Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιαν 2014

Η Τουρκία προκαλεί, ο Σαμαράς σωπαίνει, όπως πάντα...

Για πρώτη φορά, μέσα από μία εφημερίδα που εκπέμπει τις βλέψεις της τουρκικής κυβέρνησης, κατατίθεται η άποψη πως η βραχονησίδα Ζουράφα και η ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, είναι τουρκικός θαλάσσιος χώρος! Δεν πρόκειται για αμφισβήτηση της ελληνικότητάς της, δεν πρόκειται για απόπειρα γκριζοποίησης της πλούσιας σε πετρέλαιο (αναβλύζει από τη θάλασσα) βραχονησίδας, η οποία φαίνεται πως αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες αναμένεται να γίνουν «εκρηκτικές», εάν –φυσικά- υπάρξουν οι εύλογες τοποθετήσεις και αντιδράσεις από την φοβική κυβέρνηση Σαμαρά…

Σε βίντεο, που διέρρευσε από τουρκικά ΜΜΕ, καταγράφηκε η πιο πρόσφατη τουρκική παρενόχληση του Ελληνικού Λιμενικού από την τουρκική ακτοφυλακή.
Το βίντεο προέρχεται από τουρκική πηγή και είναι μία ακόμη αναφορά, στις καθημερινές σχεδόν αντιπαραθέσεις σκαφών του Λιμενικού Σώματος και της Τουρκικής Ακτοφυλακής, γύρω από το "φανάρι" στην Ζουράφα ή Λαδόξερα.

Τουρκικά ψαράδικα, είναι γνωστό ότι παραβιάζουν τα όρια των ΕΧΥ, οι 'Ελληνες ψαράδες διαμαρτύρονται, το ΛΣ, στέλνει συνήθως ένα ταχύπλοο στην περιοχή, το ίδιο κάνουν και οι Τούρκοι, (και όχι πάντα με αυτή τη σειρά) και η επικίνδυνη από κάθε άποψη αντιπαράθεση που ασφαλώς δεν έχει να κάνει με το ψάρεμα, μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε σοβαρό επεισόδιο.

Αν έχει κάποια παραπάνω αξία το συγκεκριμένο βίντεο που τραβήχτηκε από τουρκικό ψαράδικο, είναι το γεγονός, ότι, καταγράφεται η καταδικασμένη προσπάθεια του σκάφους του Λιμενικού, να αντιπαρατεθεί, με το υπερδιπλάσιο -σε μέγεθος, όγκο εξοπλισμό, και κυρίως συμπεριφορά στη θάλασσα-, τουρκικό ταχύπλοο (τουρκικής ναυπήγησης Kaan 33) και κυριολεκτικά "πνίγεται" στα απόνερά του.
Και αυτό είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να ελεγχθεί η σοβαρότητα των αρμοδίων ελληνικών αρχών και η πραγματική επιθυμία (εάν υφίσταται) της κυβέρνησης Σαμαρά, να υπερασπιστεί την ελληνική κυριαρχία στην θαλάσσια περιοχή της Ζουράφας. Γιατί, δεν είναι δυνατόν να τοποθετείται το ελληνικό λιμενικό με σκάφη που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των αποστολών που προκύπτουν από την τουρκική προκλητικότητα. Απαιτείται η άμεση τοποθέτηση (τουλάχιστον ενός ζεύγους) σκαφών ικανών να μπορούν να σταθούν απέναντι στα υπερμεγέθη σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής ή… απαιτείται η άμεση και μόνιμη τοποθέτηση (με μορφή περιπολίας) σκάφους του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, αφού στην προκειμένη περίπτωση, απειλείται η ελληνική κυριαρχία της Ζουράφας και της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής.

Κάποιοι, ίσως αναλογισθούν, πως δεν χρειάζεται η ύπαρξη σκάφους από το πολεμικό ναυτικό, αφού μπορεί να υπάρξει «διευθέτηση» από ένα (ή δύο) αρκετά μεγαλύτερο σκάφους του Ελληνικού Λιμενικού… Αυτή η σκέψη, όμως, είναι λάθος… Και αυτό εξαιτίας σαφέστατου δημοσιεύματος της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ (γνωστό φερέφωνο της τουρκικής κυβέρνησης), η οποία ξεκάθαρα αναφέρεται στην Ζουράφα χαρακτηρίζοντάς την τουρκική περιοχή…!

Το δημοσίευμα της Χουριέτ

Ψαράδες που είχαν βγει από το λιμάνι της Αίνου (Enez) για να ψαρέψουν σε διεθνή ύδατα κοντά στην βραχονησίδα Ζουράφα, παρενοχλήθηκαν από σκάφος του ελληνικού λιμενικού. Το ελληνικό λιμενικό συνέχισε με επιμονή την παρενόχληση υποστηρίζοντας πως η βραχονησίδα βρίσκεται στα δικά τους χωρικά ύδατα.
Μετά από κάποιο διάστημα εμφανίστηκε και ένα ελληνικό ελικόπτερο. Μετά από αυτό οι ψαράδες μας βλέποντας από τα ραντάρ τους πως βρίσκονται στα δικά μας (τουρκικά) ύδατα κάλεσαν για βοήθεια την γραμμή 158 του λιμενικού μας.
Τότε στάλθηκε το υπ. αρ. 308 σκάφος του λιμενικού της Διοίκησης Λιμενικού Τσανάκκαλε που υπηρετεί στο λιμάνι της Αίνου. Το τουρκικό σκάφος επενέβη με ταχύτητα στην παρενόχληση που ασκούσε το ελληνικό λιμενικό από θάλασσα και από αέρα.
Οι μονάδες του ελληνικού λιμενικού με τον ερχομό του τουρκικού σκάφους εξαναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τα χωρικά μας (τουρκικά) ύδατα.
Η παρενόχληση όπως και η στιγμή της παρέμβαση του τουρκικού σκάφους καταγράφηκε από κάμερα των ψαράδων.

Το βίντεο των τούρκων ψαράδων


Κι εδώ ξεκινούν τα… δύσκολα για την κυβέρνηση Σαμαρά, για τον ίδιο τον «πατριώτη» (στα λόγια) πρωθυπουργό, αλλά και για τους αρμόδιους υπουργούς Εξωτερικών, Αιγαίου και Εσωτερικών, οι οποίοι οφείλουν να λάβουν άμεσα τα απαραίτητα μέτρα διασφάλισης της ελληνικότητας της Ζουράφας και του λοιπού Ελληνικού θαλάσσιου χώρου που «ανήκει» στην βραχονησίδα…

Η Χουριέτ είναι τόσο σαφής στον χαρακτηρισμό της τουρκικής κυριαρχίας επί της νήσου Ζουράφας, που απαιτεί άμεση και χωρίς ίχνος φοβικότητας απάντηση.
Εκτός και εάν, έχει υπάρξει κάποια κρυφή συμφωνία μεταξύ των «επιτροπών σοφών» που συζητούν τα θέματα που δοκιμάζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ή εάν έχει υπάρξει κάποια συμφωνία σε κάποια από τις συναντήσεις αρμοδίων υπουργών Τουρκίας και Ελλάδας, ή –τέλος- έχει υπάρξει κάποια από κοινού απόφαση σε επίπεδο πρωθυπουργών για τουρκοποίηση της Ζουράφας και του θαλάσσιου χώρου στην υφαλοκρηπίδα της Ζουράφας.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, απαιτείται να απαντήσει στο εάν έχουν υπάρξει κάποιες «διακρατικές» συμφωνίες για την περιοχή (υποψία, η οποία πηγάζει από την πρόσφατη προφορική διαταγή για απομάκρυνση του Ελληνικού Λιμενικού από τη Ζουράφα). Εάν δεν έχει υπάρξει τέτοιου είδους συμφωνία, τότε η απάντηση που απαιτείται να δώσει ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, προς την τουρκική πλευρά, παρουσία όλων των αρμοδίων υπουργών, θα πρέπει να είναι αποστομωτική και χωρίς περιθώρια οποιασδήποτε ερμηνείας.
Επίσης, θα πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα ενέργειες στήριξης της περιοχής της Ζουράφας, τόσο από πλευράς Λιμενικού (που θα περιπολεί με σκάφη ικανά για την υπεράσπιση αλλά και την εκδίωξη από την περιοχή της τουρκικής ακτοφυλακής), όσο και από την πλευρά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με δρομολόγηση συνεχών περιπολιών πολεμικών σκαφών του…

Εκτός και αν ο Αντώνης Σαμαράς θεωρεί πως η Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη και τόσο πλούσια χώρα, που μπορεί να χαρίσει έστω και μία πέτρα σε ό,ποιον επιβουλέα της… Αν δεν μπορεί να το κάνει, ας παραιτηθεί, γιατί η αμέλεια προς την υπεράσπιση της πατρίδας, δεν συγκαταλέγεται στις... πολιτικές ευθύνες...



Πόση ντροπή, πίκρα, οργή και απογοήτευση μπορεί να αντέξει η ψυχή του Ελληνα; Πόσες ειδήσεις και παραστάσεις από την καθημερινότητά του μπορεί να «καταπιεί» δίχως να εξεγερθεί ο καταπιεσμένος πολίτης, που βρέθηκε σε κατάσταση ανάγκης και αδυναμίας λόγω λαθών, παραλείψεων και εγκλημάτων των ηγετών του;
Η Ελλάδα αιμορραγεί, διασύρεται, εκποιείται, παρουσιάζεται με μελανά χρώματα από τους δανειστές της και ό,τι πολυτιμότερο έχει, τα νιάτα της, οδηγείται σαν σιδηροδέσμιος σκλάβος στο εξωτερικό, ενώ για όλους όσοι απομένουν εδώ προετοιμάζεται ένα γκρίζο μέλλον με προοπτικές ελεγχόμενης χαμοζωής και ανεξέλεγκτης φτωχοποίησης. Μια σύμβαση, τρεις μήνες με χαρτζιλίκι, μια υπόσχεση και πάμπολλα υποκριτικά χαμόγελα από εκείνους που λύνουν τα οικονομικά προβλήματά τους επιδεινώνοντας τα προβλήματα του λαού.

Οι Έλληνες έχουν ενημερωθεί για τις δεκάδες των νέων πτυχιούχων της πατρίδας μας που περίμεναν με τα χαρτιά τους στα χέρια να δουν υπευθύνους πρόσληψης προσωπικού της... Disneyland για να εξασφαλίσουν μία θέση στα γκισέ έκδοσης εισιτηρίων, στα παιχνίδια και στα ξενοδοχεία του πάρκου της γαλλικής Disneyland (για να καθαρίζουν ή για να σερβίρουν καφέδες). Κι είναι έτοιμος ο ανθός της χώρας να ζήσει στη Γαλλία για 1.100 ευρώ! Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο μισθός μετά βίας εξασφαλίζει μια ζωή με τα στοιχειώδη σε αυτή τη χώρα. Ομως, από το τίποτα εν Ελλάδι οι νέοι πτυχιούχοι προτιμούν κάτι -έστω και λίγο- στην ξενιτιά.

Τόσος πλούτος, τόσα κεφάλαια, τέτοιο κλίμα και τόσο τεράστιο πολιτισμικό απόθεμα διαθέτει η Ελλάδα και δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της! Την ίδια στιγμή που οι διαχειριστές των κοινών υποθέσεων μιλούν για «καλύτερες ημέρες» και υπόσχονται απεμπλοκή από τα δεσμά του Μνημονίου, το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών προτείνει την κατάργηση του κατώτατου μισθού για έναν χρόνο στους νέους 15-24 χρόνων. Κι αυτός ο μισθός σήμερα φτάνει τα 511 ευρώ.

Σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα και βήμα προς βήμα απαξιώνονται από επίσημους και ανεπίσημους φορείς η εργασία, ο κόπος και ο χρόνος μας. Το απάνθρωπο καθεστώς που έχει επιβληθεί σε αυτόν τον ιερό τόπο είναι ανθρωποφάγο. Προβαίνει σε σταδιακή γενοκτονία και αφανισμό του ιστορικού ίχνους μας.

Απαιτεί τα πάντα από τους πολίτες και τους προσφέρει απόγνωση, ταπείνωση και ψίχουλα στα συσσίτια των δήμων και της Εκκλησίας. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι αυτό το αισχρό ξεπούλημα δεν μπορεί να συνεχιστεί διότι απειλείται η ίδια η ύπαρξή μας ως έθνος.

Οσοι προκάλεσαν την κατάντια δεν μπορούν (ούτε θέλουν) να γίνουν φορείς της ακμής. Η μόνη θέση που τους αρμόζει είναι το εδώλιο ειδικού δικαστηρίου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Η κρίση στη Συρία έρχεται να κλείσει έναν ιστορικό κύκλο που άρχισε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με την πολιτική των ζωνών επιρροής και των προτεκτοράτων, που καθόρισε τα σύνορα των χωρών της Μέσης Ανατολής και της αν. Μεσογείου. Η κατάσταση αυτή, όποια κατάληξη και να έχει η κρίση στη Συρία, είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσει ούτως ή άλλως τη μορφή και το μέγεθος που θα έχει η Τουρκία ως κράτος τον 21ο αιώνα.

Έχουμε ήδη αναφερθεί στο γεγονός της κήρυξης της αυτονομίας του ενός από τα τρία καντόνια που έχει αποφασίσει η Κεντρική Βουλή των Κούρδων της Συρίας, και σήμερα θα εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους η εξέλιξη αυτή αποτελεί θανάσιμη απειλή για την Άγκυρα.

Μια ασφαλής -ίσως ασφαλέστερη- μέθοδος να αξιολογεί κανείς τον αντίπαλο είναι να αναλύει τις αδυναμίες που εντοπίζει ο ίδιος ο αντίπαλος για τον εαυτό του, γιατί κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τις δυνατότητες, τις ελλείψεις και τις αδύναμες πτυχές του.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, που αποτελεί και αξίωμα στην ανάλυση, αναζητήσαμε στοιχεία για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τα τουρκικά φορτηγά TIR που μεταφέρουν όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικά στους ισλαμιστές τρομοκράτες, συνοδεία της ΜΙΤ, καθώς και τις αιτίες που έκαναν την Τουρκία να υιοθετήσει αυτή την πρακτική, που την εκθέτουν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Αποτέλεσμα της έρευνας ήταν να βρούμε στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η απόφαση για τον εξοπλισμό των ισλαμιστών τρομοκρατών ελήφθη σε ανώτατο επίπεδο, δηλαδή στο περιβόητο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), παρόντων του προέδρου της δημοκρατίας Γκιουλ και του πρωθυπουργού Ερντογάν.

Τα λεφτά για την πληρωμή των φορτίων όπλων προέρχονται από τα απόρρητα κονδύλια της πρωθυπουργίας, ενώ τα περισσότερα πυρομαχικά είναι τουρκικής κατασκευής, από κρατικές και ιδιωτικές εταιρίες. Τα ποσά που έχουν δαπανηθεί το 2013 για τις επιχειρήσεις αυτές ξεπερνούν κατά πολύ τα 500.000.000 δολάρια!

Η κάθε αποστολή αποφασίζεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ή από τον διοικητή της ΜΙΤ, η οποία έχει και την ευθύνη της κάθε επιχείρησης, παρότι με βάση το ισχύον νομικό καθεστώς δεν έχει αρμοδιότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων, εξ ου και οι παρεμβάσεις των εισαγγελέων στις οποίες έχουμε αναφερθεί σε άλλα άρθρα μας.

Αυτό είναι κυρίως το επιχειρησιακό σκέλος της υπόθεσης. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το πολιτικό σκέλος ή, για την ακρίβεια, το σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η τουρκική κυβέρνηση για να προτείνει στο ΣΕΑ μια τόσο παρακινδυνευμένη επιχείρηση διαρκείας, όπως είναι ο εξοπλισμός και η υποστήριξη, ερήμην των δυτικών συμμάχων και των ΗΠΑ, μιας τόσο επικίνδυνης οργάνωσης, όπως η Αλ Κάιντα, η οποία είναι μαθηματικά βέβαιον ότι από ένα σημείο και μετά θα αποτελέσει απειλή και για την ίδια την Τουρκία.

Το σκεπτικό, λοιπόν, της κυβέρνησης Ερντογάν είναι το εξής: Ο κουρδικός παράγοντας στη Συρία, επωφεληθείς από τις συμπλοκές μεταξύ της συριακής αντιπολίτευσης και του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού με τις κυβερνητικές δυνάμεις του Ασαντ, κινείται προς τη δημιουργία κρατικών δομών και ενόπλων δυνάμεων που πρόσκεινται στο ΡΚΚ, οι οποίες, αν δεν εξουδετερωθούν, θα αποτελέσουν θανάσιμη απειλή για την Τουρκία.

Με βάση αυτό το σκεπτικό, εξετάστηκαν πρώτα η εισβολή του τουρκικού στρατού και η διάλυση των δομών και των δυνάμεων που υποστήριζαν την ίδρυση ενός δεύτερου κουρδικού κράτους. Η λύση αυτή απορρίφθηκε γιατί θεωρήθηκε επικίνδυνη για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν ο κίνδυνος να «κολλήσει» η Τουρκία στον βάλτο της Συρίας και να μην μπορέσει να απεμπλακεί, ενώ ταυτοχρόνως θα αναζωπυρωνόταν το εσωτερικό κουρδικό μέτωπο, με τραγικές συνέπειες για την Τουρκία. Ο δεύτερος κίνδυνος ήταν οι αντιδράσεις της Ρωσίας, των ΗΠΑ και του αραβικού παράγοντα.

Ετσι προκρίθηκε η «λύση» της υποστήριξης της ισλαμικής τρομοκρατίας, η οποία όμως προκάλεσε δύο εξίσου σοβαρά προβλήματα στην Αγκυρα.

Πρώτον, την εξέθεσε στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και των ΗΠΑ, φέρνοντας ταυτοχρόνως την ισλαμική τρομοκρατία στο κατώφλι της, εξ ου και ο φόβος να καταστεί το «Πακιστάν» της περιοχής.

Δεύτερον, οι ισλαμιστές τρομοκράτες δεν κατόρθωσαν να φέρουν εις πέρας τη βρόμικη δουλειά, αφού οι Κούρδοι προχωρούν ακάθεκτοι στην υλοποίηση των σχεδίων τους, που φέρνουν πιο κοντά την ίδρυση καντονίων στην ίδια την Τουρκία!
Και όλοι γνωρίζουν ότι τα καντόνια αυτά δεν θα είναι μόνο κουρδικά, αφού υπάρχουν και οι Αλεβίτες, οι Τσερκέζοι, οι Λαζοί και πόσοι άλλοι που περιμένουν στη σειρά!

Να περιμένουμε εκπλήξεις τα επόμενα χρόνια...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα το οποίο ίσως δεν έχει εξηγηθεί, ή γίνει απόλυτα αντιληπτό σε όλη του την έκταση, είναι η βασικές κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση, κατ’ εντολή των δανειστών μας.

Κι αυτές δεν είναι άλλες από την ελαχιστοποίηση του κράτους ώστε η μοναδική του λειτουργία να περιορίζεται απλά στην θέσπιση νόμων που θα διέπουν τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους, και την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς ώστε οι όποιες οικονομικές αποφάσεις να λαμβάνονται με βασικό τους κριτήριο το ατομικό συμφέρον.

Όταν ο M.Friedman το 1962 στο βιβλίο του «Capitalism and Freedom» έγραφε «είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε τις καθημερινές δραστηριότητες των ανθρώπων, από το γενικό εθιμικό και νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές γίνονται», ουσιαστικά έβαζε τα θεμέλια για τους μετέπειτα ορισμούς «δυνάμεις τις αγοράς», όπως σήμερα τις γνωρίζουμε, και κυρίως για την πολιτική της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον», όπως αυτή ορίσθηκε και υιοθετήθηκε από τις πλούσιες χώρες του κόσμου. Και φυσικά για τα κερδοσκοπικά funds τα οποία ως… μανιτάρια, ξεπήδησαν σε κάθε γωνιά στο Βόρειο τμήμα της Αμερικανικής κυρίως ηπείρου.

Αυτό όμως το μοντέλο διακυβέρνησης, αποτελεί την περιγραφή αυτού ακριβώς που συνήθως ονομάζουμε «Αμερικανικό Οικονομικό Μοντέλο», βασικές αρχές του οποίου είναι*:
• Οι κανόνες ατομικού συμφέροντος – ο ατομικιστικός υλισμός, κυβερνά την οικονομική ζωή
• Ο φονταμενταλισμός της αγοράς – οι αγορές πρέπει να λειτουργούν ελεύθερα και οι όποιες προσπάθειες για ρύθμισή τους με κοινωνικά ή πολιτικά μέσα είναι σχεδόν πάντα ανεπιθύμητες
• Το ελάχιστο κράτος – ο οικονομικός ρόλος της κυβέρνησης δεν πρέπει να επεκτείνετε πέρα από την επιβολή νομοθεσίας για το σεβασμό των συμβολαίων και την προστασία της ιδιωτικής περιουσίας. Οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να προσφέρουν οι ίδιες αγαθά και υπηρεσίες, αλλά ούτε και είναι ιδιοκτήτες περιουσιακών στοιχείων

Στην χάραξη αυτού του γενικού «οδικού άξονα» πολιτικής, συνεισέφεραν (μέσω χρηματοδότησης), κατάφεραν (ή προσπαθούν) να επιβάλουν και σήμερα εκμεταλλεύονται, όλες εκείνες οι «δυνάμεις της αγοράς» που μοναδικό τους ενδιαφέρον και αιτία ύπαρξης, είναι… το κέρδος (επενδυτικά funds, τράπεζες κλπ).

Έχοντας αναγάγει σε δόγμα το «η απληστία είναι κάτι θεμιτό, τα καλά παιδιά τερματίζουν τελευταία*», είδαν τις προσπάθειές τους να ευοδώνονται όταν οι νόμοι που θεσπίσθηκαν από τα κράτη (με την παρότρυνση άραγε ποιων ; ), τους έδωσαν το ελεύθερο να παράγουν χρήμα από το μηδέν, να δημιουργούν πολύπλοκα προϊόντα χρηματοδοτήσεων ή… απόκρυψης χρεών, ενώ παράλληλα δημιούργησαν άλλα προϊόντα με τα οποία ασφάλιζαν τις επενδύσεις τους.

Και ξαφνικά, σε λίγα μόλις χρόνια, κάθε κράτος, κάθε κυβέρνηση, βρέθηκε να χρωστά όσα ποτέ δεν πρόκειται να ξεπληρώσει και, πιθανότατα, στους ίδιους επενδυτικούς οργανισμούς!

Είναι λοιπόν παράλογο, πώς ένα παγκόσμιο ΑΕΠ της τάξης των 74 περίπου τρις δολαρίων, μπορεί ποτέ να αποπληρώσει το συνολικό παγκόσμιο χρέος των 224 περίπου τρις δολαρίων (σύμφωνα με έκθεση των αναλυτών του ING Group τον Μάιο του 2013) το οποίο και συνεχώς διογκώνεται!

Πώς είναι δυνατό, πώς προέκυψε το εισόδημα που όλοι μαζί παράγουμε, να μην επαρκεί όχι απλά για να ζήσουμε, αλλά να χρειάζεται να παράξουμε … τρεις φορές τόσο, μόνο και μόνο για να… ισοφαρίσουμε το χρέος μας;

Πώς είναι δυνατό να μην βλέπουμε ότι η μόνη αλήθεια είναι ότι σήμερα μας κυβερνούν οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι επενδυτικοί οργανισμοί και οι τράπεζες;

Στον παραλογισμό λοιπόν αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε και να αντιτάξουμε το μόνο επιχείρημα που έχουμε ως πολίτες. Τη συλλογική, μαζική μας συμμετοχή στη διαμόρφωση πολιτικών που θα απαιτήσουν τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους μας. Όχι την επιμήκυνση ή τη… μείωση επιτοκίων που ως μόνο τους αποτέλεσμα θα έχουν την αέναη σκλαβιά μας.

Η ώρα μιας νέας σεισάχθειας πρέπει να γίνει απαιτητή, και μόνο εάν αυτό γίνει άμεσα αντιληπτό από όλους, θα μπορέσουμε και πάλι ως κράτος να «σταθούμε στα πόδια μας» ατενίζοντας με ευοίωνες προοπτικές το μέλλον.


*από το βιβλίου του John Kay «Η Αλήθεια για τις αγορές», εκδόσεις «Κριτική».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στο Νταβός της Ελβετίας, κύριο θέμα στην ημερήσια διάταξη είναι οι αρνητικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία από την πρωτοφανή όξυνση της ανισότητος εισοδημάτων και πλούτου. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, προειδοποιεί ότι η αυξανόμενη ανισότητα «δεν αποτελεί συνταγή για σταθερότητα και βιωσιμότητα της παγκόσμιας οικονομίας». 

Το ζήτημα της ανισοκατανομής έχει τεθεί ήδη στο δημόσιο διάλογο της Αμερικής από τους νομπελίστες Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς, όπως και τον Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργό Εργασίας του Κλίντον. Ωστόσο, ενώ στο Νταβός προσέρχονται ανησυχούντες κορυφαίοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ηγέτες του κόσμου, η έκταση της ανισότητος δεν φαίνεται να προβληματίζει την ευρωπαϊκή πλευρά, η οποία παραμένει σχετικά αποστασιοποιημένη, άφωνη και ενοχλημένη. 

Οχι μόνον δεν συμμερίζεται την παγκόσμια ευαισθησία για την ανισοκατανομή, αλλά και δεν διστάζει να την αντιμετωπίζει θετικά τόσο από την ηθική και κοινωνική πλευρά όσο και από την οικονομική. Η Γερμανίδα καγκελάριος δίδει πρώτη τον τόνο, κηρύσσοντας «ηθικό, δίκαιο και οικονομικά αποτελεσματικό» ο πλούτος να συσσωρεύεται ως επιβράβευση σε όλο και λιγότερα χέρια, η φτώχεια σε όλο και περισσότερα. Ο σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος προχώρησε προ ημερών στα λεγόμενα «οικονομικά της προσφοράς», δηλαδή σε μείζονες παραχωρήσεις κοινωνικού πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, μειώσεις εργοδοτικών εισφορών και οικογενειακών επιδομάτων των εργαζομένων, με την υποθετική προσδοκία ότι έτσι επισπεύδεται η ανάκαμψη. Ομως, και από την Αριστερά της Αριστεράς η πόλωση στην κατανομή εισοδήματος και πλούτου δεν θεωρείται κατ’ ανάγκην ξεχωριστό πρόβλημα, αφού «έτσι είναι ο καπιταλισμός, έτσι πορεύεται και θα ήταν ουτοπική κάθε προσπάθεια μείωσης της ανισότητος στο πλαίσιό του». 

Σε βιβλίο που κυκλοφόρησε στη Γαλλία «Γιατί οι πλούσιοι έχουν νικήσει», με την υπογραφή του Ζαν Λουί Σερβάν Σρεμπέρ, διαπιστώνεται ότι στην εποχή μας οι εκατομμυριούχοι, αντί να εμπνέουν καχυποψία, γοητεύουν και συναρπάζουν, ιδίως νέους, ακόμη και ανέργους και αστέγους. Η εποχή μας, εν ελλείψει κοινωνικών και πολιτικών ιδανικών και άλλων θετικών υποδειγμάτων, που νοηματοδοτούν τις επιλογές μας, τονίζει ο συγγραφέας, αναδιπλώνεται στην παραδοσιακή λατρεία του πλούτου. Το συσσωρευμένο χρήμα ως οικουμενική αξία, ούτε καν ως μέσο προς ικανοποίηση συγκεκριμένων αναγκών, αλλά ως αυτοσκοπός. Ωστόσο, με σημαία το αφηρημένο χρήμα, η γηραιά ήπειρος δεν παύει να βυθίζεται σε όλο και βαθύτερη κρίση, ενώ, παράλληλα, το ιδανικό της αντιμετωπίζεται ήδη ως εφιάλτης από τον υπόλοιπο κόσμο, ιδίως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. 

Πρόσφατα, ο Λάρι Σάμερς, πρώην υπουργός Οικονομικών του Κλίντον και πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ, διεπίστωσε την εγκατάσταση του καπιταλιστικού συστήματος σε στάδιο «μακροχρόνιας στασιμότητος», με βασική αιτία για αυτό την όξυνση της εισοδηματικής ανισότητος. Στην εποχή μας η ανισότητα έχει εκτιναχθεί στα δυσλειτουργικά ύψη της δεκαετίας του 1920-1930, με συνέπεια τη «μεγάλη κρίση» τότε, τη «μεγάλη ύφεση» σήμερα. Σύμφωνα με την OXFAM, 1% της ανθρωπότητος διαθέτει σήμερα όσο το υπόλοιπο 99%. 85 δισεκατομμυριούχοι με συνολική περιουσία 1,7 τρισεκατομμύριο δολάρια οικειοποιούνται σήμερα τόσο εισόδημα όσο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού. 

Σύμφωνα με αμερικανικές στατιστικές, 1% των πλουσιότερων Αμερικανών οικειοποιήθηκε 95% του πρόσθετου εθνικού εισοδήματος κατά την τελευταία 5ετία. Ενώ μέχρι το 1980 οι εισοδηματικές διαφορές συγκρατούνταν, με συνέπεια την εμπέδωση της μεσαίας τάξης, από την άνοδο των νεοσυντηρητικών του Ρόναλντ Ρίγκαν στην εξουσία οι ανισότητες δεν παύουν να οξύνονται και οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων να συρρικνώνονται. 

Η ανισότητα στην εποχή μας δεν αποτελεί μόνον ηθικό και κοινωνικό πρόβλημα, αλλά ακόμη περισσότερο οξύ οικονομικό. Ασφαλώς, ο καπιταλισμός αναπαράγει την ανισότητα, αλλά η πόλωση εισοδημάτων εγείρει ανυπέρβλητο εμπόδιο στην εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Οταν ο Γάλλος πρόεδρος επικαλείται το νόμο του Ζαν Μπατίστ Σε (1767-1832) ότι «η προσφορά δημιουργεί τη ζήτησή της», αγνοεί βασική διάκριση ανάμεσα σε χαμηλά και υψηλά εισοδήματα: τα πρώτα δαπανώνται επωφελώς για την οικονομία, ενώ τα δεύτερα, με υψηλό συντελεστή κατακράτησης, δεν διευκολύνουν την οικονομική δραστηριότητα, αλλά την επιδεινώνουν.

Οι 85 δισεκατομμυριούχοι δεν δαπανούν όσα το 50% της ανθρωπότητος, αλλά πολύ λιγότερα, αφού κατακρατούν το μέγιστο μέρος των εισοδημάτων τους, με αποτέλεσμα η πόλωση του πλούτου να αποβαίνει αιτία δυσλειτουργίας, κρίσης και αδιεξόδου για την οικονομία. Το συσσωρευμένο χρήμα δυσχεραίνει όλο και περισσότερο τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής του. Το «ενάρετο» ατομικό πρότυπο αποβαίνει «ανωμαλία» για το οικονομικό σύστημα. Οσο πιο «ενάρετοι» αποβαίνουν οι δισεκατομμυριούχοι, συσσωρεύοντας αφηρημένο χρήμα, τόσο βαθύτερο αποβαίνει το αδιέξοδο της οικονομίας.

Στην Ελλάδα, την τελευταία 4ετία, ενώ εισοδήματα και κατανάλωση καταρρέουν, η αποταμίευση εκτινάσσεται: 4,2% του ΑΕΠ 2009, 13% σήμερα. Η άνοδός της προϋποθέτει σαρωτική επέκταση του μεριδίου των υψηλών εισοδημάτων εις βάρος των χαμηλών. Η αύξουσα ανισότητα δεν είναι μόνον «ανήθικη και άδικη» εις βάρος φτωχών και αδύναμων, αλλά και απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης. Ο Μαρξ ετόνιζε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός του καπιταλισμού από την απληστία και αρπακτικότητα των ίδιων των καπιταλιστών, που είναι ικανοί να θυσιάζουν στο Βωμό του Μαμμωνά ακόμη και το σύστημα το οποίο τους εκτρέφει.    




Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Μοιάζει μάλλον κοινή η παραδοχή ότι, στο πλαίσιο του «παραδείγματος» (πολιτισμού) της Nεωτερικότητας και ειδικά στο πεδίο της πολιτικής, οι σκανδιναβικές κοινωνίες έχουν κατορθώσει ζηλευτά επιτεύγματα: Eφτιαξαν το μάλλον πληρέστερο και πιο προηγμένο, σταθερό και μακρόβιο «κοινωνικό κράτος», που σημαίνει: πέτυχαν σθεναρή και αποτελεσματική αντίσταση στην απανθρωπία του αχαλίνωτου καπιταλισμού, στον πρωτογονισμό της ασυδοσίας των «αγορών». Xωρίς να διολισθήσουν στον ολοκληρωτισμό.

O διοικητικός μηχανισμός του κράτους εμφανίζει στις σκανδιναβικές κοινωνίες το μικρότερο μάλλον (ή μηδενικό) ποσοστό αυτονόμησης από την κοινωνία και τις ανάγκες της –το κράτος λειτουργεί για να υπηρετεί τους πολίτες, όχι τη δημοσιοϋπαλληλία και τα κόμματα– η έννοια του «πελατειακού κράτους» είναι αδιανόητη.

Aπό τους κυβερνώντες (τους διαχειριστές της εξουσίας) απουσιάζει, εντυπωσιακά, κάθε ίχνος ηγεμονικής συμπεριφοράς, αγερωχίας, έπαρσης, οιηματικής αλαζονείας στο ύφος, στις χειρονομίες, στην εκφραστική τους. Mοιάζει αυτονόητο να ταυτίζεται το δημόσιο αξίωμα με τη γοητευτική απλότητα, την αξιοπρέπεια, την παραίτηση από τη φτήνεια της παντοδαπής ιδιοτέλειας.

Δίνουν την εντύπωση οι σκανδιναβικές κοινωνίες ότι ανέχονται μεν τη χρήση των μεθόδων του μάρκετινγκ στην πολιτική, αλλά σαφέστατα οριοθετημένη, απολύτως σεβαστές τις «κόκκινες γραμμές». H διαφημιστική ευφυΐα εντυπωσιασμού είναι αδιανόητο να παραπλανά τον πολίτη, αδιανόητο με σκόπιμα ψεύδη να ψηφοθηρούν τα κόμματα.

Σε σύγκριση με τις σκανδιναβικές κοινωνίες, η ελλαδική μοιάζει η χειρότερη, η πιο αποτυχημένη ίσως περίπτωση πραγμάτωσης του νεωτερικού «παραδείγματος». Aξίζει να προβληματιστούμε με το ερώτημα: Ποιοι παράγοντες συνέβαλαν αποφασιστικά στη σκανδιναβική επιτυχία και ποιοι στην ελλαδική αποτυχία; Aς σημειωθεί ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε πρόσληψη, όχι δημιουργία - γένεση του «παραδείγματος» – το νεωτερικό «παράδειγμα» είναι γέννημα των λαών της (μεταρωμαϊκής) κεντρικής και δυτικής Eυρώπης.

Tο ερώτημα που θέσαμε απαιτεί μεθοδική μελέτη, μια επιφυλλίδα μόνο να το διατυπώσει μπορεί, να προκαλέσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με νύξεις απλώς και ενδείξεις. Bασικό στοιχείο του νεωτερικού δυτικού «παραδείγματος» είναι ο μαχητικά «φυσιοκρατικός» χαρακτήρας του: το γέννησε η ανάγκη να απαλλαγούν οι άνθρωποι από την αναγκαστή προτεραιότητα της μεταφυσικής στη ζωή τους. «Nεωτερικότητα» ή «Nέοι Xρόνοι» είναι η περίοδος της ευρωπαϊκής ιστορίας που διαδέχθηκε το απεχθές παλαιό: τον «σκοτεινό», βασανιστικό για τη μεταρωμαϊκή Eυρώπη μεσαίωνα. Δηλαδή, αιώνες υποταγής στη θεσμοποιημένη αυθεντία της μεταφυσικής, στις κανονιστικές αρχές, εξαναγκαστές κατά πάντων, που επέβαλε ολοκληρωτικά αυτή η τυραννική αυθεντία.

Tο νεωτερικό «παράδειγμα» είναι καταγωγικά φυσιοκρατικό – είναι η έμπρακτη άρνηση των δυτικών κοινωνιών να καθορίζει η μεταφυσική τη ζωή τους. Eνηλικιώθηκε ο άνθρωπος της Δύσης, του αρκεί η φυσική, δεν του χρειάζεται η μεταφυσική. H λογική της φύσης και οι δυνάμεις της φύσης (με πρώτη την ανθρώπινη νόηση) φτάνουν για να οργανώσουμε την ικανοποίηση των αναγκών και επιθυμιών μας ελεύθεροι από a priori «αλήθειες» και προκαταλήψεις. Eτσι, οι πρακτικές του βίου που γεννώνται από τη φυσιοκρατία είναι πρώτιστα υλιστικές: προτεραιότητα έχουν οι ενστικτώδεις ανάγκες, προέχει η ικανοποίηση των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, επιβολής-κυριαρχίας, ηδονής. Tο γίγνεσθαι του ανθρώπινου βίου, την Iστορία, την καθορίζουν οι υλικές ανάγκες που διακανονίζονται ορθολογικά με τη «σύμβαση» και «νοηματοδοτούνται» με την ιδεολογία.

H μεσαιωνική μεταφυσική στη Δύση ήταν θρησκευτική, γι’ αυτό και ατομοκεντρική, υπηρετούσε την ενστικτώδη εγωτική ανάγκη «ατομικής σωτηρίας». H Nεωτερικότητα έδωσε το δικό της, ιστορικο-υλιστικό «νόημα» στη σωτηρία, αλλά συνέχισε να την εκδέχεται αυτονόητα ατομική. Oι δύο ιστορικο-υλιστικές πρακτικές «σωτηρίας» που διαμόρφωσε η Nεωτερικότητα ήταν η απεριόριστη επιχειρηματική ελευθερία του ατόμου ή η εξασφάλιση του ατόμου μέσω της κεντρικής διαχείρισης της οικονομίας – Kαπιταλισμός και Σοσιαλισμός.

Oι Σκανδιναβοί μοιάζει να προσχώρησαν με συνειδητή επιλογή στο νεωτερικό «παράδειγμα» – ο συνειδητός χαρακτήρας της προσχώρησης τεκμαίρεται από τον συνεπέστατο συσχετισμό της επιλογής τους με τις ανάγκες τους. Eπέλεξαν την ιστορικο-υλιστική πρακτική του σοσιαλισμού, όχι επιδή γοητεύτηκαν ιδεολογικά ούτε επειδή ξιπάστηκαν «εκσυγχρονιστικά», αλλά επειδή εξυπηρετούσε συνεπέστερα τις ανάγκες τους. Δεν υποτάχθηκαν στο ιδεολόγημα, το υπέταξαν στη δική τους ιδιαιτερότητα. Γι’ αυτό μιλάμε σήμερα για «σκανδιναβικό μοντέλο του σοσιαλισμού».

Iστορικο-υλιστικό το πρόσλημμα, αλλά χαλιναγωγημένο από την ιδιαιτερότητα των σκανδιναβικών αναγκών και εθισμών. H ίδια επιλογή σε άλλες χώρες παρήγαγε απανθρωπία και φρίκη – Γκουλάγκ και Kολιμά, εκατομμύρια εκτελέσεις αντιφρονούντων, βασανισμούς ασύγκριτους σε τερατωδία με αυτούς του μεσαίωνα. Oμως οι Σκανδιναβοί έλεγξαν το ιστορικο-υλιστικό παράγωγο με ιστορικούς εθισμούς αιώνων χαλιναγώγησης της φυσικής στον άνθρωπο κτηνωδίας: Aδιάφορο αν ήταν πια «πιστοί» ή «άπιστοι», έσωζαν τα αυτονόητα της προτεσταντικής Hθικής, το σέβας του «ιερού», την αίσθηση του χρέους.

Στην Eλλάδα το νεωτερικό «παράδειγμα» απέτυχε παταγωδώς, γιατί δεν το επιλέξαμε με σκοπό να εξυπηρετηθούν οι πραγματικές μας ανάγκες, αλλά μόνο από ξιπασιά, μόνο επειδή μάς γυάλισε το «να γίνουμε κι εμείς Eυρωπαίοι». Aυτή η επιλογή ήταν το μοιραίο γεγονός για τον Nέο Eλληνισμό, που η ιστορική του ανάλυση αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για να μετάσχουμε και πάλι οι Eλληνες στη δυναμική της Iστορίας.

Oι ανάγκες μας ήταν διαφορετικές, οι μακραίωνες εθισμοί μας επίσης. Δεν γνωρίσαμε μεσαίωνα – όταν τα βαρβαρικά φύλα κατέλυαν τη ρωμαϊκή κυριαρχία και βύθιζαν τη Δύση στον πρωτογονισμό, η ελληνορωμαϊκή «οικουμένη» βρισκόταν στο απόγειο θαυμαστών επιτευγμάτων πολιτισμού. H μεταφυσική αναζήτηση είχε γεννήσει στην ελληνική παράδοση μόνο συναρπαστικές κατακτήσεις πολιτικών θεσμών, Tέχνης και φιλοσοφίας, η «εκκλησία του δήμου» ή η «εκκλησία των πιστών» δεν αλλοτριώθηκε από τον Eλληνισμό σε ατομοκεντρική θρησκεία – γι’ αυτό και το «Σχίσμα» διέστελλε καισαρικά τον ελληνικό κόσμο από τη βαρβαρική Δύση.

Ξεχασμένα πια όλα αυτά. Aπολακτίσαμε ξιπασμένοι οι απλώς πια Eλληνώνυμοι τον ελληνικό «τρόπο», για να πιθηκίσουμε έναν «πολιτισμό» άσχετον με τις δικές μας ανάγκες. Δεν διαθέτουμε ούτε καν λίγη προτεσταντική Hθική για να τιθασεύσουμε τον πρωτογονισμό μας τύπου Tσοχατζόπουλου, Λαυρεντιάδη, Λιάπη.

Eίμαστε χωρίς παρελθόν. Oπως οι τριτοκοσμικές κοινωνίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της απάτης μαχαιριά

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
«Φίλες και φίλοι,
Η Ελλάδα χρειάζεται μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές. Αλλά χρειάζεται και σωστά μέτρα. Με άμεσα αποτελέσματα. Θα σας μιλήσω τώρα επιγραμματικά για τις πέντε μεγάλες προτεραιότητές μας σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Όμως, το πιο σημαντικό – προϋπόθεση και επιστέγασμα όλων όσων θα ακούσετε – είναι η μεγάλη Αναθεώρηση του Συντάγματος. Για να γίνουν οι θεσμοί πιο λειτουργικοί, η χώρα πιο ανταγωνιστική και ο πολίτης να αισθάνεται ασφαλής. Είναι αυτή η κεντρική ιδέα της σαρωτικής συνταγματικής αναθεώρησης 31 σημείων, που προτείνει η παράταξή μας. Κι όλες οι μεταρρυθμιστικές τομές, που θα σας πω τώρα, μαζί με τη Συνταγματική Αναθεώρηση, θα αποτελέσουν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ώστε να υπάρξουν προοπτικές επανεκκίνησης παντού. Και να μπούμε πια στην εποχή της Νέας Μεταπολίτευσης. Σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική της Ελληνικής Πολιτείας έχουμε θέσει σε διαβούλευση από τον ρόλο και τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας μέχρι το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή, την πρόβλεψη δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και την ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης… Θα πρέπει πρώτα από όλα, να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή. Δηλαδή, να πληρώνουν όλοι! Αλλά για να πληρώνουν όλοι, πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές…. Ώστε με ευέλικτο φορολογικό μηχανισμό, το δημόσιο να αντλεί έσοδα που ξέρει ότι παράγονται, χωρίς να εξαντλεί την επιχείρηση. Κι ακόμα να γίνει επιτέλους πράξη ο συμψηφισμός οφειλών από και προς το Δημόσιο. Με ρωτάνε κάποιοι: Μα πως θα πολεμήσουμε τα ελλείμματα με μειωμένους φόρους; Μα δεν βλέπουν τι γίνεται τώρα; Οι φορολογικές επιδρομές μείωσαν τελικά τα έσοδα, αύξησαν τις δαπάνες και χειροτέρεψαν τα ελλείμματα. Προτείνουμε να αντιστραφεί αυτή η καταστροφική πολιτική! Γιατί τώρα ποιος να επενδύσει σε μια χώρα που υπερφορολογεί ό,τι αναπνέει και ό,τι κινείται; Τώρα φορολογούν εκτάκτως – για έκτη φορά – και τα ακίνητα! Ανεβάζουν τους φορολογικούς συντελεστές και δεν εισπράττουν φόρους. Κι ύστερα ανεβάζουν κι άλλο τους φορολογικούς συντελεστές και εισπράττουν ακόμα λιγότερα. Εμείς τους προτείνουμε να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές για να μπορέσει το κράτος να εισπράξει. Τώρα οι εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα και πάνε δίπλα, σε γειτονικές χώρες με πολύ χαμηλότερους φόρους. Κι όσες δεν μπορούν να φύγουν, κλείνουν. Αυτή τη στιγμή με τα απανωτά χαράτσια, πνίγουν κυριολεκτικά και τις ελάχιστες κερδοφόρες επιχειρήσεις που έχουν μείνει. Και φέρνουν νέα λουκέτα. Άντε να δούμε τι θα βρουν να φορολογήσουν. Το ΦΠΑ να πέσει εκεί που ήταν πριν δύο χρόνια. Με τις συνεχείς αυξήσεις του, ανεβαίνουν οι τιμές, πέφτουν οι τζίροι, κλείνουν οι επιχειρήσεις, πολλαπλασιάζονται οι άνεργοι. Το κράτος χάνει και το έλλειμμα ανεβαίνει… Μόλις γίνουμε κυβέρνηση θα έχουμε λίγα υπουργεία. Μέχρι 12. Η συγχώνευση των υπουργείων θα αρχίσει από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής μου… Μεταρρύθμιση στη Δικαιοσύνη σημαίνει πως οι δικαστές θα είναι επαρκείς σε αριθμό, θα αποφασίζουν ελεύθεροι από σκοπιμότητες, πιέσεις, επιρροές. Θα αλλάξει ο τρόπος ανάδειξης ηγεσίας των Ανωτάτων δικαστηρίων, με τη συμμετοχή των ίδιων των δικαστικών, ώστε να κοπεί ο ομφάλιος λώρος Εκτελεστικής και Δικαστικής Εξουσίας…».
Φίλες και φίλοι, αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να ισχυρίζεται πως θα κάνει όλες αυτές τις θεσμικές τομές για το καλό του Ελληνικού λαού και της πατρίδας μας;

Ποιος υποσχόταν πως θα μπορούσε να κάνει όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις με σκοπό την ανασύσταση του Νεοελληνικού κράτους;
Μα ποιος άλλος από τον Αντώνη Σαμαρά, την εποχή διακυβέρνησης της χώρας από τον πολιτικό ολετήρα, Γιώργο Παπανδρέου.

Την εποχή που το «έπαιζε» πολέμιος του Μνημονίου και είχε σηκώσει το λάβαρο της Επανάστασης κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου και των τοκογλύφων δανειστών μας.
Την εποχή που προέτασσε τα «στήθη» του, με μια πολεμική ρητορική κατά της πολιτικής Παπανδρέου και της τρόικας.
Τότε, στην 76η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στις 17 Σεπτεμβρίου του 2011, όταν έταζε στον Ελληνικό λαό «λαγούς με πετραχήλια».
Τότε, που ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης νόμιζε πως μπορούσε να λέει ότι του κατέβαζε η γκλάβα του (το κεφάλι του), προκειμένου να υφαρπάξει την ψήφο του λαού, με σκοπό να γίνει Πρωθυπουργός και να εξαθλιώσει περεταίρω τον Ελληνικό λαό.

Ναι, αυτός ο φανφαρόνος (φλύαρος, κομπαστής) και αμοραλιστής (ανήθικος, που δεν αισθάνεται τύψεις για τις παράνομες πράξεις του) Αντώνης Σαμαράς, κατάφερε υποσχόμενος όλα τα παραπάνω να γίνει Πρωθυπουργός της Μπανανίας και των υπηκόων της νέας γερμανικής αυτοκρατορίας.

Ωστόσο, η σημερινή Ελλάδα λοιπόν, της ανεργίας, του υποσιτισμού, των αυτοκτονιών, της καταστροφής, της δυστυχίας, της απόλυτης εξαθλίωσης του λαού, είναι το «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» που υποσχόταν προεκλογικά ο Αντώνης Σαμαράς;

To σχέδιό του περί αναδιάρθρωσης του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα με πέντε άξονες: φορολογία, εκπαίδευση, μεταρρύθμιση, ανάπτυξη, δημόσια ασφάλεια, είναι αυτό που βιώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός;

Όταν υποσχόταν απλοποίηση της φορολογίας, αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, επιστροφή της οικονομίας στην πρωτογενή παραγωγή και την τεχνολογική καινοτομία, με αταλάντευτο όρο τη δημοσιονομική πειθαρχία, εννοούσε αυτό που ζούμε όλοι σήμερα;

Όταν έδινε έμφαση στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων, μιλώντας για ένα σοκ επανεκκίνησης της οικονομικής δραστηριότητας που «θα φέρει ανάπτυξη τώρα και όχι σε δύο χρόνια», ήταν όλες αυτές οι επενδύσεις που δυστυχώς δεν βλέπουμε παρ΄ότι από τότε κοντεύουν να παρέλθουν ακόμη και αυτά τα δυο χρόνια;

Όταν υποσχόταν τη μεγάλη Αναθεώρηση του Συντάγματος, προκειμένου να γίνουν οι θεσμοί πιο λειτουργικοί, η χώρα πιο ανταγωνιστική, με άμεση υλοποίηση της σαρωτικής συνταγματικής αναθεώρησης των 31 σημείων που είχε προετοιμάσει επιτροπή της ΝΔ με επικεφαλής τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, πότε αλήθεια εννοούσε την υλοποίηση της Αναθεώρησης; Άμεσα με την ανάληψη της Πρωθυπουργίας, το 2040 ή ΠΟΤΕ; Οσονούπω, να του θυμίσω πως από τον Ιούνιο του 2013 η Βουλή είναι Αναθεωρητική, και καμιά συζήτηση δεν γίνεται για την «γενναία» Αναθεώρηση του Συντάγματος που υποσχόταν!

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς χαρακτήριζε ως «πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης» το ειδικό τέλος για την ακίνητη περιουσία, και κατηγορούσε την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι καταδιώκει την ιδιωτική περιουσία, τι ακριβώς εννοούσε και προφανώς δεν τον είχαμε καταλάβει; Εννοούσε πως όταν γίνει Πρωθυπουργός το χαράτσι θα το μονιμοποιήσει και θα φορολογήσει την ακίνητη ιδιωτική περιουσία, πλειστηριάζοντας ακόμη και την α΄ κατοικία; Δηλαδή, Αντώνη μας, υπερφορολογείς ό,τι αναπνέει και ό,τι κινείται; Με άλλα λόγια αποδείχτηκες η άλλη όψη του νομίσματος;

Άφησα ως τελευταίο των αναφορών μου (παρ΄ ότι θα μπορούσαν να είναι εκατοντάδες) την υπόσχεσή του για την «ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης». Ποιας Δικαιοσύνης βρε σύγχρονε Εφιάλτη της Πατρίδας μας. Αυτής που ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ στις εκλογές του Μαΐου 2012, τοποθέτησες τον Μπάμπη Αθανασίου, πριν ακόμη παραιτηθεί από Πρόεδρος των Δικαστών και Εισαγγελέων;
Τον Μπάμπη Αθανασίου, που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του εξωδικαστικού συμβιβασμού του Ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens, καταστρατηγώντας την μοναδική ομόφωνη απόφαση της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής που επιδίκαζε αποζημίωση 2 δις ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο;
Ή τον Μπάμπη Αθανασίου, που πρωτοστατεί κατ΄ εντολή σου, στη φυλάκιση Βουλευτών ενός Δημοκρατικότατα εκλεγμένου κόμματος;

Κλείνοντας, Αντώνη Σαμαρά, να θυμάσαι πως ο Αριστοτέλης έλεγε: «Τα πολιτικά εγκλήματα τιμωρούνται πολύ περισσότερο από το κοινό έγκλημα, γιατί το πολιτικό έγκλημα μπορεί να βλάψει ολόκληρο λαό, ενώ το κοινό έγκλημα, μόνο το θύμα».

Και σύντομα ο λαός, θα γίνει τιμωρός!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter:@egerssi



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η ένοχη ανοχή της κυβέρνησης, ενισχύει τον αλυτρωτισμό της Τουρκίας για την Θράκη

Οι τελευταίες «αντιδράσεις» των καλοπληρωμένων ανθυποπρακτοριδίων του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, σχετικά με την «ασκούμενη πίεση και καταπίεση της Ελλάδας έναντι της «τουρκικής» μειονότητας της Θράκης», αποτέλεσαν ακόμη μία ευκαιρία ανάληψης ουσιαστικής δράσης της ελληνικής κυβέρνησης, του κοινοβουλίου, των αρμοδίων υπουργών αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού…
Αλλά, εις μάτην!
Η «ανοχή» των εκάστοτε κυβερνώντων ως προς τις πολυποίκιλες δράσεις της Άγκυρας στην περιοχή της Θράκης (και όχι μόνο), δεν είναι απλά δεδομένη, αλλά και επί της ουσίας συνεχώς αυξανόμενη, με χαρακτηριστικά που προ καιρού έχουν απολέσει τον χαρακτηρισμό της «φοβικότητας» και κινούνται πλέον σε επιθετικούς χαρακτηρισμούς που δύνανται να αποτελέσουν ισχυρό κατηγορητήριο για σοβαρή «αμέλεια» επί εθνικών θεμάτων και μη αντίδραση σε πράξεις που υποσκάπτουν την ειρήνη και την ασφάλεια μεταξύ των χριστιανών και των μουσουλμάνων κατοίκων της Θράκης, ενώ αφήνουν αναπάντητη την επιθετική – αλυτρωτική πολιτική της Τουρκίας για την Θράκη.

Η κυρία Ξουλίδου, βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης των Ανεξάρτητων Ελλήνων κατέθεσε σχετική ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εξωτερικών, ζητώντας να τοποθετηθούν απέναντι στο φαινόμενο της κλήσεις των μουσουλμάνων σε απείθεια σχετικά με το νόμο περί ιεροδιδασκάλων, το οποίο θρασύτατα (και χωρίς καν τον φόβο επιβολής του νόμου) προωθείται από συγκεκριμένα πρόσωπα, πίσω από τα οποία βρίσκεται το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής.

Η ερώτηση της κυρίας Ξουλίδου σχετικά με τη δράση του Τουρκικού προξενείου στην περιοχή της Θράκης

Κύριοι υπουργοί,
Πρόσφατα έχει επανέλθει το μείζον ζήτημα της ανεξέλεγκτης δράσης του τουρκικού προξενείου στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης. Πρόκειται για ένα ζήτημα πολύπλοκο και πολυδιάστατο, με παράγοντες που άπτονται της εκπαιδευτικής, θρησκευτικής και εθνικής πολιτικής.

Συγκεκριμένα, μαρτυρίες ατόμων από την περιοχή κάνουν λόγο για την προπαγανδιστική δράση του τουρκικού κράτους, για συντονισμένες και στοχευμένες προσπάθειες να αλλοιώσει την πίστη, την εθνική συνείδηση, την πολιτιστική ταυτότητα ακόμα και να υποχρεώσει τους κατοίκους να προσέρχονται σταδιακά στο τζαμί. Την ίδια στιγμή, από την πλευρά των Πομάκων γίνονται συνεχείς αναφορές για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Πομάκικης μειονότητας –εκπαιδευτικά, γλωσσικά, θρησκευτικά- τα οποία παραβιάζονται από τον τουρκικό εθνικισμό. Οι βλέψεις της τουρκικής πλευράς είναι προμελετημένες και ξεκάθαρες: η τουρκοποίηση του μουσουλμανικού πληθυσμού, το αίτημα για συνδιοίκηση, η ανεξαρτητοποίηση και τελικά η προσάρτηση της περιοχής στην τουρκική εμβέλεια είναι ενδεικτικά της επεκτατικής πολιτικής που συγκαλύπτει η ηγεσία της γειτονικής χώρας και της εγκληματικής αδράνειας της ελληνικής πλευράς. Η προσπάθεια εμφύτευσης της τουρκικής συνείδησης αποδεικνύεται περίτρανα από τις περιγραφές και μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, που μιλούν για χρηματική επιχορήγηση εκ μέρους του τουρκικού προξενείου για κάθε παιδί που εγκαταλείπει το ελληνικό σχολείο για να φοιτήσει σε ιδιωτικό μουσουλμανικό σχολείο και για κάθε κορίτσι που υιοθετεί τη χρήση της παραδοσιακής τουρκικής μαντίλας.

Το χειρότερο όλων είναι ότι η ανεμπόδιστη τουρκική προπαγάνδα πραγματοποιείται με την ανοχή και την αδιαφορία της Ελληνικής Πολιτείας, που εθελοτυφλεί συστηματικά στο συγκεκριμένο ζήτημα και με τη στάση αυτή, αντί να προασπίζεται τα κυριαρχικά εδαφικά, πολιτιστικά και εν γένει εθνικά δικαιώματά της, οδηγεί το μειονοτικό πληθυσμό στους κόλπους της γείτονος χώρας.

Ερωτάσθε, ως εκ τούτου, κύριοι υπουργοί:

1. Ως πότε θα επιτρέπετε να δρα ανενόχλητο το τουρκικό προξενείο στην περιοχή της Θράκης και εσείς θα κωφεύετε στην προπαγανδιστική και προκλητικά παρελκυστική του στάση απέναντι στην ελληνική κοινότητα και την μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής;

2. Πώς σκοπεύετε να αντιμετωπίσετε τις ακραιφνείς και αλλεπάλληλες προκλήσεις της τουρκικής πλευράς, η οποία δε δείχνει να σέβεται την ελληνοτουρκική φιλία, στο όνομα της οποίας το ελληνικό κράτος σιωπά και δεν αντιδρά αποφασιστικά στην καταπάτηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων;

3. Ποιοι λόγοι κρύβονται πίσω από την οικονομική ενίσχυση των μουσουλμανικών μειονοτήτων από το τουρκικό προξενείο, την ίδια στιγμή που το ελληνικό κράτος τους εγκαταλείπει έρμαια, ως βορά στις επιδιώξεις της γειτονικής χώρας;

4. Γιατί δεν προχωράτε αποφασιστικά στην ενίσχυση της ελληνικής εκπαίδευσης στην περιοχή της Θράκης; Για ποιο λόγο δεν καλύπτετε τις κενές θέσεις εκπαιδευτικών των ελληνικών σχολείων, τοποθετώντας τους προς διορισμό επιτυχόντες εκπαιδευτικούς;

Η δική μας απορία - ερώτηση είναι πολύ απλή: Για ποιόν λόγο συνεχίζεται η παραμονή λειτουργίας και δράσης του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, όταν έχει διαπιστωθεί ο επικίνδυνος ανθελληνικός του ρόλος; Ποιοι και γιατί συνεχίζουν να ανέχονται την λειτουργία του, από τη στιγμή που δεν υφίστανται καν οι λόγοι ύπαρξής του, ενώ είναι πασιφανής η λειτουργία του η οποία δημιουργεί θέματα παρεμβατισμού του στην άσκηση εσωτερικής πολιτικής;

Πηγή Ας Μιλήσουμε Επιτέλους


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο διαβόητος ιμάμης και «πατερούλης» του παντουρκισμού «παίζει» στη Θράκη
Γνωστός χρηματοδότης μουσουλμανικών παρα-στρατιωτικών ομάδων στη Βοσνία, αλλά και του UCK, δημιουργεί μία νέα βόμβα στην Ελληνική Θράκη
Ακατανόητη η «ανοχή» των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι σε έναν «καθαρό» εθνικό κίνδυνο

Είναι ο ισχυρότερος εχθρός του Ταγίπ Ερντογάν. Είναι ο άνθρωπος που ανέδειξε και στήριξε τον Ερντογάν. Είναι ο άνθρωπος που μετά από μία δεκαετή πορεία οικονομικής και κοινωνικής εκτόξευσης της Τουρκίας οδηγεί τη χώρα στον διχασμό, αξιοποιώντας τα σκάνδαλα των υπουργών και της οικογένειας του Ερντογάν.

Από το σπίτι του στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, ο «πατερούλης» του παντουρκισμού, ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, επιχειρεί συστηματικά την τελευταία δεκαετία κι ένα ακόμη «μπάσιμο». Πρόκειται για το μυστικό σχέδιο πολιτικής άλωσης της Θράκης, μέσω των περίφημων θρησκευτικών φροντιστηρίων των «Νουρτζού», που έχουν κατακλύσει τον μουσουλμανικό κόσμο και ως Πέμπτη φάλαγγα επιδιώκουν να μεταφέρουν παντού το μήνυμα του παντουρκισμού.
Ταυτόχρονα, με έντυπά του, ο Γκιουλέν καλλιεργεί ένα «πολυπολιτισμικό κλίμα» για τη Θεσσαλονίκη, ζητώντας την τοποθέτησή της στο κέντρο του ισλαμικού κόσμου.

Μπλεγμένος με χρηματοδότηση μουσουλμανικών παρα-στρατιωτικών ομάδων στον πόλεμο της Βοσνίας, καταγγελθείς για αφανή ρόλο στη χρηματοδότηση των Αλβανών μουσουλμάνων του Κοσόβου, αλλά και της μειονότητας των Βούλγαρων μουσουλμάνων, ο Φετουλάχ Γκιουλέν ξεκίνησε και τον σχηματισμό του ελληνικού δικτύου στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, μέσα από ένα δίκτυο βασισμένο σε άδηλους πόρους και με βάση τον φιλοτουρκικό πυρήνα της μουσουλμανικής μειονότητας, δημιούργησε ερείσματα στη Ροδόπη, την Ξάνθη, την Θεσσαλλονίκη, τα Δωδεκάνησα και τη νότια Ελλάδα(!), Ήδη, υπόψιν των ελληνικών αρχών βρίσκονται καταγγελίες ότι στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών «Ελίτ» της Κομοτηνής, μουσουλμάνοι της μειονότητας έχουν κρυφή πρόσβαση στις εθνικιστικές – θρησκευτικές διδαχές του ιμάμη, την ίδια ώρα που σε όλη τη χώρα λειτουργούν περί τα πέντε βιβλιοπωλεία του και περισσότερα από τρία ανάλογα μυστικά «ιδρύματα – φροντιστήρια».

Πηγές αναφέρουν ότι τα φροντιστήρια των «Νουρτζού», τα οποία η επιθετική τουρκική πολιτική θεωρεί κρίσιμα λόγω των «γκρίζων» ζωνών, έχουν εξαπλωθεί και στα Δωδεκάνησα. Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, το δίκτυο Γκιουλέν δεν αρκείται στην βιτρίνα των φροντιστηρίων «Ελίτ», αλλά λειτουργεί παράνομα μαθήματα που γίνονται σε διαμερίσματα και μονοκατοικίες της Κομοτηνής.

Στη Θράκη, τα πρώτα δύο σχολεία του Γκιουλέν είναι γνωστά από το 2006. Παράλληλα, πληροφορίες αναφέρουν προσπάθεια ανέγερσης εκ μέρους του κ. Γκιουλέν και ενός μοντέρνου κτιρίου σε ακίνητο της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας, στο κέντρο της Κομοτηνής, αλλά και περίεργο ενδιαφέρον που επιδεικνύει η οργάνωση για ιστορικό χώρο πέριξ του Μοναστηρακίου στην Αθήνα, για τον οποίο μάλιστα είχε μιλήσει και ο τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα.

Διεθνής ταραχοποιός και «ισλαμικός ιησουίτης»

Ο Φετουλάχ Γκιουλέν είναι ο υπ’ αριθμόν ένα προπαγανδιστής του παντουρκισμού, του ιδεολογήματος που αποτελεί την κινητήριο δύναμη της κυβέρνησης Ερντογάν. Αυτό το δόγμα επιδιώκει την επανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέσα από τη δημιουργία ανθρώπινων δικτύων στις περιοχές όπου έφθασαν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς.
Στη Ρωσία, οι αρχές έκλεισαν όλα του τα σχολεία. Στην Ολλανδία, με το έντονο μουσουλμανικό στοιχείο, βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για τον ρόλο των «φροντιστηρίων» του.
Στο Ουζμπεκιστάν θεωρείται προδότης, ενώ βρίσκεται στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών όλων των παρακαυκασίων δημοκρατιών…!
Μόνο στην Ελλάδα ο διαβόητος Γκιουλέν εδώ και δέκα χρόνια ασκεί τις παράνομες και «περίεργες» δραστηριότητές του, σχεδόν ανενόχλητος.

Ο Γκιουλέν διατηρεί περισσότερα από 1.000 σχολεία σε 130 χώρες, με περίπου 140 στις ΗΠΑ.
Σε έγγραφα του Wikileaks θεωρείται ως ιδιαίτερα επικίνδυνος. Τα ιδιωτικά σχολεία και τα φροντιστήριά του φέρουν πάντα τοπικά ονόματα, όπως «Ελίτ», «Science Academy», «Noble», «Dove Academy», για να μην κινούν υποψίες.
Ενδεικτικό των κεκαλυμμένων σκοπών της δράσης του κινήματος είναι ότι, σύμφωνα με τους «Financial Times», οι οπαδοί του αποκαλούνται «ισλαμικοί ιησουίτες». Τις ανά τον πλανήτη παράνομες δραστηριότητές του καλύπτουν συχνά μεγάλες τουρκικές πολυεθνικές, όπως η αλυσίδα σούπερ μάρκετ στην Τασκένδη «Turkuaz», η «Tukson» κ.α.

Αν δεν κανείς τις δραστηριότητες των «Νουρτζού» γύρω και μέσα από τα Ελληνικά σύνορα, δεν θα νιώσει ασφαλής. Η κεμαλική εφημερίδα “Aydinlik» αποκάλυψε το καλοκαίρι ότι ο Γκιουλέν είναι ο μεγάλος «σπόνσορας» του UCK και πως με τουρκικά κεφάλαια στήθηκε το τεράστιο δίκτυο των Αλβανών εμπόρων ναρκωτικών στη Βαλκανική.
Ένας πρώην πράκτορας της αμερικανικής NSA ονόματι Wayne Madsen, μίλησε για όλα αυτά, γεγονός που προκάλεσε σάλο στην Τουρκία (και θα έπρεπε να κάνει να συνέλθουν οι Έλληνες πολιτικοί, που δείχνουν μία –αν μη τι άλλο- παράξενη «ανοχή» στις δραστηριότητες του Γκιουλέν στην Ελλάδα, για τις οποίες είναι πλήρως ενημερωμένοι από τις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες).

Μία ματιά στο δίκτυο του Γκιουλέν στα Βαλκάνια πείθει για το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει σύντομα η Ελλάδα. Το ίδρυμα Γκιουλέν διατηρεί στην Αλβανία ένα πανεπιστήμιο και δέκα σχολεία, στο Κόσοβο δύο σχολεία, στη Βουλγαρία σχολεία, μορφωτικά κέντρα, οικοτροφείο και φροντιστήριο ξένων γλωσσών, στα Σκόπια τέσσερα σχολεία, ενώ στη Βοσνία ετοιμάζεται να ιδρύσει πανεπιστήμιο.
Στην Ελλάδα, χρηματοδοτεί μουσουλμάνους φοιτητές, που φοιτούν σε διάφορες πόλεις ολόκληρης της Ελληνικής Επικράτειας.

Όποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν πως η ύπαρξη, η λειτουργία και η επέκταση του δικτύου Γκιουλέν εντός της Ελλάδας, είναι ένας εν δυνάμει «εκρηκτικός μηχανισμός», ικανός να δημιουργήσει πλείστα όσα προβλήματα και –ενδεχομένως- «εκρήξεις» ακόμη και σε ομάδες λαθρομεταναστών στις οποίες έχει ήδη αποκτήσει επιρροή, καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν άμεσα τις «εντυπώσεις» τους για το «θρησκευτικό», «παιδαγωγικό» και «κοινωνικό» έργο του ιμάμη, που έχει επικηρυχθεί ακόμη και σε χώρες με πολύ αυξημένο μουσουλμανικό πληθυσμό.


Πληροφορίες εφημ. «Παραπολιτικά»


Ενώ οι Τούρκοι αλώνιζαν, ο Σημίτης κοιμόταν με ωτασπίδες και δεν άκουγε τα τηλεφωνήματα! 

Του Μάρκου Μουζάκη
Ήταν μια μακρά νύχτα για τον Ελληνισμό η άγρια νύχτα της 30ης προς την 31η Ιανουαρίου του 1996.
Τα όσα τότε συνέβησαν, οι χειρισμοί της κυβέρνησης Σημίτη (η οποία, κατά σύμπτωση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης τα μεσάνυχτα της 31ης Ιανουαρίου…) στη μεγάλη «κρίση των Ιμίων», έχουν αφήσει βαθιά σημάδια στο σώμα της πολύπαθης χώρας μας. Είναι πολλοί όσοι ισχυρίζονται, πως αυτή η μοιραία νύχτα ήταν η αφετηρία της ντε φάκτο νομιμοποίησης των τούρκικων αξιώσεων για την ύπαρξη «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.
Σε κάθε περίπτωση όταν ξημέρωσε η 31η Ιανουαρίου τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Πρώτα-πρώτα η Ελλάδα θρηνούσε τρία παλικάρια, τρεις γενναίους αξιωματικούς, τους Βλαχάκο, Γιαλοψό, Καραθανάση, οι οποίοι έπεσαν και για την πατρίδα και για τη σημαία, την ίδια περίπου ώρα που η πολιτική ηγεσία διαπραγματεύονταν με τους αμερικάνους και τα όσα λέγονταν και γίνονταν ειδικά σε ό,τι αφορά στη σημαία μας ήσαν τραγικά!
Ακόμα, οι Έλληνες έκπληκτοι, οργισμένοι, πικραμένοι, «ζύγιζαν» τους τραγικούς κυβερνητικούς χειρισμούς και κατέληγαν στο «εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν, ευρέθησαν ελλιπείς»…
Ένα χρόνο μετά, το Γενάρη του 1997 για τις ανάγκες του ρεπορτάζ για το πρώτο τεύχος του περιοδικού «NEMECIS» της Λιάνας Κανέλλη, μίλησα με κάποιους εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της μοιραίας νύχτας. Κράτησα σημειώσεις. Σήμερα τις παραθέτω, δεκάξι χρόνια μετά,επειδή πρέπει να θυμόμαστε, επειδή αν η ιστορική μνήμη εγκαταλειφθεί τότε τίποτα για την πατρίδα δεν θα είναι καλό!
Αντρέας: Πάμε σε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο!
Ας πάμε λίγους μήνες νωρίτερα, τον Αύγουστο του 1995.
Ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δέχεται έπειτα από αίτημά του τον αρχηγό της ΕΥΠ ναύαρχο Λεων. Βασιλικόπουλο.
Ο ναύαρχος του παραδίδει φάκελο ο οποίος περιείχε πολλά και επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία από ευρήματα αμερικάνικου δορυφόρου.
Τι έδειχναν;
Ότι σε πολύ μεγάλη περιοχή του ανατολικού Αιγαίου, εκτεινόμενη απ’ το Καρπάθιο Πέλαγος και φτάνοντας μέχρι τη Γαύδο (κάνοντας σχηματικά ένα τελικό «S»)υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων!
Ο πολύπειρος και διορατικός Αντρέας αμέσως αντιλαμβάνεται τόσο την σπουδαιότητα όσο και την κρισιμότητα της αποκάλυψης, για τη χώρα μας. Αντιλαμβάνεται, ότι αυτά τα στοιχεία αποκλείεται να μην έχουν γίνει γνωστά και στην Τουρκία. 
Οπότε;
Οπότε ο Ανδρέας Παπανδρέου λίγες μέρες μετά, στη συνέντευξη που έδωσε στη Θεσσαλονίκη στα εγκαίνια της ΔΕΘ έστειλε ένα σαφές μήνυμα (σε αυτούς οι οποίοι ήταν σε θέση να το αντιληφθούν…) δηλώνοντας ως πρωθυπουργός της χώρας ότι:
• Εκτιμά ότι υπάρχει κίνδυνος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο και τονίζει κατηγορηματικά, ότι η Ελλάδα θα υπερασπιστεί τα απαράγραπτα δικαιώματά της!
Πολλοί απόρησαν, γιατί ο Ανδρέας αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτή τη δήλωση. Λίγοι γνώριζαν το παρασκήνιο…
Το σκηνικό της κρίσης…
Ο Ανδρέας στις 20 Νοέμβρη αρρωσταίνει, εισάγεται στο Ωνάσειο, δίνει μια σκληρή μάχη για να κρατηθεί στη ζωή…
Στις 15 Γενάρη του 1996 παραιτείται απ’ τη θέση του πρωθυπουργού.
Στις 18 Γενάρη η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εκλέγει διάδοχό του τον Κ. Σημίτη (μετά από ένα οργιώδες παρασκήνιο, που θα αποκαλυφτεί κάποια στιγμή…).
Την ίδια ακριβώς μέρα, μια μέρα δηλαδή «μεταβατική» για την Ελλάδα ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Γερ. Αρσένης ενημερώθηκε, με καθυστέρηση, απ’ το υπουργείο Εξωτερικών ότι ήδη απ’ τα Χριστούγεννα τουρκικό εμπορικό πλοίο είχε προσαράξει στα Ίμια και αρνούνταν επίμονα την παροχή βοήθειας απ’ τις ελληνικές αρχές με την αιτιολογία ότι η περιοχή ανήκει στην Τουρκία!
Μια ευθύτατη δηλαδή αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.
Αποφασίζονται τα εξής μέτρα:
1. Προσεχτική μεταφορά ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή, με χειρισμούς που πάντως να μην οδηγούν σε κλιμάκωση.
2. Ένα περιπολικό του ναυτικού με τη συνοδεία περιπολικού του Λιμενικού να κάνουν καθημερινά δύο περιπολίες γύρω απ’ τις βραχονησίδες, μία νωρίς το πρωί και μία μετά τη δύση του ήλιου.
Ακολούθησε ο γνωστός «πόλεμος των σημαιών».
Επίσης ο Γερ. Αρσένης ζήτησε συνάντηση με το νέο πρωθυπουργό Κ. Σημίτη. Μετά την ενημέρωση που του έκανε αποφασίστηκε να τεθούν οι μονάδες σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση, χωρίς ωστόσο προκλήσεις και η ελληνική πλευρά να λειτουργήσει μόνο «αντισταθμιστικά».Δηλαδή, αν η Τουρκία έστελνε στην περιοχή μια φρεγάτα, τότε να στείλει μία και η Ελλάδα.
Ωστόσο η ένταση μεγαλώνει.
Σε αλλεπάλληλες συσκέψεις στο Πεντάγωνο εκτιμάται ότι δεν αποκλείεται να οδηγηθούν οι εξελίξεις ακόμα και σε θερμό επεισόδιο απ’ την Τουρκία. 
Εξετάστηκαν όλα τα πιθανά σενάρια ενός τέτοιου επεισοδίου.
Εκτιμήθηκε, ότι αν η Τουρκία επέλεγε μια εντυπωσιακή κίνηση, αυτή θα μπορούσε να είναι κάποια ενέργεια σε βραχονησίδα.
Εκτιμήθηκε όμως, ότι δεν ήταν πιθανή η ενέργεια στη Μεγάλη ή στη Μικρή Ίμια, επειδή η Μεγάλη Ίμια φρουρούνταν από ομάδα βατραχανθρώπων, που ανέβαινε κάθε βράδυ εκεί –προς φρούρηση της ελληνικής σημαίας- και έφευγε το πρωί.
Ως πιο πιθανοί στόχοι επομένως θεωρήθηκαν η Καλόλιμνος ή το Φαρμακονήσι. Και στάλθηκαν επαρκείς δυνάμεις για τη φύλαξή τους.
Η μοιραία νύχτα…
Στις 30 Ιανουαρίου η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει κορυφωθεί.
Την προηγούμενη βραδιά ο Γερ. Αρσένης έχοντας λάβει ένα ανησυχητικό μήνυμα θέλει να ενημερώσει τον πρωθυπουργό.
Τον καλούσε επίμονα στο πορτοκαλί τηλέφωνο, αλλά ο Κ. Σημίτης δεν απαντούσε. Έστειλε ειδικό απεσταλμένος το σπίτι του.
Σύμφωνα με μία μαρτυρία (την οποία δεν κατέστη δυνατό να διασταυρώσουμε) ο απεσταλμένος του υπουργού Άμυνας ενημερώθηκε από οικείο πρόσωπο του πρωθυπουργού, ότι αυτός κοιμόταν με ωτασπίδες και γι’ αυτό δεν σήκωνε το τηλέφωνο!
Το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου, στην κορύφωση της έντασης, ο Κ. Σημίτης αποφάσισε να συγκαλέσει σύσκεψη στο… γραφείο του στη Βουλή και όχι στο Πεντάγωνο, όπως ζήτησαν οι Αρσένης και Ν. Κουρής (υφυπουργός Άμυνας), για λόγους ευνόητους!
Η απάντηση του πρωθυπουργού ήταν ότι σύσκεψη στο Πεντάγωνο θα σήμαινε… ανησυχία του ελληνικού λαού, ότι πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία!
Προφανώς για να… μην ανησυχήσει ο ελληνικός λαός, ουπουργός Εξωτερικών Θ. Πάγκαλος βρέθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου, όπου επίμονα τον αναζήτησαν για να πάρει μέρος στη σύσκεψη!
Τέτοια ετοιμότητα!
Γύρω στις 10 το βράδυ, φεύγοντας απ’ το Πεντάγωνο για τη Βουλή ο υπουργός Άμυνας Γερ. Αρσένης, δέχτηκε το πρώτο τηλεφώνημα απ’ τον αμερικανό υπουργό Άμυνας Ουίλιαμ Πέρι, ο οποίος του εξέφρασε την έντονη ανησυχία της Ουάσιγκτον για την «επικίνδυνη κλιμάκωση» όπως χαρακτηριστικά του είπε.
Ο κ. Αρσένης του απάντησε ότι η Ελλάδα δεν φέρει ευθύνη γι’ αυτή την κλιμάκωση και λειτουργεί μόνο «αντισταθμιστικά».
Τότε, για πρώτη φορά, ο αμερικανός υπουργός του πρότεινε «να πω στους Τούρκους να αρχίσουν να αποχωρούν και να αποχωρήσετε κι εσείς».
- Πάω σε κυβερνητική σύσκεψη, του απάντησε ο Έλληνας υπουργός.
Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι όλη εκείνη τη δραματική νύχτα η Ουάσιγκτον «έκανε παιχνίδι», ενώ η Ευρώπη -κυριολεκτικά- κοιμούνταν, απουσίαζε εντελώς από κάθε συζήτηση ή διαπραγμάτευση, αν και η Ελλάδα είναι χώρα-μέλος της Ε.Ε.!
Και αυτό ερμηνεύει πολλά…
Η κυβερνητική σύσκεψη στη Βουλή ξεκίνησε γύρω στις 11 το βράδυ, με απουσία (υπενθυμίζουμε) του υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου, ο οποίος ήταν «χαμένος» σε τηλεοπτική εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου!
Στην έναρξη της σύσκεψης ο Κ. Σημίτης ενημέρωσε ότι είχε ήδη κάνει τηλεφωνική επικοινωνία με τον αμερικανό Πρόεδρο Μπ. Κλίντον, ο οποίος του είχε προτείνει «αποκλιμάκωση», δηλαδή την ταυτόχρονη αποχώρηση των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων απ’ την επίμαχη περιοχή των Ιμίων.
Είχαν «στο περίμενε» τον αρχηγό της ΕΥΠ!
Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε (δείγμα κι αυτό της τραγικής εικόνας και των τραγικών χειρισμών της κυβέρνησης εκείνη τη νύχτα που γράφονταν Ιστορία!) πωςστη διάρκεια όλης της νύχτας ο τότε αρχηγός της ΕΥΠ Λεων. Βασιλικόπουλος «φορτωμένος» με πολλούς φακέλους μάταια ζητούσε να συμμετάσχει! Ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης το αρνήθηκε! Και η μοναδική συμμετοχή του αρχηγού της ΕΥΠ ήταν να παραδώσει κάποιους φακέλους! Κατά τα άλλα «ξεροστάλιασε» αναμένοντας έξω απ’ την αίθουσα της σύσκεψης!
«Λυπάμαι, αλλά οι Τούρκοι κάτι θα κάνουν»!
Γύρω στα μεσάνυχτα ο Γερ. Αρσένης δέχτηκε το νέο τηλεφώνημα απ’ τον Πέρι. Του ανέφερε, ότι οι Τούρκοι συμφωνούν στην «αποκλιμάκωση», αλλά:
-Θέτουν σαν όρο την αποχώρηση της ελληνικής φρουράς και της ελληνικής σημαίας απ’ τη βραχονησίδα «όπως έχει συζητήσει ο Πρόεδρός μου με τον πρωθυπουργό σου»!
Ο Γερ. Αρσένης απάντησε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχτεί αυτή την απαράδεκτη αξίωση, που αμφισβητεί ευθέως κυριαρχικά μας δικαιώματα, για να λάβει την απάντηση:
• Τότε λυπάμαι, αλλά σε κάνα-δυο ώρες η Τουρκία «κάτι θα κάνει»!
Αυτή η ιταμή προειδοποίηση του αμερικανού ΥΕΘΑ σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον βρίσκονταν σε συνεννόηση με την Άγκυρα και ήταν ενήμερη για τα όσα σχεδίαζαν οι Τούρκοι και μάλιστα τα ενέκριναν!
Επίσης προκαλεί μέγιστη εντύπωση αυτό το «όπως έχει συζητήσει ο Πρόεδρός μου με τον πρωθυπουργό σου»,που είπε ο Πέρι στον Αρσένη. 
Και το μείζον ερώτημα που τίθεται είναι:
Είχε εξαρχής συμφωνήσει ο Σημίτης στην αποχώρηση απ’ τη Μεγάλη Ίμια της ελληνικής φρουράς και σημαίας;

Σημειώνουμε και ότι τα ίδια περίπου με τον Πέρι είπε και ο αρχηγός του αμερικανικού Επιτελείου κ. Σαλικασβίλι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τους Γερ. Αρσένη και Ν. Λυμπέρη, τον έλληνα ομόλογό του.
Κάποια στιγμή εδέησε να αφήσει το τηλεοπτικό στούντιο (!) και να πάει στη σύσκεψη κι ο Θ. Πάγκαλος.
Τους ενημέρωσε, ότι είχε μιλήσει τηλεφωνικά με τον Ρ. Χόλμπρουκ, ο οποίος του είχε μεταφέρει τη γνωστή πρόταση των αμερικάνων.
Στο μεταξύ ο Αρσένης ανήσυχος απ’ την «προειδοποίηση» της Ουάσιγκτον ενημέρωσε τον υφυπουργό του Ν. Κουρή, ο οποίος παρέμενε στο Πεντάγωνο επειδή (και δικαιολογημένα) θεωρούσε μέγα λάθος ότι η συγκεκριμένη σύσκεψη πραγματοποιούνταν στη Βουλή αντί της «αίθουσας Επιχειρήσεων» του Πενταγώνου τη στιγμή που απειλούνταν θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας!
Συμφωνήθηκε μεταξύ τους:
• Ύψιστη ετοιμότητα των ελληνικών δυνάμεων που βρίσκονται στην περιοχή και άμεση απάντηση σε οποιοδήποτε τουρκικό χτύπημα.
Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσουμε, ότι στην περιοχή βρίσκονταν μεγάλο μέρος του Στόλου μας.
Και μάλιστα όταν πολεμικά πλοία του Στόλου μας είχαν αναχωρήσει απ’ το ναύσταθμο για την επίμαχη περιοχή του Αιγαίου όλη η Ελλάδα είχε «απολαύσει» το θέαμα σε… ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση! Δείγμα –και αυτό- της σοβαρότητας της κυβέρνησης…
«Οι Τούρκοι είναι στη Μικρή Ίμια»!
Γύρω στις 3.00 το πρωί οι συμμετέχοντας στη σύσκεψη ενημερώθηκαν ότι… «υπάρχουν πληροφορίες» (!) πως στη Μικρή Ίμια έχουν κάνει απόβαση Τούρκοικομάντος!
Και αυτό το έμαθαν από αμερικάνικη πηγή. Και πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά απ’ τη στιγμή που, όπως προαναφέραμε, η Ουάσιγκτον όχι μόνο ήταν ενήμερη αλλά ακόμα και «συντόνιζε»;
Προς διερεύνηση του αληθούς της «πληροφορίας» (!) εστάλη το μοιραίο στρατιωτικό ελικόπτερο, με τα γνωστά, τραγικά αποτελέσματα, του χαμού δηλαδή στα νερά του Αιγαίου των τριών παλικαριών, των τριών ηρώων που έπεσαν για την πατρίδα και τη σημαία, την ίδια ώρα που για τη σημαία στη σύσκεψη γίνονταν διάλογοι που θύμιζαν αρχαία τραγωδία…
Αυτόματα η σύσκεψη μετατράπηκε σε συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ.
Ο Γερ. Αρσένης επικοινώνησε ξανά με το Ν. Κουρή και του μετέφερε την εντολή:
Να αρχίσει η ενεργοποίηση του σχεδίου ανακατάληψης της Μικρής Ίμιας.
Αλλά ενώ το σχέδιο είχε αρχίσει να ενεργοποιείται, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ.
Και αυτό με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας.
Εμείς μάθαμε, ότι εξετάστηκαν δύο σχέδια ανακατάληψης:

1. Με δυνάμεις στρατού. Επ’ αυτού ο ναύαρχος Λυμπέρης επεσήμανε ότι πριν τις 11 το πρωί ήταν αδύνατη η μεταφορά στρατού απ’ την Κω.
2. Με βομβαρδισμό της βραχονησίδας.
Οι συμμετέχοντες άρχισαν να συζητούν τις αντιδράσεις από ενδεχόμενο βομβαρδισμό της βραχονησίδας, αφού θεωρήθηκε βέβαιο ότι η Τουρκία θα «απαντούσε».
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο ο πρωθυπουργός, ο οποίος προηγούμενα είχε επιτεθεί με σκληρότατες εκφράσεις στον Α/ΓΕΕΘΑ εμφανίστηκε απρόθυμος σε πιθανή τέτοια ενέργεια.

Και σε αυτό επίσης το σημείο σαν «από μηχανής Θεός» επεμβαίνει ο Πάγκαλος, ο οποίος είχε βγει έξω απ’ την αίθουσα προκειμένου να μιλήσει για άλλη μια φορά με τον Χόλμπρουκ.
Αξίζει να θυμίσουμε, ότι όλη εκείνη τη μοιραία βραδιά συνομίλησαν:
- Σημίτης-Κλίντον.
- Πάγκαλος-Χόλμπρουκ.
- Αρσένης-Πέρι.
- Αρσένης-Σαλικασβίλι.
- Λυμπέρης-Σαλικασβίλι.
«Να πούμε ότι την πήρε αέρας τη σημαία»!
Ο Θ. Πάγκαλος μεταφέρει τα εξής:
Οι αμερικανοί μου είπαν, ότι οι Τούρκοι δέχονται να φύγουν απ’ τη Μικρή Ίμια, με τον όρο να φύγει και η δική μας φρουρά απ’ τη Μεγάλη Ίμια!

Προφανώς Ουάσιγκτον και Άγκυρα έτσι μετέφραζαν το «status quo ante», για το οποίο η κυβέρνηση Σημίτη πανηγύριζε το επόμενο πρωινό, τότε που ο μοιραίος και ολίγιστος πρωθυπουργός είπε από βήματος της Βουλής το:
Ευχαριστώ την κυβέρνηση των ΗΠΑ!
Δηλαδή γι’ αυτούς το “status quo ante» σήμαινε απλά το «no vessels, no troops, no flags», στα οποία θα επανέλθουμε.

Ωστόσο η τότε ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε να συζητήσει  σε αυτή την ιταμή βάση.
Ο Γερ. Αρσένης έχοντας κατά νου τα όσα του είχε πει ο Πέρι, ρώτησε τον Πάγκαλο:
Βάζουν ζήτημα να φύγει και η σημαία μας;
Κι έλαβε την απίστευτη (;) απάντηση:
Όχι, αλλά να το δούμε μόνοι μας, μήπως φεύγοντας η φρουρά να την πάρει!

Βέβαια οι αμερικανοί το είχαν θέσει το ζήτημα. Τουλάχιστον σε Σημίτη και Αρσένη.
Και τότε έγιναν οι διάλογοι της ντροπής, κατά την ταπεινή μας άποψη.
Δηλαδή ο Σημίτης απευθυνόμενος στον Λυμπέρη να τον ρωτά, γιατί έχει τόση… ευαισθησία στο να φύγει η ελληνική σημαία απ’ τη Μεγάλη Ίμια!
Ή ο Πάγκαλος να του ζητά «να πούμε ναύαρχε ότι φύσηξε αέρας και την πήρε τη σημαία απ’ τη βραχονησίδα»!
Η τραγική κατάληξη ήταν αυτή που όλοι γνωρίζουμε.
Και η φρουρά έφυγε και η σημαία έφυγε.
Και η τραγική κυβέρνηση βγήκε το πρωί και πανηγύρισε.
Και το βράδυ πήρε ψήφο εμπιστοσύνης (για την ιστορία να θυμίσουμε, ότι δύο βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αρνήθηκαν μετά τα όσα συνέβησαν να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, οι Βουνάτσος και Κηπουρός).
Και στη συνεδρίαση του Υπουργικού που έγινε κατά το μεσημέρι ο μόνος υπουργός, ο οποίος επεσήμανε ότι τα όσα συνέβησαν στην ουσία οδηγούν σε γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο ήταν ο αείμνηστος Αν. Πεπονής…
Και σε λίγες μέρες η κυβέρνηση αποστράτευσε τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ν. Λυμπέρη…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου