Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Ιαν 2015

«Στην ελληνική κρίση, η Γερμανία θα πρέπει να διδαχθεί από το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν» τονίζεται σε άρθρο του Χάρολντ Μέιρσον στην εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ.

Όπως αναφέρεται, «τόσο για λόγους στρατηγικής, όσο και οικονομικούς, θα αποτελούσε καταστροφή για τη Γερμανία εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην αποκήρυξη των χρεών της και στην έξοδό της από την Ευρωζώνη, καθώς μία τέτοια κίνηση θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης».

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει, το λιγότερο, τη ρήξη με την πρότερη κακοδιαχείριση της Ελλάδας, όπως είχε πράξει και η κυβέρνηση του Αντενάουερ ως προς εκείνη του Χίτλερ. Οι πρώτοι διορισμοί σηματοδοτούν μία καινοφανή εξέλιξη στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, τη μάχη κατά της διαφθοράς και του ευνοιοκρατικού καπιταλισμού που διαβρώνουν εδώ και χρόνια την οικονομία της χώρας» προστίθεται.

Σύμφωνα με το άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας, «η Γερμανία, μολονότι έχει κατανοήσει τα διδάγματα από τα λάθη που διέπραξε τον 20ο αιώνα, δεν φαίνεται να διδάσκεται από το κόστος που ενέχει η προσκόλληση στη δημοσιονομική ορθοδοξία, παρά το γεγονός ότι η ευημερία της οφείλεται στην απόφαση των αντιπάλων της κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που επέτρεψε στη μεταπολεμική Δ. Γερμανία να διαγράψει το ήμισυ των χρεών της.

Μετά την κατάρρευση του 2008, η Γερμανία, ως η κυρίαρχη οικονομία της Ευρώπης και η σημαντικότερη πιστώτρια χώρα, υποχρέωσε τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης και κυρίως την Ελλάδα να λεηλατήσουν τις ίδιες τις οικονομίες τους για να αποπληρώσουν τα χρέη τους».

Στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «η επιμονή της Γερμανίας οδήγησε στη συρρίκνωση της Ελλάδας στο επίπεδο της Μεγάλης Ύφεσης των ΗΠΑ. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ η νεανική ανεργία ξεπέρασε το 50%, η οικονομία βυθίστηκε κατά 26% και η κατανάλωση κατά 40%.

Το χρέος ανήλθε στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα κεφάλαια από τα δάνεια που παραχώρησαν η Γερμανία και τα άλλα κράτη στην Ελλάδα, δόθηκαν, είτε για την κάλυψη των επιτοκίων, είτε για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Μόλις το 11% εξ΄αυτών δόθηκε πραγματικά στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν μία νέα κυβέρνηση, η οποία διεκδικεί την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Οι αξιωματούχοι της Γερμανίας και της ΕΕ αντέδρασαν σθεναρά στις όποιες αλλαγές. Ευτυχώς για τη Γερμανία, οι δικοί της πιστωτές είχαν υιοθετήσει διαφορετική στάση μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Δ. Γερμανίας κατά το ήμισυ.

Επιπλέον, συμφώνησαν ότι η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές. Με τη συγκατάθεση όλων των μερών, η συμφωνία του Λονδίνου και οι διαδοχικές τροποποιήσεις της, κατέστησαν τη Γερμανία ισότιμη με τους πιστωτές της, διαθέτοντας τη δυνατότητα, την οποία χρησιμοποίησε κατά καιρούς, να απορρίπτει τους όρους των πιστωτών και να εμμένει σε νέες διαπραγματεύσεις».

Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, αν οι Γερμανοί γνωρίζαν την ιστορία τους».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η νέα ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα, έκανε ήδη το συναγερμό να χτυπήσει στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά ο συναγερμός δεν είναι οικονομικός, γράφουν οι Financial Times και επισημαίνουν ότι το καμπανάκι χτύπησε για τους επικεφαλής των τομέων άμυνας και ασφάλειας.

Ο Αλέξης Τσίπρας, έριξε χειροβομβίδα στις Βρυξέλλες, αναφέρει η εφημερίδα με τη διαφωνία του για τις νέες κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία.

«Ήμαστε ενάντια του εμπάργκο που έχει επιβληθεί στη Ρωσία» είπε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Αυτή η στάση έρχεται σε αντίθεση με την τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις που οδηγούνται από την Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία και οι οποίες προσπαθούν να κρατήσουν τα μέλη της ΕΕ ενωμένα στο θέμα των κυρώσεων στη Ρωσία.

Οι αναλυτές βλέπουν στη στάση της νέας ελληνικής κυβέρνησης ως ένα επιχείρημα στην επερχόμενη διαπραγμάτευση για το χρέος, άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι είναι ένα ακόμη παράδειγμα της αυξανόμενης επιρροής της Ρωσίας στη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η εφημερίδα αναφέρεται και σε προηγούμενο ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Ρωσία τον περασμένο Μάιο κατηγόρησε το Κίεβο ότι υποθάλπει νεοναζιστικά στοιχεία και δεν συμφώνησε με τις κυρώσεις στη Ρωσία και θυμίζει δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είχε πει ότι «Η ΕΕ πυροβολεί το πόδι της με αυτή τη στρατηγική».

Η εφημερίδα αναφέρεται σε δηλώσεις και άλλων κυβερνητικών στελεχών που όπως επισημαίνει έχουν σχέσεις με το περιβάλλον του Πούτιν και αναφέρεται στον Νίκο Κοτζιά και τον Πάνο Καμμένο. Μάλιστα θυμίζει και μία ομιλία του Νίκου Κοτζιά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά το 2013 όπου εξυμνούσε το ρόλο της Ορθοδοξίας που ενώνει Έλληνες και Ρώσους. Η εφημερίδα γράφει ότι και ο Πάνος Καμμένος πραγματοποιεί συχνές επισκέψεις στη Ρωσία και η τελευταία, όπως γράφει η εφημερίδα έγινε πριν από δύο εβδομάδες όπου έκανε συναντήσεις με πολιτικά πρόσωπα.

Οι φόβοι ότι οι σχέσεις της νέας κυβέρνησης της Ελλάδας με τη Μόσχα, δημιουργούν ανησυχία στις Ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας, γράφει η εφημερίδα και προσθέτει ότι προκαλεί ανησυχία η επιρροή της Ρωσίας. Βέβαια συμπληρώνει η εφημερίδα η προσπάθεια των πολιτικών κομμάτων να αναπτύξουν διεθνείς σχέσεις δεν είναι κάτι καινούριο και φυσικά δεν είναι ένδειξη άνομων ενεργειών.
Η Εφημερίδα επικαλείται αναλυτές στην Αθήνα οι οποίοι τονίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρίξει τους τόνους σε σχέση με το ΝΑΤΟ και επισημαίνουν ότι είναι πολύ νωρίς για να φανεί εάν θα αλλάξει η στάση της χώρας στην εξωτερική πολιτική με κατεύθυνση στη Ρωσία.
 
Πηγή: Financial Times
Από το Ποντίκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σημαντική επιτυχία για την ελληνική διπλωματία, η οποία κατάφερε, σε συνεργασία με άλλες χώρες που παλεύουν για την εξεύρεση διπλωματικής διεξόδου στην Ουκρανία και για τη σταθερότητα της περιοχής, να ανατρέψει το ψυχροπολεμικό κλίμα υπέρ της επιβολής νέων κυρώσεων στη Ρωσία, κλίμα το οποίο είχε καλλιεργηθεί τις τελευταίες ημέρες.

Όπως αποφασίστηκε από το Συμβούλιο των ΥΠΕΞ της ΕΕ που πραγματοποιήθηκε σήμερα, παρά τα αρχικά μηνύματα διαφόρων κύκλων, δεν θα υπάρξει επέκταση των οικονομικών κυρώσεων.

Παράλληλα, οι υφιστάμενες κυρώσεις ανανεώνονται μόνο έως τον Σεπτέμβριο και όχι για ένα χρόνο, ενώ δεν υπήρξε ρητή αναφορά στην προσθήκη Ρώσων πολιτών σε καταλόγους ατομικών κυρώσεων.

Αποδείχθηκε σήμερα ότι άξονας της ευρωπαϊκής πολιτικής της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι η άκριτη ευθυγράμμιση με τις επιλογές άλλων, ούτε η μη διπλωματία, αλλά μόνο η ενεργητική, πολυδιάστατη δραστηριοποίηση της Ελλάδας στην ΕΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η τερατώδης ηγέτης και αρχιέρεια της λιτότητας, πρέπει να νικηθεί από τις δυνάμεις της ελπίδας

Δριμεία επίθεση κατά της Γερμανίδας καγκελαρίου, Ανγκέλα Μέρκελ, εξαπολύει ο Βρετανός αρθρογράφος Owen Jones μέσω της στήλης του στον Guardian.

Με χαρακτηρισμούς όπως «αρχιέρεια της λιτότητας» και «τερατώδης ηγέτης», και δανειζόμενος φράσεις από τον επίλογο της ταινίας «ο Μεγάλος Δικτάτορας» του Τσάρλι Τσάπλιν, ο Βρετανός αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα μπορεί να ανοίξει δρόμο για τις δυνάμεις ενάντια στη λιτότητα σε όλη την Ευρώπη.

Γράφει στον Guardian:

«Η Ανγκέλα Μέρκελ είναι η πιο τερατώδης ηγέτης της γενιάς της στη Δυτική Ευρώπη.
Πολιτικοί που επιβάλλουν οικονομική βαρβαρότητα σε τόσο μεγάλη κλίμακα, συντρίβοντας τις ζωές εκατομμυρίων, δεν καταλήγουν στα δικαστήρια για να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη.
Η Μέρκελ, όμως αναμφίβολα έχει ήδη δικαστεί και καταδικαστεί στο εδώλιο της ιστορίας. Αρχιέρεια της λιτότητας στην ΕΕ, θυμίζει τα λόγια του Τσάρλι Τσάπλιν στο τέλος του «Μεγάλου Δικτότορα»: «Άνδρες - μηχανές, με μυαλά - μηχανές και καρδιές - μηχανές». Οι Έλληνες εξεγέρθηκαν ενάντια στους άνδρες - και γυναίκες - μηχανές, και ζητούν και σε άλλους να ακολουθήσουν.
Ωστόσο η Μέρκελ, η γραφειοκρατία της ΕΕ και οι διεθνείς πιστωτές είναι σκληροί αλλά όχι ανόητοι: Ξέρουν ότι η ελπίδα είναι μεταδοτική, και θα κάνουν ότι μπορούν για να σταματήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να εμπνέει τους άλλους. Η Μέρκελ έχει ήδη απαιτήσει από τον Αλέξη Τσίπρα, τον νέο Έλληνα πρωθυπουργό, να αποτάξει το δημοκρατικό του μήνυμα και να συνεχίσει την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας που επιβάλλονται από ξένους».

Ο βρετανός αρθρογράφος αναφέρεται στις προεκλογικές πιέσεις και τα δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για ενδεχόμενο grexit, αλλά και στους κορυφαίους διεθνείς οικονομολόγους που αντιτίθενται στις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

Υποστηρίζει δε, επικαλούμενος και το αμερικανικό πρακτορείο Bloomberg, ότι η γερμανική κυβέρνηση γνώριζε ότι δανείζει στην Ελλάδα περισσότερα απ’ ότι μπορεί να αντέξει, αλλά συνειδητά τοποθετούσε κεφάλαια στην Ελλάδα και τις άλλες περιφερειακές χώρες προκειμένου να αποτελέσουν αγοραστές των προϊόντων της.

Ακολούθως ο Guardian περιγράφει την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, αλλά και τις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με τις δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα τεράστια ποσοστά ανεργίας και τη διάλυση κάθε δομής κοινωνικής πρόνοιας.

«Τι θα γίνει όμως αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ;», αναρωτιέται ο βρετανός αρθρογράφος, για να απαντήσει «η λιτότητα θα θριαμβεύσει πάνω στη δημοκρατία» και το μέλλον των λαών σε Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία και Βρετανία «θα είναι ζοφερό».

«Γι αυτό η υπεράσπιση του κατατρεγμένου ελληνικού λαού είναι τόσο σημαντική. Η ηττημένη Γερμανία επωφελήθηκε από τη διαγραφή χρέους, το 1953, το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για την Ελλάδα σήμερα. Πρέπει να υποδεχτούμε το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για τερματισμό της λιτότητας, που δεν άφησε τίποτα παρά κοινωνικά ερείπια σε όλη την Ευρώπη.
Πρόκειται για ένα μεγάλο στοίχημα: Ένα που, αν χαθεί, θα σημάνει την απαρχή δεκάδων χρόνων οικονομικού εφιάλτη. Αυτή η επιστροφή στη δεκαετία του 1930 μπορεί να τερματιστεί, και αυτή τη φορά από τη δημοκρατική αριστερά και όχι από τους φασίστες. Η εποχή της Μέρκελ και των «ανδρών - μηχανές» μπορεί να τερματιστεί, αλλά επαφίεται στο εάν όλοι εμείς θα δράσουμε - και μάλιστα γρήγορα», καταλήγει ο Owen Jones. 

Πηγή Ποντίκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τσίπρα πείσε μας, στέλνοντας τον σκ@τ@νθρѠπ⓪ στην ψειρού. Εδώ σου έχουμε και όσα θα χρειαστούν.
Λίγα πράγματα θα ικανοποιούσαν τον λαουτζίκο περισσότερο, από το να ξεκινήσει ΑΠΟΨΕ ΚΙΟΛΑΣ η νομική διαδικασία που θα οδηγήσει τον Βρωμερό Χοντρό με τους Ντάλτον μαζί, μέσα στη φυλακή.

Τολμάει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αν ναι, να τι θα χρειαστούν οι φυλακές Κορυδαλλού για να χτίσουν το κελί που θα συγκρατήσει τον σοσιαλιστή Χάνιμπαλ Λέκτερ:

- Ενα πόντιουμ
- Ακόμα ένα πόντιουμ
- Μια τουαλέτα που γέρνει
- Στικάκια usb με γάλα αντί για πρωινό
- Τοίχους φτιαγμένους από ατσάλι, ή όποιο άλλο υλικό αντέχει κουτουλιές εριστικών ρινόκερων
- Τηλέφωνο αποκλειστικής επικοινωνίας με Βλαστό, στην εταιρεία του οποίου θα εργάζεται πλέον ως Κονσιλιέρε
- Ένα τραπέζι για να χτυπάει το χέρι
- Έναν ενσωματωμένο καθρέφτη απέναντι από το τραπέζι για να τελειοποιήσει το «Angry Benny» λουκ όταν χτυπάει το χέρι
- Ένα μεγάφωνο που δεν κλείνει ποτέ, από το οποίο θα τον καταριέται 24 ώρες το 24ωρο η Βίκυ Σταμάτη
- Φύλλα εφημερίδων για να φτιάχνει το καπέλο του Ναπολέοντα έτσι ώστε κάθε μέρα να έχει από ένα σε καλή κατάσταση
- Αυτόματο πωλητή Ζάναξ και άλλων ψυχοφαρμάκων
- Ένα Mp3 player για να ακούει τις αγαπημένες ομιλίες που εχει δώσει στη Βουλή
- Τον τέταρτο κύκλο του House of Cards που έχει γυριστεί μόνο για αυτόν
- Live stream από την επόμενη επιθεώρηση του Μάρκου Σεφερλή με τίτλο «Μπένι… Χουρ» (εναλλακτικά: «Βαγγέλης… Βουβουζέλος»)
- Έναν δεσμοφύλακα εξασκημένο στο να ρίχνει ηρεμιστικά βελάκια με φυσοκάλαμο από απόσταση
- Ενα μονόζυγο με τη φωτογραφία του ΓΑΠ στο πιο ψηλό σημείο, για χλέπα και όρκους εκδίκησης σε κάθε ανέβασμα
- Μια φουσκωτή κούκλα με τη μορφή της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ
- Τον Κώστα Σημίτη

Πηγή luben.tv
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ελλάδα με τον Τσίπρα φαίνεται (αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη) πως έχει πάρει μία πορεία που ανησυχεί, προβληματίζει και ενδεχομένως δημιουργεί συγκρουσιακό κλίμα με το «διευθυντήριο» ή «ευρω-ιερατείο» των ισχυρών (βλ. Μέρκελ) της Ευρώπης, εκπρόσωποι του οποίου φαίνεται πως είναι ήδη αρκετά εκνευρισμένοι με τον Αλέξη και την παρέα του…

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Έτσι, μέσα σε ένα κλίμα προσέγγισης της κυβέρνησης Τσίπρα, το οποίο όμως συνοδεύεται με παράλληλα επιθετικά μηνύματα, διαπιστώνουμε ότι οι «εταίροι», «φίλοι» και «σύμμαχοι» βρίσκονται με τα «όπλα παρά πόδας» και με σαφή διάθεση επίδειξης ισχύος προκειμένου να υποτάξουν τους απείθαρχους (προς την Ευρώπη της Μέρκελ) Έλληνες.
Έτσι, χωρίς περιστροφές, αλλά με σαφέστατη ερμηνεία, οι κύριοι Σούλτζ και Γιούνκερ φρόντισαν να στείλουν τα μηνύματα, αποπειρώμενοι ταυτόχρονα να «σπείρουν» φόβο και πανικό, που ευελπιστούν να καλλιεργηθούν από το μνημονιακό μπλοκ (πρώην κυβέρνηση Σαμαρά, εκδότες και καναλάρχες, εργολάβους δημοσίων έργων κ.α.) έτσι ώστε να δημιουργηθεί μία σχετική άσκηση πίεσης από το εσωτερικό της χώρας προς τον Αλέξη Τσίπρα.

Αρχικά μέσα από μία δήλωση μεστή υποκρισίας αλλά και πανικού, ο κ. Σουλτζ δήλωσε ότι «είδε με φρίκη τη στροφή της Ελλάδας προς τη Ρωσία», δίνοντας έτσι ένα σαφέστατο δείγμα της αναγκαιότητας επαναπροσδιορισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία κατά τον κ. Σουλτζ θα πρέπει να είναι υποταγμένη στα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Γερμανίας, ακόμη και εάν οι εντολές Ομπάμα και Μέρκελ δημιουργούν – επιβάλλουν περαιτέρω καταστροφή στην ελληνική οικονομία. Μαθημένος, προφανώς, ο κ. Σουλτζ στην ανύπαρκτη πολιτική Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά – Βενιζέλου, ένιωσε την απειλή μίας ανεξάρτητης και υπέρ των ελληνικών συμφερόντων εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας και διαμήνυσε την… φρίκη του, ευελπιστώντας ότι η ό,ποια έμμεση απειλή του θα επαναφέρει στην «ευρωπαϊκή τάξη» την απείθαρχη Ελλάδα.

Στη συνέχεια, ο κ. Γιούνκερ, προφανώς τελώντας εν συγχύσει, δήλωσε ότι «η Ελλάδα πρέπει να σεβαστεί την Ευρώπη», προσπερνώντας το ότι η Ευρώπη δεν σεβάστηκε ούτε στο ελάχιστο την Ελλάδα, πάνω στην οποία πειραματίστηκε ποικιλοτρόπως και την χρησιμοποίησε ως «παράδειγμα προς αποφυγή» για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα επιθυμήσει να διαφύγει της «ευρωπαϊκής θηλιάς» που καταστρέφει οικονομίες χωρών προκειμένου να ευημερήσουν συγκεκριμένες ευρωπαϊκές χώρες (του Βορρά) και συγκεκριμένες ευρωπαϊκές τράπεζες (επίσης του Βορρά). Εν πλείστω εν παρόδω, το μήνυμα του Γιούνκερ ήταν σαφέστατο (αν και απρεπέστατο στην κοινή λογική) και ενείχε έμμεση απειλή προς την Ελλάδα η οποία φαίνεται ότι τολμά να μην σέβεται την Ευρώπη! Το μήνυμα ήταν λιτό, απειλητικό και είχε σαν παραλήπτη το Μέγαρο Μαξίμου και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

Το πλέον εχθρικό και απειλητικό μήνυμα όμως, ήταν στην ομιλία του κ. Σουλτζ μετά τη συνάντησή του στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Αλέξη Τσίπρα, όπου αφού άφησε να εννοηθεί ότι υπάρχει σύγκρουση απόψεων, δήλωσε ευθαρσώς ότι «εύχεται η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωπαϊκή της πορεία»! Ξέχασε να μας πει ο κ. Σουλτζ ποιος και πως μπορεί να εξοστρακίσει την Ελλάδα από την ευρωπαϊκή της πορεία, όπως επίσης ξέχασε να αναφερθεί και στο πως συμπεριφέρεται η Ευρώπη στην Ελλάδα και στους Έλληνες μέσω των αποτυχημένων μνημονίων, που έσωσαν τις γερμανικές τράπεζες και ισοπέδωσαν την οικονομία της Ελλάδας.

Οι δηλώσεις αυτές, των εκπροσώπων του ευρωπαϊκού ιερατείου, προμηνύουν μία επικείμενη σύγκρουση της Ευρώπης κατά της κυβέρνησης Τσίπρα, επειδή η τελευταία τολμά να προβάλει τα διεθνή συμφέροντα της χώρας και την ευημερία των Ελλήνων πολιτών. Αυτές ακριβώς οι δηλώσεις ισοδυναμούν με άτυπες προειδοποιήσεις για τις επερχόμενες κινήσεις του διευθυντηρίου, την ευθύνη και τα δυσάρεστα αποτελέσματα (επί της Ελλάδας) των οποίων επιχειρούν να μετακυλήσουν στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Φυσιολογικά, και εάν υπήρχε ίχνος μεταμέλειας ή αγάπης προς την πατρίδα, σύσσωμα τα κόμματα της Ελληνικής αντιπολίτευσης θα έπρεπε να έχουν ήδη συμπαραταχθεί στο πλευρό του Τσίπρα, δημιουργώντας έτσι ένα πολιτικό αδιαπέραστο τείχος. Δυστυχώς, η ίδια η αντιπολίτευση ορίζει την θέση της και την σύμπλευσή της με εκείνους που προειδοποιούν και απειλούν την Ελλάδα. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταγραφεί και να καταδειχθεί στο σύνολο των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι είναι και οι φυσικοί ιδιοκτήτες της χώρας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Κυρία Λαγκάρντ, κύριε Γιούνκερ, εσείς δεν σέβεστε τις δεσμεύσεις σας!

Του Renaud Vivieni

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές στην Ελλάδα, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξαναχτύπησαν και υποτροπίασαν, εφιστώντας προσοχή ενάντια σε οποιοδήποτε απόπειρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, δήλωσε πως «ένα χρέος παραμένει ένα χρέος . πρόκειται για μια σύμβαση», ενώ ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, διακήρυξε ότι «η Ευρώπη περιμένει από την Ελλάδα να σεβαστεί τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι των εταίρων της». Για να πιέσουν λοιπόν την επερχόμενη κυβέρνηση να συνεχίσει να εφαρμόζει τα προγράμματα λιτότητας και να αποπληρώνει το χρέος της, ο κύριος Γιούνκερ και η κυρία Λαγκάρντ επικαλούνται την ηθική και τη νομιμότητα (το σεβασμό των δεσμεύσεων που ανέλαβαν τα κράτη και το δίκαιο των συμβάσεων). Ωστόσο, το Διεθνές Δίκαιο υπαγορεύει κάτι εντελώς διαφορετικό και επιτρέπει σε ένα κράτος να αποκηρύξει τα χρέη του.

Στην έκθεση για το «απεχθές χρέος» που συνέταξε για λογαριασμό των Ηνωμένων Εθνών, ο νομικός σύμβουλος Ρόμπερτ Χόουζ (Robert Howse)ii υπενθυμίζει ότι η υποχρέωση για ένα κράτος να αποπληρώσει τα χρέη του ουδέποτε έχει αναγνωριστεί στην ιστορία ως μια άνευ όρων και ασυνθηκολόγητη αρχή. Η υποχρέωση εξόφλησης ενός χρέους δεν είναι απόλυτη και υπόκειται σε δύο θεμελιώδεις περιορισμούς.

Κατ’αρχάς, όπως επιτάσσει το Διεθνές Δίκαιο, ένα κράτος δεσμεύεται καταρχήν ενώπιον του λαού του. Στην πραγματικότητα, η υποχρέωση να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερισχύει οποιασδήποτε άλλης υποχρέωσης έχει αναλάβει, συμπεριλαμβανομένων εκείνων απέναντι στους πιστωτές του. Το άρθρο 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών το αναφέρει ξεκάθαρα. Το δε νομικό επιχείρημα της «κατάστασης ανάγκης» είναι ακόμα πιο σαφές αναφορικά με το χρέος: «Δεν μπορούμε να αναμένουμε από ένα κράτος να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήριά του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες του, και να παραδώσει έτσι την κοινότητά του στο χάος και την αναρχία απλά και μόνο για να αντλήσει οικονομικούς πόρους για την αποπληρωμή των ξένων και εγχώριων πιστωτών του. Υπάρχουν όρια για το τι μπορούμε να αναμένουμε από ένα κράτος, όπως ακριβώς και από ένα άτομο.» Επομένως, η κατάσταση ανάγκης και ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπουν σε ένα κράτος να θεμελιώσει νομικά μια μονομερή άρση πληρωμής του χρέους εφόσον ο προϋπολογισμός του δεν του επιτρέπει να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες του πληθυσμού του: κάτι που συμβαίνει αδιαμφισβήτητα στην περίπτωση της Ελλάδας.

Να προσθέσουμε επίσης ότι, σε οικονομικό επίπεδο, μια αναστολή της αποπληρωμής του χρέους έχει πολύ θετικά αποτελέσματα. Όπως επισήμαναν δύο πρώην οικονομολόγοι της Διαμερικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης, ο Εντουάρδο Λέβι Γεγιάτι (Eduardo Levy Yeyati) και ο Ούγκο Πανίτσα (Ugo Panizza), στα αποτελέσματα των ερευνών τους για τις παύσεις πληρωμών σε σαράντα περίπου χώρες, «οι περίοδοι παύσης πληρωμών σηματοδοτούν την αρχή της οικονομικής ανάκαμψης.» Ο βραβευμένος με το Νόμπελ οικονομικών, Τζόζεφ Στίγκλιτς (Joseph Stiglitz), συμμερίζεται τη διαπίστωση αυτή και δείχνει ότι οι δήθεν καταστροφικές συνέπειες από ένα μορατόριουμ του χρέους τις οποίες προαναγγέλουν οι πιστωτές προκειμένου να εκφοβίσουν τη χώρα οφειλέτη απέχουν πολύ από την πραγματικότητα: «Εμπειρικά, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν και να καθιστούν αξιόπιστη την ιδέα πως μια παύση πληρωμών οδηγεί σε μια μακρά περίοδο αποκλεισμού από τις χρηματαγορές (...) Ως εκ τούτου, στην πράξη, η απειλή να δει κανείς να κλείνει η στρόφιγγα των πιστώσεων στερείται πραγματικότητας.»

Κατά δεύτερον, η υποχρέωση εξόφλησης ενός χρέους δεν ισχύει παρά μόνο εφόσον πληρούνται οι όροι της εν λόγω δέσμευσης, σε συνάρτηση με τη χρηματοοικονομική ικανότητα του κράτους να πληρώσει το χρέος του. Όπως επισημαίνει ο Χόουζ, η αρχή της συνέχειας του κράτους και το δίκαιο των συμβάσεων εμπίπτουν σε περιορισμούς για λόγους ισότητας, δικαιοσύνης, απάτης, θεμελιώδους μεταβολής των περιστάσεων, κακής πίστης, αναρμοδιότητας του υπογράφοντος τη σύμβαση, κατάχρησης δικαιώματος, κ.λπ.

Η συγκρότηση από την επερχόμενη ελληνική κυβέρνηση μιας επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους (με συμμετοχή των πολιτών) θα επέτρεπε να εντοπιστούν με ακρίβεια οι παρατυπίες στη διαδικασία σύναψης των χρεών, ξεκινώντας από το χρέος προς την ίδια την Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ), η οποία από μόνη της διακρατεί το 80% του συνολικού χρέους, μετά τα μέτρα διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών που λήφθησαν το 2010 και το 2012. Να θυμίσουμε δε ότι τα δάνεια που παρείχε η Τρόικα στην Ελλάδα από το 2010 και εξής χρησιμοποιήθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους για την αποπληρωμή των παλαιών πιστωτών, κυρίως γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, οι οποίοι, πριν την παρέμβαση της Τρόικας, κατείχαν περί το 50% επί του συνόλου των τίτλων του ελληνικού χρέους.

Η παρέμβαση αυτή συνοδεύτηκε από πλήθος παρατυπιών, οι οποίες θέτουν εκ των πραγμάτων υπό αμφισβήτηση την ισχύ των δεσμεύσεων στις οποίες τόσο αρέσκεται να αναφέρεται τόσο ο κύριος Γιούνκερ όσο και η κυρία Lagarde.

Η Τρόικα υπέπεσε ευθύς εξαρχής σε κατάχρηση δικαιώματος. Όπως επισημαίνει ο Εμπειρογνώμονας των Ηνωμένων Εθνών για το χρέος το 2012, «οι πιστωτές και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις υποχρεούνται να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και να μην επωφελούνται από μια κρίση για να επιβάλουν στον οφειλέτη διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.» Η Τρόικα όμως έπραξε το ακριβώς αντίθετο, μιας και επωφελήθηκε της χρηματοοικονομικής δυσχέρειας της Ελλάδας για να της επιβάλει προγράμματα λιτότητας (Μνημόνια) έναντι δανείων.

Επιπλέον, τα συγκεκριμένα μέτρα λιτότητας είναι παράνομα σύμφωνα με το ελληνικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές Δίκαιο. Σε μια έκθεση που συνέταξε για λογαριασμό του Επιμελητηρίου Εργασίας της Βιέννηςiii, ο νομικός σύμβουλος Αντρεάς Φίσερ-Λεσκάνο (Andreas Fischer-Lescano) αποδεικνύει ότι τα Μνημόνια της Τρόικας παραβιάζουν μια σειρά από θεμελιώδη δικαιώματα όπως αυτά στην υγεία, στην εκπαίδευση, στη στέγαση, στην κοινωνική ασφάλιση, σε έναν δίκαιο μισθό, στην ιδιοκτησία, καθώς και στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και στη συλλογική διαπραγμάτευση. Όλα αυτά τα δικαιώματα προστατεύονται από πολλά νομικά κείμενα τα οποία δεν δεσμεύουν μόνο τα κράτη αλλά και τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς και όργανα όπως ακριβώς αυτά που απαρτίζουν την Τρόικα.

Η ισχύς των Μνημονίων και των δανείων που τα συνοδεύουν είναι αντικανονική λόγω του γεγονότος ότι η Τρόικα, σύμφωνα πάντα με τις ευρωπαϊκές Συνθήκες, είναι αναρμόδια να νομοθετεί σχετικά με το δικαίωμα στην απεργία, την υγεία, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, την εκπαίδευση και τη ρύθμιση των μισθών. Τέλος, ο αποκλεισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από τη διαδικασία εκπόνησης και υπογραφής των Μνημονίων παραβιάζει την αρχή διάκρισης των εξουσιών που προστατεύεται από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες.

Όλες αυτές οι παραβιάσεις επιτρέπουν πράγματι στην Ελλάδα να ακυρώσει τις δεσμεύσεις της ως προς την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και αποπληρωμής του χρέους προς την Τρόικα.

Καταδεικνύουν επίσης το χάσμα ανάμεσα στις δεσμεύσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ, από τη μια, και την ίδια την πραγματικότητα από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυρία Λαγκάρντ καλά θα έκανε να ξαναδιαβάσει το πρώτο άρθρο του καταστατικού της οργάνωσης που διευθύνει, άρθρο το οποίο αναγνωρίζει ως αποστολή του ΔΝΤ να «συμβάλει στην καθιέρωση και διατήρηση υψηλού επιπέδου απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των κρατών μελών του».

Πηγή 

i Γενικός γραμματέας της CADTM Βελγίου (www.cadtm.org).
ii Robert Howse, «The concept of odious debt in public international law», UNCTAD (Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την ανάπτυξη), Ιούλιος 2007.
iii Έκθεση « Human Rights in Times of Austerity Policy », 17 Φεβρουαρίου 2014.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με ένα ομολογουμένως συγκλονιστικό εξώφυλλο κυκλοφορεί στις 31 Ιανουαρίου ο “Economist”, επιχειρώντας να ερμηνεύσει τι σημαίνει για την Ευρώπη η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.

Στο εξώφυλλο εμφανίζεται η Αφροδίτη της Μήλου να κρατάει ένα… περίστροφο, και ο τίτλος είναι εύγλωττος: “Εμπρός Άνγκελα. Φτιάξε μου την ημέρα. – Η πρόκληση της Ελλάδας προς τη Γερμανία και το ευρώ”.

Στο κείμενο αναφέρεται ότι η θυελλώδης επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ήταν απολύτως αναμενόμενη, και διαμορφώνει συνθήκες να ξεσπάσει ένα μεγαλύτερο κύμα αντίδρασης στο σύνολο της Ευρώπης, στην περίπτωση κατά την οποία η Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ δεν πάρει τη μεγάλη απόφαση να χαλαρώσει τη σφιχτή δημοσιονομική πολιτική της λιτότητας.

Σύμφωνα με το άρθρο-ανάλυση του “Economist”, η Γερμανία δεν θα ρισκάρει τελικά, και θα υποχωρήσει. Σε διαφορετική περίπτωση θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια κοινωνική επανάσταση στη Γαλλία και σε άλλες, μεγαλύτερες από την Ελλάδα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν θα καταφέρει να διαχειριστεί.

“Και αν διαλυθεί η ευρωζώνη, η μεγαλύτερη χαμένη θα είναι η Γερμανία”, καταλήγει το άρθρο του “Economist”.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αλλά το παιχνίδι μόλις τώρα αρχίζει...

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Διαθέτοντας μία άνετη πλειοψηφία στη Βουλή, η νέα κυβέρνηση καλείται από τα πρώτα βήματά της να διαχειριστεί τη δύσκολη σχέση με τα αφεντικά της Ευρωζώνης. Η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ήταν η χειρότερη εξέλιξη για το Βερολίνο και τα υπόλοιπα μέλη της. Το κόμμα του Καμμένου έχει άλλες ιδεολογικές αφετηρίες από το κόμμα του Τσίπρα και διαφορετικές θέσεις κυρίως για θέματα εξωτερικής πολιτικής κα παράνομης μετανάστευσης. Από την άλλη πλευρά όμως είναι κατηγορηματικά αντιμνημονιακό, γεγονός που το καθιστά σταθερό κυβερνητικό εταίρο ενόψει της διαπραγμάτευσης – αντιπαράθεσης με τους δανειστές.

Από τη στιγμή που7 κατέστη σαφές πως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτη, είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον σχηματισμό κυβέρνησης με το «Ποτάμι», ώστε ο Τσίπρας να είναι ουσιαστικά όμηρος στη διαπραγμάτευση – αντιπαράθεση με το ευρω-ιερατείο. Ήταν από πριν προφανές ότι θα αντιμετώπιζαν με διαφορετικό τρόπο τη νέα κυβέρνηση εάν πατούσε σε σταθερό αντιμνημονιακό έδαφος και διαφορετικά εάν εξαρτιόταν από την υποστήριξη φιλομνημονιακού κόμματος. Είναι ενδεικτικό ότι οι πρώτες αντιδράσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων προϊδεάζουν ότι το ευρω-ιερατείο τελικώς θα επιλέξει την οδό των εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού.

Τίποτα, ωστόσο, δεν έχει κριθεί. Οι πραγματικές προθέσεις θα φανούν το επόμενο διάστημα, όταν θα έχει καταλαγιάσει το κλίμα από το εκλογικό αποτέλεσμα και θα έρθει η ώρα οι δύο πλευρές να ανοίξουν τα χαρτιά τους στο τραπέζι. Τα αφεντικά της Ευρωζώνης, άλλωστε, δεν θέλουν να εμφανιστούν ότι από την πρώτη στιγμή επιχειρούν να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια μιας φρεσκο-εκλεγμένης κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε αντιδράσεις όχι μόνο εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.

Πρόθεση της κυβέρνησης Τσίπρα είναι να ενταφιάσει το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα και να το αντικαταστήσει από μία νέα συμφωνία – πακέτο, η οποία θα προκύψει από τις εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις. Προφανώς, η νέα συμφωνία – πακέτο θα περιλαμβάνει μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα, αλλά αυτά θα είναι πιο χαλαρά από τα αντίστοιχα του Μνημονίου. Θα περιλαμβάνει ακόμα και δεσμεύσεις για διαρθρωτικές αλλαγές, κυρίως θεσμικού χαρακτήρα. Θα περιλαμβάνει όμως και την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, καθώς και τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι έτοιμη να αποδεχτεί ακόμα και έναν ενισχυμένο ευρωπαϊκό έλεγχο, αλλά όχι το καθεστώς των ελέγχων που διενεργούσε η τρόικα. Επιδιώκει να αρχίσει αμέσως τις διαπραγματεύσεις, ώστε αυτές να έχουν καταλήξει σε αποτέλεσμα όσο το δυνατόν πιο σύντομα, και, πάντως, πριν μπει το καλοκαίρι.

Είναι ξεκάθαρο ότι η χρηματοδότηση δεν πρόκειται να συνεχιστεί πριν προκύψει συμφωνία. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για να πληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις του Μαρτίου. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση όμως να πληρώσει τις πολύ μεγαλύτερες υποχρεώσεις του καλοκαιριού. Εάν μέχρι τότε δεν έχει υπάρξει συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί σε στάση πληρωμών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το ευρω-ιερατείο θα επιλέξει τελικώς να διαπραγματευτεί με τη νέα ελληνική κυβέρνηση ένα νέο πακέτο, ή, αντιθέτως, θα επιμείνει στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης από την τρόικα που εκκρεμεί;

Ομαλότητα ή ρήξη;
Εάν τα αφεντικά της Ευρωζώνης επιλέξουν την οδό της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης, πιθανότατα θα βρεθεί ένας συμβιβασμός. Θα αποσπάσουν κάποιες δεσμεύσεις αφενός στο επίπεδο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αφετέρου στο επίπεδο των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Κοινοί τόποι ήδη υπάρχουν και μπορούν με αμοιβαίες υποχωρήσεις να βρεθούν πρόσθετοι.

Η σύγκριση με την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά θα είναι καταλυτική. Οι νέοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, κατά κανόνα προσδοκούν μάλλον έναν τέτοιο συμβιβασμό, που εξασφαλίζει ομαλότητα, παρά μία ρήξη με ανεξέλεγκτες επιπτώσεις. Δεν είναι, ωστόσο σίγουρο ότι τελικώς το ευρω-ιερατείο θα επιλέξει την οδό του συμβιβασμού και όχι της ρήξης. Μέχρι και την περασμένη Κυριακή, τα μηνύματα που έστελνε το ευρω-ιερατείο ήταν ότι θα συνεργαστεί με τη νέα ελληνική κυβέρνηση, αλλά αυτή πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει η προηγούμενη. Από τη Δευτέρα, τα μηνύματα διαφοροποιήθηκαν, γεγονός που είναι μία ένδειξη, αλλά όχι απόδειξη, ότι κερδίζει έδαφος η επιλογή των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού.

Τα αφεντικά της Ευρωζώνης θα ζυγίσουν πολλούς παράγοντες για να αποφασίσουν την τελική στάση τους έναντι της κυβέρνησης Τσίπρα. Φοβούνται ότι ένας συμβιβασμός θα οδηγήσει στο ξήλωμα του πουλόβερ της λιτότητας που επιβάλει το Βερολίνο σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Φοβούνται, επίσης, ότι θα φουσκώσει τα πανιά όλων των αντισυστημικών κομμάτων που τροφοδοτεί η κρίση σε όλη σχεδόν την Ε.Ε.

Από την άλλη πλευρά, μία σύγκρουση με τη νέα ελληνική κυβέρνηση ενδέχεται να οδηγήσει σε ρήξη, η οποία πιθανόν να καταλήξει σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Μία τέτοια εξέλιξη θα έχει πολύ αρνητικές επιπτώσεις για την Ελλάδα, αλλά και θα αποσταθεροποιήσει την εύθραυστη Ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το δίλημμα για το ευρω-ιερατείο είναι όχι μόνο υπαρκτό, αλλά και επώδυνο. Αυτός είναι ο λόγος που διστάζει να προτάξει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και να εμμείνει σε αυτή την θέση.

Τα γεράκια του ευρω-ιερατείου θεωρούσαν ότι εάν τηρούσαν σκληρή στάση η κυβέρνηση Τσίπρα θα υποχρεωνόταν να κάνει κωλοτούμπα και να αποδεχθεί τις απαιτήσεις του μνημονιακού προγράμματος. Διαπιστώνουν ότι αυτό το σενάριο δεν παίζει. Τους έχει απομείνει η προσδοκία ότι με την υιοθέτηση αδιάλλακτης στάσης θα υπονομεύσουν τη νέα ελληνική κυβέρνηση κα θα προκαλέσουν την πτώση της. Είναι το σενάριο της αριστερής παρένθεσης, στο οποίο έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες του και ο Σαμαράς.

Η επιλογή της σύγκρουσης και της ρήξης, όμως, είναι ολισθηρός δρόμος με την έννοια ότι μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες παρενέργειες, για την ακρίβεια την αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης. Οι αμερικανοί έχουν ήδη στείλει τα μηνύματά τους. Μπορεί να μην συμπαθούν το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχουν δύο σοβαρούς λόγους να μην θέλουν την αποσταθεροποίηση της Ελλάδας.

Η πτώχευση της Lehman Brothers τους έχει διδάξει να είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί και ανήσυχοι από όσο δείχνει να είναι το Βερολίνο. Φοβούνται ότι η αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης θα συμπαρασύρει και τη δική τους εύθραυστη ανάπτυξη. Φοβούνται, επίσης, ότι μία ασύντακτη έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ θα την αποσταθεροποιήσει πολιτικά, γεγονός που θα έχει και γεωπολιτικές επιπτώσεις στην περιοχή. Οι αμερικανοί θέλουν να αποτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη, μεταξύ άλλων και επειδή η αυτονόμηση της Τουρκίας του Ερντογάν αναβαθμίζει εκ των πραγμάτων την γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας για το δυτικό σύστημα ασφαλείας.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 274


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


«Οθωμανικής καταγωγής» είναι ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, που έχει κλέψει κυριολεκτικά την επικαιρότητα και στην Τουρκία καθώς αμέτρητα τουρκικά δημοσιεύματα ασχολούνται με την εκλογική του νίκη και τις πιθανές επιπτώσεις από αυτή στις διεθνείς αλλά και στις τουρκικές εξελίξεις.

Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Radikal, ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, κατάγεται από την ανατολική Θράκη από όπου οι παππούδες του μετοίκησαν στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών βάσει της συνθήκης της Λοζάνης.

Η Radikal επικαλείται σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας, Hudut Gazetesi της Αδριανούπολης της ανατολικής Θράκης, σύμφωνα με την οποία οι παππούδες του Τσίπρα κατοικούσαν στην κωμόπολη της ανατολικής Θράκης, Babaeski, της επαρχίας Kırklareli. Το Kırklareli δεν είναι άλλη από την γνωστή πόλη της ανατολικής Θράκης, Σαράντα Εκκλησιές, όπου πριν από την ανταλλαγήτων πληθυσμών κατοικούσε πυκνός ελληνορθόδοξος πληθυσμός που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με αντίξοες συνθήκες τις πατρογονικές του εστίες.

Μάλιστα o δημοσιογράφος της τουρκικής εφημερίδας της Αδριανούπολης, Nevzat Çolak, αποκαλύπτει ότι στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010 ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας και τότε αρχηγός του Σύριζα, επισκέφτηκε την Αδριανούπολη και έχει ενδιαφερθεί να βρει το πατρογονικό του σπίτι στο Μπαμπάεσκί, ενώ αναζητούσε πληροφορίες για την ελληνική κοινότητα της πόλης όπου κατοικούσαν οι πρόγονοι του.
Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τότε, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, εκμυστηρευτεί στον Τούρκο δημοσιογράφο της Hudut Gazetesi πως αισθάνεται πως είναι ανατολικοθρακιώτης και πως η δεύτερη του πατρίδα νοιώθει πως είναι το Μπαμπαεσκί στην ανατολική Θράκη, που είναι και η πατρογονική εστία των παππούδων του.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

 


Γράφει ο Κλεισθένης

Η θέση μου είναι γνωστή και διατυπωμένη με σαφήνεια στα γραπτά μου. Τάσσομαι υπέρ της αποχώρησης απ’ την Ε.Ε και την ευρωζώνη (παρακαλώ μη με ταυτίζετε με το ΚΚΕ). Στις σημερινές συνθήκες κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, παρόλο που οι υποστηρικτές της αποχώρησης πληθαίνουν δεν υπάρχει η απαραίτητη πλειοψηφία στον λαό τέτοια ώστε να ωθήσει τις πολιτικές δυνάμεις για κάτι τέτοιο.

Ωστόσο τα προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα είναι πολλά, οξυμένα και δυσεπίλυτα.

Μια προσεκτική ματιά στο πολιτικό σκηνικό, μας δίνει την αφορμή για αιρετικές σκέψεις. Από τα κοινοβουλευτικά κόμματα μόνο το ΚΚΕ ζητάει ξεκάθαρα να φύγουμε απ’ την Ε.Ε και το ευρώ, πιθανά και η Χ.Α (εδώ δηλώνω άγνοια).

Όλα τα υπόλοιπα επιμένουν σχεδόν δογματικά στην παραμονή μας στην Ε.Ε και το ευρώ.

Η σημερινή κυβέρνηση των δύο κομμάτων μπορεί να έχει την πλειοψηφία στην βουλή λόγω του bonus των 50 εδρών αλλά εξακολουθεί να είναι μειοψηφία στον λαό. Απλή αριθμητική.

Αφού λοιπόν σχεδόν όλο το κομματικό σύστημα θέλει την παραμονή μας στην Ε.Ε και το ευρώ και αφού η επίλυση των οξύτατων προβλημάτων μας περνάει μέσα απ’ την Ε.Ε γιατί δεν συνεργάζονται σε μία εθνική κυβέρνηση;

Αν όχι όλα τουλάχιστον τα δύο μεγαλύτερα. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ θα έχει και στην βουλή και στον λαό την πλειοψηφία.

Σε πρώτη και επιδερμική ανάγνωση η πρόταση φαντάζει εξωπραγματική και γραφική. Είναι όμως έτσι;

Αυτά που χωρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ είναι πολλά αλλά δεν εκφράζουν ολόκληρα τα κόμματα, μερικοί στην Ν.Δ θα ήταν πρόθυμοι για μια τέτοια συγκυβέρνηση όπως και μερικοί απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μην εκπλήσσεστε, αφήστε τι λένε, κατά βάθος υπάρχουν διαφορές και μέσα σ’ αυτά τα κόμματα.

Ας προσέξουμε την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ, που στηρίζεται; στην αντιμνημονιακή ρητορική.

Ο αντιμνημονιακός δεσμός δεν είναι ισχυρός ούτε έχει οικονομικοπολιτική βάση. Απλά είναι λύση ανάγκης.

Το πρόβλημα θα είναι με όσους διαφωνούν με μια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ. Μία λογική λύση θα ήταν να αφεθούν οι βουλευτές σε ψήφο κατά συνείδηση σε όλα τα νομοσχέδια χωρίς την αναχρονιστική κομματική πειθαρχία.

Ο ισχυρισμός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμμαχεί με κόμματα που ψήφισαν τα μνημόνια είναι πολιτικά ανεδαφικός. Το τι έπραξε ένα κόμμα σε κάποια δεδομένη στιγμή δεν το εμποδίζει να αλλάξει θέση. Ας θυμηθούμε τον σφόδρα αντιμνημονιακό Σαμαρά και την στροφή 180 μοιρών που έκανε.

Φυσικά μια τέτοια συμμαχία προβλέπει την απομάκρυνση της σημερινής ηγετικής ομάδας της Ν.Δ επειδή αυτή είναι η χαμένη στις πρόσφατες εκλογές και έχει ταυτιστεί με την καταστροφική πολιτική των μνημονίων.

Με άλλη ηγεσία και αποκλεισμό των ακροδεξιών στοιχείων μπορεί να επιτευχθεί η συνεύρεση ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ κάτω από ένα εθνικό σχέδιο εξόδου απ’ την οικονομική και κοινωνική κρίση. Η Ν.Δ με αρχηγό κάποιον μετριοπαθή και ευρέως συμπαθή που δεν ήταν φανατικός υπέρ των μνημονίων, θα μπορούσε να συνεργαστεί υπό προϋποθέσεις ακόμη και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα οφείλουν τα κόμματα αλλά και οι κοινωνικοί εταίροι να συνάψουν ένα συμβόλαιο αμοιβαίων υποχωρήσεων τουλάχιστον μέχρι να βγούμε απ’ την κρίση. Είναι εθνική αναγκαιότητα.

Η δικαιότερη κατανομή των βαρών, ένα δικαιότερο φορολογικό σύστημα, η αποδοχή μείωσης των υπερκερδών απ’ την οικονομική ελίτ, η αναγκαία αναδιανομή του πλούτου τουλάχιστον σε σημείο που να μην υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη και μερικά άλλα μπορούν να είναι μέρη του συμβολαίου υποχωρήσεων.

Υπάρχουν πολλά στελέχη της Ν.Δ που συμφωνούν με κάτι τέτοιο.

Υπάρχουν και στη Ν.Δ στελέχη που δεν συμφωνούν με την διαπλοκή, τους βαρόνους των μίντια, ας θυμηθούμε τα όσα είχε πει ο Κώστας Καραμανλής στου Μπαϊραχτάρη, άλλο αν δεν τα εφάρμοσε.

Υπάρχει και ένα επιπλέον επιχείρημα, τι θα ψηφίσει η Ν.Δ όταν πχ θα έρθει νομοσχέδιο για την δέκατη-τρίτη σύνταξη;

Θα καταψηφίσει;

Για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ;

Για τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις;

Για την παροχή δωρεάν ρεύματος σε εξαθλιωμένες οικογένειες;

Αν καταψηφίσει τέτοια φιλολαϊκά νομοσχέδια θα καταβαραθρωθεί.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα την υποχρεώσει να υπερψηφίζει τέτοιου είδους νομοσχέδια, έστω με επιφυλάξεις για τυχόν ελλείμματα.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με περαιτέρω διευκρινήσεις αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία, το κεντρικό νόημα είναι αντιληπτό.

Καλά θα πει κάποιος, λίγες μέρες πριν έγιναν εκλογές, ο λαός ενέκρινε ένα πρόγραμμα με μεγάλο ποσοστό, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό είναι αληθές αλλά δεν λύνει τα προβλήματα. Πχ στην διαπραγμάτευση με τους δανειστές που είναι οι εταίροι μας στην Ε.Ε, πότε η χώρα θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ, με την σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; ή με τον μεγάλο συνασπισμό όλων ή τουλάχιστον των δύο πρώτων σε ποσοστά κομμάτων;

Σε κάποια άλλη χρονική περίοδο, κάτω από άλλες συνθήκες αυτή η πρόταση θα ήταν εξωπραγματική, ισχύει όμως αυτό και σήμερα; με τόσα προβλήματα; με τόσους κάτω απ’ το όριο της φτώχειας; με 30% ανεργία; με μια χώρα χωρίς παραγωγικό ιστό; Με μια χώρα υπερχρεωμένη;

Πριν καταδικάσετε την όντως αιρετική πρόταση, θυμηθείτε την συγκατοίκηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ, σκεφτείτε, όχι λίγο αλλά πολύ.

Υπάρχει περίπτωση αυτή η συγκυβέρνηση να γίνει αναγκαία λόγω πιθανής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ στις διαπραγματεύσεις, κάτι που θα τον οδηγήσει σε «ρεαλιστικότερες» θέσεις έτσι ώστε να πλησιάσει αρκετά τις θέσεις της Ν.Δ κάνοντας την συγκυβέρνηση εφικτή. Μήπως πρέπει κάποτε οι πολιτικοί μας να προηγηθούν των γεγονότων απ’ το να ακολουθούν με αμηχανία τα γεγονότα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Σταματούν οι κατασχέσεις κατοικιών και αυξάνονται οι μισθοί. Έτσι θα επιστρέψει η ελπίδα», τιτλοφορείται η σημερινή συνέντευξη της αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών Νάντιας Βαλαβάνη, στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica.

«Η πρώτη κίνηση της κυβέρνησής μας θα είναι τα μέτρα για την αντιμετώπιση τής ανθρωπιστικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Δεν μας χρειάζεται η άδεια της τρόικας. Πρώτον διότι δεν την αναγνωρίζουμε ως νόμιμο όργανο με το οποίο να διαπραγματευθούμε. Και διότι το πρόγραμμά μας εξηγεί καλά, σημείο προς σημείο, πώς θα χρηματοδοτήσουμε τις παρεμβάσεις μας», προσθέτει η κ. Βαλαβάνη. Η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών τονίζει ότι η κυβέρνηση ζητά από τους πιστωτές την περικοπή του χρέους, «κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει από το 2009, όπως παραδέχθηκαν και οι ιθύνοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».

Ερωτηθείσα δε σχετικά με το αίτημα των δανειστών για νέες περικοπές, απαντά ότι «η χώρα δεν θα δεχθεί τέτοιου είδους επιβολές, διότι χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις για επανάκτηση της αξιοπρέπειας και για να ξαναδοθεί, στους ανθρώπους, λίγη ελπίδα». Η Νάντια Βαλαβάνη υπογραμμίζει, επίσης, ότι θα σταματήσουν οι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί των κατοικιών, θα αυξηθεί ο κατώτερος μισθός, και θα επανασυνδεθεί το φως στις φτωχές οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, διότι «πρόκειται για δέσμευση πολιτισμού».

Σε ερώτηση σχετικά με την εξεύρεση πόρων, η αναπληρώτρια υπουργός αναφέρει ότι «θα καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή, θα χρησιμοποιηθούν τα χρήματα που δεν κατέληξαν στη διάσωση των τραπεζών και αναμένεται, παράλληλα, και η αποδέσμευση ευρωπαϊκών πόρων». «Δεν αναγνωρίζουμε το μνημόνιο που υπέγραψε ο Σαμαράς, αλλά η Ευρώπη δεν πρέπει να ανησυχεί. Θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεών μας, για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Όχι με οριζόντιες και γενικευμένες περικοπές, αλλά με παρεμβάσεις για να γίνει πιο αποτελεσματικός και λιγότερο δαπανηρός ο κρατικός μηχανισμός», σημειώνει η κ. Βαλαβάνη.

Τέλος, η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών δηλώνει αισιόδοξη, διότι «ο άνεμος άλλαξε, και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ και η επιτυχία του Podemos στην Ισπανία δείχνουν ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο», ενώ εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «θα δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος για να πετύχει μια συμφωνία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση», από τη στιγμή που «και οι ίδιοι έχουν καταλάβει ότι το θέμα, δεδομένης της πραγματικότητας, δεν είναι να βρεθεί μια λύση για την Ελλάδα, αλλά για την Ευρώπη».

Πηγή "Το Ποντίκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ένας νικητής δίνει πάντα ελπίδα. Το μόνο και μέγα ζητούμενο είναι η χρονική της διάρκεια... Και αυτή η «διάρκεια» καθορίζεται από εκείνον που φέρνει (ή εμπορεύεται;) την ελπίδα…

Πόσοι άραγε αντιλαμβάνονται τι ακριβώς σημαίνει και τι επιπτώσεις θα έχει μία χώρα στην ταυτότητά της, εάν υπάρξει δημογραφική αλλοίωσή της μέσω της εισαγωγής ανθρώπων ξένων εθνικοτήτων που λόγω της κουλτούρας τους δεν ενσωματώνονται στον κοινωνικό κορμό της χώρας υποδοχής τους;

Άραγε τι να σημαίνει για την Ελλάδα (και πως ακριβώς θα αντιδράσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα οι συνιστώσες του 3%) αν οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα γίνουν και επισήμως 2, 3, 4, 5 ή και 6 εκατομμύρια;

Το θέμα "τακτοποίησης" των λαθρομεταναστών είναι μπροστά μας. Ας ετοιμαστούμε για μεγάλα "γλέντια" με τους διεθνιστές - εθνομηδενιστές που εξαντλούν τον ανθρωπισμό τους εις βάρος της πατρίδας μας. Και ας ετοιμαστούμε για μεγάλες αποκαλύψεις πολιτικών που θα κάνουν μεγάλες ανακυβισθήσεις, στο όνομα του καλού της πατρίδας φυσικά!

Στο βίντεο που ακολουθεί, στο 0.16 αναφέρεται ότι «πρέπει σε όλα τα σύνορα να υπάρχει ένας ανοικτός δρόμος για να μπαίνουν οι πρόσφυγες» (…που όλοι βέβαια δηλώνουν πρόσφυγες).
Στο ίδιο βίντεο, στο 1.48, αναφέρεται ότι «όπως απαγορεύεται και στα θαλάσσια σύνορα να κάνεις πρακτικές αναχαίτισης» (δηλαδή, το μήνυμα είναι «ανοίξαμε και τους περιμένουμε»).



Γιατί, άραγε, δεν πηγαίνουν όλοι αυτοί οι κατατρεγμένοι άνθρωποι απευθείας στην πρεσβεία της Γερμανίας στην Άγκυρα, ή απευθείας στα γραφεία του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν, όπου σαν οι πολιτικοί πρόσφυγες να ζητούν άσυλο;

Γιατί οι διάφορες ανθρωπιστικές ΜΚΟ δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και όχι στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία (και όπου υπάρχει ανθρωπιστική καταστροφή εξαιτίας πολέμων ή πολιτικών ηγεσιών);

Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί την αθρόα και ελεύθερη είσοδο των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, μήπως θα έπρεπε να βάζει ειδικά πλοία (ή λεωφορεία, τρένα και αεροπλάνα), με εισιτήριο 3, 5, 15 χιλιάδες ευρώ (αναλόγως της θέσης) κι έτσι να εισπράττει η Ελλάδα κάποια χρήματα αντί να τα παίρνουν οι έμποροι διακίνησης λαθρομεταναστών;

Τέλος, δεν πρέπει να διαλάθει της προσοχής όλων μας ότι με έξοδο από την Ε.Ε. απειλεί η Μεγάλη Βρετανία, αν δεν λυθεί το θέμα της λαθρομετανάστευσης …
Εμείς, σαν Ελλάδα, αποδεχόμαστε τα καταστροφικά για την χώρα «Δουβλίνα», επειδή σαν κράτος έχουμε συνέχεια και συνέπεια, προς την καταστροφή…

Γιάννης και Κώστας

ΥΓ: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα φορολογήσει το εξαγόμενο συνάλλαγμα των λαθρομεταναστών;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μία από τις πιο αμφιλεγόμενες έννοιες, είναι αυτό του βιώσιμου χρέους.
Το νεοφιλελεύθερο αφήγημα υποστηρίζει ότι το χρέος είναι βιώσιμο μόνο όταν έχεις πρωτογενές και ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μία άλλη άποψη προσθέτει, ότι βιώσιμο χρέος είναι μόνο όταν μπορείς να πληρώνεις τους τόκους του παλαιότερου χρέους. Επίσης υποστηρίζει, ότι η αποπληρωμή χρεολυσίων δεν επηρεάζει τον προϋπολογισμό του κράτος.

Ας δούμε αναλυτικά τι  πραγματικά συμβαίνει.

Ξεκινάμε με το τι σημαίνει βιώσιμο (sustainable) χρέος: είναι αυτό που χαρακτηρίζεται για το οποίο εξασφαλίζεται η πληρωμή των τόκων με εθνικούς πόρους και είναι δυνατή η αναχρηματοδότηση με λογικούς όρους της αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών.[Πολιτική Οικονομία:104]

Οι χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους αποτελούνται από δύο κυρίως στοιχεία:

(α) την αποπληρωμή παλαιότερου χρέους και
(β) τη χρηματοδότηση του δημοσιονομικού ελλείμματος, το οποίο συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, υπάρχει.

Στατιστικώς, οι αποπληρωμές χρέους αποτελούν το μεγαλύτερο μερίδιο των χρηματοδοτικών αναγκών, και είναι συχνά υπερδιπλάσιες των αναγκών του ελλείμματος. Παρόλα αυτά, οι αποπληρωμές χρέους είναι γνωστές στην αρχή κάθε έτους (σταθερός παράγοντας), ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι ο κυμαινόμενος παράγοντας, αφού εξαρτάται από την πορεία των εσόδων και εξόδων του κράτους αλλά και την κατάσταση (ύφεση, ανάκαμψη κλπ) της οικονομίας στο σύνολό της. Συνεπώς, ακόμη και με ισοσκελισμένο δημοσιονομικό ισοζύγιο ή πλεόνασμα συνήθως χρειάζεται καινούριος δανεισμός κάθε έτος για αποπληρωμή των παλαιότερων χρεών.[Κύπρος]

Σημαντική είναι η «θεσμική μακροοικονομική θεωρία» του Minsky που επιτρέπει την εκτίμηση των εξής τεσσάρων διακριτών, ποιοτικό και ποσοτικά, κατηγοριών χρηματοπιστωτικής κατάστασης του κρατικού τομέα της οικονομίας. Έτσι λοιπόν ο δημόσιος τομέας είναι σε κατάσταση: 

(α) ponzi όταν το πρωτογενές πλεόνασμα δεν δημιουργεί ρευστότητα ικανή να χρηματοδοτήσει την αποπληρωμή του συνόλου των τόκων. Είναι, δηλαδή, αναγκασμένος να εκδώσει νέο χρέος για να ικανοποιήσει το υπόλοιπο της αποπληρωμής των τόκων και του ληξιπρόθεσμου χρέους.
(β)  ultra ponzi όταν ο κρατικός προϋπολογισμός έχει πρωτογενές έλλειμμα.
(γ) κερδοσκόπος όταν το πρωτογενές πλεόνασμα δημιουργεί ρευστότητα περιορισμένη αλλά ικανή για την αποπληρωμή των τόκων και
(δ) αντισταθμιστής όταν το πρωτογενές πλεόνασμα ισούται με ή είναι μεγαλύτερο από τις συνολικές δανειακές υποχρεώσεις του κράτους. [Αργείτης:110-114]

Στο παραπάνω θα ήθελα να συμπληρώσω και το εξής στοιχείο σε ότι αφορά την Ελλάδα: Η συνολική δαπάνη κατά τι περίοδο 2004-2009 (ΝΔ - Κ. Καραμανλής) για την εξυπηρέτηση των δανείων  που είχαν συναφθεί από προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν 194,21 δις   (χρεολυσία 132,9 δις   ευρώ, τόκοι 61,31 δις. ), ενώ κατά την ίσης χρονικής διάρκειας εξαετία 1998-2003 (ΠΑΣΟΚ - Κ. Σημίτης) ήταν 139,5 δις   (χρεολύσια 84,7 δις , τόκοι 54,8 δις ). Δηλαδή, για την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, την περίοδο 1998-2009 πληρώθηκαν με νέο δανεισμό συνολικά 331, 71 δις , ενώ αντίστοιχα την τριετία 2010-2012 πληρώθηκαν(με νέο δανεισμό) συνολικά 114,3 δις (χρεολύσια 72,2 δις , τόκοι 42,1 δις ).[Πολιτική Οικονομία:121-122]

Πως μπορεί να μειωθεί το χρέος προκειμένου να γίνει βιώσιμο;

Το ΔΝΤ προκρίνει τους παρακάτω(ή συνδυασμό) τρόπους:
1. Οικονομική ανάπτυξη
2. Δημοσιονομική προσαρμογή λιτότητας
3. Ρητή (de jure) αθέτηση ή αναδιάρθρωση
4. Πληθωρισμό
5. Συνδυασμός σταθερής  οικονομικής ύφεσης και σταθερής δόση του πληθωρισμού.[IMF:9]

Ο Πικεττύ είναι υπέρμαχος της συνδυασμένης λύσης φόρου στον πλούτο και ελεγχόμενου πληθωρισμού, ενώ φέρει και  ως παράδειγμα της μείωσης του χρέους του ΗΒ, όπου από 200% έπεσε στο 50% μέσα σε 25 χρόνια, χωρίς την επιβολή δημοσιονομικής λιτότητας και με τον συνδυασμό ανάπτυξης και ελεγχόμενου πληθωρισμού.[Το Κεφάλαιο:168 και 383-687]

Συμπέρασμα:
Η χώρα δεν έχει επαρκή ρευστότητα για να ικανοποιήσει το ελάχιστο που είναι η πληρωμή των τόκων που δημιουργεί το χρέος της αλλά και η αναχρηματοδότηση του παλαιότερου χρέους της. Άρα, ή θα κεφαλαιοποιεί τόκους με νέα δανεικά, με συνέπεια, το χρέος να συνεχίζει να αυξάνεται ή πρέπει να πάει σε νέα αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό φάνηκε φέτος, όπου η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 22,5 δις τοκοχρεολύσια από τα οποία τα 6 είναι τόκοι ενώ το πρωτογενές πλεόνασμα είναι στα 2 δις. Οι αγορές το ξέρουν και γι’ αυτό πιέζουν για αναδιάρθρωση του μη βιώσιμου ελληνικού χρέους.


ΠΗΓΕΣ

1 - Ελληνική πολιτική οικονομία 2000-2010, Λιβάνης 2014, συλλογικό
3 - Γιώργος Αργείτης, Χρεοκοπία και Οικονομική κρίση, 2012
4 -  IMF,WP/13/66, Financial and Sovereign Debt Crises: Some Lessons Learned and Those Forgotten
5 - Thomas Piketty, το κεφάλαιο, 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κατά Ματθαίον: Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως· (η επί του Όρους ομιλία)

Άσχετο:
Τί θα γίνει ρε παλικαρόπουλε με σένα; Δεν θα' απαλλαγούμε ποτέ απ' την φάτσα σου;
Googlάρει κάποιος να βρει καμιά φωτογραφία για τους φαρισαίους, τσουπ! πετιέται η μούρη σου! Νισάφι πιά! Έλεος! Φτάνει! Πώς το λένε; Δεν θέλουμε να σε ξαναδούμε! Μπαααα..

Στο θέμα μας τώρα.
Εξανέστησαν οι κάνοντες μεγαλόσταυρους και γονυκλησίες πριν πιάσουν τις μίζες, οι θεομπαίχτες που ορκίστηκαν δεκαπέντε φορές ίσαμε τώρα στο Ευαγγέλιο, πως θα ''φυλάγουν το Σύνταγμα και τους νόμους'', το ίδιο Σύνταγμα που έκαναν κ@λόχαρτο να σκουπίζεται η Σοφάρα τώρα που ήρθαν οι αριστεροί και θα μας πάρουν το κανονικό, έσκισαν τα ιμάτια και τα καλσόν τους (άντρες και γυναίκες), που ο νέος πρωθυπουργός και πολλοί της νέας κυβέρνησης προτίμησαν να δώσουν πολιτικό αντί για θρησκευτικό όρκο, σεβόμενοι έτσι: πρώτον αυτά που οι ίδιοι πιστεύουν, δεύτερον τα παντελόνια που φοράνε (άντρες και γυναίκες), και τρίτο και σπουδαιότερο τον λαό που τους εξέλεξε.

Δεν είπαν ψέματα, δεν κρύφτηκαν πίσω απ' τα αρχιεπισκοπικά ράσα, δεν ατίμασαν τον όρκο τους πριν καν τον δώσουν!
Ορκίστηκαν στην προσωπική τους τιμή.
Αλλά η προσωπική τιμή, είναι μία έννοια άγνωστη γι αυτούς που ως τώρα κυβερνούσαν.
Μία ποσότητα αμελητέα.

Τί να καταλάβουν άρα από την βαρύτητα ενός τέτοιου όρκου;
Ποιά τιμή να επικαλεστούν οι απάτριδες, οι αργυρώνητοι προδότες του λαού και της πατρίδας, που έχουν και μούτρα και μιλάνε ακόμα, και κρίνουν τους άλλους!

"Μα την πίστη μου!" ορκίζονταν οι οπλαρχηγοί του '21, και η πίστη τους αυτή μπορεί να ήταν απ' την χριστιανική, μέχρι την πίστη στα άγραφα όσια και ιερά του γένους και της φυλής, στο αίμα και στους τάφους των προγόνων, στην συνείδηση και τις εσωτερικές αξίες του καθενός! 

Αυτοί είναι όρκοι με αξία!

Τ' άλλα είναι σώου και στάχτη στα μάτια του κόσμου, και ''επιχειρήματα'' μαύρου κουτσομπολιού για τις θεούσες κάθε απόχρωσης και θρησκείας.

Κριτική θα κάνουμε στη νέα κυβέρνηση πάνω στις πράξεις της. Στην ουσία. Στην αβάσταχτη καθημερινότητα του πολίτη. 
Έρχεται και η κριτική, αλλά όχι αυτή που θέλουν τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών, αλλά αυτή που θα κάνει ο λαός!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ποιος δουλεύει ποιόν τελικά! Η Τουρκία, η οποία έχει καταστεί στρατηγικός εταίρος της Ρωσίας, καταδίκασε τη «βάρβαρη» επίθεση ανδρών της ρωσικής υπηρεσία ασφαλείας στον τηλεοπτικό σταθμό των Τατάρων της Κριμαίας, κάνοντας λόγο για «παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου». 

Στο παιχνίδι δηλαδή που Ρώσοι και Τούρκοι παίζουν στην Κριμαία, ακόμα και ο συμπαθής ήρωας του θεάτρου σκιών θα είχε «πεθάνει» από τα γέλια. Η Τουρκία, όπου το να δεις κανείς δημοσιογράφο ελεύθερο, είναι συμπτωματικό γεγονός (με όση υπερβολή κι αν εμπεριέχει αυτή η διατύπωση), κατηγορεί τον εμπορικό και «στρατηγικό» της εταίρο Πούτιν, ένας ακόμα ηγέτης που η ανοχή στην όποια αντιπολίτευση δεν ανήκει στα κυριότερα πολιτικά του χαρακτηριστικά, για καταπάτηση της ελευθερίας του Τύπου! «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», εν ολίγοις. 

«Η Τουρκία θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού των Τατάρων της Κριμαίας, που εκφράζει τη γνώμη του με δημοκρατικό τρόπο», αναφέρει ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Στην ουσία, κι επειδή η Τουρκία έκανε ορισμένες επιθετικές δηλώσεις υπέρ των Τατάρων, λέγοντας πως θα στείλει και δική της επιτροπή στην Κριμαία για να μελετήσει τις συνθήκες ζωής τους, υπό ρωσική διοίκηση, η επιδρομή στον τηλεοπτικό σταθμό τους, φαίνεται πως μεταξύ άλλων, αποτελεί μια ρωσική προσπάθεια να «κόψει τον βήχα» στους, κατά τα άλλα, φίλους τους Τούρκους.

Επίσης, η Τουρκία γνωρίζει πως δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό υπέρ των Τατάρων χωρίς την συγκατάθεση της Ρωσίας και απλώς αρέσκεται να αυτοπαρουσιάζεται ως η προστάτιδα των απανταχού της Γης πικραμένων μουσουλμάνων, πολλώ δε μάλλον των τουρκογενών

Άλλωστε, κατά τη ρήση παλαιάς ελληνικής ταινίας, είναι πολλά τα λεφτά για να θυσιαστεί κανείς για τους Τατάρους, οι οποίοι απλώς πληρώνουν… το μάρμαρο. Βέβαια, τώρα που το σκεπτόμαστε καλύτερα, άλλο ένα χαρακτηριστικό που δεν διακρίνει τον Ρώσο ηγέτη, είναι η ανοχή απέναντι στις πολλές διπλωματικές «σάλτσες». 

Οπότε, το τουρκικό επιχείρημα «έπρεπε να το κάνουμε για προφανείς λόγους», ίσως και να μην εκτιμηθεί… δεόντως από τον Πούτιν, ο οποίος μυημένος στα νάματα της γεωπολιτικής, μη φανταστεί κανείς ότι ξεχνά πως το Ανατολικό Ζήτημα δεν έχει κλείσει. 
Κι αν κρίνουμε από τα τεράστια ρίσκα που πήρε για να γραφτεί στην Ιστορία ως ο ηγέτης που επέστρεψε την Κριμαία στη ρωσική «αγκαλιά», ποτέ δεν ξέρεις πως «θα του τη δώσει» στο μέλλον, να και τα δεδομένα σε αυτή την εξίσωση είναι σαφώς πολύ διαφορετικά.

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το πολίτευμά μας δεν προβλέπει θεσμούς μέσω των οποίων ο πολίτης να μπορεί να πάρει μέρος στην άσκηση ή στον έλεγχο της εξουσίας

Το πολίτευμά μας δεν προβλέπει θεσμούς μέσω των οποίων ο πολίτης να μπορεί να πάρει μέρος στην άσκηση ή στον έλεγχο της εξουσίας. Πέραν του εκλογέα (σπάνιο) και του ενόρκου (πάρα πολύ σπάνιο).

Ομως ακόμα και το εκλέγειν, όπως έχει θεσμοθετηθεί, είναι μια κατά μόνας πράξη. Δηλαδή δεν συγκροτείται κάποιο σώμα, πχ συνέλευση πολιτών του τάδε εκλογικού κέντρου, πριν τις εκλογές. Διότι τα ολιγαρχικά πολιτεύματα έχουν ως πρώτο μέλημα να ΜΗΝ συγκροτούν σώματα πολιτών, αλλά να αντιμετωπίζουν τον πολίτη κατά μόνας. Ξεμοναχιασμένο. Σαν θήραμα.

Τα ολιγαρχικά πολιτεύματα γνωρίζουν πως διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο εάν οι πολίτες καταφέρουν και συγκροτηθούν σε πολιτικά σώματα, μη ελεγχόμενα από κόμματα.

Οι Ελληνες είναι ένας λαός που ενδιαφέρεται για την πολιτική. Η πολιτική είναι πάντα ένα προσφιλές θέμα συζητήσεων. Σε κοινωνικές συνευρέσεις, παρέες ακόμα και μέσα στην οικογένεια.

Δύσκολα δηλαδή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η ελληνική κοινωνία είναι μια α-πολιτίκ κοινωνία. Πρόκειται για μια πολιτικοποιημένη κοινωνία. Η οποία δεν μπορεί όχι να καλλιεργήσει αλλά ούτε καν να εκφράσει την πολιτικοποίησή της. Διότι το παρόν ολιγαρχικό πολίτευμα δεν προβλέπει κανέναν θεσμό κατάλληλο για κάτι τέτοιο.

Το μόνο που μένει στον πολίτη είναι είτε η συμμετοχή σε πολιτικές συγκεντρώσεις, συνήθως κάτω από κάποια κομματική σημαία, είτε η συμμετοχή σε κάποιο κόμμα.

Οι πολιτικές συγκεντρώσεις ΔΕΝ είναι θεσμός φυσικά. Πολύ περισσότερο ΔΕΝ είναι πολιτικά σώματα. Οι πολιτικές συγκεντρώσεις δεν είναι συνελεύσεις πολιτών. Ουσιαστικά με τον τρόπο που γίνονται επιτείνουν τον πολιτικό διχασμό του λαού, ανάμεσα σε οπαδούς του ενός ή του άλλου κόμματος ή των παρατάξεων. Και πρακτικά δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από μια επαιτεία προς το ολιγαρχικό καθεστώς. Και μια εκτόνωση ίσως.

Τα πολιτικά κόμματα, από την άλλη, είναι θεσμός, αλλά ένας «περίεργος» θεσμός καθώς δεν υπάρχει θεσμισμένο κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας τους. Σήμερα όλα τα κόμματά μας λειτουργούν εσωτερικά με κοινοβουλευτισμό, δηλαδή με ολιγαρχία (όλα τα κόμματα είναι ολιγαρχικά). Δηλαδή μακρές θητείες στα κομματικά όργανα, και απεριόριστη επανεκλογή, με κάλπη παρακαλώ και όχι με κλήρωση, των ίδιων και των ίδιων. Ο κομματικός λαός, η βάση, δεν μπορεί να ορίσει την πολιτική που θα ακολουθήσει η ηγεσία του κόμματος. Ακριβώς το αντίθετο γίνεται. Οτι δηλαδή και στο πολίτευμα της χώρας, όπου ο λαός δεν μπορεί να δώσει καμμία εντολή προς την κυβέρνηση.

Τα κόμματα επίσης δεν έχουν πια το ίδιο κύρος που είχαν κάποτε στα μάτια της κοινωνίας. Και όχι άδικα. Η κοινωνία αρχίζει και αντιλαμβάνεται σιγά σιγά τον ρόλο που παίζουν τα κόμματα στην χειραγώγησή της και στην πολιτική της καταστολή.

Αν όμως είχαμε κάποιους θεσμούς, για παράδειγμα μία γενική συνέλευση κάθε εκλογικού τμήματος ανά εξάμηνο ή έτος, μία ετήσια λογοδοσία των βουλευτών κάθε εκλογικής περιφέρειας μπροστά στην γενική συνέλευση των πολιτών της περιφέρειας και κάτι αντίστοιχο και για τους δημοτικούς άρχοντες, τότε μάλλον τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Με άλλα λόγια ο «καναπές», η «απάθεια, και το «κατά μόνας» δηλαδή η α-πολιτίκ συμπεριφορά, είναι αποτέλεσμα της μη ύπαρξης θεσμών στο πολίτευμα. Και πάντως όχι εξαιτίας της ψυχοσύνθεσης του λαού μας. Φυσικά για να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα θα πρέπει πρώτα να δοκιμάσουμε να έχουμε τέτοιους θεσμούς στο πολίτευμά μας.

Ομως κάτι τέτοιο είναι το τελευταίο πράγμα που θα παραχωρήσει το παρόν ολιγαρχικό καθεστώς στον λαό.

Το παρόν ολιγαρχικό καθεστώς προτιμάει τον λαό στον «καναπέ». Η ζητιάνο στην διαδήλωση «για μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση». Η κομματικό μέλος σε κομματική οργάνωση που ουδέποτε συνεδριάζει. Αλλά κι όταν συνεδριάζει δεν μπορεί να επηρρεάσει ούτε στο ελάχιστο την πολιτική που θα ασκήσει η ηγεσία του κόμματος.

Θραξ Αναρμόδιος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οι χθεσινές τελετές παράδοσης – παραλαβής των υπουργείων, ιδίως των βασικών και κρίσιμων από αυτά, κατέστησαν σαφές ότι η Ελλάδα δεν άλλαξε απλώς κυβέρνηση, αλλά πραγματικά αλλάζει και πολιτική. Στις σχετικές δηλώσεις των νέων επικεφαλής τους, ήταν ξεκάθαρες μια σειρά από θέσεις που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα όσα έχουν επιβληθεί στη χώρα.

Αυτό θα ήταν από μόνο του επαρκές για να θεωρηθεί από το Βερολίνο ότι σημαίνει μια ευθεία αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονίας στην Ελλάδα με ότι κάτι τέτοιο μπορεί να σημαίνει για την αντίδραση της Γερμανίας.

Όμως η νέα κυβέρνηση, δεν έμεινε εκεί, αλλά πήγε ένα μεγάλο βήμα πιο πέρα: για να οχυρώσει τη νέα ελληνική στάση στην Ευρώπη, επιχειρεί και να προκαλέσει ευρύτερο ρήγμα στην πλήρη αυτή γερμανική ηγεμονία η οποία στήθηκε μέσα στα χρόνια της κρίσης και με αφορμή αυτήν.

Ετσι, η ιδέα ότι η Ελλάδα θα ανοίξει έναν άλλο δρόμο από αυτόν που έχει επιβληθεί, θα προκαλέσει μια ακόμα πιο έντονη και σκληρή αντίδραση του Βερολίνου, το οποίο, προς στιγμή τηρεί στάση αναμονής η οποία θα ήταν ολέθριο λάθος να συγχέεται με οπισθοχώρηση.

Μια σειρά από κυβερνήσεις δείχνουν σήμερα πολύ πιο ανεκτική στάση απέναντι σε αυτές τις ελληνικές θέσεις από ότι κανείς θα ανέμενε.

Όμως, είναι ακόμα πολύ νωρίς, ακριβώς επειδή η Γερμανία δεν έχει μιλήσει. Και θα μιλήσει σύντομα, το αργότερο στις 12 Φεβρουαρίου στην κορυφή – ίσως και νωρίτερα.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη γι αυτή την αντίδραση που θα είναι μεγάλη, ενδεχομένως σεισμική.

Κάθε μέρα που περνάει πρέπει να ετοιμάζεται όλο και περισσότερο, καθώς, πιθανότητα να καταστούν όλα αυτά αποδεκτά από το Βερολίνο δεν υπάρχει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει και να γίνουν.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέρριψε χθες τις επικρίσεις από τη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, που επισήμανε ότι δεν υπήρξε διαβούλευση με αυτήν σχετικά με μια ανακοίνωση που καλεί να υπάρξει προεργασία για την ενδεχόμενη επιβολή νέων κυρώσεων στη Ρωσία εξαιτίας της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Οι ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ εξέδωσαν αυτή την ασυνήθιστη κοινή ανακοίνωση αντιδρώντας στην κλιμάκωση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, μία ημέρα αφότου ο Αλέξης Τσίπρας ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Το γραφείο του Αλέξη Τσίπρα επισήμανε χθες ότι η ΕΕ θα έπρεπε να είχε ζητήσει τη συναίνεση της ελληνικής πλευράς πριν προχωρήσει στην έκδοση της ανακοίνωσης αυτής, σημειώνοντας ότι ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του σε μια τηλεφωνική συνδιάλεξη με την επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ, τη Φεντερίκα Μογκερίνι.

Ένας εκπρόσωπος του Ντόναλντ Τουσκ, του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ανέφερε ότι το Συμβούλιο λυπάται που η ελληνική κυβέρνηση δεν συμφωνεί με την ανακοίνωση αυτή. “Διαβουλευθήκαμε με όλα τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένου ενός εκπροσώπου της νέας κυβέρνησης της Ελλάδας.

Εξ όσων αντιληφθήκαμε υπήρχε συμφωνία από όλους όσον αφορά την ανακοίνωση αυτή το απόγευμα της Δευτέρας, είπε ο εκπρόσωπος. “Όταν πληροφορηθήκαμε την επιφύλαξη της Ελλάδας το πρωί της Τρίτης (…) προτείναμε να προστεθεί μια υποσημείωση στην οποία θα εξηγείται πως η Ελλάδα δεν καλύπτεται από την ανακοίνωση αυτή. Καθώς η Ελλάδα δεν ήθελε να προστεθεί μια τέτοια υποσημείωση, ήταν σαφές σε εμάς ότι μπορούσαμε να δημοσιοποιήσουμε την ανακοίνωση, όπως είχε συμφωνηθεί το απόγευμα” της Δευτέρας, πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.

Στο μεταξύ, σε νέα συνεδρίαση της επιτροπής των μονίμων αντιπροσώπων αύριο το πρωί, πριν από την έκτακτη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, παραπέμφθηκαν οι αποφάσεις για κλιμάκωση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας λόγω της αδυναμίας να υπάρξει ομοφωνία. Οπως έγινε γνωστό, οι πιέσεις που άσκησαν κράτη της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και οι βαλτικές χώρες για ενίσχυση των κυρώσεων συνάντησαν τις αντιρρήσεις ορισμένων χωρών μεταξύ των οποίων της Ελλάδας, της Κύπρου, της Γαλλίας και της Ιταλίας που επιμένουν στην εξεύρεση λύσης μέσω της διπλωματικής οδού.

Αρχική πρόθεση της ΕΕ ήταν να παρατείνει κατά έξι μήνες την ισχύ των κυρώσεων που επέβαλε στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2014 μετά την προσάρτηση της ουκρανικής χερσονήσου της Κριμαίας, να επεκτείνει τον κατάλογο των προσώπων στα οποία επιβάλλονται κυρώσεις και να προετοιμάσει νέα μέτρα.

Οι “28” προσανατολιζόνταν ακόμη στο να ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάσουν μια πρόταση μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας για την προσθήκη στον κατάλογο των προσώπων στα οποία επιβάλλονται κυρώσεις.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Κλιμάκωση με εντολή Ερντογάν για απόκτηση πλατφόρμας και διενέργεια γεωτρήσεων στην ΑΟΖ

Του Κώστα Βενιζέλου

Η Άγκυρα προχωρεί στην απόκτηση πλατφόρμας για τη διενέργεια γεωτρήσεων εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Το θέμα έχει συζητηθεί στο επίπεδο του πανίσχυρου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ) και οι οδηγίες δόθηκαν από τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν  για να γίνουν οι αναγκαίες κινήσεις.
Το θέμα τούτο δεν τίθεται για πρώτη φορά, υπήρξαν κινήσεις από την Άγκυρα προς την κατεύθυνση αυτή και τους προηγούμενους μήνες. Σημειώνεται συναφώς ότι στις 19 Ιανουαρίου, ο  Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής, Εργκιούν Ολγκούν ανέφερε ότι εάν η ε/κ πλευρά επιμένει να μην επανέλθει στις διαπραγματεύσεις, θα έλθει στην ημερήσια διάταξη η έλευση πλατφόρμας για την έναρξη εξορύξεων. «Θα πρέπει να σκεφτούν ότι η πλατφόρμα θα έρθει αύριο εκεί και θα αρχίσει εξορύξεις», είπε με νόημα.
Περαιτέρω, στις 27 Οκτωβρίου 2014, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε ενημερώσει το Εθνικό Συμβούλιο ότι η Τουρκία έχει βολιδοσκοπήσει δύο τουλάχιστον διεθνείς εταιρείες για να ενοικιάσει πλατφόρμα. Στην ίδια συνεδρίαση ενημέρωσε τα μέλη του Εθνικού για την πρόθεση της Άγκυρας να αγοράσει δική της πλατφόρμα. Η Λευκωσία συζήτησε τότε μέτρα κατά κύριο λόγο νομικά για εταιρείες που θα βοηθούσαν την Τουρκία να διενεργεί παράνομες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Τα μέτρα αφορούσαν εσωτερικά ένδικα μέσα και ευρωπαϊκά κατά εταιρειών που θα ενοικίαζαν πλατφόρμες καθώς και το προσωπικό που θα εργάζονταν σε αυτές.
Με την απόφαση του ΣΕΑ καθίσταται σαφές πως έχει αποφασισθεί η τουρκική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ) να αποκτήσει πλατφόρμα γεώτρησης 1,5 δις δολαρίων και να αυξήσει τη δραστηριότητά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο θέμα αυτό κάνει αναφορά χθεσινό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Σαμπάχ», που φέρει τον Ερντογάν να λέγει πως είτε η πλατφόρμα θα αγοραστεί είτε θα κατασκευαστεί.
Σύμφωνα με την «Σαμπάχ», ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθεσε ενώπιον του ΣΕΑ τα βήματα που θα κάνει η Τουρκία «για να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο». Ανέφερε ότι θα επιστρατευτούν όλα τα μέσα «για να προστατευτούν αυτά τα δικαιώματα». «Με το ερευνητικό μας πλοίο διανύσαμε σημαντική απόσταση. Ας κάνουμε το αναγκαίο βήμα και για την πλατφόρμα γεώτρησης», φέρεται να είπε ο Τούρκος Πρόεδρος ενώπιον του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Η κίνηση αυτή της Άγκυρας γίνεται καθώς καμία από τις ξένες εταιρείες στις οποίες έχει απευθυνθεί δεν αποδέχθηκε να ενοικιάσει πλατφόρμα καθώς γνωρίζει πως οι έρευνες θα γίνουν σε μια περιοχή που δεν ανήκει στην Τουρκία και θα έχουν ως εκ τούτου επιπτώσεις. Γι αυτό και ο Ερντογάν κατά τη συζήτηση του θέματος στο ΣΕΑ φέρεται να είπε πως «θα κάνουμε κι εμείς μόνοι μας αυτό που πρέπει».
Με αυτό τον τρόπο η Άγκυρα θα αναβαθμίσει και την ΤΡΑΟ με φιλοδοξία ( ή με τη Στόχος είναι να γίνει ο ΤΡΑΟ μια εταιρεία που να μπορεί να δραστηριοποιείται παγκοσμίως όπως οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες ΒΡ, Shell, Chevron. Επισημαίνεται ότι με αυτό τον τρόπο θα αυξηθούν και τα έσοδα του ΤΡΑΟ καθώς για την ενοικίαση μιας πλατφόρμας γεώτρησης απαιτείται το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων την ημέρα.


ΨΗΦΙΣΜΑ: Βελτιωμένο πλην νερόβραστο – Καθοριστικές παρεμβάσεις από φίλους της Κύπρου έναντι βρετανικών μεθοδεύσεων
ΤΟ κείμενο για το ψήφισμα για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ «έκλεισε» χθες κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων στη Νέα Υόρκη και σήμερα ή αύριο αναμένεται να εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Σε σχέση με το αγγλικό προσχέδιο το τελικό κείμενο θεωρείται βελτιωμένο καθώς αποτράπηκαν διατυπώσεις που ενοχλούσαν τη Λευκωσία.
Περαιτέρω δεν περιλήφθηκαν απαιτήσεις της Άγκυρας για αναφορά στη λεγόμενη απομόνωση των Τουρκοκυπρίων, στη θέση ότι οι υδρογονάνθρακες ανήκουν και στις δυο πλευρές και την περιγραφή που έχει η έκθεση Μπαν Κι Μουν για τους αγνοούμενους ( έδινε τα εύσημα στην Τουρκία). Η αναφορά στο θέμα των αγνοούμενων Στο κείμενο γίνεται αναφορά στην ανάγκη επείγουσας επανέναρξη των συνομιλιών και παρέχεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας πλήρη στήριξη στον ειδικό σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, Έσπεν Μπαρθ Άιντα. Η αναφορά «σε επείγουσα επανέναρξη των συνομιλιών»  δεν ικανοποιεί τη Λευκωσία. Με παρέμβαση φίλων της Κύπρου, υπήρξε χθες απαίτηση για συμπερίληψη αναφοράς για τη σημασία οι συνομιλίες να διεξάγονται σε εποικοδομητικό κλίμα.
Σημειώνεται πως οι διαβουλεύσεις σε επίπεδο «15» ήταν περιορισμένες, λόγω της κακοκαιρίας και ως αποτέλεσμα τούτου τα κτίρια των Ηνωμένων Εθνών ήταν κλειστά. Η βρετανική αντιπροσωπεία έστειλε προχθές στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας προσχέδιο που χαρακτήρισε τελικά και το έθεσε σε σιωπηρή διαδικασία, την οποία «έσπασαν» 3-4 μέλη. Ακολούθησε νέο προσχέδιο χθες το οποίο συμπεριέλαβε κάποιες από τις τροποποιήσεις, με την σημείωση ότι δεν πρόκειται να δεχθούν άλλη αλλαγή και πως όποια μέλη έχουν διαφωνίες, αν επιθυμούν να μην υπερψηφίσουν το ψήφισμα. 

«Ταυτόχρονη αναστολή ερευνών για φυσικό αέριο» – Επιμένει η τουρκική πλευρά
ΤΟΣΟ οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπει να συμφωνήσουν να αναστείλουν τις εργασίες έρευνας φυσικού αερίου έως ότου επιτευχθεί μια συνολική διευθέτηση για την ενοποίηση του νησιού, δήλωσε ο Τ/κ διαπραγματευτής, Εργκιούν Ολγκούν σε συνέχεια των πρόσφατων δηλώσεων του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών,  Μεβλούτ Τσαβούσογλου επ’ ευκαιρία των εκλογών στην Ελλάδα.
Ο Ολγκούν κατηγόρησε την ελληνοκυπριακή  πλευρά ότι χρησιμοποιεί τις εργασίες έρευνας φυσικού αερίου ως «πρόσχημα για την διαιώνιση του status quo στην Κύπρο». Στο μεταξύ, ο λεγόμενος Υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Οζντίλ Ναμί, δήλωσε ότι η τουρκική πλευρά ελπίζει σε καλύτερες σχέσεις με την ελληνική πλευρά έπειτα από την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα και πρόσθεσε ότι η Ελλάδα για χρόνια επικεντρώνονταν στα δικά της εσωτερικά προβλήματα το οποίο σημαίνει ότι απέτυχε να βοηθήσει στην εξάλειψη των εντάσεων στην Κύπρο.  «Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα θα ενθαρρύνει τον Ε/κ ηγέτη που άφησε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, να λάβει υπόψη του τον θετικό αντίκτυπο που θα έχει η επίτευξη μιας συνολικής και δίκαιης λύσης του Κυπριακού στις ελληνοτουρκικές σχέσεις», δήλωσε χθες στο τουρκικό πρακτορείο Anadolu.
Ο Ναμί πρόσθεσε επίσης ότι Τουρκία και Ελλάδα έχουν μια «μακροχρόνια φιλία και διμερή συμφέροντα», τα οποία, κατά τον ίδιο, αυξάνουν την σημασία της εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό, ιδιαίτερα για την Ελλάδα.  «Η Ελλάδα είναι μια χώρα που υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και ελπίζουμε η κυβέρνηση να οδηγήσει αυτήν την στήριξη ακόμα παραπέρα», δήλωσε. «Είναι γνωστό το γεγονός ότι οι οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία είναι πολύ σημαντικές για την Ελλάδα. Η διαιώνιση του κυπριακού προβλήματος αποτρέπει αυτή την σχέση από το να φτάσει στην πλήρη δυναμική της». 

«ΘΕΡΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΦΙΛΙΑΣ»
Θερμό μήνυμα φιλίας προς τον τουρκικό λαό έστειλε ο νέος Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς με δήλωσή του στο τουρκικό πρακτορείο Τζιχάν. Ο Νίκος Κοτζιάς αναφέρει ότι στέλλει μήνυμα αγάπης και φιλίας προς τον τουρκικό λαό και πρόσθεσε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι καλός γείτονας με την Τουρκία. Στο πρακτορείο Τζιχάν μίλησε και ο Υπουργός Υπεύθυνος για θέματα ΕΕ Νίκος Χουντής λέγοντας ότι η προτεραιότητά τους είναι ο αγώνας με την ανθρώπιστική κρίση. 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΣΟΥΛΙΔΗ-ΚΟΤΖΙΑ
Ο Υπουργός Εξωτερικών  Ιωάννης Κασουλίδης επικοινώνησε χθες τηλεφωνικώς με τον νέο Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος κ. Νίκο Κοτζιά, τον οποίο και συνεχάρη για την ανάληψη των καθηκόντων του.
Ο κ. Κασουλίδης ανέφερε στον Έλληνα ομόλογό του ότι οι εξαίρετες και αδελφικές σχέσεις Αθηνών-Λευκωσίας αποτελούν μέγιστη προτεραιότητα, ενώ η Ελλάδα είναι το μεγαλύτερο στήριγμα στον αγώνα της Κύπρου για δικαίωση. Οι δυο Υπουργοί συμφώνησαν για τη διευθέτηση μεταξύ τους συνάντησης το συντομότερο δυνατόν.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου