Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2017


Σε νέο βίντεό τους προειδοποιούν την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο

Kατά των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας και ειδικότερα κατά του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο απειλούν ότι θα κατεδαφίσουν, στρέφονται Τούρκοι τζιχαντιστές του ISIS σε νέο βίντεo που έδωσαν στη δημοσιότητα.

Η ισλαμική οργάνωση κατηγορεί την Τουρκία ότι έχει «παραστρατήσει από τον δρόμο του Αλλάχ» και πως γι’ αυτό το λόγο θα την εντάξουν στο Χαλιφάτο τους ώστε να την επαναφέρουν στον σωστό δρόμο.

Παράλληλα, το βίντεο προειδοποιεί, ξανά, την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο.

Να σημειωθεί πως ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, το Ισλαμικό Κράτος μέσα από το περιοδικό προπαγάνδας του Dabiq καλεί όλους όσοι εντάσσονται στις τάξεις τους να επιτεθούν στους Χριστιανούς και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία καλώντας τους να «σπάσουν το σταυρό».

Το βίντεο που αναρτήθηκε σε ιστότοπο των τζιχαντιστών στις 16 Ιανουαρίου, έχει διάρκεια 3,5 λεπτών, ενώ εμπεριέχει εικόνες από την πρόσφατη επίθεση στο κλαμπ Ρέινα της Κωνσταντινούπολης.

«Το καθεστώς Ερντογάν θα πληρώσει ακριβά για τους τεμενάδες στους απίστους. Δεν υπάρχει Αγιά Σοφιά. Δεν υπάρχει Τοπ Καπί. Θα βρείτε συντρίμμια και σπασμένες εικόνες. Το τρομο-δόγμα των Τούρκων τζιχαντιστών έχει στόχο την Τουρκία. Αλλά αποδέκτη τη Δύση», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Να σημειωθεί ότι μεγάλες μηχανές αναζήτησης έχουν αφαιρέσει ήδη το βίντεο.

Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας

Η Ρωσία απειλεί την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς εμπλέκεται σε σειρά επιθετικών και αποσταθεροποιητικών ενεργειών, τόνισε η απερχόμενη πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σαμάνθα Πάουερ. Δεν έκρυψε η Πρέσβειρα την πικρία της στην τελευταία ομιλία της, αφού θα αντικατασταθεί, και καταλόγισε στη Ρωσία ότι εμπλέκεται σε μια σειρά "επιθετικών και αποσταθεροποιητικών" δραστηριοτήτων, οι οποίες απειλούν παγκόσμια τάξη!

Έχω την αίσθηση όμως, πως "τα έλεγε στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά", όπου πεθερά είναι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, του οποίου η πολιτική πράγματι ανατρέπει τα δεδομένα, που δημιουργήθηκαν εδώ και 40 χρόνια, με την απονομή των Νόμπελ Οικονομίας σε φιλελευθέρους και νέο-φιλελευθέρους οικονομολόγους, που ύμνησαν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια της λύσης των προβλημάτων της υφηλίου.

Ο Τραμπ, δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας, ώστε αυτός είναι που ανατρέπει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για την οποία θρηνεί η Σαμάνθα Πάουερ και η κυβέρνησή της. Τι ήταν αυτό που έδωσε τη νίκη στον Τραμπ απέναντι σε ένα πανίσχυρο σύστημα, κι ενώ στην αρχή φαινόταν ότι θα αποτελέσει τον σάκο του μποξ για την προπόνηση της Κλίντον;

Ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté, καθηγητής στο Μόντρεαλ, έγραψε στην Le Figaro ότι η επανάσταση Τραμπ ήταν εν πολλοίς ένα είδος δημοψηφίσματος εναντίον του συστήματος - με την Χίλαρι Κλίντον να εκπροσωπεί το σύστημα.

Αυτή η επανάσταση παραμένει ακατανόητη αν δεν καταλάβουμε ότι ο Τραμπ γύρισε την απόρριψή του από το σύστημα και τις ελίτ, υπέρ του.

Το μιντιακό κατεστημένο παρουσίαζε τον "παραδοσιακό Αμερικανό" -όπως και το αντίστοιχο ελληνικό, τον παραδοσιακό Έλληνα- σαν καρτούν, σαν έναν μικρό λευκό ανθρωπάκο, ετεροφυλόφιλο, ο οποίος εμμένει στα αποκτήματά του και ποθεί να καταπιέσει τις μειονότητες. Αυτή η απαξίωση των μεσαίων και λαϊκών τάξεων γύρισε μπούμερανγκ στο μιντιακό και πολιτικό σύστημα. Αυτές οι τάξεις έβαλαν όλα τα λεφτά τους πάνω στον υποψήφιο τον πιο brutal και ριζοσπαστικό που υπήρχε.

Να σημειώσω, ότι αυτό δεν συνέβη μόνον στις ΗΠΑ, αλλά σε όλη την Ευρώπη, με την άνοδο κομμάτων τα οποία σε ήρεμους καιρούς δεν θα είχαν καμιά τύχη (θα είχε τύχη στην Ελλάδα ο Β. Λεβέντης ή ο Γκρίλο στην Ιταλία;). Δεν έγινε κατανοητό, ότι δεν μεταλλάχθηκαν οι Ευρωπαίοι και αίφνης έγιναν ακραίοι της Δεξιάς ή ριζοσπάστες της Αριστεράς. Αλλά, πρόκειται για αντίδραση σ’ αυτήν την παγκόσμια τάξη που υμνεί η Πάουερ, η οποία τάξη έταξε λαγούς με πετραχήλια, και απογοήτευσε πλήρως, μέχρι του σημείου να διαπιστώνεται πως οκτώ (8) άνθρωποι κατέχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο.

Η υποψηφιότητα του Τραμπ επομένως, ήταν μια ευκαιρία διαμαρτυρίας. Ίσως μάλιστα, το μιντιακό κατεστημένο να συνεισέφερε στη νίκη του Τραμπ, καταφερόμενο με πάθος εναντίον του, επειδή στα μάτια των λαών -και των ευρωπαϊκών λαών, το είδαμε και στην Ελλάδα- η πλειονότητα των ΜΜΕ κατέστησαν αναξιόπιστα, υπηρετώντας ένα σύστημα που καταδυναστεύει τους λαούς. Γυρίζει αντίστροφα επομένως η προπαγάνδας τους.

Για να επανέλθω στον Mathieu Bock-Côté, αυτός υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα "παγκόσμια τάξη πραγμάτων" θα αντεπιτεθεί -ήδη το πράττει- και θα ξεκινήσει ένα ιδεολογικό αντάρτικο, χωρίς προηγούμενο. Κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα τα κεκτημένα.
Ως προς την Πάουερ, μπορεί να είναι καλή ιδεαλίστρια, πιστή στο σύστημα που υπηρετεί και το οποίο την ανέδειξε, αλλά παραμένει πιστή και σε σαθρά στερεότυπα ότι "εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί", καθώς επίσης και το "καθήκον" των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον κόσμο με βάση "τις αρχές και τις αξίες" τους. Παρά τις προσπάθειες όμως, η ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι έπαυσε να είναι ελκυστική, επειδή οι λαοί διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι, ότι μεταξύ λόγων και πράξεων υπάρχει χάσμα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο πρόεδρος της Κίνας μιλά στην ετήσια συνάντηση του Νταβός για την ανάγκη να μείνουν σε ισχύ η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών ζωνών και η απουσία συνόρων.

Η καγκελάριος της γερμανικής Ευρώπης μιλά για την προοπτική η ένωση του ευρώ να μείνει σταθερή παρά την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ επί προεδρίας Ντ. Τραμπ. Ενας πολύ έμπειρος δημοσιογράφος της γαλλικής αριστερής εφημερίδας «Liberation», χρόνια ανταποκριτής στις Βρυξέλλες, ο Ζαν Καρτεμέρ, σε τελευταίο άρθρο του περιγράφει την Ευρώπη «σε τανάλια», σημειώνοντας εμφατικά: «Ανάμεσα σε ένα επιθετικό Κρεμλίνο, έναν Λευκό Οίκο που εύχεται να διαλυθεί η Ε.Ε. και στο Brexit που έρχεται “σκληρό”, οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν ένα ιστορικό στοίχημα».

Αλήθεια, τι συμβαίνει στον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν η παγκόσμια δομή που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το τέλος του απομονωτισμού της Κίνας, την ένωση των δύο Γερμανιών, τη συγκρότηση μιας νομισματικής ζώνης ευρώ - μάρκου στην Ευρώπη, την κατάργηση του κανόνα του χρυσού και την υιοθέτηση άυλων τίτλων στη διεθνή τραπεζική και στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, την 11η Σεπτεμβρίου και την εποχή του πολέμου τρομοκρατίας -αντιτρομοκρατίας στον τομέα της παγκόσμιας ασφάλειας, την κυριαρχία του διαδικτύου στην επικοινωνία και την κατάργηση των δασμών και του οικονομικού προστατευτισμού στις εμπορικές σχέσεις να καταρρέει σαν «πύργος από τραπουλόχαρτα»;

Ηταν τόσο φαιδρό και ασταθές το κατασκεύασμα, λοιπόν; Μια φαντασίωση; Μια «μαγική εικόνα» που δημιούργησαν τα διεθνή μίντια της παγκοσμιοποίησης, το Χόλιγουντ και η Google;
Ας σοβαρευτούμε και ας μιλήσουμε για αλήθειες. Το μετά τον Ψυχρό Πόλεμο τοπίο, αυτό που ο Φρ. Φουκουγιάμα όρισε και περιέγραψε ως το «τέλος της Ιστορίας» και που στα κυρίαρχα πανεπιστήμια του κόσμου και τα πιο σπουδαία think tanks εμπεδώθηκε ως μονοπολικός κόσμος με απόλυτη κυριαρχία της Δύσης και της δημοκρατίας, ως πλουραλισμός και πολυπολιτισμική κοινωνία, δεν ήταν τίποτε άλλο από το απόλυτο δόγμα της ανελευθερίας, της εξάρτησης και της ομοιομορφίας που υπηρετήθηκε στο έπακρο και με τη βία με την επικράτηση του μπολσεβικισμού στις αρχές του 20ού αιώνα και του τρίτου κατά σειρά Ράιχ των εθνικοσοσιαλιστών στον Μεσοπόλεμο.

Οι συστημικές δυνάμεις των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατών στις ΗΠΑ, των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών στην Ευρώπη, που συναντήθηκαν και απέκτησαν συναντίληψη στις λέσχες της παγκοσμιοποίησης, δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από τη δημιουργία ενός παγκόσμιου Ράιχ, με μέσα «ήπιας ισχύος», αλλά αντίστοιχης δομής με εκείνο στο οποίο προσέβλεπε ο άξονας των ηττημένων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλώντας συγκεκριμένα για την Ευρώπη του Μάαστριχτ, του ευρώ και του Συμφώνου Νομισματικής Σταθερότητας, θα πρέπει να εξηγήσει σοβαρά κάποιος τη δομική διαφορά της -πέραν του εποικοδομήματος, που είναι ένα σύνολο από «μαγικές εικόνες» ευημερίας, ελευθερίας και επικοινωνίας- στην προοπτική σε σχέση με τα κυρίαρχα δόγματα λειτουργικότητας του Ράιχ με τις δύο πρωτεύουσες, το Βερολίνο και το Παρίσι, στη σύγκρουση με το οποίο κλήθηκαν στα όπλα και έχασαν τη ζωή τους εκατομμύρια ελεύθεροι άνθρωποι.

Η περίπτωση της κυριαρχίας Τραμπ ή της εξόδου της Βρετανίας από τη γερμανική ένωση της Ευρώπης δεν είναι «ορφανά» συμβάντα, ούτε οφείλονται σε κάποια μετα-αλήθεια που θέλουν να προβάλουν τα συστημικά μίντια σε όλο τον κόσμο ως αιτία για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια των δογματισμών τους και τον κοινωνικό ρατσισμό εναντίον των εθνών και του κώδικα αξιοπρέπειας των αστών.

Είναι, αντίθετα, μια σειρά κρίσιμων γεγονότων που σηματοδοτούν το τέλος της δικής τους ιστορίας και όχι της δημοκρατίας.
Το τέλος του «μαζάνθρωπου» έρχεται. Υπήρξε μια ατυχής σύλληψη που θέλησε να οργανώσει τον κόσμο με τη «χρυσόσκονη» της Δύσης και τον δεσποτισμό, τη μαζική φτώχεια και τη μιζέρια της ασιατικής Ανατολής.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή Δημοκρατία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε σε λιγότερο από δύο χρόνια αυτό για το οποίο οι «άλλοι» δούλευαν δεκαετίες. Απέκτησε όχι μόνο τον έλεγχο, αλλά και την ιδιοκτησία του συστήματος. Βοήθησε η συγκυρία, αλλά και η αποφασιστικότητα της ομάδας των Τσίπρα-Παππά

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Διαβάστε την επίσημη ανακοίνωση του ΔΟΛ. Επιτρέποντας σε κάθε λέξη να ακουστεί στον τόνο που της αρμόζει.
«Η Διοίκηση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη Α.Ε. εζήτησε χθες από τον κ. Βασίλη Μουλόπουλο, ο οποίος διετέλεσε επί δυο δεκαετίες διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «Το Βήμα» (απ’ όπου αποχώρησε όταν εξελέγη βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς), πρώην Πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ, να συμβάλει στην επίλυση των διαρθρωτικών και οικονομικών προβλημάτων του ΔΟΛ. Ο κ. Μουλόπουλος απεδέχθη προθύμως την πρόταση».
Δύναται να διαβαστεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος τινάζει τις λέξεις να φύγει από πάνω τους η χολή και η ειρωνεία. Υπενθυμίζεται η πολιτική ταυτότητα του Μουλόπουλου και υπογραμμίζεται η προθυμία του. Εχει έναν σαρκασμό όλο αυτό, δεν συμφωνείτε; Αλλά και ανάποδα αν διαβαστεί, πάλι σαρκασμό αφήνει στο τέλος. Ενα πρόθυμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, πάει να σώσει τον ΔΟΛ. Και στην Κουμουνδούρου έτσι θα το έγραφαν και, τι κρίμα, δεν θα μπορούσαν να βάλουν τα γέλια από κάτω. Τέλος πάντων, από όποια πλευρά και αν τη διαβάσεις, είναι, ίσως, η πιο εντυπωσιακή ανακοίνωση που έγινε στον Τύπο τις τελευταίες δεκαετίες. Μέχρι την επόμενη, φυσικά. Ας πούμε για την τοποθέτηση ενός στελέχους της «Αυγής» στη διεύθυνση του Mega.

Η παράδοση του ΔΟΛ στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σημείο στο οποίο σταματάς και κοιτάζεις πίσω σου. Ε, λοιπόν, εντυπωσιάζεσαι από αυτό που βλέπεις. Μία μικρή ομάδα ανθρώπων, στην πραγματικότητα μία παρέα, που μάλιστα ελέγχεται για διοικητική ανεπάρκεια, ερασιτεχνισμό και τυχοδιωκτισμό, κατάφερε όχι μόνο να σχεδιάσει αλλά και να υλοποιήσει με επιτυχία το μεγαλύτερο «κόλπο» που στήθηκε στη χώρα εδώ και μισό αιώνα. Αυτή τη στιγμή η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει, απλώς, τη χώρα υπό τον έλεγχο της. Σήμερα η χώρα ανήκει σε αυτήν την ομάδα.

Ειδικά αυτό που συνέβη στο χώρο του Τύπου, δεν το πέτυχε ούτε ο μακαρίτης ο Ανδρέας που πήγε και εκτέθηκε με τον Κοσκωτά. Πριν από τρία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απέναντί του σχεδόν το σύνολο του Τύπου. Σήμερα η εικόνα έχει αντιστραφεί. Οι χάρτινοι τοίχοι των περιπτέρων, εκεί που η κοινωνία χαζεύει ακόμα και χωρίς να αγοράζει, είναι φιλικοί προς την κυβέρνηση. Οι περισσότεροι από τους τίτλους που κρέμονται στα μανταλάκια στηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα. Αλλά και το τηλεοπτικό τοπίο δεν είναι τόσο άσχημο όσο θα περίμενε κανείς μετά την περιπέτεια της αδειοδότησης. Εκεί που αγρίεψε κάποιος, μαλάκωσε κάποιος άλλος, το κλίμα είναι σχεδόν θετικό για την κυβέρνηση.

Πώς συνέβη αυτό; Και μάλιστα πώς συνέβη τόσο εύκολα; Λες και το τέρας πήγε και ξεψύχησε στα πόδια ενός ήρωα που κρατούσε μόνο ένα τόξο. Ναι, βέβαια, είναι η συγκυρία που τους ευνόησε. Εκαναν πανιά τα χυδαία συνθήματα του λαϊκισμού, καβάλησαν το κύμα της οργής, κουμάνταραν το σκάφος με την ίντριγκα και τα ήθη των αμφιθεάτρων και πάτησαν στεριά όταν οι άλλοι έμειναν, δικαίως, να πνίγονται. Ομως όχι, δεν φτάνει μόνο αυτό για να ελέγξεις μέσα σε δύο χρόνια τα media, τη Δικαιοσύνη, τις ανεξάρτητες αρχές. Δεν είναι μόνο η συγκυρία που επιβάλλει τον σκασμό στην κοινωνία. Δεν είναι καν η σύγκριση με τους προηγούμενους, όταν έχεις ήδη αποδειχθεί χειρότερός τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία παρέα εκτός συστήματος, μία ομάδα που, θεωρητικά, θα ήταν ικανοποιημένη από τους μισθούς της κοινοβουλευτικής παρουσίας, αντιπροσωπεύοντας, με την απαραίτητη γραφικότητα, την εξωθεσμική Αριστερά. Η επιτυχία του βασίζεται όχι μόνο στον κυνισμό, αλλά στην αποφασιστικότητα με την οποία έπιασε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Αυτό που οι άλλοι έκαναν σταδιακά επί δεκαετίες, δηλαδή τον έλεγχο του συστήματος, η ομάδα Τσίπρα-Παππά το πέτυχε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Γιατί; Μα, επειδή κινήθηκε με τους ρυθμούς που απαιτούν οι καιροί. Και με ύφος που λες και αναγνωρίζει το μέγεθος και το εφήμερο της ευκαιρίας. Γρήγορα, άμεσα, χωρίς αναστολές, χωρίς φραγμό. Και μέχρι η κοινωνία να στήσει αυτί και να αφουγκραστεί όσα συμβαίνουν, τρώει ένα χαστούκι και γυρίζει το κεφάλι από την άλλη πλευρά.

Ναι, βέβαια, εννοείται ότι θα χάσουν τις επόμενες εκλογές. Ομως δεν πρόκειται να καταρρεύσουν. Αναδεικνύουν νέα επιχειρηματικά τζάκια. Ελέγχουν τον Τύπο. Διορίζουν χιλιάδες ανθρώπους. Παρεμβαίνουν στη Δικαιοσύνη και στις ανεξάρτητες Αρχές. Εχουν ήδη δημιουργήσει καθεστωτικά υποστυλώματα που δεν θα επιτρέψουν την πτώση από ψηλά.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, την Ε.Ε. και η εκλογή Τράμπ αλλάζουν τα δεδομένα στο τομέα της ενέργειας

Οι βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική σκηνή των τελευταίων μηνών, ανοίγουν παράθυρο ευκαιρίας και για την Ελλάδα σε ότι αφορά τις μακροχρόνιες προσπάθειες της χώρας να αποτελέσει ενεργειακό κόμβο στην ευρύτερη περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου.

Ιδιαιτέρως πρέπει να ιδωθεί η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ που φέρνει σημαντικότατες αλλαγές το προσεχές διάστημα:

- Την ενεργοποίηση του επενδυτικού πλάνου αξίας 500 Δις.Δολαρίων (για τα επόμενα 30 έτη)μεταξύ των εταιρειών Έξον-Ροςνεφτ και αφορά την εκμετάλλευση των αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Αρκτικής τα οποία θα αντικαταστήσουν τα εξαντλημένα αποθέματα της Βόρειας θάλασσας.

- Ταυτοχρόνως θα επιδιωχθεί η μείωση του ρόλου τόσο των Σουνιτικών πετρελαιοπαραγωγών κρατών όσο και του Ιράν σε ότι αφορά τον ανεφοδιασμό επιπλέον ποσοτήτων ενέργειας στην Ευρώπη

- Ενώ θα κινηθούν οι διαδικασίες-ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΠΑ- για μαζικές επενδύσεις στην Ε.Ε. η οποία θα υποχρεωθεί-παντί τρόπο- να αλλάξει μοντέλο διακυβέρνησης και λειτουργίας.

- Επιπλέον η αναθέρμανση σχέσεων Δύσης-Ρωσίας, το οριστικό τέλος του πολέμου σε Συρία/Ιράκ/Λιβύη, θα αποτελέσει το έναυσμα για μια σταθεροποίηση του πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος της Μεσογείου που θα επιφέρει μακροχρόνια οικονομική ανάπτυξη.

- Η πιθανότητα η Τουρκία να αποτελέσει κόμβος ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα κοιτάσματα της Μεσογείου,μειώνεται, όπως και τυχόν προσπάθειες της Άγκυρας να αποτελέσει αγωγός για τη προώθηση των Ιρανικών κοιτασμάτων προς την Ευρώπη.

- Ως εκ τούτου αναφύονται ευοίωνες προοπτικές στον ενεργειακό τομέα και κυρίως άνοδος της κατανάλωσης, όπερ και σημαίνει ανάγκη για νέους ενεργειακούς διαδρόμους που θα διέρχονται από ασφαλείς διαδρομές.

Σε αυτό το τομέα η Ελλάδα έχει ήδη έργα υπό θεώρηση ή και κατασκευή και τις δίδεται η ευκαιρία να αποτελέσει ένα σημαντικό ενεργειακό κόμβο.

Ανεξαρτήτως από τυχόν αναταράξεις της μελλοντικής πορείας της χώρας (λ.χ. έξοδος από την Ευρωζώνη), οι σταθερές του νέου συστήματος που ξεπροβάλλει δεν αλλοιώνονται, τουναντίον ενδεχομένως η πορεία της χώρας μέσα από ένα λιγότερο ασφυκτικό και ρυθμιστικό περιβάλλον (βλέπε 3ο ενεργειακό πακέτο-ενεργειακή ένωση, κ.α.) να είναι προς όφελος του ενεργειακού τομέα της χώρας και ευρύτερα.

Τα σχέδια στα "σκαριά"

Αγωγός ΤΑΠ

Ο αγωγός έχει αρχισει ήδη να κατασκευάζεται Θα διασχίζει την Ελλάδα, την Αλβανία και την Αδριατική Θάλασσα και θα εξέρχεται στην ακτή της Ιταλίας κοντά στο Σαν Φόκα. Το συνολικό μήκος του αγωγού θα είναι 867 χιλιόμετρα, από τα οποία 547 στην Ελλάδα, 211 στην Αλβανία, 104 υποθαλάσσια, και 5 χιλιόμετρα στην Ιταλία. Το υποθαλάσσιο τμήμα θα βρίσκεται σε μέγιστο βάθος 810 μέτρων. Η δυναμικότητα μεταφοράς του αγωγού ανέρχεται στα 10 δισεκατμμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, με τη δυνατότητα αύξησης της δυναμικότητας στα 20 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα.Το συνολικό κόστος κατασκευής ανέρχεται στο ποσό του 1.5 δις ευρώ και θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαιτζάν.Μέτοχοι της εταιρείας είναι οι BP (20%), SOCAR (20%), Snam (20%), Fluxys (19%), Enagas (16%) και Axpo (5%).

Τουρκικό ρεύμα-Ελληνικό ρεύμα

Ο αγωγός αυτός που στην ουσία είναι μια παραλλαγή του "Νότιου ρεύματος" θα φέρνει 63 δις κμ φυσικού αερίου στη Τουρκία και έπειτα το "Ελληνικό ρεύμα" θα δύναται να έχει μα δυναμικότητα μεταφοράς από 10 έως και 40 δις. κμ , το όλο σχέδιο εξαρτάται από το ποίες ακριβώς ποσότητες θα δεσμεύει η Τουρκία, εάν θα συμμετέχει η Βουλγαρία ή η Σερβία ή και οι δύο και άλλες τεχνικές παραμέτρους.

Σε ότι αφορά το Ελληνικό τμήμα, δύο είναι οι διαδρομές που θεωρούνται- από την Ελλάδα στη ΠΓΔΜ-Σερβία-Ουγαρία-Αυστρία και από Ελλάδα προς Ιταλία με τον σχεδιαζόμενο αγωγό Ποσειδών (ITGI) της κοινοπραξίας ΔΕΠΑ-Έντισον.

Η δυναμικότητα του αγωγού αυτού έχει προς το παρόν σχεδιαστεί για 11 δις κμα νά έτος. Ο αγωγός αυτός έχει ήδη λάβει από τις κοινοτικές αρχές άδεια εξαίρεσης από την υποχρεωτική πρόσβαση τρίτων στη χωρητικότητά του, καθώς επίσης έχει εξασφαλίσει από τις ιταλικές αρχές τις απαραίτητες περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις στα σημεία που θα διασχίσει το ιταλικό έδαφος.

Σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου Αλεξανδρούπολης

Το σχέδιο υπό διαμόρφωση του ομίλου Κοπελούζου και της ΔΕΠΑ με τη πιθανή συμμετοχή πλέον του Έλληνα επιχειρηματία Πήτερ Λιβανού αλλά και της Αμερικανικής εταιρείες Τσενιέρ, σχεδιάζει τη μετατροπή της Θράκης σε φορέα εισαγωγής στη χώρα και εξαγωγής σε Βουλγαρία και μετέπειτα άλλες χώρες αερίου δυναμικότητας ανά έτος τουλάχιστον 1.5 δις κμ.

Αγωγός Ανατολικής Μεσογείου

Ο οποίος περιλαμβάνει διάφορες παραλλαγές, μεταξύ των οποίων την μεταφορά του αερίου της Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου μέσω Ελλάδος προς Ιταλίας αλλά και Βαλκάνια. Στο μέγιστο σχεδιαστικό μοντέλο είναι ένα σχέδιο μεταφοράς 10 δις κμ ανά έτος.

Επιπλέον παλαιότερα "παγωμένα έργα" όπως ο αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη , δυναμικότητας 800,000 βαρελιών ημερησίως και 10 εκ, βαρελιών αποθήκευση στην Αλεξανδρούπολη, είναι ένα ακόμα έργο άξιον προσοχής και ενδιαφέροντος.

Επιπλέον η επέκταση του αγωγού Θεσσαλονίκης-Σκοπίων έως τη Βόρεια Σερβία ή και το Κόσοβο αποτελεί ένα ακόμα "στοίχημα"μιας εξωστρεφούς Ελληνικής ενεργειακής πολιτικής.

Τέλος η σταδιακή άνοδος των διεθνών τιμών υδρογονανθράκων -ελεώ Τράμπ και προς κατευνασμό και των καθεστώτων στη Μέση Ανατολή- επεκτείνει τις πιθανότητες εξόρυξης των υδρογονανθράκων στην Ελληνική επικράτεια με συνολικές απολήψιμες ποσότητες της Δυτικής Ελλάδος σε 1 δις βαρέλια συν επιπλέον πιθανολογούμενες ποσότητες νοτίου της Κρήτης αλλά και στο Βόρειο Ανατολικό Αιγαίο.

Σε κάθε περίπτωση όλα τα ανωτέρω συνολικά σχέδια, αφορούν επενδύσεις που ξεπερνούν τα 25 δις Δολάρια ή 15% του σημερινού Ελληνικού ΑΕΠ σε συνδυασμό με καθολική αναβάθμιση της οικονομικής αλλά και διπλωματικής ισχύος της χώρας. Παράλληλα αποτελούν και έργα με σταθερή ετήσια πρόσοδο για τον κρατικό προυπολογισμό της τάξεως του 2.5 δις Δολάρια και τουλάχιστον 100,000 θέσεις άμεσης και έμμεσης εργασίας, τονώνοντας επιπλέον και τον Ελληνικό βιομηχανικό,μηχανολογικό, κατασκευαστικό αλλά και ναυτιλιακό τομέα.

Ύστερα από μια δεκαετία και πλέον ατέρμονης και λίαν ακριβής όσο και ανούσιας ενασχόλησης με τις ΑΠΕ, οι υδρογονάνθρακες φαντάζουν ως ένα δυνατό επενδυτικό και πολιτικό πλεονέκτημα της χώρας ενώ θα πρέπει να διερευνηθεί σοβαρά και η δυνατότητα περαιτέρω ενασχόλησης και αξιοποίησης των λιγνιτικών αποθεμάτων, σε συνδυασμό με την πιθανολογούμενη αλλαγή πλεύσης των ΗΠΑ-και πάλι ελέω Τραμπ- στη χρήση του άνθρακα. Οι δε συνέργειες που μπορούν να προκύψουν με τα γειτονικά κράτη της ΠΓΔΜ , Αλβανίας και Βουλγαρίας είναι σημαντικές και σε αυτό το τομέα.

Δίχως υπερβολή, τα ανωτέρω ενεργειακά σχέδια στο σύνολο τους, είναι ικανά να σηκώσουν το μακροχρόνιο βάρος μιας σταθερής ανάπτυξης στη χώρα σε συνδυασμό με ένα ολιστικό παραθεριστικό/τουριστικό μοντέλο και ένα διευρυμένο ναυτιλιακό τομέα.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Εναλλακτικό σχέδιο για το ελληνικό πρόγραμμα επεξεργάζεται ήδη η γερμανική κυβέρνηση, η οποία δεν αποκλείει πλέον την αποχώρηση του ΔΝΤ, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Handelsblatt, επικαλούμενη γερμανικές κυβερνητικές πηγές.

Το δημοσίευμα εκτιμά ότι η στροφή του W. Schaeuble λίγους μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές ενδεχομένως να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς αναμένεται να προκαλέσει μια σοβαρή ρήξη με τις κατευθυντήριες γραμμές της χριστιανοδημοκρατικής ένωσης (CDU/CSU).

Δεδομένου, ότι το Βερολίνο θέλει να είναι προετοιμασμένο για παν ενδεχόμενο, κυβερνητικές πηγές είπαν στην εφημερίδα ότι εξετάζουν ήδη ποια μορφή θα μπορούσε να έχει μία διάσωση χωρίς το ΔΝΤ. «Εάν το Ταμείο αποχωρήσει, το νυν πρόγραμμα θα τελείωνε και θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε ένα νέο», επισήμαναν οι πηγές που επικαλείται η Handelsblatt, τονίζοντας ότι αυτό θα περιλαμβάνει μόνο με τον ESM όμως, διότι τα υπόλοιπα μέρη της τρόικας, δηλαδή η ΕΕ και η ΕΚΤ, «δεν είναι αρκετά αξιόπιστα».

Όσο για το ΔΝΤ, εκτιμάται ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει οικονομικά στο ελληνικό πρόγραμμα, με τη γαλλική κυβέρνηση να πιέζει τη γερμανική να αποδεχτεί την εξέλιξη.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη Handelsblatt, παρατηρητές στο Βερολίνο πιστεύουν πως η στροφή του W. Schaeuble είναι τακτικισμός. Ο ίδιος άλλωστε δεν παρέλειψε να τονίσει πως χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ τα πράγματα θα είναι δύσκολα για την Ελλάδα, καθώς θα χρειαστούν δεσμευτικοί κανόνες που θα διασφαλίζουν τη συμμόρφωσή της με τους όρους.

Σε μια άλλη εκτίμηση, ο W. Schaeuble ενδέχεται να προσπαθεί με τις δηλώσεις του να αυξήσει την πίεση προς το Ταμείο ώστε για να ξεκαθαριστεί θα συμμετάσχει ή όχι στο ελληνικό πρόγραμμα.

Το θέμα είναι ότι το ΔΝΤ τελικά ίσως βλέπει με ανακούφιση την αποχώρησή του από το πρόγραμμα, ενώ δεν αποκλείεται και ο Donald Trump να πιέσει το ΔΝΤ να μην εμπλέκεται σε ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης.

Το ενδεχόμενο ψηφοφορίας στη γερμανική βουλή για το θέμα της Ελλάδας λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει μόνο προβλήματα στο CDU/CSU, καθώς θα πρέπει είτε να εγκρίνει βοήθεια στην Ελλάδα είτε να την αφήσει τη χώρα να χρεοκοπήσει.

Τέλος, σύμφωνα με πληροφορίες τις Handelsblatt, ο W. Schaeuble θα συζητήσει για την Ελλάδα με τη Lagarde στο Νταβός, αν και η συνάντηση δεν έχει επιβεβαιωθεί από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Και από αυτήν τη συνάντηση εξαρτώνται πολλά, κυρίως για τον Schaeuble, καταλήγει το δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πιό μεστή πολιτική κουβέντα ακούστηκε μετά από πολύ καιρό χθες, και ήταν η εξής:
"Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν πέφτει από τα μέσα, πέφτει από τα έξω", υπονοώντας βεβαίως πως μόνο με μία επαναστατική διαδικασία -όποιου είδους- μπορεί να ανακοπεί η πορεία προς την καταστροφή, την πλήρη εξάρτηση και τον τελικό θρίαμβο της παγκοσμιοποίησης.

Πράγματι το σύστημα είναι τόσο ισχυρό εσωτερικά, που αν τυχόν κανείς προσπαθήσει μιμούμενος τις δικές του δομές και νόρμες να το αντιπαλέψει, έχει ηττηθεί εκ προοιμίου.
Γιατί το σύστημα έχει τέτοιους και τόσους μηχανισμούς που σε αφομοιώνουν σταδιακά μεν αλλά εντελώς, αν παραδεχτείς, αν δεχτείς να ακολουθήσεις έστω και έναν τρόπο του, μία δομή του, μία λειτουργία του.
Δεν παλεύεται λοιπόν "από τα μέσα", χρησιμοποιώντας τα μέσα του και τους "νόμους" του.
Μπορεί να πέσει μόνον απ' τα έξω, με διαδικασίες και τρόπους και συλλογικούς σχηματισμούς που προϋποθέτουν ρήξη, άρα επαναστατικούς.

Τώρα. Τα διάφορα εμπριμέ περί βίας και λοιπών εκφοβισμών είναι για τα πανηγύρια.
Η βία που ασκείται τώρα εν μέσω τάχα  "δημοκρατίας"  είναι πολλαπλάσια από όση θα αναγκαζόταν έστω να χρησιμοποιήσει μία λαϊκή επανάσταση (κάνοντας και χρήση του δικού τους επιχειρήματος "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς"), στο κάτω-κάτω για όφελος του λαού και όχι για όφελος των λίγων όπως γίνεται σήμερα.
Και όταν λέμε "βία" δεν εννοούμε οπωσδήποτε την σωματική, την φυσική βία.
Μπορούμε να εννοούμε την ψυχολογική, την ηθική εκείνη βία που θα εξαναγκάσει το σύστημα και τους τριακόσιους του να δράσουν ενάντια στην θέλησή τους, η οποία θέλησή τους βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το καλό του λαού, αλλά στρέφεται πάντα υπέρ του καλού των μεγάλων και πολυεθνικών επιχειρήσεων, των τραπεζών, του πλούτου, και του ίδιου του συστήματος.

Άλλωστε εξ ορισμού επανάσταση σημαίνη ρήξη.
Και η ρήξη είναι πάντοτε μία διαδικασία που απαιτεί μία βεβιασμένη επιτάχυνση κάποιας εξέλιξης που αργεί ή κωλυσιεργεί, είτε αυτή είναι το σπάσιμο του πάγου κάτω από το βάρος της πατούσας μας πριν αυτός λοιώσει -αν λοιώσει-, είτε το σπάσιμο ενός σαθρού και καταδυναστευτικού για τον λαό status quo.

Το καλό είναι πως η δική μας κοινωνία ψηφίζοντας πριν ενάμισυ χρόνο 62% "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα, στάθηκε έμμεσα αλλά σαφέστατα στο πλευρό της ρήξης.
Άσχετο του άν μετά από δύο μήνες  αισχρά και οικτρά προδομένη από τους τάχα ηγέτες εκείνου του ΟΧΙ, έχασε τον προσανατολισμό της και ψήφισε αλλ' αντ' άλλων.
Πιθανολουγούμε πως σήμερα, μετά από ενάμισυ ακόμη χρόνο αισχρής προδοσίας, το ποσοστό της κοινωνίας που στέκεται στο πλευρό μιάς ενδεχόμενης ρήξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο απο 62% (αν τολμήσει ποτέ το σύστημα να ξανακάνει δημοψήφισμα).

Με αυτή την έννοια η κουβέντα που ξεστόμισε χθες σε ιντερνετική τηλεοπτική της συνέντευξη η πρώην Πρόεδρος της Βουλής, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, πιάνει και απηχεί τον παλμό της κοινωνίας και αποτελεί ένα λιτό αλλά μεστό μανιφέστο αλλαγής πολιτικής πορείας που απαιτείται, για την αποκατάσταση του Συντάγματος, της δημοκρατίας, και της εθνικής κυριαρχίας.

Ας μην είμαστε στενόμυαλοι.
Όταν ο λόγος είναι σωστός και δεν προέρχεται από μνημονιακά-συστημικά χείλη, πρέπει να τον αποδεχόμαστε και να τον προωθούμε.
Το συμφέρον μας είναι κοινό.
Κοινές ας είναι κι οι ιδέες μας κι οι αγώνες μας!...

Πηγή "Ουδ"Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η ακραία επικοινωνιακή διαχείριση των διαπραγματεύσεων για τις βάσεις από τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, η πιθανότητα ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ακόμη και η κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας στα μέσα της δεκαετίας του 1980, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στα 12 εκατομμύρια έγγραφα που αποχαρακτήρισε η CIA προκειμένου να δοθούν στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, στην πραγματικά τεράστια αυτή βάση δεδομένων περιλαμβάνονται αναλύσεις, γεγονότα και εκτιμήσεις από τη δεκαετία του 1940 έως και εκείνη του 1990. Σε κάποιες από αυτές οι εκτιμήσεις αποδείχθηκαν εκ των υστέρων σωστές, σε ορισμένες άλλες οι αναλυτές διαψεύσθηκαν από τα γεγονότα.

Ήδη από τη δεκαετία του ’50 οι Αμερικανοί φαίνεται να γνώριζαν πολύ καλά τις ευαισθησίες Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ είχαν χαρτογραφήσει μέχρι τελευταίας μονάδας τα στρατιωτικά δεδομένα στην Κύπρο. Η πολύ καλή εικόνα που είχαν για την κατάσταση της Κύπρου τούς προσέφερε και τη δυνατότητα να προβλέψουν εκείνο που επιβεβαιώθηκε το 1974, ότι, δηλαδή, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να προβάλει πραγματική αντίσταση σε πιθανή τουρκική εισβολή παρά μόνο γενικεύοντας τη σύγκρουση στον Έβρο και στο Αιγαίο. Παραμονές των Ιουλιανών του ’65, δεν είχαν αντιληφθεί ούτε τον σχεδιασμό που υπήρχε ούτε την πιθανότητα πτώσης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Σε έγγραφα της δεκαετίας του 1970, μετά τον «Αττίλα» του 1974 και την κρίση του «Χόρα» το 1976, αλλά και της δεκαετίας του 1980, έπειτα από την αναζωπύρωση στο Αιγαίο λόγω της εξόδου του μετονομασμένου σε «Σισμίκ» ωκεανογραφικού σκάφους, η CIA προχωράει σε εκτεταμένες αναλύσεις για την πιθανότητα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ελληνοτουρκική σύγκρουση στο αρχιπέλαγος. Η κρίση του Ιανουαρίου 1996 στα Ιμια, η οποία απουσιάζει από τα δημοσιευμένα από τη CIA έγγραφα, είχε εν πολλοίς προβλεφθεί από τους Αμερικανούς. Ωστόσο, αυτή είναι μια διαφορετική ιστορία, για την οποία εξακολουθούν να υφίστανται πολλά ερωτήματα, που μένει ακόμη να απαντηθούν.

«Απόλυτο πλεονέκτημα Αγκύρας στην Κύπρο»

Στα αποχαρακτηρισμένα –και ως εκ τούτου ελεύθερα προς αποδέσμευση– έγγραφα της CIA, περιλαμβάνονται αρκετά που αφορούν το περιβάλλον στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας μετά την κρίση του Μαρτίου του 1987, η οποία έφερε τις δύο χώρες στο κατώφλι της πολεμικής σύγκρουσης στο Αιγαίο.

Σε αναφορά της 16ης Οκτωβρίου 1987, ο ταγματάρχης Χάρι Ντινέλα, αξιωματικός της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Αναλύσεων Απειλών (USAITAC), περιγράφει σε ένα λεπτομερές, μέχρι σήμερα απόρρητο έγγραφο, μια εικόνα σχεδόν απόλυτης στρατιωτικής ισορροπίας στο Αιγαίο και, παράλληλα, το απόλυτο πολιτικό και στρατιωτικό πλεονέκτημα της Αγκυρας στην Κύπρο. Στην περίπτωση Θράκης και Αιγαίου το έγγραφο τονίζει τα εξής πέντε σημεία:

Πρώτον, Σε περίπτωση σύγκρουσης στη Θράκη, οι απώλειες σε προσωπικό και εξοπλισμούς θα είναι ιδιαίτερα υψηλές, δίχως αυτό να εξασφαλίζει κάποιο ουσιαστικό πλεονέκτημα ή εδαφικό κέρδος.

Δεύτερον, ανάλογες υψηλές απώλειες αναμένεται να υπάρξουν και σε περίπτωση εισβολής της Τουρκίας στα έξι μεγαλύτερα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, τα οποία, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, η Ελλάδα θα κατορθώσει να υπερασπιστεί επιτυχώς.

Τρίτον, ίσως η Τουρκία κατορθώσει να καταλάβει κάποιο από τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου, με πλέον βασικό ενδεχόμενο το Καστελλόριζο.

Τέταρτον, στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας στον αέρα και στη θάλασσα, κάτι που σύμφωνα με τον αναλυτή αιτιολογεί την ελληνική επίδειξη πυγμής (ο αναλυτής πάντως χρησιμοποιεί τη λέξη «bravado» που παραπέμπει σε λιγότερο ευπρεπείς όρους όπως «τσαμπουκάς» ή «νταηλίκι») στην κρίση του Μαρτίου 1987.

Πέμπτον, καμία πλευρά δεν θέλει ελληνοτουρκικό πόλεμο. Και τονίζεται ότι: «Ωστόσο, η Ελλάδα, όπως φάνηκε τον Μάρτιο του 1987, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να υποχωρήσει από μια κατάσταση πιθανής σύγκρουσης –ιδιαίτερα στο Αιγαίο– απ’ όσο σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο παρελθόν».

Στην Κύπρο

Για την περίπτωση ενός πιθανού μετώπου στην Κύπρο σημειώνονται τα εξής:

Πρώτον, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τη «Νότια Κύπρο» αν σημειωθεί μια αποφασιστική τουρκική επίθεση, εκτός αν ανοίξει μέτωπα στη Θράκη και στο Αιγαίο.

Δεύτερον, σε περίπτωση πολέμου στην Κύπρο, οι απώλειες και στις δύο πλευρές, κυρίως όμως στο νότιο τμήμα του νησιού θα είναι υψηλές σε στρατό και πολίτες, ενώ θα χαθούν και περιουσίες. Στο τέλος, «η Τουρκία θα υπερισχύσει».

Τρίτον, ελληνοτουρκική σύγκρουση στο Αιγαίο θα οδηγήσει πιθανότατα σε προώθηση των Τούρκων στην Κύπρο, ιδιαίτερα αν η Τουρκία υποστεί βαριές απώλειες στο Αρχιπέλαγος.

Τέταρτον, το επίπεδο των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο αποτελεί έναν παράγοντα που καθιστά την Αθήνα πιο μετριοπαθή έναντι μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στο Αιγαίο.

Ο στρατιωτικός αναλυτής καταλήγει, ωστόσο, ότι η υπάρχουσα στρατιωτική ισορροπία θα ανατραπεί «την επόμενη δεκαετία υπέρ της Τουρκίας», καθώς η Ελλάδα «δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει» τον εξοπλιστικό αγώνα μακροπρόθεσμα.

Ως προς την ισορροπία δυνάμεων, οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή εκτιμούν, μεταξύ άλλων, ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Τουρκία «θα έχει διπλάσια ή και περισσότερα» F-16 από την Ελλάδα, ενώ «ταυτόχρονα, εκσυγχρονίζει τον στόλο με νέα πλοία». Ο ταγματάρχης καταλήγει λέγοντας ότι, υπό τις συνθήκες του 1987, η Ελλάδα είναι πολύ πιθανότερο να είναι η πλευρά που θα ξεκινήσει εχθροπραξίες. Σημειώνει, ωστόσο, ότι όσο η Τουρκία «δυναμώνει την επόμενη δεκαετία, η πιθανότητα της Ελλάδας να ξεκινήσει εχθροπραξίες πιθανότατα θα μειωθεί».

Η κατάσταση που οδήγησε στην κρίση του Μαρτίου 1987 παρατηρούνταν με ανησυχία από τη CIA, αρκετά χρόνια νωρίτερα. Σε έγγραφο με τίτλο «Οι επιδεινούμενες ελληνοτουρκικές σχέσεις» και ημερομηνία 8 Μαρτίου 1985, τονίζεται, μεταξύ άλλων, ότι τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η Αθήνα και η Άγκυρα κατόρθωσαν να αποφύγουν «κλιμάκωση εχθροπραξιών σε ένα περιστατικό, όπου ένας μικρός αριθμός Τούρκων στρατιωτικών υποτίθεται ότι πέρασε τα σύνορα στη Θράκη και άνοιξε πυρ ως απάντηση σε λεκτικές προκλήσεις από μια ελληνική περίπολο».

Οι ΗΠΑ εξέταζαν εναλλακτικές εγκαταστάσεις για τις βάσεις

Ίσως η πλέον ενδεικτική επίδειξη πυγμής, με χαρακτηριστικά ακραίου επικοινωνιακού και πολιτικού εντυπωσιασμού, του Ανδρέα Παπανδρέου της πρώτης περιόδου, ήταν η διαχείριση των διαπραγματεύσεων για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Σε έγγραφό του της 10ης Μαΐου 1983, ο Μίλτον Κόβνερ, υπεύθυνος της Υπηρεσίας για τη Δυτική Ευρώπη, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι πρώιμες ενδείξεις πως οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο «εναλλακτικών εγκαταστάσεων» εκτός Ελλάδας, «ιδιαίτερα στην Τουρκία, απλώς θα οδηγούσε στην επιδείνωση της κατάσταση και θα προσέθετε περισσότερη υποστήριξη στην κυβέρνηση στην υποτιθέμενη υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων». Ο Κόβνερ είχε εκτιμήσει ότι αν οι Αμερικανοί δεν υποχωρήσουν από κάποιες συγκεκριμένες θέσεις (στο έγγραφο παραλείπονται αρκετές παράγραφοι οι οποίες πιθανότατα περιγράφουν τη φύση και τις δυνατότητες των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων), τότε ο Παπανδρέου θα είχε μια σειρά από επιλογές, ανάμεσα στις οποίες να καταφύγει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή «και να ζητήσει Εθνικό Δημοψήφισμα για το θέμα, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του θα συναινέσει στη λαϊκή βούληση».

Σε άλλο σημείωμα με τίτλο «Ο Παπανδρέου και ο στρατός» (Απρίλιος του 1983), αναφέρεται ότι η εκλογή του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ στην πρωθυπουργία αντιμετωπιζόταν από το σώμα των αξιωματικών «με βαθιά ανησυχία» – κάτι το οποίο γνώριζε καλά ο νέος πρωθυπουργός. Ωστόσο, όπως κρίνουν οι συντάκτες, στον πρώτο ενάμιση χρόνο της θητείας του, είχε πείσει την πλειοψηφία των στρατιωτικών ότι δεν θα ήταν απαραίτητη η περαιτέρω ανάμειξή τους στην πολιτική για τη διασφάλιση της παραμονής της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο. Μεταξύ άλλων, σημειώνεται, το πέτυχε αυτό διατηρώντας σε υψηλά επίπεδα τις αμυντικές δαπάνες και παρέχοντας αυξήσεις στους εν ενεργεία στρατιωτικούς. Επιπλέον όμως, αναγνωρίζεται στο σημείωμα ότι η σκληρή στάση του Παπανδρέου στο θέμα του ΝΑΤΟ και των βάσεων απολαμβάνει τη στήριξη του στρατού, που είναι «πάνω από όλα σθεναρά εθνικιστικός» στην πολιτική του κοσμοθεωρία. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξελίσσεται σταδιακά «στην κατεύθυνση της νόρμας που επικρατεί στη Δυτική Ευρώπη», κάτι που «θα είναι η καλύτερη εγγύηση» κατά της επανάληψης των στρατιωτικών επεμβάσεων του παρελθόντος. Οι δυσκολίες των Αμερικανών να συνεννοηθούν με την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ορατές και σε σημείωμα του Ιανουαρίου του 1984. Τότε, έπειτα από συνάντησή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα αναφέρει ότι η υπόθεση των συνομιλιών για τo Σύμφωνο Αμυντικής και Οικονομικής Συνεργασίας (ακρωνύμιο DECA) αντιμετωπιζόταν, «τουλάχιστον στο επίπεδο του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Καψή», ως μία «συγκρουσιακή διαπραγμάτευση». Σημειώνει, ως ενδεικτική, τη μη συνεργάσιμη στάση του Ελληνα υπουργού, την απαίτησή του να αποχωρήσουν από την Ελλάδα δύο Αμερικανοί στρατιώτες που κατηγορούνταν ότι φωτογράφιζαν παράνομα στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Το καθεστώς Καντάφι

Στα έγγραφα της CIA υπάρχουν αναφορές και στις σχέσεις που είχε το καθεστώς του τότε προέδρου της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι τόσο με την Αθήνα, όσο και με την Άγκυρα σε στρατιωτικό επίπεδο. «Οι Ελληνες», αναφέρεται σε έγγραφο της 20ής Δεκεμβρίου 1984, «επιζητούν την κεφαλαιοποίηση των υποτιθέμενων συμπαθειών μεταξύ της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στην Αθήνα και του ριζοσπαστικού λιβυκού καθεστώτος, ενώ οι Τούρκοι προσβλέπουν στην ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά που μοιράζονται με τη Λιβύη». Στο έγγραφο τονίζεται ότι ο Καντάφι είχε εκδηλώσει την πρόθεση να μεσολαβήσει μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, ωστόσο «καμία από τις δύο πλευρές δεν πήρε σοβαρά την προσφορά του».

Το πλέον πρόσφατο έγγραφο που αφορά την Ελλάδα, έχει ημερομηνία 30 Ιουνίου 1994 και αφορά την ένταση μεταξύ Αθηνών και Τιράνων για την Ελληνική Εθνική Μειονότητα στη νότια Αλβανία. Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου σημειώματος εξέφραζε φόβο ότι «μια διμερής κρίση στο μειονοτικό θέμα, που θα οδηγούσε σε ελληνικά αντίποινα, θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη φιλοαμερικανική κυβέρνηση (σ.σ. των Τιράνων) προς όφελος των πρώην κομμουνιστών και να έχουν περιφερειακές επιπτώσεις».

Αποθάρρυνση των επενδύσεων

Η οικονομική πολιτική της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν μία ακόμη από τις ανησυχίες των Αμερικανών. Σε σημείωμα του Μαρτίου 1983, οι συντάκτες τονίζουν ότι ο Παπανδρέου έχει «αποθαρρύνει τις επενδύσεις», καθώς έχει «αποξενώσει τους επιχειρηματίες» με αυξήσεις φόρων και μισθών, πολιτικές ελέγχου των τιμών και απειλές κρατικοποιήσεων. Παρότι επικριτικοί απέναντι στις επιλογές της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, αναγνωρίζουν ότι μέρος των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στη διεθνή κρίση και ότι η Ν.Δ. παρέδωσε καμένη γη στα δημόσια οικονομικά (αναφέρουν ενδεικτικά ότι οι προεκλογικές παροχές του 1981 οδήγησαν το έλλειμμα στο 17,4% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος). Το σημείωμα στέκεται στον διορισμό του Γεράσιμου Αρσένη ως υπουργού Εθνικής Οικονομίας χωρίς να απολέσει τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ αναφέρει ότι ο προϋπολογισμός για το 1982 περιλάμβανε αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 34% και ότι η κυβέρνηση αύξησε τον κατώτατο μισθό κατά 35%.

Στο ίδιο σημείωμα του Μαρτίου 1983, γίνεται αναφορά σε υποθέσεις που ακόμη ταλαιπωρούν το ελληνικό Δημόσιο, όπως η κρατικοποίηση της Λάρκο, αλλά και στην πετρελαϊκή εταιρεία Esso Pappas, τη «μεγαλύτερη αμερικανική επένδυση στις ΗΠΑ». Η εξαγορά της, αναφέρουν οι συντάκτες, παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως κίνηση κατά των πολυεθνικών, αλλά «η εταιρεία ήταν που έβαλε μπρος την πώληση». Σημειώνουν ότι είναι «ολοένα και πιο απίθανο» ο Παπανδρέου να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αποχώρηση από την ΕΟΚ ή δημοψήφισμα, καθώς συνειδητοποιεί τη συνεισφορά των κοινοτικών πόρων στη μείωση των δίδυμων ελλειμμάτων (το δημοσιονομικό και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών). Και αναδεικνύουν μια «δυσάρεστη έκπληξη»: το ισοζύγιο εμπορίου ειδών τροφής με τους εννέα εταίρους στην ΕΟΚ, που ήταν πλεονασματικό πριν από την ένταξη της Ελλάδας, έχει μεταβληθεί πλέον σε ελλειμματικό.

Η «αστοχία» για την περίοδο των Ιουλιανών

Σε δεκασέλιδη έκθεση του Μαρτίου του 1965, τέσσερις μήνες πριν από τα Ιουλιανά, η CIA αποτιμά το πρώτο έτος της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, κρίνοντας ότι πιθανότατα ο «Γέρος της Δημοκρατίας» θα αντιμετωπίσει έναν μάλλον... ομαλό κυβερνητικό βίο. Οι συντάκτες ξεκινούν περιγράφοντας τη χαλάρωση των καταπιεστικών μέτρων της μετεμφυλιακής περιόδου κατά των Αριστερών. Μεταξύ άλλων, αναφέρουν την απελευθέρωση «πολιτικών» κρατουμένων που είχαν φυλακιστεί για εγκλήματα που διέπραξαν στις μέρες του Εμφυλίου. Τα εισαγωγικά τα τοποθετούν οι ίδιοι οι αναλυτές της μυστικής υπηρεσίας – και τα χρησιμοποιούν επίσης για τη φράση «πορείες ειρήνης», σημειώνοντας ότι ο Παπανδρέου τις επέτρεπε, ενώ ο Καραμανλής ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Η έκθεση χαρακτηρίζει «πρωταρχικό συστατικό στοιχείο της αστάθειας» της κυβέρνησης της Eνωσης Κέντρου, το ζήτημα της διαδοχής του 77χρονου πρωθυπουργού. Οι αναλυτές περιγράφουν τους δύο επικρατέστερους δελφίνους: τον γιο του πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στον Παπανδρέου, που βρίσκεται εκτός κυβέρνησης την περίοδο εκείνη, αποδίδεται η μομφή ότι «ασκεί αριστερή επιρροή» στην εξωτερική πολιτική και ότι «δεν έχει διαψεύσει» ρεπορτάζ που ρίχνουν την ευθύνη στην Ουάσιγκτον για την αποπομπή του από το υπουργικό συμβούλιο. Αναφέρονται, επίσης, φήμες ότι πρόκειται να ηγηθεί νέου σχηματισμού στα αριστερά της Ενωσης Κέντρου, που θα περιλαμβάνει στελέχη της ΕΔΑ (την οποία χαρακτηρίζουν «κόμμα-βιτρίνα» του ΚΚΕ).

Ο Μητσοτάκης –υπουργός Οικονομικών τότε– χαρακτηρίζεται «ικανός και δυναμικός», ενώ τονίζεται ότι «έχει δείξει αφοσίωση» στον Γ. Παπανδρέου. Οι συντάκτες σημειώνουν ωστόσο ότι είναι άγνωστο το μέγεθος της πολιτικής του επιρροής εκτός Κρήτης. Η έκθεση δεν αποδεικνύεται ιδιαίτερα διορατική όσον αφορά τη θύελλα που ερχόταν. Οι σχέσεις του πρωθυπουργού με το παλάτι χαρακτηρίζονται καλές. Ο νέος βασιλιάς «δεν είναι ευτυχής» με κάποιες από τις πολιτικές του Παπανδρέου, αναφέρεται, αλλά η δημοτικότητα του πρωθυπουργού είναι «αρκετή για να αποθαρρύνει το παλάτι από κάποια κίνηση αντικατάστασής του». Οσο για τον στρατό, αναφέρεται ότι οι φήμες περί πραξικοπήματος, «που κυκλοφορούσαν ευρέως πριν από την ανάληψη της εξουσίας από την Ενωση Κέντρου, έχουν εξαφανιστεί τους τελευταίους μήνες».

Στα ενδιαφέροντα έγγραφα περιλαμβάνεται και μια εκτενής έκθεση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ημερομηνία λίγες ημέρες πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου (3 Απριλίου 1967), όπου παρουσιάζονται στατιστικά στοιχεία, τα οποία αναδεικνύουν το χάσμα που έκτοτε έχει προκύψει μεταξύ των δύο χωρών. Με βάση στοιχεία του 1966 οι πληθυσμοί σε Ελλάδα και Τουρκία είναι 8,6 και 33,1 εκατομμύρια αντιστοίχως, ενώ ως ικανοί προς στράτευση κρίνονται τα 1,6 εκατ. ανδρών στην πρώτη περίπτωση και τα 3,6 εκατ. στη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ελλάδας αγγίζει τα 6 δισ. δολάρια και της Τουρκίας τα 7,5 και ο στρατιωτικός προϋπολογισμός είναι 240 εκατ. και 365 εκατ. δολάρια αντιστοίχως.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος χρησιμοποιεί «κυνηγούς ταλέντων» στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης και άμεσης ανταλλαγής μηνυμάτων προκειμένου να στρατολογήσει δυσαρεστημένους νέους στην Γερμανία, ορισμένοι εκ των οποίων ηλικίας ακόμα και 13 ή 14 ετών, έγινε σήμερα γνωστό από τον επικεφαλής της υπηρεσίας αντικατασκοπείας της χώρας.

«Στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης δραστηριοποιούνται κυνηγοί ταλέντων οι οποίοι προσεγγίζουν τους νέους και προσπαθούν να τους κάνουν να ενδιαφερθούν με την (ισλαμιστική) ιδεολογία» δήλωσε ο Χανς Γκέοργκ Μάασεν σε δημοσιογράφους ξένων ΜΜΕ στο Βερολίνο.

Ο ίδιος ανέφερε την υπόθεση μιας Γερμανομαροκινής έφηβης, της Σάφια Σ., που κατηγορείται ότι μαχαίρωσε έναν αστυνομικό σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό στο Ανόβερο τον περασμένο Φεβρουάριο και ενός 12χρονου Γερμανοϊρακινού αγοριού που αποπειράθηκε να πυροδοτήσει δύο εκρηκτικούς μηχανισμούς στην πόλη Λουντβιχσχάφεν στη δυτική Γερμανία τον Δεκέμβριο.

Περίπου το 20% των 900 ανθρώπων από την Γερμανία που υπολογίζεται ότι στρατολόγησε το Ισλαμικό Κράτος για να πολεμήσουν στο Ιράκ και τη Συρία είναι γυναίκες, ορισμένες ηλικίας 13 ή 14 ετών, σύμφωνα με τον αξιωματούχο.

Οι γερμανικές αρχές παρακολουθούν 548 ισλαμιστές που θεωρείται ότι αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια, αλλά σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία δεν επιτρέπεται η σύλληψή τους έως να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, σύμφωνα με τον Μάασεν.

Ο επικεφαλής των γερμανικών υπηρεσιών εσωτερικής πληροφόρησης επισήμανε επιπλέον ότι είναι ικανοποιημένος για τον τρόπο που η αστυνομία και αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας διαχειρίστηκαν επικοινωνιακά την υπόθεση του Άνις Άμρι, του Τυνήσιου που σκότωσε 12 ανθρώπους τη 19η Δεκεμβρίου με ένα φορτηγό, σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου.

Η υπόθεση πυροδότησε σφοδρές επικρίσεις διότι οι Γερμανικές αρχές είχαν αναγνωρίσει τον Άμρι, ο οποίος είχε φυλακιστεί στην Ιταλία για 4 χρόνια, ως κίνδυνο για την ασφάλεια και τον είχαν ανακρίνει για διάφορες κατηγορίες, αλλά ποτέ δεν είχε τεθεί υπό κράτηση.

Ο Μάασεν είπε επίσης ότι οι ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες ερευνούν την ριζοσπαστικοποίηση και άλλων κοινωνικών ομάδων μέσω των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς ολοένα κι αυξανόμενος αριθμός πολιτών που δεν ήταν κατά το παρελθόν πολιτικά ενεργοποιημένοι δείχνουν να προσελκύονται από ακροδεξιές οργανώσεις.

«Το έχουμε δει με το Ισλαμικό Κράτος, αλλά τώρα το βλέπουμε με τους αποκαλούμενους "νομοταγείς πολίτες" που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί. Ανησυχούμε ότι αυτή η ριζοσπαστικοποίηση θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια προθυμία διάπραξης βίαιων ενεργειών» τόνισε ο ίδιος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Judy Dempsey

Ακόμη και πριν εκλεγεί Αμερικανός πρόεδρος το Νοέμβριο του 2016, ο Donald Trump προσέγγισε τον Nigel Farage, τον πρώην ηγέτη του UKIP ο οποίος τάχθηκε με επιτυχία υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Από την νίκη του Trump, έχει συναντήσει τον Farage, έχει ακόμη προτείνει να γίνει ο ίδιος πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ουάσιγκτον, και έχει επαινέσει την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Ο Trump τώρα σχεδιάζει να συναντήσει την Βρετανίδα πρωθυπουργό Theresa May –αν και θα έρθει δεύτερη στη σειρά των συναντήσεων, εάν ο Trump εμμείνει στην πρόθεσή του να συναντηθεί πρώτα με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin.

Ο Trump δεν έχει απλώς πει πολλά καλά λόγια για να υμνήσει το Brexit χρησιμοποιώντας παράλληλα διαλλακτική γλώσσα με τον Putin. Έχει επίσης καταφερθεί εναντίον της ΕΕ, διερωτώμενος ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα αποχωρήσει από την Ένωση την οποία οι ΗΠΑ βοήθησαν να δημιουργηθεί μετά από το 1945, στο πλαίσιο μιας νέας δυτικής φιλελεύθερης τάξης. Αυτή η τάξη βρίσκεται υπό απειλή. ΟΙ Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις για την ασφάλεια, το εμπόριο και τις αξίες τους.

Πάνω από όλα, ο Trump δεν έχει διστάσει να ασκήσει κριτική στη Γερμανία, την βιομηχανία ή την ηγέτη της, Καγκελάριο Merkel, -ή να γνωστοποιήσει τις απόψεις του ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί την ΕΕ ως δικό της όχημα.

Η Merkel από την πλευρά της, δεν αντέδρασε γρήγορα. Αλλά στις 12 Ιανουαρίου, αφού έλαβε ένα επίτιμο διδακτορικό τίτλο στις Βρυξέλλες, δήλωσε πως "από την άποψη ορισμένων εκ των παραδοσιακών μας εταίρων –και σε αυτό το σημείο σκέφτομαι επίσης και τις διατλαντικές σχέσεις- δεν υπάρχει αιώνια εγγύηση για μια στενή συνεργασία με εμάς τους Ευρωπαίους". Αργότερα, δήλωσε ότι σκόπευε να συνεργαστεί με τον Trump, όταν βρεθεί στον Λευκό Οίκο.

Σε βαθύτερο επίπεδο, δεν είναι η κριτική της Γερμανίας που θα "πονέσει" τους Γερμανούς. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αναζωπυρώσει παλιούς φόβους των Γερμανών, όπως έχει υποστηρίξει ο David Marsh, ο γενικός διευθυντής του Επίσημου Φόρουμ των Νομισματικών και Χρηματοπιστωτικών Οργανισμών. Αυτοί οι φόβοι μπορούν να αμφισβητηθούν μόνο εάν η Γερμανία και ομοϊδεάτες σύμμαχοι στην ΕΕ κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να υπάρξει περισσότερη ολοκλήρωση ή μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων.

Παρά τις διαφορές με τα χρόνια, μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον, μεταξύ Βερολίνου και Λονδίνου, μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού (μια σχέση που έχει μεγάλη ανάγκη για αναζωογόνηση), αυτό το ειδικό κουαρτέτο έχει κρατήσει τις διατλαντικές σχέσεις ισχυρές. Και παρά τον σταθερό σκεπτικισμό της Βρετανίας για την ΕΕ, δεν υπήρξε ποτέ καμιά πιθανότητα οι ΗΠΑ και η Βρετανία να συμμαχήσουν κατά της Γερμανίας. Ωστόσο ο Trump κάνει ο,τι μπορεί για να αλλάξει τη δυναμική των σχέσεων.

Σε αντίθεση με την απερχόμενη κυβέρνηση του προέδρου Obama, ο οποίος ήθελε μία ισχυρή ΕΕ, επαίνεσε την επιμονή της Merkel στην αντιμετώπιση της Ρωσίας και στη διατήρηση της ΕΕ ενωμένης, και προειδοποίησε ότι η Βρετανία εκτός τηε ΕΕ δεν θα μπορούσε να περιμένει μια άμεση διμερή εμπορική σχέση με την Ουάσιγκτον, ο Trump φέρνει τα πάνω-κάτω.

Ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν μόλις ο Trump αναλάβει στον Λευκό Οίκο στις 20 Ιανουαρίου. Η κυβέρνησή του, πιστεύουν, θα κατανοήσει την αξία της Ευρώπης, της διατλαντικής σχέσης, και του κεντρικού ρόλου που παίζει η Γερμανία και στα δύο. Μην υπολογίζεται σε αυτό. Ο Trump εκπροσωπεί μια νέα μετά-φιλελεύθερη τάξη που αμφισβητεί τις αξίες και τους εμπορικούς, πολιτικούς κανόνες και κανόνες ασφάλειας που έχουν χτίσει οι ΗΠΑ και η Ευρώπη με τα χρόνια.

Από τη στιγμή που αυτό είναι το νέο πολιτικό outlook, η Ευρώπη και η Γερμανία πρέπει να απαντήσουν. Το πρόβλημα είναι πως οι ηγέτες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στις μεγάλες γεωστρατηγικές αλλαγές που επηρεάζουν την Δύση. Είναι πολύ εσωστρεφείς και εμμονικοί με παιχνίδια εξουσίας και αψιμαχίες.

Σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, τον ακρογωνιαίο λίθο της Ευρώπης μετά το 1945 και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, έχει μία θετική επιλογή και έναν πειρασμό.

Η θετική επιλογή είναι να προωθηθεί η ατζέντα της Merkel για την ΕΕ την οποία η ίδια διατύπωσε κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στις Βρυξέλλες. Το κεντρικό της θέμα αφορούσε την σημασία της Ευρώπης. Όλα αυτά που έχει πετύχει η Ευρώπη, δήλωσε, πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα "έτσι ώστε οι άνθρωποι να αντιληφθούν γιατί θα είμαστε πολύ χειρότερα χωρίς την Ευρώπη". Η ΕΕ χρειάζεται κάποιον όπως η Merkel για να οδηγήσει την Ευρώπη από την κορυφή.

Ο πειρασμός είναι ότι οι εταίροι του συνασπισμού της merkel, οι Σοσιαλδημοκράτες, μπορεί να αγκαλιάσουν την σχέση του Trump με τον Putin. Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Frank-Walter Steinmeier, ο οποίος πρόκειται να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της χώρας, έχει συχνά αμφισβητήσει την κατά του Putin πολιτική της Merkel και τα αποτρεπτικά μέτρα του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής. Η παλαιότερη γενιά των Σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι –το λιγότερο- είναι ασαφείς για τις ΗΠΑ, θα ήθελαν να αναβιώσουν την πρώην ειδική σχέση μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας.

Επομένως εάν ο Trump κάνει πράξη την υπόσχεσή του να αποσύρει τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία για την επιθετικότητά της εναντίον της Ουκρανίας, με αντάλλαγμα την αναβίωση των συνομιλιών αφοπλισμού, αυτό θα ικανοποιούσε τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2014, θα γινόταν μια ιστορική υποσημείωση.

Για αυτό η Merkel και άλλοι ηγέτες της ΕΕ από τις σκανδιναβικές χώρες, καθώς και η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία θα πρέπει να δράσουν το συντομότερο για να ενοποιήσουν περαιτέρω την Ευρώπη και να μην επιτρέψουν στον Trump και στους υποστηρικτές του Brexit ανά την ήπειρο, να επιβλέψουν την αποσύνθεση της ΕΕ.

Carnegie Europe
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πλήρης αμφισβήτηση της τουρκική εκδοχής για τους υπαιτίους του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 προκύπτει από έκθεση με τίτλο «Turkey: The Impact of the Gülenist Movement» (Τουρκία: Ο αντίκτυπος του κινήματος Γκιουλέν) την οποία συνέταξε ο θεσμός που λειτουργεί ως άτυπη υπηρεσία πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης το «EU Intelligence and Situation Centre», γνωστό με το ακρωνύμιο IntCen (Intelligence Center), καθώς δεν προσυπογράφει την ευθύνη του ιδρύματος «Χιζμέτ», της οργάνωσης επί της ουσίας του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Η έκθεση που παραδόθηκε στις 24 Αυγούστου και τελικά διέρρευσε στη βρετανική εφημερίδα «The Times», εκτοξεύεται μια πολύ σοβαρή κατηγορία, έστω και υπό τη μορφή εικασίας – συμπεράσματος, το ότι οι διώξεις των Γκιουλενιστών είχαν προγραμματιστεί από τον Ερντογάν πολλά χρόνια πριν!

Όχι ότι αυτό δεν είναι γνωστό, αλλά το να το αναφέρει η άτυπη υπηρεσία πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αξιοποιεί πληροφορίες από τις χώρες μέλη, επιτρέποντας σε πολλούς να πουν πράγματα τα οποία δεν θα ήθελαν αν χρεωθούν στις χώρες τους υπό τον φόβο τουρκικών αντιποίνων, έχει διαφορετική βαρύτητα.

Το «προϊόν» της σύνθεσης των πληροφοριών από τα κράτη-μέλη μάλιστα, καταλήγει σε εμπιστευτικές εκθέσεις οι οποίες ενημερώνουν τις κυβερνήσεις μέσω των πρεσβευτών των χωρών-μελών στις Βρυξέλλες, έδρα της ΕΕ, καθώς επίσης και σε ανώτατους αξιωματούχους της Ένωσης.

Το συμπέρασμα της έκθεσης, είναι ότι η πιθανότητα να διέθετε τις δυνατότητες να οργανώσει τέτοιο πραξικόπημα το κίνημα Γκιουλέν είναι πολύ μικρές, θεωρώντας ως πιθανότερο σενάριο την οργάνωση του πραξικοπήματος από πυρήνα Κεμαλικών και ενδεχομένως μερικών Γκιουλενιστών, αλλά και διαφόρων προελεύσεων ευκαιριακών συμμάχων μέσα από το τουρκικό στράτευμα, χαμηλότερων βαθμών στην ιεραρχία, οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι πιέζονται αν δράσουν για να διασφαλίσουν την επιτυχία του πραξικοπήματος.

Με απλά λόγια, η θέση που παίρνει η έκθεση αδειάζει εντελώς το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Ερντογάν στη συνέχεια εναντίον των εσωτερικών του αντιπάλων, αποκαλώντας το ευθέως ως «προσχηματικό». Και αυτό διότι η ταχύτητα με την οποία έχει εξελιχθεί η δίωξη των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, υποδεικνύει με σαφήνεια, ότι υπήρχαν έτοιμες από καιρό «λίστες προγραφών αντιφρονούντων»…

Το μέγα ερώτημα είναι ποια θα είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η δημοσιοποίηση δημιουργεί μέγιστο θέμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλέσει νέους τριγμούς στην ήδη βαθύτατα προβληματική σχέση Άγκυρας – Βρυξελλών. Εάν δηλαδή θα ακολουθήσει τη συνήθη πρακτική, να επιχειρήσει διαφυγή η Ένωση από το πρόβλημα, δηλώνοντας ότι δεν εκφράζει τη «θεσμική άποψη» της ΕΕ και πως αποτελεί μια έκθεση από τις πολλές που λαμβάνονται…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Των Αλέξανδρου Δρίβα και Δημήτρη Τσαϊλά

Τα φρικτά για τον Ελληνισμό τετελεσμένα που μας άφησε ως «κληροδότημα» η Δικτατορία  το 1974, είναι επώδυνα και μόνο να τα φέρνουμε στο νου! Όσο και αν προσπαθούμε, σε Ελλάδα και Κύπρο, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ξέρουμε πως είναι δύο τεράστια τραύματα για τον Ελληνισμό και τη συρρίκνωση που υφίσταται μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ψυχολογία, και τα εθνικά τραύματα, αποτελούν παράγοντες διαμόρφωσης πολιτικής σε όλον τον κόσμο. Μάλιστα, η διεθνής βιβλιογραφία είναι πλούσια αναφορικά με το πώς οι αποφάσεις επηρεάζονται από την ψυχολογία και των προσώπων, πολλώ δε μάλλον από το πώς οι υπεύθυνοι δρώντες και λήπτες πολιτικών αποφάσεων, επηρεάζονται από τους κοινωνιο-ψυχολογικούς παράγοντες της κοινής γνώμης. Επομένως, απόψεις σαν την «να ξεχάσουμε τι έχει γίνει και να πορευθούμε μπροστά», δεν είναι μόνο κενά συνθήματα αλλά και πέρα για πέρα απομακρυσμένα από την αλήθεια, με τον τρόπο που την αλήθεια, τείνει να εγγίσει η επιστήμη (στις κοινωνικές επιστήμες).

Τι γίνεται; Θα «λυθεί» Πότε το Κυπριακό;

Από το 1974, αυτό περιμένει όλος ο πλανήτης και περισσότερο ο Ελληνισμός. Θα ξεκινήσουμε όμως από το πρόσφατο παρελθόν. Ήταν λίγο πριν ξεσπάσει η «πυρκαγιά» στην Ουκρανία, όταν ξεκίνησε παράλληλα και ένας διαπραγματευτικός μαραθώνιος προκειμένου να λάβει χώρα η συνθηματικά λεγόμενη «τελική ευθεία» του Κυπριακού Ζητήματος. Αυτή η ευθεία, τελικά μάλλον είναι ημιευθεία σύμφωνα με τις βασικές αρχές της Γεωμετρίας καθώς ναι μεν έχει αρχή (την παράνομη εισβολή του Αττίλα) αλλά δε φαίνεται προσώρας να έχει τέλος. Υπάρχουν ορισμένοι δομικοί λόγοι που το Κυπριακό, συνεχίζει να είναι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα παρά τις πιέσεις που έρχονται τόσο από την Τουρκία όσο και από διάφορους δρώντες (και από τον ιδιωτικό τομέα).

  1. Το Διεθνές Δίκαιο θα ταραχθεί ανεπανόρθωτα. Σε γενικές γραμμές, η απαγόρευση της χρήσης βίας, η παράνομη προσάρτηση εδάφους, η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, η παράνομη κατοχή εδάφους και παραμονή στρατιωτικών δυνάμεων, θα επαναπροσδιοριστούν. Είναι άλλο πράγμα το Κοσσυφοπέδιο, άλλο πράγμα η Ουκρανία και βέβαια, άλλο πράγμα οι διεθνείς επεμβάσεις οι οποίες έχουν δικάσει του νομικούς διεθνολόγους.
  2. Περιφερειακοί λόγοι. Το Κυπριακό, πιέζεται να λυθεί από διάφορους δυτικούς κύκλους σε μια περίοδο που Εγγύς και Μέση Ανατολή, χαρτογραφούνται παράλληλα με το σημείο στίξης του ερωτηματικού. Η Συρία, και τα όσα γίνονται εκεί, συνθέτουν παράγοντες που είναι ανασταλτικοί για τη λύση του Κυπριακού. Η Ελληνική και Ελληνο-Κυπριακή πλευρά, φυσιολογικά, έχουν στο νου τους πως δεν μπορούν να «δικασθούν» για αδιαλλαξία όταν συμβαίνουν τόσα πράγματα στη Μέση Ανατολή.
  3. Η Τουρκία και η κάθοδός της. Η Τουρκία βλέπει να ματαιώνεται το ένα σχέδιο που είχε μετά το άλλο. Πλέον, ο στόχος του Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας και αφορά τη διατήρησή του στην εξουσία. Η Τουρκία αιμορραγεί και με τόσα μέτωπα (Συρία, Κουρδικό εντός και εκτός συνόρων, απομόνωση από τους δυτικούς δρώντες, διπλωματική «ομηρία» από Ρωσία, συνεχής φθορά της οικονομίας της και ειδικά του τουρισμού) και δεν έχει την ίδια διαπραγματευτική θέση που είχε. Μοναδική της δύναμη αποτελούν τα τετελεσμένα που έθεσε από το 1974 και η εμμονή κάποιων διεθνών δρώντων οι οποίοι κοιτούν το Κυπριακό, εντελώς διεκπεραιωτικά.
Θα μπορούσε αναμφίβολα κάποιος να βρει και άλλους ακόμα λόγους. Πιθανόν όμως πιθανόν ένας από αυτούς τους λόγους θα επικαθίσει σε αυτές τις παραπάνω «τράπεζες» αιτιών που συνδυάζονται βέβαια με την αξιοποίηση των κοιτασμάτων και την εξέλιξη της γεωοικονομικής πραγματικότητας της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία προσώρας, συναντά εμπόδια που αφορούν το κόστος αυτής της εξέλιξης, όσο και τις χαμηλές τιμές των υδρογονανθράκων. Με άλλα λόγια, αυτοί οι λόγοι συνθέτουν ένα κακό momentum επίλυσης. Δια της επαγωγής, έτσι κατανοούμε τον χαρακτηρισμό περί εμμονής για την επίλυση. Ωστόσο, φαίνεται κάτι να έχει αλλάξει από πλευράς της Δύσης.

Η Ε.Ε με αμηχανία και τρόμο

Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε πως η Ε.Ε έχει γίνει μια Βαβέλ. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ε.Ε, είναι αναρίθμητα και η συνοχή της εκφράζεται στην πράξη μόνο νομιναλιστικά, γιατί καλείται ακόμη «Ένωση». Κι όμως, να που το προσφυγικό συνδέεται με το Κυπριακό. Ας σκεφτούμε τι ζητάει η Τουρκία. Εκτός από τα χρήματα που έχει συμφωνηθεί να λαμβάνει από την Ε.Ε, έχει ζητήσει το «ξεπάγωμα» κεφαλαίων που αφορούν την ένταξή της στην Ε.Ε. Επιπλέον, την απελευθέρωση της βίζα, σε ένα momentum το οποίο βρίσκει την Ε.Ε ανασφαλή και ανοχύρωτη απέναντι στην ισλαμική τρομοκρατία, η οποία λαμβάνει χώρα στην Τουρκία. Η ακροδεξιά φουντώνει στην Ευρώπη, η Τουρκία εκβιάζει και έτσι το πρόβλημα οδηγείται σε επικίνδυνη αδράνεια. Αυτά συμβαίνουν πάντα όταν δεν ισχύει το προλαμβάνειν που είναι κάλλιον του θεραπεύειν.

Ενωμένη Κύπρος με εκ περιτροπής προεδρία, μακρύ χέρι... όχι μόνο της Τουρκίας...

Το πράγμα σε πολιτικό επίπεδο συσχετισμών ισορροπίας ισχύος στην περιοχή, πάει μακρυά πλέον. Δεν αφορά μόνο το προσφυγικό, δεν αφορά μόνο την οικονομική δυνατότητα κρατών-μελών να αναλάβουν το βάρος μιας ανθρωπιστικής κρίσης, (καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν και τη δική τους καθώς η Γερμανία φρόντισε να μην υπάρχει ούτε μια εναλλακτική άμυνα απέναντι σε ασύμμετρα προβλήματα) αφορά και άλλα πιο σημαντικά ζητήματα. Η Τουρκία, μετά και τις δηλώσεις Flynn ο οποίος καλωσορίζει ένα Κουρδιστάν, ρέπει προς την τελευταία της ελπίδα, που είναι η Ρωσία. Η Μόσχα, με μεγάλη χαρά βλέπει τα σχέδιά της να υλοποιούνται και να έχει φέρει μέσα σε ένα χρόνο την Τουρκία σε θέση να της ζητά βοήθεια, μια Τουρκία που κατέρριψε ρωσικό αεροσκάφος πριν 14 μήνες.

Αν η γεωστρατηγική αυτή μετατόπιση ολοκληρωθεί (δύσκολο, αλλά όχι απίθανο όσο εξελίσσονται τέτοιες καταστάσεις στην περιοχή) και η Τουρκία θελήσει να δορυφοριοποιηθεί προσωρινά από τη Ρωσία, μια είσοδος της Κύπρου, «Ενωμένης Κύπρου» με βάση τις τουρκικές επιδιώξεις στην Ε.Ε, καθιστά την Τουρκία, ουσιαστικά, πλήρες μέλος της Ε.Ε, και τελικά, φορέα και ρωσικών συμφερόντων στην Ε.Ε, η οποία υποτίθεται, με την κρίση της Ουκρανίας, αποσκοπεί στην όλο και λιγότερη εξάρτηση (ενεργειακή) από τη Ρωσία! Η Ε.Ε, έχει αρχίσει να κατανοεί αυτόν τον γεωπολιτικό αλφαβητισμό και αυτός είναι και ο λόγος που ο Κύριος Γιούνκερ εμφανίζεται ξαφνικά τόσο επιθετικός απέναντι στον υπουργό Τσαβούσογλου. Νομίζει κανείς πως η Γερμανία θα ήθελε τη δημιουργία ενός Turk Stream; Νομίζει κανείς πως η Γερμανία που θέλει να ηγείται της Ε.Ε να επιθυμεί να εντάξει στην Ε.Ε με οποιονδήποτε τρόπο μια χώρα που θα επιφέρει τόσα προβλήματα στα γερμανικά σχέδια;

Το Κυπριακό Ζήτημα, παρά τις παραστάσεις λύσης και «ιστορικών στιγμών», οδεύει κατά την άποψη μας πάλι σε ναυάγιο και η Τουρκία ξέρει πως έχει πέσει στο δίλημμα της ίδιας της της αδιαλλαξίας. Αν θα συνεχίζει να στηρίζει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αυτή την προδιαγραφόμενη  κακή λύση με την οποία επιδιώκει να νομιμοποιήσει όλα μα όλα τα παράνομα τετελεσμένα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτή θα απορριφθεί τάχιστα από τους Ελληνοκυπρίους. Αν δείξει διαλλακτικότητα και  δεν επιβάλλει από την άλλη τις θέσεις της, ο Ερντογάν βλέπει στο εσωτερικό του να πριονίζεται η καρέκλα του, λίγο πριν το Σύνταγμα που «φτιάχνει» τον κάνει «Σουλτάνο». Με τέτοια προβλήματα σε μακροεπίπεδο αλλά και στο εσωτερικό της Τουρκίας, φαντάζει ακόμη μακρινή μια λύση στο Κυπριακό.

ΥΓ. Δεν έχει καμία σημασία αν τις συνομιλίες τις τίναξε στον αέρα ο Υπεξ της Ελλάδος ή η Τουρκία. Σημασία έχει ότι οι συνομιλίες, δεν προχωρούν.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαραχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου