναπαυτικά στην καρέκλα του, γέμισε την κούπα με καφέ, άναψε τσιγάρο, άνοιξε το word και έγραψε «προτιμάμε να πέσουμε αντιστεκόμενοι ηρωικά» (σιγά μην σκίσεις το καλσόν).
Είναι ψυχοπαθείς. Δεν έχουν ιερό και όσιο.
(αν συνεχίσω θα βλαστημήσω)
Πηγή "Φιλονόη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 

Η Ελλάδα σήμερα καλείται, και έχει την συγκεκριμένη δυνατότητα, να ξεφύγει από τα δύσκολα προετοιμάζοντας το μέλλον της ως κράτος και ως λαός ακολουθώντας, δώδεκα χρόνια μετά, το παράδειγμα γενναιότητας και αποφασιστικότητας του Τάσσου Παπαδόπουλου στη Κύπρο ο οποίος, μάλλον κόντρα σε ξένες και εγχώριες ενστάσεις, ανακήρυξε την κυπριακή ΑΟΖ και την οριοθέτησε με την Αίγυπτο.

Τότε, κανείς δεν τον έσυρε σε πόλεμο και ούτε τον σκότωσε! Ούτε και του αφαίρεσε την εξουσία. Και αυτή η ανακήρυξη υπήρξε και το μοναδικό πλήγμα που έως τώρα η Κύπρος κατάφερε κατά της Τουρκίας!

Δεν υπάρχει καλύτερη άμυνα από την επίθεση, και αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και από ένα μικρό κράτος, όταν έχει με το μέρος του τον διεθνή νόμο και όταν ενεργεί αποφασιστικά και δυναμικά. Αντιθέτως, η οποιαδήποτε πολιτική και διπλωματική νωθρότητα αποβαίνει πάντα εις βάρος εκείνου που την ασκεί.

Η Ελλάδα διαθέτει σήμερα τα μέσα για να γίνει σημαντικός παίχτης στην ανατολική  λεκάνη της Μεσογείου, και αυτό διότι σήμερα συγκλίνουν αρκετές ευνοϊκές θέσεις και προϋποθέσεις, ανύπαρκτες ή αστάθμητες στο παρελθόν.

Έτσι η ανακήρυξη της ΑΟΖ – για την Ελλάδα θέμα ζωής ή θανάτου στην κατάσταση στην οποία τώρα βρίσκεται – αποτελεί μια επιβεβλημένη πράξη προστασίας των απαράβατων συμφερόντων της και επίθεσης ενάντια των τουρκικών επιβουλών. Ας σταματήσει επιτέλους η Ελλάδα να βρίσκεται πάντα σε άμυνα και ας επιτεθεί μια φορά! Το είπαμε: κανείς δεν θα της κηρύξει πόλεμο και κανείς δεν θα σκοτώσει τους ηγέτες της!

Κατ’ αρχήν υπάρχει το κατάλληλο διεθνές νομικό πλαίσιο: η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας που εκπορεύεται απευθείας από τον ΟΗΕ.

Υπάρχουν όλες οι πολιτικές και οικονομικές αντιστοιχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο.

Υπάρχει η πραγματικότητα  και η «ασφάλεια» της συναντίληψης αυτών των τριών χωρών με την Ελλάδα σε σχέση με τις αμφίσημες και εν πολλοίς όχι τόσο φιλικές σχέσεις τους με την Τουρκία, όπερ σημαίνει πως μια συμμαχία μεταξύ τους είναι όχι μόνο εφικτή από πολιτική άποψη, αλλά και επιτακτική από οικονομική, γεωστρατηγική και στρατιωτική αναγκαιότητα δοθείσης της επικίνδυνης για τους πάντες επιθετικότητα της Τουρκίας με σκοπό την κυριαρχία σε όλη την περιοχή.

Υπάρχει, τέλος, και ένα δίπτυχο που αφορά τις ΗΠΑ, δηλαδή:
1) η εξασθένιση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία πάνω σε τρεις κρίσιμες παραμέτρους όπως είναι το «Ισλαμικό Κράτος», το Κουρδικό Πρόβλημα και η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και
2) η συνεχής αξιοπιστία που παρέχει στις ΗΠΑ το Ισραήλ έναντι της πλήρους αναξιοπιστίας που επιδείχνει η Τουρκία, οπότε η πλέον λογική επιλογή για τα  αμερικάνικα συμφέροντα δεν μπορεί παρά να είναι το πρώτο και όχι βέβαια η δεύτερη.

Με αυτά τα δεδομένα η Ελλάδα δεν έχει καμία υποχρέωση να συζητήσει ή να πάρει την άδεια κανενός για: α)  να ανακηρύξει επειγόντως την ΑΟΖ της και να την οριοθετήσει βάσει της νομοθεσίας της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας που η ίδια υπέγραψε και που είναι ο βασικός και υποχρεωτικός νόμος erga omnes και β) να δώσει επιπλέον ιδιαίτερη έμφαση και επείγον πρόσημο στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, που δεν νομίζω να παρουσιάζει κάποια δυσκολία.

Η ορθή σκέψη, όμως, και το προκαταρκτικό συμφέρον επιβάλλει όπως η Ελλάδα συγχρόνως – ή και, καλύτερα, αμέσως προηγουμένως – συνάψει περιληπτική συμφωνία οικονομικο-στρατιωτικής (αμυντικής) συνεργασίας με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο, και γιατί όχι και με Ιορδανία, στοιχείο ισορροπίας στην περιοχή και αμοιβαία φιλικό προς τις ΗΠΑ.

Έφτασε λοιπόν η ώρα όλες αυτές οι τριμερείς διασκέψεις και συναντήσεις, που ακούμε να γίνονται και οι οποίες έως τώρα δεν φαίνεται να μας έχουν δώσει τίποτα το πραγματιστικά αξιόλογο από πολιτική άποψη στην ανατολική μεσογειακή σκακιέρα (εκτός και εάν υπάρχει το γίγνεσθαι κάποιας μυστικής  «κυοφορίας»), να «συγκεκριμενοποιηθούν» εσπευσμένα στα πλαίσια μιας ή περισσοτέρων συνθηκών αλληλοσυνδεδεμένων δημιουργώντας τη ζώνη αξιοποίησης και προστασίας που επεκτείνεται από δυτικά της Κρήτης μέχρι τον μυχό των Ισραήλ/Ιορδανίας, περνώντας νότια της Κύπρου – μια ζώνη τεραστίων εκμεταλλευτικών δυνατοτήτων,  με επίσης τεράστιες  δυνατότητες ανάπτυξης όχι μόνο προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και προς την αφρικανική ήπειρο.

Κατά τη γνώμη μου, το Ισραήλ είναι το απόλυτο κέντρο βάρους όλου του επιχειρήματος και επιτεύγματος. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη Μέση Ανατολή στην οποία μπορούν να βασίζονται οι ΗΠΑ και παράλληλα είναι η μόνη χώρα που έχει την δυνατότητα και το «δικαίωμα» να μην «συμμορφώνεται» στις επιθυμίες των ΗΠΑ ακριβώς διότι είναι αυτές που έχουν ανάγκη από το Ισραήλ και όχι το αντίθετο!

Εφόσον το Ισραήλ θέλει και το συμφέρει (όπως όντως από κάθε άποψη το συμφέρει) να συγκροτήσει την μεγάλη συμμαχία με Ελλάδα/Κύπρο/Αίγυπτο και εφόσον οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη από ένα δυνατό και αξιόπιστο Ισραήλ, η συμμαχία είναι καθόλα προσιτή, όχι μόνο, αλλά και είναι προσταγή να πραγματωθεί για τουλάχιστον τέσσερις ουσιώδεις λόγους:

1) θα δημιουργήσει μια τεράστια ζώνη ειρήνης και ευημερίας ευνοϊκή, για διαφορετικούς λόγους, και για τις άμεσες ενδιαφερόμενες ΗΠΑ και Ρωσία.
2) θα περιορίσει στο ελάχιστο τις επικίνδυνες για τους πάντες ισλαμοφασιστικές επιδιώξεις της Τουρκίας και θα ψαλιδίσει τις «φιλοδοξίες» της να παίξει τον ρόλο της «περιφερειακής δύναμης».
3) θα πραγματοποιήσει την ομολογουμένως από πάντοτε επιδίωξη των ΗΠΑ περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, μιας και τα κοιτάσματα των τεσσάρων ΑΟΖ (Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ) θα μπορούν να συντηρήσουν μεγάλο μέρος των σημαντικών αναγκών όλων των κοινοτικών χωρών, που σημαίνει αυτομάτως και άμεσο συμφέρον της ΕΕ εφόσον βέβαια αυτή πάψει να εθελοτυφλεί και να «προσκυνά» τον Ερντογάν.
4)  θα μειώσει κατά πολύ, αν δεν ακυρώσει κιόλας, την αγορά ενεργειακών πόρων των ευρωπαϊκών χωρών από τις αραβικές – και πάντα αναξιόπιστες –πηγές  και χώρες.

Με όλες αυτές τις ευοίωνες συνθήκες θα ήταν τελείως ανόητο, αδιανόητο και αυτοκαταστρεπτικό για την Ελλάδα να αγνοήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, τις εύλογες δυνατότητές της και τα σημερινά και μελλοντικά συμφέροντά της και να μην προβεί επειγόντως στην συνδιοργάνωση της νέας κατάστασης πραγμάτων που σχηματικά έχει παραπάνω περιγραφεί, υποκύπτοντας πάλι σε ενδεχόμενες αντίθετες πιέσεις.

Εάν και το Ισραήλ – κεντρικός «παίχτης» -, όπως είναι επιθυμητό, εννοεί να συνταχθεί σε έναν συνασπισμό ο οποίος αναμφισβήτητα  και για το ίδιο θα είναι βεβαιότητα προστασίας, οικονομικής δύναμης, ειρήνης και σταθερότητας, τότε η Ελλάδα με σύμμαχο ακριβώς το Ισραήλ, πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα: άμεση συμφωνία, ανακήρυξη ΑΟΖ και οριοθέτηση με οδηγό την κεφαλαιώδη Σύμβαση του 1982.

Εκτός από το Ισραήλ και την Αίγυπτο, είναι σίγουρα η Ελλάδα και η Κύπρος που θα ωφεληθούν τα μέγιστα: όλοι το καταλαβαίνουν και δεν χρειάζεται να κάνουμε και σχεδιαγράμματα!
«Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», λοιπόν, για την Ελλάδα!
  • Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στον μεταπολεμικό διπολικό κόσμο, ο όρος φινλανδοποίηση χρησιμοποιείτο για να εκφράσει την κατάσταση μιας χώρας, η οποία τελούσε υπό την γεωπολιτική ομηρία ενός πανίσχυρου γειτονικού κράτους, όπως ήταν η σχέση μεταξύ της ουδέτερης Φινλανδίας και της Σοβιετικής Ενώσεως. Ο συγκεκριμένος όρος αποκτά μια νέα νοηματική διάσταση προκειμένου να χαρακτηρίσει και να κατηγοριοποιήσει τη σύγχρονη Ελλάδα σε μια επικαιροποιημένη έκφρασή του, την οποίαν ο γράφων νεολογίζει ως «αυτοφινλανδοποίηση».

Του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου

Η πορεία της Ελλάδας – η οποία διατηρεί ακόμη ακέραιες τις προοπτικές ανάκαμψης – ως κράτους και ως γεωπολιτικής υποστάσεως, θα μπορούσε να ήταν εντελώς διαφορετική, εάν στηριζόταν ακριβώς επί των δύο ακλόνητων διαχρονικών πυλώνων, της Ιστορίας και της Γεωγραφίας.

Η Ελλάδα ουδέποτε ανήκε στο στρατόπεδο των ηττημένων σε όλες τις νεότερες παγκόσμιες αναμετρήσεις (Α’ ΠΠ, Β’ ΠΠ, Ψυχρός Πόλεμος), ενώ αποτελεί γεωστρατηγικό κύημα της Αγγλοσαξονικής υψηλής στρατηγικής, καθώς μετά από την επέμβαση των τριών «προστατιδών δυνάμεων» στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, ακολούθησε μια πορεία συνεχούς γεωστρατηγικής αναβαθμίσεως, παρά τις κατά καιρούς αναφυόμενες τάσεις απορρίψεως του γεωπολιτικού της προσανατολισμού.

Ωστόσο, η πολλά υποσχόμενη χώρα που αποτελεί την ιστορική κοιτίδα της θαλασσίας ισχύος, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η σύγχρονη διάδοχος του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού ασθενεί. Χάρη στη ναυτική της γεωγραφία η πραγματική κλειδοκράτωρ της εισόδου και εξόδου των θαλασσίων διαύλων από και προς τα Δαρδανέλλια, η κάτοχος του λιμένος με την πλέον σημαντική γεωστρατηγική αξία, του Πειραιώς, που αντικρίζει ευθέως μέσω της Κρήτης και των Δωδεκανήσων τη διώρυγα του Σουέζ, φαίνεται να έχει στρέψει το γεωπολιτικό της όπλο ενάντια στον εαυτό της.

Η οικονομική κρίση δεν επηρεάζει ούτε τα γεωγραφικά δεδομένα ούτε τα ιστορικά, αμφότερα αποτελούν τα ισχυρά μας όπλα. Εάν όμως, όπως δυστυχώς διαπιστώνουμε, η κυβέρνηση που θέλει – κατά δήλωσή της – να οδηγήσει τον λαό προς μια νέα εποχή, στραφεί κατά των δύο αυτών πυλώνων που τελούν πλήρως ανεξάρτητοι και από το ΔΝΤ όπως και από τα όποια χρηματο-οικονομικά συστήματα, τότε η κρατική μας υπόσταση οδηγείται προς την αυτοφινλανδοποίηση.

Όταν αρνείσαι την ιστορική ρεαλιστική πραγματικότητα, αδιαφορείς λόγω ιδεοληπτικής δοκησισοφίας για τις πραγματικές παραμέτρους που ενδυναμώνουν την γεωπολιτική σου αξία, σταδιακώς διολισθαίνεις σε έναν δρόμο γεωστρατηγικής αυτοχειρίας, μιας ιδιόμορφης «γεω-ασθένειας» και περνάς από την «στρατηγική κατάθλιψη» στην αυτοφινλανδοποίηση.

Η «ναυτική φύση» της Ελλάδας

Επειδή είμαστε ναυτικός λαός με την μεγαλύτερη και ασυγκρίτως πληρέστερη σε ιδέες, νοήματα, θέσεις, γεγονότα, δόγματα και κυρίως διδάγματα, συγκριτικώς με άλλα έθνη ναυτική παράδοση, θα ήταν προσβολή, ανίερη πράξη, προς την ιστορία και την γεωγραφία μας, η αποδοχή μιας πραγματικώς μη αρμόζουσας για τον Ελληνισμό τέτοιας αναθεωρητικής θέσεως όπως την υλοποιεί η παρούσα κυβέρνηση.

Ανοίξαμε τις πύλες της γεωπολιτικής κολάσεως επιτρέποντας και αναγορεύοντας σε κυβερνητικό δόγμα τη θέση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερισχύουν των εθνικών συμφερόντων, λες και εμείς αντιπροσωπεύουμε και οφείλουμε να υλοποιήσουμε αποφάσεις του ανύπαρκτου κράτους της ενωμένης Γης. Αφήσαμε τις όμορες χώρες να διαπομπέψουν με τον πλέον σαφή τρόπο την εθνική μας κυριαρχία, ενώ συνεχίζουμε να μην αντιλαμβανόμαστε ότι προκαλούμε την παρέμβαση της γεωπολιτικής Νεμέσεως.

Κι ενώ η κοινή γνώμη αδιαφορεί για την δαμόκλεια σπάθη που επικρεμάται των κεφαλών δικαίων και αδίκων Ελλήνων πολιτών ενός κράτους που τους δίδαξε να ασεβούν και να ασελγούν, να υπερτονίζουν τα δικαιώματα και να εξαφανίζουν τις υποχρεώσεις, η κλεψύδρα του χρόνου «σημαίνει» τον κίνδυνο που πλησιάζει με γοργά πλέον βήματα.

Η Ελλάδα μέσω του λαού της οφείλει να βρει το κουράγιο, το σθένος και την αγωνιστικότητα ώστε να διαφύγει το συντομότερο δυνατόν από την αυτοφινλανδοποιημένη στάση στην οποίαν την έχουν οδηγήσει οι υποσχέσεις για… κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Οι έλλογοι πολίτες να δημιουργήσουν τις νέες επικαιροποιημένες φιλικές εταιρείες σε όλους τους χώρους, για να αντιδράσουν στην φθορά και την κατάπτωση, χωρίς φυσικά να αναμένουν κάποιο θεόσταλτο «ξανθό γένος».

Η κληρονομιά του Θουκυδίδη…

Να αντιστρέψουν την κάνη του γεωπολιτικού όπλου προς τους πραγματικούς κινδύνους και εχθρούς, μακριά από τον εαυτό μας, έχοντας ως βάση μια φράση του Θουκυδίδου που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και μας δείχνει την έξοδο διαφυγής από την αυτοφινλανδοποίηση, η οποία πρωτίστως βρίσκεται μέσα μας, προς την ανέλιξη:

«Παρά δύναμιν τολμηταί και παρά γνώμην κινδυνευταί και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες». Να τολμάμε πάνω από τις δυνάμεις μας, να λέμε τη γνώμη μας ακόμη κι αν αυτή δεν είναι πολιτικώς ορθή και να διατηρούμε τις ελπίδες μας στα δεινά.

Η γεωγραφία μας έδωσε την ευκαιρία να δεσπόζουμε της Ανατολικής Μεσογείου, την κατοχή της Κρήτης, του Καστελορίζου και της Κύπρου. Η ιστορία μας χάρισε την καθ’ υμάς Ανατολή. Ο αγγλοσαξονικός όπως και ο ρωσικός παράγοντας γνωρίζουν άριστα και τα δύο αυτά δώρα. Όμως ειδικώς για τον πρώτο, την γεωστρατηγική μας αξία οφείλουμε όχι απλώς να την αναφέρουμε αλλά να την αποδεικνύουμε…

Ο Ιωάννης Θεοδωράτος είναι Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου