Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Οκτ 2013


Πυροβολισμοί ακούστηκαν στον εξωτερικό χώρο του Κογκρέσου και πολλοί άνθρωποι φέρονται ως τραυματίες. Η περιοχή έχει αποκλειστεί από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και ορισμένα από τα γραφεία του Καπιτώλιου έκλεισαν

Σύμφωνα με την αστυνομία του Καπιτωλίου, οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν στη 2η Οδό και στη Λεωφόρο Συντάγματος και πολλοί άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Μεταξύ των τραυματιών είναι και ένας αστυνομικός. Η περιοχή έχει αποκλειστεί από ισχυρή δύναμη της αστυνομίας.

Ορισμένα από τα γραφεία του Καπιτωλίου έκλεισαν καθώς ακούστηκαν πυροβολισμοί στον εξωτερικό χώρο του Κογκρέσου, ανέφεραν υπάλληλοι και γερουσιαστές.

Η εντολή που είχαν δώσει οι αρχές του Καπιτωλίου των ΗΠΑ να κλείσουν τα γραφεία γύρω από το κτίριο Χαρτ της Γερουσίας, έπειτα από τους πυροβολισμούς που ακούστηκαν, ήρθη, ανακοίνωσε πριν από λίγο η αστυνομία. 

Σύμφωνα με Αμερικανούς γερουσιαστές, ακούστηκαν τέσσερις έως έξι πυροβολισμοί πριν η αστυνομία αποκλείσει την περιοχή.

Το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN μεταδίδει ότι οι πυροβολισμοί ανταλλάχθηκαν κατά τη διάρκεια καταδίωξης μιας γυναίκας που επέβαινε σε όχημα και ότι ένας αστυνομικός τραυματίστηκε και διακομίστηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η καταδίωξη της γυναίκας άρχισε κοντά στο Λευκό Οίκο.

Η γυναίκα φέρεται να σκοτώθηκε από πυρά της αστυνομίας. Μέσα στο αυτοκίνητο φέρεται να βρισκόταν κι ένα παιδί, ενώ οι αστυνομικοί δήλωσαν ότι δεν το γνώριζαν.

Οι αρχές δεν πιστεύουν ότι το επεισόδιο σχετίζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο με την τρομοκρατία.

Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ενημερώθηκε σχετικά με το επεισόδιο, όπως δήλωσε αξιωματούχος στο Λευκό Οίκο, χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.

Πηγή: Ελευθεροτυπία 
Kεντρική φωτό: Russia Today



Ο Βουλευτής Επικρατείας και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ και Κοινοβουλευτικός Υπεύθυνος για τα εθνικά θέματα της Θράκης, σχολίασε ως εξής τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου στο CNN Turk, σχετικά με τη Σχολή της Χάλκης, τα τζαμιά και τους μουφτήδες:

«Ο κ. Νταβούτογλου, για μία ακόμη φορά, επιδίδεται σε εκβιασμούς, που είναι το γνωστό άθλημα της Άγκυρας.

Θα του συνιστούσα:

1ον Να διαβάσει προσεκτικά την ανακοίνωση του Συλλόγου Κωνσταντινοπολιτών που αφορά στην απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας και της ενθρόνισης του νέου Μητροπολίτη Κυδωνιών Αθηναγόρα στον ιστορικό ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Κυδωνιών (Αϊβαλί).

Αν δεν το κατάλαβε, αφορά καταγγελία εναντίον των τουρκικών Αρχών για «κατάφωρη παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας και ευθεία προσβολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με την Τουρκία, για μία ακόμα φορά, παρά τις επίσημες εξαγγελίες περί εκδημοκρατισμού, να εξακολουθεί να περιφρονεί τα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων».

2ον Να «συμμαζέψει» τη δράση του πράκτορα Προξένου που έχει εγκαταστήσει στην Κομοτηνή, με προίκα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ σε μαύρο χρήμα, για τη «μισθοδοσία» χιλιάδων πρακτορίσκων στη Θράκη, παραβιάζοντας κάθε κανόνα της Διπλωματίας και όλοι μαζί μη σεβόμενοι είτε τη συνθήκη της Λωζάννης είτε τους νόμους της Ελλάδας σε πολλά επίπεδα.

3ον Να μαζέψει οριστικά τους ψευδομουφτήδες, όπως επίσης και όλους εκείνους τους «μισθοδοτούμενους» ιμάμηδες, που με το «θρησκευτικό έργο» τους επιβουλεύονται ως όργανα της Άγκυρας και την ελληνική εθνική κυριαρχία.

Δεν θα υπενθυμίσω στον κ. Νταβούτογλου τις θέσεις της Διεθνούς Κοινότητας για την επαναλειτουργία της σχολής της Χάλκης. Ούτε θα του υπενθυμίσω ότι στη Μέκκα της μουσουλμανικής θρησκείας, την οποία σέβομαι απολύτως, απαγορεύεται η Λειτουργία Ορθόδοξης εκκλησίας ή ακόμα και οι επισκέπτες να φέρουν το σύμβολο του σταυρού. Ούτε θα του υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση Ερντογάν, στην οποία είναι Υπουργός, ενισχύει τους Ισλαμοφασίστες στη Συρία που σφάζουν στο γόνατο και τους Χριστιανούς.

Εν ολίγοις, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ζητάμε από την ελληνική κυβέρνηση να δώσει την πρέπουσα απάντηση στους εκβιασμούς Νταβούτογλου, εκτός και εάν η πρωθυπουργική συνάντηση στους προθαλάμους του Κατάρ και η πρόσφατη επίσκεψη Βενιζέλου στην Άγκυρα, έχουν δρομολογήσει συμφωνίες που υποπτευόμαστε μεν αλλά επίσημα δεν γνωρίζουμε.

Και έχοντας, με εντολή του Προέδρου του Κινήματος Πάνου Καμμένου, η οποία επαναδιατυπώθηκε στην τελευταία σύσκεψη της Κ.Ο., την κοινοβουλευτική ευθύνη για τα θέματα της Θράκης, κυρίως τα Εθνικά, τονίζω εκ μέρους των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ότι η Θράκη είναι ενιαίο και αναπόσπαστο πολύτιμο και ιστορικό κομμάτι της Ελληνικής Επικράτειας, όπου κανένας τρίτος δεν πρέπει να τολμά να κοιτάει ούτε με λοξό βλέμμα.

Τέλος, οφείλω να θυμίσω στον κ. Νταβούτογλου ότι ακόμα περιμένω μία απάντηση στο ερώτημα που δύο φορές του απηύθηνα στη σύντομη συνάντησή μας στην Κωνσταντινούπολη, στα πλαίσια της ετήσιας Συνόδου του ΟΑΣΕ:

Τι θα πράξει η τουρκική κυβέρνηση για να σταματήσει η εισροή λαθρομεταναστών στην Ελλάδα από τα τουρκικά παράλια;
Και τι θα πράξει επίσης, για να πάρει πίσω όλους εκείνους τους μουσουλμάνους «εποίκους» που έχει στείλει στην πατρίδα μας και που ζητάμε να επαναπροωθηθούν στην χώρα εξόδου τους;».



Ελάχιστες ώρες μετά τη σύλληψη της ηγετικής ομάδας της Χρυσής Αυγής, ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Αθανασίου, πρώην δικαστικός και ο ίδιος, εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου, όπου ενημέρωσε τον πρωθυπουργό για τις εξελίξεις, έκανε μία πολύ σαφή δήλωση, απευθυνόμενος προς τους συλληφθέντες της Χρυσής Αυγής, κοινοβουλευτικούς και μη: «Δεσμεύομαι ότι θα έχουν μια δίκαιη δίκη». Μέσα σε ελάχιστα 24ωρα ο σύνδεσμος της εκτελεστικής εξουσίας με τη δικαστική, που είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης, είχε εκ των πραγμάτων δικαιωθεί.

Η Δικαιοσύνη με ψυχραιμία και μεθοδικότητα, σε κλίμα προγκρόμ, που δημιουργούσαν, ως μη όφειλαν, ορισμένα από τα κεντρικά συγκροτήματα Τύπου της Κεντροαριστεράς, μαζί με τη μαζική υστερία που καταλαμβάνει τους δημοσιογράφους του ρεπορτάζ σε αντίστοιχες συγκυρίες, προχώρησε την υπόθεση της Χρυσής Αυγής όχι στη βάση της πολιτικής δίκης ή της δίκης προθέσεων, που θα σήμαινε επί της ουσίας εκτροπή του πολιτεύματος, αλλά σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα. 
Εργαζόμενοι οι δικαστικοί που ενεπλάκησαν στην υπόθεση νύχτα και μέρα, κατόρθωσαν αρχικά σε επίπεδο προανάκρισης να καταλήξουν σε πόρισμα. Αυτό πήγε στους ανακριτές, οι οποίοι, επίσης εργαζόμενοι άοκνα, κατόρθωσαν μέσα από πολύωρες καταθέσεις των κοινοβουλευτικών και υποδίκων της Χρυσής Αυγής, να φτάσουν σε αποφάσεις τόσο σε σχέση με την προφυλάκιση όσο και σε σχέση με τις κατηγορίες. 
Το αποτέλεσμα αιφνιδίασε πολλούς, τόσο εμπλεκομένους με την πολιτική όσο και με τα μίντια και άλλες σκοπιμότητες, που είχαν βιαστεί να χαρακτηρίσουν πριν από την ανάκριση εγκληματίες και εγκληματική οργάνωση στο σύνολό της τη Χρυσή Αυγή, επιθυμώντας από τη δημοκρατία στην ουσία να «στήσει» έκτακτα στρατοδικεία και να εκτελέσει χωρίς δίκη στην «πίσω αυλή» τους «πρωταίτιους» της συγκεκριμένης σέχτας της Ακροδεξιάς. 
Επόμενος στόχος, να περάσουν με επερχόμενα στρατοδικεία απέναντι στην Αριστερά και τελική φάση να φτάσουν τους πολίτες που έχουν δημόσια φωνή και διαφωνούν με τις στρατηγικές και τις πολιτικές σκοπιμότητες και τακτικές, όπως τις αντιλαμβάνονται και τις σχεδιάζουν κάποια επιτελεία του ευρωπαϊκού πολιτικού κέντρου, υπό γερμανική εντολή, στη βάση των Μνημονίων και του δόγματος «σοκ και δέος» εις βάρος των Ελλήνων.

Η Χρυσή Αυγή μπορεί να είναι μια πολιτική εγκληματική οργάνωση, αλλά η Δικαιοσύνη έχει κληθεί να εξετάσει και να απαγγείλει κατηγορίες για «εγκληματική οργάνωση» σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα και μόνον. 
Αυτό έκανε προφυλακίζοντας, για παράδειγμα, τον βουλευτή Λαγό, εμπλεκόμενο, σημειωτέον, πέρα από τη δολοφονία στο Κερατσίνι σε σωρεία υποθέσεων του κοινού ποινικού, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις, αλλά επιτρέποντας στους άλλους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου -ούτε διαδικασία άρσης ασυλίας δεν υπήρξε- να συνεχίσουν με περιοριστικούς όρους και εγγυήσεις να συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία, καλούμενοι να αντιμετωπίσουν την πολιτική και κοινωνική τους πραγματικότητα, την ευθύνη της οποίας έχουν στον απόλυτο βαθμό απέναντι στο Κοινοβούλιο, στους θεσμούς της χώρας, στο εθνικό συμφέρον, αλλά και στους ψηφοφόρους τους, που τους έστειλαν στα έδρανα των βουλευτών.

Η Δικαιοσύνη με τον τρόπο που χειρίζεται αυτή τη δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας της φόρτισης που τη συνοδεύει, στέλνει σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, ακόμη και στις ομάδες των ανησυχούντων εφέδρων, ότι η Ελληνική Δημοκρατία λειτουργεί, έχει ασφαλιστικές δικλίδες και προπάντων έχει τις δυνάμεις, εντός του θεσμικού πλαισίου, να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, της απώλειας της ατομικής και της οικογενειακής αξιοπρέπειας, της ανασφάλειας του κάθε Ελληνα νοικοκύρη για την τύχη του ίδιου και των παιδιών του, του αφανισμού της εθνικής κυριαρχίας, μην επιτρέποντας σε κανέναν, όσο ισχυρός και αν είναι, εντός ή εκτός Ελλάδας να ποδηγετήσει τις εξελίξεις χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τους νόμους και το Σύνταγμα, όπως ο αντιπρόεδρος Βενιζέλος και μια ομήγυρη συνταγματολόγων εισηγήθηκαν, με αφορμή την ποινική εμπλοκή της Χρυσής Αυγής.


Προσωρινό καταφύγιο σωτηρίας –παλαιότερα η Συρία– τώρα ο Λίβανος και η Ιορδανία

Του Σταύρου Τζίμα

Ανατριχιαστικές ιστορίες, όπως αυτή του Ninar Odisho, που δολοφονήθηκε άγρια από ένοπλους φανατικούς ισλαμιστές γιατί ήταν χριστιανός, διαδραματίζονται καθημερινά στη Συρία. Ο 26χρονος Ninar είχε εγκαταλείψει μαζί με τους συγγενείς του την πόλη Al Tabqah στις αρχές Φεβρουαρίου, όταν αυτή κατελήφθη από εξτρεμιστικές ομάδες ισλαμιστών, οι οποίες μεταξύ άλλων κατέστρεψαν την ελληνορθόδοξη εκκλησία των Αγίων Σέργιου και Βάκχου και έδιωξαν τους χριστιανούς. 
Την περασμένη εβδομάδα, ο Ninar επέστρεψε στην πόλη για να δει το σπίτι του, έχοντας για συνοδούς δύο φίλους του μουσουλμάνους που πίστευε ότι θα λειτουργούσαν ως ασπίδα προστασίας σε περίπτωση που αντιμετώπιζε προβλήματα με τους φανατικούς. 
Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως ήλπιζε. Σε ένα μπλόκο της εξτρεμιστικής οργάνωσης Al Nushra, συνελήφθησαν και οι τρεις και υποβλήθηκαν από αντάρτες σε τεστ μουσουλμανικής πίστης! Οι δύο φίλοι του πέρασαν με «επιτυχία» τον έλεγχο, όχι όμως και ο ίδιος, ο οποίος βασανίστηκε άγρια μέχρι θανάτου, καθότι χριστιανός…

«Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ποιος μπορεί να μείνει εκεί και να αισθάνεται ασφαλής;» είπε στην «Κ» ο κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Μπαλαμάντ του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας στην Τρίπολη του Λιβάνου, Γκιόργκι Πορφύριο. «Η φυγή δυστυχώς συνεχίζεται, έρχονται συνέχεια, δεν έχουμε ακριβείς αριθμούς, είναι δύσκολο να τους μετρήσεις. Ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει ο Θεός και δεν θα φύγουν όλοι, αν και με αυτά που ακούμε ότι γίνονται εκεί, δύσκολα θα αντέξουν…», πρόσθεσε ο πολύ γνωστός στη Μέση Ανατολή χριστιανός ιερωμένος.

Ο Λίβανος και η Ιορδανία είναι για τους χριστιανούς που φεύγουν από τη Συρία, όπως συνέβη και με τον πόλεμο στο Ιράκ, ένα προσωρινό καταφύγιο σωτηρίας. Οι περισσότεροι συνεχίζουν με τελικό προορισμό τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και μερικοί για τη Λατινική Αμερική.

«Τούτη την περίοδο, με τους πολέμους στο Ιράκ και στη Συρία έχουμε μια νέα φάση φυγής χριστιανικού στοιχείου στη Μέση Ανατολή, η οποία όμως ξεκίνησε από τις αρχές του 20ού αιώνα και κυρίως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη διαμόρφωση νέου status στην περιοχή», τονίζει στην «Κ» ο καθηγητής της Ιστορίας των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων Γιάννης Μπάκας, ειδικός σε θέματα εκκλησιαστικής ιστορίας στη Μέση Ανατολή.

«Η ρευστότητα που διαδέχθηκε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκάλεσε τρομερή ανασφάλεια στους χριστιανούς, οι οποίοι προτίμησαν να συνταχθούν με τα στρατιωτικά καθεστώτα και τον αραβικό εθνικισμό, φοβούμενοι πως μια ενδεχόμενη κυριαρχία ισλαμικών κρατών θα σήμαινε την περαιτέρω καταπίεση και ίσως τον αφανισμό τους», αναφέρει.

Ενστικτωδώς στις δύσκολες εκείνες εποχές το χριστιανικό στοιχείο αναζήτησε την ασφάλειά του στα εθνικά κράτη και στα καθεστώτα Μπάαθ, που αποδείχθηκε ότι τους εξασφάλιζαν τη θρησκευτική ελευθερία και μάλιστα στελέχωσαν την ιεραρχία τους. Χριστιανός, ονόματι Μιχαήλ Αφλάκ, ήταν ένας εκ των ιδρυτών στο Μπάαθ της Συρίας, χριστιανός ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία του Μπάαθ στο Ιράκ, μετά τον Σαντάμ, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών ο γνωστός Ταρέκ Ασίζ.

Δεν έμειναν σε όλη τη μετα-οθωμανική διαδρομή της περιοχής έξω από το παιγνίδια «προστασίας» των ισχυρών, οι χριστιανοί. «Δεδομένου ότι είχε εμφανιστεί το πετρέλαιο στη Μέση Ανατολή, οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούσαν χριστιανικές ομάδες ως προγεφυρώματα. Έτσι οι Ρώσοι είχαν θέσει υπό την “κηδεμονία” τους τους αραβο-ορθόδοξους, στρέφοντάς τους επιδέξια εναντίον του ελληνορθόδοξου κλήρου, οι Γάλλοι τους Μαρωνίτες αλλά και τους καθολικούς μαζί με την Αυστρία, η Αγγλία “έπαιζε” στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη, η Γαλλία διεκδικούσε ισχυρό ρόλο μέσω χριστιανών στη Συρία, η Γερμανία στην Τουρκία και στο Ιράκ κ.λ.π.», εξηγεί ο κ. Μπάκας.

Τώρα που η ρευστότητα επανέρχεται, με το ακραίο σουνιτικό Ισλάμ να απειλεί τα εθνικά αραβικά κράτη και τις υφιστάμενες εθνικοθρησκευτικές ισορροπίες, το άγχος κατακυριεύει και πάλι το εναπομείναν χριστιανικό στοιχείο.


Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που οι δικτάτορες προσπαθούσαν να επιβάλλουν την εξουσία τους με τα τανκς. Ακόμη και στην Λατινική Αμερική οι δικτάτορες έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι παλιές μορφές τυραννίας είναι μη αποδοτικές και διαρκούν λίγο. Μόνον στην Αφρική οι μαύροι δικτάτορες χρησιμοποιούν ακόμη ωμή βία κατά των συμπατριωτών τους διότι δεν έχουν φροντίσει να μάθουν τις τελευταίες τεχνικές στην τεχνολογία της δικτατορίας.
Στην Ελλάδα ο τελευταίος στρατιωτικός δικτάτωρ Παπαδόπουλος πέθανε στην φυλακή, διότι και αυτός δεν είχε μελετήσει τις τεχνικές της κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Ένας τύπος δικτατορίας που επιτρέπει στους ηγέτες της να μην τιμωρούνται ποτέ για τα εγκλήματά τους, και αντ’ αυτού να κατηγορούν υποκριτικώς ως φασίστα, οιονδήποτε προσπαθεί να ανατρέψει την δικτατορία τους.  
Εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, πρώτα στην Δύση και μετά στην Ανατολή, έχει επικρατήσει ο νέος τύπος δικτατορίας, η κοινοβουλευτική δικτατορία. Η κοινοβουλευτική δικτατορία χρησιμοποιεί βία πάνω στο μυαλό και στην ψυχή του πολίτου και όχι πάνω στο σώμα του. Αν και ωρισμένες φορές γίνονται σωματικά βασανιστήρια, οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες προτιμούν τα ψυχολογικά και ιδεολογικά βασανιστήρια.
Οι σχεδιαστές μίας τέτοιας δικτατορίας έχουν εντοπίσει όλα τα σημεία ελέγχου της εξουσίας και φροντίζουν να μην αφήνουν αφύλακτες εισόδους. Έχουν επεξεργασθεί και επιβάλλει μία συμπεριφορά του «δημοκρατικού» πολίτου, ακίνδυνη για την δικτατορία τους και την παρουσιάζουν ως πρότυπο που πρέπει να ενστερνιστούν οι πάντες.
Οι βασικές τεχνικές με τις οποίες επιβάλλουν την συγκεκαλυμμένη δικτατορία τους είναι οι εξής:
1. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες διαπλέκουν την νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία. Όπως δίδαξε ο Αριστοτέλης, αν δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ αυτών των εξουσιών, τότε υπάρχει τυραννία. Οι δικτάτορες στην Ελλάδα κατηγορούν άλλους για οικονομική διαπλοκή, υποδεικνύουν κάποιους επιχειρηματίες, αλλά η βασική αιτία της διαπλοκής είναι η συγχώνευση εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας.
2. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες ελέγχουν την παιδεία μέσω της οποίας αναπαράγουν την ιδεολογία τους. Χρησιμοποιούν τα σχολεία ως μηχανισμούς προληπτικού ελέγχου και λογοκρισίας των πολιτών.
3. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημερώσεως. Εξαγοράζουν τον έλεγχο υποσχόμενοι στους ιδιοκτήτες μμε, μερίδιο από την κρατική διαφήμιση και τα δημόσια έργα. Ως αντιπαροχή λαμβάνουν την κατευθυνομένη πληροφόρηση. Σημασία δεν έχει το τί λένε τα ειδησεογραφικά δελτία αλλά το τί δεν λένε, δηλαδή το τί αποκρύπτουν.
4. Μία κοινοβουλευτική δικτατορία έχει ανάγκη το εμπόριο ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά είναι πιό αποτελεσματικός μηχανισμός καταστολής συνειδήσεων από τα στρατιωτικά σώματα ασφαλείας.
Μία κοινοβουλευτική δικτατορία δεν χρειάζεται να πωλεί η ίδια ναρκωτικά στην νεολαία για να διατηρήσει την εξουσία της. Αρκεί το να μην καταδιώκει τους εμπόρους ναρκωτικών. Αρκεί το να δημιουργεί παράθυρα στους νόμους για να ξεφεύγουν οι έμποροι ναρκωτικών. Αρκεί το να τους μειώνει τις ποινές για «ανθρωπιστικούς» λόγους. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, σαν να πωλούσε η κοινοβουλευτική δικτατορία τα ναρκωτικά.
5. Μία κοινοβουλευτική δικτατορία στηρίζεται στην ισοπεδωτική ισότητα. Εκμεταλλεύεται την ματαιοδοξία των μαζών, και διδάσκει ότι «είμαστε όλοι ίσοι απέναντι σε κάτι». Φυσικά αυτό το «κάτι», δηλαδή το μέτρο ισότητος το καθορίζουν οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες. Καθορίζουν αυτοί αποκλειστικώς ποιό είναι το μέτρο ισότητος.
Οπότε όποιος δεν δέχεται να αξιολογηθεί με βάση αυτό το μέτρο, εξοντώνεται ως αναρχικός, φασίστας, προβοκάτορας, προδότης κλπ.
Αυτό που πρέπει να ζητά ο λαός είναι η αναλογική ισότητα, δηλαδή ο καθένας να απολαμβάνει οφέλη αναλόγως των ικανοτήτων και των προσπαθειών του, και όχι να ζητά την ισοπεδωτική ισότητα, που εξολοθρεύει τους καλύτερους ηγέτες του λαού. Την διαφορά της ισοπεδωτικής με την αναλογική ισότητα φροντίζουν να την αποκρύπτουν οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες.
6. Η κοινοβουλευτική δικτατορία κατασκευάζει μία τεχνητή ομοφωνία της κοινής γνώμης αντί να την καταπιέζει δια της ωμής βίας, όπως κάνουν οι στρατιωτικοί δικτάτορες.
Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες θέτουν εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα του τύπου «δημοκρατία ή φασισμός». Με τον όρο δημοκρατία εννοούν την κοινοβουλευτική τους δικτατορία, και με τον όρο φασισμός εννοούν τον υπέρ της ελευθερίας αγώνα των πολιτικών τους αντιπάλων.
7. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες περιορίζουν τα κόμματα εξουσίας σε δύο. Τα δύο κόμματα αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Δύο κόμματα, της ιδίας ιδεολογίας, με μικρές αποκλίσεις για να δίνουν την ψευδαίσθηση της διαφωνίας και της δημοκρατίας, κατέρχονται στις εκλογές. Όποιον και να ψηφίσει ο λαός το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
8. Οι στρατιωτικοί δικτάτορες λένε «κάνω ό,τι θέλω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν». Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες λένε «ναι μεν δίνω λογαριασμό στον λαό, αλλά δεν έχω καμμία ποινική ευθύνη για ο,τιδήποτε και αν πράξω». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες ψηφίζουν νόμους «περί ευθύνης υπουργών» που καταργούν κάθε ευθύνη για τις πράξεις των. Τα εγκλήματά τους δεν διώκονται για όσο είναι μέλη του κοινοβουλίου, και παραγράφονται με την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, μετά τις νέες εκλογές.  
Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες δεν υπόσχονται τίποτε γραπτώς, έτσι ώστε να μην αντιμετωπίζουν ποινικές ρήτρες για την αθέτηση των υποσχέσεών τους.
Όταν παραδίδουν την εξουσία στην επόμενη κυβέρνηση δεν ελέγχονται για το τί παραδίδουν.
Ο τρόπος αναδείξεως στην εξουσία είναι γλοιώδης καθώς ο αρχηγός του κόμματος αποφασίζει δικτατορικώς ποιός θα συμπεριληφθεί στις εκλογικές λίστες και ποιός όχι. Οι επιθυμίες της λαϊκής βάσεως του κόμματος αγνοούνται παντελώς.
8. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες, ειδικώς στην Ελλάδα, ελέγχουν πλήρως τις θέσεις εργασίας στον Δημόσιο τομέα, ώστε ο Ελληνικός Λαός να εξαρτάται από αυτούς για εύρεση εργασίας. Εσκεμμένως καταπολεμούν τον ιδιωτικό τομέα για να μην μπορεί ο Ελληνικός Λαός να απεξαρτηθεί από την τυραννία τους.
9. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες επιβάλλουν σκληρή φορολογία και αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα ώστε ο λαός να βρίσκεται σε διαρκή αγώνα για επιβίωση και να μην έχει χρόνο να σκεφτεί πώς θα ανατρέψει την κοινοβουλευτική δικτατορία.
10. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες επιβάλλουν την αγραμματοσύνη στον λαό και την διαγραφή της ιστορικής του μνήμης, μέσω εκχυδαϊσμού του πνευματικού επιπέδου των δημοσίων θεαμάτων.
Την μεγαλύτερη ζημιά την κάνουν οι χυδαίες τηλεοπτικές εκπομπές κουτσομπολιού και τα τηλεσκουπίδια τύπου «big brother». Αποτελούν το όπιο του λαού. Απονευρώνουν τον λαό. Προβάλλουν το κουτσομπολιό αντί της κριτικής διότι οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες μισούν το σκεπτόμενο άτομο.
11. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες δεν επιτρέπουν την κατοχή όπλων από τον λαό, διότι φοβούνται μήπως χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.
12. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες προβάλλουν τους αναξίους, τους αμορφώτους και τους ηλιθίους ως κοινωνικά πρότυπα, για να κατεβεί ο γενικός μέσος όρος. Επιβάλλουν την δικτατορία των ηλιθίων.
13. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες διορίζουν τους επικεφαλής των εργατικών συνδικάτων, τους επικεφαλής της δικαιοσύνης, των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, διαλύοντας κάθε αντιπολίτευση και καταργώντας κάθε έννοια αξιοκρατίας.
14. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες προβάλλουν το δόγμα της ελαχίστης προσπαθείας ως μέσον κοινωνικής καταξιώσεως. Αυτό το δόγμα παράγει στο διηνεκές αμορφώτους, ατόλμους, νωθρούς και ψυχικώς αδυνάμους πολίτες.
15. Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες προβάλλουν τον ατομισμό έναντι της συλλογικής προσπαθείας, διότι θέλουν να κατακερματίζουν προληπτικώς τις συλλογικές δυνάμεις που πιθανόν να τους ανατρέψουν.
Γενικώς οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες στηρίζονται στον ιδεολογικό, ψυχολογικό και οικονομικό αφοπλισμό των λαών, αντί στην δύναμη των τεθωρακισμένων. Προσπαθούν να αφήνουν ωρισμένα περιθώρια ελευθερίας ώστε να μην πνίγεται το άτομο και να μην ωθείται σε ανατρεπτική δράση.
Οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες αφήνουν ανοικτές ωρισμένες βαλβίδες εκτονώσεως της κοινωνικής εκρήξεως μέσω μίας ψευδεπίγραφης ελευθερίας του Τύπου, η οποία επιφανειακώς ασκεί κριτική στο δικτατορικό καθεστώς, αλλά ουσιαστικώς το στηρίζει και το αναπαράγει.
Μέσα από τις άνωθεν τεχνικές δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε τον τρόπο λειτουργίας όλων των κοινοβουλευτικών δικτατοριών της Δύσεως και της Ανατολής.
Το πώς γκρεμίζονται αυτές οι δικτατορίες είναι γνωστό από την ιστορία, αλλά δυστυχώς λίγοι την μελετούν προσεκτικώς.
Οι κοινοβουλευτικές δικτατορίες λειτουργούν όπως τα υλικά κατασκευής. Έχουν ισχυρές αντιστάσεις μόνον προς ωρισμένες ιδεολογίες και καταστάσεις. Για παράδειγμα τα ανθρακονήματα, αναλόγως της διευθύνσεως των νημάτων και του τρόπου πλεξίματος, έχουν μεγαλύτερη αντοχή σε καταπονήσεις υπό ωρισμένες γωνίες.
Αντιστοίχως, οι κοινοβουλευτικές δικτατορίες έχουν αναπτύξει ισχυρά αντισώματα σε ναζιστικά και κομμουνιστικά κινήματα. Αλλά αποδεικνύονται παντελώς ανίκανες μπροστά σε θρησκευτικά κινήματα όπως το ισλάμ και ο χριστιανισμός.
Έτσι καταστράφηκαν οι ρωμαίοι. Ουδείς μπορούσε να αντιμετωπίσει τις ρωμαϊκές λεγεώνες κατά μέτωπον. Αλλά οι ρωμαίοι άφησαν ανοικτή την πόρτα της θρησκείας και της φυλής. Από εκεί τους επιτέθηκαν οι ιουδαίοι με την αίρεση των ναζωραίων. Επιπροσθέτως οι φυλετικές επιμειξίες κατέστρεψαν την Ρώμη.
Τα ίδια ισχύουν και για την σημερινή αντίστοιχη με την Ρώμη, κοινοβουλευτική δικτατορία, την Αμερική. Μπορεί να βομβαρδίζει χωρίς αιδώ έθνη σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί να θανατώσει εμπόρους ναρκωτικών μέσα στα σύνορά της εξ αιτίας των διεφθαρμένων ανθρωπιστικών θεωριών που επικρατούν στο εσωτερικό της. Μπορεί να εισβάλλει σε ξένες χώρες αλλά δεν μπορεί να προστατεύσει τα δικά της σύνορα από την εισβολή αφρικανών, ασιατών, αράβων και λατίνων εποίκων, εξ αιτίας των πολυπολιτιστικών θεωριών που επικρατούν στο εσωτερικό της. Μπορεί να αρπάζει τα πετρέλαια του Ιράκ, αλλά δεν είναι σε θέση να επιβάλλει δασμούς στα ασιατικά προϊόντα που στην κυριολεξία γκρεμίζουν την βιομηχανία της, εξ αιτίας των νεοφιλελεύθερων οικονομικών θεωριών που επικρατούν στο εσωτερικό της.
Ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλει τον ατομισμό, ο οποίος με την σειρά του διαλύει κάθε κοινωνική συνοχή, οι φυλετικές επιμειξίες, η λαθρομετανάστευση, τα ανθρώπινα δικαιώματα υπέρ των εγκληματιών, το εμπόριο ναρκωτικών, η διάλυση της οικογενείας, οι πολυπολιστικές θεωρίες, τα λόμπυ που εξαγοράζουν πολιτικούς της κοινοβουλευτικής δικτατορίας, η διαφθορά, η υπογεννητικότητα, αποτελούν επιθετικά όπλα κατά των κοινοβουλευτικών δικτατοριών, για όποιον ξέρει να τα χρησιμοποιεί.
Οι ιουδαίοι έδωσαν ένα πολύ καλό μάθημα στους ρωμαίους κατακτητές. Χρειάστηκε να περάσουν 410 χρόνια, όταν ο Γότθος Αλάριχος κατέστρεψε την Ρώμη, για να συνειδητοποιήσουν οι ρωμαίοι τί σήμαινε η χριστιανική αγάπη.
Οι κοινοβουλευτικές δικτατορίες επιδεικνύουν τρομερή αδυναμία μπροστά σε συλλογικές ιδεολογίες. Επιδεικνύουν έναν απίστευτο ραγιαδισμό όταν έρθουν σε σύγκρουση με φανατικές και αρίστως ωργανωμένες μειονότητες. Επιδεικνύουν έναν αρρωστημένο ανθρωπισμό που φτάνει στα όρια της αυτοκτονίας, όταν τους ενσταλάξεις ενοχή, υπό την σωστή οπτική γωνία. Επιδεικνύουν μία λατρεία για την διαφθορά και τον εκφυλισμό. Επιδεικνύουν συλλογικό μαζοχισμό, που φτάνει στα όρια της γενοκτονίας, αν τους διεγείρεις τις κατάλληλες ψυχικές χορδές με θεωρίες περί οικογενειακού προγραμματισμού και επαγγελματικής σταδιοδρομίας, οι οποίες καταλήγουν στην ατεκνία και κατ’ επέκταση στην φθορά και τον αφανισμό αυτών των κοινωνιών.
Πολλά κτυπήματα έχουν δεχτεί οι κοινοβουλευτικές δικτατορίες από τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες έχουν σπάσει το μονοπώλιο της εξουσίας τους. Διεθνιστικά κινήματα όπως ο νεοφιλελευθερισμός, ο πολυπολιτισμός και το ισλάμ τους δίνουν απανωτά θανατηφόρα κτυπήματα, ροκανίζοντας τα θεμέλιά τους εκ των έσωθεν.
Ισχυρά λόμπυ εκμεταλλεύονται την διαφθορά των κοινοβουλευτικών δικτατοριών και τις οδηγούν στην αυτοδιάλυση. Πολυπολιτιστικές θεωρίες με βάση την φυλή, το έθνος, το θρήσκευμα, το φύλο, την γλώσσα κλπ, δημιουργούν ισχυρές μειονότητες που ετοιμάζονται για την τελική έφοδο κατά των κοινοβουλευτικών δικτατοριών.
Η ιστορική άγνοια και ανοησία των κοινοβουλευτικών δικτατόρων ροκανίζει και το τελευταίο κλαδί που στηρίζουν την δικτατορία τους, το έθνος. Τα έθνη δεν φταίνε σε τίποτε για τις επιβληθείσες δικτατορίες, αλλά αποτελούν την ροπή και την τριβή αδρανείας της κοινοβουλευτικής δικτατορίας.
Τα έθνη εξ αιτίας μακροχρονίων συνεκτικών δεσμών (φυλή, θρησκεία, κ.α.) δεν αναπτύσσουν ευκόλως επαναστατικές διαθέσεις. Είναι εξ ορισμού συντηρητικά, όπως διαπιστώνει ο εθνολόγος Γουσταύος Λε Μπον. Όποιος είναι στην εξουσία, καλός ή κακός, τον αποδέχονται. Μόνον μετά από μία γενική καταστροφή τον αλλάζουν. Αυτό εκμεταλλεύονται οι κοινοβουλευτικοί δικτάτορες.
Όπως και στα στερεά σώματα, η ροπή αδρανείας των λαών τούς εμποδίζει να περιστραφούν, και η τριβή αδρανείας τούς εμποδίζει να κινηθούν. Εκτός και αν η εφαρμοζομένη δύναμη και ροπή ξεπερνά τα όρια αδρανείας.
Οι κοινοβουλευτικές δικτατορίες είναι γεμάτες οπές στο σύστημά τους. Αρκεί οι επαναστάτες που θα ξεκινήσουν την πολιορκία να συμπεριφερθούν όπως οι καλοί «χάκερς». Ένας καλός «χάκερ» κάνει δοκιμές διεισδύσεως, εγκαθιστά ιούς στο ηλεκτρονικό σύστημα του αντιπάλου, εντοπίζει αδύνατα σημεία και όταν αισθανθεί έτοιμος, ξεκινά την επίθεσή του για την κατάληψη του αντιπάλου ηλεκτρονικού συστήματος.
Έτσι ακριβώς πρέπει να λειτουργούν οι επαγγελματίες επαναστάτες που θα γκρεμίσουν τις κοινοβουλευτικές δικτατορίες. Πρέπει να εντοπίσουν τα κενά και τις αδυναμίες του κοινοβουλευτικού δικτατορικού συστήματος πριν εφορμήσουν για να το συνθλίψουν. Αρκεί να κτυπάνε υπό την σωστή γωνία, με την κατάλληλη δύναμη και συχνότητα, στα αδύναμα σημεία του εχθρικού φρουρίου.


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τις προάλλες μου τηλεφώνησε ένας φίλος από τη Γαλλία, ο Ζεράρ Φιλός, παληός συνδικαλιστής με εξαιρετικά μαχητική παρουσία δεκαετιών στο εργατικό κίνημα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στην αριστερή πτέρυγα του οποίου είναι ενταγμένος. Τον ρώτησα τι ξέρει ο μέσος Γάλλος για την Ελλάδα. Απάντηση: ότι η Ελλάδα είναι ένα μπουρδέλο, για το οποίο πληρώνει ο ίδιος, ότι οι ‘Ελληνες είναι τεμπέληδες, δεν πληρώνουν τους φόρους τους, το κράτος είναι διαλυμένο κλπ. 

Συνέχισα να επιμένω: «Πόσοι Γάλλοι καταλαβαίνουν τη σημασία αυτού που γίνεται στην Ελλάδα για το μέλλον του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας;». Απάντηση: «Κανείς»

«Μα», του λέω, «Ζεράρ, είναι σαν να μου λες ότι βρισκόμαστε φερ’ ειπείν στην εποχή του ισπανικού εμφυλίου (1936-39), έρχεται κάποιος και λέει ότι πρέπει να προσέξουμε γιατί, αν χάσουν οι Δημοκρατικοί, την έχουμε βάψει από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, και να του απαντάνε «μπα, γίνεται πόλεμος στην Ισπανία;». Αυτό μου λες;». 

«Ναι», μου απαντάει, «αυτό ακριβώς σου λέω».

Τελευταία ερώτηση προς τον Ζεράρ: «Για την Κύπρο, τι λένε στη Γαλλία;». Απάντηση: «Απολύτως τίποτα».

Ελληνική αφωνία

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια η απελπισία με κατέκλυσε. Καλά οι μνημονιακοί και οι απερίγραπτοι άνθρωποι «της τέχνης και των γραμμάτων», ξευτίλα για μια χώρα που, αν μη τι άλλο, παρήγαγε έναν Καβάφη και έναν Ελύτη, ένα Βάρναλη κι ένα Ρίτσο, ένα Θεοδωράκη κι ένα Χατζηδάκη, για να καταλήξει σήμερα να αντιπροσωπεύεται από τη … Σώτη Τριανταφύλλου και τον Νίκο Δήμου, που έφτασαν πέρυσι να καταπλήξουν τον συντάκτη εντός άρθρου της Μοντ Ντιπλοματίκ με την έμμεση συνηγορία τους στις γερμανικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας. Οι αντιμνημονιακοί όμως; Είναι προφανώς αδύνατον να επιχειρήσουν να διακόψουν αύριο το Μνημόνιο, χωρίς να ηττηθούν γρήγορα και να καταστραφούν, αν δεν έχουν δώσει προηγουμένως όχι μάχη, ολόκληρο πόλεμο για να αποκτήσουν (και η χώρα μαζί τους) συμμάχους στην Ευρώπη και τον κόσμο, για να διαφωτίσουν την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Στις 3 Ιουλίου πήγα στη συνέντευξη που έδωσε στο Υπουργείο Εξωτερικών ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλλε και του υπέβαλα την ακόλουθη ερώτηση: «Κύριε Υπουργέ καλώς ήρθατε στην Ελλάδα. Κι επειδή αναφερθήκατε στην Κασσάνδρα, να σας θυμίσω με την ευκαιρία ότι η Κασσάνδρα είχε δίκηο, δεν είχε άδικο. Σε αυτή τη χώρα από τότε που άρχισε το πρόγραμμα βοήθειας το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν έχει μειωθεί κατά 23%, ποσοστό που είναι μεγαλύτερο από το μεγάλο κραχ του 1929–1933 στις ΗΠΑ και από αυτό που πέτυχε ο Καγκελάριος Μπρούνινγκ στη Γερμανία πριν από την άνοδο του Χίτλερ εφαρμόζοντας ακριβώς την ίδια πολιτική. Η χώρα αυτή έχει 1.500.000 ανέργους και θα χρειαστεί 20 με 30 χρόνια θυελλώδους ανάπτυξης για να ξαναγυρίσει εκεί που ήταν. Γνωρίζει μια πραγματική οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Τι άλλο θα μπορούσατε να κάνετε αν θέλατε να καταστρέψετε τη χώρα και όχι να τη βοηθήσετε;»

Ο κ. Βεστερβέλλε μου απήντησε ότι βλέπει στην ερώτησή μου μια έκκληση και εξέφρασε μια γενική όσο και αβάσιμη αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα φτιάξουν αν εφαρμόσουμε το πρόγραμμα. Οι πολιτικοί είναι μαθημένοι να λένε πάντα κάτι, έως ότου χάσουν ή παραιτηθούν. Αλλά σημασία δεν είχαν τόσο τα λόγια όσο η αίσθηση του σοκ που δημιουργήθηκε στον χώρο της συνέντευξης και δύσκολα θα μπορούσα να μεταφέρω σε γραπτό κείμενο. ‘Ηταν σαν να μπήκε ξαφνικά η ελληνική πραγματικότητα στο χώρο ενός εικονικού, ελληνικού και ευρωπαϊκού δημόσιου πολιτικού λόγου, που χρησιμοποιεί όρους όπως «μεταρρυθμίσεις», «διαρθρωτικές αλλαγές», «πρόγραμμα διάσωσης» για να περιγράψει ένα πρόγραμμα καταστροφής ενός λαού, της οικονομίας και του κράτους του. Φανταστείτε τώρα αν τέτοια επιχειρήματα, τέτοιες ερωτήσεις, αλλά και σοβαρές εναλλακτικές, ακουγόντουσαν σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, των ευρωπαϊκών αρχών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

Ο ελληνικός λαός και τα δύο κράτη του κινδυνεύουν να πάνε άκλαυτοι στο τέλος, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, γιατί ουδείς τον υπερασπίζεται διεθνώς και από το τι γίνεται διεθνώς εξαρτάται το 50% τουλάχιστο, αν όχι πολύ περισσότερο του προβλήματός μας. Το παράδοξο όμως είναι ότι εξαρτώμεθα από το διεθνές περιβάλλον όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας, ταυτόχρονα όμως είμαστε όσο ποτέ άλλοτε αυστηρά προσηλωμένοι στο εθνικό, «επαρχιακό» μας πλαίσιο, ανίκανοι να κατανοήσουμε και να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον, ιδανικά δηλαδή πειραματόζωα, σαν ποντικάκια που όχι μόνο μας έβαλαν σε κουτάκια, μπήκανε και στο μυαλό μας ακόμα να μας σπρώξουν μόνους μας στην καταστροφή, με τον συμφερότερο για αυτούς τρόπο.

Πώς κερδίζονται οι πόλεμοι

Δεν θέλω να πω ότι μια κινητοποίηση υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου θα άλλαζε την ευρωπαϊκή πολιτική. Θέλω να πω ότι είναι μία από τις θεμελιωδέστερες προϋποθέσεις επιτυχίας οποιουδήποτε αγώνα για να σωθεί αυτή η χώρα και η Κύπρος. Η Γιουγκοσλαβία δεν ηττήθηκε όταν τη βομβάρδισε το ΝΑΤΟ. Ηττήθηκε γιατί ο Μιλόσεβιτς είπε στον Μλάντιτς να μην μπει στο Σεράγεβο, αυτός κάθησε στους λόφους γύρω-γύρω και, κάπου-κάπου, έριχνε και κανένα όλμο. Πήγαιναν εκεί οι δυτικές τηλεοράσεις και κατέστρεφαν καθημερινά την εικόνα της Γιουγκοσλαβίας, δημιουργώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν οι βομβαρδισμοί. Ο Καντάφι έχασε προτού καν του επιτεθούν, όταν οι δυτικές τηλεοράσεις άρχισαν να ουρλιάζουν ότι θα σφάξει ένα εκατομμύριο ανθρώπους στη Βεγγάζη – ουδείς σημείωσε ότι, ως αποτέλεσμα της επέμβασης για τη «σωτηρία» τους, καταστράφηκε η Λιβύη, όπως προηγουμένως η Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ. Αντιστρόφως, οι πόλεμοι του Βιετνάμ και της Αλγερίας κερδήθηκαν εξίσου στο πεδίο της μάχης και στους δρόμους της Αμερικής και της Ευρώπης. Και αν οι ΗΠΑ κατέλαβαν τελικά το Ιράκ, κατέβαλαν όμως ισχυρότατο, και καθαρά στρατιωτικό τίμημα ακόμα, γιατί ο τότε ηγεσίες της Γερμανίας και της Γαλλίας αντιτάχθηκαν στον πόλεμο, υποστηριζόμενες από τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν έχουμε βομβαρδισμούς, έχουμε όμως οικονομικό πόλεμο και του οικονομικού προηγήθηκε και τον συνοδεύει πάντα ο «επικοινωνιακός», «πληροφορικός», ακόμα πιο σημαντικός και από τον καθεαυτό οικονομικό. Είναι τραγικό και απαράδεκτο να έχουν μείνει Ελλάδα και Κύπρος χωρίς φωνή διεθνώς, πλην της φωνής της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ τους, αποφασισμένης, μεταξύ του έθνους τους και των Πιστωτών, να διαλέξουν ανεπιφύλακτα τους δεύτερους (και μάλιστα, δίπλα στις τρόικες των πιστωτών, διακρίνονται όλο και καθαρότερα οι ακόμα πιο απειλητικές γεωπολιτικές τριάδες, οι Εγγλέζοι, οι Αμερικανοί, η χρηματιστική ολιγαρχία έτοιμοι να εκμεταλλευθούν την καταστροφή της οικονομίας και της δημοκρατίας, ανέλπιστη ευκαιρία για την τελική, γεωπολιτική καταστροφή του ελλαδικού και κυπριακού κράτους). Στην ειδική μάλιστα περίπτωση της Κύπρου, η Γεωπολιτική Τρόικα (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) ετοιμάζεται να πάρει το νησί, με τις υπογραφές μάλιστα της ηγεσίας του. Η ίδια Τρόικα εκπροσωπούνταν από τους «τρεις ξένους δικαστές» στην εξουσία των οποίων το σχέδιο Ανάν απέδιδε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Διερωτάται κανείς γιατί ο Αρχιεπίσκοπος δεν απευθύνεται τρία και πλέον χρόνια τώρα στις Εκκλησίες της Ευρώπης και του κόσμου, εξηγώντας τους ότι το πρόγραμμα που επεβλήθη στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τις κυβερνήσεις της ΕΕ και την ΕΚΤ καταστρέφει τη χώρα και τον ελληνικό λαό, είναι το πιο αποτυχημένο πρόγραμμα ως πρόγραμμα σωτηρίας, το πιο επιτυχές ως πρόγραμμα καταστροφής στην ιστορία του σύγχρονου καπιταλισμού. Γιατί οι κοινωνικές κατηγορίες που πλήττονται δεν απευθύνονται στους συναδέλφους τους στην Ευρώπη; Διαμαρτύρεται κάθε μία κατηγορία ξεχωριστά, αλλά αυτές οι διαμαρτυρίες μπορούν να έχουν περιορισμένο αποτέλεσμα αν δεν προκαλέσουν εξέγερση. Γιατί δεν απευθύνονται στους «ομολόγους» τους εξηγώντας ότι αυτό το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα έχει αυτές κι αυτές τις συνέπειες, που περιγράφουν και το δικό τους μέλλον.

Γιατί επιτέλους δεν οργανώνεται μια διεθνής εκστρατεία κατά του Μνημονίου ανάλογη π.χ. με αυτή που οργανώθηκε διεθνώς εναντίον και απομόνωσε την απριλιανή δικτατορία. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το τι έγινε και θα γίνει στην Ελλάδα και την Κύπρο έχει τεράστια σημασία για το μέλλον όλης της Ευρώπης, είμαστε το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο. Ούτε φτάνουν οι κριτικές της «λιτότητας», που μπορεί να γίνουν και αντιπαραγωγικές. Εδώ δεν έχουμε λιτότητα, έχουμε γενοκτονία, κοινωνικό ολοκαύτωμα, καταστροφή της δημοκρατίας, δύο κρατών και ενός έθνους, εν τέλει και του ίδιου του ευρωπαϊκού σχεδίου. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ιδίως όσοι επιθυμούν να διακόψουν το Μνημόνιο, οφείλουν να αποκτήσουν επίγνωση της κατάστασης και εσωτερικά και διεθνώς και να δράσουν ανάλογα και κατεπειγόντως.

Πηγή: Κωνσταντακόπουλος



Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 134 ΠΚ (έσχατη προδοσία), 
«Με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος,.. επιχειρεί… με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους… και με τρόπο πρόσφορο να… αποστερήσει ή να παρακωλύσει τη Βουλή… από την ενάσκηση της εξουσίας που της παρέχει το Σύνταγμα ή να την εξαναγκάσει να εκτελέσει ή να παραλείψει πράξεις που απορρέουν από την εξουσία αυτή».
Εδώ θα πρέπει να μας εξηγήσουν οι λαλίστατοι συνταγματολόγοι, οι ποινικολόγοι και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (όλοι αυτοί μιλάνε συνεχώς για παραβίαση του Συντάγματος), για να μάθουμε κι εμείς οι απλοί πολίτες, αν συντελείται η ανωτέρω αξιόποινη πράξη, από την πλευρά κυβερνητικών παραγόντων, ως οργάνων του Κράτους. Συντρέχει ή όχι η εφαρμογή της διάταξης αυτής; Αν συντρέχει να το πουν ευθέως στο λαό, για να πάρει και ο λαός τις αποφάσεις του, σύμφωνα με το άρθρο 120 του Συντάγματος. Διαφορετικά αν δεν συντρέχει, τότε πάψουν να κάνουν ανούσιες δημόσιες σχέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ.

Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 60 του Συντάγματος «Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Δηλαδή οι βουλευτές ψηφίζουν ελεύθερα εκπροσωπώντας το λαό, με μόνο όριο τη συνείδησή τους. Εδώ, θα πρέπει επιτέλους να υπάρξει ξεκάθαρη τοποθέτηση της κοινωνίας στο ακόλουθο ερώτημα: Ψηφίζουν ή όχι οι Έλληνες βουλευτές με ελεύθερη βούληση, όλους αυτούς τους μνημονιακούς νόμους και εγκρίνουν εκ των υστέρων τις ΠΝΠ της κυβέρνησης ή τελούν κάτω από την πίεση της απειλούμενης διαγραφής τους και του πολιτικού «θανάτου» τους από τον κομματικό αρχηγό, που μπορεί να είναι ταυτόχρονα και κρατικό όργανο;

Αυτό πρέπει να το κρίνει η κοινωνία, γιατί δυστυχώς, δεν μπορούν να το κρίνουν οι Έλληνες εισαγγελείς, όσες μηνύσεις και να γίνουν. 
Σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος, τα μέλη της κυβέρνησης δεν μπορούν να κατηγορηθούν από τον εισαγγελέα (ακόμα και αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι ανεξάρτητος). Στην περίπτωση αυτή, καταργείται η αρμοδιότητα του εισαγγελέα και τη θέση του εισαγγελέα και του ανακριτή παίρνει η Βουλή. 
Αλλά πως μπορεί να διώξει η πλειοψηφία της Βουλής κάποιο κυβερνητικό στέλεχος, όταν απλά εκτελεί τις εντολές του κομματικού της αρχηγού;

Έτσι όμως καταλήγουμε σε ένα σπιράλ ατιμωρησίας που μπορεί να πολλαπλασιάζει τις ατιμώρητες παραβιάσεις του Συντάγματος.

Μόνη λύση η αλλαγή του ίδιου του Συντάγματος.




Τα όσα συµβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ευρωπαϊκή σκηνή µάς κάνουν να υποπτευόµαστε ότι από το σύνδροµο αυτό δεν φαίνεται να έχει απαλλαγεί εντελώς ούτε η σηµερινή πολιτική ηγεσία της Γερμανίας. Με τη διαφορά ότι «ανάπηρες» µοιάζουν πλέον οι υπόλοιπες δηµοκρατίες της Ευρώπης...

Η λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Αυτοκρατορική Γερμανία με το μέρος των ηττημένων. Τη θέση της μοναρχίας παίρνει το Δημοκρατικό πολίτευμα. Την πορεία αυτού, από τη γέννησή έως την πτώση του, περιγράφει ο Γερμανός Πανεπιστημιακός Χάινριχ Βίνκλερ στο βιβλίο του με τίτλο "Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Η ανάπηρη Δημοκρατία" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Το πολίτευμα αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα των σοσιαλδημοκρατών, των κεντρώων και των φιλελεύθερων, αναφέρει ο συγγραφέας. Στη συνέχεια όμως δέχεται επίθεση από ακραίες δυνάμεις των ναζιστών, των εθνικιστών αλλά και των κομμουνιστών. Παράλληλα αναλαμβάνει να διαχειριστεί την οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία, η οποία τελεί υπό ένα καθεστώς ταπεινωτικού ελέγχου από τους νικητές του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Γερμανία, σε αυτή την χρονική περίοδο, μετρά απώλειες εκατομμυρίων ανθρώπων. Το γεγονός αυτό οφείλεται στα νέα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Α΄Παγκόσμιο (φλογοβόλα, δηλητηριώδη αέρια, τορπίλες από υποβρύχια, βομβαρδιστικά αεροπλάνα) . Ακολουθεί η υπογραφή της ανακωχής του πολέμου με τη Γερμανία να πορεύεται σε ένα νέο ιστορικό μονοπάτι.

Στα ανατολικά της χώρας, στη γραφική πόλη της Βαϊμάρης ο λαός συνέρχεται σε εθνοσυνέλευση προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα. 

Ασυγκράτητοι οι εξεγερμένοι πολίτες και στρατιώτες εκφράζουν έντονα τον ενθουσιασμό τους. Στο συνέδριο συμμετέχουν εργατικά και στρατιωτικά συμβούλια. Απαιτούν την άμεση κοινωνικοποίηση όλων των κλάδων της βιομηχανίας, την ανάληψη της διοίκησης του στρατού από το κεντρικό σοβιέτ, την εκλογή των ανωτέρων από τους στρατιώτες, την αποστρατεία μονίμων στρατιωτικών, τη συγκρότηση πολιτοφυλακής. Επιπλέον αποφασίζουν να καταργήσουν όλους του διακριτούς βαθμούς. Η πράξη αυτή έχει συμβολικό χαρακτήρα κατά του μιλιταρισμού. Ταυτόχρονα «σβήνει» την αντίληψη περί «τυφλής υπακοής».

Βασιζόμενες στις διατάξεις του νέου Συντάγματος οι μετριοπαθείς δυνάμεις της εποχής (σοσιαλδημοκράτες, κεντρώοι και φιλελεύθεροι) επιχειρούν να αποδυναμώσουν το αυταρχικό κράτος. Η καθιέρωση του εκλεγμένου από το λαό Προέδρου λειτουργεί ως αντίπαλο δέος απέναντι στο Ράιχστανγκ. Με αυτό τον τρόπο αποτρέπεται ο κίνδυνος ενός κοινοβουλευτικού απολυταρχισμού.

Κατοχυρώνεται το δικαίωμα στη γενική εκπαίδευση, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, όχι όμως το δικαίωμα της απεργίας.

«Το Σύνταγμα χάρισε στους Γερμανούς περισσότερη πολιτική ελευθερία, αλλά, σε περίπτωση που οι καιροί άλλαζαν προς το χειρότερο, δεν θα ήταν σε θέση να τους τη διασφαλίσει», σημειώνει ο συγγραφέας του βιβλίου. Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν να αποτυπώσουν το νέο Σύνταγμα δεν συμπεριλαμβάνουν σε αυτό διατάξεις – φραγμούς στην κατάλυσή του, υπό το φόβο ότι αυτές ισοδυναμούν με επιστροφή στο προηγούμενο αυταρχικό καθεστώς.

Στις σελίδες που ακολουθούν από εδώ και πέρα, ο Βίνκελ αφηγείται πώς ο Αδόλφος Χίτλερ με επίμονη προπαγάνδα, τρόμο, μύθο, βία και αίμα, καταφέρνει να κερδίσει τόσο τη μεσαία όσο και τη μεγαλοαστική τάξη. 

Η σημαία της αποδέσμευσης από τη συμφωνία των Βερσαλλιών, η οποία προβλέπει εδαφικές παραχωρήσεις στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Πολωνία, διοίκηση εδαφών από τους νικητές, αποστρατικοποίηση περιοχών, κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, μείωση των επαγγελματιών στρατιωτών, απαγόρευση οπλικών συστημάτων, είναι σηκωμένη ψηλά.

Ο Χάινριχ Βίνκελ συμπεραίνει ότι η ταπείνωση ενός έθνους έδωσε τότε φτερά στους εθνικοσοσιαλιστές. Αναφορικά με την ευγένεια της δημοκρατίας προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να φθάνει σε τέτοιο σημείο που να αφήνει ανοιχτή την πόρτα στους ίδιους τους δολοφόνους της.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Είναι απόγευµα της 9ης Νοεµβρίου 1918. Στο Ράιχσταγκ του Βερολίνου συνεδριάζειη ηγεσία των σοσιαλδηµακρατών, του µεγαλύτερου τότε κόµµατος της Γερµανίας υπό τον Φρίντριχ Εµπερτ (σαγµατοποιό) και τον Φίλιπ Σάιντεµαν. Είναι βέβαιο πως δεν ξέρουν τι να κάνουν. Η Γερµανία βγήκε ηττηµένη από τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο, ο πρίγκιπας Μαξ της Βάδης, καγκελάριος, έχει παραιτηθεί, ο Κάιζερ έχει εκθρονιστεί και η χώρα κινδυνεύει να βυθιστεί στο χάος.

Λίγα τετράγωνα παρακάτω, κοντά στην Unter den Linden, οι Σπαρτακιστές, µε επικεφαλής τη Ρόζα Λούξενµπουργκ και τον Καρλ Λίµπκνεχτ, ετοιµάζονται να κηρύξουν τη γερµανική σοβιετική δηµοκρατία. Ξαφνικά ο Σάιντεµαν συλλαµβάνει την «ιδέα»: χωρίς να συµβουλευτεί κανέναν πηγαίνει σε ένα παράθυρο, το οποίο βλέπει στην Koenigsplatz και από εκεί, µπροστά στους χιλιάδες συγκεντρωµένους στην πλατεία, ανακηρύσσει την ίδρυση της ∆ηµοκρατίας που γνωρίζουµε µε την ονοµασία ∆ηµοκρατία της Βαϊµάρης, αφού στο θέατρο της Βαϊµάρης στις 31 Ιουλίου της επόµενης χρονιάς ψηφίστηκε µε µεγάλη πλειοψηφία από την εθνοσυνέλευση το σύνταγµά της. 


Αν λοιπόν η δηµοκρατία αυτή ανακηρύχθηκε «κατά σύµπτωση», όπως γράφει ο Γουίλιαµ Σίρερ στο κλασικό πλέον έργο του "Η άνοδος και η πτώση του Γ’ Ράιχ", ήταν επόµενο να περάσει από µεγάλες περιπέτειες. Να είναι δηλαδή «ανάπηρη», όπως τη χαρακτηρίζει ο γνωστός ιστορικός Χάινριχ Α. Βίνκλερ στο magnum opus του Der lange Weg nach Westen (Ο µακρύς δρόµος προς τη ∆ύση).

Από αυτό το δίτοµο έργο του Βίνκλερ, το οποίο αποτελείται από 1.200 σελίδες, έχουµε τώρα στα ελληνικά το έβδοµο (και σηµαντικότερο για εµάς) κεφάλαιό του σε αυτόνοµο βιβλίο. Παρουσιάζει την πλήρη εικόνα µιας εποχής που ξεκινά µε τη λήξη του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου και καταλήγει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Επιπλέον, µας προσφέρει τη δυνατότητα να δούµε τις ανησυχητικές οµοιότητες εκείνης της εποχής µε τα όσα συµβαίνουν σήµερα τόσο στη δική µας χώρα όσο και στην Ευρώπη συνολικά, µε µια αφήγηση «νηφάλια» µεν, όπως γράφει ο εκδότης στο οπισθόφυλλο, αλλά και ελκυστική ταυτοχρόνως. Οχι τόσο για να διαπιστώσουµε το αυτονόητο, ότι δηλαδή συχνά οι χειρότερες στιγµές µιας εποχής επαναλαµβάνονται στην επόµενη, αλλά για να συµπεράνουµε ότι ελάχιστοι, ως φαίνεται, σε περιόδους έντασης και µικροπολιτικών εκτιµήσεων έχουν τη δύναµη ή την ευφυΐα να µην επαναλάβουν τα σφάλµατα του παρελθόντος. 

Η εµπειρία της Βαϊµάρης στοίχειωσε τον νου των ηγετών της µεταπολεµικής Γερµανίας, δηµιουργώντας ένα είδος πολιτικού συνδρόµου σε αντιστάθµισµα του αισθήµατος ενοχής για τις ευθύνες του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. Τα όσα συµβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ευρωπαϊκή σκηνή µάς κάνουν να υποπτευόµαστε ότι από το σύνδροµο αυτό δεν φαίνεται να έχει απαλλαγεί εντελώς ούτε η σηµερινή πολιτική ηγεσία της χώρας. Με τη διαφορά ότι «ανάπηρες» µοιάζουν πλέον οι υπόλοιπες δηµοκρατίες της Ευρώπης. Γι’ αυτό και το βιβλίο του Βίνκλερ αξίζει να διαβαστεί όχι µόνον από τον µέσο αναγνώστη, αλλά και από τη δική µας, περί άλλα τυρβάζουσα, πολιτική ηγεσία. Η ∆ηµοκρατία της Βαϊµάρης αναδύθηκε µέσα από τις στάχτες ενός µεγάλου πολέµου και διήρκησε δεκαπέντε χρόνια, ως το 1933 που καταλύθηκε µε την ανάδειξη του Χίτλερ σε καγκελάριο. Είχε να αντιµετωπίσει τις αντιφάσεις µιας χώρας που περνούσε από τη µοναρχία στη δηµοκρατία απροετοίµαστη, ηττηµένη και διηρηµένη. Οι δύο αρχηγοί του στρατού, ο Χίντεµπουργκ και ο Λούντεντορφ, έριξαν στην πλάτη των σοσιαλδηµοκρατών την ευθύνη για την υπογραφή της ταπεινωτικής για τη Γερµανία Συνθήκης των Βερσαλλιών, και κατά συνέπεια – έστω και µεταφορικά – την ευθύνη για την ήττα, «παραχωρώντας» τους µια εξουσία που τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ασκήσουν.

Αυτό η χώρα θα το πλήρωνε σε πολλα επίπεδα στα χρόνια της ειρήνης που ακολούθησαν: µε την έκρηξη του πληθωρσµού το 1922, που τα επόµενα δύο χρόνια είχε γίνει ανεξέλεγκτος, την κατάληψη από τη Γαλλία της περιοχής του Ρουρ το 1923, την εµφάνιση αποσχιστικών τάσεων στη Βαυαρία και την ανοιχτή σύγκρουση µε το ισχυρότατο κοµµουνιστικό κόµµα. Το µείγµα παρέµενε εκρηκτικό για χρόνια, µε τις κυβερνήσεις να διαδέχονται η µία την άλλη, ως το 1929 που η Γερµανία σαρώθηκε από το οικονοµικό κραχ. Τη χρονιά εκείνη οι άνεργοι έφθασαν τα 3.000.000 και τρία χρόνια αργότερα ο αριθµός τους είχε υπερδιπλασιαστεί.

Τα στοιχεία αυτά ίσως αρκούν για να καταλάβει κανείς πώς το εθνικοσιαλιστικό κόµµα, από το 2,6% που είχε λάβει στις βουλευτικές εκλογές της 20ής Μαΐου 1928, έγινε πρώτο κόµµα τρία χρόνια αργότερα, στις 5 Μαρτίου, λαµβάνοντας το 43,9% των ψήφων.

Από εκεί και πέρα τα πράγµατα ακολούθησαν τη µοιραία πορεία τους, όχι µόνο για τη Γερµανία, αλλά για ολόκληρο τον κόσµο.

Εκ των υστέρων συµπεραίνει κανείς πως είναι εντυπωσιακό και µόνο το ότι αυτή η «ανάπηρη» δηµοκρατία κατάφερε να επιβιώσει επί δεκαπέντε χρόνια αντιµετωπίζοντας τους εθνικοσοσιαλιστές, τους συντηρητικούς εθνικιστές, τους κοµµουνιστές και τις απανωτές επεµβάσεις των νικητών του πολέµου. Και µάλιστα, παρά τις τόσες κρίσεις, οι τέχνες και ο πολιτισµός να γνωρίσουν στη χώρα του Γκαίτε πρωτοφανή άνθηση.

Πηγή: Ιδεοδρόμιο



Του Σταύρου Καρκαλέτση*

Ο Ελληνισμός, ο ελληνικός κόσμος, διέρχονται μιας κρίσης, όμοια της οποίας δεν έχουν γνωρίσει εδώ και δεκαετίες. Η μητροπολιτική Ελλάδα τουλάχιστον από το τέλος του εμφυλίου, το 1949, η δε Κύπρος από τα δραματικά γεγονότα και την τουρκική εισβολή του 1974. Έχουμε την εικόνα ενός έθνους που πορεύεται με έλλειψη «πυξίδας» στην εξωτερική πολιτική, και αυτό καθίσταται αντιληπτό σήμερα, ίσως εντονότερα από κάθε άλλη φορά. Φοβικά συμπλέγματα, αυτοσχεδιασμοί ιδεαλιστικά σύνδρομα, παρασύρουν σε οδυνηρά αδιέξοδα την εξωτερική πολιτική, την ώρα που αυτή επηρεάζεται ούτως ή άλλως από την οικονομική καχεξία, που απειλεί με συνολική καταστροφή. Μετά τη σκληρή μοίρα των Ελλήνων, δια της μέσω μνημονίων διάρρηξης του κοινωνικού ιστού, απειλούνται άμεσα τα ίδια τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ελλαδικού και κυπριακού κράτους.

Εμείς, οι διεθνολόγοι και αναλυτές του ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α., εραστές του πατριωτικού πραγματισμού, επιζητούμε το ιδανικό κράμα, τον γενναίο συγκερασμό των αρχών της realpolitik με τον ορθολογισμό και το αληθινό εθνικό συμφέρον του συνολικού Ελληνισμού: Ελλάδα, Κύπρος, εθνικές μειονότητες και ομογένεια.

Επιζητούμε ένα οραματικό Πανεθνικό Στρατηγικό δόγμα που θα ξεφεύγει από τα παθογενή άγκιστρα του μικροελλαδικού αθηναισμού και θα έχει πανεθνικό παρονομαστή. Ένα δόγμα που θα ορίζει πλαίσια και κόκκινες γραμμές, και που θα υπηρετείται από μια εξωτερική πολιτική που θα αγωνίζεται πραγματικά για τα εθνικά συμφέροντα. Ένα δόγμα που μπορεί να διαθέτουν σήμερα γειτονικές χώρες όπως η Βουλγαρία ή ακόμη και η Αλβανία, δεν διαθέτει όμως η Ελλάδα. Ένα δόγμα που θα απεγκλωβίσει την ελληνική εξωτερική πολιτική από το να κινείται μεταξύ μυστικής διπλωματίας, ιδεαλιστικών συνδρόμων και αυτοσχεδιασμών. Αυτά έχουν επικαθήσει ως αναισθητικό, ακριβώς γιατί λείπει το εργαλείο που λέγεται «εθνικό στρατηγικό δόγμα», το εργαλείο που θα εξορθολογίσει επιτέλους την πορεία μας, αποβάλλοντας τα διαχρονικά σύνδρομα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: κατευνασμός, τουρκοφοβία, μη ρεαλιστικές προσεγγίσεις.

Μιλάμε για το Δόγμα του ενιαίου Ελληνισμού (Ελλάδα+Κύπρος+εθνικές μειονότητες+ομογένεια). Για αυτό και Πανεθνικό, με την έννοια της υπέρβασης του χρεοκοπημένου μικροελλαδισμού. Ένα Δόγμα που θα συναντιούνται ο πατριωτικός πραγματισμός με μια επικαιροποιημένη νεοβυζαντινή (θα την επεξηγήσουμε) οραματική ιδεολογία, που θα πιστεύει στις δυνατότητες του σύγχρονου Ελληνισμού.

Η δική μας πρόταση για ένα οραματικό και συνάμα ρεαλιστικό Δόγμα «ακουμπάει» πάνω στη γεωγραφία, και στην κομβική θέση Ελλάδος και Κύπρου. Μια θέση ανάμεσα στην Ευρώπη των χερσαίων δυνάμεων (πρωτίστως Γερμανία, Γαλλία) και την Ευρασία (κατά πρώτον την νεο-ορθόδοξη Ρωσία). Τα δυό ελληνικά κράτη μπορούν να αποτελέσουν τον συνδετικό κρίκο των δύο χώρων, προς την κατεύθυνση ενός στρατηγικά και αμυντικά αυτοτελούς και γνήσια ευρωπαικού πόλου.

Βρισκόμαστε στην πολύτιμη «ενδιάμεση περιοχή» την οποία όμως επιβουλεύεται και το Ισλάμ (με κύριο παράγοντα την αναθεωρητική νεο-οθωμανική Τουρκία) αλλά και το αγγγλοσαξονικό μπλοκ, που θέλει να διατηρήσει την περιοχή Βαλκανίων - ανατ. Μεσογείου υπό διαρκή και απόλυτο γεωστρατηγικό έλεγχο. ΄Ολων οι φιλοδοξίες και οι στόχοι συναντιούνται και συγκρούονται εδώ. Αυτό Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να το κάνουν από πρόβλημα ευκαιρία, να λοιπόν μια ενδιαφέρουσα και υψηλή αποστολή που καλείται να υπηρετήσει ένα Στρατηγικό Δόγμα για τον Ελληνισμό.

Εδώ «δένει» μια νεοβυζαντινή αντιμετώπιση και διαχείριση των πραγμάτων. Ο ελληνικός κόσμος, όπως κάποτε το Βυζάντιο, είναι στα όρια Δύσης και Ανατολής, είναι Ευρώπη, μα η πολιτιστική του κληρονομιά και ενδοχώρα δείχνουν προς την καθ΄ ημάς Ανατολή. Για τούτο και ο νεοβυζαντινισμός ως διαποτίζων στοιχείο του δόγματός μας, αντιδιαστέλλεται πλήρως προς τον τουρκικό νεοοθωμανισμό.

Εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε: Ισλάμ και νεοοθωμανισμός εκφράζουν τον πάγιο τουρκικό αναθεωρητισμό/επεκτατισμό. Σχεδιάζουν ένα ισλαμικό μέλλον στα Βαλκάνια, όπου πολλά μικρά κράτη θα γίνουν δορυφόροι της Τουρκίας. Το νεοβυζαντινό μοντέλο που διακηρύσσουμε, δεν είναι επ’ ουδενί επεκτατικό. Είναι πολιτισμός, είναι Ορθοδοξία, είναι η διατήρηση και αξιοποίηση ιστορικών τίτλων αιώνων του Ελληνισμού στην Ανατολή, όπως τα Πατριαρχεία (πεδίο άσκησης θρησκευτικής διπλωματίας). Είναι, ακόμη πιο ειδικά, η σύγχρονη υιοθέτηση και εφαρμογή αρχών της περίφημης βυζαντινής διπλωματίας από την αναιμική σήμερα και ενίοτε κατευθυνόμενη ελληνική εξωτερική πολιτική.

Θεωρούμε όμως, ως ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. και φορέας παραγωγής ιδεών και πολιτικής, πως έστω και στο σημερινό κατάντημα, με την Ελλάδα παραδομένη σε πολλαπλά αδιέξοδα -εσχάτως «κάποιοι» φρόντισαν και ακολούθησε και η Κύπρος- μπορούν να προχωρήσουν προσεκτικά κάποια πράγματα στα εθνικά μας ζητήματα.

Επιμένουμε, για χάρη των πολλών που αγωνιούν και ανησυχούν, να καταθέσουμε συνεισφορά προς αναζήτηση ενός Πανεθνικού Στρατηγικού Δόγματος. Αναγνωρίζουμε πως απαιτείται πολιτική ωριμότητα και γενναιότητα προς εφαρμογή του, έχουμε γνώση της ανεπάρκειας του μεγαλύτερου μέρους των συμβατικών πολιτικών ελίτ. Για αυτό ακριβώς, έχουμε ακόμα περισσότερους λόγους να προχωρήσουμε στο εγχείρημά μας, με την ελπίδα να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος πάνω στην πρότασή μας, που σύντομα θα κατατεθεί ολοκληρωμένα.

* Ιστορικός, αμυντικός αναλυτής, πρόεδρος ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.

Πηγή ΕΛΚΕΔΑ