Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Αυγ 2012


Σενάριο της ανωμαλίας εφαρμόζεται τόσο στην Αθήνα, όσο και στην υπόλοιπη χώρα

Όλοι γνωρίζουμε πως η πρωτεύουσα της Ελλάδας έχει κατακλυστεί από πράκτορες ξένων υπηρεσιών, που ενεργούν –φυσικά- υπέρ των συμφερόντων των χωρών τους. Ενίοτε δε, συνεργάζονται προκειμένου να δημιουργήσουν τις επιθυμητές «καταστάσεις» στο εσωτερικό της Ελλάδας. Στις συνεργασίες τους αυτές χρησιμοποιούν κάθε μέσο, αφού τα επιδιωκόμενα οφέλη των χωρών τους είναι πολλαπλάσια των ήδη υφισταμένων. Φυσικά, αυτά συμβαίνουν σε χώρες που υπολειτουργούν, που βρίσκονται σε καθεστώς κατοχής και οι κυβερνήσεις των οποίων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν έκρυθμες καταστάσεις, αφού ως μοναδικό σκοπό έχουν την… επιβίωσή τους.

Το πρόβλημα από τους λαθρομετανάστες που κατακλύζουν την χώρα είναι ιδιαίτερα έντονο στην Αθήνα, η οποία έχει μετατραπεί σε χώρο παιγνίων διεθνών συμφερόντων και –φυσικά- μυστικών υπηρεσιών. Η Αθήνα, μάλιστα, έχει επιλεγεί ως «κοιτίδα ανωμαλίας», αφού προσφέρει την τέλεια κάλυψη στους προβοκάτορες πράκτορες. Και στην Αθήνα ήδη άρχισαν να εφαρμόζονται τακτικές και πρακτικές που πριν μερικές δεκαετίες τα βλέπαμε να συμβαίνουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, ενώ σήμερα –με μεγαλύτερη βία- συμβαίνουν σε κράτη της Αφρικής και της Ινδονησίας.

Η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και η ανάγκη προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από «ακραίες ομάδες» (πολιτικές ή πολιτών) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ανάγκη έκκλησης βοήθειας από την Ελληνική κυβέρνηση σε διεθνείς οργανισμούς (π.χ. Eurogendfor ή ΟΗΕ – κυανόκρανοι), οι οποίοι θα «βοηθήσουν» στην υπεράσπιση της (στημένης και δοτής) δημοκρατίας και την συνέχιση του έργου της κυβέρνησης…

Ήδη, τα περιστατικά βίας κατά των λαθρομεταναστών, τα οποία προβάλλονται υπέρ του δέοντος και μονομερώς (ποτέ δεν δημοσιεύονται οι συλλήψεις λαθρομεταναστών που δολοφόνησαν ομοεθνείς τους), σηματοδοτούν τις καλοσχεδιασμένες «εξελίξεις» προς την κατεύθυνση έλευσης κυανόκρανων του ΟΗΕ ή της Ευρωπαϊκής Αστυνομίας Eurogenfor. Την ίδια στιγμή, τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ (των οποίων τα δημοσιογραφικά επιτελεία συμμετείχαν σε ειδικά σεμινάρια «διαμόρφωσης της κοινής γνώμης» από την τρόικα) διατηρούν άκρα σιωπή για τα περιστατικά βίας κατά Ελλήνων πολιτών από λαθρομετανάστες. Μάλιστα, αν και η ασκούμενη βία σε ένα ποσοστό 90%+ αφορά δολοφονίες, οι ινστρούχτορες της Ελληνικής δημοσιογραφίας δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν μαθαίνουν τίποτε σχετικό, επιβάλλοντας έτσι μία δημοσιογραφική «ομερτά», η οποία ενέχει στοιχεία συνενοχής στα καταγεγραμμένα εγκλήματα που έχουν θύματα γηγενείς πολίτες της χώρας. Μάλιστα, όταν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία θα αρχίσουν να ασχολούνται με τα «τραγικά γεγονότα» που συμβαίνουν στην Ελλάδα, τότε ελάχιστος θα είναι ο υπολειπόμενος χρόνος για οποιαδήποτε αντίδραση και αντιστροφή της κατάλυσης της δημοκρατίας, με την σύμφωνη γνώμη των κυβερνώντων, προκειμένου να σωθεί η… χώρα.

Σκοπός των πρακτόρων που έχουν μετατρέψει (υποβοηθούμενοι από την ανύπαρκτη κυβέρνηση, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και από τα εκδοτικά συμφέροντα) την χώρα σε ένα σφαγείο, είναι η δημιουργία μίας εικόνας για την Ελλάδα, η οποία μετατρέπεται σε ανθρώπινη κόλαση εξαιτίας της εγκληματικότητας η οποία ενέχει χαρακτηριστικά πογκρόμ.
Και η διαστρέβλωση της αλήθειας, αλλά και της πραγματικής εικόνας –μίας Ελλάδας που καταστρέφεται από τους διασώστες κυβερνήτες της και τους «εταίρους» και «συμμάχους» της- υλοποιείται καθημερινά, ολοκληρώνοντας ένα αποτρόπαιο παζλ που θα εμφανίσει τους Έλληνες ως ανθρώπινα κτήνη που δολοφονούν αδιακρίτως οποιονδήποτε θεωρούν εισβολέα ή εχθρό της πατρίδας και της ζωής τους…

Όλοι μας, έχουμε υποχρέωση να απαιτήσουμε την παύση αυτής της κυβέρνησης που ξεπουλά όσο – όσο και θέλει «με κάθε θυσία» να κρατήσει την χώρα στην Ευρώπη. Προφανώς, η θυσία αφορά τους Έλληνες πολίτες, ενώ η διάσωση της χώρας αφορά την διάσωση της ληστρικής διεθνούς συμμορίας η οποία αποφάσισε να κατακτήσει μία χώρα και κάνει έναν πόλεμο χωρίς όπλα, αλλά με ανθρώπινα θύματα, τα οποία αντιμετωπίζονται ήδη ως στατιστικό στοιχείο. Κι ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά και οι εντολείς της δολοφονούν την χώρα, εμείς ως πολίτες πρέπει να αναρωτηθούμε: θα κάνουμε κάτι ή θα περιμένουμε την σειρά μας;




Του Σάββα Δ. Βλάσση

Είναι γνωστές οι αρπακτικές προθέσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και η εχθρική προς την Ελλάδα πολιτική σε κάθε επίπεδο. Κατά πάγια πολιτική αμφισβητούνται όχι μόνο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο αλλά ακόμη και η ελληνική αρμοδιότητα - δικαιοδοσία για συγκεκριμένα καθήκοντα, όπως η Έρευνα & Διάσωση (SAR).

Την περίπτωση, έφερε στο προσκήνιο το περιστατικό της 11ης Αυγούστου, όταν θαλαμηγός σημαίας Μάλτας με 5 Ουκρανούς επιβαίνοντες, προσάραξε στην βραχονησίδα Πρασονήσια, μεταξύ Χίου και Οινουσσών, εντός ελληνικών χωρικών υδάτων. Όπως έγινε γνωστό, ακταιωρός της τουρκικής ακτοφυλακής προσέγγισε το σκάφος και παρέλαβε τους επιβαίνοντες.

Τις ελληνικές Αρχές κινητοποίησε ενημέρωση στρατιωτικού παρατηρητηρίου (προφανώς των Οινουσσών) περί υπόπτου σκάφους και στις 02.35 περιπολικό του ΛΣ-ΕΛΑΚΤ που κατευθύνθηκε στο σημείο, αναγνώρισε το σκάφος ως τουρκική ακταιωρό που απομακρυνόταν από το σημείο προσαράξεως της θαλαμηγού. Το ελληνικό περιπολικό προέβη σε όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες SAR, τις οποίες ολοκλήρωσαν οι ελληνικές Αρχές και η θαλαμηγός ρυμουλκήθηκε σε τοπικό νεωλκείο. Αυτά ανέφερε το ανακοινωθέν του ΛΣ-ΕΛΑΚΤ.

Το περιστατικό προβλήθηκε σε ελληνικό ιστότοπο ως πλήρης αποτυχία των ελληνικών αρμοδίων Αρχών σε θέματα SAR, αφού τουρκική ακταιωρός επενέβη πρώτη στην περιοχή που βρισκόταν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, διενεργώντας SAR. Η παρουσίαση αυτή, μετέδιδε αρνητικά μηνύματα στην ελληνική κοινή γνώμη για την αποτελεσματικότητα των ελληνικών υπηρεσιών (ΓΕΕΘΑ και ΛΣ-ΕΛΑΚΤ) έναντι των τουρκικών, λειτουργώντας δυσφημιστικά προς αυτές και δημιουργώντας σε τελική ανάλυση ηττοπάθεια για τον τρόπο προασπίσεως των εθνικών θέσεων.

Αυτό που θέλουν να αγνοούν όσοι προτιμούν να παρουσιάζουν τα γεγονότα σύμφωνα με ατομικές προτιμήσεις, είναι τα ίδια τα… γεγονότα. Συγκεκριμένα, στο περιστατικό οι ελληνικές υπηρεσίες παρουσιάσθηκαν από τον ιστότοπο ως εντελώς απούσες, με την τουρκική ακταιωρό να ενεργεί ελεύθερα. Σημειώνεται δε πως, «Το πλήρωμα του σκάφους κάλεσε σε βοήθεια μέσα από την συχνότητα κινδύνου», την στιγμή που το ΛΣ-ΕΛΑΚΤ αναφέρει σαφώς ότι «Δεν υπήρξε καμία εκπομπή κινδύνου από το εν λόγω σκάφος στις προβλεπόμενες συχνότητες». Διευκρινίζει δε το επίσημο ανακοινωθέν για το ξένο σκάφος ότι, «ο Κυβερνήτης του οποίου, μη γνωρίζοντας ότι βρίσκεται εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, όπως ισχυρίστηκε, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με φίλο του στην Τουρκία, όπου του ανέφερε ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Προφανώς ο φίλος του ως αποδέκτης της τηλεφωνικής κλήσης κινητοποίησε την Τουρκική Ακτοφυλακή».

Είναι προφανές ότι για να υπάρξει κινητοποίηση του μηχανισμού SAR, πρέπει να υπάρξει κλήση κινδύνου (SOS) από κάποιο πλωτό μέσο. Από την στιγμή που δεν υπήρξε τέτοια κλήση, είναι φυσικό οι ελληνικές υπηρεσίες να μην ενεργοποιηθούν, αν και στην προκειμένη περίπτωση τελικώς κινητοποιήθηκαν, λόγω λειτουργίας του στρατιωτικού παρατηρητηρίου.

Ο ισχυρισμός του κυβερνήτη της θαλαμηγού καθώς και το ότι, αντί να εκπέμψει κλήση κινδύνου, προτίμησε τηλεφωνική επικοινωνία με Τούρκο… φίλο, οδηγεί την σκέψη και του πλέον αδαούς, ότι πρόκειται για σαφή ένδειξη περί τουρκικής προβοκάτσιας. Οι προβοκάτσιες, δηλαδή τα από τουρκικής πλευράς «στημένα» ψευτοπεριστατικά κινδύνου στο Αιγαίο, είναι μία πιθανότητα την οποία δεν αγνοούν οι ελληνικές Αρχές. Όμως είναι δεδομένο ότι στην πραγματικότητα δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να τις αποτρέψεις. Δεν μπορείς να τις μαντέψεις! Και εφόσον η προβοκάτσια είναι προμελετημένη, είναι δύσκολο να μην προηγηθεί η επέμβαση τουρκικών μέσων.

Συζητώντας το θέμα στην διάρκεια τυπικής ασκήσεως SAR «ΙΩΝΑΣ» που οργανώνει το ΓΕΕΘΑ, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού μάς επιβεβαίωσε πλήρως τα παραπάνω αυτονόητα. Τόνισε όμως με νόημα, ότι αυτό που ενδιαφέρει σε τελική ανάλυση, δεν είναι τα ψεύτικα αλλά τα πραγματικά περιστατικά SAR. Σε μια πραγματική κατάσταση κινδύνου, οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι όταν πλέουν σε ελληνικές θάλασσες (και το βέβαιο είναι ότι ως τέτοια εκλαμβάνουν το Αιγαίο) είναι αδιανόητο να παίξουν κορώνα-γράμματα την ζωή τους και να ζητήσουν επιλεκτικώς συνδρομή από κάποιον τρίτο και όχι από τις ελληνικές Αρχές.

Είναι προφανές ότι όσο περισσότερος θόρυβος γίνεται για την προβολή μιας εξόφθαλμης τουρκικής προβοκάτσιας στο Αιγαίο ως επιτυχία των τουρκικών Αρχών και υστέρηση των ελληνικών, εξυπηρετούνται απολύτως οι τουρκικοί σκοποί. Όταν όμως οι υπεύθυνοι κάποιου μέσου ενημερώσεως δείχνουν μέσα από τα γραφόμενά τους να αντιλαμβάνονται πλήρως το όλο «παιχνίδι» που στήνει η Τουρκία, αλλά προτιμούν να κάνουν θόρυβο «σηκώνοντας» το θέμα διαστρεβλωμένα, για τους δικούς τους και μόνο λόγους, αυτό συνιστά απαράδεκτη και εθνικώς επιζήμια παραπληροφόρηση.

* Ο Σάββας Δ. Βλάσσης είναι εκδότης του περιοδικού ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ




Απορεί κανείς με όλους τους Έλληνες, οι οποίοι δεν καταθέτουν μαζικά αγωγές συκοφαντικής δυσφήμισης εναντίον ενός ανθρώπου, ο οποίος καταστρέφει ασύστολα τόσο τους ίδιους, όσο και το μέλλον των παιδιών τους – καταδικάζοντας δυστυχώς την Ελλάδα σε διεθνή εξευτελισμό

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Όταν ένας αυτοκράτορας και κατά φαντασία ποιητής βάζει φωτιά στην πόλη του, για να μπορέσει να εμπνευστεί, τότε πρόκειται προφανώς για ένα άτομο με μία πολύ βαριά ψυχική ασθένεια – ένα άτομο που δεν έχει κανένα νόημα να επικρίνει κανείς, αλλά είναι υποχρεωμένος να εμποδίσει με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να μη φέρει εις πέρας το καταστροφικό του έργο.

Κατ’ αναλογία στη σύγχρονη, σημερινή εποχή, όταν ένας πολιτικός γράφει ένα βιβλίο, με το οποίο κατηγορεί όλους τους Πολίτες της χώρας του για εκείνο το είδος της διαφθοράς, το οποίο προαπαιτεί τη συναίνεση της δημόσιας διοίκησης, παρά το ότι ο ίδιος συμμετείχε σε αρκετές κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας, είσαι υποχρεωμένος να αντιδράσεις – όσο και αν πιστεύεις ότι, η ανοησία είναι ανθρώπινη και δεν πρέπει να την κρίνεις αυστηρά.

Ο πολιτικός αυτός, προφανώς με στόχο τη δημοσιότητα, από την οποία φαίνεται να είναι απόλυτα εξαρτημένος (πρόκειται για μία ψυχική αρρώστια, η οποία δύσκολα θεραπεύεται), καθώς επίσης την απεγνωσμένη αιτιολόγηση των όποιων «πολιτικών εγκλημάτων», στα οποία συμμετείχε ενεργητικά ή παθητικά στο παρελθόν, δεν δίστασε να προβεί σε μία «συλλογική συκοφαντική δυσφήμιση» – με «αποδέκτη» τη διεθνή κοινότητα και θύματα όλους τους Έλληνες.

Μέσα από το βιβλίο του, έτσι όπως τουλάχιστον παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ (είναι καλύτερα να αποφεύγεται η ανάγνωση σαδιστικών ή/και μαζοχιστικών κειμένων, επειδή προκαλούν ανάλογες αρρώστιες), κατηγορούνται και προσβάλλονται όλοι οι Έλληνες σε έναν απίστευτο βαθμό – γεγονός που σημαίνει ότι, θα αποτελέσουν το αντικείμενο μίας εξαιρετικά αρνητικής κριτικής και προπαγάνδας εκ μέρους των ξένων, για πάρα πολλά χρόνια.

Κατηγορούνται επίσης οι δημόσιες υπηρεσίες και οι δημόσιοι υπάλληλοι «συλλήβδην» - όπως συμβαίνει στα φασιστικά καθεστώτα, τα οποία πρεσβεύουν τη συλλογική ευθύνη έναντι της ατομικής. Εκτός αυτού, κατηγορούνται σύσσωμοι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις, τόσο οι παλαιότερες, όσο και η σημερινή, μαζί με όλους τους βουλευτές της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης - «πρέπει να παραιτηθούν και οι 300», ακούστηκε στην τηλεόραση!

Συνεχίζοντας, είμαστε σίγουροι ότι το βιβλίο αυτό θα μεταφραστεί γρήγορα, τουλάχιστον στα γερμανικά και στα αγγλικά, αφού προσφέρει τα ιδανικά όπλα για την οριστική καταδίκη της πατρίδας μας στην έξοδο από την Ευρωζώνη και στη χρεοκοπία – ένα «έγκλημα» τεραστίων διαστάσεων από έναν επαγγελματία πολιτικό ο οποίος, όπως τουλάχιστον φαίνεται και πάντοτε κατά την υποκειμενική μας άποψη, δεν έχει απολύτως κανέναν ηθικό ενδοιασμό να «καταστρέφει τη χώρα του κατ’ εξακολούθηση» (συνειδητά ή μη). Σε κάθε περίπτωση, το βιβλίο αποτελεί ένα πολύ μεγάλο δώρο προς την Τρόικα, τη Γερμανία και το ΔΝΤ - για το οποίο έχουμε την άποψη πως μάλλον δεν θα «αμειφθεί» ανάλογα.

Απορεί βέβαια κανείς σε σχέση με τα υπόλοιπα κίνητρα του Νέρωνα των Αθηνών – αφού είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθούμε ότι, συμμετέχει με το βιβλίο του στην καταδίκη της πατρίδας του στην έξοδο της από την Ευρωζώνη και στη χρεοκοπία, απλά και μόνο επειδή η συμμετοχή του προσφέρει χρήματα ή/και δημοσιότητα.

Απορεί φυσικά κανείς ιδιαίτερα με την Ελληνική κυβέρνηση, η οποία επιτρέπει τέτοιου είδους ηθικά εγκλήματα, χωρίς να αντιδράει με όλα τα νόμιμα μέσα που έχει στη διάθεση της – γεγονός που προκαλεί πολύ μεγάλες υποψίες, σε σχέση με τα πολιτικά όπλα που έχει στη διάθεση του ο «συκοφάντης». Πόσο μάλλον αφού κατηγόρησε δημόσια όλη την πολιτική ηγεσία της χώρας μας ότι ψεύδεται – υποσχόμενη αναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές, όταν (δήθεν) γνωρίζει πολύ καλά ότι, δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση ή/και δυνατότητα να το κάνει(!).

Περαιτέρω, απορεί με όλους τους Έλληνες, οι οποίοι δεν καταθέτουν μαζικά αγωγές συκοφαντικής δυσφήμισης εναντίον ενός ανθρώπου, ο οποίος καταστρέφει ασύστολα τόσο τους ίδιους, όσο και το μέλλον των παιδιών τους – καταδικάζοντας επί πλέον την Ελλάδα και τους Έλληνες σε έναν διεθνή εξευτελισμό άνευ προηγουμένου.

Τέλος, απορεί κανείς με τους δικηγορικούς συλλόγους, καθώς επίσης με τους υπεύθυνους λειτουργούς της δικαιοσύνης, οι οποίοι δεν φαίνεται να κατανοούν το μέγεθος της συκοφαντικής δυσφήμισης και της εξ αυτής καταστροφής που θα προκληθεί στην Ελλάδα - αν και είναι πράγματι ενωρίς για να το ισχυρισθεί κανείς, αφού η δικαιοσύνη λειτουργεί, πολύ σωστά, με τους δικούς της ρυθμούς.

Σε κάθε περίπτωση, ο εξαιρετικά επικίνδυνος για το δημόσιο βίο πολιτικός, πάντοτε κατά την υποκειμενική μας άποψη, ο «εμπρηστής» δηλαδή που δεν δίστασε ούτε στιγμή να δυσφημίσει διεθνώς την πατρίδα και ολόκληρο το έθνος του για τους όποιους ιδιοτελείς σκοπούς του, πρέπει να εμποδιστεί αμέσως από τη Δικαιοσύνη – πριν ακόμη προλάβει να «κάψει» ότι υπόλοιπο έχει απομείνει.

Δυστυχώς δε, ακόμη μία φορά διαπιστώνεται ότι, οι πλέον επικίνδυνοι εχθροί της χώρας μας, άρρωστοι ή μη, συνειδητά ή όχι, ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να είναι εντός των τειχών της – διευκολύνοντας ως συνήθως τους όποιους εισβολείς και κατακτητές στην άλωση της.

Ολοκληρώνοντας, ακόμη και αν είναι αλήθεια όλα αυτά που γράφονται στο «βιβλίο της ντροπής» (κάτι που δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να κρίνουμε, αλλά θα έπρεπε να ερευνηθεί με κάθε λεπτομέρεια από την Ελληνική Δικαιοσύνη, γραμμή προς γραμμή), κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εξευτελίζει με τέτοιον τρόπο, πόσο μάλλον δημόσια την πατρίδα του και τους Θεσμούς της, στη δυσκολότερη ίσως στιγμή της Ιστορίας της.

Προφανώς δε, ούτε να προσφέρει τέτοια δώρα στους εισβολείς, τα οποία θα κοστίσουν στην Ελλάδα πολλές δεκάδες δις € - αν και δεν μπορούν φυσικά να αποτιμηθούν με χρήματα ούτε οι «συλλογικές προσβολές» ενός Έθνους, ούτε η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και της ελευθερίας ενός κράτους.

Βασίλης Βιλιάρδος Αθήνα, 15 Αυγούστου 2012
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.






Πόσες γκρίζες ζώνες υπάρχουν στο Αιγαίο;
Πόσο από το Αιγαίο έχει απομείνει Ελληνικό;


Η κρίση των Ιμίων «γέννησε» τις «γκρίζες ζώνες». Μία ιδιότυπη έκφραση που δημιουργήθηκε για να περιγράψει το ιδιότυπο καθεστώς κυριαρχίας ή συγκυριαρχίας με την Τουρκία στα Ίμια. Από εκείνη τη χρονική στιγμή και μετά, οι συγκεκριμένες νησίδες προστατεύονται από το Ελληνικό Λιμενικό, το οποίο απαγορεύει την χωρίς άδεια προσέγγιση πλοιαρίων στα Ίμια, αλλά και απαγορεύει ολοσχερώς την αποβίβαση στα συγκεκριμένα ξερονήσια.

Αυτό το καθεστώς, όμως, φαίνεται πως δεν είναι το μοναδικό στο Αιγαίο. Μέχρι στιγμής έχουμε συγκεντρώσει σειρά από πληροφορίες που δείχνουν πως μεγάλο μέρος του Αιγαίου έχει βαφεί γκρι, ενώ ιδιαίτερες περιοχές μείζονος οικονομικής σημασίας (λόγω των υδρογονανθράκων που υπάρχουν σε αυτές) έχουν «αποχαρακτηρισθεί» έμπρακτα από τις Ελληνικές αρχές.

Μία τέτοια περίπτωση είναι και η νησίδα Ζουράφα ή Λαδόξερα, η οποία βρίσκεται ανατολικά της Σαμοθράκης, στην οποία υπήρχε ένας φάρος, αλλά κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες έχει καταστραφεί. Για την Λαδόξερα, λοιπόν, έχει υπάρξει πρόσφατη καταγγελία από Έλληνες που την προσέγγισαν και τοποθέτησαν επάνω της την Ελληνική σημαία. Όμως, σχεδόν αμέσως κατέφθασε ταχύτατα σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού, άνδρες του οποίου συνέλαβαν τους Έλληνες πολίτες και κατέβασαν την Ελληνική σημαία από μία Ελληνική βραχονησίδα μείζονος σημασίας για τον προσδιορισμό των Ελληνοτουρκικών συνόρων στην περιοχή του ανατολικού Θρακικού πελάγους, αλλά και ύψιστης οικονομικής σημασίας, αφού πολύ κοντά στην συγκεκριμένη νησίδα αναβλύζει πετρέλαιο!!!

Σαφέστατα οι άνδρες του Λιμενικού εκτέλεσαν εντολές ανωτέρων τους. Και μέσα από το συγκεκριμένο περιστατικό κατέστη απολύτως σαφές πως ενώ η Λαδόξερα είναι χαρτογραφημένη ως Ελληνική, στην πράξη η Ελληνικότητά της αμφισβητείται από την Ελληνική Πολιτεία, η οποία και διέταξε την απομάκρυνση της Ελληνικής σημαίας από τα ερείπια του φάρου που υπήρχε εκεί.

Είμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι με μία εξόφθαλμη άρνηση της Ελληνικής κυριαρχίας τόσο στην βραχονησίδα, όσο και στην Ελληνική περιοχή που ορίζεται λόγω της ύπαρξης της συγκεκριμένης νησίδας. Και ποιος αρνείται την Ελληνικότητα της Λαδόξερας; Το Ελληνικό κράτος, το οποίο μετά την ζημία (για άγνωστους λόγους) που υπέστη ο φάρος, δεν έχει προχωρήσει σε εργασίες αποκατάστασης των ζημιών…

Γιατί άραγε; Υπάρχει κάποια άτυπη συμφωνία και από ποιους έχει γίνει αυτή;

Οι δικές μας πληροφορίες αναφέρουν πως υπήρξε σειρά συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου. Μάλιστα, πλήθος αυτών των συμφωνιών αφορούν την μη κυριαρχία της Ελλάδας σε νησίδες και ευρύτερες θαλάσσιες περιοχές τις οποίες η Τουρκία θέτει επ’ αμφιβόλω την Ελληνικότητά τους. Σύμφωνα με τις ίδιες –πάντα- πληροφορίες, ένας σημαντικότατος αριθμός Ελληνικών νησίδων έχουν μεταβεί σε καθεστώς άτυπης συγκυριαρχίας με την Τουρκία, ενώ το πρόβλημα είναι αντιληπτό για το θέμα 12 ναυτικών μιλίων το οποίο η Άγκυρα έχει θέσει ως θέμα casus belli (αιτία πολέμου) σε περίπτωση υλοποίησής του από την Ελληνική πλευρά. Να σημειώσουμε πως η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, αφορά τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και ειδικότερα την δυτική τους πλευρά, αφού η οριοθέτηση από την ανατολική πλευρά τους είναι απολύτως σαφής λόγω της εγγύτητας των νησιών με την Τουρκία.

Η γκριζοποίηση του Αιγαίου ή ενός σημαντικού του μέρους, είναι ένα γεγονός το οποίο εκτός από αδιαμφισβήτητο, αποτελεί και επτασφράγιστο μυστικό. Στην περίπτωση της Λαδόξερας, δεν πλησίασε καν σκάφος του Τουρκικού Λιμενικού, για να «διεκδικήσει» τη νησίδα, αλλά άφησε την «βρώμικη δουλειά» στο Ελληνικό Λιμενικό, οι άνδρες του οποίου εξετέλεσαν μία απαράδεκτη διαταγή και ουσιαστικά με την απομάκρυνση της Ελληνικής σημαίας κατέστησαν απολύτως σαφές πως η Λαδόξερα δεν αποτελεί Ελληνική γη…

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, αν και με αυθαιρέτως περιορισμένο αντικείμενο, συνέχισε σιωπηρώς στο ίδιο μοτίβο, με εξαίρεση την κινητοποίηση του τότε Υπουργού Εξωτερικών Δήμα, ο οποίος, κατόπιν παρέμβασης του Πρωθυπουργού, κινητοποιήθηκε για να αποτρέψει την ante portas συμφωνία μεταξύ Αιγύπτου-Τουρκίας-Κύπρου. Όσο και να μοιάζει απίστευτο, όλοι οι αρμόδιοι σύμβουλοι του Ελληνικού Κράτους, υπηρεσιακοί και μη, είχαν διαβεβαιώσει ότι τα στρατηγικά συμφέροντα "Μεγάλων Δυνάμεων" θα διασφάλιζαν την Ελληνική ΑΟΖ.
Η παγωμάρα που προήλθε από τη βροντερή έμπρακτη διάψευση έγινε αμέσως αισθητή, δεν ήταν όμως αρκετή ούτε για να προκαλέσει την παραίτηση -για λόγους ευθιξίας- των αρμοδίων υπηρεσιακών παραγόντων ούτε τη δια παντός απομάκρυνση των αποτυχημένων "στρατηγικών συμβούλων". Αντιθέτως, βρίσκονται σήμερα με καθήκοντα σαφώς αναβαθμισμένα. Εκεί ακριβώς καθίσταται σαφής και ο σκιώδης ρόλος των δυνάμεων που επιβάλλουν εργαλεία εθνικά καταστροφής εκ των έσω, παρόμοια με την πλήρη αποδοχή του καταστροφικού δημοσιονομικού προγράμματος προσαρμογής από την εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση.

Η όποια υφέρπουσα υποψία εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας πέρασε πλέον σε επίπεδο ξεκάθαρης παρουσίασης των σχεδίων εξυπηρέτησης αλλοδαπών -κρατικών και ιδιωτικών- δυνάμεων, προφανώς εις βάρος της Ελλάδος και εις όφελος της Τουρκίας, με τη λεγόμενη οριοθέτηση βάσει "αμοιβαία μη γκρίζων ζωνών".
Συνεχίζοντας το σχέδιο Μανιάτη, το οποίο εξυπηρετούσε τις εταιρίες που θα έβαζαν πόδι σε Ιόνιο και Κρήτη και θα δημιουργούσαν εκ του μηδενός διαπραγματευτικό αντικείμενο στο τρίγωνο Αιγαίο-Μεγίστη-Κρήτη, η δικαιολογία της de facto εκχώρησης του δικαιώματος αμφισβήτησης της Ελληνικής ΑΟΖ, ακόμα και αν έχει ανακηρυχθεί, είναι σαφές ότι αποτελεί εθνικό έγκλημα. Πηγές μας αναφέρουν ότι θα υπάρξει επίσημη ενημέρωση για τις σοβαρότατες επιπτώσεις αυτής της λανθασμένης για την Ελλάδα, ορθότατης για την Τουρκία, για άλλες χώρες και για ιδιωτικά συμφέροντα, διαπραγματευτικής στρατηγικής σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο εντός των ημερών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι στρατιές των οικειοθελώς εργαζομένων συμβούλων στο ΥΠΕΚΑ έχουν επιτύχει σχεδόν πλήρως το στόχο τους: παραγκωνίζοντας την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρία Υδρογονανθράκων Α.Ε., οι διαπραγματεύσεις/αξιολογήσεις/κτλ με τις εταιρίες γίνονται σε επίπεδο Επιτροπών και, το χειρότερο, με συμβάσεις που είναι σαφώς εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Το απόρρητο δεν επιτρέπει επί του παρόντος να αποκαλύψουμε περισσότερες λεπτομέρειες, μολαταύτα οφείλουμε να επισημάνουμε ότι κανένα από τα κόμματα που βρίσκονται στη Βουλή δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα. Ακόμα και οι φερόμενοι ως "αντιμνημονιακοί" τηρούν σιγή ιχθύος και δέχονται αδιαμαρτύρητα την αξιοποίηση των συμβατικών κειμένων των συγκεκριμένων συμβούλων και του τότε Υπουργού Παπακωνσταντίνου, τον οποίο κατά τα άλλα στοχοποιούν ως κύριο υπεύθυνο για πολλά δεινά! Ούτε καν η Νέα Δημοκρατία, η οποία είχε κινηθεί προεκλογικά στο πλαίσιο Εξεταστικής Επιτροπής για το Μνημόνιο, δεν τολμά να αγγίξει τα υποδείγματα συμβάσεων του εν λόγω Υπουργού!

Σε χώρες με σοβαρούς θεσμούς και εθνική στρατηγική, είναι γνωστό ότι οι όποιες απόρρητες διαπραγματεύσεις έχουν θετικό αποτέλεσμα. Αφήνοντας στην άκρη παραδείγματα χωρών όπως η Αγγλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Γαλλία και άλλες χώρες με μακρά ιστορία σε σχεδιασμό και υλοποίηση στρατηγικής, ακόμα και η μικρή και λαβωμένη Κύπρος λειτούργησε αποτελεσματικά, παρά τα όποια λάθη, ως προς την ανακήρυξη της ΑΟΖ και την οριοθέτηση με χώρες που επηρρεάζονταν άμεσα από την Τουρκία. Οι μυστικές συμφωνίες πολιτικών παραγόντων της Ελληνικής πολιτείας δε μπορούν ποτέ να είναι εις όφελός της διότι όχι μόνο στερούνται στρατηγικής διάστασης, η οποία δεν υπάρχει, αλλά και διότι τα πολιτικά κίνητρα δεν μπορούν να είναι κάτι διαφορετικό από μυωπικά. Ακόμα και κινήσεις με μη υποτακτική διάθεση καταντούν σπασμωδικές και, εν τέλει, επικίνδυνες διότι δεν εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατηγικής το οποίο θα καταστήσει εφικτή την αξιοποίησή τους.

Καλούμε τους γνωρίζοντες για την σειρά αισχρών συμφωνιών -της κυβέρνησης Παπανδρέου- οι οποίες αφορούν την μεθοδική γκριζοποίηση του Αιγαίου, να γνωστοποιήσουν στους Έλληνες πολίτες τι έχει πραγματικά διαμειφθεί και συμφωνηθεί, τόσο στις άγνωστες επιτροπές «σοφών», όσο και στις συναντήσεις του Γιώργου Παπανδρέου με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το τελευταίο περιστατικό στην Λαδόξερα, αποδεικνύει πως βρισκόμαστε μπροστά σε μία κατά πολύ μεγαλύτερη ταπείνωση ως χώρα, πέρα από την οικονομική. Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να μάθουν τι συμβαίνει με το Αιγαίο, τις νησίδες του και τα 12 ναυτικά μίλια. Απαιτείται να γνωστοποιηθούν όλες οι λεπτομέρειες και συμφωνίες που έχουν υπογράψει οι Ελληνικές κυβερνήσεις με την Τουρκία, καθώς και όσα έχει αποδεχθεί η σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, για το καθεστώς κυριαρχίας ή συγκυριαρχίας για ένα σημαντικό τμήμα του Ανατολικού Αιγαίου.

Δυστυχώς, η εθνική αυτοκυριαρχία και ανεξαρτησία δεν έχει απωλεσθεί μόνο στο οικονομικό πεδίο. Στα εθνικά θέματα έχει υπάρξει παράδοση άνευ όρων και απώλεια σημαντικών και σπουδαιότατων οικονομικά και γεωστρατηγικά νησίδων και θαλασσίων περιοχών. Επειδή βρισκόμαστε απέναντι από μία εθνική τραγωδία, καλούμε όλους όσους συνήργησαν σε αυτήν, ακούσια ή εκούσια, να καταθέσουν στην δημοσιότητα όλα όσα γνωρίζουν, έτσι ώστε να υπάρξει η δυνατότητα απομάκρυνσης του γκρίζου από το Αιγαίο. Εμείς, θα περιμένουμε πριν δημοσιοποιήσουμε σειρά ντοκουμέντων που είναι ισοδύναμα (τροϊκανή έκφραση, για να μας καταλαβαίνουν οι τροϊκανοί κυβερνώντες) με εθνική προδοσία…

Κωνσταντίνος και Anaconda


Συνεχίζει ακάθεκτος το κοινωνικό του έργο ο Παπά Χρήστος του Αγίου Παντελεήμονα της Παλιάς Πόλης παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε πριν από λίγο καιρό.

Το συσσίτιο προς 50 οικογένειες που αντιμετωπίζουν προβλήματα είναι σταθερό και μέσα στο Σεπτέμβριο θα προχωρήσει και πάλι σε μοίρασμα τροφίμων προς τους ανθρώπους που δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Όμως ο Παπά Χρήστος δεν σταματά σε αυτά. Ήδη ετοιμάζεται να βαπτίσει χριστιανούς, μουσουλμάνους που συνεργάζονται μαζί του στο σημαντικό έργο που προσφέρει στη κοινωνία μας, όπως διαβάζουμε στο verena.gr.

Εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει την κατήχηση στην Οικογένεια του μουσουλμάνου καπετάνιου Τσετίν Καραοσμάν, του ψαρά που δίνει απλόχερα συχνά-πυκνά ψάρια που ψαρεύει στην ενορία του Αγίου Παντελεήμονα και μέσα στον Σεπτέμβριο θα γίνουν οι βαπτίσεις. Μέσα από τη βοήθεια που προσφέρει στους συμπολίτες του ο Τσετίν Καραοσμάν ήρθε κοντά στο Χριστιανισμό και σύντομα θα ανήκει στο πλήρωμα της εκκλησίας.

Όμως δεν είναι μόνο η οικογένεια Καραοσμάν, είναι και μια άλλη μουσουλμάνα από το Μαρμαρίς που έρχεται για κατήχηση και αυτή τον Άγιο Παντελεήμονα από τον παπά Χρήστο. Θέλει να γίνει χριστιανό και αυτό θα πραγματοποιηθεί σύντομα, αφού ολοκληρωθεί στο στάδιο της κατήχησης.

Μέσα σε όλα αυτά η ενορία του Αγίου Παντελεήμονα ανέλαβε να ανακαινίσει ένα μικρό, ιδιωτικό εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας που βρίσκεται κοντά στη Κόκκινη Πόρτα της Παλιάς Πόλης. Ο ιδιώτης το παραχώρησε στην ενορία και ο Παπά Χρήστος έχει αναλάβει να το ανακαινίσει και να το παραδώσει τους πιστούς.


Σχόλιο ιστολογίου: Αν και θεωρούμε πως ο συγκεκριμένος ιερέας δεν θα δεχθεί αστυνομική προστασία, μήπως οι αστυνομικές αρχές θα πρέπει να φροντίσουν για την διακριτική προστασία του; Δεδομένης της "τάσης" των τούρκων εθνικιστών να εξαπλωθούν στην Ρόδο κι επειδή είναι προφανές πως ο συγκεκριμένος ιερέας αποτελεί σοβαρότατο εμπόδιο για τους σχεδιασμούς των Γκρίζωμ Λύκων, είναι επιβεβλημένη η προστασία τόσο του ιερέα, όσο και του Ιερού Ναού του Αγίου Παντελεήμονα της Ρόδου, αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως θα υπάρξουν ενέργειες εκφοβισμού τόσο του ιερέα όσο και των μουσουλμάνων που προτίθενται να βαπτιστούν χριστιανοί.
Να σημειώσουμε, τέλος, πως και στην Θράκη εδώ και αρκετά χρόνια πραγματοποιούνται βαπτίσεις μουσουλμάνων, οι οποίοι οικειοθελώς προστρέχουν σε συγκεκριμένη εκκλησία και βαπτίζονται χριστιανοί. Οι βαπτίσεις αυτές κρατούνται μυστικές και οι πρώην μουσουλμάνοι είτε μετακινούνται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας (λόγω του φόβου "αντιποίνων" από τους ψευτομουφτήδες) είτε αλλάζουν σταδιακά τον τρόπο ζωής τους εμφανιζόμενοι και χαρακτηριζόμενοι ως "κακοί μουσουλμάνοι", ενώ εκκλησιάζονται τακτικότατα σε συγκεκριμένη εκκλησία...



«Στη Γερμανία ετοιμάζονται να πουν αντίο στην Αθήνα (. . .) οι μεγάλες τράπεζες και οι πολιτικές παρατάξεις θεωρούν δεδομένη την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ», γράφει σήμερα η ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα.

Όπως αναφέρει ανταπόκριση της εφημερίδας από το Βερολίνο, «ο γερμανικός πολιτικός χώρος αφήνει να εννοηθεί ότι θεωρεί την Ελλάδα ήδη χαμένη και ζητεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να υπερασπισθεί το Ευρώ βάσει της άποψης της Bundesbank, όχι αγοράζοντας τα ομόλογα των ασθενέστερων χωρών».

«Στα παρασκήνια οι μεγάλες τράπεζες τα έχουν ετοιμάσει όλα. Έχουν ήδη αρχίσει να επεξεργάζονται τα σενάρια για τους επόμενους δώδεκα ή και δεκαοκτώ μήνες», γράφει η Λα Ρεπούμπλικα, με αναφορά και σε γερμανικά δημοσιεύματα.

Η εφημερίδα της Ρώμης προσθέτει ότι «η πολιτική που εύχονται τα γεράκια της Βαυαρίας, το να δοθεί με την περίπτωση της Ελλάδας, ένα μάθημα και να παραδειγματισθούν οι υπόλοιποι, απειλεί, τώρα, να μετατραπεί σε μια επικίνδυνη πραγματικότητα για όλους».

Και αυτό, διότι, όπως τονίζει ο ανταποκριτής της ιταλικής εφημερίδας από το Βερολίνο «για μερικά γεράκια, μια νίκη στις βουλευτικές εκλογές της Γερμανίας, το 2013, αξίζει σίγουρα την υλοποίηση του Grexit, της εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ και ίσως και την προώθηση ενός ισχυρού παράλληλου νομίσματος».

Σε σχέση με το τελευταίο αυτό σενάριο, τέλος, η Λα Ρεπούμπλικα, τονίζει ότι «οι πιο σκληροί Γερμανοί πολιτικοί, έφθασαν να ζητούν παράλληλα με το Ευρώ, την κυκλοφορία γερμανο-ολλανδικού νομίσματος».

Ελεύθερος Τύπος





Κινεζικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Xinhua
15 Αυγούστου 2012

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα στηρίξουν το Ισραήλ σε περίπτωση που το δεύτερο αποφασίσει να χτυπήσει από μόνο του τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ανέφερε σε δημοσίευμά της η δεύτερη σε πωλήσεις ισραηλινή εφημερίδα Ma'ariv τη Δευτέρα, 13/08, επικαλούμενη πρόσφατες δηλώσεις ανώτερων Αμερικανών αξιωματούχων.

Σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα, αρκετά «σκοτεινά» μηνύματα τόσο από Ρεπουμπλικανούς όσο και από Δημοκρατικούς αξιωματούχους δείχνουν ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, θα αναγκαστεί να ταχθεί στο πλευρό του Ισραήλ, αν ξεκινήσει μια στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Ανάμεσα στους ανώνυμους αξιωματούχους πίσω από τις δηλώσεις συπεριλαμβάνονται πολιτικοί σύμβουλοι του υποψήφιου με το ρεπουμπλικανικό κόμμα Μιτ Ρόμνι, αλλά και συνεργάτες του προέδρου Ομπάμα. Ο Ρόμνι αποφάνθηκε ότι ο πρόεδρος δεν θα είναι σε θέση να αγνοήσει την ισραηλινή επίθεση, πόσο μάλλον μια σκληρή«απάντηση» του Ιράν κατά του Ισραήλ.

Αν μείνει στο περιθώριο, ενώ το Ισραήλ θα έχει εμπλακεί σε πόλεμο, ο Ομπάμα ενδέχεται να χάσει τις εκλογές. Από την άλλη πλευρά, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ εκτιμούν ότι η στήριξη του Ομπάμα προς το Ισραήλ θα τον βοηθήσει να εξασφαλίσει μια δεύτερη προεδρική θητεία.

Δήλωσαν, επίσης, ότι ο στρατός των ΗΠΑ είναι πιθανόν να ενισχύσει μια ισραηλινή επίθεση μέσω αεροπορικών δυνάμεων και αποστολής προσωπικού, αλλά και να συμβάλει στην ενίσχυση της άμυνας του Ισραήλ σε περίπτωση πυραυλικής επίθεσης από τη Χεζμπολάχ από Ιράν και Λίβανο.

Ο απεσταλμένος του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, Μάικλ Όρεν, έχει διαβιβάσει παρόμοιες εκτιμήσεις στην Ιερουσαλήμ, μετά από συζητήσεις με ανώτερα στελέχη του διπλωματικού σώματος, καθώς και ανώτερα στελέχη της Αμερικανοϊσραηλινής Επιτροπής Δημοσίων Θεμάτων, γνωστής ως «εβραϊκό λόμπι της Ουάσιγκτον», η οποία διατηρεί τακτικές επαφές με ανώτερους αξιωματούχους στο Καπιτώλιο, σύμφωνα με την εφημερίδα Μaariv.

To δημοσίευμα συνέπεσε χρονικά με τις ολοένα συχνότερες συζητήσεις στο Ισραήλ υπέρ και κατά μιας επίθεσης, με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης είτε να πλαισιώνουν είτε να επικρίνουν τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον υπουργό Άμυνας Εχούντ Μπαράκ για τις επιθετικές δηλώσεις τους σχετικά με το ιρανικό ζήτημα.

Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε την Κυριακή από τον τηλεοπτικό σταθμό Channel 10 έδειξε ότι ένας μεγάλος αριθμός Ισραηλινών –46%- αντιτίθεται σε μια μονομερή επίθεση από το Ιράν, χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, ενώ το 32% είναι υπέρ.

Τα αποτελέσματα της έρευνας συνάδουν με πρόσφατα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία η στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ είναι κατηγορηματικά αντίθετη με την ιδέα μιας μονομερούς επίθεσης κατά του Ιράν, επικαλούμενη φόβους ότι μια τέτοια επίθεση θα προκαλέσει πιθανόν μια περιφερειακή σύγκρουση με τραγικές επιπτώσεις.

Ωστόσο, τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Μπαράκ δήλωσαν πρόσφατα ότι ο χρόνος εξαντλείται για τις ό,ποιες προσπάθειες να πεισθεί η Τεχεράνη μέσω διεθνών κυρώσεων και διπλωματίας να σταματήσει το επίμαχο πυρηνικό της πρόγραμμα, το οποίο το Ισραήλ και οι περισσότερες χώρες της Δύσης πιστεύουν ότι προσανατολίζεται προς την παραγωγή ατομικής βόμβας. Οι δύο Ισραηλινοί τόνισαν ότι το Ισραήλ θα αποφασίσει τελικά για τον καλύτερο δυνατό τρόπο άμυνάς του από ό,τι αντιλαμβάνεται ως υπαρξιακή απειλή.

Στρατιωτικοί αναλυτές ανέφεραν ότι ένα από τα κύρια διλήμματα των Νετανιάχου και Μπαράκ είναι μια προληπτική επίθεση χωρίς την συμβολή των ΗΠΑ, οπότε το Ισραήλ θα μπορέσει ίσως να καθυστερήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν κατά 1-2 χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση.

Από αυτή την άποψη, το ερώτημα εάν και κατά πόσον ο Ομπάμα θα αποφασίσει να συμμετάσχει σε μια στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν είναι ζωτικής σημασίας.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Eli Berdenstein, βετεράνου ισραηλινού πολιτικού σχολιαστή, σε προχθεσινό του άρθρο (13/08), «Μια στρατιωτική επέμβαση από τον στρατό των ΗΠΑ μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν».

Νετανιάχου και Ομπάμα πρόκειται να συναντηθούν στα πλαίσια της συνόδου των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη στις 27 Σεπτεμβρίου, όπου αναμένεται να τεθεί το ιρανικό ζήτημα.

Η σύνοδος θα λάβει χώρα καθώς η εξέλιξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν πλησιάζει ένα κρίσιμο όριο: αυτό της ανάπτυξης των αναγκαίων μέσων για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.


Εδώ και εβδομάδες, τα νότια και νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση – και όχι μόνο τα σύνορα: μια επιχείρηση των Κούρδων ανταρτών πραγματοποιήθηκε κοντά στην Σμύρνη. Ένοπλες επιχειρήσεις των Κούρδων ανταρτών του PKK και κόντρα-επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού, απαγωγές Τούρκων αξιωματικών που μάλλον αξιοποιούνται για την εκπαίδευση Κούρδων (ή και Σύρων) ανταρτών, οι νεκροί να έχουν ήδη ξεπεράσει τους 100 και πάνω σε όλα απήχθη και ο Τούρκος βουλευτής και αντιπρόεδρος του CHP Hüseyin Aygün (ο οποίος, να σημειωθεί, έχει κουρδική καταγωγή). Στις επιχειρήσεις εμπλέκονται ιπτάμενα βομβαρδιστικά εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι έχουν πλήξει μεταξύ άλλων στρατιωτικές βάσεις, και η κατάσταση μοιάζει να κλιμακώνεται διαρκώς.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογάν έχει επιδοθεί σε έναν πρωταθλητισμό οργίλων δηλώσεων («η υπομονή μας τελείωσε -όσοι τρομοκρατούν θα πληρώσουν το τίμημα»), ενώ έχει δηλώσει σαφέστατα ότι υπάρχει άμεση σύνδεση ανάμεσα στην κλιμακούμενη βία στην Τουρκία και στον πόλεμο της Συρίας, υπονοώντας υποστήριξη στο PKK με παροχή όπλων από τον Άσαντ. Όσα ο Ερντογάν δηλώνει εμμέσως, ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου τα εκφράζει ευθαρσώς: δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι «Ο Άσαντ τους έδωσε όπλα και υποστήριξη. Ναι, αυτό δεν είναι φαντασία, είναι αλήθεια. Έχουμε λάβει τα απαραίτητα μέσα κατά αυτής της απειλής»

Όσον αφορά την παροχή όπλων, όλοι κατηγορούν όλους ότι την πραγματοποιούν: πέρα από τις κατηγορίες της Τουρκίας στην Συρία, η ίδια η Συρία κατηγορεί την τουρκική κυβέρνηση ότι τροφοδοτεί με όπλα τους Σύρους αντικαθεστωτικούς, ενώ σύμφωνα με τους New York Times πράκτορες της CIA ρυθμίζουν –σε τουρκικό έδαφος- την διανομή όπλων στους αντάρτες της Συρίας.

Η περιοχή κοχλάζει γεωπολιτικά. Παραλλήλως, η Ρωσία φέρεται να ετοιμάζει ή να έχει ήδη πραγματοποιήσει (!) απόβαση σε συριακό έδαφος. Όλα αυτά αφορούν την Ελλάδα με τον πλέον άμεσο τρόπο. Ποιές όμως είναι οι παράμετροι της έκρυθμης καταστάσεως;

-Οι Κούρδοι έχουν ήδη αποκτήσει μία ημιαυτόνομη περιοχή στο Βόρειο Ιράκ, και η κατάσταση στην Συρία τους δίνει ελπίδες για την δόμηση ενός ημιαυτόνομου σκέλους στο συριακό έδαφος, στα σύνορα με την Τουρκία και φυσικά το «ιρακινό Κουρδιστάν», όταν ο πόλεμος θα έχει τελειώσει. Οι ευλογίες της Δύσης δεν αποτελούν μέχρι στιγμής μια βεβαιότητα, όμως μπορούν κάλλιστα να προσμετρηθούν ως ένα ενδεχόμενο, μια πιθανότητα. Ένα «συριακό Κουρδιστάν» δίπλα σε ένα «ιρακινό Κουρδιστάν» ουσιαστικά φέρνει προ τετελεσμένων το κυρίως πιάτο: την δόμηση ενός ενιαίου και ως επί το πλείστον πλήρους Κουρδιστάν με την απόσπαση κάποιων διόλου ευκαταφρόνητων τουρκικών εδαφών. Οι κουρδικές περιοχές της Τουρκίας «κλειδώνονται» από τα δύο σχηματιζόμενα ημιαυτόνομα «μικρά Κουρδιστάν», με αποτέλεσμα να υφίσταται μονάχα ενδεχόμενο κλιμάκωσης στην διεκδίκηση αυτών των εδαφών από τους Κούρδους. Οι Κούρδοι γνωρίζουν ότι και χωρίς μια de jure απόσπαση τουρκικών εδαφών θα έχουν το Κουρδιστάν που πάντοτε επιδίωκαν αν οι καταστάσεις πάνε κατ΄ ευχήν γι’ αυτούς στα συνορεύοντα κράτη και αν επιτύχουν να καταγράψουν «καλό σκορ» στις πολύνεκρες εμπλοκές αυτής της περιόδου.

-Η Τουρκία βρίσκεται ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως Κούρδων, σε μία δυσεπίλυτη κατάσταση λόγω της κρίσης στην Συρία, η οποία αποκτά εκρηκτικές προεκτάσεις με την διενεργούμενη βίαιη έκπτυξη του κουρδικού παράγοντα. Το τελευταίο πράγμα που θέλει η Τουρκία είναι οι εξελίξεις που προαναφέραμε: όχι μόνο λόγῳ της ενδεχόμενης απώλειας εδαφών, αλλά κυρίως λόγω της υπόρρητης επίγνωσης ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε την αρχή του τέλους της Τουρκίας ως ἐθνους-κράτους. Η εθνοτική σύσταση αλλά και η ενιαία συνείδηση της Τουρκίας σηκώνει πολλά ερωτηματικά αν ξύσει κανείς λίγο την επιφάνεια, και η ρώμη του συγκεκριμένου κράτους βασίζεται σε μιαν απολύτως ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ Κούρδων, Αλεβιτών και άλλων πολλών μειονοτήτων. Η δόμηση ενιαίου Κουρδιστάν με απόσπαση τουρκικών εδαφών –ή ακόμα και χωρίς!- δεν συνιστά απλώς «ξύσιμο της επιφάνειας»: διαλύει τον πύργο του εθνοκρατικού οικοδομήματος, με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις να αποτελούν για την Τουρκία περισσότερο πεδίο άτακτου τρόμου παρά νηφάλιας πρόβλεψης.

-Ο ρόλος της Δύσης είναι ασαφής. Ο κατακερματισμός, το «διαίρει και βασίλευε» και η δημιουργία «αιωνίως ευγνωμόνων κρατιδίων» είναι μεν πρακτική της Δύσης, μα ίσως δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της στην συγκεκριμένη περίπτωση – η Τουρκία αποτελεί έναν μεγάλο, δυνατό και σταθερό σύμμαχο στην περιοχή, και θα ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να συστρατευθεί η Δύση εμπράκτως «και με τον Τούρκο και με τον Κούρδο». Η δε Ρωσία μοιάζει να ακολουθεί, χονδρικά, το εξής σκεπτικό: η αναπουμπούλα στην Μέση Ανατολή καθιστά τον ρόλο της (ίσως και την παρέμβασή της – ή την μη-παρέμβασή της) πιο προφανή και αναγκαίο, άρα η αναπουμπούλα είναι επιθυμητή.

-Δεν μπορούμε να απομονώσουμε από την επισκόπησή μας το ενδεχόμενο επίθεσης –είτε μονομερώς του Ισραήλ είτε σύνολης της Δύσης- στο Ιράν, κάτι που από πολλούς κύκλους θεωρείται μετά βεβαιότητος αναμενόμενο μετά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ: κάτι τέτοιο συνδέεται άμεσα με την κατάσταση που περιγράφουμε και την περιπλέκει έτι περαιτέρω. Μιλάμε πλέον για πλήρη κατακερματισμό της ευρύτερης γεωπολιτικής ισορροπίας της περιοχής της Μέσης Ανατολής (χάος), με απρόβλεπτες συνέπειες –και μη ελέγξιμες, κάτι που δεν γνωρίζω κατά πόσον αντιλαμβάνονται πραγματικά οι ΗΠΑ.

Για την Ελλάδα οι εξελίξεις αυτές έχουν βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προεκτάσεις που δεν χωρούν σε μιαν απλή ανάλυση, διότι καθιστούν όλα τα ενδεχόμενα πιθανά και ανοιχτά. Η πιο βραχυπρόθεσμη όμως και η πιο πιθανή, αν τα πράγματα συνεχίσουν να στραβώνουν, αποτελεί την πλέον επικίνδυνη, δυσάρεστη και επίπονη (κόντρα στις «εύκολες» στραβοχυμένες φαντασιώσεις των μεγαλοϊδεατών): το ενδεχόμενο να «εξαγάγει» η Τουρκία την μέλλουσα εσωτερική κρίση της στην Ελλάδα με την μορφή θερμού επεισοδίου ή ακόμα και πλήρους πολεμικής συρράξεως (η κατάσταση είναι τόσο ασταθής και η εξίσωση τόσο πολυπαραγοντική που θα ήταν αφελές να αποκλειστεί η οποιαδήποτε μελλοντική εξέλιξη), είτε δια χειρός της τότε εν ενεργεία ηγεσίας της είτε πρωτοβουλίᾳ μιας επίδοξης ηγεσίας της (όπως στο σχέδιο «Βαριοπούλα»).

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ίσως τα επαναδιαπραγματευτικά περιθώρια της Μέρκελ και της Τρόϊκα θα έπρεπε να αποτελούν ένα μόνο κομμάτι από τις διεθνείς μας έγνοιες…

Σωτήρης Μητραλέξης

(Μια επισκόπηση διαφόρων περιστατικών και αναλύσεων από τα ΜΜΕ: BBC, [2], [3], Reuters, Zaman, [2], Hürriyet,[2], Al Jazeera, [2], Ανάλυση του Reuters, Commentary Magazine).





Σε καθημερινή βάση... απολαμβάνουμε και έναν Δολοφόνο/Σωτήρα.
Οικονομικό, Πολιτικό, Τραπεζίτη, Βιομήχανο, Αρχηγό, Υπουργό, Κωλοβουλευτή.
Έλληνες και Ξένους…

Με τη σειρά του ο καθείς, εισβάλλει στο σπίτι μας.
Με το ύφος του παντογνώστη Προδότη.
Με τα ακονισμένα νεοφιλελεύθερα Λεπίδια.
Συγκροτημένα, σχεδιασμένα, τρομοκρατικά.

Κάτι μένει μέσα μας.
Κάτι πολλαπλασιάζεται μέσα μας.
Κάτι γιγαντώνεται μέσα μας.
Σε πολλούς είναι Απελπισία.
Σε άλλους πάλι Αγανάκτηση.
Σε ΟΛΟΥΣ είναι ΦΟΒΟΣ.

Καλοχτενισμένοι, κοστουμάτοι... οι Δολοφόνοι.
Ψύχραιμοι και Απόλυτοι.
Μεθοδικοί και Φρικτοί.
Χωρίς Οίκτο. Χωρίς Αναστολές.
Με ισοδύναμα!!

"Εξαθλιώστε τους Εργαζόμενους" λέει ο ένας.
"Σκοτώστε τους Μετανάστες" λέει ο άλλος.
"Ταπεινώστε τους Πολίτες" οι Πωλητικοί.
" Αγοράζουμε τα πάντα" οι Τοκογλύφοι/Εταίροι.

ΟΛΟΙ μαζί Εξοντώνουν τον Εργαζόμενο Λαό.
Την Ζωή του. Το Σήμερα και το Αύριο.
Τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας.

Υπάρχει Ελπίδα;
Ανεπιφύλακτα... ΟΧΙ.
Ελπίδα και Προοπτική δεν φέρνουν ΑΥΤΟΙ που οδηγούν τη Χώρα στην καταστροφή και τους Ανθρώπους στο Θάνατο.
Ελπίδα και Προοπτική δεν φέρνουν ΑΥΤΟΙ που... τσακώνονται για το... Σοσιαλισμό,
δίπλα σε ερείπια.

Υπάρχει Ελπίδα;;
Ανεπιφύλακτα... ΝΑΙ.
Ελπίδα και Προοπτική... ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ.
Η Θέλησή σου και η Δράση σου.
Η Απόφασή σου. Η Δύναμή σου.
Αυτό απέδειξε η Ιστορία.

Μόνο σε ΣΕΝΑ... ΕΛΠΙΖΩ, πια.






Η Αγγλική Κυβέρνησις ευκόλως θα εννοήση ότι, εάν ο Ελληνικός Στρατός υποχωρήση εκ των σημερινών αυτού θέσεων, προστατευουσών τους πληθυσμούς της Μικράς Ασίας και των Στενών του Ελλησπόντου, ού μόνον θα εκτεθώσιν οι Χριστιανικοί ούτοι πληθυσμοί εις τας φρικαλεότητας της Κεμαλικής επιδρομής, αλλά η Τουρκική αλαζονεία προ ουδενός θα αναχαιτισθή και η Κεμαλική πρόοδος δεν θα κρατηθή ούτε εις τα υπό της Συνθήκης των Σεβρών οριζόμενα όρια, ούτε εις την Σμύρνην, αλλά θα καταλάβη τα Στενά“.

(Χαρακτηριστικό απόσπασμα από επιστολή του Έλληνος Πρωθυπουργού Δ. Γούναρη προς τον Βρετανό Υπουργό επί των Εξωτερικών Λόρδον Κώρζον. 10)23 Φεβρουαρίου 1922).

Σαν χθες, πριν 90 χρόνια, ο Ελληνικός Στρατός εδέχθη αιφνιδιαστική σφοδρή επίθεση σε τρία μέτωπα, στην αμυντική γραμμή περί το Αφιόν Καραχισάρ (περιοχή ευθύνης του Α΄Σώματος Στρατού). Από της 6ης πρωινής ώρας, το τουρκικό βαρύ πυροβολικό εβομβάρδιζε τον τομέα της ΙV Mεραρχίας, νότια-νοτιοδυτικά του ποταμού Ακάρ (παραποτάμου του ποταμού Σαγγαρίου) και τον τομέα της Ι Μεραρχίας μαχομένην δυτικά της ΙV Μεραρχίας (νότια του Ακάρ Ντάγ). Συγχρόνως, το Τουρκικό Σώμα Ιππικού, αφού είχε κατορθώσει μέσα από δύσβατες χαράδρες του ποταμού Ακάρ να αχθεί προς δυσμάς χωρίς να γίνει αντιληπτόν από την Ελληνική στρατιωτική ηγεσία, επετέθη κατά του δεξιού πλευρού και των νώτων των μαχομένων Ελληνικών Μεραρχιών (Ι και IV), απέκοψε αυτές από τις γραμμές του ανεφοδιασμού και των εφεδρειών των και κατέστρεψε τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Αφιόν Καραχισάρ-Σμύρνης!

Η τουρκική επίθεση στα πιό πάνω μέτωπα ήταν καταιγιστική και καθόρισε αποφασιστικά την έκβαση του πολέμου. Η νέα (δύο μόλις μηνών) ηγεσία της Στρατιάς Μικράς Ασίας δεν είχε προλάβει να συμπτύξει το Μέτωπο μήκους 800 περίπου χιλιομέτρων και να αναδιατάξει τις διατιθέμενες δυνάμεις, σύμφωνα με την υποβληθείσα έκθεση του διοικητού της Αρχιστρατήγου Γ. Χατζανέστη . Το σχέδιον Χατζανέστη γιά την αιφνιδιαστική προέλαση προς Κωνσταντινούπολη που είχεν ορισθεί γιά την 14ην Ιουλίου 1922, δεν είχε καταστή δυνατόν να υλοποιηθεί, ίσως, λόγω της επιδειχθείσης ατολμίας της Ελληνικής Κυβέρνησης..!

Η σειρά των επακολουθησάντων πολεμικών γεγονότων είναι σήμερα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστή. Πέντε Ελληνικές Μεραρχίες (οι πιό πάνω και οι V, VII και ΙΧ) αναγκάσθηκαν σε άτακτη υποχώρηση, εγκλωβίσθηκαν στην κοιλάδα του Αλή Βεράν στις 17 Αυγούστου 1922 καιεκεί έδωσαν την ομώνυμη μεγαλύτερη και φονικώτερη μάχη του υποχωρητικού πολέμου.

Τα 2/3 αυτών αιχμαλωτίσθηκαν (μεταξύ των αιχμαλωτισθέντων περιελαμβάνοντο και οι διοικητές των Α’ και Β΄Σωμάτων Στρατού, Υποστράτηγοι Ν. Τρικούπης και Κ. Διγενής).

Υπολείμματα των 5 Ελληνικών Μεραρχιών, υπό τον Συνταγματάρχη Γαρδίκα, διέφυγαν την αιχμαλωσία και τελικά διεσώθησαν (σε κακή κατάσταση) στην Σμύρνη. Το Γ΄Σώμα Στρατού δεν μετέσχε ουσιαστικά στον υποχωρητικό πόλεμο του Αυγούστου του 1922. Ένεκα όμως της άτακτης υποχώρησης των Α΄και Β΄ Σωμάτων Στρατού, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τον τομέα ευθύνης του (περιοχή Εσκή Σεχήρ – Σεϊντή Γαζή), ώστε να μην αποκοπεί εντός της Μικράς Ασίας από τον, προελαύνοντα προς δυσμάς, Τουρκικό Στρατό και να διαπεραιωθεί στην Ανατολική Θράκη με απόλυτη τάξη.

Στις 28 Αυγούστου 1922 δεν υπήρχε Ελληνικός Στρατός στην προαιώνια κοιτίδα 3.000 ετών Ελληνισμού της Μικράς Ασίας! Η Σμύρνη είχε παραδοθεί στις φλόγες (και στον συνωστισμό της Ρεμπούση) και οι συμπαγείς Ελληνικοί πληθυσμοί της "καθ΄ημάς Ανατολής" ζούσαν το δικό τους δράμα…

Μιχάλης Βάρδας


Ο αφανισμός των Χριστιανών της Σμύρνης μέσα από τη διήγηση του Προξένου των Η.Π.Α George Horton

…Η γυναίκα μου κι εγώ βρισκόμαστε στο Σεβδίκιοϊ, ένα Ελληνικό χωριό πού απέχει μερικά μίλια απ’ τη Σμύρνη, επάνω στην Οθωμανική Σιδηροδρομική γραμμή, όταν έφθασαν ειδήσεις ότι ο Ελληνικός στρατός έπαθε σοβαρές ήττες. Οι φήμες αυτές δεν έγιναν στην αρχή πιστευτές, διαδίδονταν όμως ολοένα περισσότερο επίμονα και έφερναν στον πληθυσμό την αγωνία και το φόβο.

Τελικά η διήγηση έγινε βεβαιότητα. Έφτασαν επίσημες ειδήσεις ότι ο Ελληνικός Στρατός είχε υποστεί μια τρομερή και ανεπανόρθωτη ήττα και ότι τίποτε δεν εμπόδιζε πλέον τους Τούρκους να κατέβουν στην παραλία. Ο πληθυσμός άρχισε να φεύγει, στην αρχή λίγοι, υστέρα όλο και περισσότεροι, ωσότου η φυγή εξελίχθηκε σε πραγματικό πανικό.

Η πόλη είχε γεμίσει σχεδόν από πρόσφυγες απ’ το εσωτερικό. Οι περισσότεροι απ’ τους πρόσφυγες αυτούς ήταν μικροί αγροκτηματίες πού είχαν ζήσει στα αγροκτήματα πού είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους από πολλές γενεές. Οι προγονοί τους είχαν εγκατασταθεί στη Μικρά Ασία πριν οι Τούρκοι αρχίσουν ν’ αναπτύσσονται σε έθνος. Ήταν παιδιά της γης αυτής ικανοί να ζήσουν και να περιθάλπτουν τους εαυτούς των μέσα στα μικρά τους σπίτια και πάνω στα λίγα στρέμματα γης τους, έχοντας η κάθε οικογένεια την αγελάδα της, το γαϊδούρι της και την κατσίκα της. Παρήγαν μάλιστα και καπνό, σύκα, σταφύλια χωρίς σπόρο, και άλλα προϊόντα για εξαγωγή. Ήσαν πολύ έμπειροι στο να καλλιεργούν και επεξεργάζωνται τις καλύτερες ποιότητες καπνού σιγαρέττων και την ανεκτίμητη σταφίδα, της οποίας η Μικρά Ασία παρήγε τελευταία την καλύτερη ποιότητα του κόσμου.

Το πολύτιμο αυτό στοιχείο των γεωργών πού αποτελούσε τη σπονδυλική στήλη της ευημερίας της Μικράς Ασίας μετετράπη σε επαίτες πού εξαρτώνταν αποκλειστικά απ’ την ευσπλαγχνία των Αμερικανών. Έφθαναν κατά χιλιάδες στη Σμύρνη και σε όλο το μήκος της παραλίας. Γέμιζαν όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία και τις αυλές της Χριστιανικής Ενώσεως Νέων και Νεανίδων καθώς και τα σχολεία της Αμερικανικής Ιεραποστολής. Κοιμούνταν ακόμα και στους δρόμους. Πολλοί έφευγαν κατά τις πρώτες κείνες μέρες επάνω σε ατμόπλοια και ιστιοφόρα. Τα καΐκια, στο λιμένα φορτωμένα με τους πρόσφυγες και τις αποσκευές τους αποτελούσαν ένα γραφικό θέαμα.

Και υστέρα άρχισαν να φτάνουν οι ηττημένοι, σκονισμένοι και ρακένδυτοι Έλληνες στρατιώτες κυττάζοντας ίσια μπροστά τους σαν υπνοβάτες πού περπατούσαν. Πολλοί απ’ αυτούς —οι πιο τυχεροί— κάθονταν επάνω σε Ασυρριακά κάρρα, πού ήταν διάδοχοι των πρωτόγονων οχημάτων των χρησιμοποιουμένων την εποχή του Ναβουχοδονόσορος.

Σε ένα ατέλειωτο ρεύμα διέσχιζαν την πόλη και τραβούσαν για το σημείο της παραλίας όπου είχε αποσυρθεί ο Ελληνικός στόλος. Βάδιζαν σιωπηλά σαν φαντάσματα, χωρίς να κυττάζουν ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Κάπου κάπου μερικοί στρατιώτες εξαντλημένοι ολότελα, έπεφταν χάμω δίπλα στο δρόμο ή μπροστά σε μια πόρτα. Άκουσα πώς μερικούς απ’ αυτούς τους επήραν μέσα στα σπίτια και τους έντυσαν με πολιτικά ρούχα και πώς έτσι γλύτωσαν μερικοί. Άκουσα επίσης την πολύ πιθανή διήγηση πώς άλλοι στρατιώτες πού εξαντλήθηκε η αντοχή τους προτού να μπουν μέσα στην πόλη, βρέθηκαν αργότερα με κομμένο το λαιμό τους. Και υστέρα ακούσαμε τελικά πώς οι Τούρκοι πλησίαζαν στην πόλη.

[…]

…Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου 1922 κατά τις 11 η ώρα, άρχισαν ν’ ακούγονται κραυγές τρόμου. Βγαίνοντας στην πόρτα του προξενείου είδα ένα πλήθος από πρόσφυγες, οι περισσότεροι γυναίκες, έτρεχαν κατατρομαγμένοι προς το Προξενείο προσπαθώντας να εύρουν καταφύγιο μέσα σ’ αυτό και ότι δεν τους άφηναν να μπουν οι δυο ή τρεις ναύτες πού ήσαν προωρισμένοι για την υπεράσπιση της προξενικής περιουσίας.

Έσφαξαν ολόκληρες οικογένειες...

Ένα βλέμμα απ’ την ταράτσα πού είχε θέα προς την προκυμαία, εξηγούσε αμέσως την αιτία του τρόμου τους. Το Τουρκικό ιππικό εγέμιζε την προκυμαία πηγαίνοντας προς τους στρατώνες του πού ήταν κοντά στο Διοικητήριο (Konak) στην άλλη άκρη της πόλεως. Ήταν ρωμαλέοι άνδρες και παρήλαυναν με πλήρη τάξη. Φαίνονταν πώς ήταν καλοθρεμμένοι και ξεκούραστοι. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν του Μογγολικού εκείνου τύπου πού βλέπει κανείς ανάμεσα στους Μωαμεθανούς της Μικρας Ασίας.

Το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου άρχισε η λεηλασία και η σφαγή. Πυροβολισμοί ακούονταν όλη τη νύχτα σε διάφορα μέρη της πόλης και το άλλο πρωί Αμερικανοί υπήκοοι εκ γενετής, άνδρες και γυναίκες, άρχισαν να αναφέρουν ότι είχαν ιδεί πτώματα πεταμένα χάμω στους δρόμους στο εσωτερικό της πόλης.

[…]

Η τελευταία θέα της δύσμοιρης πόλεως τη χαραυγή εκείνη ήταν τεράστια σύννεφα πού ολοένα μεγάλωναν και κατέβαιναν προς τον λιμένα, μια στενή λωρίδα παραλίας κατειλημμένη από μια μεγάλη μάζα ανθρώπων — ένα πλήθος πού ολοένα μεγάλωνε, έχοντας πίσω του τη φωτιά και μπροστά του τη θάλασσα, και ένας ισχυρότατος στόλος διασυμμαχικών πολεμικών πλοίων, ανάμεσα στα όποια υπήρχαν δυο Αμερικάνικα αντιτορπιλλικά αγκυροβολημένα σε μικρή απόσταση απ’ την προκυμαία πού παρακολουθούσαν.

Τη στιγμή πού το αντιτορπιλλικό απομακρυνόταν απ’ την τρομερή σκηνή και ερχόταν στο σκοτάδι, οι φλόγες πού τώρα λυσσομανούσαν επάνω σε μια εκτεταμένη περιοχή της πόλεως, δυνάμωναν διαρκώς σε λαμπρότητα παρουσιάζοντας μια σκηνή απαίσιας και τρομερής μεγαλοπρέπειας. Ιστορικοί και αρχαιολόγοι εδήλωσαν ότι δεν γνωρίζουν παρά μόνο ένα γεγονός στα χρονικά του κόσμου πού θα μπορούσε να συγκριθεί ως προς την αγριότητα, την έκταση και ως προς όλα τα στοιχεία φρίκης, σκληρότητας και ανθρώπινου πόνου προς την καταστροφή της Σμύρνης και του Χριστιανικού πληθυσμού της απ’ τους Τούρκους, κι’ αυτό ήταν η καταστροφή της Καρχηδόνος απ’ τους Ρωμαίους.

Πραγματικά στην Σμύρνη, τίποτε δεν έλειπε σχετικά με την θηριωδία, την ακολασία, τη σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους, το όποιο εξ αιτίας της ολοκληρωτικής αναπτύξεώς του κατεβάζει το ανθρώπινο γένος σε επίπεδο χαμηλότερο κι απ’ το πιο σκληρότερο και φρικτότερο επίπεδο του κτήνους. Γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια του διαβολικού αυτού δράματος οι Τούρκοι λήστευαν και βίαζαν. Ακόμα και ο βιασμός μπορεί να κατανοηθεί σαν ένα ορμέμφυτο της φύσεως, ακαταγώνιστο ίσως, όταν τα πάθη εξαπλώνονται άγρια μέσα σε έναν λαό χαμηλής νοοτροπίας και κατώτερου πολιτισμού, αλλά ο επανειλημμένος βιασμός γυναικών και κοριτσιών δεν ημπορεί ν’ αποδοθεί ούτε σε θρησκευτική μανία, ούτε σε κτηνώδη πάθη. Ένα απ’ τα δυνατώτερα συναισθήματα πού πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος…

George Horton, Η Κατάρα της Ασίας



Στὶς 15 Αὐγούστου εἶναι ἀργία, εἶναι γιορτή, γιορτάζουμε. Τί ὅμως γιορτάζουμε; Εἶναι ἁπλῶς happy holidays, ὅπως λένε οἱ Ἀμερικάνοι σὲ κάθε γιορτὴ ὥστε νὰ μὴν ξεμυτίσει ἡ «θρησκεία» ἀπὸ τὴν ἐξορία τοῦ ἰδιωτικοῦ χώρου; Ἂς ρωτἠσουμε ἕναν μέσο Ἕλληνα. -«Εἶναι ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου». -Καὶ γιατί γιορτάζουμε μιὰ κηδεία; -{Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή}.

Μπορεῖ σήμερα οἱ Ἕλληνες βαπτισμένοι νὰ ἔχουν ξεχάσει πῶς Γιορτάζουμε, μὰ δὲν μπορεῖ, περίπου δύο χιλιάδες χρόνια ἐπίμονης τήρησης καὶ διατήρησης μαρτυροῦν πὼς τοὐλάχιστον μέχρι πρότινος γνώριζαν. Γνώριζαν πῶς νὰ γιορτάζουν τὸ ἐνδεχόμενο ἐπιτυχίας στὸ ἄθλημα διεκδίκησης τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας, τῆς ἐλευθερίας ποὺ ἀξιώνει νὰ γεφυρώσει τὸ Κτιστὸ μὲ τὸ Ἄκτιστο.

Μα, γεφυρώνεται τὸ Κτιστὸ μὲ τὸ Ἄκτιστο;

Ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ μεγάλος αὐτὸς μονοθεϊστὴς θεολόγος, εἶναι ἀπολύτως σαφὴς στὸ Λ τῶν «μετὰ τὰ φυσικά»: γιὰ νὰ ὑπάρχει πρώτη αἰτία, πρῶτο κινοῦν, ὁ ἕνας κατ’ ἐξοχὴν «Θεός», εἶναι ἀνάγκη νὰ μὴν κινεῖται, μόνο νὰ κινεῖ, νὰ γεννᾶ τὴν «κίνηση». Εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι ἀΐδιος καὶ ἐκτὸς χρόνου· εἶναι ἀναγκαῖο νὰ εἶναι ἀπεριόριστος, πέρα ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ χώρου. Πρόκειται γιὰ βασικὲς λογικὲς συντεταγμένες ὁποιασδήποτε διαλεκτικῆς περὶ Θεοῦ καὶ Πρώτης Αἰτίας: ἂν ὑπόκειται στὸν χρόνο, ὑπάγεται στὸν χρόνο, δὲν ὑπέρκειται αὐτοῦ, ἄρα δὲν εἶναι ἡ Πρώτη Αἱτία, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ Θεός. Ἂν εἶναι κτιστό, τότε προηγεῖται κάτι ἄλλο ἄκτιστο. Ἂν ὑπάγεται στὴν φθορά, ἂν ὑπόκειται σὲ θάνατο, εἶναι καὶ αὐτὸς ἕνα ἀπὸ τὰ συμβεβηκότα, ἄρα δὲν ἀποτελεῖ τὴν Πρώτη Αἰτία τῶν πάντων. Καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά. Γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ Θεό, γιὰ Πρώτη καὶ Ἄκτιστη Αἰτία, εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι αὐτὸς πραγματικὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ κάνουν τὸν Θεὸ νὰ εἶναι Θεός.

Αὐτὰ εἶναι τὰ ὅρια τῆς ἐλευθερίας τῶν τότε Ἑλλήνων. Ὑπάγονται στὴν λογικότητα τῆς τάξης τους καὶ τὰ ὅρια εἶναι σαφῶς ὡρισμένα: τὸ Ἄκτιστο δὲν μπλέκεται μὲ τὸ Κτιστό. Ὁ κόσμος εἶναι ἔτσι ὅπως τὸν ὁρίζει ἡ λογική. Εἶναι ἀνάγκη. Ὁ τραγικὸς ἥρωας προσπαθεῖ, σὲ κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ τραγικὰ ἔργα τοῦ ἀρχαίου θεάτρου, νὰ ὑπερβεῖ αὐτὴν τὴν ἀσφυκτικὴ νομοτέλεια, μὰ ὑφίσταται στὸ τέλος τὴν καρπαζιὰ τῆς ἁρμονίας καὶ τῆς λογικότητας τῶν κανόνων ποὺ «εἶναι ἀνάγκη, εἶναι ἀναγκαῖο» νὰ ἰσχύουν. Ἐκεῖ, στὴν τραγωδία, φανερώνεται ἡ δίψα τοῦ τότε Ἕλληνα γιὰ περισσότερη ὑπαρκτικὴ ἐλευθερία ἀπὸ αὐτὴν ποὺ τοῦ προσέφερε ἡ κοσμοαντίληψη τῆς ἐποχῆς. Ἡ ἀσφυξία του. Γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἐνσάρκωσης τοῦ Θεοῦ, παρουσίας τῆς ἄκτιστης πρώτης αἰτίας τῶν πάντων σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο, οὔτε κουβέντα: κάτι τέτοιο θὰ ἦταν παρά-Λογο. (Οἱ «ἡμίθεοι» καὶ οἱ «θεοὶ» τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶναι ἄλλη ἱστορία: δὲν διεκδικοῦν ταύτιση μὲ τὴν Πρώτη Αἰτία καὶ τὸ Ἄκτιστο, δηλώνονται ἁπλῶς ὡς κτιστὰ δημιουργήματα, μιᾶς ὑψηλότερης τάξεως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι τῆς ἀρχαιότητας -Ἡράκλειτος, Σωκράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης κλπ.- εἶχαν μᾶλλον περιορισμένα πάρε-δῶσε.)

Μέχρι ποὺ μιὰ μαρτυρία «βάζει φωτιὰ στὰ τόπια»: ὁ ἄκτιστος, ἀπεριόριστος, ἄχρονος Θεὸς μαρτυρεῖται γεννημένος ὡς ἄνθρωπος σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο, ἕνα μωρὸ ποὺ κλαίει στὴν φάτνη.Ἐπωνύμως: Ἰησοῦς ὁ ἀπὸ Ναζαρέτ, ὁ ἐπιλεγόμενος Χριστός. Δὲν μαρτυρεῖται οὔτε «ψευδο-ἐνσαρκωμένος», μιὰ ἁπλὴ θεοφάνεια, οὔτε «ἡμίθεος», ἔχοντας χάσει τὴν θεία ἄκτιστη φύση του: μαρτυρεῖται πλήρως Θεὸς καὶ πλήρως ἄνθρωπος. Ὑπόκειται στοὺς περιορισμοὺς τῆς ἀποκτηθείσας ἀνθρώπινης φύσης: πεθαίνει στὸν σταυρό. Καθορίζεται ἀπὸ τὴν θεία του ὕπαρξη: ἀνασταίνεται ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἡ μαρτυρία δηλώνει ὅτι ἡ Πρώτη Αἰτία τῶν ὑπαρκτῶν δὲν «εἶναι ἀνάγκη» νὰ εἶναι τὸ ὁτιδήποτε ὁρίζει ἡ ἀνθρώπινη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων: ὁ Θεὸς μπορεῖ ἐλεύθερα νὰ γίνει ἄνθρωπος, «αὐτο-ἀκυρωνόμενος» ὅπως θὰ ἔλεγε ἡ ἀνθρώπινη λογική. Γεφυρώνοντας τὸ ἀδιανόητο: τὴν ἄβυσσο μεταξὺ τοῦ Κτιστοῦ καὶ τοῦ Ἀκτίστου. Καὶ ἐγκαινιάζοντας τὴν δυνατότητα νὰ μετάσχει, κατὰ χάριν, ὁ κτιστὸς ἄνθρωπος στὴν ἄκτιστη θεότητα. Ἀπ’ ὅτι φαίνεται, τὸ θαῦμα καὶ θᾶμβος τῆς ὕπαρξης δὲν περιορίζεται στὴν ἀνθρώπινη ἑρμηνεία του: ἡ πραγματικὴ πραγματικότητα εἶναι larger than life.

«Μωρία» γιὰ τοὺς Ἕλληνες: χαζομάρα, παραλογισμός. Ἅμα ὁ Ἄκτιστος περπατάει ἀνάμεσά μας, τί τοὺς ἔχουμε τοὺς λογικοὺς κανόνες ποὺ τὸ ἀπαγορεύουν; Κι ὅμως. Μέχρι τὴν παύση τῶν αἱματηρῶν διωγμῶν τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους τὸ 313 μ.Χ. ὁ νέος τρόπος ὑπάρξεως ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν μαρτυρία ἔχει υἱοθετηθεῖ ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους καὶ μὲ τιμωρία τὸν μαρτυρικὸ θάνατο. Εἰδικὴ σημασία ἀποκτᾶ σὺν τῷ χρόνῳ ἕνα συγκεκριμένο ἀπολύτως ἀνθρώπινο πρόσωπο: ἡ νεαρὴ γυναίκα ποὺ ρωτήθηκε καὶ δέχθηκε συνειδητὰ νὰ ἀποκτήσει «θεοδόχον τὴν μῆτραν», νὰ γεννήσει τὸν Θεό, νὰ καταστεῖ Θεοτόκος. Ἡ Μαρία, ἡ Παναγία. Σαρκώνει τὸ ἔσχατο ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρώπου: ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν κατάφασή της στὴν κλήση του Θεοῦ, σαρκώνει τὴν μετοχὴ στὸν ἄκτιστο Θεὸ μὲ τὸν πλέον ἁπτὸ τρόπο: τὸ ἴδιο της τὸ αἷμα ἦταν ταυτοχρόνως τὸ αἷμα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Γίνεται Μητέρα τοῦ Θεοῦ. «Μητέρα τοῦ Φωτός». «Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου». Τὸ πρόσωπό της ἀγαπᾶται ἀπὸ τὸν λαὸ καὶ ὡς ἀρχὴ καὶ ὡς τέλος τῆς ζωῆς στὴν Ἐκκλησία. Σύντομα ἀποκτᾶ κάθε λογῆς προσωνύμια μὲ τὰ ὁποία τῆς ἀπευθύνεται ὁ λαός, δηλώνοντας τὴν ἐξαιρετικὴ ἀγάπη του καὶ ἀφοσίωση. «Παναγία, ἡ τῶν πάντων χαρά». Κι ὅμως, ἀρχικὰ ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ὅπως ὅλοι μας.

Ἡ δυτικὴ χριστιανοσύνη δὲν μποροῦσε νὰ κατανοήσει καὶ νὰ δεχθεῖ τὸ σκάνδαλο. Δὲν μπορεῖ μιὰ γυναίκα σὰν ὅλες τὶς ἄλλες νὰ ἔφτασε τόσο ψηλά: ὡς ἐκ τούτου, σκαρώνουν τὸ δόγμα τῆς «ἀμώμου συλλήψεως» τῆς ἴδιας τῆς Μαρίας: ὅτι οἱ γονεῖς της τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν γέννησαν ἀναμάρτητα (ὅ,τι κι ἂν σημαίνει αὐτό), ἀνεξάρτητα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν κοινὴ μοίρα τῶν ἀνθρώπων. «Δὲν εἶναι γιὰ σᾶς αὐτὴ ἡ Σωτηρία, αὐτὴ ἡ Τελειότητα παιδιά. Ἡ Μαρία ἦταν ἐιδικὴ περίπτωση». Αὐτὸ ποὺ γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους ἦταν «σημεῖο» ὅτι ὄντως «νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι», ἡ ἀκόμα καὶ μετὰ τὸν τόκο μαρτυρούμενη παρθενία τῆς Θεοτόκου, γίνεται ἐκεῖ νευρωτικὴ ὑπεράσπιση τοῦ προσώπου της ἀπὸ τὸν ἀμήχανο, πρωτόγονο πανικὸ μπροστὰ στὴν ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα: ἡ Μαρία γίνεται ἐκεῖ -κυρίως- ἡ «Παρθένος» καὶ -κατὰ δεύτερον- Θεοτόκος. «Ἄ, ναί, παρεμπιπτόντως γέννησε καὶ τὸν ἄκτιστο Θεό».

Στὶς 15 Αὐγούστου τὸ πρωί, «σὲ κάθε παραμικρὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησάκι, μιὰ ποίηση ἰλιγγιώδης γίνεται τραγούδι, μαρτυρία ψηλάφησης τοῦ πληρώματος ἐλευθερίας τῆς ζωῆς» (Χρ. Γιανναρᾶς): «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοὶ Παρθένε ἄχραντε· παρθενεύει γὰρ τόκος, καὶ ζωὴν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετὰ τὸκον Παρθένος, καὶ μετὰ θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τὴν κληρονομίαν σου».

Ὁ ψάλτης στὸ ἐκκλησάκι ποὺ θὰ πᾶτε -ἢ στὸ ἐκκλησάκι ποὺ ΔΕΝ θὰ πᾶτε, ἀφήνοντας τὸν γάμο μὲ τὸ Ἄκτιστο γιὰ τὰ πουρνάρια τοῦ ροχαλητοῦ-, κάποιος κυρ-Γιάννης ἢ κάποιος κυρ-Χρῆστος, θὰ ψάλλει μὲ μπρίο ὅτι «θὰ μὲ δοῦν νὰ γιορτάζω φωτεινά, πανηγυρτζίδικα, καὶ θὰ τραγουδήσω μὲ ἄγρια χαρὰ γιὰ τὴν Κοίμησή της» («Ἀνοίξω τὸ στόμα μου, καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι τῇ Βασιλίδι Μητρί, καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τήν Κοίμησιν»). Αὐτὸς ξέρει νὰ γιορτάζει, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ ὄχι καὶ τόσο φειδωλὰ λόγια του. Ἂν καί, δυό χιλιάδες χρόνια τώρα, δὲν ἔχει καταφέρει νὰ καταλάβει ἀκριβῶς: «ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην

«Σήμερον» ἑορτάζουμε τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου: Κοίμηση, ἂν καὶ «μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς». Γιορτάζουμε τὴν τότε Κοίμησή της, δηλαδὴ τὴν τώρα καὶ πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί, παρουσία της στὴν ζωή μας. Γιορτάζουμε στὸ πρόσωπό της τὸ ἐνδεχόμενο τῆς σωτηρίας μας. Καὶ τῆς ζητᾶμε νὰ βάλει ἕνα χεράκι γι’ αὐτό, «πρεσβίαις» της.

Καλὴ Παναγιά, φίλοι. Καὶ τοῦ χρόνου, ν’ ἀνταμώσουμε πάλι στὴ Γιορτή.

Σωτήρης Μητραλέξης