Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2012


Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, 3 κλάδοι γνώριζαν άνθιση:
Οι μαυραγορίτες, οι ταγματασφαλίτες και οι ρουφιάνοι.

Τους πρώτους, τους μαυραγορίτες, τους βλέπεις πως ξεφυτρώνουν σε κάθε περιοχή και γειτονιά σαν μανιτάρια, υπό την ταμπέλα “Αγορά Χρυσού”. Άτομα που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον πόνο ανθρώπων που αναγκάζονται να πουλήσουν κοσμήματα, βαπτιστικά, βέρες και οτιδήποτε άλλο, μέσα στην απελπισία τους.

Ανταλλάσσουν χρυσό για λίγα χρήματα, σε συμπολίτες μας που αγωνιούν να καλύψουν έστω και προσωρινά τρέχουσες ανάγκες. Τέτοια καταστήματα, είναι άντρα εκμετάλλευσης, που κερδίζουν χιλιάδες ευρώ και μάλιστα αφορολόγητα. To τραγικό είναι πως αν κάνεις μια βόλτα θα μετρήσεις πάρα πολλά, λες και ένας νέος κλάδος ξεπήδησε. Έχει τύχει να περνάω από τις ίδιες περιοχές και από εβδομάδα σε εβδομάδα, παρατηρώ πως όλο και περισσότερα ενεχυροδανειστήρια κάνουν την εμφάνισή τους.

Ο δεύτερος κλάδος, των ταγματασφαλιτών, έχει κάνει εδώ και καιρό την εμφάνισή του. Κουκουλοφόροι σε εντεταλμένη υπηρεσία, παρεισφρύουν σε ..πορείες και διαδηλώσεις, με σκοπό να τις διαλύσουν και να δώσουν την ευκαιρία στους συναδέλφους τους στα ΜΑΤ να επιτεθούν σε ανθρώπους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

H προβοκάτσια δεν είναι νέα γραμμή άμυνας του συστήματος, αλλά πλέον την βλέπουμε στην επαγγελματική διάστασή της. Τυχαίο που πόσες αποδείξεις συνεργασίας της αστυνομίας με παρακρατικές δυνάμεις βγήκαν στο φως; Για να γίνεις ταγματασφαλίτης, πρέπει να έχεις απολέσει οποιοδήποτε ίχνος συνείδησης και βέβαια να σε ελκύει η εξουσία, όπως την πουτάνα το τάληρο.

Στην τρίτη κατηγορία των κλειστών επαγγελμάτων της κατοχής, βρίσκουμε την διαχρονική ράτσα των ρουφιάνων. Άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, πρόθυμα να γλείψουν και να ακολουθήσουν δουλικά προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους, αλλά και να κερδίσουν εις βάρος των άλλων.

Προς το παρόν το έχουν αναλάβει δημοσιογράφοι, παπαγαλάκια που διασπείρουν ψέματα και έμμισθοι υπάλληλοι των κομμάτων στα social media. Στόχος τους η τρομοκράτηση του λαού, το να συμβάλουν στο να παραμείνει “ζαλισμένο κοπάδι”. Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το Α και το Ω για την διατήρηση της “ύπνωσης”.

Παλιά το ονόμαζαν προπαγάνδα, τώρα “ειδήσεις” και “δημόσιες σχέσεις”.

Βλέπετε η τωρινή οικονομική και πολιτική συγκυρία , έχει πολλά περισσότερα κοινά απ’ ότι νομίζει κανείς με μαύρες εποχές της ελληνικής ιστορίας. Κι αν οι παππούδες μας πέρασαν κατοχή και οι πατεράδες μας χούντα, εμείς ζούμε σε έναν σκοτεινό συνδυασμό και των δύο




«Οι Έλληνες έσωσαν τις ευρωπαϊκές τράπεζες», γράφει στην επικεφαλίδα της η Die Tageszeitung του Βερολίνου.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η βοήθεια προς την Ελλάδα δεν θα ωφελήσει τους Έλληνες, οι οποίοι θα αναγκαστούν να ζουν με μικρότερα εισοδήματα, με εργασιακή ανασφάλεια, με μειωμένη υγειονομική περίθαλψη, και θα πρέπει να υποστούν ένα γενικό ξεπούλημα του κράτους τους.

Και παρ`όλες αυτές τις θυσίες, το ελληνικό χρέος μπορεί να παραμείνει στα ίδια με τα σημερινά επίπεδα, ακόμη και το 2020!

Όπως γράφει ο συντάκτης της εφημερίδας Eric Bonse, «η ελληνική διάσωση είναι μια αδίστακτη υπαγόρευση, που μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος του τραπεζικού συστήματος, το οποίο δεν θα κινδυνεύει πια να καταρρεύσει, χάρη στους τόκους από τα δάνεια προς την Ελλάδα».

Όπως λέει χαρακτηριστικά, οι «Schäuble και σία» έσωσαν τους πιστωτές, αλλά όχι τους Έλληνες.

Οι μόνοι κερδισμένοι από την τελευταία συμφωνία θα είναι οι τράπεζες, οι ασφαλιστές, και οι επενδυτές της Γερμανίας, της Γαλλίας, και της Βρετανίας.

Αν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, όλοι οι παραπάνω θα έχαναν τα πάντα.

Τώρα όμως χαίρονται.

Die Tageszeitung

S.A.




Πανικός στη Συγγρού για τα σενάρια συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, που βλέπουν κάθε μέρα το φως της δημοσιότητας. Μετά από τηλεφωνικές επαφές που είχε ο πρόεδρος της ΝΔ... με τους στενούς του συνεργάτες, αποφασίστηκε να κάνει, Αποκριάτικα, επεξηγηματική δήλωση για το θέμα.

Ωστόσο είναι εμφανές ότι ο πρόεδρος της ΝΔ προσπαθεί, με τη δήλωσή του, να ισορροπήσει σε δύο βάρκες.

Από τη μία ισχυρίζεται πως «το ΠΑΣΟΚ θέλει να φαινόμαστε παρέα, για να μας κάνει και εμάς ζημιά» και από την άλλη δεν αποκλείει την πιθανότητας κυβερνητικής συνεργασίας.

«Προσκλητήριο σε όλους, για ενότητα στην εθνική προσπάθεια, να σηκωθεί η Ελλάδα και πάλι στα πόδια της» τονίζει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με πληροφορίες
, οι κυλιόμενες δημοσκοπήσεις που έχουν στη Συγγρού είναι αυτές που ανάγκασαν, την Κυριακή της Αποκριάς, να προβεί στη δήλωση αυτή ο πρόεδρος της ΝΔ.

Τα αποτελέσματα των κυλιόμενων δείχνουν περαιτέρω μείωση των ποσοστών της ΝΔ, από τη μέρα που υπερψήφισε μαζί με το ΠΑΣΟΚ το βάρβαρο μνημόνιο 2.

Μάλιστα φαίνεται πως έχει «γκρεμιστεί», για την ώρα, το ψυχολογικό φράγμα του 20%.

Σε όλα αυτά πρέπει να συνυπολογιστούν και τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν τελευταία στη Συγγρού, με τα μπρος πίσω στις διαγραφές των βουλευτών, αλλά και με τις αψυχολόγητες μεταγραφές των Βορίδη- Γεωργιάδη.

Συμπερασματικά: η συμμετοχή της ΝΔ στην κυβέρνηση Παπαδήμου και η υπερψήφιση του δεύτερου μνημονίου, έχουν φέρει το κόμμα της συμπολίτευσης σε στρατηγικό αδιέξοδο. Εξού και η (αποκριάτικη) δήλωση Σαμαρά…

Η δήλωση Σαμαρά για το μνημόνιο και την συγκυβέρνηση

«Με αυτό το πρόγραμμα κερδίζουμε χρόνο και ανάσα. Χρόνο γιατί θα πληρώνεις μόνο τόκους και ανάσα γιατί και το χρέος κουρεύτηκε και τα επιτόκια θα πέσουν.

Ενώ το προηγούμενο Μνημόνιο ούτε κέρδιζε χρόνο, ούτε κούρευε το χρέος, ανέβαζε τα επιτόκια και πάνω από όλα, σκότωνε -και τελικά σκότωσε- την οικονομία. Άσε που τότε δεν κινδυνεύαμε να βγούμε από το Ευρώ, ενώ τώρα φτάσαμε στο παρά ένα.

Εγώ ανάπτυξη ζητούσα τότε, για πρόγραμμα με προτεραιότητα στην ανάπτυξη μιλάω και τώρα. Και ενώ τότε, ήμασταν μόνοι μας, τώρα και μέσα και έξω από την Ελλάδα όλο και περισσότεροι συμφωνούν μαζί μας. Αυτή είναι η αλήθεια χωρίς φτιασιδώματα.

Μην ακούω τώρα περί ΠΑΣΟΚ και συγκυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ χαμένο είναι και δεν έχει τίποτε άλλο να χάσει. Θέλει να φαινόμαστε παρέα, για να μας κάνει και εμάς ζημιά. Συνενόχους ψάχνουν και κοιτάνε πίσω. Εμείς κοιτάμε μπροστά και έχουμε άλλο κώδικα αξιών και άλλο πρόγραμμα: Με σημαία μας την Ανάπτυξη για να βγούμε από 'δω που μας έφεραν. Αυτό είναι το δικό μας κάλεσμα.

Προσκλητήριο σε όλους, για ενότητα στην εθνική προσπάθεια, να σηκωθεί η Ελλάδα και πάλι στα πόδια της».

Η διάρρηξη των σχέσεων της ΝΔ με την κοινωνική της βάση θα ολοκληρώσει το κενό πολιτικής εκπροσώπησης που άφησε η ήδη συντελεσθείσα διάρρηξη των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τη δική του κοινωνική βάση.

Έστω και βαρύτατα ακρωτηριασμένα, τα δύο μεγάλα –για πόσο ακόμα;– κόμματα υπερψήφισαν το νέο Μνημόνιο, εγκλωβίζοντας την Ελλάδα σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Η τρόικα δεν πρέπει να έχει παράπονο. Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος δεν την απασχολεί. Έτσι κι αλλιώς, θεωρεί αναλώσιμες τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις που προωθούν τα σχέδιά της.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, σαν ξεζουμισμένη λεμονόκουπα, θα πάρει σε λίγο το δρόμο για τον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ, αλλά ο κατά πάσα πιθανότητα διάδοχός του, Βαγγέλης Βενιζέλος, έχει εμπράκτως αποδείξει την υπακοή του στους δανειστές, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό επιδίδεται σε πολιτικούς τραμπουκισμούς. Θα προσγειωθεί, όμως, ανωμάλως, όταν στις εκλογές θα διαπιστώσει ότι ηγείται ενός μικρομεσαίου κόμματος, εάν τελικώς το ΠΑΣΟΚ διατηρήσει την ενότητά του, κάτι που δεν είναι καθόλου σίγουρο.

Το σημαντικότερο επίτευγμα της τρόικας, όμως, είναι ότι υποχρέωσε τη ΝΔ να προσχωρήσει στο κόμμα του Μνημονίου. Ο Αντώνης Σαμαράς όφειλε να γνωρίζει ότι η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος. Από τη στιγμή που προσχώρησε, για να υπερασπίσει την επιλογή του, μετατράπηκε σ’ ένα είδος «γενίτσαρου». Το αποτέλεσμα το είδαμε τη νύχτα της Κυριακής. Ο ένας στους τέσσερις «γαλάζιους» βουλευτές διαφοροποιήθηκε και διεγράφη.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι σχεδόν όλοι οι διαγραφέντες είχαν υποστηρίξει τον Αντώνη Σαμαρά στη μάχη της διαδοχής και μέχρι τώρα λειτουργούσαν ως εσωκομματικά ερείσματά του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο αρχηγός των «γαλάζιων» διολισθαίνει στην αγκαλιά της πτέρυγας που είχε υποστηρίξει την Ντόρα Μπακογιάννη. Αυτό, όμως, είναι δικό του πρόβλημα. Το ευρύτερο πολιτικό θέμα είναι ότι, με τη στάση του, ο Αντώνης Σαμαράς βάζει οριστικά τη ΝΔ στο δρόμο που χάραξε ο Γιώργος Παπανδρέου για το ΠΑΣΟΚ. Ένα δρόμο που οδηγεί στην πολιτικο-εκλογική αποδόμηση.

Η αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ πήρε δύο χρόνια, αλλά η αποδόμηση της ΝΔ θα πάρει λιγότερο, επειδή ο πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αντιμετωπίζει πια τους «γαλάζιους» σαν συνεργούς στο «έγκλημα». Προφανώς, ο Αντώνης Σαμαράς θα προλάβει να κερδίσει τις εκλογές και να γίνει πρωθυπουργός, αν και –ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις– η αυτοδυναμία καθίσταται όνειρο απατηλό. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, ο μόνος δρόμος θα είναι να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με το συρρικνωμένο ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το μπλοκ του Μνημονίου θα χρεωθεί όσα μάλλον θα ακολουθήσουν: την περαιτέρω βύθιση της οικονομίας στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, τον πολλαπλασιασμό των οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων και την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είτε λόγω κοινωνικής έκρηξης είτε λόγω δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Με άλλα λόγια, το ενδεχόμενο να καταρρεύσει η χώρα επί πρωθυπουργίας Σαμαρά συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες.

Η διάρρηξη των σχέσεων της ΝΔ με την κοινωνική βάση της θα ολοκληρώσει το κενό πολιτικής εκπροσώπησης που άφησε η ήδη συντελεσθείσα διάρρηξη των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τη δική του κοινωνική βάση. Προς το παρόν, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πώς θα καλυφθούν αυτά τα κενά. Όπως πάντα, η ζωή θα δώσει τις δικές της πρωτότυπες απαντήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, αφενός, το υφιστάμενο και καταρρέον πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να επιβιώσει –τουλάχιστον με την παρούσα μορφή του– και, αφετέρου, πως το νέο θα προκύψει μέσα από σπασμούς.

Οι πολιτικές δυνάμεις που λειτούργησαν σαν όχημα για την επιβολή του πρώτου και του δεύτερου Μνημονίου και, τελικώς, για τη μετατροπή της Ελλάδας όχι μόνο σ’ ένα είδος οικονομικού προτεκτοράτου, αλλά και σε έρμαιο των δανειστών της, θα συνθλιβούν από τα ερείπια που προκαλεί η πολιτική τους. Δεν έχουν καν τη δικαιολογία ότι έκαναν λάθος εκτίμηση. Από την εκδήλωση της κρίσης μέχρι τώρα λειτουργούν όχι με επιχειρήματα, αλλά με εκβιαστικά διλήμματα, που στηρίζονται σε φθηνή προπαγάνδα και αντιαισθητική κινδυνολογία. Ακύρωσαν την Πολιτική και την ίδια τη Δημοκρατία. Η θεραπεία-σοκ, άλλωστε, στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη Δημοκρατία. 


Το πασοκικό κράτος της σαπίλας και της παρακμής ζει και βασιλεύει!

Υπάλληλοι πολεοδομίας με καταθέσεις μαμούθ, βουλευτές με πλαστά πόθεν έσχες, στελέχη της Energa και της Hellas Power, παρά την άσκηση ποινικών διώξεων για βαρύτατα κακουργήματα, συνεχίζουν να ξεφαντώνουν στα μπουζούκια, πάνω από 180.000.000 τα χρέη του Μυτιληναίου σε ΔΕΗ και ΔΕΠΑ!!!

Κράτος ανικανότητας και κομματικής ξεφτίλας!

Στις εφιαλτικές δημόσιες υπηρεσίες τα πρασινοδικτατοράκια συνεχίζουν να ξύνουν τα @@ τους και να βγάζουν την ψυχή του μ@λ@κα που είχε τη φαεινή ιδέα να ανοίξει καινούργια επιχείρηση… Σαν τον ταλαίπωρο νέο που τον πήρε 10 μήνες να ανοίξει ένα ηλεκτρονικό κατάστημα εμπορίας Ελληνικού ελαιόλαδου!!!

Εγκάθετα δημοσιοϋπαλληλάκια που αποκλειστικά και μόνο ασχολούνται με τον δια των προστίμων «εκδικητικό» σωφρονισμό των αντιφρονούντων πολιτών…

Το κομματικό παρακράτος σε πλήρη δόξα!

Ένα κράτος που δεν θέλει κι ένα δημόσιο που δεν μπορεί…

Αυτό το κράτος στήριζαν και εξακολουθούν να στηρίζουν οι νταβατζήδες, τα κραυγάζοντα παπαγαλάκια, οι χοντροφοροδιαφεύγοντες, οι μιζαδόροι, οι διπλοθεσίτες, οι παραχαράκτες, οι εξαγορασμένοι, οι διαφθορείς και οι κομματικοί βαρόνοι του ΠΑΣΟΚ, που σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούν να θιχτεί η κομματική τους πελατεία…

Και νάτος ο αδιάφθορος Σαμαράς, δεκανίκι του πλέον διεφθαρμένου πολιτικού σχηματισμού που ανέδειξε ποτέ στη χώρα μας.

Ωρύονται φίλοι και εχθροί, «όσα χρήματα και να δοθούν σ’ αυτό το κράτος, η τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη… ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!!!»

Άστους να λένε, απαντά το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, όπως λέει και το τραγουδάκι…

Στην πρέσα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, με τη θηλιά της αυτοκτονίας στο λαιμό οι επιχειρηματίες που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες των επιχειρήσεών τους, στο έλεος των λουκέτων οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις…

Άθικτοι, όμως, οι μηχανισμοί του μπουρδέλου!

Ανέγγιχτοι οι κλέφτες και οι απατεώνες πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην κόλαση της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, στο απυρόβλητο τα κόμματα που βύθισαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στην εξαθλίωση…

Ανέγγιχτοι και οι κομματικοί οργανισμοί που οδήγησαν την Ελλάδα στην απαξίωση και στην χρεοκοπία.

Μια και μόνο λύση υπάρχει, η επανασύσταση εκ βάθρων της κρατικής μηχανής, ο ισόβιος αποκλεισμός και η παραδειγματική τιμωρία των βουλευτών που υπερψήφισαν τα προδοτικά μνημόνια.

Σε κανένα από τους τριακόσιους της Βουλής που ψήφισαν τα μνημόνια, καθώς και σ΄ εκείνους που χρημάτισαν βουλευτές των κομμάτων που κυβέρνησαν την τελευταία δεκαετία, δεν πρέπει να επιτραπεί να συμμετέχουν στις εκλογές που θα γίνουν, όποτε γίνουν…

Αφού η Δικαιοσύνη παραμένει τυφλή και κουφή, ο Ελληνικός λαός κατ’ επιταγήν του Συντάγματος έχει το δικαίωμα να στηρίξει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία αποκλείοντας με όλους τους τρόπους τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και το σύνολο των βουλευτών τους από τις εκλογικές διαδικασίες…

Έξω οι κλέφτες και οι προδότες από τη βουλή των Ελλήνων… Για πάντα!

Πηγή




Η οικονομική κατάσταση των κομμάτων θεωρείται αθλία. Και μάλλον όπως λένε πολλά κομματικά στελέχη ο όρος είναι επιεικής! Η κρίση έχει πλέον φέρει τους κομματικούς μηχανισμούς στα όρια της εξαθλίωσης και οι γνωστές πολυτέλειες ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Το κουίζ στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» σήμερα αφορά το ΠΑΣΟΚ το παραθέτουμε: «Ποιο πολιτικό κόμμα εξέτασε σοβαρά το ενδεχόμενο να ενταχθεί στο άρθρο 99; Πάντως αυτό που εν τέλει έμαθα είναι ότι το αίτημα δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτό. Δεν υπάρχει δηλαδή νομική φόρμουλα για τους πολιτικούς οργανισμούς!»

Μάλιστα στην ίδια στήλη (dark room) ο συντάκτης της εφημερίδας δίδει και μια άλλη διάσταση του προβλήματος περιγράφοντας τις απεγνωσμένες προσπάθειες του κ. Μιχάλη Καρχιμάκη να περισώσει ότι μπορεί. Διαβάζουμε στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»:

«Τηλεφωνική επικοινωνία, μαθαίνω, ότι είχε ο Μιχάλης Καρχιμάκης με τον Αντώνη Σαμαρά προκειμένου να ρυθμιστεί το επείγον ζήτημα της επιχορήγησης των κομμάτων η οποία ως γνωστόν έχει προ καιρού «παγώσει».

Ο Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ- όπως μου αποκάλυψε στενός του φίλος- είπε στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας ότι είναι εντελώς στα κάγκελα αφού ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει. Ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε ότι και η Νέα Δημοκρατία είναι στην ίδια και χειρότερη κατάσταση αλλά και ότι τα περιθώρια είναι πολύ στενά για να λυθεί το θέμα με κάποια νομοθετική ρύθμιση την οποία ζήτησε ο κ. Καρχιμάκης.

Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Υπάρχουν και χειρότερα στο ΠΑΣΟΚ. Λέγεται -και δεν είναι καθόλου φήμες αλλά μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα- ότι κάποιος ιδιοκτήτης από τον οποίο το ΠΑΣΟΚ έχει ενοικιάσει ακίνητο για γραφεία έχει με δικαστική απόφαση δεσμεύσει τους λογαριασμούς του κόμματος στις τράπεζες. Αυτό έχει κάνει έξαλλους όλους στην Ιπποκράτους και μάλιστα βλέπουν ότι δύσκολα θα βρεθεί λύση αφού ο κ. Παπανδρέου αρνείται να εμπλακεί ώστε να βρεθεί φόρμουλα αποδέσμευσης των λογαριασμών».



Επιχειρούν να εμφανίσουν ως «αντάρτικο πόλης» τη δολοφονική επίθεση που οργανώθηκε στο σταθμό του μετρό. Αυτό που θέλουν, είναι να συσκοτίσουν την πραγματική ταυτότητα και τα κίνητρα αυτής της δολοφονικής επιδρομής.

Το «αντάρτικο της πόλης» - ακόμη και αν εμφανίζονταν - δεν έχει αντιπάλους μέσα στην κοινωνία τους οποίους να προσπαθήσει να στοχοποιήσει με μεθόδους δολοφονικές, και οι πραγματικοί υπαίτιοι της εθνικής καταστροφής δεν κυκλοφορούν αμέριμνοι ανάμεσά μας. Θωρακισμένοι μπράβοι και θωρακισμένα αυτοκίνητα τους προστατεύουν καλά, μέχρι να έρθει η ώρα της κρίσης που θα παραδοθούν στο λαό που πρόδωσαν για να απονείμει τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.

Το δολοφονικό χτύπημα στο μετρό (γιατί τέτοιο ήταν και μόνο από τύχη δε γέμισε πτώματα το υπόγειο στο Αιγάλεω – έχει στην ούγια του τρεις επικίνδυνες σφραγίδες.

Η πρώτη σφραγίδα, είναι η σφραγίδα του μίσους. Μιλάμε για το μίσος απέναντι στον Έλληνα πολίτη. Αυτόν στόχευε. Ανθρώπους του μεροκάματου θα δολοφονούσε. Την Ελληνική κοινωνία θα βύθιζε στο πένθος και στο σπαραγμό...

Η δεύτερη σφραγίδα είναι αυτή του αδίστακτου παρακράτους. Αυτού που πάντα δρούσε τυφλά και ανεξέλεγκτα με ένα και μόνο σκοπό. Να πνίξει στο αίμα την κοινωνική χειραφέτηση και να διευκολύνει έτσι την ολοκλήρωση των επικίνδυνων και αντεθνικών σχεδίων που εξυφαίνονται.

Η Τρίτη σφραγίδα είναι η σφραγίδα της λαθροεισβολής. Στη χώρα της ανεξέλεγκτης εισόδου και της απροσχημάτιστης και εγκληματικά οργανωμένης δράσης ορδών από αλλοεθνείς, στη χώρα που κατά καιρούς δημοσιεύονται στοιχεία ακόμη και για την ανεξέλεγκτη δράση αδίστακτων ουτσεκάδων, αυτή η μαζική δολοφονική απόπειρα έχει έντονη και ανεξίτηλη οσμή αντεθνικού – ανθελληνικού μίσους.

Κανένας Έλληνας πολίτης, όσο απελπισμένος, εξοργισμένος ή ακόμη και διεστραμμένος αν δήλωνε, δε θα τολμούσε να βουτήξει τα χέρια του με τέτοιο εφιαλτικό τρόπο μέσα σε Ελληνικό αίμα.

Περιμένουν προκήρυξη

Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται η ασφάλεια και η αντιτρομοκρατική. Θέλουμε να είμαστε σαφείς πριν επιχειρήσουν και πάλι να μας αποπροσανατολίσουν.
Μην περιμένετε προκήρυξη. Θα είναι αποπροσανατολιστική και χαλκευμένη.

Οι φυσικοί αυτουργοί –αν ποτέ προκύψουν– θα είναι αφού θα έχουν καταφέρει να βάψουν τα χέρια τους σε αίμα Ελληνικό.
Οι ηθικοί αυτουργοί όμως έχουν ονοματεπώνυμο. Και δεν είναι πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας. Είναι όλοι αυτοί που με τις πολιτικές τους εξέθρεψαν τέρατα και έστειλαν τον τόπο μας στον Καιάδα της ξένης κατοχής.

Το μήνυμα στους πολίτες πρέπει να είναι σαφές.
Η χώρα μας βρίσκεται ήδη σε καθεστώς πολυεπίπεδης ξένης κατοχής. Και αυτή η κατοχή δεν είναι μόνο οικονομική και κυριαρχική. Είναι πρωτίστως εθνική. Και το πιθανότερο είναι πως ήρθε η στιγμή να επιχειρηθεί η αξιοποίηση του Δούρειου ίππου της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης, για επιλεγμένα δολοφονικά χτυπήματα που ζητούν διψασμένα αθώο Ελληνικό αίμα.

Μην υποκύψετε…
Μην παραδοθείτε…
Μην υποχωρήσετε ούτε σπιθαμή, διότι κάθε υποχώρηση δική μας, θα φέρει τους δολοφόνους πιο κοντά στα σπίτια μας και στη καθημερινότητά μας.

Το τέρας που μόλις αφυπνίζεται θέλει τσάκισμα στο κεφάλι πριν προλάβει να τραφεί με αίμα αθώων πολιτών, γιατί μετά θα είναι αργά. Η ανεξέλεγκτη δολοφονική δράση του δύσκολα θα χαλιναγωγείται.

Ας αξιοποιήσουμε την αποτυχημένη του απόπειρα για να προλάβουμε τα χειρότερα.
Ας ξεσηκωθούμε τώρα για ν ανατρέψουμε άμεσα αυτούς που παρέδωσαν την πατρίδα μας, τη γη μας και την αξιοπρέπειά μας στην πολυεπίπεδη κατοχή. Και μαζί μ αυτούς να ανατρέψουμε άμεσα και τις ολέθριες πολιτικές τους.
Ας μην αφήσουμε να χυθεί αθώο Ελληνικό αίμα με την ανοχή μας, τον τρόμο μας ή την αναμονή μας.

Αυτό θέλουν για να μας καθυποτάξουν ολοκληρωτικά πριν αρχίσουν να ξεφτίζουν και την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Το λίπασμα στο δέντρο της εθνικής μας περηφάνιας, δεν πρέπει να γίνει το αίμα των ανυποψίαστων συμπολιτών μας, αλλά η παραδειγματική τιμωρία των προσκυνημένων που οδήγησαν τον τόπο μας στην καταστροφή και το λαό μας στη γενικευμένη απελπισία.

Παρά τις επιφανειακές ταραχώδεις πολιτικές σχέσεις τους, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς κατάφεραν το μέχρι τώρα αδιανόητο: το «μεγάλο συνασπισμό» των δύο κομμάτων εξουσίας.

Ρήμαξε τους Έλληνες και την Ελλάδα, επέφερε ραγδαίες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό και μετέτρεψε σε άβυσσο το χάσμα μεταξύ λαού και πολιτικής ηγεσίας η εβδομάδα που πέρασε. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας την Κυριακή που η Βουλή ψήφιζε το επαίσχυντο νέο Μνημόνιο. Η αστυνομία προσπάθησε να τους αναχαιτίσει με τη δράση προβοκατόρων και την εξαπόλυση του μεγαλύτερου ίσως χημικού πολέμου, σε μια προσχεδιασμένη απόπειρα να τους εμποδίσει να φτάσουν στο Σύνταγμα και παράλληλα να αποσπάσει την προσοχή από τον τεράστιο όγκο του πλήθους και να την εστιάσει στις καταστροφές των κουκουλοφόρων.

Σε επίπεδο εντυπώσεων αυτό το πέτυχε σε ικανό βαθμό η αστυνομία. Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, απέτυχε να τρομοκρατήσει τον κόσμο, καθώς προσέκρουσε σε μια πρωτοφανή αποφασιστικότητα εκατοντάδων χιλιάδων λαού, που, παρά την ασφυκτική ατμόσφαιρα λόγω χημικών, αρνούνταν να διαλυθούν. Οπισθοχωρούσαν και επανέρχονταν ξανά και ξανά.

Η επονείδιστη επίθεση των ΜΑΤ με δακρυγόνα εναντίον των σχεδόν ενενηντάχρονων Μίκη Θεοδωράκη και Μανώλη Γλέζου επέτεινε το μίσος του λαού εναντίον των πραιτοριανών του «μνημονιακού» καθεστώτος και των πολιτικών προϊσταμένων τους.

Κόμματα-πυλώνες του Μνημονίου

Ανεπηρέαστη από τις τεράστιες λαϊκές αντιδράσεις παρέμεινε η τεράστια πλειονότητα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, υπερψηφίζοντας με άνεση το νέο Μνημόνιο που θα βυθίσει σε έσχατη ένδεια για δεκαετίες την Ελλάδα και τους Έλληνες. Έχοντας ως υπέρτατο ιδανικό τη συνέχιση της πολιτικής καριέρας τους, οι βουλευτές αυτοί δεν ήθελαν και πολύ για να υποκύψουν και στον εκβιασμό που άσκησαν πάνω τους ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς, οι οποίοι είχαν ξεκαθαρίσει εκ των προτέρων ότι θα διαγράψουν ακαριαία όποιο βουλευτή δεν υπερψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση, η οποία ούτως ή άλλως δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να μην υπερψηφιστεί, από τη στιγμή που προσχώρησε στο «μνημονιακό» στρατόπεδο ο πρόεδρος της ΝΔ. Οι βουλευτές της ΝΔ ήταν υπεραρκετοί για να καλύψουν την ξαφνική, απολύτως καιροσκοπική αποχώρηση από τους «μνημονιακούς» του αρχηγού του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη, και των 14 από τους 16 βουλευτές του, καθώς ο Μάκης Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης παρέμειναν πιστοί στο Μνημόνιο και... θυσιάστηκαν διαγραφόμενοι για χάρη του, φλερτάροντας με την προσχώρηση στη ΝΔ.

Πανικόβλητος, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ διαπίστωσε ότι η διαρκής αιμορραγία ακροδεξιών ψηφοφόρων του προς τη Χρυσή Αυγή ώθησε την τελευταία στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστό πάνω από 3%! Αντιλαμβανόμενος ο Γ. Καρατζαφέρης ότι ενδεχόμενη είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή θα απειλούσε με σύνθλιψη και κοινοβουλευτική εξαφάνιση τον ΛΑΟΣ, ως άχρηστο πολιτικό σχηματισμό, εγκατέλειψε τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ελπίζοντας να αναχαιτίσει την εγκατάλειψη του κόμματος από ψηφοφόρους του δυσαρεστημένους με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Πολιτική αιμορραγία

Η ψηφοφορία επεφύλασσε δυσάρεστες εκπλήξεις για τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά. Το ΠΑΣΟΚ είχε 153 βουλευτές και η ΝΔ 83. Από αυτούς, όμως, 22 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και 21 της ΝΔ αρνήθηκαν να ψηφίσουν υπέρ του νέου Μνημονίου. Ακόμη 9 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν επί της αρχής την ολέθρια δανειακή σύμβαση, καταψήφισαν, όμως, το πρώτο άρθρο της που αφορά στα εργασιακά.

Το πλήγμα ήταν ισχυρό: Απώλεια 43 συν 9 βουλευτών από τα δύο κόμματα εξουσίας είναι πρωτοφανής μεταπολιτευτικά. Παπανδρέου και Σαμαράς διέγραψαν τους 22 και 21 αντιμνημονιακούς βουλευτές τους εντός... λεπτών (!), με τον πρώτο να δηλώνει ότι και οι υπόλοιποι 9 δεν πρόκειται να συμπεριληφθούν στις λίστες των υποψήφιων βουλευτών στις επόμενες εκλογές.

Το ΠΑΣΟΚ απέμεινε έτσι τυπικά με 131 βουλευτές – στην πραγματικότητα με 122, αν αφαιρεθούν και οι 9. Η ΝΔ έμεινε με 62 όλους κι όλους.

Αλλαγή στάσης

Ειδικά για το χώρο της συντηρητικής παράταξης, οι εξελίξεις δεν περιορίζονται στην απώλεια του ενός... τετάρτου (!) της κοινοβουλευτικής δύναμης της ΝΔ ούτε στη νέα πολιτική «κωλοτούμπα» του Γ. Καρατζαφέρη. Η πλήρης μεταστροφή της θέσης του Αντώνη Σαμαρά είναι το καθοριστικό ζήτημα.

Μεταπηδώντας στο «μνημονιακό» στρατόπεδο και με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις, ο Α. Σαμαράς κατέστησε τη ΝΔ το ισχυρότερο κόμμα υποστήριξης και εφαρμογής του νέου Μνημονίου, σαφώς σημαντικότερη από το ΠΑΣΟΚ στην υλοποίηση των φριχτών αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Ο Α. Σαμαράς είναι ο πολιτικός ηγέτης που πήρε αντικειμενικά πάνω του όλη την ευθύνη για το νέο Μνημόνιο, το οποίο ούτε κατά διάνοια δεν θα ήταν δυνατόν να περάσει μόνος του ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όπως αποδείχτηκε και από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Α. Σαμαράς, από ηγέτης του «αντιμνημονιακού» αγώνα στο συντηρητικό χώρο, έφτασε στο εξωφρενικό σημείο να διαγράψει 21 βουλευτές της ΝΔ επειδή ψήφισαν... κατά του νέου Μνημονίου! Αισχίστη εντύπωση προκάλεσε αυτή η... «καρατζαφερική πολιτική κωλοτούμπα» του Α. Σαμαρά, ο οποίος μέχρι τώρα πάσχιζε να δώσει την εικόνα ηγέτη που πρεσβεύει την πολιτική συνέπεια στις θέσεις του – εικόνα την οποία ο ίδιος κατέστρεψε με τις πράξεις του άπαξ διά παντός. Ουδείς πλέον μπορεί να τον εμπιστευτεί.

Δικαιολογημένη η πικρία του συνδικαλιστή ηγέτη της ΝΔ Γιάννη Μανώλη, ο οποίος, κατά το ρεπορτάζ του Ελεύθερου Τύπου, δήλωσε σε συνομιλητές του ότι «ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από το ψηφοδέλτιο και από το κόμμα επειδή υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν!».

Υπονομευμένος «γάμος»

Η αποχώρηση Καρατζαφέρη άφησε να συγκυβερνούν, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ! Παρά τις επιφανειακές ταραχώδεις πολιτικές σχέσεις τους, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς κατάφεραν το μέχρι τώρα αδιανόη το: το «μεγάλο συνασπισμό» των δύο κομμάτων εξουσίας, χωρίς να χρειάζονται κανένα τρίτο κόμμα ως «φύλλο συκής».

Ο «γάμος» ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, όμως, δεν φαίνεται να είναι ανέφελος. Πρώτα πρώτα, και οι δύο αρχηγοί τους εμφανίζονται άκρως αποδυναμωμένοι.

Ο Γ. Παπανδρέου δείχνει να έχει αποδεχτεί ότι πρέπει να εκχωρήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον Ευάγγελο Βενιζέλο, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές, οπότε, αν το κόμμα αυτό υποστεί ταπεινωτική συντριβή, δεν αποκλείεται ο Ευ. Βενιζέλος να καρατομηθεί αμέσως μετά τη λαϊκή ετυμηγορία.

Ο Α. Σαμαράς είναι σήμερα πολύ πιο αποδυναμωμένος πολιτικά παρά ποτέ από τότε που εξελέγη αρχηγός της ΝΔ, εξαιτίας μιας «εξέγερσης» της βάσης του κόμματος. Σαν τον Κρόνο, έφαγε τα πολιτικά του παιδιά, αυτούς που τον στήριξαν στην εκλογή του και τον υποστήριζαν στη δύσκολη φάση του «αντιμνημονιακού» αγώνα που έδινε επί ενάμιση χρόνο. Διεκδικώντας το ρόλο του αρχηγού του «μνημονιακού» στρατοπέδου, ο πρόεδρος της ΝΔ απογοήτευσε την πλειονότητα της βάσης του κόμματος.

Το χειρότερο γι’ αυτόν είναι ότι με τη στροφή του υπέρ του νέου Μνημονίου ενισχύει αντικειμενικά όλους τους εσωκομματικούς αντιπάλους του, οι οποίοι καθόλου δεν θα διστάσουν να τον απομακρύνουν από την εξουσία ευκαιρίας δοθείσης και τότε δεν θα βρεθεί κανένας να τον υπερασπιστεί. Θα είναι άξιος της μοίρας του και των επιλογών του...

Το σκηνικό κλονίζεται

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιμετωπίζουν έναν ακόμη κίνδυνο μετά τις μαζικές διαγραφές βουλευτών στις οποίες προέβησαν οι ηγέτες τους. Θα παραμείνουν, άραγε, πολιτικά αδρανείς οι 31 (22+9) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι 21 της ΝΔ ή θα επιχειρήσουν να κάνουν κάτι; Αν, π.χ., αποφασίσουν και προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα «αντιμνημονιακό» κόμμα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και ένα «αντιμνημονιακό» κόμμα στο χώρο της ΝΔ και βρουν ανταπόκριση στο λαό σε περίπτωση εκλογικής καθόδου τους, τότε δεν αποκλείεται ακόμη και να μην έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη νέα Βουλή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από κοινού, κάτι που θα αποτελούσε μοιραίο πλήγμα για το «μνημονιακό» στρατόπεδο και τους Γερμανούς δυνάστες της πατρίδας μας.

Αυτά, όμως, είναι υποθέσεις – ενδεχομένως και άνευ αντικειμένου, αν οι διαγραφέντες βουλευτές των δύο κομμάτων αναζητήσουν προσωπικές λύσεις, προσχωρώντας σε άλλα κόμματα ή αν δεν βρουν λαϊκή ανταπόκριση.

Το βέβαιο είναι ότι μετά τη διαγραφή αυτών των 43 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και την εκλογική εξόντωση των υπολοίπων 9 του ΠΑΣΟΚ, στα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης παραμένουν μόνο εκείνοι που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να λειτουργούν ως όργανα των Γερμανών εις βάρος του λαού μας. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ θα ακολουθήσει πολύ πιο σκληρή και αδίστακτη μειοδοτική πολιτική, αν δεν απαλλαγούμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα από αυτή. 

Επιστροφή στον «ατσίγαρο φαντάρο» που σε κάθε έξοδό του μετράει όπως παλιά τα κέρματα για να δει αν μπορεί να πιει έναν καφέ, για να δει αν μπορεί να φάει να φάει ένα σουβλάκι!

Επιστροφή στα ωχρά παιδάκια του δημοτικού που λιποθυμάνε από την ασιτία…

Επιστροφή στον νέο και στη νέα με τα σβησμένα μάτια που «κάνουν τα χαρτιά τους» για τη μακρινή Αυστραλία…

Επιστροφή στον άνεργο, στον απελπισμένο που του παίρνουν το σπίτι και από τη μια μέρα στην άλλη κοιμάται στο δρόμο…

Επιστροφή στα συσσίτια του Δήμου και της Εκκλησίας…

Επιστροφή στη μάχη και στο τσαλαπάτημα για το χαρτί της Πρόνοιας…

Επιστροφή στον κατεστραμμένο επιχειρηματία που πηδάει από το παράθυρο στο κενό, που περνάει τη θηλιά στο λαιμό του…

Επιστροφή στην απελπισία, στην απόγνωση, επιστροφή στην αβεβαιότητα…

Επιστροφή στη μελαγχολία και στην κατάθλιψη…

Επιστροφή στον κόσμο που ετοιμάσατε για μας και για τα παιδιά μας…

Επιστροφή στο αγώνα για να καθαρίσει ο τόπος από τους επίορκους και τους βιαστές της Δημοκρατίας…

Επιστροφή στον αγώνα για να απαλλαγεί ο τόπος μια για πάντα από τους ανίκανους, τους ψεύτες και τους κλέφτες πολιτικούς, τους απάτριδες και τους δοσίλογους…



Όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι από όλο τον κόσμο αρχίζουν να εκφράζουν ανοιχτά τις ανησυχίες τους για την εφαρμογή και κυρίως την αποτελεσματικότητα του δεύτερου Μνημονίου, ενόψει της εκταμίευσης μέρους από το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας.

Τα μέτρα του Μνημονίου 2 αποτελούν στην ουσία «συνέχεια» του Μνημονίου 1 ,με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα της ύφεσης και της ανεργίας.

Τώρα έρχεται και ο Γερμανός οικονομολόγος Λίντερ Γκέργκεν να επισημάνει ότι ούτε το δεύτερο πακέτο βοήθειας θα σταθεί αρκετό για τις ανάγκες της Ελλάδας. Όπως σημειώνει στην εφημερίδα «Welt» ο γνωστός οικονομολόγος, το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι πλέον η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία, η οποία επίσης αντιμετωπίζει την ίδια κρίση.

Σημειώνει μάλιστα ότι οι δηλώσεις των Γερμανών αξιωματούχων ότι μία χρεοκοπία της Ελλάδας «κοστίζει» πιο ακριβά από το πακέτο βοήθειας δεν είναι ακριβείς, καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες και οι μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι έχουν «ξεφορτωθεί» τα τοξικά ελληνικά ομόλογα από το 2011.

Σημειώνει μάλιστα ότι οι Έλληνες είναι «αρκετά έξυπνοι, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν το ευρώ», ενώ τονίζει ότι τα νέα μέτρα λιτότητας δεν θα μπορέσουν να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει.

Δηλώσεις Σόιμπλε

Την ίδια στιγμή, οι δανειστές φαίνεται πως αποφάσισαν να «οχυρώσουν» το ευρώ, προκειμένου να το θωρακίσουν από μία πιθανή «κατάρρευση» χώρας του ευρωπαϊκού Νότου.

«Εντός του Μαρτίου θα ληφθεί η απόφαση για ενίσχυση του ‘‘τείχους προστασίας’’ για την αποτροπή της μετάδοσης της ελληνικής κρίσης» δηλώνει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, διευκρινίζοντας ότι η απόφαση δεν θα ληφθεί απαραίτητα κατά την ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής στις 1 και 2 Μαρτίου.

«Ο Μάρτιος αρχίζει την 1η και τελειώνει την 31η. Ανάμεσα στην 1η και την 31η Μαρτίου θα εξετάσουμε εάν το εύρος του μηχανισμού σταθερότητας επαρκεί με δεδομένα τα τελευταία γεγονότα», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Τάχθηκε επίσης εκ νέου κατά της απεριόριστης ρευστότητας του τείχους και της ενίσχυσης της κοπής χρήματος από την ΕΚΤ.

«Δώστε στην Ελλάδα μια ευκαιρία»

Με το σύνθημα «Δώστε στην Ελλάδα μία ευκαιρία» ομάδα κορυφαίων Ελλήνων επιχειρηματιών άρχισε διεθνή καμπάνια με σκοπό να βελτιωθεί η εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό.
Στη διεθνή εκστρατεία συμμετέχουν, από πλευράς Συνδέσμων, ο ΣΕΤΕ, ο ΣΕΒ και τα μέλη τους, αλλά και μεμονωμένες επιχειρήσεις, όπως, ενδεικτικά οι: Aegean Airlines, ΟΤΕ, Cosmote, Costa Navarino, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, Τράπεζα Πειραιώς, Eurobank, S&B, Ελληνικά Πετρέλαια, Coca Cola 3Ε, Φουρλής, Ελλάκτωρ, Γιώτης, J&B, Τιτάν, Γιώτης, Υφαντής, ΕΛΒΑΛ, και άλλες.


Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός

Ο λαός αντιδρά πια με κάθε ευκαιρία σε όλους αυτούς που τον οδηγούν στην υποδούλωση και στην εξαθλίωση μια και τον ξεγέλασαν προεκλογικά με ψεύτικα συνθήματα και υποσχέσεις αλλά το κυριότερο εδώ και πολύ καιρό του στερούν το δικαίωμα να εκφραστεί μέσω εκλογών.

Αυτό το δικαίωμα του το στέρησαν οι παλαιοί συμμαθητές Παπανδρέου και Σαμαράς οι οποίοι συνεταιρίστηκαν για να τον αποτελειώσουν διορίζοντας νταβατζιλίδικα έναν δοτό πρωθυπουργό για να προασπίσει όχι τα συμφέροντα του λαού μας αλλά τα συμφέροντα των φίλων και αφεντικών του δηλ. τον τραπεζιτών και των τοκογλύφων.

Βγήκε λοιπόν η υπουργός παιδείας (ή φωτοτυπίας) και δήλωσε ότι «το ήθος της Ελλάδας δεν είναι οι μούτζες» εξ αφορμής των αντιδράσεων των μαθητών προς τους επισήμους στα Γιάννενα κατά την διάρκεια των πρόσφατων εκδηλώσεων για την απελευθέρωση της πόλης.

Καλέ κυρία!... τι μας λες; δηλ. τι περιμένατε;
Να σας πουν και ευχαριστώ για όλες αυτές τις αθλιότητες εις βάρος τους;

Επιτέλους! ...δεν ντρέπεστε να απευθύνετε νουθεσίες και να ζητάτε και τα ρέστα από παιδιά τα οποία καταδικάσατε να ζουν μέσα σε άθλιες συνθήκες κοινωνικές, οικογενειακές και να φοιτούν χωρίς βιβλία, χωρίς θέρμανση και το κυριότερο χωρίς όραμα για ένα καλύτερο αύριο!

Άι στον αγύριστο κυρία μου και βγάλτε το σκασμό!... μια και από ότι ξέρουμε πρώτη εσείς δεν εμπιστεύεστε και υποβαθμίζεται το αξίωμα που υπηρετείτε αφού όντας υπουργός παιδείας απαξιώνετε την δημόσια εκπαίδευση εφόσον δεν φοιτάει σε αυτήν το παιδί σας. Επίσης πείτε με την πρώτη ευκαιρία σε όλα αυτά τα λαμόγια της λέσχης Μπίλντερμπεργκ που συμμετέχετε (που από ότι ξέρουμε καθορίζετε τα μελλούμενα για όλους τους λαούς της γης) ότι εδώ είναι Ελλάδα και δεν θα περάσουν εύκολα οι προδοσίες της ξεπουλημένης κυβερνητικής σας παρέας με απλές μούντζες και γιούχα αλλά στο μέλλον (αν δεν την κάνετε εγκαίρως) ένα "δωματιάκι" στο Κορυδαλλό το έχετε, σίγουρα … εξασφαλισμένο!

Από press-gr



  • Tου Παναγιώτη Τραιανού*
Η Γερμανία είναι η Ευρωπαία "κόρη", που ονειρεύτηκε κάποτε να γίνει "Ελλάδα" και κατέληξε να γίνει βάρβαρη "Μέγαιρα" που βασανίζει την Ελλάδα. Η φιλόδοξη "κόρη", η οποία, μόλις συνειδητοποίησε την ύπαρξή της, επέλεξε να μοιάσει σε ένα από τα πλέον δύσκολα πρότυπα που υπάρχουν. Στη συνέχεια τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα επιθυμούσε η ίδια και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Κακόπεσε η "κόρη" σε ατυχείς επιλογές και από την αγάπη και τον θαυμασμό κινδυνεύουμε να πάμε κατ’ ευθείαν στο μίσος. Έμπλεξε με λάθος ανθρώπους και η αγάπη της ξεθώριασε.

Αυτό δεν είναι και τόσο παράξενο για κάποιον που έχει γνώσεις ανθρώπινης ψυχολογίας. Συμβαίνει πολλές φορές, όταν αγαπάς κάτι πολύ και θέλεις απεγνωσμένα να του μοιάσεις, να μην το καταφέρνεις και στο τέλος να το μισείς. Να θέλεις τόσο πολύ να γίνεις γιατρός, που, αν δεν το καταφέρεις, να μισείς ολόκληρη την ιατρική επιστήμη. Μιλάμε για το σύνδρομο αυτού, που, εξαιτίας ενός τεράστιου θαυμασμού για το είδωλό του, έγινε κομπλεξικός απέναντί του, με αποτέλεσμα στο τέλος να το μισήσει και με τις πράξεις του να επιβεβαιώσει τη γνωστή ρήση του "ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντως".

Αυτές οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό κάποιου, ο οποίος βλέπει την σχεδόν καθημερινή έκρηξη του ανθελληνισμού στο σημερινό Βερολίνο. Για κάποιον, που γνωρίζει τη γερμανική ιστορία, το φαινόμενο αυτό είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό. Εντυπωσιάζεται από την αναπάντεχη και σχεδόν αδικαιολόγητη έξαρση αυτού του φαινομένου και τη συνεχή επιδείνωσή του. Μιλάμε για πραγματικό πάθος. Στη χώρα αυτή, όπου λατρεύτηκε το ελληνικό πνεύμα όσο πουθενά αλλού στην Ευρώπη, σήμερα κυριαρχεί ένας τυφλός ανθελληνισμός.

Στο Βερολίνο κάποτε έχτιζαν τη γερμανική αυτοκρατορία, βάζοντας ως "θεμέλιο" το ελληνοπρεπέστατο Ράιχσταγκ και τώρα ονειρεύονται τη νέα του αυτοκρατορία με θεμέλιο την Bild και βρισιές κατά της Ελλάδας. Στο Μόναχο κάποτε έστηναν ολόκληρες ελληνικές λεωφόρους, για να μοιάζει η πατρίδα τους με την Ελλάδα και σήμερα η λέξη Griechenland κινδυνεύει να ταυτιστεί με την απόλυτη αθλιότητα. Κάποτε οι Γερμανοί φιλόσοφοι ονειρεύονταν να δημιουργήσουν στο κέντρο της Ευρώπης μια "ελληνική" κοινωνία αρίστων πολιτών και σήμερα η λέξη "Έλληνας" ταυτίζεται με τον τεμπέλη, τον κλέφτη και τον ασυνείδητο πολίτη. Σύμβολα του ελληνισμού, τα οποία μέχρι τώρα ήταν στην κυριολεξία "ιερά" για τη μορφωμένη κυρίως μερίδα της γερμανικής κοινωνίας, έγιναν "εργαλεία" προπαγάνδας του πεζοδρομίου. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Γκαίτε και του Νίτσε, βλέποντας συμπατριώτες τους να βάζουν την Αφροδίτη να συμπεριφέρεται σαν μεθυσμένη τουρίστρια.

Μιλάμε για πραγματικό παροξυσμό. Άνθρωποι σαν τη Μέρκελ, τον Βεστερβέλε, τον Σόιμπλε ή τον Ρέσλερ καθημερινά επιτίθενται στην Ελλάδα. Σχεδόν ηδονίζονται, όταν εμφανίζονται να "μαλώνουν" ή να "προσβάλουν" τους Έλληνες. Στα μάτια τους διακρίνεις την ηδονή αυτού, ο οποίος καταφέρνει και "μαστιγώνει" τον εφιάλτη του. Μιλάμε για περίεργα πράγματα. Μιλάμε για ανεξήγητα πράγματα. Γιατί είναι περίεργα και ανεξήγητα; Γιατί όλα αυτά κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν. Οι Γερμανοί, από τη στιγμή που γεννιούνται, ζουν και "αναπνέουν" ελληνικά.

Αυτό δεν είναι τυχαίο και ούτε είναι ένα πρόσκαιρο φαινόμενο. Έτσι είναι "χτισμένη" η Γερμανία. Με ελληνικό "σπέρμα" είναι φτιαγμένη η Γερμανία. Από την αρχή της ύπαρξής της μέχρι σήμερα. Είτε μιλάμε για Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είτε για Πρωσία είτε για Σαξονία είτε για Αυστροουγγαρία. Ελληνογενής είναι η Γερμανία σε όλες τις φάσεις της ζωής της. Από την Ελλάδα "δανείστηκε" κεφάλαιο η Γερμανία ως "εκπολιτισμένη", για να σταθεί δίπλα στη Ρώμη που την γοήτευε. Από την Ελλάδα "ξαναδανείστηκε" κεφάλαιο ως "διαμαρτυρόμενη", όταν θέλησε να ξεφύγει από την κηδεμονία της Ρώμης. Είτε ως έθνος που εκπολιτίσθηκε είτε ως θρησκευτικό δόγμα, που ανδρώθηκε στο κέντρο της Ευρώπης, το "ταμείο" όπου πήγαιναν πάντα οι Γερμανοί για "δάνεια" ήταν ένα: Η Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: "ΕΑΜ Β' - ΥΔΡΟΧΟΟΣ" (απόσπασμα)


Βαθύτατα οργισμένος με τη στάση των Γερμανών απέναντι στην Ελλάδα ήταν ο γερμανικής καταγωγής αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου Βόλφγκανγκ Μινχάου τη Δευτέρα. Τον είχε κάνει έξω φρενών η έμμεση υπόδειξη του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, να αναβληθούν οι εκλογές στην Ελλάδα. «Βρισκόμαστε στο σημείο όπου η επιτυχία (σ.σ. του προγράμματος «διάσωσης» της χώρας μας) δεν είναι πλέον συμβατή με τη δημοκρατία. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να εμποδίσει μια ΄λανθασμένη΄ δημοκρατική επιλογή», γράφει στο άρθρο του και προσθέτει: «Η Ευρωζώνη θέλει να επιβάλει τη δικής της επιλογής κυβέρνηση στην Ελλάδα - την πρώτη αποικία της Ευρωζώνης»! «Πρώτη αποικία της Ευρωζώνης», λοιπόν η πατρίδα μας κατά τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

Θέμα δημοκρατίας και μάλιστα σοβαρότατο επισημαίνει η βρετανική εφημερίδα. «Αλλο πράγμα είναι η ανάμειξη των δανειστών στη διαχείριση της πολιτικής μιας χώρας που παίρνει τα δάνεια και άλλο να λες στη χώρα αυτή να ματαιώσει τις εκλογές ή να εφαρμόσει πολιτική που μονώνει την κυβέρνηση από την έκβαση δημοκρατικών διαδικασιών» υπογραμμίζει η εφημερίδα.

Συνταγματικό πρόβλημα εγείρει -πέρα από τις τεράστιες πολιτικές διαστάσεις του ζητήματος- ένα σημείο της απόφασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Αυτό που αναφέρει ότι «θα εισαχθεί στο ελληνικό Σύνταγμα όσο το δυνατόν πιο σύντομα» άρθρο, που θα επιβάλλει τα έσοδα του ελληνικού κράτους να πηγαίνουν πρώτα απ' όλα υποχρεωτικά για την εξυπηρέτηση των δανείων. Μόνο με όσα χρήματα απομένουν θα πληρώνονται ή όχι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου, θα καλύπτονται ή όχι τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων, των νοσοκομείων, των κοινωνικών παροχών...

Εθνικά ταπεινωτικός είναι ο όρος αυτός. Συμπεριλήφθηκε στην απόφαση μόνο για να εξευτελίσει τους Ελληνες. Τόσο οι Ελληνες όσο και οι Ευρωπαίοι γνώριζαν άριστα πως ούτε η κυβέρνηση ούτε η παρούσα Βουλή μπορούν να υλοποιήσουν αυτή τη δέσμευση. Δεν τους το επιτρέπει το Σύνταγμα. Ούτε γνωρίζουν ποια θα είναι η σύνθεση της επόμενης Βουλής ούτε μπορούν να προεξοφλήσουν ότι θα υπάρχει τέτοιος συσχετισμός δυνάμεων στο Κοινοβούλιο που θα καταστήσει δυνατή την ψήφιση αναθεώρησης αποικιακού χαρακτήρα, που θα ξαναφέρει την Ελλάδα στα τέλη του... 19ου αιώνα.

Ολοι οι βουλευτές, ακόμη και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δεν είναι σαν τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Θόδωρο Πάγκαλο, ο οποίος, αναφερόμενος στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, δήλωσε στον γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό Ευρώπη-1: «Είναι μεγάλο πρόβλημα για πολλούς συμπατριώτες μου, ίσως για την πλειονότητα. Κατανοώ την άποψή τους. Εγώ όμως είμαι υπέρ του να χάνει κανείς την κυριαρχία του. Πάντα ήμουν»!

Γάλλοι διανοούμενοι, δεκάδες διαφωνούν. Δημοσίευσαν στον ιστότοπο της γαλλικής εφημερίδας «Λιμπερασιόν» ένα πολύ ενδιαφέρον μανιφέστο, όπου μεταξύ άλλων αναφέρουν: «Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής, που στη συνέχεια θα γενικευθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη... Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της, χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα».

Μέχρι και το ΔΝΤ (!) αγανάκτησε με την ταπεινωτική για τους Ελληνες στάση των Ευρωπαίων, σύμφωνα με τα όσα μεταδίδει από την Ουάσιγκτον ο ανταποκριτής του «Εθνους» Μιχάλης Ιγνατίου. Στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ «τονίστηκε ότι η επιβολή από την τρόικα αλλαγών στο ελληνικό Σύνταγμα, όπως και αυτό καθαυτό το πρόγραμμα, αποτελεί 'αυθάδη παρέμβαση' στις ελληνικές εσωτερικές υποθέσεις»!

Ο αντιγερμανισμός εξαπλώνεται ραγδαία στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής του Βερολίνου. Σχεδόν το 80% των Ελλήνων έχει αρνητική άποψη για τη Γερμανία και μόνο 10% θετική, όπως έδειξε δημοσκόπηση της VPRC για το περιοδικό «Επίκαιρα». «Εχθρική» χώρα θεωρούν τη Γερμανία οχτώ στους δέκα Ελληνες.

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"



Η περίοδος της Μεταπολίτευσης που διαδέχτηκε την επταετή δικτατορία, έχει σημειολογικά τρεις ιστορικούς πρωταγωνιστές για την Ελλάδα: Τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή, τη Γενιά του Πολυτεχνείου και το ΠΑΣΟΚ, το Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο ιστορικός ηγέτης της Κεντροδεξιάς ήταν εκείνος που αποκατέστησε αναίμακτα τη Δημοκρατία, έλυσε το πολιτειακό, έβαλε την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, απέναντι στις ακραίες φωνές λαϊκισμού και… επαρχιωτισμού εκείνης της εποχής. Μας έβαλε στη θάλασσα, και μας έδωσε τη δυνατότητα να μάθουμε να κολυμπάμε. Το αν… κοντεύουμε να πνιγούμε, είναι προφανώς δικό μας «επίτευγμα».

Η Γενιά του Πολυτεχνείου, είναι η πιο χιλιοτραγουδισμένη και αναγνωρίσιμη στην ιστορική διαδρομή του τόπου. Κουβαλώντας φορτίσεις και προσδοκίες, είναι εκείνη που φέρει τη βασική ευθύνη για την επικράτηση μιας νοοτροπίας «πλιάτσικου» σχεδόν σε κάθε τομέα της εθνικής πραγματικότητας. Από την παιδεία και τον πολιτισμό, μέχρι την οικονομική δραστηριότητα και φυσικά την πολιτική εξουσία.

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το κατεξοχήν κόμμα εξουσίας. Ακόμη και σε περιόδους που στην κυβέρνηση βρισκόταν το αντίπαλο διπολικό δέος, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνο που ασκούσε στην πραγματικότητα την εξουσία. Μέσω των πανίσχυρων θυλάκων του στον συνδικαλισμό των… χορηγών, και της διαχρονικής σχέσης… πάθους που είχε με τα ΜΜΕ. Κυρίως τα τηλεοπτικά, και πλέον παρεμβατικά.

Η σημερινή Ελλάδα της βαθιάς κρίσης, που υπέστειλε σημαίες όπως την εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, την εθνική υπερηφάνεια και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό για το μέλλον, είναι μια Ελλάδα που παρακολουθεί άφωνη το ΠΑΣΟΚ, να επιχειρεί να διατηρήσει την προνομιακή θέση του στο εθνικό dna, υποσχόμενο… μετάλλαξη.

Κάπως έτσι, το «επόμενο ΠΑΣΟΚ» επιδιώξει να καταρρίψει πολιτικές και φυσικές σταθερές, που θέλουν κάθε τι μη αναγκαίο ή ξεπερασμένο, να αυτοδιαλύεται. Και να παραχωρεί τη θέση του σε κάτι καινούριο, ουσιαστικά διαφορετικό και εξόφθαλμα περισσότερο «σωφρονισμένο» από τα λάθη του παρελθόντος.

Το ΠΑΣΟΚ που… έρχεται, είναι το κόμμα που ταυτίστηκε περισσότερο από κάθε άλλο με το Μνημόνιο. Όχι με την ανάγκη να αποφύγει η χώρα την κατάρρευση, να ξεπεράσει παθογένειες και στρεβλώσεις δεκαετιών, να διεκδικήσει ένα καλύτερο, και περισσότερο ισορροπημένο μέλλον. Με ένα Μνημόνιο εκτός κοινωνικής και εθνικής λογικής, που δεν συνιστά οδικό χάρτη για την έξοδο από την κρίση αλλά μονοπάτι για την εμβάθυνση και ένταση της ύφεσης.

Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει σήμερα να υπάρχει μονάχα στη Βουλή. Και εκεί ακόμη όμως, έχει προ πολλού απολέσει την κοινοβουλευτική δεδηλωμένη, και εμφανίζεται πολυδιασπασμένο. Κατακρεουργημένο στις προσωπικές διαδρομές, αφηγήσεις και επιδιώξεις προβεβλημένων στελεχών.

Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα, δεν δείχνει να υπάρχει σε επίπεδο κοινωνίας. Κανένα από τα «πολλά ΠΑΣΟΚ» που διεκδικούν να εκφράσουν τη συνέχιση της ιδεολογικής κληρονομιάς της 3ης του Σεπτέμβρη, έστω και… κουρεμένης, στα πρότυπα του εθνικού χρέους, δεν καταφέρνει να συγκινήσει, να εμπνεύσει, να παρασύρει μαζί του στην κάλπη επαρκείς κοινωνικές δυνάμεις, που θα του επιτρέψουν να υπάρχει.

Σε αυτή την πολιτική και κοινωνική εξαϋλωση του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να βάλει φρένο ούτε η αγχώδης και άτακτη εξομολόγηση της προσδοκίας να συνεχιστεί η συνδιαχείριση ή έστω συμμετοχή στη νομή της εξουσίας, μέσω των σεναρίων περί συγκυβέρνησης. Πολύ μακριά από τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες της κοινωνίας. Ακόμη πιο μακριά από τις νέες εθνικές προτεραιότητες. Από τις οποίες, το ΠΑΣΟΚ περισσεύει.



Υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης του ευρώ; Μπορεί ένα νόμισμα που σήμερα βρίσκεται στην κορυφή και αντιπροσωπεύει μαζί με το δολάριο την δυτική οικονομία, να βρεθεί ξαφνικά στο ναδίρ και να παύσει να υπάρχει ως νόμισμα;

Η απάντηση είναι -δυστυχώς- ότι οι πιθανότητες κατάρρευσης του ευρώ σήμερα και με υπαιτιότητα της Γερμανίας και των δορυφόρων της ,είναι περισσότερες από κάθε άλλη φορά.

Παρατηρούμε ότι τα spreads των κρατικών ομολόγων της Ευρωζώνης –με εξαίρεση την Ελλάδα– υποχωρούν με… βήμα ταχύ. Αυτή η υποχώρηση δεν στηρίζεται στη δημοσιονομική κατάσταση των χωρών της Ευρωζώνης, ούτε στις μεταρρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα σε εκείνες που ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι… κάνουν τους πρωθυπουργούς! Η υποχώρηση των spreads είναι πλασματική και προϊόν «καταδολίευσης» της σχετικής αγοράς.

Οι πράξεις μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης (LTRO) που αποφάσισε πρόσφατα η ΕΚΤ είναι το εργαλείο αυτής της «καταδολίευσης» των spreads.

Οι τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ με πολύ χαμηλά επιτόκια (1%) και αγοράζουν κρατικά ομόλογα των οποίων οι αποδόσεις είναι υψηλότερες, στο γνωστό και ως carry trade.

Τα ποσά είναι τεράστια καθώς μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου είχαν “πέσει” στην αγορά φρέσκο χρήμα της τάξης των 250 δισ. ευρώ. Και στις 29 Φεβρουαρίου οι εκτιμήσεις θέλουν την ΕΚΤ να ρίχνει πολύ περισσότερο χρήμα, σε μια προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος.

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι η κίνηση αυτή της ΕΚΤ όχι μόνο είναι απόλυτα σωστή , αλλά και ότι έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού. Δυστυχώς το μπερδεύουν με την κοπή χρήματος για την εγγύηση των κρατικών ομολόγων, ενός δρόμου που έχει διαλέξει η Fed στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Ο δρόμος που διάλεξε όμως ο Draghi και καθ’ υπόδειξη της γερμανικής οικονομικής ελίτ, είναι στην ουσία ο αντίθετος.

Είναι δεδομένο ότι οι μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης βρίσκονται σε επισφαλή κατάσταση. Σοβαρές εκτιμήσεις οικονομολόγων του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, υπολογίζουν ότι η ευρωπαϊκή τραπεζική ελίτ αντιμετωπίζει κίνδυνο 1-1,5 τρισ. δολαρίων.

Με την κίνησή της αυτή η ΕΚΤ διασφαλίζει μεν την πρόσβαση των τραπεζών σε ρευστότητα και τα LTRO στην ουσία μηδενίζουν τον κίνδυνο της έλλειψης ρευστότητας, αλλά… δεν αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της χρεοκοπίας!

Έχουμε λοιπόν τα εξής δεδομένα:

α) Η ΕΚΤ δείχνει να παίρνει ένα ρίσκο αξίας άνω του 1 τρισ. ευρώ.

β) Η Ιταλία η Ισπανία ,το Βέλγιο, η Γαλλία , ακόμη και η Γερμανία είναι οι επόμενες χώρες που θα κληθούν να… τα βάλουν με την κρίση κρατικού χρέους ή με τους διεθνείς κερδοσκόπους αν θέλετε να το βλέπετε κάτω από αυτό το προσδιορισμένο πρίσμα.

Δεν είναι λοιπόν τόσο απλά τα πράγματα. Αν στην γενίκευση αυτού του χρηματοοικονομικού «πόλεμου», που περιλαμβάνει αρκετά στοιχεία υψηλής γεωπολιτικής στρατηγικής και… λοιπών «ενδιαφερόντων», οι αγορές εντοπίσουν «κενά» στις αντιδράσεις της Ευρωζώνης (κάτι που μέχρι σήμερα μας έχει συνηθίσει), τότε οι κρατικές χρεοκοπίες θα εξαπλωθούν σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κάτω απ’ αυτό το ( όχι κατ’ ανάγκη υποθετικό) πρίσμα τα LTRO κάνουν τα πράγματα πολύ πιο επικίνδυνα, καθώς τα ομόλογα που αγοράζουν σήμερα οι τράπεζες θα γίνουν αυτομάτως τοξικά, οι τράπεζες θα “πέσουν” και το κόστος για τους φορολογούμενους θα είναι τόσο μεγάλο που ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση του ευρώ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η κίνηση της ΕΚΤ -καθ’ υπόδειξη πάντα της γερμανικής οικονομικής ελίτ- να ρίξει χρήμα, στοχεύοντας επιφανειακά στην ρευστότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών και υπόγεια στην «καταδολίευση» των spreads των κρατικών ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης και που είναι κάθετα αντίθετη με την οδό που έχουν αποφασίσει τόσο η Fed, όσο και η Bank of England (οι οποίες έχουν αγοράσει απευθείας κρατικά ομόλογα, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της χρεοκοπίας και δεν το ρίχνουν στους ισολογισμούς των τραπεζών), είναι μια κίνηση με αρκετό ποσοστό ρίσκου.

Μέσα σε μία φάση με πολλαπλές ισορροπίες, που είναι πραγματικά απρόβλεπτες, το ρίσκο που αναλαμβάνει η ΕΚΤ μέσω της οδού των LTRO, μπορεί να αποδειχθεί ο Δούρειος Ίππος για την κατάρρευση του ευρώ!

Και για όλα θα φταίει η γερμανική αδιαλλαξία. Ούτε τα κράτη, ούτε οι λαοί. Μοναχά η γερμανική εμμονή (σε σημείο ψυχασθένειας) με τον πληθωρισμό!



Το ΠΑΣΟΚ εκτός τις μόνιμης ιδεολογικής απάτης, και του κοπανιστού αέρα που ξέρει πολύ σωστά να διαχειρίζεται, έχει και μια μεγάλη ροπή προς τα χρηματιστήρια και τα ενεχυροδανειστήρια.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τα εκατοντάδες ή χιλιάδες, δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς, χρηματιστηριακά γραφεία, ΑΕΛΔΕ, που είχαν ανοίξει πριν μερικά χρόνια ανά την Ελλάδα, στον πυρετό του χρηματιστήριου, που είχε ως αποτέλεσμα την αφαίμαξη όλων των οικονομιών των Ελλήνων.

Θυμάμαι και τότε, κάθε μέρα αυτοκτονούσε και κάποιος, που παρασυρμένος από την τότε κυβέρνηση και τα πουλημένα ΜΜΕ ενημέρωσης, έσπρωχναν τον κάθε κακομοίρη ανίδεο, στον παράδεισο του χρηματιστήριου.

Κάτι ανάλογο έγινε και τώρα.

Ήρθε πάλι το ΠΑΣΟΚ της ψευτιάς και της ιδεολογικής απάτης συνεπικουρούμενο και υποβοηθούμενο από τα ίδια πουλημένα ΜΜΕ, και μαζί με τους αριστεροαλλήθωρους δημοσιογράφους των, και έπεισαν πάλι το κακομοίρη ανίδεο Έλληνα, πως λεφτά υπάρχουν.

Τώρα πάλι, αντί να του παίρνουν το ρευστό μέσων του χρηματιστήριου όπως πριν μερικά χρόνια, τώρα, έχουν γεμίσει οι δρόμοι ενεχυροδανειστήρια που του παίρνουν το χρυσό δακτυλίδι του αρραβώνα, και τα χρυσά δόντια, οδηγώντας τον και στην αυτοκτονία λόγο του οικονομικού αδιεξόδου, όπως και την εποχή του χρηματιστήριου.

Αν κάτι έχει ανθίσει πραγματικά επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, αυτά είναι μόνο τα λαμόγια, της διαπλοκής, των διορισμών, των συνεταιρισμών, του χρηματιστήριου, και των ενεχυροδανειστηρίων.

Μην ξεχνάτε ποτέ ότι, δεν θα υπήρχε χώρος για δράση αυτών των λαμογιών, των πολιτικών και ιδεολογικών απατεώνων, αν δεν υπήρχαν τα πουλημένα ΜΜΕ, μαζί με τους αριστεροαλλήθωρους δημοσιογράφους των.

Πρώην σοσιαλιστής.




Η καλύτερη ίσως ανάλυση της νέας συμφωνίας διάσωσης των τραπεζών, … συγνώμη της Ελλάδας, που διαβάσαμε αυτές τις ημέρες ανήκει κατά την γνώμη μας στον Πολωνό Grzegorz Kolodko, καθηγητή των Οικονομικών, πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό οικονομικών και πρόσωπο κλειδί της πολωνικής μεταρρύθμισης. Ο οποίος παρομοιάζει την πορεία της εθνικής μας οικονομίας σαν ένα τρένο που «πορεύεται σε προδιαγεγραμμένη μετωπική σύγκρουση με αργή ταχύτητα».

ECB must rescue Greece – or pay more later

… Από τη μια έχουμε τις παράλογες απαιτήσεις των ξένων (είτε πρόκειται για Ευρωπαίους υπουργούς Οικονομικών, είτε για το ΔΝΤ, είτε για ιδιώτες επενδυτές, είτε για σχολιαστές), που θέλουν περισσότερη λιτότητα.

Από την άλλη, υπάρχει μια νέα κυβέρνηση στην Αθήνα, που σπρώχνει την κοινωνία στα όριά της.

Πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;

Δυστυχώς, μάλλον δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω περικοπές δημοσίων δαπανών. Η κυβέρνηση άρχισε ήδη να πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Πέντε χρόνια ύφεσης έχουν ξεδοντιάσει την φορολογική βάση τόσο πολύ, που τα όποια έσοδα θα μειωθούν κι άλλο, ακόμη κι αν αυξηθούν οι φορολογικές κλίμακες. Η λιτότητα παράγει ύφεση, και αυτό το αναγνωρίζει ακόμη και το ΔΝΤ.

Στα τρία χρόνια λιτότητας, η Ελλάδα είδε το χρέος της να αυξάνεται από το 113% του ΑΕΠ της στο 163%. Οι άστεγοι της αυξήθηκαν κατά 25%. Η ανεργία έφτασε το 21%, και είναι μια από τις μεγαλύτερες στον αναπτυγμένο κόσμο, με το 48% των νέων να ψάχνουν για δουλειά. Νέοι που μάλλον θα βγουν στους δρόμους διαδηλώνοντας, αντί να κάθονται στο σπίτι και να παρακολουθούν τηλεόραση. Η πολιτική λοιπόν που ακολουθείται, είναι άνευ νοήματος.

Το να περιμένουμε από τους Έλληνες να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, δεν είναι ρεαλιστικό. Κανένας δεν πρέπει να σπρώχνει έναν λαό πέρα από τα όρια αντοχής του. Τέτοια πίεση είναι βλακεία, και δεν συνιστά πολιτική. Ο λαός ενός περήφανου έθνους δεν θα πρέπει να πεινάσει, για να συνεχίσει να πληρώνει κάποια εξωφρενικά χρέη σε ξένους πιστωτές, και μάλιστα για πάντα.

Στην πραγματικότητα, κάποιο από αυτό το χρέος δεν οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες ζούσαν πέραν των δυνατοτήτων τους, αλλά στα κερδοσκοπικά υψηλά επιτόκια που τους επιβάλλονταν για να το αναχρηματοδοτήσουν. Για αυτό, το σχέδιο μείωσης του ελληνικού χρέους από το σημερινό 160% του ΑΕΠ στο 120% έως το 2020, αποτελεί φαντασίωση. Ακόμη και αν γίνονταν, που δεν θα γίνει, ένα τέτοιο οικονομικό βάρος θα ήταν δυσβάσταχτο.

Αποτελεί γεγονός ότι η ελληνική μακροοικονομική πολιτική πριν από την κρίση ήταν άστατη, και σίγουρα οι Έλληνες θα πρέπει να πληρώσουν ακριβά. Και ήδη αυτό κάνουν.

Είναι επίσης όμως γεγονός ότι οι ξένοι τραπεζίτες δεν επέδειξαν καθόλου σοφία, ούτε υπευθυνότητα, όταν δάνειζαν αλόγιστα τους Έλληνες. Τώρα θα πρέπει και αυτοί να πληρώσουν. Κάτι που δεν κάνουν.

Τέλος, οι ηγέτες της Δύσης, ειδικά οι Merkel και Sarkozy, έκαναν μια σειρά από λάθη, αναβάλλοντας την απόφαση σβησίματος μέρους του ελληνικού χρέους, και προσπαθώντας να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των ιδιωτών επενδυτών. Για αυτό και θα πρέπει κάποιοι πολιτικοί να πληρώσουν για αυτά τα λάθη, και όπως φαίνεται, οι επερχόμενες εκλογές στη Γαλλία και στη Γερμανία θα δώσουν την κατάλληλη ευκαιρία.

Η μόνη ελπίδα για μια βιώσιμη λύση είναι ένα συνοπτικό, ταχέως εφαρμοζόμενο σχέδιο μείωσης του ελληνικού εξωτερικού χρέους κατά 80%, και η χορήγηση ενός σημαντικού δανείου, από πλευράς ΕΕ, με μηδενικό επιτόκιο.

Η πιο εύκολη λύση θα ήταν αν η ΕΚΤ αγόραζε νέα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αλλά αυτό δεν της το επιτρέπει ούτε το υπέρ-φιλελεύθερο καταστατικό της, ούτε η γερμανική ηθική της. Η ΕΚΤ διαθέτει πόρους ύψους €3.3 τρισ, που αν χρησιμοποιούνταν κατάλληλα, θα λύνονταν το πρόβλημα χρέους ολόκληρης της ευρωζώνης.

Αλλιώς, μια λανθασμένη πολιτική θα έχει ως αποτέλεσμα ένα αυξανόμενο χρέος, που ήδη δεν είναι καθόλου βιώσιμο. Θα οδηγήσει σε χαοτική χρεοκοπία, την οποία θα ακολουθήσουν απρόβλεπτες δυσμενείς συνέπειες όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την ευρωζώνη, και την Τουρκία, και αλλού.

Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο: Θα πρέπει να βοηθήσουμε τώρα την Ελλάδα, και τους εαυτούς μας, αλλιώς θα το πληρώσουμε πιο ακριβά στο μέλλον.

Μετά και από την τελευταία απόφαση βοήθειας της Ελλάδας, κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι όλα βαίνουν καλώς. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια.

Η όλη κατάσταση οδεύει προς καταστροφή, πλην όμως, σε αργή φάση.

Η κοροϊδία του κοινού, και η παραπλάνηση των αγορών δεν είναι ούτε στρατηγική, ούτε πολιτική. Είναι απλά βλακεία.

(Απόδοση: S.A.)




Ο οικονομικός εκβιασμός (μας από την Ευρώπη των ισχυρών) δεν είναι πολιτικό μέσον. Και η οικονομική επικράτηση δεν είναι πολιτική. Είναι ίσως η οδός που ξεκλειδώνει αντιστάσεις. Είναι όμως ανήθικη. Τι είναι λιγότερο ή περισσότερο ανήθικο, δεν έχει σημασία.

Έστω ότι το να πιέζεις κάποιον, ακόμη και με την εξόντωσή του, για να συμμορφωθεί στις απαιτήσεις σου, δεν είναι ανήθικο.

Το να εξοντώνεις όμως κάποιον κυριολεκτικά, σε ατομική και εθνική κλίμακα για να επικρατήσεις οικονομικά και πολιτικά, είναι έγκλημα πολέμου που τελείταισε καιρό ειρήνης. Το να απαιτείς επί πλέον και το ακατάκριτο /αδίωκτο, σημαίνει ότι θεωρείς θεμιτό το έγκλημα και δη το καθ’ έξιν.

Η διακυβέρνηση της Χώρας θα πρέπει να μας γεμίζει περηφάνεια, όταν μας κάνει να αισθανόμαστε ασφάλεια, όταν καλύπτει πλήρως τιςανάγκες των πολιτών και όταν μπορεί να μας λύνει τα προβλήματά μας.

Συνεπώς,

  • κινήσεις των πολιτικών μας ανδρών (και γυναικών) όπως εξαγωγή κεφαλαίων συναγμένων μετά κό(λ)πων και “μόχθων“, ή
  • ανεπάρκεια στην φύλαξη των Ελλήνων πολιτών και των δικαίων αυτών (βομβιστική απόπειρα στο Μετρό, ληστεία στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας),
  • ανικανότητα στην κάλυψη των αναγκών μας (έλλειψη ελέγχου της αυθαιρεσίας και αισχροκέρδειας επαγγελματικών ομάδων έναντι του κοινωνικού υνόλου), ή
  • ανικανότητα στη λύση των προβλημάτων μας (περιορισμοί στις παροχές υγείας, παιδείας)μας οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η δημόσια διοίκηση της χώρας, είναι μάλλον άχρηστη.

Και βεβαίως, δεν αιτιώμεθα τον πρωθυπουργό της χώρας,τραπεζίτης είναι ο άνθρωπος. Καλά την κάνει τη δουλειά του.

Το ζήτημα είναι γιατί ο Ελληνικός λαός πληρώνει και εκπροσωπείται από πολιτικούς, αφού δεν υφίσταται ούτε πολιτική δράση, ούτε πολιτική εκπροσώπηση.

Κανείς στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο δεν μιλάει για ανάπτυξη, για αλλαγή του σκηνικού, για τελείωμα αυτής της φάσης.Αυτό για το οποίο μιλάμε είναι: Πότε θα ξαναβγούμε στις αγορές (για δανεικά).

Αυτό δεν είναι στόχος Χώρας. Είναι στόχος καταχρεωμένης επιχείρησης! Μήπως…, λέω, μήπως, τελικά εμείς φιλοδοξούμε να είμαστε πάντα απλώς μια καταχρεωμένη μικροεπιχείρηση;;;;

Μα τότε

  • γιατί να πληρώνουμε τόσους πολιτικούς για την άσκηση πολιτικής (με τα συναφή για τους κοινοβουλευτικούς μας προνόμια: τετραετία, και μάλιστα συντάξιμη, και συναφείς αποδοχές, το ανεύθυνο-βουλευτική ασυλία το λένε, εξαγωγή χρημάτων για επενδύσεις και εξασφάλιση κλπ) και μια και το ‘φερε η κουβέντα:
  • Ποιάς πολιτικής,
  • ποιάς κυβέρνησης, αφού η υπάρχουσα δεν έχει την δεδηλωμένη, ούτε προέρχεται από το κόμμα που πλειψήφισε (ούτε πιά πλειοψηφεί), ούτε και ασκεί την πολιτική που εγκρίθηκε από το λαό (συνταγματική μάλιστα η εκτροπή),
  • ούτε, τέλος,ασκεί πολιτική ανάγκης και συγκεκριμένου έργου ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Αφού τα εκχωρήσουμε λοιπόν όλα (και με συνταγματική κατοχύρωση μάλιστα), θα μπορούμε, αγαπητοί Εθνοπατέρες, να ξαναβγούμε στην αγορά για δανεικά με εξωτερικό χρέος 120% του ΑΕΠ μετά από 8-10 χρόνια; Αυτό φιλοδοξούμε σαν Χώρα; Και θα είστε επιτυχημένοι στο έργο σας τότε; Αν δεν είχατε κάνει τίποτε, τί περισσότερο θα είχαμε χάσει;


Ιστορικό και πολιτικό λάθος χαρακτηρίζει η γαλλική εφημερίδα La Tribune την απόφαση της Ευρώπης να επιβάλει το σχέδιό της στην Ελλάδα.

Μάλιστα η εφημερίδα προχωράει κι ένα βήμα παραπέρα λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η Ευρώπη «παίζει με τη φωτιά».

«Επιλέγοντας η Ευρώπη να θέσει την Ελλάδα υπό κηδεμονία πολιτική και οικονομική, να θέσει υπό άμεσο έλεγχο τον ελληνικό προϋπολογισμό και να παρέμβει στο χρόνο των βουλευτικών εκλογών, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παίζουν με τη φωτιά» γράφει η γαλλική εφημερίδα.

«Εκεί που η Ευρώπη έπρεπε να δώσει ελπίδα και να ενθαρρύνει την ανάπτυξη, σπέρνει τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση» συνεχίζει το άρθρο. Η γαλλική εφημερίδα χαρακτηρίζει τη συμφωνία για το δεύτερο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα πολιτικό και όχι οικονομικό γεγονός.

Όπως αναφέρεται η συμφωνία θα μείνει στην ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως η στιγμή που η Ευρώπη ήρθε αντιμέτωπη με τη δημοκρατία, ενώ για την παρέμβαση Ευρωπαίων αξιωματούχων ως προς το χρόνο των εκλογών αναφέρει ότι ήθελαν «με κάθε κόστος να εξουδετερωθεί η δημοκρατία στην Ελλάδα».

Κάνει, μάλιστα, και μια αντιπαραβολή με την εποχή της σύστασης του νέου ελληνικού κράτους.

«Το 1831 ήταν ένας Βαυαρός βασιλιάς» γράφει δηκτικά το άρθρο αναφερόμενο πως και τότε «οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θεωρούσαν πολύ ανώριμη την Ελλάδα για να αυτοκυβερνηθεί».



Mετάφραση του άρθρου “The Failing State of Greece”
RACHEL DONADIO Τhe New York Times


Η πρώτη φορά που επισκέφθηκα την Αθήνα, η πόλη ήταν στις φλόγες. Ήταν Δεκέμβριος 2008, και οι ταραχές, μετά το περιστατικό που σφαίρα αστυνομικού σκότωσε έναν έφηβο, έπληξαν την πόλη. Για αρκετές τρομακτικές ημέρες, το κράτος δικαίου ήταν άστοχο στην καλύτερη περίπτωση.

Με το δεύτερο ταξίδι μου, στις εθνικές εκλογές τον Οκτώβριο του 2009, όταν οι Σοσιαλιστές κέρδισαν..

Την περασμένη εβδομάδα, στεκόμουν έξω από το κινηματογράφο Αττικόν που είχε καεί. Είχε καταστραφεί από πυρκαγιά στις 12 Φεβρουαρίου, μια άγρια νύχτα όταν εμπρηστές με βόμβες μολότοφ έβαλαν σαν στόχο καταστήματα -κτίρια, τα περισσότερα από αυτά ιστορικά…

Μόλις λίγα τετράγωνα μακριά η Ελληνική Βουλή ενέκρινε το τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας, που απαιτεί η τρόικα και οι ξένοι δανειστές. Η τρόικα – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – δεν θα δώσουν 130 δις ευρώ σε νέα δάνεια χωρίς πόνο. Οι Έλληνες δεν θα δεχτούν τον πόνο χωρίς θυμό.

Καθώς περισσότεροι από 6.000 αστυνομικοί φρουρούσαν το κέντρο των Αθηνών, αρκετές δεκάδες εγκληματίες διείσδυσαν σε μια τεράστια, σε μεγάλο βαθμό ειρηνική διαδήλωση των περισσότερων από 80.000 ανθρώπων και ώθησαν την πόλη σε χάος. Για άλλη μια φορά η Αθήνα καίγεται. Για άλλη μια φορά, το κράτος δικαίου είχε αποτύχει…

Τι πρέπει να κάνουμε για την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε πέρα από τις δυνατότητές της και τώρα σπρώχτηκε στο χείλος του γκρεμού από τους δανειστές;

Είναι το «προβληματικό παιδί» της Ευρώπης, πιο διεφθαρμένη και δυσλειτουργική από τους γείτονές της;

Είναι μια ειδική περίπτωση;

Ή μήπως είναι στην πραγματικότητα ένας προάγγελος για ένα όραμα για το πώς η οικονομική κατάρρευση, μετατρέπει μια χώρα – ή τι συμβαίνει στη δημοκρατία, όταν οι τράπεζες γίνονται πιο ισχυρές από τους πολιτικούς θεσμούς;
Ενώ τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα υποφέρουν κάτω από το βάρος της δικής τους κακοδιαχείρισης και της λιτότητας που έχουν δεσμευθεί και τις μεταρρυθμίσεις που αγωνίστηκαν να επιβάλουν, η ανεργία και οι άστεγοι αυξάνονται και η Ε.Ε μεταφορφώνεται ακολουθώντας ένα νόμισμα που χτυπιέται από τις δυνάμεις της αγοράς.

Κάτι βαθύ και οδυνηρό συμβαίνει: Η ταχεία διάλυση μιας δημοκρατίας σε κοινή θέα. Καθώς στεκόμουν έξω από το Αττικόν την περασμένη εβδομάδα, αναρωτήθηκα: Πού είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κακή κατάσταση και ένα αποτυχημένο κράτος;

Έθεσα το ερώτημα στον Θάνο Βερέμη, ιστορικός και υποστηρικτής του Πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου, πρώην αξιωματούχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που προσπαθεί τώρα να κυβερνήσει την Ελλάδα ως τις εκλογές που αναμένονται φέτος την άνοιξη. «Η Ελλάδα είναι ένα ισχυρό αποτυχημένο κράτος», απάντησε σχεδόν χαμογελαστά. Κοίταξα γύρω από το δωμάτιο. Πίναμε τσάι “Earl Grey” στο κομψό Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία στην Πλατεία Συντάγματος. Στο ψηφιδωτό δάπεδο με πλακάκια, τα άλλα τραπέζια γέμισαν με πολιτικούς, πρώην πολιτικούς, ένα μακρύ-γενειοφόρου ιερέα στα μαύρα ράσα και αρκετούς καλοντυμένους άνδρες που δουλεύουν με τους φορητούς υπολογιστές τους. Αν αυτό είναι ένα αποτυχημένο κράτος, τότε λειτουργεί εξαιρετικά καλά.

Με πολλούς τρόπους, το μέλλον του ελληνικού κράτους σημειώνεται στο ψιλά γράμματα των 400 και σελίδων της δανειακής σύμβασης, που η Βουλή των Ελλήνων υπέγραψε νωρίτερα αυτό το μήνα. Εν μέσω των περικοπών των μισθών, αυξήσεων φόρων και κλείσιμο των κυβερνητικών υπηρεσιών, που προβλέπει μια μόνιμη παρουσία της τρόικας, η οποία θα έχει ισχύ εποπτείας, αν όχι πραγματικές εκτελεστικές εξουσίες. Οι φίλομεταρρυθμιστές εδώ πιστεύουν ότι η εξωτερική παρέμβαση είναι ο μόνος τρόπος για να σωθεί το ελληνικό κράτος. Άλλοι λένε ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα για την Ελλάδα, να γίνει μια de facto αποικία – γερμανική- εντός της Ένωσης. Είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι μια ανάπτυξη με πολύ σημαντικές επιπτώσεις για την δημοκρατική Ευρώπη.

Αλλά η Ελλάδα σήμερα μοιάζει λιγότερο σαν μια δυτική ευρωπαϊκή δημοκρατία και περισσότερο σαν μια εταιρεία στο μέσον της αναδιάρθρωσης, με τους χρηματοδότες και εξωτερικούς νομικούς να συμβουλεύουν για λεπτές υποθέσεις του κράτους. Μερικοί λένε ότι αυτό είναι αναπόφευκτο για μια χώρα με τόσο υψηλό χρέος. Αλλά πού θα οδηγήσει αυτό; Σε ποιόν απευθύνονται οι σύμβουλοι και η τρόικα ; Ποιος είναι το μυαλό των συμβούλων;

Μια οδυνηρή αγωνία κρέμεται σε όλη την Ελλάδα σήμερα, μια κόπωση που προέρχεται από διαρκή κρίση χωρίς κάθαρση, απ το να μην ξέρεις ποιος κυβερνάει, απ το να μην γνωρίζεις ποιος, αν υπάρχει κάποιος, που είναι υπεύθυνος στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη, απ το να μη καταλαβαίνεις τι πραγματικά συμβαίνει.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, μίλησα με έναν φίλο στην Αθήνα. “Η μητέρα μου το έκανε τελικά,” μου είπε. “Το σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό, αλλά σήμερα το έκανε. Πήρε όλες τις οικονομίες της από την τράπεζα. “Η μητέρα του φίλου μου, ένας δημόσιος υπάλληλος, ήταν ένα προπύργιο μεταξύ των φίλων της. Η νέα συμφωνία χρέους προτίθεται να αφαιρέσει την αβεβαιότητα, να ενθαρρύνει τους Έλληνες να τοποθετήσουν τα χρήματά τους πίσω στις τράπεζες. Όμως, έχει αποφέρει μέχρι σήμερα λίγη ανακούφιση.

Πρόσφατα, η είδηση που έκανε αίσθηση ήταν, η εικόνα από ένα νεαρό ζευγάρι που απειλεί να πηδήξει από ένα κτίριο. Ήταν και οι δύο υπάλληλοι μιας κρατικής υπηρεσίας που παρέχει τη στέγαση στους εργαζομένους (ΟΕΚ). Φοβόταν για το μέλλον τους και το παιδί τους, αφού η υπηρεσία έκλεισε στο πλαίσιο των μέτρων λιτότητας. Το δράμα φαίνεται να έχει πιάσει την ατμόσφαιρα της απελπισίας εδώ, καθώς οι εργαζόμενοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους – ο ακρογωνιαίος λίθος του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους πρόνοιας.

Μια μέρα το περασμένο φθινόπωρο, μίλησα με τον Ανδρέα Δεληγιάννη, έναν άνθρωπο που στα πενήντα είχε χάσει τη δουλειά του και του είπα: “Είστε απογοητευμένοι. Όχι για τον εαυτό σας, όχι για τη χώρα σας, αλλά για το πώς όλος ο κόσμος πηγαίνει, και μου είπε σε μια καφετέρια που καθόμαστε. “Είναι σαν ένα είδος πολέμου χωρίς όπλα. Στον πόλεμο, μπορείς να δείς ποιος είναι ο εχθρός. Εδώ, είναι ένας αόρατος εχθρός. “

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης τους συνδέονται μεταξύ τους μέσω συνθηκών, με την ελπίδα ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση θα μειώσει την απειλή του πολέμου. Αλλά τα οικονομικά δεν είναι αρκετά, αυτό φαίνεται. Στο «Μια μεγάλη ψευδαίσθηση;” – ένα προφητικό δοκίμιο του 1996 για την Ευρωπαϊκή Ένωση ο Tony Judt ανέφερε “ότι οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί φυσικά και αναγκαστικά ακολουθούν τους θεσμούς οικονομικής φύσεως” αυτό είναι μια γελοία πλάνη.

Οι συγγένειες και οι σχέσεις, όπως είναι, δεν είναι πλέον προφανείς. Η υπερχρεωμένη Ελλάδα και η προσανατολισμένη στις εξαγωγές Γερμανία είναι παγιδευμένοι σε έναν κακό γάμο…. “Είτε μένουμε μαζί και να κάνουμε όλες τις θυσίες για να μείνουμε μαζί, ή αποφασίζουμε διαζύγιο, το οποίο μπορεί να είναι πολύ ταραχώδες και μπορεί να πάρει δεκαετίες να ξετυλίξει άλλους γάμους», μου είπε πρόσφατα ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, σημερινός υπουργός Περιβάλλοντος και πρώην ΥΠΟΙΚ.

Οι Έλληνες δεν αισθάνονται ότι είναι μοναδικοί. Υπάρχει μερικές φορές ακόμη και μια σκοτεινή χαρά στην προοπτική της ανταλλαγής των δεινών. «Είμαστε μια ωρολογιακή βόμβα,” ένας υπάλληλος στο κέντρο της Αθήνας ο Ηλίας Darlas, μου είπε την περασμένη εβδομάδα. “Όπως και με την Αραβική Άνοιξη, αν γίνει εξέργεση εδώ, αυτό θα συμβεί και αλλού.”





Σε εποχές κρίσεων όπως η σημερινή, που αποπνέουν χαρακτηριστικά εθνικού αδιεξόδου, με ρίζες πολυσύνθετες και πολυεπίπεδες, μια κοινωνία που διψάει για οξυγόνο ανακούφισης, ψυχραιμίας και προσδοκίας για το μέλλον, οφείλει να στρέφεται σε εθνικές σταθερές.

Είναι μια αυτονόητη επιδίωξη, προκειμένου να μην ισορροπήσουμε στο κενό. Να «κρατηθούμε». Να περιορίσουμε τις απώλειες και τους εθνικούς ακρωτηριασμούς. Να κοιτάξουμε πιο βαθιά και μακριά, από εκεί όπου φτάνει η ματιά μιας κοινωνίας σε διαρκή σύγχυση και προβληματισμό.

Η ελληνική κοινωνία έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Τις οποίες δεν κατάφεραν να κατανοήσουν οι εκπρόσωποι των δανειστών, που εμπνεύστηκαν και συνέταξαν τις δανειακές συμβάσεις, με αποτέλεσμα ο εθνικός στόχος που επιθυμούν να προσδιορίσει με σαφήνεια η Ελλάδα ενόψει του 2020, να είναι η… επιστροφή στο 2009. Δηλαδή, έντεκα χαμένα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων το εθνικό και το αληθές θα διαγκωνίζονται μεταξύ τους.

Μια τέτοια εθνική σταθερά στην οποία θα μπορούσε να ακουμπήσει για να «ξαποστάσει» η ελληνική κοινωνία, είναι η Εκκλησία. Μόνο που ο λόγος της, τουλάχιστον στην επίσημη έκφρασή του, είναι συνήθως ένα «κλικ» πιο χαμηλά από τις εθνικές προτεραιότητες και τις ανάγκες της εποχής. Και κυρίως, των ανθρώπων.

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος αποτελεί διαχρονικά τη «συνεπή εξαίρεση» στον συμβατικό λόγο της Εκκλησίας. Από το ξεκίνημα της κρίσης, έθεσε επί τάπητος τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Ζήτησε πρωτοβουλίες, προς τις οποίες άνοιξε ο ίδιος τον δρόμο. Παρακίνησε και κάλεσε και άλλους να εμπνεύσουν την κοινωνία με το παράδειγμά τους.

Με συνέντευξη που παραχωρεί σήμερα στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία», περιγράφει χωρίς ωραιοποιήσεις τη ζώσα εθνική πραγματικότητα. Και δείχνει την οδό του εθνικού απεγκλωβισμού.

- Σεβασμιώτατε, n χώρα περνά δύσκολες μέρες και ο λαός πλέον έχει χάσει την υπομονή του. Φοβάστε το ενδεχόμενο κοινωνικής έκρηξης;

Ποίος δεν το φοβάται; Όταν ως λαός έχουμε χάσει κάθε πνευματικό έρεισμα, πως είναι δυνατόν να ελεγχθεί η αγανάκτηση, το αίσθημα της αδικίας, η πείνα και τα συναφή;

- Νιώθετε απογοητευμένος από την πορεία και τις εξελίξεις στη χώρα, αλλά και τη στάση της Ευρώπης;

Δεν είναι και τόσο ευχάριστες οι εξελίξεις. Νομίζω ότι οδηγούμαστε σε ιστορική εθνική καταστροφή. Δεν περίμενα και κάτι καλύτερο από την Ευρώπη. Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνονται σημεία αφύπνισης σε εμάς.

- Με θάρρος σταθήκατε στο πλευρό του λαού όταν επιβλήθηκε το χαράτσι της ΔΕΗ. Τότε ορισμένοι σας κατηγόρησαν για πολιτικές παρεμβάσεις. Τι τους απαντάτε;

Να διαβάσουν προσεκτικά την εγκύκλιο, να σκεφθούν ήρεμα και με ειλικρίνεια να αντικρίσουν τη σημερινή κατάσταση.

- Κάποιοι πολιτικοί (με πρώτο όλων τον κ. Νίκο Σηφουνάκη) κατά καιρούς σας έχουν επιτεθεί σκληρά. Σας πικραίνει αυτή η συμπεριφορά;

Κανείς δεν με πικραίνει εκτός από τον εαυτό μου. Οι άνθρωποι δικαιούνται να διαφωνούν όχι όμως και να διαστρέφουν εμπαθώς την αλήθεια.

- Ο λαός ψάχνει στήριξη στην Εκκλησία. Αν και πραγματοποιείται ένα τεράστιο κοινωνικό έργο, ακούγονται φωνές που λένε ότι η Εκκλησία πρέπει να κάνει περισσότερα. Συμφωνείτε;

Η Εκκλησία πρέπει πάντοτε να κάνει το μέγιστο που μπορεί, να αδειάζει τα ταμεία και τις αποθήκες της, να προφέρεται στην υπηρεσία του λαού με όλες τις δυνάμεις της, διαρκώς να λειτουργεί στα όριά της. Εκεί συναντάται ο Θεός.

Συχνά όμως υπάρχει ένας παραλογισμός στις απαιτήσεις από τη μεριά αυτών που στέκονται κριτικά απέναντι της. Είναι αυτοί που μιλούν για φιλέτα και αμύθητες περιουσίες.

Είναι πολύ άδικο να προσφέρεται τόσο έργο, να αγκαλιάζεται τόσος κόσμος και μερικοί να επιμένουν να αναπαράγουν κακίες.

- Έχει ευθύνες και η Εκκλησία για την παρούσα κρίση;

Ασφαλώς και έχουμε όλοι μας. Αν ως Εκκλησία ήμασταν πιο κοντά στο μήνυμα και στην αποστολή μας, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα;

Από την άλλη όμως πλευρά, η Εκκλησία τι φταίει για όλες τις απαράδεκτες πολιτικές επιλογές που έγιναν τα τελευταία χρόνια;

Ο διωγμός που δέχτηκε δεν είναι άσχετος με την κρίση.

Εκεί που εγώ αισθάνομαι την ευθύνη μας δεν είναι για το τι κάναμε, αλλά για το τι δεν κάναμε.

- Στη Μητρόπολη σας με ποιους τρόπους βοηθάτε όσους έχουν ανάγκη και τι σας ζητούν οι πιστοί;

Το κύριο αίτημα των ανθρώπων είναι η εξεύρεση εργασίας. Λίγοι είναι αυτοί που ζητούν κάτι άλλο.

Είναι όμως πολλοί αυτοί που με πολλή αξιοπρέπεια μοιράζονται μαζί μας τα αδιέξοδα τους.

Αυτό που εμείς ως Εκκλησία κάνουμε είναι να προσπαθούμε να στεκόμαστε δίπλα τους όπως και όσο μπορούμε να σηκώνουμε όλοι μαζί το βάρος.

- Ποίες είναι οι ευθύνες της πολικής ηγεσίας;

Νομίζω μεγάλες. Αυτό όμως που τώρα χρειαζόμαστε είναι σύμπνοια, ηρωισμός, επιστροφή στις πνευματικές σταθερές μας και σύνεση, θεωρώ ότι οδηγηθήκαμε στην παρούσα τραγική κατάσταση γιατί καταστρέψαμε την παιδεία μας, αρνηθήκαμε τις αξίες και τις παραδόσεις μας, χάσαμε τον Θεό και την πίστη μας, χαλάσαμε τη γλώσσα και την Ιστορία μας, ζούμε δίχως εθνική υπερηφάνεια, ποιος φταίει και τελικά το τρίπτυχο θρησκεία -πατρίδα – οικογένεια ή το δίδυμο Ορθοδοξία – Ελλάδα έχουν αποκτήσει αρνητική διάσταση στην καθημερινή μας διάλεκτο;

Αυτά όλα αποτελούν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

- Η πρόσφατη επιστολή του Αρχιεπισκόπου προς τον πρωθυπουργό σας ικανοποίησε;

Την περίμενα και πραγματικά με ανάπαυσε. Είχε στοιχεία προφητικού λόγου. Έλεγε καθαρά αλήθειες.

Αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησιάς, όχι να λύσει τα καθημερινά προβλήματα. Αυτό είναι χρέος των πολιτικών μας εκπροσώπων.

Δική της αποστολή είναι να ομολογεί την αλήθεια και να δείχνει τον δρόμο μας προς τον Θεό.

- Η χώρα, εκτός από τη φτώχεια, πάσχει και από κατάθλιψη. Στο επίπεδο της ψυχολογικής ανάτασης του λαού πως και με ποιον τρόπο μπορεί να βοηθήσει η Εκκλησία;

Όταν λαχτάρα της ψυχής μας είναι ο Θεός, μπορεί να υπάρχει λύπη, ποτέ όμως κατάθλιψη.

Φανταστήκατε ποτέ έναν μάρτυρα να πέσει σε κατάθλιψη επειδή διώκεται;

Αυτό που προσφέρει η Εκκλησία είναι ο ζων Θεός. Η προσευχή σε αυτόν είναι ανάσα.

«Επί τον Κύριον ελπίδα πας τις κεκτημένος υψηλότερός εστί πάντων των λυπούντων». Έτσι βοηθάει η Εκκλησία.

- Ελπίδα για το μέλλον υπάρχει;

Ασφαλώς και υπάρχει. Αν κρατηθούμε γαντζωμένοι στην πίστη και την παράδοσή μας, και να μας χτυπήσουν, θα αναστηθούμε. Και να μας διαλύσουν, θα ανασυγκροτηθούμε.

- Πιστεύετε ότι η Εκκλησία έχει ανάγκη ανανέωσης;

Εκκλησία σημαίνει διαρκώς ανανέωση. «Ει τις εν Χριστώ καινή κτίσης».

Αν υπάρχει αυτός ο ανακαινισμός, τότε η Εκκλησία με ασφάλεια ισορροπεί ανάμεσα στην τόλμη του σύγχρονου λόγου και στον σεβασμό της διαχρονικής εμπειρίας της.

Λέγεται σε εκκλησιαστικούς κύκλους ότι όταν τεθεί το σχετικό θέμα θα είστε μεταξύ των υποψηφίων για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο. Αληθεύει;

Εύχομαι όταν τεθεί να βρίσκομαι σε τέτοια κατάσταση που να μην ασχοληθεί κανείς μαζί μου.

- Πώς κρίνετε την περιπέτεια της προφυλάκισης του ηγούμενου Εφραίμ;

Ένας αγιορείτης ηγούμενος στη φυλακή! Όχι ένοχος, αλλά επικίνδυνος!

Γιατί είπε μια δικαστής ότι έχει ροπή στην εγκληματική δράση.

Τον έκλεισαν τον άνθρωπο όχι με ανακριτικό πόρισμα αλλά με δικαστικό… ψυχογράφημα.

Αν είναι δυνατόν! Απόδειξη της πραγματικής μας κρίσης.

Πήγαν να χτυπήσουν την Εκκλησία και μαχαίρωσαν τη δικαιοσύνη.

- Η υποστήριξη της Ιεράς Συνόδου στον ηγούμενο προκάλεσε αναταράξεις και την αντίδραση του μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Πώς κρίνετε την αντίδραση του;

Δεν θα ήθελα να κρίνω έναν συνεπίσκοπό μου, μάλιστα μέσω μιας κοσμικής εφημερίδας.

Ας κάνει ο καθένας μόνος του τις κρίσεις του.

- Αν κάποιοι αρχιερείς σας προτείνουν ως επόμενο Αρχιεπίσκοπο θα το αποδεχτείτε;

Επειδή κάνετε εσείς λάθος ερωτήσεις πρέπει και οι ιεράρχες να κάνουν λάθος προτάσεις;

Στην Εκκλησία η καλύτερη θέση δεν είναι του πρώτου αλλά αυτή του έσχατου. Και μακάριος όποιος το καταλαβαίνει.

- Θυμάμαι πόσο σας πίεζαν να δεχτείτε να γίνετε Μητροπολίτης. Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, υπάρχουν στιγμές που λέτε ότι ίσως ήταν καλύτερα να είχατε αρνηθεί;

Κανείς ποτέ δεν με πίεσε. Δεν έχει ανάγκη από μάς ούτε ο Θεός ούτε και η Εκκλησία.

Ούτε πάλι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή ενός κληρικού είναι να γίνει μητροπολίτης.

Κανένας από τους μακαρισμούς δεν λέει μακάριοι οι μητροπολίτες. Λέει όμως ο πρώτος «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» και ο τελευταίος «μακάριοι οι δεδιωγμένοι».

Εγώ αγωνίζομαι για το πρώτο και προετοιμάζομαι για το τελευταίο

Έτσι ελπίζω να δω τον θεό, «ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». Ίσως στην άλλη ζωή.

- Εκτός από αρχιερέας είστε και επιστήμονας. Η επιστήμη συγκρούεται με την πίστη στον Θεό;

Επιστήμονας ήμουν, δεν είμαι. Τώρα είμαι ένας απλός μαθητής του Χριστού. Αλλά με όλη μου την καρδιά.

Εμένα η επιστήμη μόνο καλό μου έκανε. Ευχαριστώ πολύ τον Θεό για το δώρο αυτό.

Τον ευχαριστώ όμως περισσότερο που μου χάρισε την ευλογία της πίστης, της ιεροσύνης και της μοναχικής ζωής.

Όσο για τη σύγκρουση, είναι σαν να με ρωτάτε αν μπορεί να συγκρουστεί ένα αεροπλάνο με έναν πύραυλο.

Το πρώτο κινείται στην ατμόσφαιρα πολύ χαμηλά. Το δεύτερο στο Διάστημα, ελεύθερο από τη βαρύτητα.

- Το μεγάλο πείραμα του CERN αναζητά το σωματίδιο του Θεού. Πρόκειται για ύβρη ή για επιστημονική επανάσταση;

Μα τι λέτε τώρα;; Αν υπάρχει, γιατί να μην το βρούμε; Το θέμα δεν είναι να βρούμε στο CERN το σωματίδιο του Θεού.

Εμείς προσπαθούμε να συναντήσουμε μέσα μας τον ίδιο τον Θεό.

Αν το πρώτο είναι επιστημονική επανάσταση, το δεύτερο είναι πνευματική έκρηξη. Καλό το πρώτο, μεγαλειώδες το δεύτερο.

- Η καύση των νεκρών, η πρόταση για κατάργηση θρησκευτικών συμβόλων, η υποβάθμιση του μαθήματος των θρησκευτικών και άλλες παρόμοιες ενέργειες ή προθέσεις θεωρείτε ότι εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο εναντίον της πίστης και της Εκκλησίας;

Θεωρώ ότι εντάσσονται μέσα στα βαθύτερα αίτια της ασυγχώρητης για τον λαό μας πνευματικής κρίσης.

Αντί να θηλάζουμε από το στήθος της Εκκλησίας, εμείς το δαγκώνουμε.



  • Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς
Πριν δύο χρόνια εκτίμησα ότι οι Γερμανοί της Μέρκελ –και όχι ασφαλώς όλοι οι Γερμανοί- σχεδίαζαν σειρά προστατευτικών για τους ίδιους μέτρα σε βάρος των δικών μας συμφερόντων. Μέτρα τα οποία εφαρμόστηκαν με τη συμβολή των ελληνικών κυβερνήσεων. Πιο συγκεκριμένα:

Α) τακτοποίησαν τα του «οίκου τους», ώστε τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας να μην έχει ισχυρές επιπτώσεις στην γερμανική οικονομία και τράπεζές. Ταυτόχρονα, μέσω αυτής της προστασίας ενίσχυσε η Γερμανία την διαπραγματευτική της θέση έναντι της Ελλάδας.

Β) «Εδεσαν» τα δάνεια που είχαν δώσει στην Ελλάδα. Για το σκοπό αυτό μετακίνησαν ομόλογα που ήταν στην κατοχή ιδιωτικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων στην Κεντρική τους τράπεζα καθώς και στην ΕΚΤ. Με άλλα λόγια, μετέτρεψαν ιδιωτικά δάνεια σε κρατικά (αν και προσωπικά πιστεύω ότι οι κεντρικές τράπεζες δεν είναι δημόσιος φορέας όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ιδιωτικοί θεσμοί και πρέπει να υπόκεινται στα κουρέματα).

Γ) Εθεσαν το ελληνικό χρέος υπό το αγγλικό δίκαιο. Με αυτό τον τρόπο αφαιρέθηκε η δυνατότητα κουρέματος από το ελληνικό κοινοβούλιο και, κατά συνέπεια, επέβαλαν δραστική μείωση της κυριαρχίας του. Τέλος, ακόμα και να χρεοκοπήσει η Ελλάδα δεν θα δύναται, πλέον, να μετατρέψει αυτά τα δάνεια στο δικό της νόμισμα.

Δ) Εξασφάλισαν τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Πηγές που θα υπαχθούν ως εμπράγματες εγγυήσεις, ώστε ακόμα και αν η χώρα χρεοκοπήσει, οι Γερμανοί και άλλοι, να έχουν «λαμβάνειν».

Ε) Διασφάλισαν ασυλία για όσους εκπρόσωπους ή συνεργάτες τους παραβίαζαν προς όφελος των συμφερόντων της τρόικας τον ελληνικό νόμο.

Στ) Εστησαν μηχανισμούς ελέγχου και επιτήρησης του ελληνικού δημοσίου, των τραπεζών καθώς και της ίδιας της χρήσης του προϋπολογισμού.

Ζ) Προωθούν αλλαγές στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, επιβάλλοντας μια Ευρώπη των ποινών, της τιμωρίας και της κυριαρχίας του Γερμανικού μοντέλου οικονομικής διακυβέρνησης. Τέλος,

Η) Να αποτρέψουν εκλογές όσο «τρέχουν» οι διαδικασίες για τις προηγούμενες δεσμεύσεις. Σε αυτούς τους οκτώ στόχους προστέθηκε η δημιουργία ενός ταμείου στο οποίο θα πηγαίνουν αρχικά τα δάνεια, ώστε να χρησιμοποιούνται μόνο για αποπληρωμή προηγούμενων δανείων (μέχρι σήμερα αυτό αφορούσε το 86,7% του ποσού των δανείων, το υπόλοιπο πήγαινε κύρια στους τραπεζίτες). Το χειρότερο και δυσμενέστερο είναι ότι αυτό το ταμείο θα είναι ειδικής χρήσης.

Οι Γερμανοί αποσκοπούν να επιβάλουν διαδικασίες σύμφωνα με τις οποίες ακόμα και αν το ελληνικό κράτος δεν λαμβάνει πλέον δάνεια, θα υποχρεούται τα όποια έσοδά του να τα χρησιμοποιεί πρωταρχικά, αν όχι και αποκλειστικά, για την εξυπηρέτηση του διεθνούς δανείου.
Με άλλα λόγια, δηλαδή, να παραβιάσει το ελληνικό κράτος όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και του συντάγματος σύμφωνα με τους οποίους το πρώτιστο καθήκον ενός κράτους είναι να εξυπηρετεί τις ανάγκες των δικών του πολιτών, και όχι τρίτων, όπως είναι οι δανειστές.

Θα μπορούσα να παραθέσω και άλλες επιλογές της Γερμανίας και τον χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της κεντρικής Ευρώπης οι οποίες επιβλήθηκαν μέσω της ελληνικής κυβέρνησης και της πρόσφατης ψηφοφορίας στη Βουλή για το Μνημόνιο 2 και το PSI. O χώρος δεν μου το επιτρέπει.

Το συμπέρασμα, όμως, παραμένει το ίδιο: Οι «εταίροι» μας, και πριν από όλα η Γερμανία, έχουν λάβει όλα τα δυνατά μέτρα προκειμένου να μην έχει αρνητικές επιπτώσεις πάνω τους ένα οποιοδήποτε πιστωτικό γεγονός στην Ελλάδα.
Δηλαδή, εξαρχής προέβλεπαν την χρεοκοπία της Ελλάδας και εκείνο που έκαναν ήταν να βγάλουν και από τη μύγα ξίγκι και κάθε άλλο παρά θυσιάζονται για την Ελλάδα όπως παριστάνουν ότι πιστεύουν ορισμένοι έλληνες πολιτικοί.