Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Οκτ 2015

Ανθρωποκυνηγητό για κάθε Ρώσο στρατιώτη, που βρίσκεται στη Συρία, εξήγγειλε η Αλ Κάϊντα.

Σύμφωνα με την έκδοση του Newsweek, που παραπέμπει σε ανάρτηση των τρομοκρατών, στο τουϊτερ, οι μαχητές της ομάδας "Αλ Νούσρα", που συνδέεται με την Αλ Κάϊντα, ανακοίνωσαν ότι επικηρύσσουν κάθε αιχμάλωτο Ρώσο στρατιώτη, για 1.000.000 συριακές λίρες (5.300 δολάρια). Για την αιχμαλωσία ομάδας Ρώσων στρατιωτών, αμοιβή 11.000 δολάρια.

"Ηρωϊκά αδέλφια, στις τάξεις των Μουτζαχεντίν, δίνουμε αμοιβή, για κάθε Ρώσο στρατιώτη, ένα εκατομμύριο" λέει η ανάρτηση της Αλ Νούσρα.

Να υπενθυμίσουμε ότι άλλος ένας "ηρωϊκός μουτζαχεντίν", ο επικεφαλής της άλλης τρομοκρατικής οργάνωσης "Τζέϊς αλ Ισλάμ", ο Ζαχράν Αλλούς, εξήγγειλε πόλεμο εναντίον των Ρώσων, την 1η Οκτωβρίου. Στις 2 Οκτωβρίου είχε εξοντωθεί, μαζί με τους συμμαχητές του, στο καταφύγιο του, στην περιοχή Μααρέτ-Εν-Χουμμάν.

Στην φωτογραφία, κομβόϊ βυτιοφόρων με κλεμμένο από τη Συρία, πετρέλαιο και με κατεύθυνση την Τουρκία, ανατινάζεται από Ρώσους. Γι αυτό χτυπιέται η Τουρκία, για την παραβίαση τους εναέριου χώρου της και το ΝΑΤΟ έσπευσε να συγκαλέσει άτυπη συνεδρίαση, για το θέμα, όταν στις χιλιάδες παραβιάσεις του δικού μας εναέριου χώρου, από τους Τούρκους, κάνει την πάπια!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε τεντωμένο σχοινί η σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία έπειτα από τις παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου χώρου από ρωσικά μαχητικά

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Τελικά το καζάνι της Μέσης Ανατολής δεν βρίσκεται σε σημείο βρασμού, αλλά πλησιάζει πλέον επικίνδυνα το σημείο της... έκρηξης. Κι αυτό, επειδή μετά την "είσοδο" της Ρωσίας στο πλευρό του Άσσαντ στον πόλεμο κατά τον τζιχαντιστών φαίνεται πως μπαίνουν τόσο η Κίνα όσο και η Βόρεια Κορέα (εάν επαληθευτούν σχετικές πληροφορίες).
Αποτέλεσμα των εξελίξεων αυτών είναι η Τουρκία να παίρνει τη θέση της "αλεπούς που πιάστηκε στην παγίδα". Και, δυστυχώς, κανείς δεν φαίνεται ικανός να προβλέψει τις αντιδράσεις τόσο της Δύσης, όσο κυρίως, της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν που βλέπει όλα τα μέτωπα να καταρρέουν και την Τουρκία να μετατρέπεται σε "σκιάχτρο" που το εμπαίζουν Ρώσοι και Κινέζοι, ενώ σημειώνονται συνεχείς συναντήσεις ρωσικών πολεμικών αεροσκαφών με τουρκικά μαχητικά που αναγκάζονται να υποχωρήσουν μπροστά στην υπεροπλία και την αποφασιστικότητα των ρώσων πιλότων.

Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ δείχνουν απρόθυμες (εδώ και χρόνια) να εμπλακούν άμεσα σε μία διαμάχη  ή και σε έναν πόλεμο για τον οποίο η αμερικανική πολιτική (και οι διάφορες υπηρεσίες) φέρουν μεγάλο μέρος ευθύνης. Αυτή η αδράνεια της Ουάσιγκτον, που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επιστροφή στις ΗΠΑ νεκρών αμερικανών στρατιωτών, φαίνεται πως γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από την Μόσχα (και το Πεκίνο), στον χώρο ο οποίος επιλέχθηκε να καθορίσει τις παγκόσμιες δυνάμεις γεωπολιτικής ισχύος για τα επόμενα 100 χρόνια. Δυστυχώς, για την Τουρκία, επέλεξε να συμμετέχει ενεργά σε μία πολύ "βρώμικη δουλειά", ευελπιστώντας πως θα μετατραπεί σε παγκόσμια δύναμη και έχει βρεθεί στο "μάτι του κυκλώνα" κινδυνεύοντας να χάσει όχι μόνο το κύρος της, αλλά και μέρος των εδαφών της (βλ. Κούρδοι), που θα την οδηγήσει σε μία καταστροφή πρωτοφανούς μεγέθους.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να διερωτηθούμε: Άραγε, η Άγκυρα θα επιχειρήσει να "πιέσει" την Μόσχα μέσω ενός κλεισίματος των Στενών του Βοσπόρου, προκειμένου να διακόψει τις διαδρομές των ρωσικών πολεμικών πλοίων ή, θα επιχειρήσει να βάλει στο "παιχνίδι" το ΝΑΤΟ (του οποίου είναι κράτος-μέλος) μέσω μίας θανατηφόρας εμπλοκής με τα ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη;

Οι ρωσικές παραβιάσεις "έστησαν" άτυπη σύνοδο του ΝΑΤΟ

Με μία παραβίαση που η Τουρκία ισχυρίζεται ότι έγινε στον εναέριο χώρο της από ρωσικό μαχητικό το NATO συγκαλεί άτυπη σύνοδο των εκπροσώπων των 28 χωρών - μελών του NATO στις Βρυξέλλες.
Η είδηση για την άτυπη σύνοδο διέρρευσε από το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, συνεπώς ας κρατήσουμε μια επιφύλαξη για το μέγεθος της υποκρισίας του NATO.

Η Άγκυρα κάλεσε περισσότερες από μία φορές τον πρεσβευτή της Ρωσίας να δώσει εξηγήσεις για την παραβίαση και ότι ο τελευταίος έκανε λόγο για λάθος, το οποίο δεν πρόκειται να επαναληφθεί.
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε τη Ρωσία σήμερα, από τις Βρυξέλλες όπου πραγματοποιεί επίσκεψη, να μην "χάσει τη φιλία της Τουρκίας".

Το ΝΑΤΟ απέρριψε τις εξηγήσεις της Μόσχας, η οποία υποστήριξε ότι τα μαχητικά της παραβίασαν κατά λάθος τον εναέριο χώρο της Τουρκίας το Σαββατοκύριακο.
Η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η παραβίαση του εναερίου χώρου της Τουρκίας δεν έγινε από λάθος και εξέφρασε ήδη την έντονη ανησυχία της για τις ρωσικές κινήσεις.

Ο Τζον Κέρι δικαιώνει εκ των προτέρων μία κατάρριψη ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία

Δίκιο θα είχε η Τουρκία εάν κατέρριπτε το ρωσικό αεροσκάφος που παραβίασε τον «εναέριο χώρο» της, σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι.
«Είμαστε πολύ ανήσυχοι διότι αυτό είναι ακριβώς το είδος των πραγμάτων για τα οποία η Τουρκία υπερασπίζεται τα δικαιώματά της και αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαν (σ.σ.: τα αεροσκάφη της ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας) να καταρριφθούν» δήλωσε τη Δευτέρα ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας από τη Χιλή όπου βρίσκεται, υπογραμμίζοντας ότι η ένταση μπορεί να αυξηθεί ανά πάσα στιγμή.
Εξάλλου, όπως γράφουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ότι είπε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, και «στο παρελθόν η Τουρκία έχει καταρρίψει αεροσκάφη που είχαν παραβιάσει τον εναέριο χώρο της».

Πληροφορίες από OnAlert και PontosNews
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών


Τις τελευταίες εβδομάδες η Ρωσία έχει ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της στη Συρία και η ανάμειξή της στον τοπικό εμφύλιο πόλεμο, μέσω των αεροπορικών βομβαρδισμών, σηματοδοτεί την πρώτη απόπειρά της Μόσχας να διευρύνει τη γεωστρατηγική της πέρα από τα όρια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μετά τα τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η Συρία έχει μετατραπεί στο νέο πεδίο ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Συνεπώς ο Πούτιν είναι αποφασισμένος να αποτρέψει οποιαδήποτε δυτική νίκη στη Συρία.

Σύμφωνα με αμερικάνικές πηγές, η Ρωσία αύξησε σε 28 το αριθμό των πολεμικών της αεροπλάνων (από 4 που ήσαν πριν) και σε περίπου 2000 τους ένοπλους στρατιώτες, σε βάση πλησίον της Λαττακείας. Η παρουσία πολεμικών αεροπλάνων εφοδιασμένων με πυραύλους αέρος - αέρος είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη αφού κανένας από τους εμπλεκομένους εχθρούς του συριακού καθεστώτος δεν έχει αεροπορικές δυνάμεις. Συνεπώς, το μήνυμα που στέλνεται προς τους αμερικανούς είναι ευδιάκριτο.

Τι επιδιώκει η Ρωσία με την ανάμειξή της στη Συρία; Τον τελευταίο καιρό οι δυνάμεις του Άσαντ άρχισαν να υποχωρούν και να περιορίζονται στα δυτικά της χώρας. Αυτή η κατάσταση ενίσχυε το ενδεχόμενο της ασύντακτης κατάρρευσης του καθεστώτος ή της διενέργειας πραξικοπήματος από δυνάμεις εντός της κυβερνητικής ομάδας. Τυχόν εξέλιξη αυτού του ενδεχομένου σε γεγονός θα έθετε σε κίνδυνο τη ρωσική ναυτική βάση στο Ταρτούς και θα άφηνε οριστικά τα Ρωσία έξω από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Επιπλέον, η ρωσική στρατιωτική ανάμειξη έδωσε στη Μόσχα το πλεονέκτημα ελέγχου των εξελίξεων στη Συρία, αφού η αμερικανική αδυναμία διαχείρισης της κρίσης δημιούργησε καθοριστικό κενό στην ανάμειξη του διεθνούς παράγοντα.

Ίσης σημασίας είναι και το διπλωματικό πεδίο στο οποίο στόχευσε η Ρωσία. Ο Πούτιν παρευρέθηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μετά από δέκα χρόνια, στη διάρκεια της οποίας ήταν προκαθορισμένη η συνάντηση με τον αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα. Ανακοινώνοντας τη στρατιωτική ανάμειξή στη Συρία, ο Πούτιν απέκτησε πλεονέκτημα έναντι του Ομπάμα, αφού τον απέτρεψε από το να εγείρει πιεστικές απαιτήσεις για το ζήτημα της Ουκρανίας.

Για τη Ρωσία, η Συρία παρέχει το πλεονέκτημα για την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων λόγω, αφενός μεν της ολοένα ενισχυόμενης εξάρτησης του καθεστώτος Άσαντ από τη ρωσική διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη, αφετέρου δε από την αποτυχία των δυτικών δυνάμεων να αναχαιτίσουν την επέλαση του Ισλαμικού Κράτους. Συνεπώς όσο πιο αποδυναμωμένη είναι η Συρία άλλο τόσο ενισχύεται ο ρόλος της Ρωσίας, καθώς επίσης και του Ιράν. Για τη Ρωσία η επιβίωση του Άσαντ είναι περισσότερο ευθύνη και διακύβευμα παρά στρατηγικό κεφάλαιο. Η Ρωσία μπήκε σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στη Συρία και θέλει να είναι σίγουρη ότι στο τέλος η σύγκρουση θα πρέπει να λειτουργήσει υπέρ της. Συνεπώς είτε με τον Άσαντ είτε με ένα νέο καθεστώς, αλλά με ελεγχόμενη από τους Ρώσους αποχώρηση του Άσαντ, η Μόσχα θέλει να είναι ο νικητής.

Η στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας αποτελεί στο παρόν στάδιο, πέραν της υλικής βοήθειας προς τις δυνάμεις του Άσαντ, ισχυρή ψυχολογική στήριξη για την άμεση ανασυγκρότηση των δυνάμεων της Δαμασκού και σαφές διπλωματικό μήνυμα προς περιφερειακούς συντελεστές, οι οποίοι ευνοούν ανατροπή του Άσαντ, όπως η Τουρκία, ότι η Μόσχα έχει καταστήσει τη Συρία πεδίο δοκιμής της νέας διεθνούς της πολικής και κατά συνέπεια, εκτός από την επιβίωση του Άσαντ, διακυβεύεται και η αξιοπιστία της επανακάμπτουσας υπερδύναμης.

Σε βραχυπρόθεσμο χρονικά πλαίσιο η Ρωσία θα στηρίξει πλήρως τον Άσαντ. Μεσοπρόθεσμα όμως, αν σταθεροποιήσει την ισχύ της στη Συρία, δεν αποκλείεται να ενθαρρύνει τον Άσαντ να αποχωρήσει και να δρομολογήσει ελεγχόμενη πολιτική μετάβαση, είτε με δημοψήφισμα είτε με κάποιο διεθνές συνέδριο σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Με αυτό το παιγνίδι, επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην Ουάσιγκτον και αποδυναμώνει την ισχύ της στην περιοχή, αναδεικνύει το καθεστώς της παγκόσμιας πλέον υπερδύναμης (κάτι που είναι και προσωπική εμμονή του Πούτιν), θέτει εκτός τροχιάς την Τουρκία και την αφήνει να διαχειριστεί τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει και, τέλος, περιορίζει το ρόλο του Ιράν στην περιοχή, το οποίο δεν εμπιστεύεται τη Ρωσία, αφού υπάρχει ένα άλλο πεδίο με θέματα ανταγωνισμού μεταξύ των δύο κρατών.

Επιπροσθέτως, η κυβέρνηση Πούτιν θέλει επικοινωνιακώς να εκμεταλλευτεί την αδυναμία και σύγχυση των αμερικανών και να στείλει το μήνυμα ότι είναι πιο πιστή και αποτελεσματική με τους συμμάχους της σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που τους χειρίζονται ως αντικείμενα μίας χρήσης.

Το Ισραήλ, το οποίο μέχρι τώρα ευνοείτο από τις εξελίξεις στη Συρία, λόγω της παράτασης της κρίσης που αποδυνάμωνε και τον Άσαντ και τους Ισλαμιστές, παρακολουθεί αμήχανα τη Ρωσία να βάζει πόδι στη Συρία και να ανησυχεί, λόγω του ότι ο σχεδιασμός της ασφάλειάς του είναι προσαρμοσμένος στη γεωστρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νέα κατάσταση όπως διαμορφώνεται προκαλεί σοβαρά διλήμματα στο εβραϊκό κράτος σε σχέση με την προσαρμογή του σε ένα νέο σύστημα ασφαλείας στην περιοχή, μέρος του οποίου θα είναι και η Ρωσία.

Δεν αποτελεί έκπληξη η ανάμειξη της Ρωσίας στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, όπως δεν αποτελεί έκπληξη η αδυναμία των ΗΠΑ να διαχειριστούν το χάος και τους τζιχαντιστές, κατά τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια. Με την τροπή που έχουν λάβει οι εξελίξεις, αν χρησιμοποιήσουμε όρους σκακιού, η Ρωσία έχει μετακινήσει τους ιππότες και τα κάστρα της προκαλώντας ματ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θα επιχειρηθεί βομβαρδισμός με τηλεκατευθυνόμενους πυραύλους από το ρωσικό στόλο στη Συρία

Ο ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου για τη Μέση Ανατολή και τις αφρικανικές χώρες, ο υφυπουργός Εξωτερικών, Μιχαήλ Μπογκντάνοφ, δήλωσε ότι η προσπάθεια της Τουρκίας για την ιδέα σχετικά με τη θέσπιση ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, δεν συνάδει με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στις βάσεις του διεθνούς δικαίου, τονίζοντας ότι η χώρα του είναι «κατά» μιας τέτοιας απόφασης και ότι η Μόσχα θα σεβαστεί την κυριαρχία της Συρίας, όπως αναφέρει το συριακό πρακτορείο ‘Sana’.

Εν τω μεταξύ ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, αμφισβήτησε την ύπαρξη του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» (FSA), ωστόσο εξέφρασε την προθυμία της Μόσχας να συνεργασθεί μαζί του, εάν υπάρχει, και τόνισε ότι η Ρωσία προβαίνει σε επιχειρήσεις μόνο στη Συρία γιατί η Βαγδάτη δεν είχε υποβάλλει επίσημο αίτημα, ώστε να συμπεριληφθούν οι ρωσικές επιδρομές σε κέντρα των τζιχαντιστών στο Ιράκ.

Η θέση του Μπογκνάνοφ, συνεχίζει το αραβικό δημοσίευμα, ήρθε ως απάντηση στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, που είχε συζητήσει με τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χθες στις Βρυξέλλες για «τη δυνατότητα δημιουργίας μιας ουδέτερης ζώνης στη Συρία».

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ο πρόεδρος της επιτροπής άμυνας της κρατικής δούμας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Κομόιντοφ, που είναι πρώην διοικητής του ρωσικού στόλους της Μαύρης θάλασσας, δήλωσε ότι ‘υπάρχει δυνατότητα χρήσης του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας από τις ακτές της Συρίας, ώστε να προβεί σε πυραυλικές επιθέσεις, βαθιά μέσα στο συριακό έδαφος».

Ο Ερντογάν απειλεί τον Πούτιν ότι θα χάσει έναν καλό φίλο...

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε για απώλεια των φιλικών σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας, λόγω της κατάστασης που δημιουργείται στη Συρία.

«Όλοι γνωρίζουν τις καλές μας σχέσεις με τη Ρωσία. Αλλά εάν η Ρωσία εάν συνεχίσει, θα χάσει έναν φίλο, όπως είναι η Τουρκία, με την οποία εργάζεται σε πολλούς τομείς, θα χάσουν πολλά και η Μόσχα πρέπει να το ξέρει αυτό», ανέφερε ο Ερντογάν, σύμφωνα με την Gazeta.ru.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός τόνισε ότι τα ρωσικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της Τουρκίας και επηρεάζουν τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ.

Νωρίτερα, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε το Ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα για να διαμαρτυρηθεί για την παραβίαση από αεροσκάφος της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας στον εναέριο χώρο της Τουρκίας.

Σε σχέση με τη ρωσική επιχείρηση στη Συρία, ο Ερντογάν δήλωσε ότι οι ενέργειες της Μόσχας είναι «σοβαρό λάθος».

Λαβρόφ: «Χωρίς αποτελέσματα ο Διεθνής συνασπισμός κατά του Ισλαμικού κράτους»

Στο πλαίσιο των ρωσικών ενεργειών στη Συρία, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ερωτήθηκε σε κοινή συνέντευξη Τύπου για τις δραστηριότητες του ρωσικού στρατού.

Η απάντησή του ήταν κυνική για τα αποτελέσματα του Διεθνούς Συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ κατά του Ισλαμικού κράτους:

«Έχουν ξεκινήσει επιθέσεις για περισσότερο από έναν χρόνο, χωρίς πραγματικά αποτελέσματα», είπε, σύμφωνα με το συριακό πρακτορείο ‘Sana’.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ηθοποιός δηλώνει ότι έχει σοκαριστεί ακριβώς από την θερμή υποδοχή που του επιφύλαξαν (ως Χίτλερ) οι Γερμανοί

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Η παροιμία λέει "θέλει η #$@#$#%να να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει" και φαίνεται πως στην περίπτωση της Γερμανίας και του συνεχώς αναδυόμενου ναζισμού (όπως αυτός εκφράζεται ημιεπίσημα από την εθνικιστική πολιτική της καγκελαρίου Μέρκελ και του Σόιμπλε, χωρίς φυσικά να εξαιρείται το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής σκηνής της Γερμανίας) η παροιμία βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της.

Η είδηση ξαφνιάζει δυσάρεστα, αφού αποτελεί μία σαφέστατη διαβεβαίωση για την πολιτική ποιότητα της Γερμανίας, αλλά και για την διάχυση του πολιτικού γερμανικού "αφηγήματος" στην γερμανική κοινωνία. Στην περίπτωση της Γερμανίας, φυσικά, ο uber alles χαρακτήρας που διαμορφώνει πλέον ο μέσος γερμανός δεν αναφέρεται ως άκρα δεξιά, ούτε -φυσικά- ως επαναφορά του ναζισμού, αλλά ως "γερμανική ευρωπαϊκή πολιτική"...! Έτσι, μέσα σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια, της "ευρωπαϊκής γερμανικής πολιτικής", οι γερμανοί αποθέωσαν ηθοποιό ο οποίος υποδύεται τον Αδόλφο Χίτλερ (ναι, τον αρχηγό του ναζισμού και τον υπεύθυνο για τον θάνατο 52 εκατομμυρίων ανθρώπων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο).

Σύμφωνα με την είδηση, όπως μεταδόθηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ένας Γερμανός ηθοποιός, που υποδύεται τον Αδόλφο Χίτλερ, ντύνεται όπως ο δικτάτορας της ναζιστικής Γερμανίας και περιοδεύει εδώ και 4 εβδομάδες σε ολόκληρη την χώρα όπου κουβεντιάζει με φιλικούς και χαμογελαστούς πολίτες, καθώς προωθεί μια ταινία που αναμένεται στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτήν την εβδομάδα.

Ο ηθοποιός δηλώνει ότι έχει σοκαριστεί ακριβώς από την θερμή υποδοχή που του επιφύλαξαν (ως Χίτλερ) οι Γερμανοί.

Η ταινία «Look Who’s Back» είναι μια μεταφορά του σατιρικού μυθιστορήματος του συγγραφέα Τίμουρ Φέρμες που έχει πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Στις σελίδες του βιβλίου, ο Χίτλερ ξυπνά στη σύγχρονη εποχή, αναδεικνύεται σε διασημότητα και εισέρχεται και πάλι και στον πολιτικό στίβο.

Ο Φέρμες επισήμανε ότι έγραψε το βιβλίο προκειμένου να καταγγείλει τον «εφησυχασμό» των Γερμανών για τους ναζιστές και να επισημάνει την πεποίθησή του ότι ο Χίτλερ θα είχε ενδεχομένως σήμερα μια ευκαιρία να επιτύχει ξανά, παρότι το σύγχρονο γερμανικό κράτος έχει οικοδομηθεί για να εγγυηθεί ότι η ναζιστική τυραννία δεν θα αναβιώσει ποτέ ξανά.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας και ο βασικός πρωταγωνιστής υπογράμμισαν ότι ο χρόνος που πέρασαν περιοδεύοντας στη Γερμανία τους «άνοιξε τα μάτια», καθώς υπήρξαν μάρτυρες μιας μετατόπισης της γερμανικής κοινωνίας προς πολύ πιο συντηρητικές θέσεις σε επίπεδο συμπεριφοράς.

«Πώς μπορεί να γίνεται αυτό, τόσοι πολλοί άνθρωποι να αντιδρούν θετικά στον Χίτλερ, να τον αποδέχονται;» διερωτήθηκε ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Βνεντ μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο ARD.

Στην ταινία εμφανίζεται ο ηθοποιός Όλιβερ Μασούκι, με το χαρακτηριστικό μουστάκι του δικτάτορα, να αναμειγνύεται με τον κόσμο, να ανταλλάσσει χειραψίες, να ποζάρει για μια φωτογραφία στο πλευρό πυροσβεστών και να χαϊδεύει κατοικίδια ζωάκια ή ακόμα και κατσικάκια.

«Ο κόσμος σύντομα ξεχνάει ότι τον καταγράφουν οι κάμερες και αρχίζει να συνομιλεί με τον άνδρα, να του ανοίγεται» τόνισε ο Μασούκι.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν λίγο πριν την ανάδειξη του αντιισλαμικού κινήματος PEGIDA, δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του οποίου βγήκαν στους δρόμους.

«Δε μας εξέπληξε που κατέκλυσαν τους δρόμους. Πρόκειται για τη μεσαία τάξη που κλίνει προς τα δεξιά - τα έχουμε καταγράψει όλα με τις κάμερες» δήλωσε ο Μασούκι.

Η επιτυχία του βιβλίου και το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης αντανακλούν, σημειώνει το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, τη σαγήνη που νιώθει μέρος της γερμανικής κοινωνίας προς το σκοτεινότερο κεφάλαιο της ιστορίας της, 70 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος.

Ίσως κάποιοι στην Ευρώπη θα πρέπει να διαβάσουν σύντομα μία περίληψη της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας για να αντιληφθούν που "κυλάει" η Ευρώπη στην οποία ηγέτιδα δύναμη είναι σήμερα η Γερμανία που αποθεώνει (ακόμη και σήμερα) ακόμη και ηθοποιούς που υποδύονται τον Χίτλερ...
Ίσως κάποιοι στην Ελλάδα θα πρέπει να σκεφτούν πάρα πολύ σοβαρά τις επόμενες κινήσεις - αποφάσεις τους, αφού το "γερμανικό άρμα", στο οποίο οι ίδιοι έχουν μετά μανίας προσκολληθεί, ενδεχομένως να τους συγκαταριθμεί στους "κατοχικούς συνεργάτες"... αρκετοί εκ των οποίων είχαν τραγικό τέλος όταν κατέρρευσε η γερμανική παντοδυναμία...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν έχει πλήρως αποσοβηθεί ο κίνδυνος η Ελλάδα να μετατραπεί για μία ακόμη φορά σε εστία αποσταθεροποίησης για ολόκληρη την ευρωζώνη, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στην ετήσια έκθεση (World Economic Outlook) το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι, παρόλο που οι κίνδυνοι έχουν περιοριστεί μετά την συμφωνία για το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδος, αν δημιουργηθεί και πάλι αβεβαιότητα στο πολιτικό σκηνικό για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, τότε είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να προκληθούν πιέσεις στις αγορές.

Μάλιστα η αστάθεια αυτή στο χρηματοοικονομικό πεδίο και στις αγορές ομολόγων είναι πιθανόν να μεταδοθεί και στο σύνολο της ευρωζώνης.

Ο διεθνής οργανισμός ευθυγραμμίζεται με τις προβλέψεις της ελληνικής κυβέρνησης για την πορεία της ελληνικής οικονομίας εκτιμώντας ότι το 2015 το ΑΕΠ της χώρας θα υποχωρήσει κατά 2,3%, ενώ το 2016 η ύφεση θα περιοριστεί στο 1,3%.

Επισημαίνει ωστόσο ότι: – με δεδομένο ότι η ανάκαμψη σε ολόκληρη την ευρωζώνη θα είναι μέτρια – «οι προοπτικές για την Ελλάδα είναι σαφώς πιο δυσμενείς μετά την παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας στις αρχές του έτους».

Πιο συγκεκριμένα, για το τέταρτο τρίμηνο του 2015 εκτιμά πως η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 5,4% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2014. Θετικότερο προβλέπει το ΔΝΤ το τέταρτο τρίμηνο του 2016, εκτιμώντας πως η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί με ρυθμό 3% του ΑΕΠ.

Σε μία πιο μεσοπρόθεσμη προβολή, το ΔΝΤ προβλέπει πως το 2020 η Ελλάδα θα σημειώσει ρυθμό ανάπτυξης 2,4% του ΑΕΠ.
Στο μέτωπο του πληθωρισμού το ΔΝΤ προβλέπει πως φέτος η Ελλάδα θα σημειώσει αποπληθωρισμό 0,4% και πως το 2016 ο πληθωρισμός θα είναι μηδενικός. Μεσοπρόθεσμα το ΔΝΤ προβλέπει πως το 2020 ο πληθωρισμός θα είναι στο 1,4%.

Για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει πως το 2015 θα σημειώσει πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ, το οποίο το 2016 σχεδόν θα διπλασιασθεί στο 1,5% του ΑΕΠ. Πάντως, μεσοπρόθεσμα το Ταμείο εκτιμά πως το 2020 το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα είναι ελλειμματικό κατά 0,2% του ΑΕΠ.

Δυσμενέστερες από τις εκτιμήσεις της ελληνικής κυβέρνησης είναι οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ανεργίας. Σύμφωνα με το Ταμείο η ανεργία θα διαμορφωθεί στο 26,8% εφέτος και θα ανέλθει στο 27,1% το 2016.

Σε παγκόσμια κλίμακα, το ΔΝΤ σύμφωνα με τον νέο επικεφαλής οικονομολόγο Μορίς Ομπστεφελντ, αναθεώρησε επί τα χείρω τις προβλέψεις για την ανάπτυξη, εκτιμώντας ότι το ΑΕΠ θα αυξηθεί φέτος κατά 3,1% και κατά 3,6% το 2016.

Υπενθυμίζεται ότι στην εαρινή έκθεσή του, το ΔΝΤ προέβλεπε αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ κατά 3,3% φέτος και κατά 3,8% το 2016.

Η έκθεση του ΔΝΤ αναφέρεται αναλυτικά στους κινδύνους που επηρέασαν και επηρεάζουν τις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές εστιάζοντας στις ανησυχίες σχετικά με τη δυνητική ανάπτυξη της Κίνας, στις ανησυχίες για το μέλλον της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, αλλά και στις επιπτώσεις από την απότομη μείωση των τιμών του πετρελαίου.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑθήναΔΝ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Sophie Pilgrim

As Russia claims its lead in the Syrian conflict, even foraying into Turkish airspace, Western diplomats have been forced back to the drawing board, knocked off balance by Moscow’s whirlwind performance at the United Nations' 70th General Assembly.

As the greatest geopolitical show on earth, Russian President Vladimir Putin did well to choose the General Assembly to officially launch his Syria offensive. In a cleverly timed and expertly executed performance at the annual summit, Russia both humiliated and courted its Western rivals, as Putin’s first address to the assembly in 10 years inaugurated what some diplomats have called Russia’s “hijacking” of the Syrian conflict.

Western officials, while expecting Syria to dominate the summit, were thrown off balance as the Russians rolled out their simultaneously diplomatic and military offensive, not only taking the reins on Syria but also claiming the moral high ground in both fighting Islamist terrorists and dealing with the Arab world.

Russia has stressed its role as a legitimate party in Syria, while lambasting the West for intervening “uninvited.” In an almost paternalistic moment during Putin’s speech, the Russian leader jabbed foreign powers over their actions in Libya and Iraq. "I cannot help asking those who have forced that situation: Do you realize what you have done?" he said. “We should all remember what our past has taught us.”

Ukrainian delegates, who found their agenda usurped by Russian developments in Syria throughout the summit, responded by walking out of the hall.

The Russians have gone to pains to paint their offensive as anti-terrorist, inviting world leaders to debate the extremist threat in North Africa and the Middle East at the Security Council on Sept. 30. Forced onto the back foot, the Americans supported the initiative — US Secretary of State John Kerry congratulated the initiative and stressed the US and Russia’s shared goal in fighting terror. The Russians, meanwhile, barely acknowledged a similar event chaired by US President Barack Obama the day before, sending a low-level diplomat in place of the president or foreign minister.

Mark Galeotti, an expert on Russian security affairs at New York University, argues that once the “initial anger and perplexity has worn off,” the Americans may see certain value in Russia taking the lead in Syria, especially when “the US is not in any position to do anything about it anyway.”

“Even if Russian bombs are falling on other rebel targets, at least one in three are falling on the Islamic State [IS],” Galeotti told Al-Monitor.

As an enemy of both IS (whose members include Russian citizens from the north Caucasus who might well return home to stage attacks) and opponents of the Bashar al-Assad regime, a longtime ally of Moscow, the Russians are now tasked with weakening both groups simultaneously, while trying to convince the West to join Russia's efforts.

But there is also a deeper motive underlying the Russians’ recent switch in gears, Galeotti argues.

“The Islamic State is a great concern to Moscow,” he said, “but not as great as the exclusion of Russia, as it sees it, from its rightful place in the world.

“For some time the Russians have seen counterterrorism cooperation as one possible way of making cracks in the walls that have been raised around them [in response to their actions in Ukraine].”

Galeotti believes that the Russians waited until after the Iran nuclear agreement was signed before ramping up their Syria game plan in order not to sabotage the deal for their allies in Tehran. The rest, he says, fell into place.

“The fact that Assad was really on the ropes and the General Assembly was around the corner — which provided the opportunity to go and make a big splash — was not entirely coincidental, but there was a bit of luck involved too,” Galeotti said.

Some Western diplomats share Galeotti’s view that the Russians are welcome to take on Syria. “Yes, they have their base in the Middle East; they restored their standing as a global player, but what have they inherited, a new Afghanistan?” one official told Al-Monitor, speaking anonymously.

“If the Russians destroy the Syrian opposition, insist on propping up Assad and carry on antagonizing Turkey and the Saudis, they will further isolate themselves, like they did with Ukraine,” the official said.

Jonathan Cristol, a Middle East specialist at the World Policy think tank, argues that Russia’s performance at the General Assembly was both a warning and a protection mechanism for Moscow. “This was definitely not just about Putin showing his face on the world stage,” he told Al-Monitor. “He came to the General Assembly for the first time in a decade because he had a message for the West: Russia is calling the shots on Syria. Now, he’s following through on it. As a result, the Western coalition has been left with very little leverage.”

Not only having secured a meeting with Obama, who has snubbed Putin over his early 2014 Crimea coup, the Russians also walked away from New York with an important concession from the West: that Syrian leader Bashar al-Assad’s removal was no longer a prerequisite for launching political talks.

The about-face on Assad was a humiliation for the Western coalition, which has sunk a great deal of time and energy into trying to get rid of the beleaguered leader, and claims to safeguard those who oppose him.

Western officials told Al-Monitor on condition of anonymity that they saw no other option than to soften their tone on Assad in order to break the stalemate between the two sides, but fear a surge in IS recruitment as a direct result of the shift, with disappointed opposition supporters, desperate to see Assad gone, expected to enlist with the regime’s larger enemy.

Others look on the concession as a positive turning point in the long-running conflict. EU foreign policy chief Federica Mogherini expressed hope that the diplomatic commotion sparked by Russia at the General Assembly could see a “different push” for political negotiations in the coming weeks.

But as Russia continues to target the Syrian opposition and antagonize its Middle Eastern rivals, Putin’s appeal for a “broad coalition” looks increasingly unrealistic.

Galeotti believes that at best, Russia will have a relationship with the United States similar to the Americans’ dealings with Iran in Iraq: “Arms-length contact to coordinate military efforts against the Islamic State, but nothing public.”

It that respect, the West may win back some leverage. “When the excitement of their stealing the show wears off, Russia is going to find itself leading the fight against the most impenetrable army in recent history,” a Middle Eastern official told Al-Monitor. “They are going to need all the help they can get,” he said. “This is not Chechnya.”

Πηγή AlMonitor




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Φοίβος Κλοκκάρης
Αντιστράτηγος ε.α.

Η Τουρκία δεν θέλει πλήρη διχοτόμηση ή δύο τελείως ανεξάρτητα κράτη στην Κύπρο, αλλά τον έλεγχο ολόκληρης της νήσου, για λόγους ασφάλειας της Τουρκίας και επέκτασης της επιρροής της στην Ανατολική Μεσόγειο (ΑΜ) .
Η στοχοθεσία της από τη δεκαετία του 1950 περιλαμβάνεται σε σχέδια του τουρκικού κράτους και στη βιβλιογραφία και τις δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων. Επιβεβαιώνεται από τα ιστορικά γεγονότα, τη συνεχιζόμενη επεκτατικότητά της σε βάρος της Κύπρου και τις θέσεις της, στις συνομιλίες λύσης του Κυπριακού.

Σήμερα η Τουρκία για ολοκλήρωση της στοχοθεσίας της ακολουθεί τη στρατηγική του εξαναγκασμού (χρήση ισχύος, για να αναγκάσει τον αντίπαλο να ενεργήσει αντίθετα από τη θέλησή του - Compellence ο αγγλικός όρος).
Χρησιμοποιεί ως μέσο τις διακοινοτικές συνομιλίες (ΔΣ) για λύση ΔΔΟ, υπό την απειλή των τουρκικών δυνάμεων κατοχής (ΤΔΚ) και των εποίκων, που ασκούν ψυχολογική βία στους Έλληνες, να αποδεχθούν λύση που εξυπηρετεί τον στόχο της Τουρκίας για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
Στις συνομιλίες λύσης, η Τουρκία επικεντρώνει το βάρος της σε δύο επιμέρους στόχους, με τους οποίους εξασφαλίζεται ο έλεγχος της Κύπρου.

Οι Στόχοι

Πρώτος στόχος: Μετατροπή του τ/κ Constituent State σε επαρχία της Τουρκίας.

Θα επιτευχθεί (1) με την ενσωμάτωση στη λύση των αναρίθμητων διμερών συμφωνιών της Τουρκίας με το ψευδοκράτος, που εδραιώνουν την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική παρουσία της στο νησί (μέχρι και το δικαίωμα δράσης αεροναυτικών δυνάμεων στην επικράτεια της Κύπρου, χωρίς έγκριση του κυπριακού κράτους) και (2) με την παραμονή όλων των εποίκων, που είναι πλειοψηφία στα κατεχόμενα. Στο σχέδιο Ανάν είχε επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Δεύτερος στόχος: Στο επίπεδο της κεντρικής κυβέρνησης, να υπάρχει συναπόφαση των δύο Constituent States, για όλα τα θέματα της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Αυτό είχε επιτευχθεί στο σχέδιο Ανάν. Φαίνεται ότι επιτυγχάνεται και στη λύση, που συζητείται σήμερα, με βάση το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014 και τις συγκλίσεις που έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο το 2014 και 2015.

Δηλαδή εξίσωση του 82% με το 18% και παραπομπή σε μηχανισμό επίλυσης αδιεξόδων, με ίσο αριθμό μελών από κάθε Constituent State, δεδομένου ότι συμφωνήσαμε στην καταστρατήγηση της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων και στην υιοθέτηση του βέτο ως κυρίαρχου, πολιτειακού συστατικού.

Συναποφάσεις θα υπάρχουν μόνο για ελάχιστα θέματα, που θα συμπίπτει να εξυπηρετούν τα δικά μας συμφέροντα και εκείνα της Τουρκίας (θα εκφράζονται μέσω του τ/κ Constituent State που θα είναι επαρχία της).

Για τα περισσότερα θέματα θα δημιουργούνται αδιέξοδα και παράλυση του κράτους ή προσφυγή σε ξένο δικαστή (παραβίαση της λαϊκής κυριαρχίας και της διάκρισης των εξουσιών) ή υποχώρηση της δικής μας πλευράς.

Η εξουσία στο επίπεδο της κεντρικής κυβέρνησης θα διαμοιράζεται μεταξύ του ε/κ Constituent State και της Τουρκίας (μέσω του τ/κ Constituent State), αλλά θα επικρατεί πάντα η θέληση της Τουρκίας, λόγω τεράστιας ανισορροπίας ισχύος. Οι συνεχείς υποχωρήσεις μας προς τις απαιτήσεις της Τουρκίας θα δημιουργήσουν καθεστώς υποτέλειας.

Συμπερασματικά, το κυπριακό κράτος θα χάσει την αυτονομία και ανεξαρτησία του και θα μετατραπεί σε προέκταση της Τουρκίας στην ΑΜ, και φορέας προώθησης των συμφερόντων της.

Πότε θα γίνει η απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων

Αν η Τουρκία επιτύχει τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της εξασφάλισης των δύο στόχων που έχουν περιγραφεί, ενδέχεται να αποδεχθεί κατάργηση των εγγυήσεων και απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων, αφού θα είναι παρούσα στην Κύπρο και θα ασκεί κυριαρχία. Δυστυχώς, με τις συγκλίσεις στις συνομιλίες, αποδεχθήκαμε ήδη τους όρους της Τουρκίας στον τομέα της πολιτικής και στρατιωτικής ασφάλειας (αφοπλισμός-συναπόφαση κρατιδίων).

Αυτή η μορφή λύσης, τύπου σχεδίου Ανάν, που βασίζεται στην τουρκική στρατηγική του εξαναγκασμού και στην υποχωρητικότητα του Ελληνισμού, που στερείται στρατηγικής εθνικής ασφάλειας, θα οδηγήσει στην τουρκική κυριαρχία σε όλη την Κύπρο, με τη δική μας υπογραφή. Χωρίς να χρειασθεί η Τουρκία να ρίξει άλλες σφαίρες. Χωρίς να χρειάζεται εγγυήσεις και στρατεύματα στο νησί. Θα επιτύχει την υποταγή του αντιπάλου χωρίς μάχη, που κατά τον Σουν Τζου (5ος αιώνας π.Χ.) συνιστά την ύψιστη τελειότητα (βιβλίο «Η τέχνη του πολέμου», ΙΙΙ2).

Οι Έλληνες της Κύπρου, λόγω ανασφάλειας, θα οδηγηθούν σε μετανάστευση και όσοι παραμείνουν στο νησί θα ζουν σε καθεστώς φόβου και υποτέλειας, που θα επιβάλει η Τουρκία στην αφοπλισμένη στρατιωτικά και ανίσχυρη πολιτικά Κύπρο, εγκλωβισμένη σε μια PAX TURKA ανελέητης δεσποτείας.

Πηγή "Σημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνολικά 50 στρατιώτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν σκοτώθηκαν στην Υεμένη χθες Παρασκευή, στην αιματηρότερη επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι σιίτες αντάρτες Χούτι εναντίον δυνάμεων χωρών του Κόλπου που έχουν ενταχθεί στη συμμαχία υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας εναντίον τους, σύμφωνα με πρακτορεία ειδήσεων των δύο κρατών.

Η επίθεση σημειώθηκε στην επαρχία Μαρίμπ, όπου υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου, στην κεντρική Υεμένη, αρκετά κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία. Στη διάρκειά τους, οι Χούτι έπληξαν με ρουκέτες μια αποθήκη όπλων και πυρομαχικών στο στρατόπεδο όπου βρίσκονταν οι ξένοι στρατιώτες.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων WAM των ΗΑΕ, ο συνολικός αριθμός των νεκρών στρατιωτικών από τη χώρα αυτή ανήλθε 45. Αρχικά, είχε μεταδώσει πως οι νεκροί ήταν 22, αργότερα ωστόσο διευκρίνισε πως 23 υπέκυψαν στα τραύματα τους.

Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων BNA του Μπαχρέιν μετέδωσε εξάλλου ότι πέντε στρατιώτες της χώρας αυτής σκοτώθηκαν ενώ προστάτευαν τη Σαουδική Αραβία — πιθανότατα όμως αναφερόταν στην ίδια επίθεση.

Μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν οι Χούτι μετέδωσαν επίσης ότι οι σιίτες αντάρτες εκτόξευσαν ρουκέτες εναντίον ενός στρατοπέδου, σκοτώνοντας δεκάδες στρατιώτες των ΗΑΕ και των υεμενίτικων δυνάμεων που δηλώνουν πίστη στον πρόεδρο Αμπντ Ράμπο Μανσούρ Χάντι και καταστρέφοντας επιθετικά ελικόπτερα Apache και τεθωρακισμένα οχήματα.

Κάτοικοι της επαρχίας Μαρίμπ δήλωσαν στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ότι στο στρατόπεδο μαινόταν πυρκαγιά και υψώνονταν στήλες πυκνού καπνού από αυτό.

Η Σαουδική Αραβία και μια συμμαχία σουνιτικών μουσουλμανικών κρατών ενεπλάκησαν στον εμφύλιο πόλεμο στην Υεμένη τον Μάρτιο, για να αποκαταστήσουν στην εξουσία την εξόριστη κυβέρνηση και να απωθήσουν τους σιίτες αντάρτες Χούτι, οι οποίοι θεωρούνται σύμμαχοι του Ιράν. Οι σιίτες μαχητές είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα Σαναά τον Σεπτέμβριο της περασμένης χρονιάς και κατόπιν έθεσαν υπό τον έλεγχό τους μεγάλο μέρος της χώρας.

Μετά την επέμβαση της συμμαχίας, παραστρατιωτικοί και μονάδες του στρατού που δηλώνουν πίστη στον πρόεδρο Χάντι προέλασαν προς τη Σαναά τους τελευταίους δύο μήνες.

Οι δυνάμεις των ΗΑΕ έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάκτηση εδαφών από τις δυνάμεις που είναι πιστές στην κυβέρνηση του Χάντι, περιλαμβανομένης της επιχείρησης για την εκδίωξη των σιιτών από την πόλη Άντεν.

Το Ριάντ θεωρεί τους Χούτι, που είναι ζαϊδίτες, ανήκουν δηλαδή σε έναν κλάδο του σιιτικού ισλάμ, συμμάχους της Τεχεράνης, του σημαντικότερου εχθρού του στην περιοχή. Οι σιίτες αντάρτες λένε ότι έχουν επαναστατήσει εναντίον της διεφθαρμένης κυβέρνησης που υπηρετεί τα συμφέροντα των κρατών της Δύσης.

Πριν από τη χθεσινή επίθεση ήταν γνωστό πως στον πόλεμο στην Υεμένη έχουν σκοτωθεί πέντε στρατιώτες των ΗΑΕ ως τώρα.

Πηγή NewPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν εξαιρέσουμε τα κομματικά μέλη, τις κομματικές πελατείες και κάποιους κολλημένους στις παρατάξεις, η συντριπτική μάζα των ψηφοφόρων ψηφίζει πάντα αρχηγό, ανεξάρτητα από κόμμα και ιδέες. Ακολουθεί πάντα έναν αρχηγό, σαν την αγέλη που έχει ανάγκη αρχηγού και μάλιστα όχι τον οποιονδήποτε αρχηγό, αλλά εκείνον που με τα λόγια και την στάση του υπόσχεται μεγαλύτερη ασφάλεια και προστασία της μάζας και όχι περιπέτειες και διακινδύνευση.

Αυτό φυσικά το αντιλήφθηκε έγκαιρα ο Τσίπρας. Εγκατέλειψε τις κινήσεις που προκαλούσαν τρόμο και ανασφάλεια, έδιωξε τον Βαρουφάκη και έκανε την απόλυτη μνημονιακή κωλοτούμπα, προκειμένου να ηρεμήσει τους ψηφορόρους ότι δεν πρόκειται να έχουν περιπέτειες με τυχόν έξοδο από το ευρώ κ.λ.π.

Ταυτόχρονα μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα καθαρά αρχηγικό κόμμα, αποκλειστικά δικής του ιδιοκτησίας, λέγοντας στη μάζα ότι «εγώ είμαι ο ηγέτης σου». Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιος που έχει το ανάστημα να αμφισβητήσει τον Τσίπρα. Εξανάγκασε σε έξοδο από το κόμμα της αριστερής πλατφόρμας, της Κωνσταντοπούλου κ.λ.π. καθόσον όλοι αυτοί εμφανίζονταν από τα ΜΜΕ ως εξτρεμιστικοί παράγοντες ανασφάλειας, που τρόμαζαν τον κόσμο. Γι’ αυτό εξάλλου και δεν ψηφίστηκε η ΛΑΕ από τον κόσμο, όπως δεν ψηφίζεται και ο Καζάκης, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπά κόμματα που υπόσχονται «περιπέτειες». Αντίθετα ψηφίστηκε ο Καμμένος που υποσχόταν συνέχιση της ήρεμης διακυβέρνησης και ο κ. Λεβέντης που εμφανίστηκε πολύ «εξημερωμένος» πολιτικά.

Μεταξύ των διεκδικητών της ηγεσίας της μάζας, δηλαδή μεταξύ Τσίπρα και Μεϊμαράκη και αφού η μάζα πείστηκε ότι ο Τσίπρας έγινε απόλυτα μνημονιακός, σαν τον Μεϊμαράκη, άρα ακίνδυνος να προκαλέσει απρόοπτες καταστάσεις, προτίμησε τον Τσίπρα, ως περισσότερο κοινωνικά ευαίσθητο απέναντι στο μνημόνιο. Το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα; Θα το αντιληφθεί ο κόσμος στη συνέχεια.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Η Ευρώπη είναι τόσο προκλητικά κοντά στην Τουρκία. Κάθε μέρα περίπου 5.000 Σύριοι πρόσφυγες κάνουν το πέρασμα σε κοντινά ελληνικά νησιά. Και οι ηγέτες της ΕΕ έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται», γράφει η Κάτια Αντλερ σε ανταπόκριση για το BBC. Ακολουθούν αποσπάσματα:

«Η μακρά δυτική ακτογραμμή της Τουρκίας με τους αμέτρητους κολπίσκους δύσκολα αστυνομεύεται και οι τουρκικές αρχές κάνουν λίγη προσπάθεια. Οι διακινητές περιφέρονται ελεύθερα γύρω από τις παραλιακές πόλεις της Τουρκίας. Σκάφη γεμάτα με ανθρώπινο φορτίο σαλπάρουν τακτικά στο φως της ημέρας. Και μια κυνική βιομηχανία έχει ξεπηδήσει για την εκμετάλλευση απελπισμένων προσφύγων. Φτηνά και πιθανώς άχρηστα σωσίβια πουλιούνται παντού στους πολυσύχναστους δρόμους. Οι ιδιοκτήτες τους θέλουν να κερδίσουν μερικές λίρες από εκείνους που πρόκειται να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους στη θάλασσα.

Η ΕΕ πιέζει τώρα την Τουρκία για άδεια να βοηθήσει στην περιπολία των ακτών της. Στις συναντήσεις που είχαν στις Βρυξέλλες την Δευτέρα, οι πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είπαν στον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι θα πρέπει να δημιουργήσει περισσότερους και καλύτερους προσφυγικούς καταυλισμούς.

Ελπίζουν ότι αυτό θα πείσει Σύριους πρόσφυγες να μείνουν στην Τουρκία, στην οποία προσφέρουν οικονομική βοήθεια 1 δισ. ευρώ. Oι ευρωπαϊκές αρχές ζητούν από την Τουρκία να δώσει άδεια εργασίας στα εκατομμύρια Σύρων προσφύγων στο έδαφός της, ενώ ο Ερντογάν φέρεται να ζήτησε την κατάργηση της βίζας που απαιτείται για τα ταξίδια Τούρκων πολιτών στην ΕΕ.

Στο επίκεντρο των τουρκικών σχεδιασμών βρίσκεται επίσης η δημιουργία μιας «ασφαλούς ζώνης» για πρόσφυγες εντός της Συρίας. Η πρόταση έχει επικριθεί ως επικίνδυνη και μη ρεαλιστική, δεδομένου ότι η ανάμειξη της Ρωσίας αποκλείει την εφαρμογή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τμήμα της Συρίας, η οποία θα ήταν προϋπόθεση για τη δημιουργία της «ασφαλούς ζώνης».

Αυτή τη στιγμή, μόνο ένα κλάσμα των 2-3 εκατ. Σύριων στην Τουρκία λαμβάνουν βοήθεια από την κυβέρνηση. Η Αγκυρα αρνείται να τους αναγνωρίσει επίσημα ως πρόσφυγες, και έτσι δεν έχουν αυτομάτως δικαίωμα στη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, την εργασία ή την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Χωρίς μεγάλη βοήθεια από το κράτος, Σύριοι πρόσφυγες βασίζονται σε ντόπιους για να τα βγάλουν πέρα.

Κουβεντιάζοντας με ανθρώπους σε καταστήματα και καφενεία στην Τουρκία, είδα ότι το θέμα της μετανάστευσης είναι τόσο διχαστικό όσο και στην ΕΕ.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση ηθικής υποχρέωσης. Πολλοί Τούρκοι έχουν συγγενείς στη Συρία. Αισθάνονται ότι πρέπει να βοηθήσουν.

Αλλά έχω ακούσει συχνά πρόσφυγες να περιγράφονται με δυσαρέσκεια σαν «βάρος». Η οικονομία της Τουρκίας δεν αναπτύσσεται όσο προηγουμένως και ορισμένοι λένε ότι οι Σύριοι «κλέβουν τις δουλειές τους με την παράνομη εργασία».

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Μετά τους Ρώσους έρχονται και οι Κινέζοι κάνοντας την Άγκυρα να νιώθει σαν... αλεπού που πιάστηκε στη φάκα
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μεγάλη ανησυχία προκαλούν στην Άγκυρα οι ειδήσεις που μεταδίδονται και από τα τουρκικά ΜΜΕ, σύμφωνα με τα οποία μετά τους Ρώσους και οι Κινέζοι μπαίνουν στο «παιχνίδι» της Συρίας υπέρ του καθεστώτος Άσαντ, με άκρως αρνητικές συνέπειες για την ίδια την Τουρκία.

Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, ( εφημερίδες Hürriyet, Millyet, Star, Türkiye), η Κίνα έκανε γνωστό πως στέλνει στρατιωτικούς συμβούλους στην Συρία στο πλευρό των Ρώσων αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στην ρωσική επέμβαση υπέρ του Ασαντ.

Εκτός όμως από αυτή την είδηση, ταραχή προκαλεί στους Τούρκους η είδηση ότι οι Κινέζοι στέλνουν στην περιοχή πολεμικά αεροσκάφη με ενδιάμεσο σταθμό το αεροδρόμιο του Ιράκ, Takaddum Üssü, ενώ στην θαλάσσια περιοχή της ρωσικής βάσης στην Ταρτούς, αναμένεται να πλεύσει το κινέζικο αεροπλανοφόρο Liaoning προς υποστήριξη των ρωσικών δυνάμεων.

Η κινεζική ανάμειξη στην συριακή κρίση, όπως μεταδίδεται από την Άγκυρα, αναμένεται να διευρυνθεί τις επόμενες μέρες, γεγονός που προκαλεί επιπρόσθετη ανησυχία στους Τούρκους καθώς βλέπουν ότι τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σοβαρά μετά τις παραβιάσεις των ρωσικών μαχητικών του τουρκικού εναέριου χώρου.

Να δούμε τώρα τους «νταήδες» του Αιγαίου!



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών του Πανεπιστημίου της Δαμασκού, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, δρ. Ταλέμπ Ιμπραχήμ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «VZGLIAD» μίλησε για την αντιτρομοκρατική επιχείρηση της ρωσικής αεροπορίας και ανέλυσε πως πρέπει να αξιολογήσουμε τις δηλώσεις της Δύσης.

Μετάφραση - Απόδοση Σωτήρης Δημόπουλος
Πηγή Vzgliad

Το ΝΑΤΟ εξέφρασε την βαθιά του ανησυχία και κάλεσε τη Ρωσία να «σταματήσει να βομβαρδίζει την μετριοπαθή αντιπολίτευση» στο Ιντλίμπ, τη Χάμα και τη Χομς. Αυτές οι περιοχές πραγματικά ελέγχονται από την αντιπολίτευση;

Η Δύση διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, σε ό,τι αφορά τη Συρία. Καθημερινά παρακολουθώ τη δυτική και τη σαουδαραβική τηλεόραση, ακούω τι λένε για την κατάσταση στη Συρία, αλλά ζω στη Δαμασκό, ταξιδεύω στη χώρα και βλέπω. Όσα λένε είναι εντελώς ψευδή και προπαγανδιστικά, και θα ενταθούν.

Τις πρώτες ημέρες η Ρωσία βομβάρδισε οκτώ θέσεις του Ισλαμικού Κράτους στις περιοχές της Χομς και της Χάμα. Αυτές οι περιοχές βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ΙΚ και άλλων ριζοσπαστικών ομάδων, όπως η «Ντζεμπχάτ αν-Νούσρα» και η «Ντζαΐς αλ-Φατάχ».

Οι δηλώσεις των δυτικών, Τούρκων και Σαουδαράβων αξιωματούχων για το ότι δήθεν η Ρωσία βομβαρδίζει όχι τους τρομοκράτες αλλά τη συριακή αντιπολίτευση είναι ψέμα. Στη Συρία εκτός του ΙΚ υπάρχουν δεκάδες και εκατοντάδες τρομοκρατικές οργανώσεις. Για να νικήσεις τη τρομοκρατία στη Συρία δεν αρκεί να βομβαρδίζεις το ΙΚ. Στη χώρα υπάρχουν μαχητές του «Μετώπου Αλ Νούσρα», της «Ντεΐς Αλ-Φατάχ», και αυτές είναι «Αλ-Κάιντα». Οι αεροπορικές δυνάμεις της Συρίας και η ρωσική αεροπορία πρέπει να πολεμήσουν και με αυτούς τους τρομοκράτες, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Οι ενέργειες της Ρωσίας στη Συρία θα έχουν σταδιακή επιτυχία, και στις χώρες της Δύσης, στη Τουρκία, στη Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ δεν απομένει τίποτε άλλο, εκτός από το να διεξάγουν προπαγάνδα. Ήταν κάτι το απολύτως αναμενόμενο έπειτα από την έναρξη των αεροπορικών επιχειρήσεων της Ρωσίας εναντίον του ΙΚ και των άλλων ριζοσπαστικών ομάδων.

Η σύγκρουση στη Συρία κρατάει ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια. Πολλοί βλέπουν σ’ αυτήν θρησκευτικές αιτίες. Κυρίως μιλούν για τον πόλεμο της σουνιτικής πλειοψηφίας εναντίον της αλεβίτικης μειοψηφίας. Πώς το βλέπει αυτό η Δαμασκός;

Οι οποιεσδήποτε αναφορές στο θρησκευτικό στοιχείο της συριακής κρίσης είναι εν πολλοίς υπερβολικές και εξυπηρετούν κάποια ΜΜΕ και πολιτικές δυνάμεις που κάνουν ουσιαστική παραποίηση. Στη Συρία δεν υφίστανται και υφίσταντο ποτέ σιιτικές πολιτικές ομάδες, σουνιτικές ομάδες ή κάτι ανάλογο. Η Συρία είναι ένα κοσμικό κράτος, όπου για πολύ μεγάλο διάστημα επικρατούσε η ιδεολογία του συριακού αραβικού εθνικισμού. Υπό αυτή την έννοια, η Ρωσία με τις ενέργειές της υποστηρίζει την κρατική κυριαρχία της Συρίας και τους πολίτες της. Η Μόσχα δεν υποστηρίζει στη Συρία τους σουνίτες, τους σιίτες, τους αλεβίτες, τους χριστιανούς ή κάποιον άλλον, υποστηρίζει τη συριακή κοινωνία.

Αν κοιτάξετε στα θύματα των τρομοκρατών του ΙΣΙΣ, θα δείτε ότι η πλειοψηφία τους ανήκει στην σουνιτική κοινότητα της Συρίας. Σχεδόν το 80-90% των Σύριων που δολοφονήθηκαν ανήκουν στο σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ.

Κατά την άποψή σας η σουνιτική κοινότητα της Συρίας υποστηρίζει τις προσπάθειες της Μόσχας ενάντια στη τρομοκρατία;

Η απόλυτη πλειοψηφία των εκπροσώπων αυτής της τάσης του Ισλάμ υποστηρίζει τις ενέργειες της Ρωσίας. Η σουνιτική κοινότητα διαιρείται σε δύο στρατόπεδα. Πρώτο είναι οι Σούφι της Συρίας, που παραδοσιακά ήσαν πολλοί στη Συρία. Αυτοί αναμφίβολα υποστηρίζουν τις ενέργειες της Μόσχας στον πόλεμο εναντίον του ΙΚ. Δεύτερο είναι των ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται υπό την επιρροή των ουαχαμπιτών και ριζοσπαστών. Αυτοί αντιτίθενται στην κυβέρνηση της Δαμασκού. Έπειτα από την έναρξη των ρωσικών αεροπορικών επιθέσεων πολλοί από αυτούς αναθεωρούν τις προτεραιότητές τους.

Υπάρχει και άλλη ομάδα της σουνιτικής κοινότητας, οι συριακές σουνιτικές φυλές. Το ΙΚ εφάρμοσε μαζικές εκτελέσεις και δολοφονίες εναντίον των σουνιτικών φυλών στη Συρία, ιδιαίτερα στην περιοχή του Νταΐρ-εζ-Ζόρα. Προσωπικά γνωρίζω τους ηγέτες της φυλής Σβαϊτάντ, η οποία έχει χάσει στον πόλεμο με το ΙΚ περίπου 13 χιλιάδες μέλη της. Το 70-80% των σουνιτικών φυλών της Συρίας έπειτα από τις θηριωδίες και τις δολοφονίες των τρομοκρατών του ΙΚ και άλλων ριζοσπαστικών ομάδων υποστηρίζουν τις προσπάθειες της Ρωσίας και είναι ικανοποιημένοι που η Μόσχα ξεκίνησε τις αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των τρομοκρατών που τους καταπιέζουν.

Περίπου το 60-70% των στρατιωτών του συριακού στρατού είναι σουνίτες. Ο υπουργός Άμυνας της Συρίας είναι σουνίτης. Η σουνιτική κοινότητα στη Συρία αποτελείται από Άραβες κοσμικούς εθνικιστές, όπως και η αλεβίτικη. Όλοι μας είμαστε πρωτίστως Σύριοι και μουσουλμάνοι.

Το ΙΚ και άλλες τρομοκρατικές ομάδες στη Συρία πολεμούν μερικές χιλιάδες προερχόμενοι από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας;

Μόνον στην περιοχή της Συρίας στις τάξεις του ΙΚ πολεμούν περίπου 3.000 μαχητές από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Ο επονομαζόμενος υπουργός άμυνας του ΙΚ, ο Αμπού Μουσλίμ ας-Σισάνι, προέρχεται από τη Τσετσενία.
Πολεμώντας εναντίον των τρομοκρατών στη Συρία, η Μόσχα αποτρέπει την επιστροφή αυτών των ανθρώπων στη Ρωσία, και στις άλλες δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ.
Είναι ένας προληπτικός πόλεμος για την υπεράσπιση των Ρώσων από την τρομοκρατία στο έδαφός τους. Σε αντίθετη περίπτωση οι μαχητές του ΙΚ δεν θα σταματήσουν στη Συρία και στο Ιράκ. Ήδη έχουν επεκτείνει την επιρροή τους στην Κεντρική Ασία και στο Βόρειο Καύκασο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα ίδια. Εντελώς. Ευχές, γενικόλογες υποσχέσεις, ψέματα, επώδυνα μέτρα που πρέπει να αντέξουμε, κάβοι, παπαγαλισμοί περί «αποκατάστασης της οικονομικής σταθερότητας, ανάκαμψης της οικονομίας και επιστροφής στην ανάπτυξη και ριζικής μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης με ταυτόχρονη πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας». Τα ίδια. Εντελώς.

Ένας Σαμαράς με την εμφάνιση του Τσίπρα μίλησε για: «προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων, εκπόνηση και ανάπτυξη επενδυτικών σχεδίων, προγράμματα απασχόλησης για περιοχές με υψηλά ποσοστά ανεργίας, εξονυχιστικό έλεγχο όλων των λιστών των φοροφυγάδων, κυρίως της λίστας Λαγκάρντ, ένα νέο χάρτη ανώτατης εκπαίδευσης, σχολικά γεύματα για τους μαθητές δημοτικών σχολείων, απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης των νέων επιχειρήσεων» και φυσικά για «Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την Ψηφιακή Ανάπτυξη, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Εθνικό Σχέδιο Ευρυζωνικότητας» ώστε κάποτε να ξαναφτάσουμε στο δωρεάν wi-fi.

Ένας Τσίπρας που σαν Σαμαράς έσβησε από το λεξιλόγιό του τη λέξη «κούρεμα» και μιλά πλέον για «απομείωση χρέους». Και αυτή η απομείωση θα είναι πρόταση και επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης που θα περιλαμβάνει: «επιμήκυνση πληρωμών, μείωση επιτοκίων και μετατροπή τους σε σταθερά, ρήτρα ανάπτυξης και μια μακρά περίοδο χάριτος». Θα είναι δηλαδή επιτυχία αυτό που αντιπολιτευτικά αποκαλούσε ο ίδιος κατάρα για τις επόμενες γενιές, καθώς με την επιμήκυνση το χρέος περνάει σε πολλές επόμενες γενιές και ο φαύλος κύκλος «χρέους – μνημονίων» θα συνεχίσει στο άπειρο γεννώντας χειρότερη λιτότητα και μεγαλύτερη φτώχεια για κάθε επόμενη γενιά.

Ένας Σαμαράς με τη φωνή του Τσίπρα επαναδιαβεβαίωσε ότι η κυβέρνησή του αναγνωρίζει ως μονόδρομο τις μνημονιακές πολιτικές και παραδίδεται άνευ όρων στους δανειστές, στο Βερολίνο, στους τραπεζίτες και στις Βρυξέλλες καθώς αρνείται να μιλήσει για εναλλακτικό σχέδιο έστω σε περίπτωση βασανιστικού αδιεξόδου από την υπάρχουσα πολιτική έστω σε περίπτωση καταστροφής μας από το ακολουθούμενο οικονομικό αφήγημα (sic).

Κατάφεραν να μας καθηλώσουν ακόμη μία φορά. Εκεί που όλα έδειχναν ότι ο λαός δεν άντεχε άλλη πολιτική λιτότητας, ότι ο λαός ξεφώνιζε τα μνημόνια στις πλατείες απαιτώντας ανατροπή και αξιοπρέπεια, έντυσαν Τσίπρα τον Σαμαρά, βάφτισαν «Αριστερά» τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές και μας το πλάσαραν ως κάτι νέο και φρέσκο. Και τώρα νέες θυσίες, νέο αλάτι στις πληγές, νέες ελπίδες από ρυζόχαρτο. Και τώρα κι άλλη υπομονή, κι άλλη αμηχανία, κι άλλο αδιέξοδο, κι άλλη σιωπή. Διότι οι σταυρωθέντες ησύχως υποχρεούνται να αντέξουν τη σταύρωσή τους.

Διότι όπως διαπίστωσε ο πρωθυπουργικός εξάδελφος, δύο μόλις ημέρες μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη: «Οι πολίτες με την τωρινή τους ψήφο νομιμοποίησαν πολιτικά το μνημόνιο. Ο κόσμος είναι που ορίζει πολιτικά τα πράγματα, τι είναι ηθικό και τι όχι, τι είναι επιτρεπτό και τι ανεπίτρεπτο». Ο κόσμος είμαστε εμείς κι αυτό που πέφτει δεν είναι βροχή, αλλά φτυσιές από το Μαξίμου. Ο κόσμος, εμείς, ας αποφασίσουμε επιτέλους στα σοβαρά πόσο ακόμη θα αντέξουμε να μένουμε και σταυρωμένοι και βρεγμένοι από τα σάλια των φιδιών που απλώς αλλάζουν δέρμα.

Πηγή Καρτέσιος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει μια και καλή το τοπίο με τους Τζιχαντιστές, φέρεται ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαδιμήρ Πούτιν, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά τουρκικά δημοσιεύματα, τα οποία τονίζουν ότι δεν προβλέπεται να τελειώσει η ρωσική επέμβαση αν δεν εξαλειφθεί οριστικά η ισιλαμιστική απειλή στην Συρία και όχι μόνο.

Έτσι, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Radikal, ο Ρώσος πρόεδρος έχει δώσει σαφή εντολή στις δυνάμεις του που έχουν εγκατασταθεί και επιχειρούν από τις ρώσικες βάσεις στην Συρία, να πιάσουν και να φέρουν αλυσοδεμένο ζωντανό τον αρχηγό των Τζιχαντιστών, Ebubekir Bağdat, καθώς και όλο το επιτελείο του στην Μόσχα, για να… τους περιποιηθεί αναλόγως.

Την είδηση αυτή μετέδωσε πρώτα η αραβόφωνη εφημερίδα, Afitab-i Yezd, επικαλούμενη αποκλειστικές ρωσικές πηγές και στην συνέχεια πέρασε και στον τουρκικό τύπο, προκαλώντας μεγάλη αίσθηση.

Η εντολή αυτή του Πούτιν, όπως αναφέρεται, έχει σκοπό αφ’ ενός να καταδείξει ότι η όποια αμερικανική επέμβαση δεν έβλαψε καθόλου τους Τζιχανστιστές και αφ’ ετέρου να αποδείξει διεθνώς ότι ο αρχηγός των Τζιχαντιστών είναι καθαρά δημιούργημα των Αμερικανών και η άνδρωσή του στηρίχτηκε από την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, δηλαδή τις χώρες που πρωτοστατούν εναντίον της ρωσικής επέμβαση στην Συρία.

Μάλιστα ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας, İgor Konaşenkov, απαντώντας στις νατοϊκές επικρίσεις για τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Συρία, δήλωσε πως μέχρι τώρα όλοι οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί των Αμερικανών το μόνο που κατάφεραν είναι να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τους Τζιχαντιστές. Για αυτό η ρωσική επέμβαση θα συνεχιστεί.

Δηλαδή…ρωσική Τελεία και Παύλα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρύσανθος Στεφανόπουλος

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε η ετήσια κατάταξη του World Economic Forum για την ανταγωνιστικότητα των χωρών και το φιλικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον. Η Ελλάδα παραμένει σταθερά στην 81η θέση μεταξύ 140 χωρών. Μία θέση πάνω από την Αρμενία, δύο θέσεις πάνω από το Λάος, τρεις θέσεις πάνω από τη Μολδαβία και τέσσερις θέσεις πάνω από την Ναμίμπια. Αλλά με διαφορά η τελευταία χώρα της Ε.Ε. και κάτω από χώρες όπως Τατζικιστάν, Ουκρανία, Γουατεμάλα, Εκουαδόρ, Ιράν, Μποτσουάνα, Σρι Λάνκα, Ρουάντα, Ιορδανία, κ.α.

Αν αναρωτιέστε ποιες χώρες βρίσκονται στην κορυφή της κατάταξης, δεν θα εκπλαγείτε και πολύ βλέποντας πρώτες, κατά σειρά κατάταξης, τις: Ελβετία, Σιγκαπούρη, ΗΠΑ, Γερμανία, Ολλανδία, Ιαπωνία, Χονγκ Κονγκ, Φινλανδία, Σουηδία και Βρετανία. Το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν αυτές οι 10 χώρες είναι ότι όλες εφαρμόζουν φιλελεύθερες αρχές στην οικονομία τους, που σημαίνει ανοιχτές αγορές και επαγγέλματα, μειωμένο κρατικό παρεμβατισμό, ιδιωτικοποιήσεις, ευελιξία στην αγορά εργασίας, σταθερό φορολογικό περιβάλλον με χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις, δημοσιονομική σταθερότητα, ισχυρή νομισματική πολιτική, υψηλής ποιότητας εκπαίδευση, ταχεία απονομή δικαιοσύνης, μειωμένη γραφειοκρατία, γρήγορες διαδικασίες ίδρυσης επιχειρήσεων, κ.λπ.

Στα χαρακτηριστικά των 10 πρώτων χωρών θα εντοπίσατε σίγουρα πολλά από τα χαρακτηριστικά που δεν διαθέτει η ελληνική οικονομία και που μεγάλο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος ονομάζει με τον πομπώδη όρο «Νεο-φιλελεύθερες πολιτικές». Ένας όρος που ουσιαστικά δεν έχει περιεχόμενο και μόνο σκοπό έχει να δυσφημίσει τις αρχές του φιλελευθερισμού που εφαρμόζονται στον δυτικό κόσμο και έχουν αυξήσει εντυπωσιακά τα επίπεδα ευημερίας των πολιτών αυτών των χωρών. Ακόμα και κόμματα της ελληνικής δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας, που βρίσκονται πιο κοντά στις φιλελεύθερες αρχές, κυβέρνησαν στο παρελθόν ενάντια στις αρχές αυτές και εγγύτερα στις αρχές του κρατισμού που πρεσβεύει η αριστερή ιδεολογία.

Όταν ακούτε λοιπόν τους κυβερνώντες να μιλούν για ανάπτυξη και ξένες επενδύσεις, για ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, για παιδεία και καινοτομία, αλλάξτε επειγόντως κανάλι. Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζουν για τι μιλάνε.

Η Ελλάδα το 2010 βρισκόταν στην 31η θέση παγκοσμίως σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, ενώ την ίδια χρονιά βρισκόταν στην 83η θέση παγκοσμίως σε σχέση με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της και το φιλικό προς το επιχειρείν περιβάλλον. Πώς εξηγείται, μια χώρα με τόσο χαμηλή ανταγωνιστικότητα και ελάχιστες ξένες επενδύσεις να βρίσκεται την ίδια στιγμή στις πλουσιότερες χώρες του κόσμου; Η απάντηση είναι προφανής: λόγω της υψηλής εσωτερικής κατανάλωσης και των τεράστιων κρατικών δαπανών, που χρηματοδοτήθηκαν με δανεισμό και όχι με αύξηση της παραγωγής, με πραγματική ανάπτυξη και εξαγωγές.

Εδώ λοιπόν εντοπίζεται η βασική διαχρονική αιτία της κρίσης που βιώνει η χώρα. Ένα παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που βασιζόταν στις δημόσιες δαπάνες, τον κρατικό παρεμβατισμό, την ανορθολογική διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων, την άκρατη ιδιωτική κατανάλωση, τις εισαγωγές, τον φθηνό αλλά υπερβολικό δανεισμό, την υποβάθμιση της πρωτογενούς παραγωγής, την εξαφάνιση της βιομηχανικής παραγωγής και την δαιμονοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Στο σημείο αυτό θέλω να παραθέσω και κάποια άλλα στοιχεία από την πρόσφατη έκθεση του World Economic Forum, που είναι ενδεικτικά της κατάστασης που ζούμε στην Ελλάδα.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην 132η θέση στο μακροοικονομικό περιβάλλον, στην 116η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς εργασίας, στην 131η θέση στην ανάπτυξη των χρηματαγορών, στην 114η θέση σε ότι αφορά την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος, στην 91η θέση στην κατάρτιση των εργαζομένων, στην 131η θέση στην δυνατότητα προσέλκυσης ταλέντων και στην 111η θέση στην δυνατότητα διατήρησης ταλέντων. Την ίδια στιγμή βρίσκεται στην 6η θέση στην διαθεσιμότητα επιστημόνων και μηχανικών!
Μια χώρα που παράγει αφειδώς και χωρίς μακρόπνοο σχέδιο επιστήμονες, που δεν μπορεί όμως να αναπτύξει, να απορροφήσει και τελικά να διατηρήσει στην πατρίδα τους. Αποτελεί θλιβερό φαινόμενο αυτής της κρίσης, η μετανάστευση των λαμπρότερων μυαλών της χώρας στο εξωτερικό είτε για σπουδές είτε για εργασία, μια που στην Ελλάδα και στους δυο τομείς επικρατούν συνθήκες τριτοκοσμικής χώρας.

Πριν λίγες μέρες, το Τμήμα Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας διέταξε την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης του κ. Σκουρλέτη για το κλείσιμο των μεταλλείων στις Σκουριές, μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της κυρίας προσφυγής. Αποτελεί ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία, μια κυβέρνηση να ακυρώνει προεκλογικά μια μεγάλη ξένη επένδυση, να αφήνει άνεργους χιλιάδες εργαζομένους, να παραβλέπει σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπέρ της επένδυσης και να απαιτείται νεότερη απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου για να επαναλειτουργήσει το μεταλλείο. Και όλα αυτά για κάποια μικρά πολιτικά οφέλη και για να ικανοποιήσει την τοπική οργάνωση του κόμματος.

Τι σήμα δίνει αυτό στους ξένους επενδυτές; Αποτελεί ένδειξη φιλικότητας προς το επιχειρείν; Ένδειξη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας;
Σκεφτείται τον εαυτό σας ως Αμερικανό επενδυτή. Θα αποφασίζατε αντικειμενικά να επενδύσετε κάποια πολλά εκατομμύρια ευρώ σε μια τέτοια χώρα; Ακόμα και αν ήσασταν Ελληνο-Αμερικανός επιχειρηματίας και σας άγγιζε η παράκληση του κ. Τσίπρα προς την ομογένεια για επενδύσεις, θα το επιλέγατε με καθαρά χρηματοοικονομικά κριτήρια;
Αν απαντήσατε ναι, συγχαρητήρια. Είστε πραγματικός πατριώτης και μια έντονα συναισθηματική προσωπικότητα. Δεν είστε όμως κατάλληλος για επιχειρήσεις και μην το επιδιώξετε ποτέ. Γιατί στις επιχειρήσεις, ο επιχειρηματίας αναλαμβάνει προσωπικά το ρίσκο της αποτυχίας και είναι υπεύθυνος με την περιουσία του γι' αυτό. Και στην Ελλάδα έχετε τα πάντα εναντίον σας και έναν άτυπο «συνέταιρο» που περιμένει να απομυζήσει κάθε σταγόνα της επίπονης προσπάθειας σας, το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο είναι ταυτόχρονα έτοιμο να σας ποδοπατήσει σαν στυμμένη λεμονόκουπα, αν αποτύχετε.
Όταν ακούτε λοιπόν τους κυβερνώντες να μιλούν για ανάπτυξη και ξένες επενδύσεις, για ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, για παιδεία και καινοτομία, αλλάξτε επειγόντως κανάλι. Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζουν για τι μιλάνε. Αναγκάζονται να υποστηρίξουν θέσεις ξένες προς αυτούς, που τις αντιμάχονται ταυτόχρονα με την εφαρμογής τους, που ασφυκτιούν μέσα στο κυβερνητικό τους κουστούμι (έστω και χωρίς γραβάτα).

Πηγή Huffington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έκκληση προς όλο τον πολιτικό κόσμο απεύθυνε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ. Ιερώνυμος, ζητώντας την ειλικρινή του συνεργασία.

«Θα ήθελα να κάνω έκκληση προς την Πολιτεία, την κυβέρνηση και όλον τον πολιτικό κόσμο, Εκκλησία και Πολιτεία, να συνεργαστούμε με ειλικρίνεια και συνέπεια και να δώσουμε το παράδειγμα στον λαό μας για συνεργασία και ενότητα», είπε ο αρχιεπίσκοπος.

Μιλώντας στην Ετήσια Τακτική Σύνοδο της Ιεραρχίας, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ζήτησε από όλα τα μέλη της Ιεραρχίας: «Να ενεργήσουμε έτσι ώστε να πείσουμε τον κάθε πολίτη, τον κάθε πιστό, ότι το πρώτο που μας ενδιαφέρει στις ημέρες μας είναι ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο πληγωμένος».

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος επισήμανε ότι τα προβλήματα που υπάρχουν και δημιουργούνται καθημερινά είναι πολλά και προέτρεψε όλους, όσοι αμφισβητούν το πλέγμα των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους, «να ξεφύγουμε από τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες και να τα αντιμετωπίσουμε με σταθερότητα».

Όσον αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών, ο Μακαριώτος ανέφερε πως «το τραγικό είναι ότι οι εχθροί μας δεν είναι πλέον πέρα και μακριά. Είναι εντός των τειχών μας. Το βλέπουμε. Το οσφραινόμαστε.
Φαινόμενα, όπως το πρόσφατο επεισόδιο του μαθήματος των Θρησκευτικών, φοβάμαι ότι είναι η αιχμή του δόρατος.
Φαίνεται ότι οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, εκμεταλλευόμενοι τη δεινή μας οικονομική κατάσταση, στο πλαίσιο της ρυθμίσεως των οικονομικών μας σχέσεων, δεν θα παραλείψουν, αλλά αντιθέτως θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο, την αλλοίωση της ελληνικής κοινωνίας αρχίζοντας από τη σχολική μας εκπαίδευση», είπε.

«Εάν υπάρχουν δεσμεύσεις και σχεδιασμοί που αποσκοπούν, όπως ψιθυρίζεται ζωηρά, στην αλλοίωση της μορφής της κοινωνίας μας και μάλιστα στην υποτίμηση της Ιστορίας και των παραδόσεών μας, στο ξεθεμελίωμα του θεσμού της οικογένειας και την επιβολή της διαστροφής, στην περαιτέρω υποβάθμιση της γλώσσας μας και την περιφρόνηση τού από αιώνες Πολιτισμού μας, της πατρίδος μας, των οσίων και ιερών μας, αν όλα αυτά είναι μέσα στα προαπαιτούμενα, τότε η Ιεραρχία, ο κλήρος, ο ευσεβής και ο πιστός ελληνικός λαός θα γίνουμε ανάχωμα, τείχη, οχυρά», κατέληξε.

Πηγή Ελένη Μαχαίρα, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Αθήνα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γ. Αγγέλη

Ο πρωθυπουργός ως όφειλε επιχείρησε χθες βράδυ στη Βουλή να είναι πειστικός ως προς το βασικό του επιχείρημα ότι η κατάσταση στη χώρα αποκτά θετική προοπτική.

Τίποτα όμως από όσα υποσχέθηκε δεν αντέχει στη δοκιμασία της πραγματικότητας των "αριθμών".

Το σχέδιο προϋπολογισμού που κατατέθηκε ταυτόχρονα με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αποτελεί την πρώτη και βασική διάψευση της ύπαρξης θετικής προοπτικής για την οποία μίλησε ο κ. Τσίπρας.

Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους, τόσο φέτος όσο και του χρόνου η οικονομία θα συνεχίσει να βυθίζεται στην ύφεση υποχωρώντας ένα επιπλέον 3,5% περίπου του ΑΕΠ που έρχεται να συσσωρευτεί στην πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά χρονικά απώλεια του 27% από το 2009 μέχρι και σήμερα.

Το δεύτερο βασικό στοιχείο, η απασχόληση όπως προκύπτει από τις προβλέψεις για την ανεργία θα συνεχίσει να μειώνεται συρρικνώνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη ανύπαρκτο εισόδημα που πρέπει να "φορολογηθεί" για να καλύψει τις δημόσιες δαπάνες. Από αυτό το αφυδατωμένο και διαρκώς συρρικνούμενο εισόδημα θα πρέπει το δημόσιο να απορροφήσει φόρους 45 δις. ευρώ!

Σε ποια οικονομία μπορούν να επιτευχθούν αυτοί οι εξωπραγματικοί στόχοι; Όχι πάντως σ’ αυτή που ζούμε εδώ και έξι χρόνια.

Ο πρωθυπουργός χθες έδωσε σαν κεντρικούς στόχους της κυβέρνησης τρία σημεία αναφοράς: την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την αναδιάρθρωση του χρέους και τις επενδύσεις.

Είναι απόλυτα σωστό ότι το υπάρχον οικονομικό σύστημα είναι αδύνατο να λειτουργήσει χωρίς "ανοικτές" τις τράπεζες. Όμως οι τράπεζες είναι "ανοικτές" υπό τρεις προϋποθέσεις: την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, την συσσώρευση καταθέσεων και την σταθερή αύξηση των δανεικών χορηγήσεων. Τίποτα από αυτά δεν είναι δυνατό να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες. Ακόμα και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τα 25 δισ. ευρώ του δανείου είναι αδύνατο να κλείσει την "τρύπα" των 200 περίπου δισ. ευρώ που έχει προκαλέσει στο τραπεζικό σύστημα η απόσυρση των 120 δισ. ευρώ καταθέσεων και τα 80 – 100 δισ. ευρώ των κόκκινων δανείων.

Για τον λόγο αυτό άλλωστε είναι αδύνατο να αποσυρθούν τα capital controls ακόμα και αν ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση μέχρι τον Δεκέμβριο.

Και βέβαια χωρίς πραγματικά λειτουργικές τράπεζες και ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων είναι αδύνατο να "τρέξουν" επενδύσεις.

Όσο για το χρέος μάλλον γίνεται περισσότερη συζήτηση από όσο το ίδιο το θέμα θα απαιτούσε.

Όπως είναι γνωστό ήδη, τα προηγούμενα δανειακά προγράμματα περιλαμβάνουν δεκαετή περίοδο χάριτος (εκτός του δανείου του ΔΝΤ). Με άλλα λόγια η οποιαδήποτε αναδιάρθρωση του χρέους με την μορφή της επιμήκυνσης δεν θα έχει την παραμικρή άμεση επίδραση στον προϋπολογισμό και τις δαπάνες του μέχρι τις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Δηλαδή η περιβόητη αναδιάρθρωση του χρέους με την επιμήκυνση του δεν θα επιτρέψει ούτε στους φόρους να μειωθούν ούτε στις δημόσιες δαπάνες να αυξηθούν για να χρηματοδοτήσουν, όπως υπονοεί ο πρωθυπουργός, την ανάκαμψη της οικονομίας.

Η αλήθεια είναι μία, ότι δύσκολα θα αντέξουμε άλλους 20 μήνες σε μία οικονομία η οποία θα συνεχίσει να συρρικνώνεται, με την ανεργία να αυξάνεται και τα πακέτα των δημοσιονομικών μέτρων να οδηγούν σε ολοένα και μεγαλύτερους φόρους που θα πρέπει να βγαίνουν από ένα ολοένα και μικρότερο δημόσιο και ιδιωτικό "εισόδημα".

Και αυτή δεν είναι μία "θετική προοπτική", είναι απλά η συνέχεια ενός εφιάλτη χωρίς τέλος.

Το ερώτημα είναι αν ακόμα και υπό την παρούσα σύνθεσή της αυτή η Βουλή μπορεί να αναμετρηθεί με αυτή την πραγματικότητα.

Και σ’ αυτό το ερώτημα ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να δώσει καμία απάντηση με τις προγραμματικές του δηλώσεις.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Οι τελευταίοι πέντε αιώνες της παγκοσμίου ιστορίας διακρίνονται από τη κυριαρχία του λεγόμενου «Δυτικού Πολιτισμού» σε τεχνολογικό, οικονομοκρατικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Τα τελευταία έτη του 20ου αιώνα και τη παρούσα περίοδο, ο σκεπτικισμός για το μέλλον αυτής της υπεροχής έχει ενταθεί από πολλούς κύκλους και ομάδες ατόμων της Δύσης, λόγω της δραματικής πληθυσμιακής εξάπλωσης των Μουσουλμανικών κοινωνιών και βεβαίως την υπογεννητικότητα που μειώνει τις αντίστοιχες Δυτικές. Η Περιφέρεια των Βαλκανίων κατά τη δεκαετία του ’90, αποτέλεσε την πρακτική εφαρμογή της Ισλαμικής εξάπλωσης που ήδη είχε την αφετηρία της μεταπολεμικά.

Περιοχές όπως η Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο η ΠΓΔΜ, το Μαυροβούνιο και η Νότιος Σερβία, αποτελούν κλασσικά υποδείγματα πληθυσμιακής ανισορροπίας μεταξύ των Μουσουλμάνων και των Χριστιανών και λοιπών. Μάλιστα οι δημογραφικές τάσεις υποδεικνύουν την συνεχιζόμενη αύξηση των πιστών του Ισλάμ με πολλαπλές πολιτικές συνέπειες για τα κράτη αυτά αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Οι δημογραφικές μεταβολές είναι ένας ευαίσθητος πολιτικά τομέας μελέτης, ιδίως όταν σχετίζεται με εθνοτικές συγκρούσεις και θέματα ασφάλειας. Η «Πολιτικά Ορθώς» σκεπτόμενη Δύση σε συνδυασμό με την έλλειψη πραγματιστικής ιστορικής ανάλυσης και σκέψης, οδηγεί στην άγνοια των μακρό-ιστορικών επιπτώσεων που έχει η πληθυσμιακή αύξηση ορισμένων ομάδων του πληθυσμού, όπως και οι μετακινήσεις πληθυσμών γνωστές στη σημερινή πολιτικώς ορθή πραγματικότητα των ΜΜΕ, ως « Οικονομική μετανάστευση». Στο τωρινό κόσμο ο Ισλαμικός χώρος διαθέτει το απόλυτο όπλο για να αναδιατάξει και να συγκροτήσει τη μελλοντική Ευρωπαϊκή κοινωνία. Το όπλο αυτό δεν είναι χημικό ή πυρηνικό, αλλά η πληθυσμιακή βόμβα, ή συντομογραφικά η « Π- Βόμβα»! Μάλιστα η έκταση του φαινομένου της Ισλαμικής εξάπλωσης είναι ένα φαινόμενο παγκοσμίου σημασίας και μεσοπρόθεσμης προοπτικής, με αποτέλεσμα να συγκροτεί και ένα καίριο πολιτικό ζήτημα στην εποχή μας.

Για πολλούς αιώνες ο Ισλαμικός κόσμος υστερούσε δημογραφικά και αυξανόταν με βραδύ ρυθμό. Η γεωπολιτική περιοχή δράσης και πολιτικής ανάπτυξης των Μουσουλμάνων ( Μέση Ανατολή, Β. Αφρική, Κ. Ασία), χαρακτηριζόταν από πολλαπλές εισβολές, λόγου χάρη των Μογγόλων, Σταυροφόρων και των ποικίλων σφοδρών ένδο-Ισλαμικών συγκρούσεων. Επιπλέον, η διαρκής έλλειψη ικανών καλλιεργήσιμων εκτάσεων για ζωική παραγωγή, περαιτέρω μείωνε την ικανότητα για ταχεία αύξηση του πληθυσμού. Την εποχή των μεγάλων Αραβικών κατακτήσεων, – 8ο-12ο αιώνα μΧ- το Ισλάμ ήταν η θρησκεία περίπου 40 εκ. πιστών, όχι περισσότερο του 10% του παγκοσμίου πληθυσμού. Πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η τότε εξάπλωση του Ισλαμικού στοιχείου περιοριζόταν στις παρυφές της Ευρασίας και της Βόρείου Αφρικής.

Προκειμένου να διατηρήσουν τη πολιτική κατάκτησης νέων εδαφών και να ανθέξουν σε επίπεδο ανθρώπινων πόρων την εξάπλωση προς την Ινδία, τη Δύση και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ταυτόχρονα, το Ισλάμ φάνηκε ευέλικτο στο διαρκή προσηλυτισμό Χριστιανών και Ισραηλιτών όπως επίσης και στο εκτεταμένο δουλεμπόριο και συστηματικό παιδομάζωμα. Η Οθωμανική εξάπλωση στη Νότιο-Ανατολική Ευρώπη εισήγαγε το Ισλάμ στις παρυφές της Δύσεως και δημιούργησε πληθώρα θρησκευτικών Μουσουλμανικών μειονοτήτων που επιβιώνουν και αναπτύσσονται ταχέως τη σημερινή εποχή. Οι περισσότερες από αυτές όπως οι Αλβανοί, Βόσνιοι και Πομάκοι, προέρχονταν από τις προσχωρήσεις επιμέρους εθνικών ομάδων στο Ισλάμ προκειμένου να επωφεληθούν των ευνοιών της «Υψηλής Πόρτας» και του συστήματος της εποχής.

Οι εθνικές επαναστάσεις των Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων, αποτίναξαν την αυτοκρατορική Οθωμανική κυριαρχία όπως επίσης οδήγησαν και στην μείωση της ισχύος του Ισλάμ στα Βαλκάνια μετά από πέντε αιώνες. Ουσιαστικά με την παράλληλη εισαγωγή Δυτικής έμπνευσης εκπαίδευσης και τρόπου συμπεριφοράς στα νέα κράτη της Βαλκανικής, το Ισλάμ γνώρισε μία σημαντική οπισθοχώρηση τόσο σε δημογραφικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο. Παγκοσμίως μάλιστα τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η εποχή των μεγάλων αποικιακών αυτοκρατοριών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλικής Δημοκρατίας που ήλεγχαν είτε De Facto ή De Jure τα περισσότερα Μουσουλμανικά κράτη.

Η συνάντηση, σύγκρουση και εν τέλει όσμωση μεταξύ της κεφαλαιοκρατικής Δυτικής Κουλτούρας και του Ισλαμικού κόσμου, όλως παραδόξως ευνόησε σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο. Η εισαγωγή νέων μεθόδων εντατικής καλλιέργειας, υγειονομικής περίθαλψης, βιομηχανικής παραγωγή τροφίμων, συνετέλεσε στην άρση της πληθυσμιακής στασιμότητας μειώνοντας τη βρεφική-παιδική θνησιμότητα και αυξάνοντας το προσδόκιμο όριο ζωής. Ο Γάλλος ιστορικός Φερναντ Μπρόντελ, είχε προβλέψει το 1957 ότι τα 75 εκ. Μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή εκείνη τη χρονιά θα άγγιζαν τα 110 το 2000 (4). Οι εκτιμήσεις του αποδείχθηκαν ελλιπής και εκείνη τη χρόνιά ο πληθυσμός ήδη έσπαγε το φράγμα των 300 εκ.

Η μέση μητέρα στον Ισλαμικό κόσμο ( Της Μ. Ανατολής εν προκειμένου) τίκτει τουλάχιστον 5 ζώντα βρέφη, τετραπλάσιο ποσοστό σχεδόν σε σχέση με την αντίστοιχη Δυτική. Η ετήσια πληθυσμιακή αύξηση των Ισλαμικών κοινωνιών στη Μ. Ανατολή ξεπερνά το 2% τη στιγμή που χώρες όπως την Ελλάδα το ποσοστό αυτό εξαιρουμένων των μεταναστών, είναι οριακά αρνητικό.

Στα μέσα του 19ου αιώνα η προέλαση των Ευρωπαίων στη κατάκτηση του κόσμου μέσω της αποικιοκρατίας, βασίσθηκε μεταξύ των άλλων και στην ταχεία αύξηση του πληθυσμού με ρυθμό 1,5% ετησίως. Με αυτό τον τρόπο οι μάζες των Δυτικών ήταν σε θέση να αποικίσουν ταχύτατα τη Β. Αμερική, Ωκεανία, Ν. Αφρική και πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη. Το 1960 το ποσοστό των Μουσουλμάνων επί του παγκοσμίου πληθυσμού άγγιζε το 13%, το 2001 ξεπέρασε το 20%. Εάν οι τάσεις συνεχιστούν, – Ceteris Paribus-, το 2050 το 35% των κατοίκων της Γης θα είναι Μουσουλμάνοι. Στην Ινδία μάλιστα, τη δεύτερη σε κατοίκου χώρα του πλανήτη, το ποσοστό Μουσουλμάνων ήταν 10% το 1951 και 15%+ το 2001 (6). Παρόλη τη σημαντική αύξηση των Ινδουστών, η Ισλαμική Ινδική κοινότητα αποτελεί μια ραγδαίως αναπτυσσόμενη ομάδα και η πόλη της Βομβάης που είναι το οικονομικό κέντρο του κράτους είναι κατά το ένα τέταρτο Ισλαμική. Σε αυτό το σημείο πρέπει να ειπωθεί ότι η συγκέντρωση των Ισλαμικών κοινοτήτων θα είναι πυκνή στην Ευρασία-Β. Αφρική και Ν.Α Ασία, τουτέστιν στη καρδιά του πλανητικού συστήματος. Εάν η πληθυσμιακή αύξηση συνδυαστεί και με τη μάλλον αναπόφευκτη πολιτική-οικονομική γιγάντωση, τότε ο 21ος αιώνας «Ανήκει στο Ισλάμ», για να παραφρασθεί έτσι η ανάλογη έκφραση του Χένρι Λούις για την Αμερική του 20ου αιώνα.

Ένα στοιχείο που συνδέεται με τη δημογραφική εξάπλωση του Ισλαμικού στοιχείου είναι το μεγάλο ποσοστό ως προς την ηλικιακή διάρθρωση των νέων ατόμων έως 30 ετών οι οποίοι είναι αποκλεισμένη από την αγορά εργασίας, εκπαίδευση και δεν έχουν δυνατότητες κοινωνικής κινητικότητας προς τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Σε συνδυασμό με τα αυταρχικά καθεστώτα που ελέγχουν το μεγαλύτερο τμήμα των κοινωνιών του Ισλάμ, το πλαίσιο από το οποίο θα ξεπηδήσουν επαναστάσεις, κοινωνική αναταραχή και τρομοκρατία, έχει ήδη δημιουργηθεί. Όσο η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και οι εξελίξεις στις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες φέρνουν εγγύτερα τις κοινωνίες στον πλανήτη, τόσο θα γίνονται ευρύτερα αντιληπτές και με οδυνηρό τρόπο οι κοινωνικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τον Ισλαμικό χώρο ευρύτερα. Επιπλέον είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι πολυάριθμες, σκληραγωγημένες και εν τέλει φανατισμένες ομάδες των Ισλαμιστών, διαθέτουν ένα σαφές πλεόνασμα βιολογικής δυναμικής έναντι των Δυτικών και άλλων πολιτισμικών ενσωματώσεων.

Στη πρόσφατη Ευρωπαϊκή ιστορία, η περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης διαφωτίζει περί των δυναμικών των δημογραφικών αλλαγών σε πολιτικό επίπεδο. Την επαύριον του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, το ποσοστό Μουσουλμάνων στη Γιουγκοσλαβική επαρχία ήταν λιγότερο του 30%. Το 1991 και στην αφετηρία των εμφυλίων συγκρούσεων, οι Βοσνιακοί Μουσουλμάνοι αποτελούσαν περισσότερο από του 45% του κοινωνικού συνόλου με σημαντικότερα ακόμα ποσοστά στα κύρια αστικά κέντρα. Στο Κοσσυφοπέδιο-Μετόχια, ο Αλβανικός-Μουσουλμανικός πληθυσμός αριθμούσε περί το ήμισυ το 1945, ενώ το 1999 είχε ήδη αγγίξει το 90%. Στις δύο ανωτέρω περιπτώσεις η διεθνής κοινότητα διαπίστωσε εθνοτικές συγκρούσεις με έντονη θρησκευτική χροιά και πιο συγκεκριμένα την επικράτηση του Ισλαμικού στοιχείου έναντι του Χριστιανικού. Ασφαλώς οι πληθυσμιακές διαφορές μεταξύ εθνοτήτων και θρησκειών δεν εξηγούν πάντοτε τα βαθύτερα αίτια των συγκρούσεων, αλλά παρέχουν σε σημαντικό βαθμό τη γνώση για τις περιφερειακές αλλαγές στο πλαίσιο της ισορροπίας δυνάμεων και αποκαλύπτουν πιθανές εστίες πολέμων λόγω ακριβώς της μεταβαλλόμενης πληθυσμιακής αλλαγής.

Μία συγκριτική επισκόπηση μεταξύ της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής στο τομέα της δημογραφίας, αποκαλύπτει ορισμένες ενδιαφέρουσες παραμέτρους. Τη δεκαετία του ’50 ο πληθυσμός του Ελληνικού κράτους ήταν 7 εκ. πολίτες, ενώ ο αντίστοιχος Τουρκικός 20 εκ. Μία αναλογία 1 προς 3. Στις αρχές του 21ου αιώνα η Ελλάδα έχει 11 εκ. και η Τουρκία πιθανώς άνω των 70 εκ. Η αναλογία έχει σε 1 προς 6,5 και σε ένα βαθμό εξηγείται και η διαρκώς αυξανόμενη Τουρκική επιθετικότητα και τάση προς εξάπλωση, έναντι της γηρασμένης και στερούμενης νεανικής σφριγιλότητας Ελλάδος. Επίσης, η ίδια η Τουρκία αντιμετωπίζει μία δραματική εξέλιξη η οποία μεσοπρόθεσμα απειλεί τη δική της κοινωνική συνοχή. Οι «Δυτικοποιημένες» πληθυσμιακές ομάδες στη Μικρά Ασία έχουν ήδη προσαρμοσθεί στο Ευρωπαϊκό οικογενειακό πρότυπο των πυρηνικών οικογενειών, ενώ ο μεγάλος όγκος του παραδοσιακού Σουνιτικού πληθυσμού στην Ανατολία αυξάνεται ταχύτατα και μεταναστεύει μαζικά προς τη Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Η επικράτηση του Ερντογκάν τη τελευταία δεκαετία, αποτελεί το ορόσημο για την επιβολή του ορθόδοξου Σουνιτισμού στη Τουρκία σε βάρος τόσο των Κεμαλιστών όσο και των πάμπολλων μειονοτήτων. Σε κάθε περίπτωση η Ελληνοτουρκική διαμάχη αποκτά και επισήμως μία νέα κρίσιμη παράμετρο που εκφράζεται από την ενδοτουρκική διαπάλη. Το συμφέρον της χώρας επιβάλλει τη διαιώνιση της διαμάχης αυτής, γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση, η διαλεκτική «Χαιγκελιανή» σύνθεση των δύο Τουρκικών αντιπάλων, θα ενδυναμώσει τα μάλλα το Τουρκικό έθνος και η πιθανολογούμενη μετάλλαξη θα εμφανίσει ένα κατά πολύ ισχυρότερο αντίπαλο για την Ελλάδα από ότι ο σημερινός.

Επιπλέον, στις αρχές του ’70 τα κράτη του Μαγκρέμπ, Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτος είχαν συνολικά πληθυσμιακά μεγέθη της τάξεως των 70 εκ. κατοίκων. Τη ίδια περίοδο οι Μεσογειακές Ευρωπαϊκές χώρες, Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και Πορτογαλία, αριθμούσαν 160 εκ. Τη σημερινή εποχή το Μαγκρέμπ είναι η περιοχή με τουλάχιστον 155 εκ. ανθρώπους και οι Ευρ. Μεσογειακές χώρες διαθέτουν 180 εκ. πολίτες, πολλοί εξ’αυτών μετανάστες πιστοί του Ισλάμ προερχόμενοι από τη Βόρειο Αφρική. Το 2050, η Β. Αφρική θα διαθέτει 250 εκ. υπηκόους και οι Μεσογειακοί Ευρωπαίοι 150 εκ.

Στις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις το Ισλαμικό στοιχείο προβάλει ήδη ως το πλέον δυναμικό αναπτυσσόμενο τμήμα της κοινωνίας. Στη Γαλλία τα 75 μεγαλύτερα αστικά κέντρα έχουν ποσοστό Μουσουλμάνων άνω ή ίσο του 10%. Στις Βρυξέλλες το πλέον δημοφιλές όνομα για νεογέννητα εδώ και 10 έτη είναι το Μωχάμεντ, ενώ στην Αγγλία υπολογίζεται ότι από του χρόνου το ίδιο θα συμβεί με το όνομα Αλί. Στη δε Κολωνία την άλλοτε γνωστή ως «Ρώμη του Βορρά», οι Μουσουλμάνοι ξεπερνούν το 15% των πολιτών (120.000 άτομα) και η ανέγερση ενός μεγαλοπρεπέστατου Τεμένους με μιναρέδες ύψους 60 μέτρων, έχει προκαλέσει σοβαρότατες κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις στη Γερμανία, αλλά και ευρύτερα. Συνολικά σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο το μόνο ζήτημα που πραγματικά έχει δημιουργήσει λαϊκή-κοινωνική αντίδραση σε πρωτογενές επίπεδο, είναι αυτό της Ισλαμικής μετανάστευσης-εξάπλωσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες των τελευταίων ετών και ειδικώς στη Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Βρετανία, Ιταλία κ.α, αποτελεί κεντρικό πολιτικό ζήτημα που τυγχάνει ευρύτατης προβολής από τα ΜΜΕ. Υπάρχει βεβαίως μία εξαίρεση στο κανόνα και είναι η Ελλάδα, η οποία εάν και μέλος της ΕΕ, διακατέχεται από σύνδρομα φοβικά σε συνδυασμό με τη γενικότερη κατάπτωση του κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου.

Ο Μohamed Bouyeri δολοφόνησε τον γνωστό Ολανδό σκηνοθέτη Van Gogh πριν από μερικά έτη, γεγονός που αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη του Ευρώισλάμ. Οι Ευρωπαϊκές Αρχές Αντιτρομοκρατίας είδαν την δολοφονία, σαν μια νέα φάση τρομοκρατικής απειλής. Διείδαν το στυλ πολιτικών δολοφονιών Μέσης Ανατολής ως Ευρωπαϊκού Ισλαμικού Ιερού Πολέμου και ως αποκάλυψη μιας νέας πηγής κινδύνου: Εγχώριους τρομοκράτες στους Μουσουλμάνους β και γ γενιάς στην Ευρώπης. O τρομοκρατικός πυρήνας στο Αμβούργο, που συνδέθηκε με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, απαρτίζονταν από επισκέπτες σπουδαστές. Και η τοποθέτηση βομβών στο τρένο της Μαδρίτης έγινε από Μαροκινούς μετανάστες, ενώ η επίθεση στο Λονδίνο από καλοβολεμένους και γεννημένους εκεί Πακιστανούς. Οι πρόσφατες δολοφονικές επιθέσεις του Γάλλου υπηκόου Αλγερινής καταγωγής στη Τουλούζη, είναι ένα ακόμα παράδειγμά ανάμεσα στα δεκάδες άλλα τα τελευταία έτη.

Ο δολοφόνος του Ολλανδού σκηνοθέτη, μετακινήθηκε σε ακραίες Ισλαμικές θέσεις κατά τη διάρκεια εγκλεισμού του σε φυλακή. Στο Άμστερνταμ και συγκεκριμένα στο διαμέρισμά του, όπου γινόταν συναντήσεις κάθε δύο εβδομάδες, «για να ακούσουν κηρύγματα από κάποιον Σύριο δάσκαλο, ονόματι Abu Khatib ο οποίος δρούσε ως καθοδηγητής του και μέντορας του. Ο δολοφόνος είχε επιστρατευθεί από την Ομάδα Hofstad Group, που είχε διασυνδέσεις με τα δίκτυα σε Ισπανία, Μαρόκο, Ιταλία και Βέλγιο και σχεδίαζε δολοφονίες Ολλανδών πολιτικών, επίθεση στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ολλανδίας και την ανάληψη άλλων δράσεων σε όλη την Ευρώπη.

Οι Μυστικές Υπηρεσίες της Ευρώπης συνέδεσαν το κελί προς την Μαροκινή Ισλαμική Μάχιμη Ομάδα, που συνδέεται με τις βόμβες στη Μαδρίτη και με μια σειρά επιθέσεων στην Καζαμπλάνκα. το 2003. Ο Σύριος Ιμάμης ήταν αναμεμιγμένος με τους Μουτζαχεντίν στο Ιράκ και με έναν επιχειρησιακό αρχηγό της Aλ Κάιντα.

H στρατολόγηση, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, φαίνεται περισσότερο συστηματική και στρατηγική. Η Αλ Κάιντα επικεντρώνεται στη δεύτερη γενιά και οι στρατολόγοι του Ιερού Πολέμου(jihad), προσεγγίζουν ευάλωτες προσωπικότητες στον υπόκοσμο και σε φυλακές. Την παρούσα περίοδο η στοχεύση απευθύνεται και σε πανεπιστημιακούς χώρους, ακόμη και σε Λύκεια.

Συνολικά στις εξής Ευρωπαϊκές χώρες έχουν συλληφθεί άτομα για Ισλαμιστική τρομοκρατική δράση μετά το 2001: Γερμανία, Τσεχία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, ΠΓΔΜ, Βοσνία, Ιρλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία και Κύπρο. Σε όλα αυτά τα κράτη τρομοκρατική δράση βρισκόταν σε εξέλιξη ενώ ύποπτοι έχουν συλληφθεί σχεδόν σε όλα τα εδάφη της Ευρώπης.

Στη Μασσαλία το ποσοστό Μουσουλμάνων ξεπερνά το 25%, με την παραλιακή ζώνη να κατοικείται τουλάχιστον κατά το ήμισυ από Βορειοαφρικανούς μετανάστες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το μεγαλύτερο λιμένα του κόσμου, το Ρότερντάμ. Στο Μάλμο της Σουηδία όσο και εάν φαίνετε υπερβολικό το 40% είναι ήδη Μουσουλμάνοι, οι οποίοι εξακολουθούν να εδρεύουν σε κλειστές γειτονιές-γκέτο όπου η προσπέλαση είναι πρακτικώς αδύνατη για τους υπόλοιπους Σουηδούς. Ακόμα και η Μόσχα διαθέτει 1,5 Εκ. Μουσουλμάνους, περίπου 15% του πληθυσμού της που προέρχονται κυρίως από τη Κεντρική Ασία και το Καύκασο.

Τα τελευταία 30 έτη ο Μουσουλμανικός πληθυσμός έχει αυξηθεί 300% στην Ευρώπη (Εξαιρούμενης της Ρωσίας) και πολλοί ειδικοί αναμένουν μία επιπλέον 100% αύξηση στα επόμενα 15 χρόνια το αργότερο. Σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις των στατιστικών αναλυτών περί το 2050 έως και ένας στους τέσσερις κατοίκους στην Ευρώπη θα είναι Μουσουλμάνος και πόλεις όπως το Παρίσι και το Λονδίνο θα είναι κατά το ήμισυ Ισλαμικές μητροπόλεις.

Σε κράτη όπως η Σουηδία και η Μεγάλη Βρετανία, Ισλαμικές ενώσεις διεξάγουν πολύχρονες καμπάνιες για να τους επιτραπεί η καθιέρωση του “Νόμου της Σάρια” για τις κοινότητες τους. Το περίεργο είναι ότι βρίσκουν κατανόηση αλλά και υποστήριξη από γηγενείς πολιτικές δυνάμεις κυρίως λόγω της εκλογικής δύναμης που πλέον διαθέτουν…

Ήδη λειτουργούν “Ισλαμικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα” που ακολουθούν τις επιταγές του Μωάμεθ σε ότι αφορά τις οικονομικές συναλλαγές στη Βρετανία, Αλβανία, Βοσνία, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Ελβετία και Ιρλανδία. Το τραπεζικό αυτό σύστημα είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο στο κόσμο και στην ουσία δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για την οικονομική χειραφέτηση και αυτονόμηση των Μουσουλμάνων που διαβιούν στις καθιερωμένες τεχνοκρατικές δομές του σημερινού “Ευρωπαϊκού τρόπου ζωής”.

Ο αριθμός των βιασμών στη Σουηδία και Δανία τα τελευταία 5 χρόνια έχει τριπλασιαστεί με το 70% να διαπράττεται από Μουσουλμάνους μετανάστες (90% συνολικά οι μετανάστες) και στη Κοπεγχάγη πλησιάζει απόλυτα ποσοστά. Μάλιστα μία αναπτυσσόμενη βιοτεχνική εφαρμογή στις χώρες αυτές είναι η δημιουργία “Αντίστροφων ζωνών αγνότητας” οι οποίες φοριούνται από νεαρές κοπέλες όταν βγαίνουν για νυκτερινή διασκέδαση κυρίως. Οι πρωταθλητές των βιασμών σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης είναι οι Τούρκοι, Αλγερινοί και Μαροκινοί, ενώ το Κέντρο Πρόληψης Εγκλήματος της Στοκχόλμης υπολογίζει ότι υπάρχουν τουλάχιστον 4 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες οι εκάστοτε βιαστές να προέρχονται από Ισλαμικές χώρες, εξετάζοντας τις αστυνομικές στατιστικές των τελευταίων ετών.

Ο εξ Αμερικής «Πόλεμος ενάντια στη τρομοκρατία», σε συνδυασμό με τις πολύνεκρες επιθέσεις, όπως στην Ισπανία και τη Μεγάλη Βρετανία, έχουν εντείνει την Παν-Ευρωπαϊκή ανησυχία για τους Ισλαμιστές γείτονες τους, ενώ οι τελευταίοι βιώνουν την κοινωνική απόρριψη, μειονεξία και επιφυλακτικότητα με αποτέλεσμα να προσβλέπουν σε «Ισλαμική υπεροχή» για να επιβιώσουν. Επιπλέον η βίο-ηθική θεώρηση του Ισλάμ όπως διαμορφώθηκε και από τους μετανάστες στην Ευρώπη απορρίπτει την αφομοίωση με το κατεστημένο Δυτικό πρότυπο και παραλλήλως ασκεί πολιτική προσηλυτισμού και αφομοίωσης των ιθαγενών κατοίκων. Λόγου χάρη ετησίως στη Γερμανία 10,000 Γερμανοί προσηλυτίζονται στον Ισλαμισμό, ενώ στην Ολλανδία, την Αγγλία, ΗΠΑ, Αυστραλία και Γαλλία προσήλυτοι έχουν συλληφθεί για τρομοκρατική δράση εμφορούμενη μάλιστα από το γνήσιο πνεύμα φανατισμού που διακατέχει όλους τους νεοφώτιστους πασών των θρησκειών. Είναι πλέον του βέβαιου ότι η Ισλαμική παρουσία θα συνεχίσει να αυξάνεται κατά τα επόμενα έτη λόγω μετανάστευσης και υψηλής φυσικής αύξησης των Ισλαμικών κοινοτήτων στην Ευρώπη. Παρόλο που η αστικοποίηση θεωρείτε ότι επιδρά ανασταλτικά στην αύξηση των γεννήσεων, οι Ευρωπαίοι-Μουσουλμάνοι έχουν διπλάσιο ποσοστό από ότι οι υπόλοιποι πληθυσμοί.

Σε ιστορικό επίπεδο οι μετακινήσεις λαών είναι ένα ενδημικό φαινόμενο, στην Ευρασία τουλάχιστον. Οι περίφημες επιδρομές των Βαρβάρων που εξάρθρωσαν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι επιδρομές των Βίκινγκς που εποίκισαν πλείστα Ευρωπαϊκά εδάφη, οι Μογγολικές επιθέσεις που έχουν αφήσει τα ίχνη τους στους λαούς της Α. Ευρώπης και πολλές άλλες μικρότερες μετακινήσεις πληθυσμών. Παρά ταύτα οι λαοί αυτοί απορρόφησαν το στέρεο υπόστρωμα του Ελληνικού και Λατινικού Πολιτισμού και αφομοίωσαν ορισμένες από τις αρχές τους δημιουργώντας στη συνέχεια τη Δυτική Κουλτούρα η οποία αποτελεί μία συνέχεια –Διαστροφή κατά πολλούς- του προϋπάρχοντος Ελληνικού (στικού) κόσμου και των επιγόνων τους Λατίνων. Στη περίπτωση του Ισλάμ κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει λόγω των ήδη ισχυρών πολιτιστικών δομών και πολιτισμικών ικανοτήτων των Ισλαμικών κοινωνιών που έλκουν τη καταγωγή τους από τους σπουδαίους πολιτισμούς των Σουμερίων, Βαβυλωνίων, Ασσυρίων, Χαλδαίων, Αιγυπτίων και άλλων, Συνεπώς αποτελούν σε πλανητικό επίπεδο κύριο ανταγωνιστή της Δύσης σε τρόπο ζωής και θεώρησης της, μαζί ασφαλώς με τον Κινεζικό πολιτισμό ο οποίος διακρίνεται για την εσωστρέφεια του, τουλάχιστον ιστορικά και φαινομενικά.

Οι εμφύλιες διαμάχες στην Πρώην Γιουγκοσλαβία, κατέδειξαν για πρώτη φορά από το 1912-13 στον Ευρωπαϊκό χώρο, τη στρατιωτική διάσταση του Ισλάμ και την παγκόσμια κινητοποίηση που αυτή έχει όταν διακρίνει ότι τα συμφέροντα επιμέρους ομάδος πιστών οπουδήποτε και εάν βρίσκονται, κινδυνεύουν από αλλόθρησκους. Επιπροσθέτως η ανάπτυξη κρατιδίων και κρατικών μορφωμάτων στο Βαλκανικό χώρο τα τελευταία έτη έχει υποβοηθήσει σημαντικά τη λαθρομετανάστευση προς την Ευρώπη. Σε περιοχές όπως το Τέτοβο, Πρίστινα, και Σεράγεβο, οργανωμένα κυκλώματα με παγκόσμια εγκληματική δράση αναλαμβάνουν τη διαρκή μεταφορά Μουσουλμάνων Ασιατών προς τη Δύση και έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν εντυπωσιακά δίκτυα πληροφοριών, επιμελητείας και μεταφορών για τους ανωτέρω σκοπούς. Τέλος πρέπει να τονιστεί ότι οι προαναφερθείσες περιοχές βρίσκονται ως επί των πλείστων υπό Δυτική-πολυεθνική διοίκηση είτε εμμέσως είτε αμέσως, γεγονός που δημιουργεί συνομωσιολογικούς συνειρμούς όπως και απογοήτευση σε πολλές κοινωνικές ομάδες και σχηματισμούς της ίδιας της Δύσης, γεγονός που ήδη δημιουργεί και πολιτικά αποτελέσματα και μετασχηματισμούς του εκλογικού σώματος.
Η λογική της «Πολιτικής Ορθότητας» και η επίταση νεφελωδών πολιτικών και κοινωνικών τακτικών εκ μέρους των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, αφαιρεί την ικανότητα μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και ψύχραιμης ανάλυσης ώστε να αντιμετωπιστεί η διαφαινόμενη –Και ίσως οριστική- πτώση του Ελληνικού Πνεύματος και πολιτισμού, του Ρωμαϊκού και του Δυτικού μορφώματος. Ως αποτέλεσμα της «Αναπηρίας της σκέψης» στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή πραγματικότητα οι πολίτες της Ηπείρου θα εξακολουθούν να διαπιστώνουν με άγχος και δέος συνάμα τα γεγονότα, και δεν θα κατανοήσουν βιωματικά ότι χωρίς γέννηση υπάρχει μόνο θάνατος εξ’ ορισμού και αμετακλήτως.

* Συνεργάτης ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α., αναλυτής για θέματα ασφάλειας με εξειδίκευση στην έρευνα των εξελισσόμενων ασύμμετρων απειλών στην Ν.Α. Ευρώπη
Πηγή Μediterranean Intelligence
ΕΛΚΕΔΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου