Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Φεβ 2011

Οριστική είναι πλέον η απόφαση, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας, για πρόωρες Εκλογές στις 3 Απριλίου με λίστα, ημερομηνία που δώσαμε πρώτοι εδώ και καιρό μαζί με την 8η Μαΐου!

Η ανακοίνωση των πρόωρων Εκλογών, παρά τις αυτοδιαψευδόμενες διαψεύσεις, θα γίνει πιθανότατα στις 4 Μαρτίου, μέσα στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή κομματική συσπείρωση, ενώ θα συνοδεύεται και από τη δυναμική επιστροφή του Κώστα Λαλιώτη, που θα γίνει υπό το πρίσμα συμφωνίας κυρίων, για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση ήττας, αλλά και με εγγυήσεις σε περίπτωση νίκης...

Με άλλα λόγια ο Γιωργάκης, ετοιμάζει τη διαδοχή, εξασφαλίζοντας όμως πρώτα τη "νίκη", με τη συστράτευση ενός "βετεράνου" στην Επικοινωνία των Εκλογών και των Εκλογικών Μαχών, που ειδικεύεται στη σφοδρότητα της επίθεσης με Video και Οθόνες κατά της ΝΔ... Και συνήθως επιτυγχάνει κομματική συσπείρωση, φέρνοντας πίσω αναποφάσιστους...

Τότε θα φανεί το ολέθριο σφάλμα του Σαμαρά να μην αλλάξει το όνομα του κόμματος, καθώς ενώ δεν είχε καμμία ευθύνη για την πορεία του, αφού αποχώρησε το 1992 , θα "φορτωθεί" όλες τις αμαρτίες του ονόματος "ΝΔ"...

Οι Εκλογές της 3ης Απριλίου, θα έχουν επομένως Σκηνοθέτη, αλλά και Σκηνοθεσία, καθώς υπάρχει ένα κρυφό ατού-βόμβα, που στοχεύει την τεράστια δεξαμενή των αναποφάσιστων, καθώς μια μόλις εβδομάδα πριν τις Εκλογές θα έχει ολοκληρωθεί η κρίσιμη Σύνοδος Κορυφής της 25ης Μαρτίου, όπου έχει προκατασκευασθεί η "επιτυχία" της Επιμήκυνσης του Δανείου, μαζί με την καταβολή της περίφημης 4ης δόσης, που θα πανηγυριστούν σαν "εθνική επιτυχία", μέσα σε έναν ορυμαγδό προβολής διαφημίσεων και εντυπώσεων, που θα δημιουργήσουν κλίμα αισιοδοξίας, ελπίδας και προοπτικής, ώστε να φέρουν την τελευταία στιγμή μερικές χιλιάδες αναποφάσιστων στις κάλπες, εξασφαλίζοντας τη "νίκη"...

Και αυτό είναι το νόημα της προκαταβολικής ανακοίνωσης από την Τρόικα του ξεπουλήματος εθνικού πλούτου για 50 δις! Διότι αποτέλεσε προαπαιτούμενη δέσμευση, "εγγύηση" για την εξασφάλιση εκ των προτέρων της Επιμήκυνσης, ώστε να έχει η Κυβέρνηση δεδομένη την "επιτυχία", για να την διαχειριστεί Εκλογικά, μαζί με τα συγχαρητήρια Ε.Ε. και ΗΠΑ, τη διεθνή αναγνώριση του "φαινομένου Giorgo", την προεκλογική άνοδο του Χρηματιστηρίου, τις ανακοινώσεις ξένων επενδύσεων και γενικά τη δημιουργία κλίματος θριάμβου, με στόχο να ξαναγίνει η Μαριονέτα Πρωθυπουργός!

Και να μετατραπεί ολόκληρη η Ελλάδα σε "Διόδια" των Ξένων...

Κεφάλαιο 1: Το ψέμα του χρήματος

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούμε ολοένα και περισσότερο για όρους όπως οικονομική κρίση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.), σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα και όλες αυτές τις παρόμοιες εκφράσεις που στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε το αληθινό τους νόημα και όμως είναι τόσο οικείες σε εμάς. Και μας είναι τόσο γνωστές γιατί καταρχάς τις βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, με όλα αυτά τα οικονομικά μέτρα που λαμβάνονται συνεχώς εις βάρος μας και κατά δεύτερον γιατί δεχόμαστε έναν βομβαρδισμό από αυτούς τους όρους από τα Μ.Μ.Ε. τα οποία φυσικά συμμετέχουν ενεργά στην υποστήριξη αυτής της οικειοποίησης και στην μη κατανόηση της αλήθειας της κατάστασης.

Τι είναι λοιπόν στη πραγματικότητα το Δ.Ν.Τ. , ποιοι δημιουργούνε τις κατά καιρούς οικονομικές κρίσεις και ποιοι κερδίζουν από αυτές; Θα προσπαθήσουμε όσο πιο απλά γίνεται να εξηγήσουμε τι στην πραγματικότητα συμβαίνει και πως και γιατί αποκρύπτεται τόσες δεκαετίες από τα Μ.Μ.Ε.

Όπως έχουμε ήδη εξηγήσει σε προηγούμενα άρθρα μας, τα χρήματα που κυκλοφορούν στην κοινωνία, είναι μόνο ένα κομμάτι χαρτί γιατί δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε απολύτως και αυτά που είναι καταγεγραμμένα στους υπολογιστές ως περιουσιακά στοιχεία τραπεζικών λογαριασμών, είναι πολύ περισσότερα από τα χαρτονομίσματα και κέρματα που αποτελούν ολόκληρο το νόμιμο χρήμα της ανθρωπότητας. Και αυτά συμβαίνουν για δύο λόγους :

Πρώτον διότι όπως αναφέρεται στην μοντέρνα μηχανική του χρήματος (που είναι η «νομοθεσία» των τραπεζιτών και που στηρίζεται στη θεωρία του κλασματικού αποθεματικού) όταν ένας άνθρωπος Α πάει σε μια τράπεζα να κάνει μια κατάθεση π.χ. 10 ευρώ, το 90% αυτής της κατάθεσης, δηλαδή τα 9 από τα αρχικά 10 ευρώ, η τράπεζα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για να δώσει δάνεια σε άλλους. Δηλαδή αν αμέσως μετά την κατάθεση από τον Α πάει ένας άνθρωπος Β και ζητήσει δάνειο 9 ευρώ η τράπεζα χρησιμοποιώντας την κατάθεση του Α και τα περιουσιακά στοιχεία αυτουνού που ζητάει το δάνειο ως εγγύηση, θα δικαιούται να του δώσει αυτά τα 9 ευρώ τα οποία ο Β αυτόματα θα τα καταθέσει σε άλλον λογαριασμό άρα πάλι γίνεται κατάθεση ενός ποσού με καταθέτη τον Β τώρα και με 9 ευρώ αυτή τη φορά ως κατάθεση, άρα το 90% ή 8,1 ευρώ από αυτά χρησιμοποιούνται για να γίνουν δάνεια σε κάποιον τρίτο άνθρωπο ο οποίος με τη σειρά του θα τα καταθέσει κάπου αλλού και από αυτήν την κατάθεση του τρίτου πάλι τα 7,2 από αυτά θα δοθούν σε έναν τέταρτο σε δάνειο κ.ο.κ. Βλέπουμε λοιπόν πως, (αν συνεχίσουμε αυτή τη διαδικασία), μόνο με δέκα πραγματικά ευρώ σε χαρτονόμισμα εμείς δώσαμε δάνεια αξίας 90 ευρώ σε αριθμούς υπολογιστών!

Ο δεύτερος λόγος της μη αξίας του χρήματος είναι ο εξής : Όλα τα νόμιμα χρήματα που κόβονται για να κυκλοφορήσουν, «παράγονται» από κάποια ιδιωτική τράπεζα η οποία ανήκει σε κάποιους ιδιώτες τραπεζίτες που έχουν ως τελικό σκοπό το κέρδος. Όταν λοιπόν ένας πολίτης ή μια κυβέρνηση ζητήσει να δανειστεί λεφτά π.χ. 1.000.000 ευρώ από οποιαδήποτε τράπεζα αυτή μέσου του νομισματοκοπείου λένε : “Ωραία πάμε να κόψουμε αυτό το 1.000.000 ευρώ για να το δώσουμε σε αυτόν που μας το ζήτησε.” Το κόβει λοιπόν και το δίνει και λέει στον δανειολήπτη : “Ωραία, τώρα που το πήρες, μου χρωστάς 1.000.000 ευρώ συν τους τόκους που συμφωνήσαμε.” Σε μια υποθετική κοινωνία που μόλις ξεκινάει αυτή η διαδικασία και δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα μόλις η πρώτη κυβέρνηση ζητήσει τα πρώτα 1.000.000 από την πρώτη τράπεζα (που όμως πάλι σκοπός της θα είναι το κέρδος, άρα δανείζει με τόκο και σύμφωνα με την μοντέρνα μηχανική που αναφέραμε προηγουμένως) τότε θα έχει πάρει 1.000.000 και θα χρωστάει παραπάνω, δηλαδή τους συμφωνηθέντες τόκους. Ε πως στο καλό θα βρεθούν αυτά τα παραπάνω χρήματα αφού έχει κοπεί μόνο 1.000.000 άρα τόσο είναι το νομισματικό αποθεματικό που υπάρχει σε χαρτονομίσματα και κέρματα σε αυτήν την υποθετική κοινωνία οπότε στη ουσία οι τόκοι δεν τυπώθηκαν και δεν υπάρχουν εξαρχής με τη μορφή χρήματος για να πληρωθούν;

Με αυτό το παράδειγμα κατανοούμε πως ακόμη και αν όλοι οι άνθρωποι και όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου, ξεχρέωναν όλες τις τράπεζες του κόσμου, τα λεφτά που υπάρχουν δεν θα έφταναν για να καλυφθεί το χρέος, αφού δεν υπάρχουν και δεν τυπώθηκαν ποτέ, άρα πάλι θα χρωστούσαμε.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να δουλεύουμε ακόμη περισσότερο για να γίνει η αποπληρωμή αυτού του χρέους στους ιδιώτες τραπεζίτες, οπότε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο στο τέλος της ημέρας δουλεύουν για την κάλυψη αυτών των χρεών που δημιουργούνται από το τίποτα και που συσσωρευτικά συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων ανθρώπων που πλουτίζουν και ισχυροποιούνται εις βάρος των πολλών.

Στις μέρες μας τα πράγματα λειτουργούν αρκετά πιο περίπλοκα. Οι πανίσχυροι παγκόσμιοι τραπεζικοί οίκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις δημιούργησαν οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και αρκετούς άλλους, για να προστατεύσουν ότι αυτή η διαδικασία παραγωγής χρήματος από το πουθενά θα συνεχιστεί επ’άπειρον.

Τι κάνουν λοιπόν; Καταρχάς στηρίζουν οικονομικά με πακτωλούς χρημάτων υποψήφιες κυβερνήσεις με αποτέλεσμα αυτές να έρχονται στην εξουσία και κατά δεύτερον όλες οι μεγάλες πετρελαϊκές και κατασκευαστικές εταιρίες, όλα τα μεγάλα ειδησιογραφικά πρακτορεία και Μ.Μ.Ε, όλες οι βιομηχανίες παρασκευής όπλων και φαρμάκων, όλες οι τηλεπικοινωνίες, όλες οι πολυεθνικές εταιρίες και κάθε είδους επιχείρηση-οικονομικός και παγκόσμιος κολοσσός είτε τους ανήκουν, είτε είναι οι ίδιοι ή δικοί τους άνθρωποι στα μετοχικά συμβούλια αυτών, είτε κλείνουν τεράστιες συμφωνίες και συνεργασίας με αυτές. Έτσι ελέγχουν και τη παγκόσμια οικονομία και τις εκάστοτε κυβερνήσεις όλων των χωρών που και τις στηρίζουν οικονομικά αλλά και ευνοούνται από αυτές με φοροαπαλλαγές, με κλείσιμο συμφωνιών, με ιδιωτικοποιήσεις κρατικών πόρων και γενικά με διευκολύνσεις στην ανάπτυξη της οικονομικής τους δραστηριότητας.








Κεφάλαιο 2: Η δημιουργία της αέναης ανάγκης για χρήμα

Πριν εξηγήσουμε τι σημαίνει ότι οι παγκόσμιοι τραπεζικοί και εταιρικοί κολοσσοί δημιουργούν την ανάγκη για χρήμα και στηρίζουν οικονομικά τις κυβερνήσεις των κρατών ανά τον κόσμο, θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας 2 πράγματα :

Το πρώτο είναι ότι η επιτυχία ενός κράτους σε σημερινούς όρους έγκειται στην οικονομική του ευημερία. Άρα και το αν μια κυβέρνηση θεωρείται επιτυχημένη ισοδυναμεί με το κατά πόσον κατάφερε να αυξήσει το οικονομικό μέγεθος της χώρας της. Οπότε οι ίδιες οι κυβερνήσεις οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία και προσανατολισμό και αν έχουν, συμμετέχουν σε αυτήν την διαδικασία παραγωγής αέρινου χρήματος από το τίποτε οπότε και χρέους (όπως εξηγήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο) άρα και υποδούλωσης αφού όλες οι χώρες είναι μέλη τέτοιων παγκόσμιων οργανισμών που όμως στην ουσία είναι ιδιωτικοί και ανήκουν σε κάποιους που κερδίζουν αμύθητα πλούτη για τους λόγους που περιγράψαμε στο Κεφάλαιο 1.

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι ότι όλοι μας ατομικά και συλλογικά συμμετέχουμε και εμείς με τη σειρά μας σε αυτή τη διαδικασία. Και συμμετέχουμε γιατί ο καθένας από εμάς είτε λέγεται εργαζόμενος είτε εργοδότης είναι καταναλωτής. Δηλαδή τα χρήματα που κερδίζει τα καταναλώνει με το να αγοράζει τα προϊόντα τους ή να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τους, τα πετρέλαιά τους, με το να χρησιμοποιεί τα φάρμακα και τα όπλα που παράγουν, ακόμη και με το να τα χρησιμοποιεί για να καλύψει τις πιο βασικές του ανάγκες καθώς κάθε προϊόν που παράγεται είτε είναι ντομάτα, είτε είναι αυτοκίνητο έχει κάποια υπεραξία που δημιουργήθηκε κατά την παραγωγή χρησιμοποιώντας έξοδα και πόρους όπως πετρέλαια, φορολογεία, μηχανήματα, κτίρια, δάνεια τα οποία όλα ανήκουν στους οργανισμούς και στις εταιρίες που έχουμε αναφέρει ή κερδίζουν έμμεσα από αυτά.

Κυρίως όμως συμμετέχουμε σε αυτή την διαδικασία με το να χρησιμοποιούμε τα χρήματά τους. Λεφτά δηλαδή που δε μας ανήκουν αλλά τα χρωστάμε σε αυτούς και όπως εξηγήσαμε, δουλεύουμε τη μισή μας μέρα για να τα ξεπληρώσουμε σε αυτούς που μας τα δάνεισαν. Που όμως ούτε οι ίδιοι τα είχαν εξαρχής αφού δημιουργούνται από αέρα, είτε λόγω τις μοντέρνας μηχανικής, δηλαδή με το ότι το 90% μιας κατάθεσης γίνεται δάνειο, είτε λόγω του ότι κάθε δολάριο που κόβεται έχει αξία κάτι παραπάνω από αυτό που κόπηκε λόγω τόκων και το οποίο κάτι παραπάνω δεν έχει κοπεί ποτέ.

Έχοντας αυτά κατά νου ας δούμε λοιπόν πως οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. δημιουργούν την κρίση και ύστερα στηρίζουν τις κυβερνήσεις για να τις βγάλουν από αυτήν. Η κρίση λοιπόν δημιουργείται ως εξής:

Αφού αυτοί ελέγχουν την παραγωγή χρήματος μπορούν να το υποτιμήσουν πολύ εύκολα. Μερικά παραδείγματα: Εφόσον ελέγχουν τα πετρέλαια και τα προϊόντα μπορούν να μειώσουν την παραγωγή τους άρα να αυξηθεί η ζήτηση για αυτά οπότε λόγω σπανιότητας θα αυξηθεί η τιμή τους άρα θα υποτιμηθεί η αξία του χρήματος. Ή μειώνουν την ίδια την παραγωγή χρήματος, δηλαδή τα χρήματα που κόβουν, με αποτέλεσμα τα ίδια τα λεφτά να σπανίζουν στην αγορά αφού όπως έχουμε πει αυτά που οφείλονται είναι κατά πολύ περισσότερα από αυτά που τυπώθηκαν.

Επίσης αφού διαθέτουν και τα όπλα, δημιουργούν προφάσεις όπως π.χ. την ύπαρξη πυρηνικών ή την υπόθαλψη τρομοκρατών (που οι ίδιοι στρατολόγησαν για να εξυπηρετήσουν αυτούς τους σκοπούς) από κάποια μη υπάκουα κράτη για να κάνουν πολέμους πουλώντας τα όπλα που παράγουν και ανοικοδομώντας μετά τις βομβαρδισμένες χώρες με τις δικές τους κατασκευαστικές, βιομηχανίες, πολυεθνικές, και κάθε είδους παγκόσμια εταιρία ή επιχείρηση παραγωγής ή πώλησης προϊόντων ή υπηρεσιών χρησιμοποιώντας όμως τους πόρους της χώρας που ήδη βομβάρδισε σε εξευτελιστικές τιμές και όρους. Ή εσκεμμένα βάζουν σε διαμάχη κάποια κράτη με εδαφικές ή άλλες απαιτήσεις ή λόγο τρομοκρατίας ακριβώς για να υπάρχει ο φόβος σύρραξης οπότε οι χώρες να είναι αναγκασμένες να είναι εξοπλισμένες με οπλικά συστήματα αγορασμένα από αυτούς που δημιουργούνε τις προϋποθέσεις της σύρραξης.

Ακόμη εσκεμμένα κρατούν ένα πολύ μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού άρρωστο και υποσιτισμένο ώστε να το εκμεταλλεύονται χωρίς έξοδα ως εργατικό δυναμικό, ως πειραματόζωο, ως μέσο συνέχισης κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων που δημιουργούνται στις υποανάπτυκτες χώρες και να μπορούν να χρησιμοποιούν –μέσω των διορισμένων κυβερνήσεων που οι ίδιοι εγκαθιδρύουν σε αυτές τις χώρες και που ελέγχουν λόγω χρηματοδότησής τους- τον παραγωγικό πλούτο αυτών των χωρών.

Δυστυχώς ο χώρος δεν επαρκεί για να καταγράψουμε αναλυτικά και να επεκταθούμε στις μεθοδολογίες, τους μηχανισμούς και τις τακτικές που ακολουθούνται για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω και μάλιστα χωρίς ποσοστό λάθους. Με μοναδικό αποτέλεσμα όλων αυτών την αποτελειωτική αποχαύνωση της κοινωνίας και την ακατάπαυστη κερδοφορία της ίδιας μικρής ομάδας ατόμων που κινούν όλα τα νήματα και κρύβονται καλά στο παρασκήνιο.

Επίσης, τα περιορισμένα όρια που θέτει το γραπτό κείμενο, μας αποτρέπουν από το να συνεχίσουμε την παράθεση παραδειγμάτων σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους χειραγωγούν τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε την μη προώθηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας γιατί θέλουν να είναι οι αποκλειστικοί διαχειριστές του παγκόσμιου ενεργειακού πλούτου βγάζοντας αμύθητα κέρδη από αυτόν αλλά και υποδουλώνοντας όλους όσους τον έχουν ανάγκη δημιουργώντας εξαρτημένες σχέσεις, και την καταπόντιση κάθε τέτοιας προσπάθειας για καθαρή και αστείρευτη ενέργεια μέσω των πιέσεων που ασκούν στους παγκόσμιους οργανισμούς σε θέματα ενέργειας.

Την εφεύρεση νέων ιών με σκοπό την παρασκευή καινούριων φαρμακευτικών σκευασμάτων από τις δικές τους φαρμακοβιομηχανίες τα οποία διοχετεύουν στην αγορά διαμέσου των οργανισμών υγείας που οι ίδιοι ελέγχουν,

Την διοχέτευση φημών για την υποτιθέμενη καταστρεπτική πορεία της οικονομίας μιας χώρας-στόχου ή/και την άσκηση πιέσεων στις παγκόσμιες αγορές ώστε η συγκεκριμένη χώρα καταρχάς να μην έχει την δυνατότητα να δανειστεί από κανέναν και κατά δεύτερον να μην επενδύει κανείς σε αυτη απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο την οικονομία της με συνέπεια την προσφυγή της στο ΔΝΤ για δανεισμό που θα δημιουργήσει καινούργιο χρέος και κοινωνικές αναταραχές γεγονότα που στοχοποιούν μια χώρα ως μελλοντικό πρόσφορο έδαφος για οικονομική λεηλασία από τις δικές τους εταιρίες με τρόπους που θα περιγράψουμε αργότερα.

Σκεφτείτε ότι ακριβώς πριν ξεσπάσει η κρίση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να στηρίξει την κερδοφορία των τραπεζών, έφτασε την προσφορά χρήματος στο 12,3%, καθ΄ υπέρβαση του νομίμου ορίου 4,5%, βάζοντας έτσι φωτιά στις οικονομίες τους. Με άλλα λόγια κυκλοφόρησαν στην αγορά 7,8% περισσότερο χρήμα από ότι απαιτούσαν οι παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες και έθεταν οι νομοθεσίες με αποτέλεσμα νέα δάνεια στην αγορά και πλημμυρισμός αυτής με πλαστικό ανύπαρκτο και οφειλόμενο χρήμα και μόλις ξεκίνησαν την παγκόσμια οικονομική ύφεση με την προπαρασκευασμένη χρεωκοπία του δήθεν τραπεζικού οικονομικού κολοσσού, Leaman Brothers, υπήρχε φυσική αδυναμία πληρωμών με αποτέλεσμα και άλλο χρέος. Έτσι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες φόρτωσαν τα ελλείμματά τους στα έθνη και τους λαούς, προκαλώντας μια παγκόσμια κρίση του δημόσιου χρέους.

Ως παράδειγμα θα αναφέρουμε μερικά στοιχεία για το ΔΝΤ : Η τελευταία οικονομική κρίση βοήθησε το ΔΝΤ να αναβαθμίσει και τα κέρδη του.Σύμφωνα με αναλυτές, φέτος το ταμείο θα έχει κέρδη που μπορεί να προσεγγίσουν τα 650 εκατ. δολάρια. Αυτά θα προέλθουν από τους τόκους τους οποίους εισπράττει από τις δανειοδοτούμενες χώρες.

Μάλιστα, η φετινή κερδοφορία αποκτά μεγαλύτερη αξία από τη στιγμή που, με βάση τις προ της κρίσεως προβλέψεις, το ΔΝΤ θα εμφάνιζε φέτος ζημία ύψους 360 εκατ. δολαρίων. Οι αρνητικές προβλέψεις ήταν αποτέλεσμα της… αναδουλειάς, καθώς εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής άνθησης (προ του 2008) οι πιστωτικές εργασίες του είχαν μειωθεί όσο ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Επίσης, στο πλαίσιο αυτό το ΔΝΤ το 2008 είχε σχεδιάσει πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο προέβλεπε την αποχώρηση 380 εργαζομένων. Τώρα ο οργανισμός έχει 2.478 υπαλλήλους. και άμεση ρευστότητα που ξεπερνά τα 200 δισ. δολάρια.

Από το 2008 στον οργανισμό έχουν προσφύγει η Αρμενία, η Γεωργία, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ζάμπια, η Ισλανδία, η Κένυα, η Λετονία, η Λευκορωσία, το Μαλάουι, το Μεξικό, η Ουγγαρία, η Ουκρανία, το Πακιστάν, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ρωσία, η Σερβία, οι Σεϋχέλλες και η Σρι Λάνκα. Πάντως, οι λόγοι για την προσφυγή όλων αυτών των χωρών δεν συνδέονται άμεσα με την κρίση. Η Κένυα λ.χ. ζήτησε δάνειο για να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση.

Σύμφωνα με το άρθρο IV του συμφωνητικού του ΔΝΤ με τις χώρες μέλη, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο συντάσσεται από διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ μία έκθεση συμπερασμάτων για την πορεία έκαστης χώρας η οποία και της κοινοποιείται, αφού πρώτα έχει πραγματοποιηθεί επίσκεψη σε αυτήν από μία ομάδα του ΔΝΤ, η οποία συλλέγει οικονομικά, λογιστικά και στατιστικά στοιχεία και συζητά με τους ιθύνοντες για τις οικονομικές εξελίξεις και την οικονομική τους πολιτική. Δηλαδή το ίδιο το ΔΝΤ με τις εκθέσεις του υποδυκνύει στις χώρες να προσφύγουν σε αυτό!!

Συνεχίζοντας την ενδεικτική αναφορά των μεθόδων χειραγώγησης που χρησιμοποιούν θα παραθέσουμε την χειραγώγη όλων των παγκόσμιων ειδησιογραφικών πρακτορείων και Μ.Μ.Ε. που εσκεμμένα τόσες δεκαετίες αποκρύπτουν την πραγματική αλήθεια, τους υπέυθυνους της κατάστασης και τους ρόλους τους κατασκευάζοντας συνεχώς τις κατάλληλες ειδήσεις με τις οποίες θα κρατούν κοιμισμένο τον κόσμο.

Επίσης η αποχαύνωση του ανθρώπινου νου επιτυγχάνεται ευκολότερα με την ασταμάτητη κατασκευή καταναλωτικών προτύπων και την συνεχή δημιουργία μη αναγκαίων αναγκών διαμέσου όλων των μέσων μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουν, τα προβάλλουν διαρκώς και που μέσω της ευτελούς και πρόσκαιρης διασκέδασης και της στρεβλωμένης ενημέρωσης που προσφέρουν έχουν καταντήσει την κοινωνία και τους ανθρώπους της μια απέραντη στρατιά καταναλωτών. Και που τα μέλη αυτής της στρατιάς σύμφωνα με τα σημερινά υπερκαταναλωτικά πρότυπα δεν υποκύπτουν απλώς σε μια πειστική διαφημιστική καμπάνια αλλά είναι οι ίδιοι δημιούργημά της. Με απλά λόγια οι διαφημίσεις δεν εκθειάζουν απλώς προϊόντα αλλά δημιουργούν μη αναγκαίες επιθυμίες με αποτέλεσμα να φτιάχνουν οι ίδιες τους καταναλωτές που θα τους πουλάνε τα προϊόντα τους! Αυτή είναι η έννοια του μάρκετινγκ σήμερα...Προϊόντα όμως που εσκεμμένα δημιουργούνται με ημερομηνία λήξεως ώστε να είναι αναγκασμένος ο καταναλωτής υποκύπτοντας στην ανικανοποίητη επιθυμία του για απόκτηση, να αγοράσει καινούρια και περισσότερο εξελιγμένα μοντέλα.Και δε μιλάμε για είδη που από τη φύση τους είναι αναγκαίο να καταναλωθούν άμεσα αλλά αναφερόμαστε σε τεχνολογία και ενέργεια που υπάρχει εδώ και χρόνια αλλά την προωθούν στο ευρύ κοινό με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς ώστε να εκμεταλλευτούν μέχρι και την τελευταία “ρανίδα” του υπάρχοντος αποθέματος κερδίζοντας και το όποιο εναπομείναν ποσοστό κέρδους που μπορούν λόγω αυτής ακριβώς της προμελετημένης φθοράς που υπόκεινται όλα τα προϊόντα και λόγω της σπανιότητας που αυτά αποκτούν από την εσκεμμένη εξάντληση των αποθεμάτων τους.

“Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, τους New York Times, το περιοδικό ΤΙΜΕ και τους άλλους εκδοτικούς οργανισμούς των οποίων οι συντάκτες παρακολούθησαν τις συναντήσεις μας και σεβάστηκαν τις υποσχέσεις τους για διακριτικότητα για σχεδόν 40 χρόνια.Θα μας ήταν αδύνατο να αναπτύξουμε το σχέδιο μας για τον κόσμο εαν είχαμε εκτεθεί στα φώτα της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια.Αλλά, ο κόσμος είναι πιο έμπειρος και προετοιμασμένος να πορευθεί προς μια παγκόσμια κυβέρνηση.Η υπερεθνική κυριαρχία μιας διανοούμενης ελίτ και των διεθνών τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από τον εθνικό αυτο-προσδιορισμό των προηγούμενων αιώνων.”
Ντέϊβιντ Ροκφέλερ , μέλος της οικογένειας που ίδρυσε την παγκόσμια τράπεζα, Συμβούλιο για τις εξωτερικές σχέσεις.


Παρακολουθήστε προσεκτικά αυτόν τον διάλογο από την ταινία revolver και προσπαθήστε να συνδυάσετε τα λεγόμενα με το σχέδιο (τη φόρμουλα) για την παγκόσμια προσπάθεια της αποχαύνωσης και του ελέγχου του χρήματος.

Κεφάλαιο 3: H ασύδοτη φύση του οικονομικού συστήματος

"Η αιτία για την επικράτηση της καταναλωτικής υστερίας που βιώνουμε στις μέρες μας ήταν το γεγονός ότι η δύναμη της εξουσίας είχε, προοδευτικά, περιέλθει στα χέρια της Οικονομίας, εκτοπίζοντας από τη φυσική της θέση την Πολιτική. Παλαιότερα λέγαμε ότι ο καπιταλισμός δεν κατάφερε ποτέ να χειραφετηθεί εντελώς από την πολιτική. Τώρα ισχύει το αντίθετο. Η κατίσχυση της οικονομίας έχει περιθωριοποιήσει την πολιτική και τους πολιτικούς σε ρόλους υπηρετικούς των αδηφάγων αναγκών των Αγορών."

Ωστόσο, το είσαι ό,τι αγοράζεις έχει μετατραπεί στο αγοράζεις ότι είσαι που είναι στις μέρες μια ωμή πραγματικότητα γιατί μας έχουν μετατρέψει σε πλάσματα που πρέπει να καταναλώνουν συνεχώς και αφού εξηγήσαμε στα 2 προηγούμενα κεφάλαια για ποιον δουλεύεται σε όλη σας τη ζωή, σκεφτείτε ότι αν σας πάρουν όλα τα υλικά αγαθά που έχετε αγοράσει δεν θα είστε απολύτως τίποτα εφόσον είμαι ότι έχω αλλά που στην πραγματικότητα δεν μου ανήκει αφού το αγόρασα με χρήματα που τα χρωστάω(αφού χρήμα=χρέος) σε κάποιον που εξ’αρχής τα δημιούργησε από το τίποτα όπως επανειλημμένα έχουμε πει ότι συμβαίνει! Και που μπορεί εγώ να νομίζω ότι είναι δικό μου γιατί δούλεψα νόμιμα και το απέκτησα αλλά που ακόμη και αυτό ως μέρος του νομισματικού συστήματος έχει συμβάλλει στο να δημιουργηθεί αυτό το υπερχρέος που έχουμε εκτενώς αναλύσει στα προηγούμενα κεφάλαια και απλώς το έχει διοχετεύσει στις λιγότερο ικανές εξουσιαστικά και οικονομικά μάζες που έχουν και την άμεση δυνατότητα να το απορροφήσουν όντας υποχείρια εκμετάλευσης.

Βλέπουμε λοιπόν πως ζούμε σε ένα σύστημα που είναι τόσο μαϊμού που αν του πετάξεις μπανάνα την πιάνει στον αέρα και είναι τόσο άδικο και ασύδοτο που θέλει να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν το αφήνει. Ένα σύστημα που δεν θέλει παιδεία. Θέλει μόνο εκπαίδευση. Και εκπαίδευση στα πλαίσια της μαϊμουδοποίησης. Θέλει στελέχη επιχειρήσεων, πειθήνια όργανα της άσκησης μιας συγκεκριμένης πολιτικής και πρακτικής. Θέλει μικρά ανθρωπάκια που να φοράν τα ίδια, να τρώνε τα ίδια, να σκέφτονται το ίδιο και να ανεβάζουν τους δείκτες των αριθμών. Ενώ όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις «όταν οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι υποφέρουν».

Κι όμως αυτό το σύστημα συνεχίζει να υπάρχει γιατί ο δογματισμός (δηλαδή η τυφλή πίστη σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και τρόπου σκέψης) είναι ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόνται κατα καιρούς από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές».

Συνεχίζει να υπάρχει διότι οι περισσότεροι άνθρωποι που κατέχουν υψηλές και ισχυρές θέσεις στον δημόσιο, κοινωνικό και πολιτικό βίο αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους είναι τόσο βολεμένοι από αυτήν την κατάσταση καταντώντας το εξαιρετικά δυσκίνητο με την έννοια ότι αν κάτι αλλάξει σε αυτό ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων-μαριονετών θα χρειαστεί ίσως να χάσει κάποια ή όλα από τα προνόμια εξουσίας ή πλούτου και ιδιοκτησίας που διαθέτει. Φυσικά όμως δεν ενδιαφέρονται για το ότι το συγκεκριμένο σύστημα κλέβει και τους ίδιους και τους καταστά εξαναγκασμένα βολεμένους για να τους χρησιμοποιεί ως στήριγμα αυτής της κατάστασης. Αλλά κυρίως δεν ενδιαφέρονται για το ότι αυτό εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους, τους χρησιμοποιεί, τους σκλαβώνει και τους αφήνει να πεθαίνουν και ενώ μπορεί να βρει χρήματα για τις τράπεζες, για τα καρτέλ, για τις κινητές τηλεφωνίες, για τα καρτέλ της ακτοπλοΐας, των επικοινωνιών, μπορεί να βρει ό,τι θέλει για ό,τι θέλει, μπορεί να βρει να αγοράσει και να ξαναγοράσει, δεν μπορεί να βρει ούτε μια δεκάρα για τους συνανθρώπους μας που είναι άνεργοι,άστεγοι που πεινάνε,που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν ανά τον κόσμο και για αυτά τα καημένα παιδάκια που συνεχώς ακούμε αλλά που ποτέ δεν κάνουμε τίποτα για αυτά, δεν μπορεί να βρει λεφτά για την παιδεία, τον πολιτισμό και την περίθαλψη.

Φυσικά αυτά συμβαίνουν γιατί το σύστημα από τη φύση του είναι απάνθρωπο και δεν προωθεί την πνευματική ευημερία των ανθρώπων αλλά και γιατί ακόμη και να το δει κάποιος κάτω από ένα πιο ηθικό και αντικειμενικό πρίσμα η ιστορία έχει ως εξής : Aν εγώ π.χ. πουλάω ένα προϊόν όχι καλής ποιότητας ή που δεν τηρεί περιβαλλοντολογικές προδιαγραφές δεν θα προτείνω σε κάποιο υποψήφιο πελάτη να πάει να το αγοράσει από αλλού αλλά θα προσπαθήσω να τον τον πείσω για το ότι το δικό μου εμπόρευμα είναι πιο καλό (εφόσον θέλω να βγάλω χρήματα ) παρόλο που γνωρίζω ότι αντικειμενικά αυτό δεν συμβαίνει. Άρα η ηθική έννοια του όλου πράγματος, αυτομάτως πάει για βρούβες! Το παράδειγμα φυσικά είναι παιδικό. Σκεφτείτε την διάσταση που λαμβάνει στις αδηφάγες επιχειρήσεις. Καμία διαφορά με τους νόμους της ζούγκλας αφού ο ισχυρός στην κυριολεξία τρώει τον αδύναμο και το μεγάλο ψάρι το μικρό και παρόλο που έχουμε αυτό το αναθεματισμένο ανώτερο «κάτι» που το αποκαλούμε νου δεν έχουμε καμία διαφορά με τα ζώα.

Βέβαια στις μέρες μας συμβαίνουν με χειρότερη μορφή τα πράγματα καθώς στο βωμό του κέρδους δεν ενδιαφερόμαστε για τον διπλανό μας και έμμεσα ή άμεσα τον εκμεταλλευόμαστε με κάθε τρόπο ώστε να κερδίσουμε κάτι από αυτόν, δεν νοιαζόμαστε για την φύση και σπαταλάμε άσκοπα τους πόρους του πλανήτη μας χωρίς να σκεφτόμαστε τις μελλοντικές επιπτώσεις που θα έχουν άμεσα-στα παιδιά μας-και χωρίς να δίνουμε σημασία σε τίποτα από ότι συμβαίνει γύρω μας παρά μόνο στον εαυτό μας και στο πως θα κερδίσουμε περισσότερα χρήματα ούτως ώστε να καταναλώσουμε ακόμη πιο πολλά προϊόντα που στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε, φθείρονται γρηγορότερα από ότι μπορεί κατασκευαστικά να αποφευχθεί και που προέρχονται από μια διαδικασία επιλογής οπού η ίδια η φύση της επιβάλλει το να μην προωθούνται αυτά που στα αλήθεια θα βοηθήσουν στη πρόοδο του ανθρώπου αλλά αυτά που είναι ελεγχόμενα και μπορούν να τα εκμεταλλευτούν ευκολότερα εμπορικά και έχει την λογική πως το κέρδος μπαίνει πάνω από τη φύση και το περιβάλλον και φυσικά πάνω από κάθε ανθρώπινη αξία.

"Άλλωστε αυτό το σύστημα βλέπει όλον τον κόσμο και όλα τα περιεχόμενά του και όλη την ανθρωπότητα και όλες τις δράσεις και αντιδράσεις της, μέσα από το Οικονομικό πρίσμα, το όποίο αυτό έχει δημιουργήσει, εστιαζόμενο σε μια δική του ερμηνεία της Ιστορίας και της Κοινωνίας, ακόμη και της φύσης του Ανθρώπου και των προσωπικών έργων του. Θεωρεί ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος οικονομικά ζητήματα. (Αυτό, κατ’ επέκταση, στη Δύση, στον 20ό αιώνα τελικά εξελίχθηκε στο ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος πολιτικά ζητήματα ή έχουν πολιτική διάσταση. Κυρίως θεωρώντας ότι η πολιτική είναι η διαχείριση της Οικονομίας και της Κοινωνίας που η Οικονομία δημιουργεί).

Έτσι οι «οικονομικές σχέσεις» δημιουργούν ένα δυναμικό (εργατικό δυναμικό, εμπορικό δυναμικό, χρηματιστηριακό δυναμικό, παραγωγικό δυναμικό, κλπ) και αυτό με τη σειρά του διανέμει τις δυνατότητες που παρέχονται στους ανθρώπους, μέσα από τα κρατικά σχήματα και τις πολιτικές τους, που δεν διαμορφώνονται από τους πολίτες, αλλά από το παντοδύναμο εγκαθιδρυμένο Δόγμα της Οικονομίας, το οποίο καλούνται οι πολίτες να διαχειριστούν θέλουν δεν θέλουν, και, μην έχοντας τη δυνατότητα να το κάνουν, αναθέτουν αυτή την διαχείριση σε «πολιτικούς», που δεν είναι σύμπτωση που οι περισσότεροι είναι δικηγόροι ή οικονομολόγοι. Ακόμη επέτρεψαν την εισροή δημοσιογράφων στην πολιτική (που επίσης δεν είναι σύμπτωση που είναι το τρίτο είδος πολιτικών μετά τους δικηγόρους και τους οικονομολόγους) για να προστατευτούν οι σχέσεις που έχει δημιουργήσει το Δόγμα της Οικονομίας με το οποίο έχουν πλέον αφομοιωθεί τελείως τα πολιτικά δόγματα.

Το Δόγμα της Οικονομίας έχει πλέον ανεξαρτοποιηθεί από το συσχετισμό του με την ανθρωπότητα, και είναι πια αυθύπαρκτο, είναι δηλαδή πλέον μια ισχυρότατη ανεξαρτοποιημένη σκεπτομορφή, ένα πανίσχυρο δαιμονικό βαμπιρικό φάντασμα. Ξεκίνησε με το να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Εξελίχθηκε με το να θέσει στην υπηρεσία του την ανθρωπότητα (άρα και ακόμη και τότε με κάποιο τρόπο να εξαρτάται από αυτήν). Και πλέον είναι το ίδιο στην υπηρεσία του εαυτού του !

Κάτω λοιπόν από αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, η νέα πολιτική, βολικότατα, βάπτισε την αδιαφορία της για τον μέσο άνθρωπο ως ελευθερία των ατόμων ή των ομάδων και τους εγκατέλειψε, έρμαιο στις δόλιες προτάσεις και διαθέσεις της σαγηνευτικής αγοράς, στα νύχια των μισθοφόρων-διαμορφωτών της κοινής γνώμης, οι οποίοι ανήγαγαν την ατομική, μέσω της κατανάλωσης, διάκριση, ως κύριο στοιχείο ταυτότητας του καταναλωτή. Ταυτίζοντας, εν προκειμένω, την ευπρέπεια με την καλοπέραση και την εξύψωση των ιδιοτροπιών κάποιων σε ανάγκες για όλους.

Αποτέλεσμα; Στοιχεία όπως η συγκρότηση του ανθρώπου, η καλλιέργειά του, ο τρόπος ζωής του, η μοίρα του να αντιμετωπίζονται, από τους προαγωγούς του Μάρκετιγκ ως επενδυτικά στοιχεία, ως εμπορικές ευκαιρίες, περίπου σαν συντελεστές παραγωγής. Η αγορά έχει εμπορευματοποιήσει και προσπαθεί να εξηγήσει με οικονομικούς όρους κοινωνικά φαινόμενα και αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση ακόμα και η φιλανθρωπία και η αγάπη. Το cost-benefit analysis και η συνεκτίμησή του εφαρμόζεται παντού. Η συνωμοσία μέσα σε λίγες λέξεις: “Το κλειδί της οικονομικής ευημερίας είναι η δημιουργία μιας οργανωμένης μη – ικανοποίησης”.

Κεφάλαιο 4: Μα γιατί στο καλό συμβαίνουν όλα αυτά;

Παρ' όλα όσα περιγράψαμε στα προηγούμενα 3 κεφάλαια το σύστημα αυτό του αδυφάγου καπιταλισμού συνεχίζει να υπάρχει γιατί χρησιμοποιεί όλες αυτές τις μεθόδους και τεχνικές που αναφέραμε (είτε επιγραμματικά είτε περισσότερο αναλυτικά) σε αυτά και ακόμη περισσότερες που δεν είναι της παρούσης να επεκταθούμε καθώς υπάρχει αμέτρητη σχετική βιβλιογραφία σε αυτήν την θάλασσα γνώσης που λέγεται διαδίκτυο για όποιον επιθυμεί περαιτέρω εκβάθυνση. Και χρησιμοποιώντας τις συγκεκριμένες πρακτικές αναγκάζονται όλες οι κοινωνίες και όλοι οι άνθρωποι να εξαρτώνται άμεσα από το χρήμα καθιστώντας τους έτσι υπόχρεους και υπόδουλους αφού όπως είπαμε όλα τα χρήματα δημιουργούνται από τα χρέη.

Οπότε επειδή ακριβώς όλα τα κράτη έχουν αυτήν την αέναη ανάγκη για χρήμα, οι κυβερνήσεις τους αναγκάζονται να προσφύγουν στο δανεισμό από το ΔΝΤ, από την παγκόσμια τράπεζα κτλ, δημιουργώντας έτσι έναν νέο κύκλο εξάρτησης. Και αυτοί λοιπόν που δημιουργούν όλες αυτές τις καταστάσεις είναι οι ίδιοι που δανείζουν στις χώρες όταν αυτές το έχουν ανάγκη.

Δανείζοντας τους όμως, αναγκάζει τις κυβερνήσεις τους να λάβουν σκληρά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα για τον κάθε λαό. Αυτά είναι η μείωση των μισθών, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ο περιορισμός των κρατικών δαπανών,το πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, το πάγωμα μισθών, η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, η απελευθέρωση αγορών και οι αλλαγές στο σύστημα κοινωνικής προστασίας. οι περικοπές των δαπανών για την παιδεία και την περίθαλψη, οι μαζικές απολύσεις, οι περισσότερες ώρες εργασίας κάτω από σκληρότερες συνθήκες, με αυστηρότερους ελέγχους, και αξιολογήσεις με απαξιωτικούς όρους και συμφωνίες εξαρτητοποίησης.

Αυτά είναι λοιπόν, τα «προγράμματα σταθερότητας», που δεν είναι παρά ένας ευφηµισµός για τα προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Στην πραγµατικότητα», λέει ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των Οικονοµικών στα Πανεπιστήμια του Μιζούρι και του Κάνσας, «δεν είναι παρά µια τεχνική ορολογία για τις απάνθρωπες περικοπές των εισοδημάτων, των κοινωνικών υπηρεσιών, των δαπανών για την υγεία, την παιδεία και άλλες βασικές ανάγκες και για το ξεπούλημα των δηµόσιων υποδοµών σε αγοραστές που µετατρέπουν τις χώρες σε οικονοµίες διοδίων”. Ο λαός αυτών των χωρών υποχρεώνεται να πληρώνει για να έχει πρόσβαση σε δρόµους, σε σχολεία, σε περίθαλψη και σε πολλές άλλες υπηρεσίες που εδώ και πολλά χρόνια επιδοτούνταν από την προοδευτική φορολογία».

Όλα αυτά έχουν ως άμεση συνέπεια την έλλειψη ρευστού από την αγορά και άρα την κατάρρευση αυτής με κλείσιμο επιχειρήσεων, με απολύσεις και την δημιουργία ενός συνεχούς φόβου και ενός καθημερινού άγχους στις κοινωνίες για τα αν θα τα βγάλουν πέρα. Δεν είναι τυχαία άλλωστε και η παγκόσμια στροφή στις δεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις καθώς ο απαίδευτος λαός φοβάται και ζώντας στη άγνοια έχει την εντύπωση πως ο συντηρητισμός και η λιτότητα θα τον βγάλουν από το αδιέξοδο ενώ αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτού του είδους τα πολιτικά σχήματα στηρίζουν απρόσκοπτα ή και αποτελούνται ακόμα από τα ίδια άτομα που δημιουργούν τα χρέη.

Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνάμε πως πολλοί υπουργοί οικονομίας από διάφορες «σύγχρονες» χώρες μετά το τέλος της «θητείας» τους γίνονται οικονομικοί σύμβουλοι σε παγκόσμιες τράπεζες ή εταιρίες, πολλοί υπουργοί εξωτερικών γίνονται διαπραγματευτικοί συνεργάτες πολυεθνικών, άλλοι υπουργοί άμυνας μπαίνουν στα μετοχικά σχήματα βιομηχανιών κατασκευής όπλων κ.ο.κ.. Βέβαια πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ακολουθηθεί η αντίθετη διαδρομή. Θα ξεχάσουμε όλους αυτούς τους δημοσιογράφους, δικηγόρους και πάσης φύσεως δημόσια πρόσωπα που πάσχιζαν χρόνια μέσα από τα κανάλια να στηρίξουν αυτό το απάνθρωπο σύστημα και μετά επιβραβεύτηκαν για αυτή τους την καπιταλιστική στήριξη με την τοποθέτησή τους σε υπουργικά συμβούλια, βουλευτικά αξιώματα, καίριες και στρατηγικές δημόσιες θέσεις και πάει λέγοντας. Βλέπουμε λοιπόν πως όλοι αυτοί που ψηφίζουμε ως σοσιαλιστές , ως φιλελεύθερους , συντηρητικούς κτλ το μόνο που κάνουν είναι να στηρίζουν αυτό το σύστημα και να ενδιαφέρονται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση όταν θα αποσυρθούν από την πολιτική και καρφί δεν τους καίγεται για το κοινό συμφέρον αλλά μόνο για το συμφέρον της τσέπης τους και την προσωπική τους φήμη.

Επίσης προχωρώντας σε παραχωρήσεις κρατικών και δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, αποκρατικοποιώντας δηλαδή τον εγχώριο πλούτο και δίνοντάς τον σε ιδιώτες με πρόσχημα την προσέλκυση κεφαλαίων, δημιουργείται έτσι το κατάλληλο έδαφος ώστε αυτοί που κατασκεύασαν την κρίση να έρθουν και να μας βγάλουν από αυτήν φέρνοντας εδώ τις εταιρίες τους, αγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές και όρους ότι τελευταίο μας έχει απομείνει και χρησιμοποιώντας τους απολυμένους με εξαναγκαστικές συμφωνίες χτίζοντας έτσι κολοσσούς στα συντρίμμια της υποτιθέμενης κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν και κατασκευάζοντας επιχειρήσεις στη θέση που ήταν πρώτα τα εγχώρια και τοπικά καταστήματα τα οποία έβαλαν λουκέτα λόγω αυτής της πλαστής κρίσης και στη θέση των πρώην δημόσιων επιχειρήσεων που πουλήθηκαν στους μεγαλοκαρχαρίες για ένα κομμάτι ψωμί αφού αυτές ήταν οι προϋποθέσεις για να μας δανείσουν και να βγούμε από την ψεύτικη κρίση.

Να μας δανείσουν όμως κάτι που όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ και όσο και να προσπαθούμε δεν πρόκειται να το δημιουργήσουμε από το τίποτα και άρα να το ξεπληρώσουμε? Και να μας βγάλουν από μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν? Γιατί λοιπόν όλα αυτά?

Μα ακριβώς γιατί με αυτόν τον τρόπο κατακτιέται μια χώρα την σήμερον ημέρα και όχι με πολέμους. Γιατί δημιουργώντας συνεχώς ένα χρέος που δεν υπάρχει μπορεί κάποιος να υποδουλώσει ένα κράτος, να σκεπάσει με φόβο και αμφιβολία το λαό του και να έχει ως υποχείριο την κυβέρνησή του έτσι ώστε να μπορεί με την άνεση του να λεηλατήσει τον φυσικό και όχι μόνο, πλούτο της εκάστοτε χώρας που καλείται να βγάλει από την κρίση που ο ίδιος της δημιούργησε. Και τέλος να εκμεταλλευθεί και να χειραγωγήσει ευκολότερα το λαό της εφόσον όλα θα του ανήκουν διάμεσο των εταιριών που κατέχει και που θα έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα, οπότε όλα θα είναι ευκόλως εκμεταλλευόμενα και καταλλήλως κατευθυνόμενα.

Όμως όπως θα λέω πάντα, φταίω εγώ για όλα αυτά.
Φταίω εγώ που ποτέ δεν έκανα κάτι για τίποτα από όλα αυτά και για κανέναν πέρα από την ατομική μου ικανοποίηση.
Φταίω εγώ που ακόμα και όταν σπουδαίες φωνές προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το μυαλό εγώ προτιμούσα να διασκεδάζω καταναλώνοντας ή να καταναλώνω διασκεδάζοντας.
Φταίω εγώ που πάντα αγαπούσα και αγαπάω το χρήμα ενώ γνωρίζω για όλα τα δεινά που μου προκαλεί.
Φταίω εγώ που πάντα στήριζα και στηρίζω τις ίδιες οικογενειακές κυβερνήσεις και τις ίδιες οικουμενικές επιχειρήσεις που ανήκουν στους ίδιους ανθρώπους, αιώνες τώρα την στιγμή που ξέρω για ποια αδίστακτα πρόσωπα μιλάμε.
Φταίω εγώ που δεν κάνω τίποτα για τον διπλανό μου, για το περιβάλλον, για την παιδεία, για την επιστήμη, για την μετάδοση της αλήθειας και όλα αυτά τα αφήνω στα νύχια των αρπαχτικών.
Φταίω εγώ που έχω βασίσει και εμπιστεύομαι πλήρως την ζωή μου, όλες τις εκφάνσεις της και όλους τους τομείς της, σε άτομα που με κατευθύνουν εντέχνως και νομίζω πως έχω μια γεμάτη ζωή με το να δουλεύω, να καταναλώνω, να διασκεδάζω και να αναπαράγομαι.
Φταίω εγώ που τους έχω αφήσει να δημιουργούνε την πραγματικότητα μου.
Φταίω εγώ που πάντα ρίχνω σε άλλους τις ευθύνες για όλα αυτά, κατηγορώντας τους πολιτικούς, τους Εβραίους, τα συμφέροντα, το σύστημα, τις μασονικές λέσχες τύπου bildeberg, τους εξωγήινους, τα φαντάσματα, τους προηγούμενους, τους επόμενους, τους άλλους, τους διπλανούς μου αλλά ποτέ δεν ευθύνεται ο εαυτούλης μου.

Όχι, λοιπόν, δεν φταίει μόνο το “σύστημα”….


Δύο πολεμικά πλοία του Ιράν οδεύουν στο Σουέζ που θέλουν να την διασχίσουν σήμερα αργά το βράδυ. Η συγκεκριμένη κίνηση είναι μία συμβολική κίνηση του Αχμαντινετζάντ προς τους μουσουλμάνους της Αιγύπτου, αλλά ταυτόχρονα είναι και απειλητική προς τα συμφέροντα του Ισραήλ, όπως δήλωσε και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Ισραήλ, «κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ποτέ από το 1978».
Να θυμίσουμε πως στην περιοχή βρίσκεται ήδη ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο, το οποίο είχε μετακινηθεί προ ημερών προκειμένου να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των αμερικανικών επιχειρήσεων που βρίσκονται στην Αίγυπτο.
Υπό αυτές τις συνθήκες με δεδομένα ότι έχει αρχίσει και ξεσπάει μία τάση κατευθυνόμενων κοινωνικών εξεγέρσεων στο μουσουλμανικό κόσμο (με την πρώτη διαδήλωση με έναν νεκρό στο Ιράν), το σκηνικό μεταβάλλεται και θερμαίνεται επικίνδυνα, με το Ιράν να δείχνει πως θέλει να εμφανιστεί ως δύναμη ισχύος κόντρα στα υπάρχοντα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή. Τα αποτελέσματα είναι μάλλον άγνωστα, ενώ η σημερινή βραδιά κρίνεται ως λίαν επικίνδυνη για πιθανότατη ανταλλαγή πυρών στην περιοχή του Σουέζ μεταξύ αμερικανών και Ιρανών.
Θυμίζουμε ότι έχουνε γίνει μέχρι στιγμής πολλές απόπειρες εκ μέρους τόσο του Ισραήλ όσο και των ΗΠΑ να προκληθεί επίθεση εναντίον του Ιράν και μέσα στα πλαίσια αυτά φαίνεται να κινήθηκε και ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος έκανε δηλώσεις υπέρ των εξεγερμένων του Ιράν, λέγοντας χαρακτηριστικά πως ελπίζει στο Ιράν να επαναληφθεί ότι έγινε στην Αίγυπτο…

Η θέση του Ισραήλ
Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Avigdor Lieberman, δήλωσε σήμερα ότι δύο ιρανικά πολεμικά πλοία θα περάσουν από τη διώρυγα του Σουέζ κατευθυνόμενα στη Συρία, υπονοώντας ότι θα υπάρξει ισραηλινή "αντίδραση", όπως μεταδίδει το ΑΠΕ.
Δύο ιρανικά πολεμικά πλοία σχεδιάζουν να περάσουν σήμερα από τη Διώρυγα του Σουέζ εν πλω προς τη Συρία, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας την κίνηση, ως την πιο πρόσφατη "πρόκληση" από την Τεχεράνη, ενώ υπαινίχθηκε ότι θα υπάρξει ισραηλινή απάντηση.
Το Ισραήλ βλέπει μια σημαντική απειλή στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ζητεί την εξάλειψή του, αλλά η γεωγραφική απόσταση της χώρας αυτής το αποτρέπει ως σήμερα από μια ανοιχτή σύγκρουση. Η Συρία είναι ένας από τους εχθρικούς γείτονες του Ισραήλ και σύμμαχος της Τεχεράνης.
"Απόψε, δύο πολεμικά πλοία του Ιράν πρόκειται να διέλθουν από τη Διώρυγα του Σουέζ προς τη Μεσόγειο Θάλασσα και να φθάσουν στη Συρία, κάτι ότι δεν έχει συμβεί εδώ και πολλά χρόνια", δήλωσε ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ σε ομιλία του στην Ιερουσαλήμ, η οποία διανεμήθηκε από το γραφείο του.
"Προς λύπη μου, η διεθνής κοινότητα δεν δείχνει ετοιμότητα για την αντιμετώπιση των επαναλαμβανόμενων ιρανικών προκλήσεων. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να κατανοήσει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί για πάντα να αγνοεί αυτές τις προκλήσεις" τόνισε.

Η διάσωση της ελληνικής οικονομίας, είναι μια επικίνδυνη αποστολή που δεν θα τολμούσαν ν αναλάβουν από κοινού ήρωες σαν τον Μπλέκ, τον Τζάκ Μπάουερ, τον Ρόκυ Μπαλμπόα, τον Ταρζάν , τον Απόστολο Σουγκλάκο και τον Μωχάμεντ Αλι στα ντουζένια τους.

Το να πηγαίνουν στα διεθνή φόρα ο Παπανδρέου με τον Παπακωνσταντίνου πίνοντας στα διαλείμματα τσάι χωρίς τείνη και προσπαθώντας να πείσουν τους ομολόγους τους, ότι η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει και ότι θα καταφέρει στο τέλος να εκπλήξει τη παγκόσμια κοινή γνώμη με τις αντοχές της, είναι κάτι τόσο αξιόπιστο όσο και ο όρκος της τσατσά που δηλώνει παρθένα.

Δεν αμφισβητούμε την ειλικρίνεια της προσπάθειάς τους, ούτε το αυτονόητο άγχος που τους διακατέχει.

Φυσικά το "λεφτά υπάρχουν, το μαζί τα φάγαμε και το δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα", αποκαλύπτουν μια κάποια κρίση προσωπικότητας που ...
χαρακτηρίζει και το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Το χαρακίρι, είναι έννοια ξένη με τους Έλληνες πολιτικούς.

Διαφορετικά κάποιοι από τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της μεταπολίτευσης, θα έπρεπε να είχαν επιλέξει ήδη αυτή τη μέθοδο αυτοχειρίας από τύψεις για τα σκάνδαλα που εξέθρεψαν και κατάντησαν την ελληνική οικονομία ρακένδυτο φρικιό να παίζει κιθάρα στο Μοναστηράκι για να αγοράσει σέρτικα.

Μόνο που αυτή τη φορά τα κόμματα εξουσίας-το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ- θα κληθούν, από την Ιστορία, να πληρώσουν το τίμημα που τους αναλογεί.

Ως το 2015 για παράδειγμα, ελάχιστοι από τους πολιτικούς που πρωταγωνιστούν σήμερα στη πολιτική ζωή της χώρας θα καταφέρουν να επιβιώσουν.

Ειδικά στο κυβερνητικό Πασόκ, η επόμενη μέρα θα θυμίζει σκηνικό Αποκάλυψης...



Η φωτοσύνθεση είναι από το Antista/Schef
Με τη δημιουργία και ενεργοποίηση Εθνικού Φορέα που θα αναλάβει τη διαχείριση των δικαιωμάτων του Δημοσίου στην αναζήτηση, έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, μέσω των ρυθμίσεων του σχετικού νομοσχεδίου που καταρτίζει το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, η κυβέρνηση φιλοδοξεί να προωθήσει τις -σχεδόν ανύπαρκτες- σχετικές έρευνες στην Ελλάδα.

Με μόλις 175 ερευνητικές γεωτρήσεις σε σύνολο έκτασης 130.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως μια από τις λιγότερο ερευνημένες περιοχές του κόσμου για την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την ανακάλυψη των κοιτασμάτων στη λεκάνη του Πρίνου, που έχει έκταση περίπου 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων έχουν γίνει 26 ερευνητικές γεωτρήσεις, και οι ερευνητικές εργασίες στην περιοχή συνεχίζονται.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε σε πρόσφατο συνέδριο του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης ο Δρ. Κωνσταντίνος Νικολάου, Γεωλόγος Πετρελαίων και Ενεργειακός Οικονομολόγος, το ιστορικό των ερευνών για ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην ελληνική επικράτεια έχει ως εξής:
  • Από το 1903 ως το 1974 έγιναν 52 ερευνητικές γεωτρήσεις από διεθνείς πετρελαϊκές εταιρίες, μεταξύ αυτών οι εταιρίες BP, TEXACO, CHEVRON και OCEANIC.
  • Από το 1960 ως το 1967 το Ελληνικό Δημόσιο έκανε 17 γεωτρήσεις.
  • Στο διάστημα 1975 – 1996 η ΔΕΠ-ΕΚΥ (πρώην θυγατρική των ΕΛΠΕ με αντικείμενο την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων) έκανε 74 γεωτρήσεις.
  • Από το 1971 ως το 2010 η Κοινοπραξία NAPC και οι εταιρίες που την διαδέχθηκαν, μετά την αποχώρησή της το 1999, έκαναν 26 γεωτρήσεις στην περιοχή Καβάλας / Πρίνου, στο Θρακικό πέλαγος.
  • Οι τελευταίες παραχωρήσεις περιοχών για έρευνα έγιναν το 1997 στη Δυτική Ελλάδα, σε
  • Κοινοπραξίες των ΕΛΠΕ με τις εταιρίες Enterprise Oil και Triton, όπου εκτελέστηκαν συνολικά 6 γεωτρήσεις ως το 2002.
Τα κοιτάσματα που ανακαλύφθηκαν με την ολοκλήρωση των ερευνών αυτών είναι, αναλυτικά:
  • Στο Θρακικό πέλαγος, τα κοιτάσματα πετρελαίου Πρίνος, Βόρειος Πρίνος, Έψιλον, Άθως, Αμμώδης και Ανατολική Θάσος και το κοίτασμα φυσικού αερίου Νότια Καβάλα.
  • Στη Χαλκιδική, το κοίτασμα φυσικού αερίου Επανωμή.
  • Στο Ιόνιο, το κοίτασμα πετρελαίου Δυτικό Κατάκωλο και η ανακάλυψη κοιτάσματος ασφάλτου στη Ζάκυνθο.
Σύμφωνα με τον κ. Νικολάου, από τις 149 γεωτρήσεις που έγιναν εκτός της περιοχής του Θρακικού Πελάγους, μόνο οι 20 – 22 ανταποκρίνονται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα. Αυτό σημαίνει ότι περιοχές που έχουν ερευνηθεί στο παρελθόν χωρίς αποτέλεσμα, μπορεί σήμερα να παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Είναι ενδεικτικό ότι οι επόμενες παραχωρήσεις που σχεδιάζει το Δημόσιο, με την ενεργοποίηση του νέου φορέα για την έρευνα υδρογονανθράκων, σχεδιάζονται στη Δυτική Ελλάδα. Δηλαδή στις ίδιες περιοχές που είχαν παραχωρηθεί για έρευνα το 1997, οπότε είχαν παραχωρηθεί δύο περιοχές στη ΒΔ Πελοπόννησο και την Ήπειρο στην Enterprise Oil και άλλες δύο σε Αιτωλοακαρνανία και Πατραϊκό Κόλπο στην Triton. Οι έρευνες τότε δεν απέδωσαν, αλλά και οι γεωτρήσεις δεν έφθασαν το βάθος που προέβλεπαν οι αρχικές συμφωνίες. Στις “πετρελαιοπιθανές” περιοχές της χώρας -σύμφωνα με την ίδια παρουσίαση- περιλαμβάνονται η Δυτική Ελλάδα, τα Γρεβενά, ο Θερμαϊκός Κόλπος, το Θρακικό πέλαγος, η Δυτική Θράκη, η θαλάσσια περιοχή των Σποράδων, το Αιγαίο και η θαλάσσια περιοχή νότια-νοτιοανατολικά της Κρήτης.

  • Του Δαμιανού Βασιλειάδη,
    εκπαιδευτικού
«Η επίλυση της διαφοράς για την ονομασία είναι ευθύνη της ηγεσίας της πΓΔΜ και της Ελλάδας. Πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό μπορεί να επιλυθεί ανά πάσα στιγμή. Χρειάζεται, ωστόσο, προσπάθεια και από τις δύο πλευρές και η ευθύνη είναι δική τους»
Φίλιπ Ρίκερ, Πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια


Η δήλωση αυτή του πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια εκφράζει με την πιο κυνική γλώσσα την θέληση των «άσπονδων ατλαντικών και υπερατλαντικών φίλων και συμμάχων μας» και τη διαχρονική υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να αποδεχτούν και μεταβάλουν τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας επί της ελληνικής Μακεδονίας σε διμερείς διαφορές.
Με βάση τίνος διεθνούς δικαίου και ποιων διεθνών συνθηκών αναγορεύονται αυθαίρετα ως διαφορές οι μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών, Τούρκων, Αλβανών;

Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν και αποδέχονται ως διαφορές τις επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας; Με ποιο δικαίωμα ένα ξένος (στην περίπτωσή μας η π.ΓΔΜ) απαιτεί μερίδιο από την εθνική μας κληρονομιά, πλαστογραφόντας βάναυσα την ιστορία μας;
Δεν μπορεί να υπάρξει λύση, αν δεν υπάρχει εθνολογικός προσδιορισμός των Σλάβων στο όνομα και δεν συμφωνηθεί το όνομα της εθνότητας, υπηκοότητας και γλώσσας ώστε να μην υποκλέπτεται η ιστορία και ο πολιτισμός των Μακεδόνων, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κληρονομιάς της πατρίδας μας.

Η Ελληνική αναγνώριση θα νομιμοποιήσει την κλοπή της ιστορίας και του πολιτισμού των Μακεδόνων, όχι φυσικά αυτή των Αμερικανών, Ρώσων, Κινέζων.

Και αυτό θα γίνει, εφόσον τους αναγνωρίσουμε το όνομα ως «Μακεδόνες», απλό ή σύνθετο. Τόσο απλό είναι το «σύνθετο» αυτό πρόβλημα.

Πώς εξηγείται ωστόσο η ενδοτικότητα (και υποχωρητικότητα) των ελληνικών κυβερνήσεων, που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας;

Η ενδοτικότητα αυτή, που αφορά όλα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο, σχετίζεται άμεσα με την απεμπόληση από την ίδια την Ελλάδα της εθνικής της ανεξαρτησίας και των αναφαίρετων κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η εκχώρηση σε ξένους κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, γιατί περί αυτού πρόκειται, αφορά διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις, από τότε που δημιουργήθηκε το πρόβλημα και πήρε διαστάσεις, με κίνδυνο τον ακρωτηριασμό της χώρας μας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας πολίτης ότι δεν πρόκειται για άγνοια, επιπολαιότητα, λάθη ή ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά για συνειδητή επιλογή του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας που επεκράτησε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και δημιούργησε τις συνθήκες υπακοής και υποταγής στα κελεύσματα των ατλαντικών και υπερατλαντικών «άσπονδων φίλων και συμμάχων» μας, με απώτερο στόχο την συμμετοχή στην προβλεπόμενη λεία.

Ελληνικές κυβερνήσεις είναι αυτές που ακύρωσαν τις αποφάσεις του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών το 1992, των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την μη αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία».

Το πρόβλημα ξεκινάει από παλιά και έχει σχέση με τις κατά καιρούς πανσλαβιστικές επιδιώξεις της τσαρικής Ρωσίας, της πρώην ΕΣΣΔ και των άλλων σλαβικών γειτονικών λαών, για έξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο (Βλ. π.χ. τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, όπου παραχωρήθηκε η Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη στους Βουλγάρους)
Συγκεκριμένη μορφή πήρε η πολιτική αυτή με την σκόπιμη δημιουργία από τον στρατάρχη Τίτο της λεγόμενης «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», (ενώ η περιοχή προηγουμένως ονομαζόταν Βαρντάρσκα), που στόχο είχε την μελλοντική και, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες, δημιουργία της «Μακεδονίας του Αιγαίου», που περιλάμβανε όλη την ελληνική Μακεδονία, παρ’ όλο που γνώριζε ο ίδιος ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Κλειδί ερμηνείας της ενδοτικής στάσης των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη (ελληνικό κεφάλαιο), που επεκράτησε μετά την ηρωική εθνική αντίσταση, παρασιτική και κομπραδόρικη, καθώς είναι, υπακούει στις εντολές των κυρίων της, εντός και εκτός Ελλάδας.

Αυτό είναι το κλειδί ερμηνείας για την υποχωρητικότητά της.

Υποτάσσεται δηλαδή στις επιταγές του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου, με σκοπό τη συμμετοχή της, ως φτωχού ή πλούσιου συγγενή, στα απορρέοντα κέρδη.

Πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου τη φύση αυτού του κεφαλαίου σε ομιλία του σε σεμινάριο του ΠΑΚ την άνοιξη του 1973. Λέει σχετικά:
«Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη δεν είναι αυτόνομη. Αποτελεί εξαρτημένο και κομπραδόρικο προγεφύρωμα του ξένου, μα ιδιαίτερα του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, που στα πλαίσια της παγκόσμιας δυναμικής του ιμπεριαλισμού, έχει μεταβάλει την Ελλάδα σε ξέφραγο αμπέλι για την ασύδοτη εκμετάλλευση του ιδρώτα του ελληνικού λαού και σε στρατώνα για την προάσπιση των στρατηγικών συμφερόντων του Πενταγώνου στη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή».


Μετά τη μεταπολίτευση προσδιόρισε ο ίδιος την εξάρτηση του ελληνικού κεφαλαίου από το μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ πιο συγκεκριμένα:
«Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη ‘φωνή του κυρίου της’.
Με την έννοια αυτή για την αστική τάξη δεν παίζει κανένα ρόλο το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.
Πιο αποκαλυπτικά δεν μπορούσε η πραγματικότητα αυτή να εκφραστεί, παρά και με τα λόγια της κυρίας Άννας Ψαρούδας -Μπενάκη, κατά την ορκωμοσία του Κάρολου Παπούλια ως προέδρου:«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία, όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».


Γνωστή είναι ακόμη και η άποψη που εξέφρασε ο Γιώργος Παπανδρέου αναφορικά με την εθνική μας κυριαρχία, συμπληρώνοντας τα λεγόμενα της κυρίας Ψαρούδα, για την παγκόσμια διακυβέρνηση:
«Έτσι όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά μας, αναιρείται και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας».

Η πατρίδα για τους πολιτικούς εκφραστές αυτού του συγκροτήματος εξουσίας, που εκπορεύεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα εμπορεύματα. Στην πολιτική αυτή συμπράττουν δυστυχώς και άλλες δυνάμεις από τον δεξιό και αριστερό χώρο, που με τον λανθασμένο τους κοσμοπολίτικο «διεθνισμό» υπηρετούν τις εθνικιστικές και σοβινιστικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας.

Συνεπώς το πρόβλημα γι’ αυτές τις δυνάμεις, που απεργάζονται το κακό της Ελλάδας, είναι θέμα συναλλαγής και υπολογισμού των κερδών από τις μεταξύ τους σχέσεις. Αυτό συμβαίνει στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου πρόσφατα αναδεικνύονται εντατικότερα από το παρελθόν διεκδικήσεις και της Αλβανίας επί ελληνικού εδάφους (Τσαμουριά).

Από ελληνικής πλευράς, όχι μόνο δεν υπάρχει αντίδραση, αλλά απεναντίας ενίσχυση της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων μας, παρ’ όλο που είναι γνωστό της πάση ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα δεν παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά η εθνότητα και η γλώσσα. Παραγνωρίζουν σκόπιμα ή αγνοούν εγκληματικά οι παράγοντες αυτοί ότι σύμφωνα, με μια μοντέρνα θεωρία των παγκοσμιοποιημένων πολυπολιτισμικών κύκλων, το κράτος δημιουργεί και εθνότητα και γλώσσα και ιστορία.

Συνεπώς δίνουν το δικαίωμα στο κράτος των Σκοπίων, αφού αναγνωριστεί ως Μακεδονία, να διεκδικήσει, σύμφωνα με τα διεθνώς ειωθότα στους διεθνείς οργανισμούς, μακεδονική εθνότητα, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ιστορία.

Με την έννοια αυτή το όνομα «Μακεδονία», σύνθετο ή απλό, αποτελεί όχημα της αλυτρωτικής και επεκτατικής πολιτικής τους.

Χωρίς το όνομα Μακεδονία δεν μπορούν να έχουν εθνότητα, γλώσσα και ιστορία «μακεδονική». Ούτε είναι δυνατόν να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία. Αυτός είναι από τη μια ο λόγος της ανυποχώρητης επιμονής τους στο όνομα. Ο λόγος από την άλλη που δεν δέχονται τη σύνθετη ονομασία, οφείλεται στην πεποίθησή τους ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα υποχωρήσουν περεταίρω, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ, ώστε εκτός από τη σύνθετη ονομασία να εξασφαλίσουν και την «μακεδονική» εθνότητα, γλώσσα και ιστορία.
Μια τέτοια λύση αποτελεί μη λύση και θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, γιατί δεν είναι δυνατόν να παραχωρήσουν με τη θέλησή τους οι Έλληνες την ελληνική Μακεδονία στους Σκοπιανούς.

Οι κατωτέρω εμπρηστικές δηλώσεις επισήμων σκοπιανών δεν προμηνύουν τίποτε το ευοίωνο και ειρηνικό: «Tο ρολόι της ιστορίας χτυπά αντίστροφα για τον διαμελισμό της Ελλάδας από τρία έθνη. Η Ελλάδα θα χάσει την Μακεδονία του Αιγαίου από τους Mακεδόνες, τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο από την Τουρκία και την Ήπειρο από την Αλβανία. Τι θα απομείνει τελικά στους Γρεκούς; Ο μικρός τους βράχος που ονομάζεται Αθήνα, η οποία είναι 50% αλβανική».

Είναι αυτονόητο ότι ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής και σχέσεις καλής γειτονίας κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν είναι δυνατή.

Οποιαδήποτε εξάλλου υποχωρητικότητα στο όνομα σημαίνει αυτομάτως εθνική προδοσία.
Δεν μπορούν οι Έλληνες να «συνωστίζονται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως «συνωστίζονταν», κατά την ρεπούσια έκφραση, οι Έλληνες στο λιμάνι της Σμύρνης.
Οι εθνικοί μειοδότες πρέπει να πληρώσουν και θα πληρώσουν, αν αποτολμήσουν να διαπράξουν αυτό το έγκλημα.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε να αποφασίζουν οι κυβερνόντες για εμάς (τον ελληνικό λαό) χωρίς εμάς.

Η ελληνική πλευρά, θα έπρεπε να υποστηρίξει ευθύς εξ΄ αρχής το αυταπόδεικτο, τουτέστιν ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική και ο όρος δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Ως εκ τούτου δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί από άλλους.

Το πώς θα αποκληθεί το νέο Κράτος είναι δικό τους θέμα και όχι δικό μας.

Εμείς ως Έλληνες δε μπορούμε να συναινέσουμε οι ίδιοι στην πλαστογράφηση της ιστορίας μας, αποδεχόμενοι ονομασία του κράτους των Σκοπίων που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία;

Δεν δικαιούμεθα επίσης να προχωρήσουμε σε συμβιβασμό αποδεχόμενοι, ότι υπάρχει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα»;

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει την κληρονομιά των Ελλήνων, χωρίς να ρωτήσει άμεσα τον Ελληνικό λαό;

Για τους ανωτέρω λόγους: Δεν αιτούμεθα αλλά απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση, να μην αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων ως Μακεδονία ή παράγωγά του.

Σε διαφορετική περίπτωση να προβεί σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός για το εθνικό αυτό θέμα.

Αν κι’ αυτό δεν γίνει, τότε καλούμε τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως επιτάσσει το σύνταγμα της χώρας.
  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Βγήκανε χθες οι εξουσιολάγνοι τελάληδες στα πορτοπαράθυρα των καναλιών να βροντοφωνάξουν τα καλά μαντάτα, να ηρεμήσει το πόπολο.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γη», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».

«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γης», αποφάνθηκε ο Πρόεδρος των απανταχού της Γης ευρισκομένων Σοσιαλιστών, Πρωθυπουργός της Ελλάδας, εμπνευστής και εκτελεστής του συμβολαίου θανάτου της Ελληνικής Οικονομίας, κληρονόμος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (Πα.Σο.Κ) του Ανδρέα Παπανδρέου, o αποκαλούμενος από την Τουρκική διπλωματία «Giorgos kardash».

Οι ιστορικές αυτές δηλώσεις, έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους, μετά την ιταμή πρόκληση της κοινής γνώμης από τους υπαλλήλους της «τρόικας» που είχαν το θράσος να πουν την αλήθεια κατάμουτρα σ’ ένα λαό που οι ηγέτες/δυνάστες του, θέλουν (και το κάνουν με πολλή επιτυχία) να του παρουσιάζουν τη μέρα για νύχτα.

Αυτοί, οι ηγέτες/δυνάστες του, που παριστάνουν τους πατριώτες, την ίδια στιγμή που υπογράφουν την άλωση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας ή παριστάνουν τους σοσιαλιστές την ίδια στιγμή που επιβάλλουν και εφαρμόζουν τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, μπορούν να τα ανεχθούν και να τα επιτρέψουν όλα, εκτός από την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου τους, που κρύβεται πίσω από το προσωπείο του λαοπρόβλητου ηγέτη.
Και, δεν μπορούν να το επιτρέψουν, διότι το πραγματικό τους πρόσωπο είναι τερατωδώς άσχημο και αποκρουστικό.

Είναι το πρόσωπο της προδοσίας της ελπίδας για καλύτερο αύριο, ενός ιστορικού και μαρτυρικού λαού, που διεκδίκησε και κέρδισε το δικαίωμα σ΄αυτή τη ελπίδα, με εκατόμβες νεκρών και ποτάμια αίματος στο θυσιαστήριο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Αυτό το ποτάμι αίματος και τα σύννεφα των, θυσιασμένων για την Ελευθερία, Ελληνικών ψυχών, δεν είναι λογοτεχνικό δημιούργημα. Αποτελούν υπαρκτή οντότητα σφηνωμένη στον σκληρό πυρήνα της ύπαρξης κάθε Έλληνα και Ελληνίδας. Και, όταν ενεργοποιείται αυτός ο σκληρός πυρήνας, από προκλήσεις κάποιου εχθρού, εκρήγνυται η «βόμβα της Ελληνικής ιδιοσυστασίας», τη δύναμη της οποίας, κανένας ως τώρα, εχθρός, δεν μπόρεσε να νικήσει.

Γνωρίζοντας αυτή την ιστορική πραγματικότητα, ο εχθρός κρύβεται σήμερα πίσω από οικεία πρόσωπα, ευγενή χαμόγελα, ωραίους τρόπους, «πιασάρικες ταμπέλες», πειστικές ρητορίες, λαμπρές τελετές, φρου-φρου κι αρώματα.

Αυτή τη μάσκα τράβηξε (άθελά της) η τρόικα κι αμέσως έσπευσαν οι μακιγιέρ της προπαγάνδας να την αποκαταστήσουν με τις παραπάνω δηλώσεις περί μη πώλησης Ελληνικής γης.

Και ώ του θαύματος!

1ον) κανένας από την αντιπολίτευση των ανδρείκελων δεν τόλμησε να πει το αυτονόητο: ότι το πρόβλημα δεν είναι αν η τρόικα ή η κυβέρνηση θα αναγγείλει την πώληση (ή «αξιοποίηση») Ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δις. Ευρώ, αλλά η ίδια η απόφαση γι αυτή την πράξη αποποίησης εκμετάλλευσης μεγάλης κλίμακας δικών μας περιουσιακών στοιχείων, από εμάς.

Δηλαδή, γιατί; (με ποια λογική;) ο Γερμανός, ο Γάλλος , ο Αμερικάνος ή ο Κινέζος μπορεί να εκμεταλλευτεί επικερδώς κάτι που θα πληρώσει για να το εκμεταλλευτεί, ενώ εμείς που το έχουμε τζάμπα, δεν μπορούμε;

Σήμερα, για να γίνει εκμεταλλεύσιμη μία (οποιαδήποτε) αξία, αρκεί να έχεις
  • την προς εκμετάλλευση αξία,
  • το know-how (τη γνώση) εκμετάλλευσής της, και
  • το απαιτούμενο χρήμα.
Το know-how και το χρήμα, πωλούνται στη διεθνή αγορά. Την προς εκμετάλλευση αξία, την έχουμε (είναι αυτή που θα πουλήσουμε ή θα «αξιοποιήσουμε» παραδίδοντάς την έναντι κάποιου αντιτίμου).

Γιατί, λοιπόν, θα δώσουμε σε κάποιον άλλο την εκμετάλλευση μίας πλουτοπαραγωγικής πηγής μας που και εμείς μπορούμε να εκμεταλλευθούμε;

Να ένα ερώτημα για να μπει το μυαλό σε λειτουργία.

Και, γιατί η αντιπολίτευση, δεν θέτει αυτό το ερώτημα ουσίας , αλλά έχει χαλάσει τον κόσμο με το «γιατί η τρόικα είπε πρώτη αυτό που θα έπρεπε να πει πρώτη η κυβέρνηση»;
Μήπως επειδή και αυτή φοράει και μοιράζεται το ίδιο προσωπείο με την κυβέρνηση;;;
Να κι ένα άλλο ερώτημα για να μπει το μυαλό σε λειτουργία.

2ον) Κι ας έλθουμε τώρα στο COLPO GROSSO.

Είναι κλασσική η μέθοδος των απατεώνων που, προκειμένου να αρπάξουν αυτό που θέλουν, τραβούν την προσοχή του θύματός τους, κάπου αλλού. Π.χ μία ομάδα τριών κλεφτών που θέλει να κλέψει το ταμείο ενός περιπτέρου, χωρίζεται και, οι δύο πάνε και, με «αδέξιο» τρόπο, κλέβουνε καραμέλες που είναι εκτεθειμένες έξω από το περίπτερο. Ο περιπτεράς που τους αντιλαμβάνεται, βγαίνει έξω και τους κυνηγά, ενώ ο τρίτος της παρέας, ανοίγει το αφύλαχτο, πλέον, συρτάρι και σουφρώνει το ταμείο, που ήταν και ο στόχος της παρέας.

«Δεν θα πουλήσουμε τα βουνά και τις ραχούλες, δεν θα πουλήσουμε Ελληνική γη», είπε ο υπουργός/ανδρείκελο των δανειστών μας, ο επονομαζόμενος και «ποντικομαμή».
«Θα φέρουμε νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση γης», ήρθε και συμπλήρωσε ο ΓΑΠ.

Όλων τα βλέμματα (με τη βοήθεια και των χρυσοπληρωμένων αβανταδόρων) στραφήκανε στη γη, στις καραμέλες. Το συρτάρι με το ταμείο (τα πετρέλαια, το αέριο, το ουράνιο και ο χρυσός) έχουν μείνει αφύλαχτα.

Γι’ αυτά, δεν μας είπαν απολύτως τίποτε, η «ποντικομαμή» και ο «Giorgos kardash».
Και, γεννάται τα ερώτημα: Λέτε να «μας την κάνουν»;

Και, αμέσως γεννάται το επόμενο ερώτημα: Και εμείς (ο γιός του «περιπτερά») θα καθόμαστε να δούμε αν μας τα πάρουν, ή θα μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι»;

Η «Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ΣΠΙΘΑ», με μπροστάρη τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη, μας καλεί να μπούμε μέσα να φυλάξουμε «το συρτάρι».

Θα προτάξουμε τα κορμιά μας, με κίνδυνο να πλακωθούμε και στο ξύλο, ή θα προτιμήσουμε την φιλήσυχη και ευγενική παρέα των προσωπιδοφόρων της οικογενειοκρατούμενης Ολιγαρχίας, που μας αφήνει να γλύψουμε και κάποιο κόκαλο από αυτά που «μαζί τα φάγαμε»;

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, τόσο από τις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές, όσο και από τις δημοσκοπήσεις και το διαδίκτυο, αλλά και από προσωπικές καθημερινές εμπειρίες, πολύ μεγάλο τμήμα του λαού έχει βγει έξω από τα κομματικά μαντριά, δεν πιστεύει πλέον στα κόμματα και επιθυμεί λύση έξω από το ισχύον πολιτικό σύστημα. Προσέξτε τη διαφορά. Λύση έξω από το ισχύον κλειστό ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, όχι λύση έξω από τη δημοκρατία, για να μην παρεξηγούμαστε.

Ο λαός δεν έχει άδικο. Η στάση αυτή του κόσμου πηγάζει, όχι τόσο από τη συμπεριφορά της συγκεκριμένης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως από τη στάση της αντιπολίτευσης. Δεν βλέπει δημοκρατικό φως στην άκρη του τούνελ. Αφενός δεν προτείνεται ορατή εναλλακτική λύση, αφετέρου το σύνολο της αντιπολίτευσης, στην ουσία με τη στάση του και τις σκιαμαχίες για το θεαθήναι, νομιμοποιεί την πολιτική της κυβέρνησης.

Αυτό που συμβαίνει ξενίζει τον κόσμο, χωρίς, ούτε ο ίδιος να μπορεί να καταλάβει γιατί η αντιπολίτευση δεν φέρνει ελπίδα. Ο κόσμος έχει αυτοπαγιδευτεί μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που το θεωρεί ζωντανό δημοκρατικό οργανισμό, ο οποίος οργανισμός, υποτίθεται ότι θα άκουγε την κοινωνία και θα κατευθυνόταν από την κοινωνία. Δεν έχει αντιληφθεί ότι πρόκειται για να ένα επαγγελματικό κλειστό κλάμπ, εντελώς αυτονομημένο από την κοινωνία, την οποία κρατά σε καταστολή προκειμένου να την εκμεταλλεύεται. Εκείνο που βλέπει είναι ένα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, να έχει βάλει τιμωρία την κοινωνία στη γωνία και με ύφος αυθεντίας να μην της δίνει ούτε το δικαίωμα να εκφραστεί.

Δυστυχώς, όλα τα κόμματα είναι μέλη αυτού του πολιτικού συστήματος και δικός τους πρωταρχικός ζωτικός στόχος είναι η πολιτική επιβίωση, πάνω απ’ όλα. Εμάς ως πολίτες, λίγο μας ενδιαφέρει για παράδειγμα, αν διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία ή το ΚΚΕ κ.λ.π. Μας ενδιαφέρει η….. δική μας επιβίωση και το μέλλον μας. Όμως τα εν λόγω κόμματα δεν τα προβληματίζει η δική μας ζωή, αλλά τα βασανίζει και τα φοβίζει πολύ η δική τους πολιτική επιβίωση. Επομένως οποιαδήποτε κίνηση που θα έθετε σε κίνδυνο την αυθυπαρξία και την αυτονομία του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία, αποφεύγεται.

Η Νέα Δημοκρατία, ακολουθεί τακτικισμούς και σκιαμαχίες, μέχρις εκεί που δεν πρέπει να περάσει τα εσκαμμένα. Δεν ζητάει φυσικά εκλογές ή δημοψήφισμα στην παρούσα συγκυρία, γιατί αφενός δεν θέλει να φορτωθεί το βάρος της διεξαγωγής των εκλογών, περιμένοντας το ΠΑΣΟΚ να κάνει την κίνηση, αφετέρου δεν θέλει να βάλει το λαό στο παιχνίδι με κάποιο δημοψήφισμα, γιατί μετά το πολιτικό σύστημα ανοίγει στην κοινωνία και η αυτονομία του θα πάει περίπατο.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, καλοβλέπουν την εξαθλίωση της κοινωνίας, καθόσον ευελπιστούν να εισπράξουν ψηφαλάκια από εξαθλιωμένες μάζες. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θέλουν να υποστεί το παραμικρό το πολιτικό σύστημα, γιατί αυτόματα θα μείνουν και τα ίδια γυμνά σε ένα νέο περιβάλλον και τότε, όταν καταρρεύσει η πολιτική ασφάλεια που τους παρέχει το ισχύον σύστημα, θα αναγκαστούν να πείσουν ότι έχουν βιώσιμη εναλλακτική πρόταση, διαφορετικά θα περάσουν στην ιστορία.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι αυτό το κλειστό και αυτονομημένο από την κοινωνία πολιτικό σύστημα είτε θα καταρρεύσει όλο μαζί αγκαλιά, είτε θα παραμείνει εκεί για να εκμεταλλεύεται την κοινωνία, αν δεν βρεθεί κάτι να το σπρώξει.

Όμως ο λαός, αν και δεν κατανοεί ακριβώς τι συμβαίνει, εντούτοις, ενστικτωδώς βγαίνει ήδη έξω από το σύστημα και αναζητεί αντισυστημική λύση.

  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Δύο τρόικες έχουμε αυτές τις μέρες στην χώρα μας, όσο παράξενα ή περίεργα ακούγεται κάτι τέτοιο.
Η τρόικα των ευρωπαίων ελεγκτών των οικονομικών μας και η τρόικα των κορυφαίων ελλήνων φυσικομαθηματικών της φυλής μας.
Ίσως τα ΜΜΕ. να μην έδωσαν μεγάλη σημασία στο γεγονός, αλλά ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ, ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ και ο Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, στα πλαίσια πανεθνικού διαχρονικά συνεδρίου για την ουτοπία, έχουν πολλά, να μας πούνε.
Το συνέδριο γίνεται στην Πλάκα, στην παλιά την αγορά, αλλά δεν είναι της «πλάκας».
Στο συγκεκριμένο συνέδριο, διατυπώθηκε από τον Έλληνα Πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου, το «θεώρημα της ουτοπίας».
Ουτοπία είναι σύμφωνα με τους μαθηματικούς η εις άτοπον απαγωγή. Το κενό σύμβολο.
Ουτοπία είναι σύμφωνα με τους φιλόλογους, το αδιέξοδο.
Ουτοπία είναι σύμφωνα με τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και πρωθυπουργό της χώρας μας, η διακυβέρνηση της Ελλάδας.
Μια γιαγιά που ρωτήθηκε από δημοσιογράφους, απάντησε: Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.
Ένας παππούς που ρωτήθηκε περιμένοντας στις έξι το πρωί έξω από το ΙΚΑ, είπε:Χέσε μέσα Πολυχρόνη, που δεν γίναμε ευζώνοι.
Ρωτήθηκε στην συνέχεια ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
- Τί είναι ουτοπία κύριε πρόεδρε της κυβέρνησης;
- Ουτοπία είναι άλλα να λες το πρωί και άλλα να γίνονται το βράδυ. Άλλα να θέλει η Κυβέρνηση και άλλα να κάνει το Κόμμα. Άλλα να εννοείς και άλλα να κάνεις. Αλλιώς να μεγαλώνεις και να διαπαιδαγωγείς το σπλάχνο σου, κι αλλιώς να το βλέπεις να πράττει.
- Και πότε το δικό σας σπλάχνο, παλαιότερα, που δεν ήσαστε πρωθυπουργός είχε γαλουχηθεί αλλιώς;
- Αφήστε τα παλιά. Τότε χορεύαμε έξω από το χορό. Μπορούσαμε να λέμε και να κάνουμε ότι θέλαμε. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Εξάλλου, άλλα λες και κάνεις για να αρέσεις, κι άλλα για να πείσεις. Εσείς στις γκόμενές σας, λέτε αυτά που λέτε και στις συζύγους σας;
- Έλα ντε. Που η χώρα και η διακυβέρνησή της δεν είναι σαν τις γκόμενες. Γιατί κύριε πρόεδρε, είστε ανακόλουθος; Άλλα λέτε και άλλα κάνετε; Γιατί μας οδηγείτε σε αδιέξοδα εν γνώσει σας μάλιστα;
- Είπα και γώ να αφήσω κάτι στην πατρίδα. Ο παππούς μου ξεκίνησε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ο πατέρας μου ξεκίνησε την οικονομική μεταρρύθμιση, με το «Τσοβόλα δώστα όλα». Εγώ λέω να είμαι ο ιδρυτής της ουτοπιστικής μεταρρύθμισης. Πέστε την και ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΑ.
- Δυστυχώς, κύριε πρόεδρε για εμάς, ευτυχώς για σας και τα πιστεύω σας, είστε το σύμβολο της ασυναρτησίας. Έτσι γράφτηκε στα πρακτικά του συνεδρίου της φυλής μας. Αυτό υπέγραψαν και ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ και ο ΘΑΛΗΣ Ο ΜΙΛΗΣΣΙΟΣ και ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ και πολλοί άλλοι. Και μάλιστα στο περιθώριο του συνεδρίου όλοι λέγανε για σας να τα παρατήσετε και να πάτε να ηρεμήσετε. Αρκετά «προσφέρατε».
Ήδη στη συνείδησή μας είστε το σύμβολο της ασυναρτησίας και της ουτοπίας.
- Δηλαδή τα κατάφερα; Θα μείνω στην Ιστορία; Θα είμαι ο ιδρυτής του «θεωρήματος της ουτοπίας»;
Μόνον αυτό; Ασυναρτησίας το ανάγνωσμα, θα λένε για σένα οι επερχόμενες γενιές. Έγινες σύμβολο.
Έκανες απειροελάχιστους μπροστά σου όλους τους φυσικομαθηματικούς της φυλής και του έθνους.
Κι όσο πιο γρήγορα και με λιγότερες απώλειες για όλους μας μπορείς, να του δίνεις, δίνε του.

Εντυπωσιακή αλλαγή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων, που αγγίζει τα όρια της ανατροπής, καταγράφει δημοσκόπηση της VPRC που δημοσιεύεται αύριο στο περιοδικό “Επίκαιρα”.

Το ΠΑΣΟΚ προηγείται με 33% και η Νέα Δημοκρατία ακολουθεί με 32%, η διαφορά δηλαδή βρίσκεται στα όρια του στατιστικού λάθους. Εντυπωσιακή άνοδο σημειώνει το ΚΚΕ με 12,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ που φτάνει το 5% και οι Οικολόγοι που με 4% δείχνουν να περνούν άνετα το κατώφλι της Βουλής.

Μικρή πτώση καταγράφεται για το ΛΑΟΣ που το ποσοστό του πάντως φτάνει το 5%. Η Δημοκρατική Συμμαχία, της Ντόρας Μπακογιάννη, είναι μόλις στο 2%, λίγο πάνω από την Eξωκοινοβουλευτική Aριστερά που παίρνει 1,5% και λίγο κάτω από τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη που παίρνει 2,5%. Στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής της VPRC, η αποχή, τα άκυρα και τα λευκά αθροίζουν 44,8%.

Εντυπωσιακά είναι επίσης τα στοιχεία που προκύπτουν στα ποιοτικά στοιχεία της δημοσκόπησης.

Το 74% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, το 50% θεωρεί ότι η χώρα πρέπει να απεμπλακεί από το Μνημόνιο και το 84% δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης από την ελληνική κυβέρνηση.

Ολόκληρη η δημοσκόπηση δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Επίκαιρα που κυκλοφορεί αύριο στα περίπτερα.


Ίσως ο τίτλος “Ελλάς τέλος” να φαίνεται υπερβολικός, όμως δεν μπορούμε πια να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, μιας και η πραγματικότητα, όπως έχει σήμερα, και με την αδράνεια που είναι φανερό πως έχει επιβληθεί, θα ξεπεράσει και την πιο απαισιόδοξη φαντασία.
Η πλήρης αποκρατικοποίηση και η ιδιωτικοποίηση δημοσίων οργανισμών και το ξεπούλημα όλων των φιλέτων σε ξένους επενδυτές, αλλά και οι πολυεθνικές που έχουν στήσει χορό εκατομμυρίων σε κάθε τομέα της οικονομίας, συντελούν την οικονομική άλωση της χώρας, αλλά για τον αφανισμό στην κυριολεξία του εθνικού στοιχείου, ήταν απαραίτητη η λαθρομετανάστευση.
Και ενώ η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, αφού είναι μέρος ενός διεθνούς σχεδιασμού, είναι η μόνη που έχει αναγκαστεί να δεχθεί τόσους μεγάλους αριθμούς σε σχέση με τον πληθυσμό της και τις υποδομές της. Για κάποιο λόγο, και ενώ θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε το αντίθετο, αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Δεν φταίει που η Ελλάδα είναι “σταυροδρόμι”. Δεν φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση και το νόμιμο πια “μπάτε σκύλοι αλέστε αρκεί να έχετε ευρωπαϊκά διαβατήρια” από τις χώρες που πρόσφατα μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Φταίει η προγραμματισμένη αδράνεια, με αρχή το πρώτο μεγαλειώδες άνοιγμα των συνόρων στα βόρεια, τα ακόλουθα “Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα”, η θεσμοθέτηση (τα στραβά μάτια) της άγριας εκμετάλλευσης του λαθρομετανάστη από τον ντόπιο πληθυσμό, η σκανδαλώδης προγραμματισμένη ανυπαρξία αστυνόμευσης, με συνέπεια όλες οι κοινότητες των λαθρομεταναστών να λαμβάνουν ξεκάθαρα το μήνυμα πως “η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι”, να το μεταδίδουν στους δικούς τους στην χώρα προέλευσής τους, οι οποίοι συνεχίζουν να έρχονται απτόητοι αφού είναι καλά πληροφορημένοι πως δεν πρόκειται να συναντήσουν κανένα εμπόδιο, εκτός ίσως, από το άμοιρο το Λιμενικό. Σε όποιον γνωρίζει από μετανάστευση, είναι γνωστό πως η αποστολή μεταναστών από συγκεκριμένες χώρες είναι μια σχεδόν τέλεια οργανωμένη επιχείρηση, και εκτός από τις δραματοποιημένες ιστορίες με επιπλοκές και συλλήψεις που μας ταϊζουν τα κανάλια κάθε τόσο, είναι μια καλοστημένη “επιχείρηση” που δουλεύει ρολόι, φέρνοντας συστηματικά χιλιάδες περισσότερους εξαθλιωμένους σε έναν απάνθρωπο παραλογισμό χωρίς τέλος.
Εξάλλου, είναι εμφανές σε οποιονδήποτε ζει σε αυτή τη χώρα, πως η αντίληψη πως η Ελλάδα είναι ξέφραγο αμπέλι, είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα αρκετών λαθρομεταναστών, και έκδηλη στην συμπεριφορά τους, από τον τρόπο που σε κοιτούν, σαν παρείσακτο που έχει χάσει τη μάχη, και σαν να τους έχεις κλέψει το βιος, μέχρι την άνεση με την οποία, ενώ δεν έχουν καν χαρτιά διαμονής αισθάνονται σίγουροι πως μπορούν να πηγαίνουν όπου θέλουν, και να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς ποτέ να τους ρωτήσει κανείς αν είναι νόμιμα εδώ, ενώ μπαίνουν και βγαίνουν από τα λεωφορεία χωρίς καν να πληρώσουν.
Και ενώ είναι αυτονόητο πως η μετακίνηση “οικονομικών μεταναστών” σε πιο εύπορες χώρες προς αναζήτηση εργασίας ίσως να είναι μια κάποια λύση για έναν αριθμό από εκείνους, δεν είναι σε καμία περίπτωση η λύση-πανάκεια στα προβλήματα του Τρίτου Κόσμου. Και ενώ είναι “υποχρέωσή μας” να “περιθάλψουμε” αλλά και να εκμεταλλευτούμε μέσω της φθηνής εργασίας τα όσα εκατομμύρια πεινασμένων και δυστυχισμένων λαθρομεταναστών διαλέγουν την χώρα μας, δεν είμαστε πρώην αποικιοκράτες, και ασφαλώς δεν είναι υποχρέωσή μας να συναινέσουμε με τόση αφέλεια και απερισκεψία και στον αργό, όσο “αργό” είναι ένα διάστημα μερικών δεκαετιών, στο αργό “εθνικό” αφανισμό μας, ή πιο απλά, στην αντικατάστασή μας από άλλους προθυμότερους εισαγόμενους πληθυσμούς.
Όλο αυτό βέβαια, προπαγανδίζεται ως “μοιραίο” από βαθιά θολωμένους θεωρητικούς κήρυκες της “μοιραίας και αναπόφευκτης παγκοσμιοποίησης”, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Τίποτα δεν είναι μοιραίο, αναπόφευκτο, ή τυχαίο. Είναι απόλυτα οργανωμένο. Αν οι ηγέτες της Δύσης το είχαν θελήσει, δεν θα υπήρχε παρά μόνο μια μικρή μετακίνηση πληθυσμών, και οι αναπτυσσόμενες χώρες θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες για τους κατοίκους τους. Αλλά, βολικά, βιάζοντας τον αναπτυσσόμενο κόσμο, αφήνουν “τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους”, για να μπορέσουν έτσι να “ομογενοποιήσουν” όλους τους πληθυσμούς της Δύσης, σε κάτι πιο ανομοιόμορφα “παγκόσμιο”, πιο υπάκουο και πιο εύκολα υποτασσόμενο στις ορέξεις τους.
Αυτό σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα, που έχει πια (επίσης) θεσμοθετηθεί από την αδιάφορη στους πολύτεκνους πολιτεία, αλλά και στην φανερή πια “ανικανότητα” να πράξουν το αυτονόητο, δηλαδή να δώσουν κίνητρα στα νέα παιδιά έτσι ώστε να τεκνοποιήσουν, ή τέλος πάντων να προσφέρουν μια πιο ανθρώπινη διαβίωση στη νέα γενιά που μαστίζεται από την ανεργία, συνθέτει μια επίσης προγραμματισμένα μη αναστρέψιμη κατάσταση, όπου σε είκοσι με τριάντα χρόνια, ακόμη κι αν το όνομα αυτής της χώρας είναι ακόμη Ελλάς (πολύ αμφίβολο), θα εμπεριέχει μια εθνικά “ελληνική” μειοψηφία, ενώ θα κατοικείται επί το πλείστον από άλλους πληθυσμούς, τους απόγονους των σημερινών “συμπαθητικών” και “άκακων”, βολικών εργατών λαθρομεταναστών.
Αυτό δυστυχώς, δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, έχει γίνει κιόλας πράξη και πραγματικότητα στις μεγαλουπόλεις του Καναδά και της Αμερικής, που ενώ “παραδοσιακά” είναι κράτη μεταναστών, και είχαν κάποιον έλεγχο για το ποιος εισέρχεται στην χώρα τους, και με τους σχετικά πιο συντηρητικούς αριθμούς εισροής μεταναστών σε σχέση με αυτό που συντελέστηκε στη μικρή Ελλάδα, είναι πια γεγονός, πως οι παλιότεροι ευρωπαϊκής κυρίως προέλευσης κάτοικοι είναι πια η ισχνή μειοψηφία, και οι μεταγενέστεροι, πιο πρόσφατοι μετανάστες του Τρίτου Κόσμου ή του Μεξικού, είναι η συντριπτική πλειοψηφία, αλλοιώνοντας έτσι ανεπανόρθωτα την όποια κοινωνική συνοχή υπήρχε μέχρι τώρα.
Ο εποικισμός της χώρας με πάνω από τρία εκατομμύρια λαθρομετανάστες δεν είναι κάτι εύκολα αναστρέψιμο, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μας αναγκάσει, σύντομα ή λίγο ή πολύ αργότερα, να τους κάνουμε όλους Έλληνες υπηκόους. Και αφού οι (συγκινητικά) πατριώτες πολιτικοί μας, που το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά, (αλλά δεν το συζητούν ποτέ, σαν ένα θέμα ταμπού, όπως επίσης και οι φίλοι τους δημοσιογράφοι), και συνεχίζουν να κάνουν τον χαζό μέχρι να συμπληρωθούν οι απαιτούμενοι εκ των άνωθεν αριθμοί λαθρομεταναστών, δεν αφήνουν πια καμία αμφιβολία για τα σχέδια τα οποία εξυπηρετούν, δηλαδή την προγραμματισμένη, αναίμακτη άλωση της Ελλάδος.
Και στο τέλος, λίγη σημασία έχει αν είσαι συνειδητά προδότης ή απλά αδιάφορος εγωιστής, αφού από την στιγμή που πολιτεύεσαι έχεις κάποιες στοιχειώδεις υποχρεώσεις προς τους πολίτες μιας χώρας, και στην πραγματικότητα, η διαφορά μεταξύ προδότη και εγωιστή είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Η νομιμοποίηση, και η απόκτηση ιθαγένειας από όλους τους λαθρομετανάστες ανεξαιρέτως, αλλά και από τους συγγενείς τους, οι οποίοι επίσης θα μεταναστεύσουν στα πλαίσια προγραμμάτων οικογενειακής επανένωσης, είναι αναπόφευκτη.
Όσοι και να εισέρχονται παράνομα, θα νομιμοποιηθούν και θα αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια, σε μια χώρα που επίσημα έχει καταργήσει τα σύνορα με την συμφωνία σχεδόν όλων των κομμάτων…

  • Τούρκος καθηγητής ιερατικής σχολής προκαλεί
Έντονη συζήτηση έχουν προκαλέσει στην Τουρκία οι απόψεις του Ορχάν Τσεκέρ, καθηγητής σε ιερατική σχολή, σχετικά με τις περιπτώσεις σεξουαλικών παρενοχλήσεων και βιασμών.

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Χαμπέρτουρκ υποστήριξε ότι σε κάθε βιασμό η γυναίκα ευθύνεται σε ποσοστό 50%.
«Ποιος υπάρχει στο επίκεντρο του προβλήματος; Η γυναίκα. Εάν εσύ φορέσεις ντεκολτέ, τότε δεν θα είναι έκπληξη αν αντιμετωπίσεις τέτοιες εκπλήξεις. Δεν είναι λογικό να παραπονιέσαι για το αποτέλεσμα αφού προηγουμένως προκάλεσες.

Μη θεωρηθεί ότι υπερασπίζομαι τους εγκληματίες. Αναμφισβήτητα είναι χυδαία πράξη. Ωστόσο είναι μεγάλος ο ρόλος του ντεκολτέ και των γυναικών που ντύνονται προκλητικά στο έγκλημα αυτό. Σίγουρα στην περίπτωση αυτή ένοχος είναι ο άντρας, αλλά αν παραβλεφθεί η ενοχή και της γυναίκας, η λύση που θα βρεθεί θα είναι λανθασμένη. Στην προκειμένη περίπτωση ένοχοι είναι και οι δύο».

Με το σκεπτικό του "καθηγητή", εάν κάποιος κλέψει ένα χρυσοχοείο, τη μισή ευθύνη έχει ο... χρυσοχόος! Επίσης, εάν κάποιος αποφασίσει να τον σκοτώσει (τον καθηγητή), ευθύνη θα έχει και ο ίδιος ο δολοφονηθείς, επειδή προκάλεσε με την ύπαρξή του...

Πόση βλακεία τελικά μπορεί να εκτοξευθεί από ιδεοληπτικούς εγκεφάλους; Πόσο επικίνδυνοι μπορεί να είναι αυτού του είδους οι... "καθηγητές" που θέλουν να τους παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά επειδή σπούδασαν; Πόσες τέτοιες περιπτώσεις έχουμε και στην χώρα μας και υπομένουμε την παραφροσύνη τους, με κίνδυνο απώλειας της αξιοπρέπειάς μας, αλλά και της ίδιας μας της πατρίδας;
Αλήθεια, η Αλ Σαλέχ και οι λοιποί του κύκλου της, ασπάζονται τις... "βουλές" του Ισλάμ;


Το τελευταίο ζήτημα που έχει προκύψει και έχει ξεσηκώσει τους Έλληνες πολίτες (πλην εκείνων που εργάζονται στα φιλοκυβερνητικά προπαγανδιστικά ΜΜΕ), είναι η σοβαρή πιθανότητα αξιοποίησης - πώλησης Ελληνικής περιουσίας προκειμένου να πληρώσουμε ένα μέρος του χρέους (των τόκων δηλαδή) στις "δάνειες δυνάμεις"...
Κι επειδή ο καυγάς γίνεται για το τι εστί "αξιοποίηση"...
Κι επειδή αποκαλύφθηκε η 22η σελίδα του μνημονίου υποταγής, που αναφέρεται σε πώληση...
Κι επειδή το ξεπούλημα (γιατί περί αυτού πρόκειται όταν είσαι υποτιμημένο οικονομικά κράτος) ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, βγήκε ο Γιώργαρος κα δήλωσε ευθαρσώς πως "θα κάνει νόμο που θα απαγορεύει την πώληση γης", μετατρέποντας ουσιαστικά το Κοινοβούλιο σε μεσιτικό γραφείο, αφού θα καλείται η ολομέλειά του να αποφασίζει αν θα πουλήσει και σε τι τιμή!!!
Βέβαια του διαφεύγει του πρωθυπουργού να διευκρινήσει με πόσες ψήφους θα "περνάνε" οι νόμοι ξεπουλήματος. Αναρωτιέμαι... μήπως με 150+, δηλαδή όσες ψήφους μπορεί με άνεση να "συλλέξει" από την δεξαμενή του ίδιου του κόμματός του;
Αφήνω το ερώτημα να πλανάται και συνεχίζω...
Άντε, γη ΔΕΝ θα πουλήσει και να τον πιστέψω τον Γιώργο Παπανδρέου, πως αποφάσισε για ΠΡΩΤΗ φορά να μας μιλήσει ειλικρινά. Να τον πιστέψω επειδή ποτέ δεν είναι αργά να επιστρέψει σε πολιτικές αποφάσεις που θα είναι υπέρ των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων... Αλλά... υπάρχει κάποιο αλλά, που δεν μας διευκρίνησε ο πρωθυπουργός, ο οποίος μίλησε για μη πώληση γης... Και άντε, να πιστέψω πως το "ξεπούλημα" δεν μας το υπαγόρευσαν, αλλά το αποφάσισαν μόνοι τους οι κυβερνώντες...
Μήπως, όμως, ο κύριος Παπανδρέου θα πρέπει να μας διευκρινήσει ποιές είναι οι προθέσεις του απέναντι στην υπόλοιπη περιουσία του δημοσίου και την εν γένει κρατική περιουσία;
Και εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι:
Με τις ΔΕΚΟ τι θα γίνει; Για παράδειγμα, με την ΔΕΗ (εργοστάσια και λιγνίτη) τι σκοπεύει να πράξει ο πρωθυπουργός που αποφασίζει και δεν δέχεται εντολές από το μνημόνιο; (που ο ίδιος υπέγραψε, για να μην ξεχνάμε και τα βασικά...) Τι θα γίνει με τις επιχειρήσεις διανομής νερού; τί θα γίνει με τον ΟΣΕ; δεν συνεχίζω επειδή ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος... Θα πουλήσει η κυβέρνηση στρατηγικές και κερδοφόρες ΔΕΚΟ; Ναι ή όχι; Το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό, αφού οι ΔΕΚΟ (εκ πρώτης όψεως) δεν είναι γη...
Και όμως... όλες κατέχουν δημόσια γη, με πρώτο τον ΟΣΕ, ενώ στην ίδια (ή και μεγαλύτερη) περιουσιακή κατάσταση βρίσκεται η Αγροτική Τράπεζα... αλλά και η ΔΕΗ (με τον λιγνίτη)... Αυτά δεν μας διευκρίνησε ο πρωθυπουργός αν θα τα πουλήσει...
Γιατί, άραγε, απέφυγε να γίνει πιό σαφής; Γιατί απέφυγε να συγκεκριμενοποιήσει τον λόγο του περί μη πώλησης γης;
Και θέλετε να αγγίξω τα όρια της ηλιθιότητας; Θα το κάνω! Θα πιστέψω πως δεν σκοπεύει να πουλήσει καμία κερδοφόρα ΔΕΚΟ ή καμία κρατική επιχείρηση ή τράπεζα που κατέχει γη. Όμως...
Και πάλι έχω μία απορία προς τον πρωθυπουργό: Γιώργο, μήπως ο βυθός της θάλασσας δεν θεωρείται προς πώληση; Απορία εκφράζω, αφού μπορεί να πωληθεί ανέτως (με όλο το νερό, πλην αέρα που βρίσκεται από πάνω του...), αφού δεν είναι "γη"...
Και όπως όλοι μας πλέον γνωρίζουμε, τα λεφτά στον πυθμένα των Ελληνικών θαλασσών είναι πάρα πολλά... είναι πάρα πολλά Γιώργο για να μην δίνεις διευκρινήσεις και να "τσαλαβουτάς" σε λέξεις πιστεύοντας πως θα γίνεις... πιστευτός!
Άσε που από όσα γνωρίζουμε ήδη συζητάς για το Αιγαίο, χωρίς να ενημερώνεις κανέναν για το περιεχόμενο των συνομιλιών σου.
Αλήθεια, αυτή η περιβόητη διαφάνεια... πού βρίσκεται;
Στο Μέγαρο Μαξίμου, πάντως, αποκλείεται...

Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Υπό το κράτος πανικού ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου διακήρυξε χθες ότι θα φέρει προς ψήφιση νόμο που δεν θα επιτρέπει την πώληση της δημόσιας περιουσίας. «Η Ελλάδα δεν πουλάει τη γη της» δήλωσε χθες δημόσια και πρόθεσε ότι αυτό θα κατοχυρωθεί και με νόμο.

Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, όμως, στη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε, στο άρθρο 14 παρ. 5, αναγνωρίζει στους δανειστές της χώρας το δικαίωμα να προχωρούν σε κατάσχεση όχι μόνον της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, αλλά και κρατικής περιουσίας ταγμένης στην εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού.

Τα έχει υποθηκεύσει όλα με το Μνημόνιο

Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος

Και δεν είναι μόνο η δημόσια γη, είναι και οι υποδομές και οι ΔΕΚΟ, και ο ορυκτός πλούτος και τα κοιτάσματα…

Πηγή






Το τελευταίο διάστημα η παραβίαση των εθνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά πλοία έχει ενταθεί επικίνδυνα. Η «κρουαζιέρα» πριν από λίγες μέρες της τουρκικής κορβέτας «Bodrum» στις Κυκλάδες και συγκεκριμένα η περιήγησή της μεταξύ Τήνου, Μυκόνου και Πάρου είναι η δεύτερη κατά σειρά επίδειξη δύναμης και θράσους από πλευράς Τουρκίας μέσα σε δύο εβδομάδες. Είχε προηγηθεί η επίσκεψη της τουρκικής
φρεγάτας «Yildirim» στην.. Κύμη, έξω από τα παράλια της οποίας παρέμεινε για 48 ολόκληρα λεπτά, οπλισμένη με πολλαπλά βλήματα επιφάνειας, πριν εισχωρήσει και πάλι στα διεθνή ύδατα, με προορισμό το Λίβανο. Η αξιοσημείωτη επέκταση της τουρκικής επιθετικότητας, μετά τον εθνικό εναέριο χώρο, και στα εθνικά χωρικά ύδατα προκαλεί έντονο προβληματισμό.

Παρά την επιμελή προσπάθεια της κυβέρνησης να υποβαθμίσει το θέμα, ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος αναγκάστηκε πρόσφατα να παραδεχτεί ότι ο αριθμός των παραβιάσεων των εθνικών χωρικών υδάτων το 2010 υπερέβη συνολικά τις εξήντα, αποκρύπτοντας ωστόσο ότι από μόνος του ο αριθμός αυτός προσεγγίστηκε τον τελευταίο μήνα του έτους. Αξίζει έτσι να υπογραμμιστεί ότι το Δεκέμβριο σημειώθηκαν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, 63 παραβιάσεις σε σύνολο 173, που καταγράφηκαν όλο το προηγούμενο έτος. Τους τελευταίους δύο μήνες το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε… χώρο αναψυχής για το τουρκικό πολεμικό ναυτικό.

Είναι πλέον εμφανές ότι οι επικοινωνιακοί χειρισμοί της κυβέρνησης σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής και κυρίως, σε διμερές επίπεδο με την Τουρκία δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ουσία.

Είναι ακόμη νωπές οι μνήμες από τις πρόσφατες «εντυπωσιακές» δηλώσεις του κ. Παπανδρέου στο Erzerum, οι οποίες ωστόσο διαψεύδονται καθημερινά με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να παρακολουθεί σαν θεατής την «παράσταση» των Τούρκων στο Αιγαίο.

Οφείλει να θέσει χωρίς καθυστέρηση και χωρίς περιστροφές στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις νέες διαστάσεις που λαμβάνει η τουρκική προκλητικότητα, συνδέοντας άμεσα την ενταξιακή πορεία της γείτονας χώρας με απτές αποδείξεις σεβασμού της αρχής της καλής γειτνίασης, όπως είναι η μη παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Παράλληλα, το ζήτημα της αποτελεσματικής φύλαξης των εθνικών χωρικών υδάτων προσλαμβάνει και άλλη διάσταση, εφόσον συνδέεται άμεσα και με την αθρόα εισροή παράνομων μεταναστών στη χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια θωράκισης του Έβρου, με την κατασκευή λόγου χάρη του φράχτη, θα πέσει στο.. κενό, αν το Αιγαίο εξακολουθήσει να φυλάσσεται πλημμελώς και παραμείνει έρμαιο κάθε λογής δουλεμπορικών σκαφών. Πρόσφατα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα αναφέρθηκαν εκτενώς στη δράση του τουρκικού δουλεμπορικού πλοίου «Χασάν Ρέις», το οποίο διέσχισε χωρίς καμία ενόχληση !!! ολόκληρο το Αιγαίο, εισήλθε στο Σαρωνικό και αφού ξεφόρτωσε εκατοντάδες παρανόμων μεταναστών στον Ασπρόπυργο, περνώντας μία ανάσα από τον παρακείμενο Ναύσταθμο, αναχώρησε για τις ακτές της Ιταλίας.

Όλα αυτά αναδεικνύουν χωρίς αμφιβολία τα σοβαρότατα προβλήματα του μηχανισμού επιτήρησης του ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Με δεδομένη την πολιτική αναστάτωση στην Αίγυπτο, ενδεχόμενη αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος θα δοκιμάσει ακόμη περισσότερο τις αντοχές του.

Η αποτελεσματική περιφρούρησή των εθνικών χωρικών υδάτων είναι ζήτημα μείζονος εθνικής ασφαλείας.

Συνδέεται επίσης άμεσα με το κύρος και την αξιοπρέπεια της χώρας μας.

Περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η συντονισμένη δράση της ελληνικής πολιτείας στον τομέα αυτό.
  • Κρίνεται έτσι επιτακτική η ενίσχυση της επιχειρησιακής δύναμης του λιμενικού σώματος στα νησιά του ΒΑ και του Νότιου Αιγαίου. Αρκεί λόγου χάρη να αναλογιστεί κανείς ότι στις 20 Ιανουαρίου 2011 συμπληρώθηκε ένας χρόνος, που το σκάφος του Λιμενικού Σώματος στην Πάτμο παραμένει παροπλισμένο, λόγω βλάβης…. Το συγκεκριμένο σκάφος, εκτός από τον αρμόδιο ρόλο του για αστυνόμευση της περιοχής από Πάτμο μέχρι και Αγαθονήσι επιτελεί και κρίσιμο κοινωνικό ρόλο.
  • Παράλληλα, είναι επιβεβλημένη η ποιοτική αναβάθμιση του συστήματος δορυφορικής παρακολούθησης των εθνικών χωρικών υδάτων.

Από τον Τομέα Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας ΟΝΝΕΔ