Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Αυγ 2012


Σου όρισαν ποια πράγματα πρέπει να αποκτήσεις στη ζωή σου για να μην δημιουργήσεις τίποτα μα τίποτα άλλο εκτός από αυτά, κι όταν ήρθε η ώρα να σε εκβιάσουν σε απειλούν ότι θα στα πάρουν αν δεν εκτελέσεις τις εντολές τους.

Δεν μπορείς να πεις όχι, γιατί δεν έχεις τίποτα άλλο στη ζωή σου εκτός από αυτά που σου όρισαν.

Τρεις ορόφους ουρά στην εφορία.

Κοπάδια με τα χαρτάκια στο χέρι να κανονίσουν τις «υποχρεώσεις» τους προς το κράτος, που ως γνωστόν, δεν νοιώθει καμιά υποχρεώση απέναντι στους πολίτες του.

Ενα κούφιο κτήνος που ξεζουμίζει συνέχεια ανθρώπινες ζωές. Και ζωές που έχουν καταντήσει άβουλα κοπάδια, στριμωγμένα, φοβισμένα, εξουθενωμένα σωματικά και ψυχικά.

Ανθρωποι που δεν μπορούν να σηκώσουν ανάστημα γιατί η ζωή τους ορίζεται από όλα όσα τους όρισαν.

Οταν κάποιος σου λέει με ύφος νταή «θα πληρώσεις αλλιώς...»

Η αυθόρμητη απάντηση που θα έπρεπε να δώσει κάποιος, θα ήταν «αλλιώς τι;» Τι θα μου κάνεις; Τι είσαι ικανός να μου κάνεις και να ενοχλήσεις, να με φοβίσεις, να με εκβιάσεις;

Δεν μπορεί όμως κανείς από τους «πτωχούς πλην έντιμους» πολίτες να αμυνθεί με επίθεση. Γιατί θα αρχίσει ένας μακρύς κατάλογος με αυτά που μπορεί να σου κάνει. Και αυτά που θα σου κάνει είναι να σου αρπάξει όλα εκείνα πάνω στα οποία έχεις στηρίξεις όλη σου την ύπαρξη.

Θα σου πάρει το σπίτι, θα σου πάρει το αυτοκίνητο, θα σου κατασχέσει το μισθό, θα σε κυνηγήσει και θα σου στερήσει κάθε πρόσβαση παντού. Θα σε αποκλείσει από τη κοινότητα των «ευπρεπών και ευσυνείδητων ανθρώπων»

Γιατί όλη η ζωή του πανικόβλητου πολίτη είναι σχεδιασμένη πάνω σε συγκεκριμένα πρότυπα μιας μαζικής αντίληψης κοπαδοποίησης των πάντων. Γεννιέσαι και θεωρείς ευπρέπεια αυτό, υποχρέωση εκείνο, τιμωρία το άλλο.

Αν προσπαθήσεις να αναλύσεις την ένοια κράτος, θα βρεθείς στο ίδιο χαώδες σημείο εκείνου που προσπαθεί να αναλύσει το πως φτιάχτηκε το σύμπαν. Στο τέλος καταλήγει πάντα στην ερώτηση "..και τον θεό ποιος τον έφτιαξε;"

Όπως η θρησκεία έχει τα δόγματά της και όταν φτάνει σε ένα δύσκολο ερώτημα απαντά απλά «γιατί έτσι πρέπει να είναι» το ίδιο και αυτό το γελοίο κατασκεύασμα που ονομάζουμε κράτος όταν ρωτήσεις και το κράτος ποιος το έφτιαξε;

Θα σου πουν «γιατί έτσι πρέπει να είναι»...

Το κράτος, οι μηχανισμοί λειτουργίας του, οι μηχανισμοί εξουσίας και υποταγής δεν απαιτούν πλέον να είναι απλά θεσμοί, ανάγονται σε συμπαντικό νόμο. Η εφορία είναι δόγμα. Η πληρωμή χαρατσιών και τελών δόγμα. Ο τρόπος που γεννιέται ένα παιδί, ο τρόπος που μορφώνεται, ο τρόπος που θα πρέπει να λειτουργεί για να εργαστεί και να ενσωματωθεί όχι σαν παριας αλλά σαν καθως πρέπει πολίτης, είναι όλα δόγματα που «έτσι ορίστηκε να είναι»

Από ποιόν; Από ποιούς; Με ποια δικαιοδοσία;

Τρέχα να βρεις αν γεννήθηκε πρώτα το αυγό ή η κότα...

Αλλωστε εσύ δεν μπορείς να απαντήσεις τίποτα. Γιατί τις απάντήσεις τις δίνουν μόνο οι ειδήμονες.

Εσύ φτωχέ μου άνθρωπε μόνο να υπακούς στα πορίσματά τους μπορείς. Είτε είναι συμπολιτευόμενα είτε αντιπολιτευόμενα στο αίσχος συμπεράσματα, άλλοι θα στα δώσουν και θα ορίσουν τι είναι σωστό και τι όχι.

Οσο τι στ΄αλήθεια θέλεις να ορίσεις σαν ζωή εσύ; Τι να σου πω.

Μήπως το έψαξες ποτέ με δικα σου λόγια; Μήπως αναρωτήθηκες αν όλα όσα βλέπεις γύρω σου είναι μια μεγάλη απάτη; Μήπως κι όταν στο λένε δεν γελάς σαν ηλίθιος ονομάζοντας τρελούς ή επικίνδυνους όσους βγήκαν έξω από το μαντρί;

Οπότε...



«Θα πάμε φυλακή, αν συνεχίσουμε να αλληλομαχαιρωνόμαστε»!

Αυτό το μήνυμα «εξέπεμψαν» οι κύριοι Γιώργος Παπανδρέου και Παναγιώτης Ρουμελιώτης, και αποφάσισαν ξαφνικά να βάλουν τα... στιλέτα στο θηκάρι και σταματήσουν τον «εμφύλιο» που είχε ξεσπάσει μεταξύ τους με αφορμή την υποταγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι δύο πλευρές (και με ειρηνοποιούς κοινούς γνωστούς) «συνεννοήθηκαν» εν μια νυκτί να σταματήσουν τις αποκαλύψεις που έκανε ο ένας εις βάρος του άλλου, οι οποίες επί της ουσίας θα έφερναν και τους δυο στην... πόρτα του εισαγγελέα.

Ο κοινός φόβος Παπανδρέου - Ρουμελιώτη για μη αναστρέψιμες εξελίξεις επέβαλε το σιωπητήριο έπειτα από μια εβδομάδα θυέλλης και αλληλοκαταγγελιών, που προκάλεσαν σοκ στην κοινή γνώμη για τον κυνισμό τους αλλά και για τις μεθοδεύσεις, που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό.

Μπορεί οι κύριοι Παπανδρέου και Ρουμελιώτης να πιστεύουν ότι η «σιωπή» θα αποδειχθεί γι' αυτούς χρυσός, αλλά ήδη το θέμα οδεύει προς τη Βουλή, ενώ δεν αποκλείεται να κληθεί ο κ. Ρουμελιώτης να δώσει στοιχεία στις εισαγγελικές αρχές για τα όσα δημόσια υποστήριξε - κατήγγειλε!

Ολα είχαν ξεκινήσει όταν ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ (σε δηλώσεις του προς τους «New York Times») είπε μεταξύ άλλων ότι: «Γνωρίζαμε από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί, καθώς δεν υπήρξε πουθενά ένα επιτυχές παράδειγμα, λόγω και του γεγονότος της συμμετοχής της χώρας μας στο ευρώ, που δεν της επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματός της για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας».

Ο κ. Παπανδρέου είχε γίνει έξαλλος από το «άδειασμα» που του έκανε ο πρώην υπουργός του πατέρα του και, μέσω κύκλων του, άφηνε να διαρρεύσει, μεταξύ άλλων, ότι πρέπει «να αναλογιστούμε όλοι γιατί δεν ενημέρωσε, ως όφειλε, κανέναν από την ελληνική κυβέρνηση», προσθέτοντας μάλιστα εμφατικά: «Γιατί ο κ. Ρουμελιώτης δεν έθεσε το ζήτημα στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου για να εισπράξει κάποια υπεύθυνη απάντηση» και επίσης «γιατί ο πρώην εκπρόσωπος στο ΔΝΤ δεν παραιτήθηκε, γνωρίζοντας ότι το πρόγραμμα θα οδηγούσε σε αποτυχία».

Ο κ. Ρουμελιώτης με γραπτή δήλωσή του απάντησε αμέσως με έναν... πύραυλο στις αιτιάσεις που του προσάπτουν συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού και ζητούσε να ερωτηθεί ο κ. Παπανδρέου αν γνώριζε τις απόψεις του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ κ. Ντομινίκ Στρος Καν «σχετικά με τις προβληματικές πτυχές» του προγράμματος που είχε εκπονηθεί για τη χώρα μας.

Εθετε στον πρώην πρωθυπουργό τρία ομολογουμένως καυτά ερωτήματα, για τα οποία ζητούσε άμεσες διευκρινίσεις:

1. Γιατί δεν επεδίωξε την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως του υποδείκνυε ο κ. Στρος Καν.
2. Γιατί αποδέχτηκε τόσο υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την ευρωζώνη.
3. Γιατί συμφώνησε σε τόσο μικρή χρονική περίοδο δημοσιονομικής προσαρμογής.

Στη δήλωσή του ο πρώην εκπρόσωπος της χώρας μας στο ΔΝΤ ανέφερε ότι ο ίδιος ενημέρωσε τον κ. Γ. Παπανδρέου για τα τρία αυτά θέματα και συμπλήρωνε με... νόημα ότι επιφυλάσσεται να δώσει στη δημοσιότητα και άλλα σπαρταριστά στοιχεία, που προφανώς θα μείνουν κλειδωμένα στα συρτάρια του γραφείου του.

Εκτός και αν...



Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, όπως γράφει στο βιογραφικό του είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από το 1982 (Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής). Κατέχει κρατικές θέσεις από το 1987.

Μπορεί κάποιος να πει δηλαδή πως το επάγγελμά του είναι “επάγγελμα ΠΑΣΟΚ”.

Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει, ανατραφεί (όχι μόνο πολιτικά) μέσα σε έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά κυρίως έναν μηχανισμό εξουσίας.

Τα ένσημά του, είναι σε πολιτικά μπαλκόνια, τηλεοπτικά πάνελ, αίθουσες υπουργείων και διαδρόμους που ψυθυρίζονταν τα μεγαλύτερα μυστικά αυτής της χώρας.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ο ίδιος στον εαυτό του αποδίδει αυταπάρνηση, θυσία και πατριωτισμό.

Αλλά οι έννοιες συνήθως έχουν διαφορετικό περιεχόμενο στην πολιτική απ’ ό,τι στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο Άκης Τσοχατζόπουλος στα ημερολόγια του, την ώρα που έγραφε στον συνέταιρό του και του ζητούσε ένα εκατομμύριο από τις κοινές του καταχρήσεις, τελείωνε γράφοντας πως το κάνει “για την πατρίδα, το κόμμα και το καλό του τόπου”.

Οι περισσότεροι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, συνδέονται με την εξουσία με σχέσεις εξάρτησης. Ζουν σε αυτήν, μερικές φορές γι αυτήν και όταν την χάσουν απλώς το αρνούνται.

Μιχάλης Χρυσοχοίδης ανήκε στον πυρήνα της εξουσίας. Και βέβαια ευθύνεται για την κατάντια μας σήμερα. Ατύχησε να ηγηθεί του πολιτικού του χώρου όχι γιατί ήταν χειρότερος από τους άλλους στο κακό που έκανε, αλλά γιατί έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως η επικοινωνιακή του επικράτηση μέσα από τα συγκροτήματα Τύπου, ήταν και η πολιτική του θέση.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινής αποδοχής από τα Μέσα Ενημέρωσης, με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. ”Γνωστοποίησε” σε όλους τους εκδότες και τους μεγαλοδημοσιογράφους πως ήταν στόχοι τρομοκρατικών ενεργειών. Ανέλαβε να τους προστατεύσει και να τους φυλάξει. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια σχέση εξάρτησης μεταξύ τους,που μόνο συμπάθεια προσέφερε στο πρόσωπό του και βέβαια την αντιμετώπισή του ως προστάτη.

Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας-ανασφάλειας, στο οποίο αυτός, μόνο αυτός, φάνταζε αναγκαίος.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν ούτε η άποψη της κοινωνίας γι αυτόν, ούτε του κόμματος. Απλώς των διαπλεκόμενων εκδοτικών και επιχειρηματικών μηχανισμών. Ο αυτόματος πιλότος όμως της πολιτικής μάλλον τελείωσε γι αυτόν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο Χρυσοχοίδης καθόλου. Έτσι άρχισε να δηλώνει “αδιάβαστος”, περί το μνημόνιο, αποδεικνύοντας όχι πόσο αμαθής ήταν, αλλά πόσο αδύναμος να διαχειριστεί κάτι,έξω από το πλαίσιο εξουσίας που αντιλαμβανόταν ως φύση του.

Συνέχισε να συμπεριφέρεται ως παντοδύναμος, «απαραίτητος» και “καταλληλότερος” με ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία και “μεσσιανική” για την κοινωνία. Άρχισε να συμπεριφέρεται με κυκλοθυμία, που δεν ήταν μόνο πολιτική, με επιθετικότητα που ήταν εμφανής σε όλους και με αγωνία που έδειχνε απώλεια πολιτικού προσανατολισμού. Δυο τουλάχιστον περιστατικά σε συνεδριάσεις οργάνων του ΠΑΣΟΚ, άφησαν εμβρόντητους τους πάντες για την συμπεριφορά του.

Με αυτή τη συμπεριφορά ήρθα αντιμέτωπος πριν από μήνες, μετά από ένα ρεπορτάζ που αποκάλυπτε πως στο Υπουργείο Ανάπτυξης όπου ήταν υπουργός, θα έκαιγαν αρχεία αμαρτωλών συμβάσεων,παρά την ενημέρωση από το Γενικό Αρχείο του Κράτους ότι είναι παράνομο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ορθά κοφτά “και εσένα τι σε νοιάζει”.

Προσπάθησε ανεπιτυχώς να με πείσει να κατεβάσω το δημοσίευμα και στο τέλος αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα, πως δεν θα γινόταν καμιά καταστροφή των Αρχείων.

Χθες ο Χρυσοχοίδης με πήρε και πάλι τηλέφωνο για να με βρίσει για ένα άλλο δημοσίευμα που τον εμφάνιζε να έχει μεγάλη φρουρά. Πολύ μεγαλύτερη από όση έχουν αστυνομικά τμήματα που φρουρούν Δήμους. Δεν πήρε ούτε για να διαψεύσει ούτε για να εξηγήσει. Πήρε με το ύφος του εξουσιαστή, για να δείξει ποιός είναι η εξουσία.

Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να μην φταίει ο Χρυσοχοίδης για την συμπεριφορά του. Μπορεί να είναι μια συμπεριφορά που του επιτρέπουν χρόνια συνάδελφοί μου, σε τέτοιο βαθμό που νομίζει πως έτσι είναι οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία. Δεν είναι έτσι. Αντιθέτως η πολιτική που εκφράζει είναι έτσι όπως του τη δείχνει ο κόσμος στις εκλογές. Θα του θυμίσω λοιπόν μερικά πράγματα που δεν του θυμίζουν τα συγκροτήματα που τον “φυλάνε”.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ως υπουργός Δημόσιας Τάξης,που του αρέσει να λέει πως η Αστυνομία έχει τη δικιά του σφραγίδα,είναι αυτός που επί των ημερών του δημιουργήθηκε μια Αστυνομία τόσο πιστή στη Δημοκρατία που η μισή ψηφίζει Χρυσή Αυγή.

Δημιούργησε μια Αστυνομία που τα βράδια η μισή φυλάει την άλλη μισή με μπλόκα και φράχτες έξω από Αστυνομικά Τμήματα. Σε καμιά Ευρωπαϊκή Χώρα οι προστάτες της Δημόσιας Τάξης δεν δημιουργούν εικόνα ανασφάλειας και αντιπαλότητας με την κοινωνία.

Επί των ημερών του και με το επιχείρημα της τρομοκρατίας, γέμισε η χώρα με φυλασσόμενους επώνυμους και κουμπουροφόρους.

Δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, μεγαλοσχήμονες, φυλάσσονται γιατί κινδυνεύουν (από ποιόν;) με χρήματα του κόσμου που πεινάει πια, χρωστώντας βέβαια ευγνωμοσύνη στο Μιχάλη. Έλληνες Αστυνομικοί κάνουν τις Φιλιππινέζες σε κάθε λογής νούμερα και επιδειξίες που προσδιορίζονται ως στόχοι.

Επί των ημερών του οι Αστυνομικοί έπαψαν να είναι πολίτες που περιπολούν στους δρόμους για την Δημόσια Ασφάλεια και έγιναν Ρόμποκοπ που περισσότερο φοβίζουν τον πολίτη παρά εμπνέουν ασφάλεια.Εκατομμύρια δόθηκαν για αγορές εξοπλισμού και εκσυγχρονισμού.

Επί των ημερών του στην Δημόσια Τάξη,οι μετανάστες γκετοποιήθηκαν και στη συνέχεια εμφανίστηκαν ως απειλή που δικαιολογούσε όλα τα προηγούμενα.
Επί των ημερών του οι υπόδικοι του Πυροσβεστικού Σώματος που υπέγραφαν υπερτιμολογημένες συμβάσεις για την δασοπυρόσβεση με εταιρείες ελικοπτέρων έπαιρναν σκανδαλώδεις προαγωγές ενώ βοούσε η Πυροσβεστική για τα έργα και τις ημέρες τους.

Και ας πάμε σε αυτό που επιδεικνύεται από τον κύριο Χρυσοχοίδη ως η σωτηρία μας. Την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Είναι σε πολλούς πλέον γνωστό που κάνουμε χρόνια έρευνα πως η 17 Νοέμβρη δεν εξαρθρώθηκε με τη βόμβα Ξηρού.Ένα χρόνο πριν οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, με εκτεταμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα,(όπου μέλη τους εμφανίζονταν ως κριτικοί θεάτρου,πανεπιστημιακοί, τουρίστες και πολλά άλλα) είχαν κάνει καταγραφή της 17 Νοέμβρη εξασφαλίζοντας ακόμη και μαρτυρίες πρώην μελών. Έξι μήνες πριν, καμουφλαρισμένοι πράκτορες αναζητούσαν το παρελθόν του Γιωτόπουλου και είχαν μιλήσει με όλη την παλιά ομάδα Γιωτόπουλου στην Γαλλία.

Συνεπώς η εξάρθρωση, δεν ήταν έργο Χρυσοχοίδη ακόμη και αν την εποχή εκείνη ο πρώην υπουργός φωτογραφιζόταν ως ο Τσακ Νόρρις της Δημόσιας Ασφάλειας.

Επί των ημερών του εμφανίστηκαν διάφορες ομάδες και “Σέχτες” που δολοφόνησαν ακόμη και δημοσιογράφους δημιουργώντας τρομερό αίσθημα ανασφάλειας σε μια χώρα που πληρώνει για την Ασφάλεια (πάλι επί των ημερών του) πάρα πολύ ακριβά.Αυτές οι ομάδες μοιάζουν περισσότερο με δημιουργήματα που δικαιολογούν τα αστυνομικά μέτρα παρά με “εκδικητές” και αντεξουσιαστές.

Επί των ημερών του έγιναν πολλά. Αλλά έγινε το χειρότερο. Για πρώτη φορά τρομοκράτες χτύπησαν το ίδιο το γραφείο του, μέσα στο Υπουργείο σκοτώνοντας έναν άνθρωπο. Και βέβαια δεν παραιτήθηκε συντετριμμένος, αλλά ζήτησε μια άλλη εξουσία, άλλο υπουργείο,γιατί δεν έφταιγε αυτός αλλά…οι τρομοκράτες.
Εν ολίγοις ο Χρυσοχοίδης με πολιτικά, κοινωνικά και δημοκρατικά κριτήρια ήταν ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Δημόσιας Τάξης αποδεικνύοντας πως η έκταση των μέτρων Ασφάλειας δεν είχε κανένα αντίκρυσμα.

Για τα έργα και τις ημέρες στο Υπουργείο Ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, μάλλον θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε τον Σεπτέμβρη ένα αποκαλυπτικό HOT DOC.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης , δείχνει πάντως να κινείται οριακά, αυτοπροσδιοριζόμενος ως επίλεκτος της εξουσίας. Θεωρεί ίσως πως το να κινείται με μερικές δεκάδες αστυνομικούς,δεν είναι μόνο προστασία αλλά η ίδια η εξουσία του που δεν καταρρέει αλλά είναι ενεργή. Κάνει όμως το λάθος να προσπαθεί να δοκιμάσει αυτή την εξουσία σε δημοσιογράφους. Είναι ένας πολιτικός με εθισμό και εξάρτηση. Στην εξουσία.

Υ.Γ. Επειδή καταλαβαίνω πως ο Μ. Χρυσοχοίδης δεν θα αντέξει ούτε αυτό το άρθρο καλά θα κάνει να συμβουλευτεί κάποιους δικηγόρους πριν αρχίσει να τρέχει για μηνύσεις πάλι. Η ελευθερία της γνώμης είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη. Σε αυτό το άρθρο υπάρχουν γνώμες, πραγματικά γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις. Αυτή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου.


Εδώ και πολλά χρόνια επιχειρείται μία απόπειρα αποκάλυψης του Θρακικού προβλήματος, ενός εθνικού προβλήματος που όσο το επίσημο κράτος αποφεύγει, τόσο αυτό γιγαντώνεται και απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών της περιοχής και όχι μόνο. Κατά καιρούς ειδικοί επιστήμονες, αναλυτές γεωπολιτικής, διπλωμάτες και ιστορικοί έχουν προσπαθήσει να αναδείξουν το μέγεθος του συνεχώς διογκούμενου προβλήματος, που λέγεται Θράκη και ενίοτε χαρακτηρίζονται από την αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική φράξια» γραφικοί. Η Θράκη αποτελεί ένα ευνοημένο γεωγραφικά και ιστορικά μέρος, το οποίο αντί να είναι φορέας ανάπτυξης, έχει περιέλθει εδώ και καιρό σε ένα καθεστώς υπανάπτυξης, η οποία συνίσταται στην αδιαφορία του ελληνικού κράτους και υποστηρίζεται μεθοδικά από τη δράση του τουρκικού προξενείο.

Οι φόβοι όλων είχαν σημείο σύγκλισης το ενδεχόμενο μίας μικρής «επανάστασης» (σε πολιτικά πλαίσια ενισχυμένη από την διπλωματία της Άγκυρας) και συνεπαγόμενης αίτησης ανεξαρτησίας. Αργότερα, άρχισε να συζητείται σοβαρά το ενδεχόμενο Κοσοβοποίησης της Θράκης, αφού πληρούσε τα κριτήρια σύμφωνα με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Πέραν της συστηματικής μεθόδευσης, που έχει την αφετηρία της στη Συνθήκη της Λωζάννης ακόμη, το κομβικό σημείο ήταν η «τουρκοποίηση» του πομακικού πληθυσμού.

Στη Θράκη αυτή την στιγμή ζουν περίπου 40.000 Πομάκοι οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, αλλά ουδεμία σχέση φέρουν με το Τουρκικό έθνος. Οι Πομάκοι δε μπόρεσαν ποτέ ν’ αναδείξουν την ιδιαίτερη πολιτιστική τους ταυτότητα και υπέστησαν την «τουρκοποίησή» τους μέσα στα όρια της ελληνικής επικράτειας, ένα φαινόμενο που αποτελεί μοναδικό παράδειγμα παγκοσμίως! Όταν έγινε γνωστό πως το πρόβλημα που ουσιαστικά αντιμετώπιζε η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων ήταν η πολυγλωσσία (οι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι Πομάκοι και μιλούσαν τρεις γλώσσες: την μητρική Πομακική, την Τουρκική και την Ελληνική) στην οποία αναγκάζονταν οι μαθητές να ζούνε, η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ειδικά προγράμματα για να δοθεί κάποια λύση στο φυσιολογικό πρόβλημα να μιλάς την μητρική σου γλώσσα, να διδάσκεσαι στην Ελληνική και υποχρεωτικά -και τελείως αναίτια- στην Τουρκική.

Έτσι λοιπόν, μέσα από τα καλοπληρωμένα αυτά ειδικά ερευνητικά προγράμματα, εμφανίστηκε κάποια κυρία Δραγώνα, η οποία τελικά κατέθεσε τα αποτελέσματα της έρευνάς της στο Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, το οποίο με τη σειρά του απεφάνθη πως η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων θα γίνεται σε δύο γλώσσες (Ελληνικά και Τουρκικά), εξαφανίζοντας -κυριολεκτικά- από τον γλωσσολογικό χάρτη την Πομακική γλώσσα και παραδίδοντας ουσιαστικά τους Πομάκους στην αγκαλιά της Άγκυρας! Το πρωτοφανές αυτό γεγονός συνέβη στο τέλος του 2010, και θεωρείται μοναδικό στην παγκόσμια κοινότητα, αφού ένα Υπουργείο Παιδείας αποφασίζει να εξαλείψει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γενικότερη κουλτούρα και την γλώσσα μίας πληθυσμιακής ομάδας, εντάσσοντάς την εθνολογικά μέσα σε μία άλλη υποδεέστερη αριθμητικά τοπική πληθυσμιακή ομάδα. Και το κριτήριο της ανώμαλης αυτής συγχώνευσης ήταν το θρήσκευμα, που ενώ αποτελεί ευαίσθητο μη δημοσιοποιήσιμο προσωπικό δεδομένο, γίνεται ισοπεδωτικό εθνολογικό κριτήριο. Και ταυτόχρονα η πίεση που ασκεί το τουρκικό προξενείο μέσα από προπαγανδιστικές και παράτυπες ενέργειες προς την κατεύθυνση της «αφομοίωσης» των μειονοτήτων και κυρίως των Πομάκων είναι αφόρητη, μεθοδευμένη και διαρκής, ενώ κινείται σε όλες τις γραμμές.

Με ποια λογική συνέβη αυτό; Ίσως με την λογική της κυρίας Δραγώνα, ίσως με την λογική της κυρίας Διαμαντοπούλου, ίσως με την λογική της Άγκυρας και των φερέφωνων (βλ. Ανεξάρτητη Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης) που διατηρεί εντός της Ελληνικής Θράκης. Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, όλες οι βαθμίδες εκπαίδευσης κατάφεραν να αλωθούν από την Τουρκική γλώσσα, ενώ σοβαρές πιέσεις πλέον δέχεται και η εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία (δίγλωσσα), ενώ ήδη άρχισαν οι «φωνές» από τους γνωστούς κύκλους τουρκοφρόνων της Θράκης, που θέλουν τουρκικό Πανεπιστήμιο. Να θυμηθούμε δε ότι στον πόλεμο του Κοσόβου, ένα χρόνο πριν είχε ιδρυθεί το πρώτο αλβανόφωνο πανεπιστήμιο στο Κόσοβο…

Δυστυχώς, είμαστε πολύ κοντά στο να ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μας στερήσουν ως χώρα το αναφαίρετο δικαίωμα να ονομάζουμε την Θράκη αμιγώς Ελληνική και περιοχή υπό πλήρη Ελληνική κυριαρχία. Και πως θα γίνει αυτό; Με την επίκαιρη, λόγω οικονομικής κρίσης, φάκα που ονομάζεται Ειδική Οικονομική Ζώνη. Η Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) είναι μια γεωγραφική περιοχή που έχει τους οικονομικούς νόμους διαφορετικούς από τους χαρακτηριστικούς οικονομικούς νόμους μιας χώρας. Με άλλα λόγια, είναι μία διακριτή διοικητική περιφέρεια, δηλαδή μία διασφαλισμένη και προσδιορισμένη περιοχή στην οικονομική επικράτεια ενός κράτους, επί της οποίας ισχύουν διαφορετικές δασμολογικές, φορολογικές και λοιπές ειδικές νομικές ρυθμίσεις, κανονισμοί και διοικητικά προνόμια επί διαμετακομιζομένων αγαθών.

Ουσιαστικά όμως αποτελεί μια νέα μορφή διακυβέρνησης, την οποία επιχειρεί να εγκαθιδρύσει η Τουρκία με τη βοήθεια της Γερμανίας στην περιοχή του νομού Έβρου στη Θράκη. Ενός νομού που αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα στη πολιτική της Τουρκίας για το σχέδιο «τουρκοποίησης» της Δυτικής Θράκης, καθώς δεν έχει επιτύχει η απόπειρα εποικισμού, όπως συνέβη στους γειτονικούς νομούς Ροδόπης και Ξάνθης όπου το μουσουλμανικό στοιχείο (μαζί με την εγκληματική αφομοίωση του μεγαλύτερου μέρους των Πομάκων) υπερβαίνει το 50% του πληθυσμού! Και εν μέσω της δεινής οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας παίζεται το τελευταίο επεισόδιο της δραματικής σειράς «Σειρήνες στη Θράκη» με το σατανικό σχέδιο της θεσμοθέτησης ΕΟΖ στον Έβρο. Έτσι θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα τόσο των Γερμανών (ορυκτός πλούτος,ενέργεια) και των γειτόνων μας (συγκυριαρχία ή ανεξαρτησία)… Με την αθρόα είσοδο τουρκικών επιχειρήσεων και τη δημιουργία οικονομικών φέουδων σε ένα νομό με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα. Γιατί λοιπόν να έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα οι τούρκοι βιομήχανοι, όταν το κόστος εργασίας στην Τουρκία είναι πολύ μικρότερο; Ποιός μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, χωρίς να εικάσει κάποια έστω και υφέρπουσα επιθετική κίνηση της Άγκυρας;

Και φυσικά, για να θολώσουν την πραγματικότητα μπορεί και να δημιουργηθεί ΕΟΖ και σε κάποια άλλη περιοχή της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ώστε αν κανείς υποστηρίξει τα παραπάνω να χαρακτηριστεί ως άλλος ένας γραφικός… Εξάλλου, είναι γνωστοί οι εναγκαλισμοί του νυν Περιφερειάρχη με το Τουρκικό Προξενείο και οι υπόγειες εκλογικές διαδρομές. Η εφήμερη δόξα κάποιων πολιτικών ή οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί τους για ανέλιξη στην πολιτική, δυστυχώς, έχει ως αντίκρισμα την ίδια την Θράκη. Η ψήφος έχει καταστεί ναρκωτική ουσία για συγκεκριμένους πολιτικούς, που δεν διστάζουν να την καταναλώνουν σε υπέρμετρες δόσεις, προκειμένου να ικανοποιήσουν την πολιτική τους ματαιοδοξία, αγνοώντας ηθελημένα τις επιπτώσεις της «δουλικότητας» που απαιτείται ως «ανταποδοτικό τέλος». Όπως δηλώνει δε και ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως σε πρόσφατη επιστολή του «Η μετατροπή της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης σε Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) θα υπονομεύσει τη συνοχή και την ενότητα του ελληνικού κράτους, θα τεμαχίσει και θα κατακερματίσει την ολότητα της ελληνικής επικράτειας σε αυτόνομες περιοχές, «ομοσπονδίες», «ζώνες» και «περιφέρειες» και θα καταργήσει τη συνταγματική δέσμευση της ενιαίας και συνολικής έκφρασης του ελλαδικού χώρου. Οι σύγχρονες συνθήκες της οικονομικής κρίσης που περνάει η χώρα μας δεν πρέπει να μετατραπεί σε εθνική κρίση. Η ελληνική Θράκη έχει ιδιαιτερότητες και ιδιοπροσωπία, γνωστά σε όλους, φίλους και εχθρούς, που δεν επιτρέπουν την οικονομική διαφοροποίησή της από τον εθνικό κορμό». Συμπερασματικά, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απαρχή της διεκδικήσεως εδαφικής ανεξαρτητοποιήσεως σε μια Ελλάδα φαινομενικά αδύναμη! Και αυτή η ομιχλώδης κατάσταση έχει δημιουργηθεί λόγω μηδενικής μέριμνας και έλλειψης μακροχρόνιου σχεδιασμού εκ μέρους των Αθηνών. Επειδή, λοιπόν, το «ψηφιδωτό» είναι πλέον μπροστά μας, καλό θα είναι να το δούμε επιτέλους ολόκληρο, όπως έχει μέχρι σήμερα στηθεί από την Άγκυρα. Προς το παρόν ας παραδεχθούμε πως ο λύκος είναι μέσα στο μαντρί…

Ορφέας

Υ.Γ. Το ίδιο παράδοξη και ανερμήνευτη κρίνεται η καθυστέρηση, από πλευράς του Υπουργείου Εξωτερικών, να εγκρίνει την λειτουργία Υποπροξενείου της Ρωσίας στην Αλεξανδρούπολη. Το αίτημα της Ρωσίας εκκρεμεί από τον Δεκέμβριο του 2011!





Σοκ προκαλούν στη Γερμανία οι δηλώσεις εκπροσώπων οίκων αξιολόγησης για το μέλλον της γερμανικής οικονομίας! Δεν έφταναν οι δυσοίωνες προβλέψεις για… την γερμανική οικονομία, τώρα έρχεται και ο εκπρόσωπος και συνιδρυτής του αμερικάνικου οίκου αξιολόγησης Egan-Jones να βάλει φωτιά στη Μέρκελ και την πολιτική της.

Η επιλογή της Γερμανίας για σκληρή λιτότητα σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο φέρνει την ίδια τη Γερμανία σε πολύ δύσκολη θέση. Η συνήθως καλά ενημερωμένη γερμανική εφημερίδα
Welt φιλοξενεί δηλώσεις του αφεντικού του οίκου αξιολόγησης, Sean Egan, ο οποίος κατακεραυνώνει την γερμανική πολιτική.

Όπως σημειώνει ο Egan, εάν η Γερμανία συνεχίσει την πολιτική αυτή, η οποία φέρνει την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία στο χείλος του γκρεμού, τότε «κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να χρεοκοπήσει και η Γερμανία»! Όπως τονίζει μάλιστα, «είναι απολύτως πιθανό, κάποια στιγμή (η κρίση) να πλήξει και τον δανειστή».

Την ίδια στιγμή, προβληματισμένη φαίνεται πως είναι και η κοινή γνώμη στη Γερμανία, καθώς τα «απόνερα» της οικονομικής κρίσης που έχει πλήξει, προς το παρόν, τον ευρωπαϊκό Νότο, χτυπάει την πόρτα και της Γερμανίας… Εταιρίες όπως η Siemens, η BASF, αλλά ακόμη και οι σιδηρόδρομοι φαίνεται πως θα αντιμετωπίσουν μεσοπρόθεσμα σημαντικά προβλήματα. Οι Γερμανοί πολίτες αρχίζουν να αναρωτιούνται πλέον κατά πόσο μπορεί η γερμανική βιομηχανία να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις της «νέας εποχής».

Οι Γερμανοί πολίτες μπορεί να είναι ακόμη… καταναλωτικοί, ωστόσο οι προβλέψεις είναι μάλλον δυσοίωνες. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι Γερμανοί, σε μεγάλο ποσοστό, φοβούνται ότι η κρίση σύντομα θα σβήσει το γερμανικό «θαύμα». Στην περίπτωση αυτή, δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Γερμανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον κακό εαυτό της…


Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη

Μπορεί ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου να διαβάζεται ως τετριμμένα υπερβολικός σε μια περίπτωση μεταβίβασης δημόσιας τράπεζας σε ιδιωτική. Όμως η περίπτωση του διαχωρισμού της ΑΤΕ σε «καλή» και «κακή» τράπεζα και μεταβίβαση του «υγιούς» της κομματιού στην Τράπεζα Πειραιώς είναι τόσο σκανδαλώδης και οι όροι της τόσο προνομιακοί για την Τράπεζα Πειραιώς, που ο τίτλος αυτός περιγράφει πολύ ψύχραιμα και κυριολεκτικά την εξέλιξη των πραγμάτων από το βράδυ της Παρασκευής.

Το ξεπούλημα της Αγροτικής περιλαμβάνει πολλές πτυχές -εξίσου οδυνηρές- για τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας και την ελληνική οικονομία, στις οποίες κάποιος θα μπορούσε να επικεντρωθεί. Για παράδειγμα, η Τράπεζα αυτή αποτελούσε κομβικό εργαλείο για τη χάραξη πολιτικής και τη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα, ενώ παράλληλα, ως βασικός δανειστής του αγροτικού πληθυσμού, έχει υποθηκευμένο με ευνοϊκούς όρους μεγάλο ποσοστό της αγροτικής γης.
Η εκχώρησή της στην Πειραιώς ισοδυναμεί με απεμπόληση της παρέμβασης στη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα από την πλευρά του Δημοσίου, σε μια περίοδο ύφεσης που η πρωτογενής παραγωγή θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα, ενώ παράλληλα θέτει σε κίνδυνο τους δανειολήπτες, είτε είναι αγροτικά νοικοκυριά είτε μικρομεσαίες αγροτικές επιχειρήσεις και συνεταιρισμοί.
Από την άλλη, η μεταβίβαση των θυγατρικών της Αγροτικής (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, “Δωδώνη”, ΣΕΚΑΠ κ.λπ.) στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, μέσω της «κακής» τράπεζας, προκαλεί πλήγμα στην ανάπτυξη συγκεκριμένων περιοχών στην περιφέρεια (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη) που ήδη χειμάζονται από την ύφεση.
Αντίστοιχα, οδυνηρές είναι οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους της Αγροτικής, αφού οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν υπογραφεί δεν ισχύουν πλέον και θα πρέπει να ετοιμάζονται για νέες συμβάσεις, με περικοπές μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Όμως το μεγάλο σκάνδαλο είναι αλλού: στους όρους με τους οποίους αξιοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) υπέρ της Πειραιώς. Οι όροι αυτοί δεν έχουν γίνει επισήμως γνωστοί από την Τράπεζα της Ελλάδος, κάτι που από μόνο του ενισχύει την αδιαφάνεια και τις υποψίες. Παρ’ όλα αυτά έχουν διαρρεύσει πληροφορίες, που αποκαλύπτουν το μέγεθος του σκανδάλου.

Συγκεκριμένα, η Τράπεζα Πειραιώς από την «καλή» Αγροτική αποκτά παθητικό (καταθέσεις κ.τ.λ.) ύψους 21,4 δισ. και ενεργητικό (δάνεια, πάγια κ.τ.λ.) ύψους 14,7 δισ. Το κενό για να ισοσκελιστεί ο ισολογισμός τής υπό μεταβίβαση τράπεζας, ύψους 6,7 δισ., θα χορηγηθεί από το ΤΧΣ. Παράλληλα, το ΤΧΣ θα χορηγήσει 500 εκατ. στη νέα τράπεζα για να πιάσει τους στόχους κεφαλαιακής επάρκειας (8%), ενώ παράλληλα, από το πρώτο στάδιο ανακεφαλαιοποίησης, η Πειραιώς είχε λάβει από το ΤΧΣ 4,7 δισ. ευρώ για να καλύψει αυτόν το στόχο. Επειδή όμως ο στόχος κεφαλαιακής επάρκειας (tier 1) από τη Βασιλεία 2 είναι 10%, το νέο σχήμα θα χρειαστεί επιπλέον 1,2 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ. Συνολικά δηλαδή το ΤΧΣ θα έχει χρηματοδοτήσει το νέο σχήμα με ένα ποσό που θα προσεγγίζει τα 13 δισ.!

Αντίστοιχα, η Τράπεζα Πειραιώς, για να εξαγοράσει μια δημόσια Τράπεζα όπως η Αγροτική, και να διαμορφώσει ένα νέο σχήμα με 1.230 καταστήματα και δραστηριότητα σε 9 χώρες εκτός Ελλάδας, θα καταβάλει μόνο 95 εκατ. ευρώ!

Για να το θέσουμε απλά: Η Τράπεζα Πειραιώς αρχικά χρηματοδοτείται από το Δημόσιο με 4,7 δισ. -μέσω ΤΧΣ- για να διατηρηθεί στη ζωή και μετέπειτα επιδοτείται με ένα ποσό που ξεπερνά τα 8 δισ. για να εξαγοράσει μια μεγάλη δημόσια τράπεζα, καταβάλλοντας 95 εκατ. ευρώ! Και όλα αυτά σε περίοδο δημοσιονομικής λιτότητας.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι αν το ΤΧΣ είχε ανακεφαλαιοποιήσει την Αγροτική, θα έπρεπε να της χορηγήσει λίγο λιγότερα από 4 δισ. εξαιτίας των ζημιών που υπέστη από το PSI. Δηλαδή συνολικά στις δύο τράπεζες θα κατέβαλε 8,7 δισ. (4 για την Αγροτική και 4,7 δισ. για την Πειραιώς), ενώ εξαιτίας της μεταβίβασης καταβάλει 13 δισ.!

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το ποιος πληρώνει τον κ. Σάλλα, το ΤΧΣ δανείζεται μεν από τον EFSF, όμως το δάνειο αυτό προστίθεται στο ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο πληρώνεται από τις συνεχείς θυσίες των φορολογουμένων.

Αν τα παραπάνω δεν στοιχειοθετούν ληστεία, τότε τι ακριβώς στοιχειοθετούν;





Ο κ. Βενιζέλος έχει καταφέρει να συγκεντρώσει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας και να κάνει αυτή τη στιγμή όλα τα ΜΜΕ να ασχολούνται με τις κινήσεις του. Τι συμβαίνει; Είναι άραγε μια προσυνενοημένη με τον κ. Σαμαρά μπλόφα προς την τρόϊκα; Αυτό το βλέπουμε λίγο χλωμό, καθόσον η τρόϊκα των δανειστών δεν είναι «κουτόφραγκοι». Μήπως είναι απλά ένας επικοινωνιακός ελιγμός; Ούτε αυτό πρέπει να ισχύει. Δεν νομίζουμε ότι ο κ. Βενιζέλος θα έθετε σε κίνδυνο την πολιτική του εικόνα, μόνο και μόνο για πρόσκαιρα επικοινωνιακά οφέλη, αφού σύντομα θα διαψευδόταν. Επομένως κάτι βαθύτερο συμβαίνει.

Υπενθυμίζουμε ότι από το βράδυ των εκλογών της 17ης Ιουνίου, ο κ. Βενιζέλος ζητούσε επιτακτικά συγκρότηση «εθνικής κυβέρνησης συνευθύνης» επιδιώκοντας να συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος του προφανώς ήταν να επιμεριστεί το πολιτικό κόστος της κατάρρευσης…. της χώρας σε όλους, ώστε να μην βγει κάποιος κερδισμένος μέσα από την καταστροφή. Αν ήταν σίγουρος ότι το μνημόνιο (που ο ίδιος σημειωτέον υπέγραψε) θα έβγαινε και όλα θα πήγαιναν καλά, προφανώς και θα επιδίωκε να ήταν όσο το δυνατόν λιγότεροι οι νικητές. Στη συνέχεια και προκειμένου να μην κατηγορηθεί ότι είναι ο υπεύθυνος της πολιτικής κατάρρευσης και κατ’ επέκταση της οικονομικής κατάρρευσης, καθόσον η ΔΗΜΑΡ από μόνη της δεν θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με ΝΔ (ιδεολογικά και αριθμητικά), δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Σαμαρά. Όμως δεν πρότεινε κανένα προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ως υπουργό, θέλοντας από την αρχή να μειώσει την πολιτική φθορά του ΠΑΣΟΚ από το όλο εγχείρημα.

Επομένως, από όλες τις μέχρι σήμερα κινήσεις του έμπειρου και γνώστη (από μέσα) της όλης κατάστασης κ. Βενιζέλου, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο κ. Βενιζέλος είναι απόλυτα βέβαιος ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και ότι ο κίνδυνος επιστροφής στη δραχμή είναι προ των πυλών. Γι’ αυτό και προσπαθεί να δείξει τις διαφωνίες του και να φορτώσει όλες τις ευθύνες στον παρουσιαζόμενο ως «ανάλγητο» κ. Σαμαρά, ο οποίος δεν αποκλείεται στο τέλος να χριστεί μόνος αυτός ως ο «πρωθυπουργός της δραχμής».

Για να αντιληφθούμε την όλη κατάσταση, θα πρέπει να έχουμε κατά νου πως δουλεύει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Επειδή λοιπόν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι θεατρικό (δηλαδή εντελώς αυτονομημένο από την κοινωνική πραγματικότητα), εκείνοι που το ελέγχουν και επιθυμούν την διαιώνισή του, γιατί μέσω αυτού ελέγχουν και νέμονται τον πλούτο της κοινωνίας, γρήγορα θα ποντάρουν τα συμφέροντά τους στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έμεινε έξυπνα έξω από το κυβερνητικό παιχνίδι και την πολιτική φθορά, για να αποτελέσει τη δεξαμενή είσπραξης της δυσαρέσκειας του λαού που κατευθύνεται κάθε φορά δεξιά και αριστερά από την προπαγάνδα του συστήματος. Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να βάζει πολύ «νερό στο κρασί» του αντισυστημικού και αντιμνημονιακού του λόγου.

Αυτό, οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, δεν μπορούν να το ανεχτούν. Δεν διανοούνται να δέσουν την δική τους πολιτική ύπαρξη με την τύχη του κ. Σαμαρά και να αφήσουν τον κ. Τσίπρα να είναι ο κυρίαρχος στον κατ’ ευφημισμόν «Κεντροαριστερό» χώρο για τις επόμενες τετραετίες.




Παρέμβαση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» Τέρενς Κουΐκ για την θρασύτατη επιστολή των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης» για το βιβλίο Ιστορίας ΣΤ' Δημοτικού.

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, στη δευτερολογία του στο νομοσχέδιο για την Παιδεία, ανέφερε τα εξής:

«Κυριά Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κύριε Υπουργέ της Παιδείας, έφερα δημοσίευμα που φαντάζομαι ότι θα ικανοποιεί πάρα πολύ το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, το οποίο έχει να κάνει με το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο απορώ πώς δεν έχει εκδώσει ακόμα, μία ανακοίνωση επ’ αυτού.

Αναφέρεται σε επιστολή η οποία ελήφθη σήμερα και δημοσιεύεται στον Ελεύθερο Τύπο και αν δεν την έχετε λάβει προσωπικά υπ’ όψη, παρακαλώ να εγκαλέσετε τους συνεργάτες σας γιατί δεν σας ενημέρωσαν.

Κύριε Υπουργέ, η Συμβουλευτική Επιτροπή Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης σας έστειλε αυτή την επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας απαιτώντας να αλλάξει το κεφάλαιο του βιβλίου ιστορίας ΣΤ' Δημοτικού για τη Μικρασιατική Καταστροφή και αντί για «σφαγές χριστιανών και λεηλασίες από Τούρκους» να επιστρέψουμε στο... συνωστισμό της Σμύρνης.

Τους ενοχλεί πάρα πολύ να γράφονται αυτά που θα σας διαβάσω και που είναι θέμα Παιδείας, δηλαδή δική σας αρμοδιότητα.

«Οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη. Πυρπόλησαν την ελληνική και αρμένικη συνοικία, ενώ ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος παραδόθηκε στο μουσουλμανικό πλήθος και θανατώθηκε. Σφαγές χριστιανών και λεηλασίες ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Ήταν το δραματικό τέλος της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας στην περιοχή».

Αυτά γράφει το βιβλίο μέσα και αντιδρούν εκείνοι που –προσέξτε- αυτοπροσδιορίζονται ως «Τούρκοι της Δυτικής Θράκης». Έτσι αυτοπροσδιορίζονται. Γι αυτό συνέχεια φωνάζουμε προς το Υπουργείο Εξωτερικών ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, όπως εμείς οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που έχουμε γίνει βεντούζα επάνω στο Προξενείο της Κομοτηνής και προσέξαμε πάρα πολύ και ποιους υποψήφιους βάλαμε από την περιοχή στα ψηφοδέλτιά μας. Νομίζω ότι ο Πάνος Καμμένος ήξερε πάρα πολύ καλά τι έκανε.

Λοιπόν λένε οι «Τούρκοι της Δυτικής Θράκης» ότι είναι υπέρ της κάθαρσης των βιβλίων διότι αυτά «δε συμβαδίζουν με τη φιλία και την αλληλεγγύη δημιουργούν συστηματικά μια προκατειλημμένη κοινωνία και ετοιμάζουν το έδαφος της στήριξης των ακραίων απόψεων και κύκλων από την κοινωνία, όπως συμβαίνει συχνά τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας».

Εάν δεν έχετε μέσα στη συγκυβέρνηση στείλει το βιβλίο αυτό για διόρθωση στη ΔΗΜΑΡ και εάν, έτσι απλόχερα, το στείλετε και σε κάποιους στο ΣΥΡΙΖΑ που παραποίησαν και την ιστορία του ’21, τότε κ. Υπουργέ παρακαλώ πολύ δώστε μία επίσημη απάντηση.

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι ως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ αυτού του είδους τα θέματα δε μπορεί σε καμία περίπτωση να τα κάνουμε αποδεκτά. Τα καταγγέλλουμε και σας συνιστούμε την προσοχή και τη δική σας και του κ. Αβραμόπουλου».

Στην απάντησή του ο Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, δήλωσε στον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ότι δεν λαμβάνει υπ´ όψη την συγκεκριμένη επιστολή, («την αγνοώ», είπε χαρακτηριστικά) και διαβεβαίωσε ότι η ΣΤ' Δημοτικού θα έχει το καινούργιο βιβλίο και όχι το προηγούμενο, αποφεύγοντας να αναφέρει το όνομα της Μαρίας Ρεπούση της ΔΗΜΑΡ, που ήταν παρούσα στη Βουλή τη συγκεκριμένη στιγμή, χωρίς να αντιδράσει...




Του Κώστα Ράπτη

«Από την χαοτική κατάσταση στη Συρία έχουν ξεπηδήσει de facto σχηματισμοί οι οποίοι απειλούν την ενότητα της χώρας» παρατήρησε μιλώντας την Κυριακή σε δημοσιογράφους ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu.

Ο αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet, Ertogrul Ozkok το έθεσε περισσότερο λακωνικά –και πικρόχολα: «Οι Άραβες πολεμούν, οι Κούρδοι νικούν».

Γεγονός πάντως παραμένει ότι το κουρδικό στοιχείο της Συρίας έχει αποφασίσει και εν πολλοίς καταφέρει να κρατήσει τις περιοχές του έξω από την αλληλοσφαγή, αναλαμβάνοντας τις τελευταίες ημέρες τον έλεγχό τους, με την «κατανόηση» του καθεστώτος Assad.

Απηχώντας τον απόλυτο εκνευρισμό που επικρατεί στην Άγκυρα από αυτή την εξέλιξη, ο ίδιος αρθρογράφος παρατήρησε: «αν δεν μπορούσαμε να χειρισθούμε 400 χιλιόμετρα «κουρδικών συνόρων» [με την αυτόνομη κουρδική περιοχή του βόρειου Ιράκ], πώς θα μπορέσουμε να χειρισθούμε 1.200 χιλιόμετρα [συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας];»

Κατά τον Davutoglu, η Άγκυρα δεν αντιμετωπίζει κανένα εθνοτικό σύνολο ως εχθρό και συνηγορεί υπέρ των δικαιωμάτων όλων των ομάδων που συναποτελούν εδώ και αιώνες το συριακό μωσαϊκό -όπως το έπραξε για τους Κούρδους κατά την περίοδο της αγαστής συνεργασίας της με τον Assad και όπως αναμφίβολα θα το πράξει, αν χρειασθεί, για τους Αλαουϊτες, τους Χριστιανούς και, αναμφίβολα, τους Τουρκομάνους.

Όμως, κατά τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, οι Κούρδοι της Συρίας είναι οπορτουνιστές: συνεργάσθηκαν κατά το παρελθόν με τον Assad και τώρα επιχειρούν να καλύψουν το κενό εξουσίας στην περιοχή, εξέλιξη που προοπτικά μπορεί να τους φέρει σε σύγκρουση και με τη Συριακή αντιπολίτευση.

Η κύρια πηγή ανησυχίας του Davutoglu συνίσταται στο ότι το Εθνικό Κουρδικό Συμβούλιο (ΚΝC), συνασπισμός 11 κομμάτων των Σύρων Κούρδων, ο οποίος συνομιλούσε με την Άγκυρα, ήλθε στις αρχές του μηνός σε συμφωνία με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), αδελφή οργάνωση του ΡΚΚ στη Συρία, και συγκρότησε μαζί του κοινό «εθνικό σώμα». Η συμφωνία επιτεύχθηκε στο Αρμπίλ, πρωτεύουσα της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του ιρακινού Κουρδιστάν, υπό τις ευλογίες του ηγέτη της Μασούντ Μπαρζανί, ο οποίος ομολόγησε ότι στην επικράτειά του εκπαιδεύονται μάχιμοι φυγάδες Κούρδοι από τη Συρία. Υπενθυμίζεται ότι ο Μπαρζανί, ο οποίος έως τώρα έχει διατηρήσει πολύ καλό επίπεδο σχέσεων με την Άγκυρα, διαχειρίζεται τον πετρελαϊκό θησαυρό του υπεδάφους του βορείου Ιράκ, που προορίζεται να διοχετευθεί στις διεθνείς αγορές μέσω του αγωγού Κιρκούκ-Τσεϊχάν, ή από το συριακό λιμάνι της Λατάκιας.

«Δεν θα αφήσουμε καμία τρομοκρατική ομάδα να ευδοκιμεί στα σύνορά μας, είτε πρόκειται για την Αλ Κάιντα είτε για το ΡΚΚ» τόνισε ο Davutoglu, συμπληρώνοντας ότι η χώρα του θα λάβει οποιαδήποτε μέτρο χρειασθεί για να αντιμετωπίσει αυτή την απειλή. Είναι ωστόσο διπλά ανειλικρινής: πρώτον, διότι οι ισλαμιστές εξτρεμιστές «τύπου Αλ Κάιντα» που δρουν στη Συρία έχουν πολλαπλά ενισχυθεί από την Τουρκία, η οποία λειτουργεί ως βάση συγκέντρωσής τους. Και δεύτερον, διότι η συνήθης πρακτική των «θερμών καταδιώξεων» ανταρτών του ΡΚΚ από τον τουρκικό στρατό εντός της ιρακινής επικράτειας δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί και στη Συρία χωρίς να δημιουργήσει εσωτερικά πολιτικά προβλήματα και χωρίς να κινδυνεύει να εμπλέξει την Τουρκία σε ένα ευρύτερο σκηνικό περιφερειακής αποσταθεροποίησης.

Επ’ αυτών, προφανώς, είχαν αρκετά να πουν ο Τούρκος πρωθυπουργός Tayyip Erdogan με τον Αμερικανό πρόεδρο Barack Obama κατά την 36λεπτη τηλεφωνική συνομιλία τους την Τρίτη. Και θα έχουν να πούν πολύ περισσότερα ο Davutoglu με τον Barzani κατά τη συνάντησή τους την Τετάρτη…

Κούρδοι αντάρτες κατέλαβαν τουρκική πόλη

Την ώρα που η Άγκυρα εξαγγέλλει στρατιωτική άσκηση στα σύνορα με τη Συρία και μεταφέρει όλο και περισσότερες δυνάμεις στην περιοχή, οι Κούρδοι αντάρτες του ένοπλου τμήματος του PKK φέρονται να έχουν καταλάβει τουρκική πόλη.

Την πληροφορία μετέδωσε το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων «Φιράτ». Σύμφωνα με το τηλεγράφημα του πρακτορείου, οι αντάρτες -σε μια κίνηση αντιπερισπασμού- διείσδυσαν τη νύχτα στην πόλη Σέμντινλι, στην επαρχία Χακαρί, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Βόρειο Ιράκ.

Η Άγκυρα έστειλε στην περιοχή ένα σύνταγμα του τουρκικού στρατού, νωρίς το πρωί, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν έχει ανακαταλάβει την πόλη, σύμφωνα με πηγές του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, οι Τούρκοι στρατιώτες φέρονται να έπεσαν σε ενέδρα και έτσι ανακόπηκε η πορεία τους.

Τις τελευταίες εννέα ημέρες, η κινητικότητα των Κούρδων ανταρτών στα τουρκο-συριακά σύνορα έχει ενταθεί, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της Άγκυρας, τόσο σε επίπεδο δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων όσο και σε στρατιωτικό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τουρκικό πρακτορείο Dogan μετέδωσε εικόνες, στις οποίες φαίνονται χιλιάδες Κούρδοι αντάρτες να αναπτύσσονται κατά μήκος των συνόρων, οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί στο Βόρειο Ιράκ.

Η νέα κίνηση αντιπερισπασμού των Κούρδων γίνεται ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη στρατιωτική άσκηση, όπως χαρακτηρίζει η Τουρκία τη στρατιωτική ενίσχυση των συνόρων της, στη μεθόριο με τη Συρία.


Πολιτικά τελειωμένη την Μέρκελ βλέπει ο οικονομολόγος που δεν μπόρεσε να προβλέψει την παγκόσμια οικονομική κρίση

Ένα από τους υπαλλήλους της διεθνούς ληστοσυμμορίας, η οποία έχει επιτεθεί στην Ελλάδα και προσπαθεί να ισοπεδώσει την οικονομία της χώρας προκειμένου να αποκομίσει τεράστια οφέλη, είναι και ο Πολ Κρούγκμαν. Ο συγκεκριμένος "οικονομολόγος" έχει αναγάγει σε επιστήμη τις επιθέσεις κατά της Ελλάδας, την οποία διασύρει μέσω των "προβλέψεών" του που έχουν δημιουργήσει μείζονα προβλήματα στην διεθνή εικόνα της.

Βέβαια, οι επιθέσεις αυτές είναι απολύτως αναμενόμενες, αφού θεωρείται απίθανο να επιτρέψουν στην Ελλάδα να απαγκιστρωθεί από την λαβή θανάτου που αυτή τη στιγμή της έχουν επιβάλει (με την βοήθεια -φυσικά- και των εγχώριων λακέδων και μαριονετών της παραεξουσίας)στην χώρα. Όμως, πριν ο συγκεκριμένος καιροσκόπος αρχίσει τις "προβλέψεις" του, μήπως θα ήταν καλό -για τον ίδιο- να γνωρίζει και πως ακριβώς μπορεί να συμβεί μία έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη; Μήπως οι προβλέψεις του απλά δυναμιτίζουν την διεθνή αισχροκέρδεια (και φέρνει απίστευτα κέρδη στους επιχειρηματίες που ο ίδιος συμβουλεύει) εις βάρος της Ελλάδας; Μήπως ο συγκεκριμένος "οικονομικός αναλυτής" θα έπρεπε να γνωρίζει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να διωχθεί από την Ευρωζώνη, αλλά μπορεί να αποχωρήσει οικειοθελώς και μόνο οικειοθελώς, γεγονός που σημαίνει πως μπορεί να απαιτήσει τεράστια ποσά για να προχωρήσει προς την... έξοδο;

Επειδή τα διεθνή λαμόγια φαίνεται να έχουν αρκετά μεγάλη όρεξη για περαιτέρω αισχροκέρδεια εις βάρος της Ελλάδας, μήπως θα έπρεπε άμεσα η Ελληνική κυβέρνηση να αρχίσει να καταθέτει αγωγές στους γελοίους περιφερόμενους σαλτιμπάγκους, απαιτώντας την άμεση αποζημίωση της Ελλάδας με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για κάθε "πρόβλεψη" που θα κάνουν; Και αυτό -φυσικά- δεν αφορά μόνο τον Κρούγκμαν, αλλά αφορά και τα υπόλοιπα λαμόγια (π.χ. τύπου Ρέσλερ, Σόϊμπλε κ.α.), οι οποίοι θα πρέπει να εξαναγκαστούν να σκέφτονται εκατοντάδες φορές πριν ξεστομίσουν οτιδήποτε κατά της Ελλάδας.
Αν υπάρχει σε αυτή την χώρα, ελληνική κυβέρνηση, που αποτελείται από Έλληνες πολίτες, θα πρέπει πάραυτα να προχωρήσει σε αυστηρά μέτρα αντιμετώπισης αυτής της διεθνούς ληστοσυμμορίας (την οποία κατήγγειλε και ο πρόεδρος της Κύπρου κ. Χριστόφιας) η οποία απειλεί κατ' επανάληψη την εθνική μας οικονομία και καταστρέφει συστηματικά την οποιαδήποτε (αιματηρή) προσπάθεια ανάκαμψης γίνεται από τον Ελληνικό λαό.

Οι δηλώσεις Κρούγκμαν που συνεχίζει να παίζει εις βάρος της Ελλάδας

«Είναι παγιδευμένη μεταξύ της σκληρής λογικής της κρίσης και της γερμανικής πολιτικής. Υπάρχουν δύο επιλογές: είτε συμφωνεί με τα βήματα για τη σωτηρία του ευρώ, που σημαίνει ότι πολιτικά έχει τελειώσει, είτε το ευρώ καταρρέει, οπότε και πάλι πολιτικά έχει τελειώσει. Είναι πραγματικά μια πολύ δύσκολη κατάσταση για την καγκελάριο», είπε ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε συνέντευξή του στο πρώτο πρόγραμμα της γερμανικής τηλεόρασης (ARD).

Για τον Κρούγκμαν οι εξελίξεις στην Ισπανία θα είναι καθοριστικές, ενώ όπως λέει, σε αντίθεση με την Ελλάδα, την έξοδο της οποίας από την ευρωζώνη αναμένει εντός του 2012, η Ισπανία δεν χρειάζεται ένα πακέτο διάσωσης. «Σε τελική ανάλυση το πακέτο διάσωσης δεν ωφέλησε ούτε την Ελλάδα» λέει ο Αμερικανός οικονομολόγος.

«Η Ισπανία πρέπει να αποφύγει την άνοδο των επιτοκίων, καθώς και μια πιστωτική κρίση. Αυτό που χρειάζεται η Ισπανία είναι ελπίδα. Η χώρα πρέπει να βοηθηθεί με προγράμματα ανάπτυξης για να επιστρέψει στο δρόμο της ευημερίας».

Και συνεχίζει να κυκλοφορεί... ελεύθερος!

«Κερδίζουμε χρήματα ακόμη κι όταν δανειζόμαστε»!

Στην υπόλοιπη Ευρώπη αποτελεί κοινό μυστικό. Πλέον, και στη Γερμανία αρχίζουν να παραδέχονται το αυτονόητο: η κρίση του ευρώ βοηθά τη Γερμανία να κερδίζει χρήματα!

«Ειδικά το κράτος αλλά και οι καταναλωτές επωφελούνται από τα χαμηλά επιτόκια» σημειώνει χαρακτηριστικά σε σχετικό δημοσίευμά της η BILD, η οποία τονίζει πως ο Schauble «κερδίζει χρήματα ακόμη κι όταν δανείζεται λόγω των αρνητικών επιτοκίων»!

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, η χώρα έχει εξοικονομήσει πάνω από € 60(!) δισ. τους τελευταίους 30 μήνες αναχρηματοδοτώντας το χρέος της με ασυνήθιστα χαμηλά ή και αρνητικά επιτόκια.

Την ίδια ώρα, η γερμανική οικονομία επωφελείται και από τα χαμηλά επιτόκια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με ορατό αποτέλεσμα στην αγορά των ακινήτων, ενώ η πτώση της ισοτιμίας του ευρώ αυξάνει σε σημαντικό βαθμό την ανταγωνιστικότητα των γερμανικών προϊόντων…



Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι οι πολιτικοί της Ευρώπης υπερέβησαν τα όρια της πραγματικής τους ισχύος.

Η κοινή δήλωση του προέδρου Ολάντ και της καγκελαρίου Μέρκελ, «να κάνουν ότι είναι δυνατό, για να προστατευτεί η ευρωζώνη», δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά μια κίνηση απόγνωσης.

Είναι πλέον φανερό ότι το κάθε κράτος της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Γαλλίας, αντιλαμβάνεται την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Σύμφωνα με την κοινή δήλωση, «ο καθένας θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις του…». Αυτό όμως μπορεί να ερμηνευτεί ως παράδοση των όπλων: Ο καθένας, να κοιτάξει από μόνος του, το πώς θα βγει από το καζάνι.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις θεριεύουν. Η διπλωματία γύρω από το ενιαίο νόμισμα, βρίσκεται στην φάση του επιθανάτιου ρόγχου, και οι τεράστιες φυγόκεντρες δυνάμεις που λειτουργούν στη βάση, αυξάνονται συνεχώς.

Την μια μέρα ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι μιλάει για ακόμη περισσότερη βοήθεια προς τα χρεοκοπημένα κράτη, και την αμέσως επομένη έρχεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε και τον αναιρεί.

Η Ελλάδα ζητάει περισσότερο χρόνο, την ώρα που όλες οι ανακοινώσεις μιλάνε για την ολιγωρία της κυβέρνησης των Αθηνών, με τους Γερμανούς πολιτικούς να συζητάνε ανοιχτά για την εκδίωξη της χώρας από το ευρώ.

Ο Ισπανός υπουργός για την ΕΕ, αντί να μιλάει για τα προβλήματα της χώρας του, αναλώνεται στο να ζητάει περισσότερα χρήματα από το Βερολίνο.

Και εν πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει καμιά συναίνεση ούτε καν στα εργαλεία επίλυσης της κρίσης, είτε πρόκειται για άμεση ή έμμεση αγορά ομολόγων, είτε πρόκειται για χρηματοδότηση των τραπεζών, είτε πρόκειται για επιπλέον προγράμματα λιτότητας.

Η γερμανική κυβέρνηση αποτελεί την μειοψηφία μόνο στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. Αν προστεθούν τα μέλη της ΕΕ εξ Ανατολών, η κατάσταση αλλάζει.

Υπάρχει πλέον ένα χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου. Και είναι θέμα χρόνου να κοιταχτούμε στα μάτια και να παραδεχτούμε όλοι μαζί, ότι το σύστημα πλέον δεν λειτουργεί.

Στα τελευταία 11 χρόνια που ισχύει το κοινό νόμισμα, οι οικονομίες του Βορρά και του Νότου δεν έχουν συγκλίνει. Αντίθετα, απομακρύνθηκαν πιο πολύ.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το ευρώ δεν έχει πλέον κανένα μα κανένα νόημα ύπαρξης.

welt.de

S.A.




Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, από το βήμα της Βουλής και πριν την τοποθέτησή του για το νομοσχέδιο της Παιδείας, έκανε την εξής παρέμβαση απευθυνόμενος στον προεδρεύοντα Αντιπρόεδρο του Κοινοβουλίου Χρήστο Μαρκογιαννάκη:

«Σήμερα το πρωί ανοίγοντας τις εφημερίδες ντράπηκα. Ντράπηκα που είδα φωτογραφίες εκείνων που είναι Οικονομικοί Δολοφόνοι της Ελλάδας να έχουν διαβεί το κατώφλι της Βουλής για να επισκεφθούν στο εδώ γραφείο του τον κ. Βενιζέλο.

Θα παρακαλέσω θερμά όποιον πολιτικό αρχηγό θέλει να βλέπει την τρόικα, να τη βλέπει στο κομματικό του γραφείο και όχι στο ναό της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η τρόικα δεν είναι αποδεκτή από τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ στους χώρους του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Και παρακαλώ πολύ κ.Πρόεδρε, για τις δικές σας τις ενέργειες στους αρχηγούς των κομμάτων οι οποίοι είναι ταγμένοι στους τοκογλύφους.

Και πολύ περισσότερο όταν από σήμερα 1η Αυγούστου ξεκινάει η υπόθεση με τις χειροπέδες, τους Εισαγγελείς, τις κατασχέσεις, τις υποθήκες του ενός εκατομμυρίου Ελλήνων που δεν ήταν οι απατεώνες μέχρι προχθές, αλλά οι συνειδητοί πολίτες. Είναι οι φορολογούμενοι οι οποίοι από σήμερα δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τις εφορίες τους, αφού δεν υφίστανται οι ρυθμίσεις των 60 δόσεων που είχατε εσείς, η Βουλή των Ελλήνων, ψηφίσει τον Ιανουάριο.

Αυτές τις ρυθμίσεις σας τις πήρε πίσω ο νόμος Τόμσεν με μία απίστευτη υπαναχώρηση που αποτελεί καταισχύνη του κοινοβουλευτισμού.


Νεκρός ο αρχηγός της Σαουδαραβικής κατασκοπείας;

Οι φιλοκυβερνητικές συριακές ιστοσελίδες δημοσίευσαν είδηση για την εξόντωση του επικεφαλής της σαουδαραβικής κατασκοπείας πρίγκιπα Μπαντάρ μπιν Σουλτάν.

Τον πρίγκιπα τον σκότωσαν ως εκδίκηση για τη διοργάνωση της πολύκροτης τρομοκρατικής επίθεσης στη Δαμασκό στις 18 Ιουλίου, ως αποτέλεσμα της οποίας σκοτώθηκε η μισή στρατιωτικο-πολιτική ομάδα του Πρόεδρου Άσαντ.

Σύμφωνα με την εκδοχή των οπαδών του Άσαντ, η «υπέροχη συριακή κατασκοπεία χρειάστηκε μια βδομάδα, για να εκδικηθεί». Ο Μπαντάρ μπιν Σουλτάν τραυματίστηκε σοβαρά κατά την ενέργεια της 26ης Ιουλίου και υπέκυψε στα τραύματά του.

Από τις Αρχές της Σαουδικής Αραβίας δεν ακολούθησαν ούτε διαψεύσεις, ούτε επιβεβαιώσεις αυτής της είδησης.

PUKmedia – Voice of Russia


Τα τουρκικά στρατεύματα είναι έτοιμα να παραβιάσουν τα σύνορα με τη Συρία και να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τους ανθρώπους, που εγκαταλείπουν βεβιασμένα την πόλη Χαλέπι, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέντ Νταβούτογλου.
«Αν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες θα προσπαθούν να περάσουν στην Τουρκία και ο συριακός στρατός ανοίξει εναντίον τους πυρ, ούτε η χώρα μας, ούτε ο υπόλοιπος κόσμος δεν θα κάθονται απλώς να παρακολουθούν την κατάσταση», - δήλωσε ο υπουργός.

Επίσης είπε: «Σήμερα ο πιό τεταμένος τόπος σε όλη την περιοχή είναι το Χαλέπι. Το χάος σ’ αυτή την πόλη εμπερικλείει άμεση απειλή για τη σταθερότητα και την τάξη στην Τουρκία. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ετοιμάζουμε εκ των προτέρων σύνολο διάφορων μέτρων».

NBC News: Αντιαεροπορικοί πύραυλοι στα χέρια του Ελεύθερου Συριακού Στρατού

Αντάρτες, οι οποίοι προσπαθούν να καθαιρέσουν τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, έχουν για πρώτη φορά στην κατοχή τους πυραύλους εδάφους- αέρος, σύμφωνα με αναφορές του ειδησεογραφικού καναλιού NBC News. Το NBC News ανέφερε την Τρίτη το βράδυ ότι ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει στην κατοχή του περίπου δύο ντουζίνες όπλων, που παραδόθηκαν μέσω της γειτονικής Τουρκίας.

Καθώς φαίνεται, η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία αντιτίθεται στην παροχή όπλων σε αντάρτες, δεν ευθύνεται για την παράδοση των πυραύλων. Ορισμένες, όμως, πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης υπαινίσσονται ότι, μερικές εβδομάδες τώρα, οι αραβικές κυβερνήσεις που προσπαθούν να απομακρύνουν τον Άσαντ από την εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, ασκούν πιέσεις ώστε τέτοιου είδους πύραυλοι να παραχωρηθούν στους αντάρτες.

Άσαντ: Η μάχη θα κρίνει το μέλλον την Συρία

«Η μάχη του στρατού με τις δυνάμεις των ανταρτών θα καθορίσει τη μοίρα της χώρας», δήλωσε ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, επαινώντας τους στρατιώτες που αντιμετωπίζουν «εγκληματικές τρομοκρατικές συμμορίες».

«Η μοίρα του λαού και του έθνους μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον εξαρτάται από αυτή τη μάχη», ανέφερε ο Άσαντ σε γραπτό του μήνυμα με αφορμή την ημέρα των ενόπλων δυνάμεων. Ο Άσαντ δεν έχει κάνει δημόσιες δηλώσεις εδώ και δύο εβδομάδες.



Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ αποπειράθηκε να πιέσει περισσότερο τους ηγέτες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης προκειμένου να αναλάβουν πιο αποφασιστική δράση για την επίλυση της κρίσης χρέους, μειώνοντας τα κόστη δανεισμού των χωρών εκείνων που αντιμετωπίζουν τα σοβαρότερα προβλήματα, ενόψει μιας συνόδου του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία χαρακτηρίζεται κρίσιμη.

Ο Γκάιτνερ, σε μια συνέντευξη που έδωσε στην τηλεοπτική υπηρεσία του πρακτορείου οικονομικών ειδήσεων Bloomberg χθες και μεταδόθηκε σήμερα, είπε πως η ΕΕ πρέπει να κάνει βήματα προκειμένου «να μειωθούν τα επιτόκια στις χώρες οι οποίες προβαίνουν σε μεταρρυθμίσεις και να διασφαλίσει ότι τα τραπεζικά τους συστήματα μπορούν να παρέχουν τις πιστώσεις τις οποίες χρειάζονται οι οικονομίες τους».

Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών έκανε την δήλωση αυτή μία ημέρα μετά τις συναντήσεις που είχε με τον Γερμανό ομόλογό του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι.

Η Ιταλία κι η Ισπανία -που έχουν την τέταρτη και την τρίτη σε μέγεθος οικονομία στην Ευρωζώνη, αντίστοιχα- κινδυνεύουν να απωλέσουν την πρόσβασή τους στις αγορές δανεισμού καθώς τα επιτόκια/ασφάλιστρα κινδύνου που απαιτούν οι επενδυτές για να αγοράσουν τα ομόλογά τους αντί για εκείνα της Γερμανίας, που θεωρούνται ασφαλή, έχουν αυξηθεί σε επίπεδα που θεωρούνται μη βιώσιμα μακροπρόθεσμα.

Ο Ντράγκι είχε δηλώσει την περασμένη εβδομάδα ότι η ΕΚΤ θα κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να προασπίσει το ευρώ, δημιουργώντας προσδοκίες ότι θα αποφασιστούν πιο δραστικές κινήσεις στην αυριανή σύνοδο του διοικητικού της συμβουλίου. Ο Γκάιτνερ είπε πως οι Σόιμπλε και Ντράγκι του παρουσίασαν τα σχέδια που θα εφαρμόσουν για την επίλυση της κρίσης, αλλά προειδοποίησε ότι τα μέτρα που θα ληφθούν δεν πρέπει να αναμένεται να ανακοινωθούν άμεσα.

«Βάσει όσων έχει πει η Ευρώπη (. . .) είναι δεσμευμένη να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να παραμείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση ενωμένη. Πιστεύω απόλυτα ότι έχουν τα μέσα για να το καταφέρουν». Επισήμανε παράλληλα ότι η προηγούμενη οικονομική κρίση έδειξε ότι όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στη λήψη μέτρων τόσο μεγαλύτερο είναι το κόστος ».

Πιστεύω πως το αντιλαμβάνονται αυτό. Αυτός είναι ο λόγος που επισήμαναν ότι προτίθενται να προχωρήσουν περαιτέρω. Αλλά πάλι, θα χρειαστεί χρόνος», είπε ο Γκάιτνερ.

Οι προσδοκίες των αγορών για μια αποφασιστική κίνηση εξασθένισαν χθες, με τις μετοχές να καταγράφουν πτώση έπειτα από ημέρες ανόδου και την ελαφριά μείωση των επιτοκίων των ισπανικών και των ιταλικών ομολόγων να σταματά.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Μπορεί ο υπόλοιπος κόσμος να ασχολείται με τα δικά του, αλλά οι ειδήσεις που καθημερινά βγαίνουν από την ευρωζώνη είναι σταθερά άσχημες.

Κάθε μέρα, μαθαίνουμε τη μια ότι η Moody’s σκέφτεται να υποβαθμίσει την αξιολόγηση της Γερμανίας, την άλλη ότι κινδυνεύει η Ιταλία στις αγορές ομολόγων, ότι τα 10ετή ισπανικά ομόλογα εκτοξεύονται στα ύψη, και ότι ολόκληρη η ευρωζώνη πάσχει από ανυπέρβλητη ύφεση. Πέραν αυτών, τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια όλο προσπαθούν να συνέλθουν από τις καθημερινές φήμες για την αναγκαιότητα μιας πλήρους διάσωσης της Ισπανίας.

Κάθε μέρα, υπάρχει και μια νέα άσχημη είδηση.

Το μόνο καλό είναι ότι επιτέλους οι Ευρωπαίοι αναγκάζονται να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν δεκαετίες ολόκληρες ανέντιμων πολιτικών.

Από την εποχή του 1970, όλες οι κυβερνήσεις, ανεξαιρέτως, ξόδευαν, δανείζονταν και στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν τον πληθωρισμό για να ξεφύγουν από τα υπέρογκα χρέη τους.

Αργότερα συνέρχονταν, αρχίζοντας και πάλι απ την αρχή. Και δεν αποτελεί σύμπτωση, πως αυτός ο φαύλος κύκλος συνέβαινε κυρίως σε χώρες με αδύναμες δημοκρατίες.

Η Ισπανία βγήκε από την δικτατορία, μόνο όταν πέθανε ο Φράνκο το 1975. Η Ελλάδα είχε χούντα από το 1967 ως το 1974, ενώ η Ιταλία άλλαξε περισσότερες από 60 κυβερνήσεις από το 1945.

Όλοι οι αρχηγοί αυτών των χωρών, προσπάθησαν να εξαγοράσουν τους ψηφοφόρους με υψηλές συντάξεις, θέσεις στο δημόσιο και άλλα τέτοια δωράκια. Οι δε τράπεζες, ευρωπαϊκές και μη, τους διευκόλυναν σ’ αυτό.

Τώρα όλα άλλαξαν. Αν και κανένας δεν το είχε καταλάβει τότε, το να ενταχθεί μια χώρα στο ευρώ ήταν σαν να υιοθετούσε τον κανόνα του χρυσού. Οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούσαν πλέον να ξεφύγουν μέσω του πληθωρισμού, ούτε να μεταβιβάσουν στην επόμενη γενιά τον σημερινό λογαριασμό (όπως ακόμη μπορούν και κάνουν η Βρετανία και η Αμερική).

Από την αρχή, ο χαρακτηρισμός της κρίσης στην ευρωζώνη ως νομισματικής, ήταν λάθος. Πρόκειται για πολιτική κρίση, που προκάλεσε ο εθισμός στον δανεισμό, άρα χρειάζεται μια πολιτική λύση. Τώρα, οι ψηφοφόροι έμαθαν επιτέλους την αλήθεια. Ότι είναι σε πτώχευση. Και άσχετα με το ποιες αποφάσεις θα πάρει στο μέλλον η ΕΕ, η μελλοντική ανάκαμψη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο οι απλοί πολίτες αντιλαμβάνονται αυτήν την σκληρή πραγματικότητα.

Για παράδειγμα, είναι αμφίβολο αν οι Έλληνες κατανοούν την κατάστασή τους. Σχεδόν το 1/3 απ αυτούς ψήφισαν τον περασμένο μήνα ένα κόμμα που υπόσχεται (για μιαν ακόμη φορά) να προσλάβει 100.000 δημοσίους υπαλλήλους, χωρίς να λέει από πού θα πληρώνονται. Παράλληλα, η ελληνική ψευδαίσθηση συμπληρώνεται και με εθνικιστικές φωνές και παραληρήματα εναντίον των απολυταρχικών Γερμανών. Για αυτό και όποιος είναι να δανείσει την Ελλάδα, είτε είναι η Γερμανία, είτε η Κίνα, θα χρειαστεί απτές αποδείξεις ειλικρινούς αλλαγής συμπεριφοράς των Ελλήνων.

Στο παρελθόν, και οι Ισπανοί πολιτικοί έριχναν το φταίξιμο εδώ και εκεί. Ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός José Zapatero αρέσκονταν στις θεωρίες συνομωσίας για τις αγορές ομολόγων. Αν και ο συντηρητικός διάδοχός του Mariano Rajoy εξελέγη με μεγάλη διαφορά, υποσχόμενος να προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές, εν τούτοις δεν είναι ξεκάθαρο αν διαθέτει την πολιτική θέληση ή την υποστήριξη για να το κάνει. Οι πρόσφατες διαδηλώσεις στη Μαδρίτη είχαν επεισόδια και λαστιχένιες σφαίρες.

Στην Ιταλία, ο Mario Monti δείχνει αποφασισμένος να πει στους πολίτες την αλήθεια. Στις πρώτες έξι εβδομάδες της πρωθυπουργίας του, το φθινόπωρο του 2011, προχώρησε σε περισσότερες μεταρρυθμίσεις από όσες είχε να δει η χώρα επί μια δεκαετία. Έκτοτε όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν. Αυτή τη τελευταία εβδομάδα, ο Ιταλός πρωθυπουργός έθεσε την πτωχευμένη Σικελία σε σχεδόν υποχρεωτική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Αυτή η γενική πολιτική αναστάτωση γίνεται μετά, και όχι πριν, μια σειρά από διασώσεις (μεγάλες και μικρές). Οι τρεις αυτές χώρες, μαζί με τις τράπεζές τους, χρηματοδοτούνται από την Γερμανία, που παραμένει η μόνη υγιής οικονομικά χώρα στην ευρωζώνη. Τώρα θα χρειαστούν και περαιτέρω βοήθεια, αλλά για να γίνει αυτό, θα πρέπει επιτέλους και οι Γερμανοί πολιτικοί να πουν την αλήθεια στους δικούς τους ψηφοφόρους.

Και ποια είναι αυτή η αλήθεια; Ότι κανένα κράτος δεν κέρδισε από το ευρώ, περισσότερα απ’ ότι η ίδια η Γερμανία. Και ότι κανένα κράτος δεν βγήκε κερδισμένο από την παρούσα κρίση όσο η Γερμανία, που κράτησε τα κόστη δανεισμού της χαμηλά. Και τέλος, ότι οι γερμανικές τράπεζες κρατούν στα χέρια τους το μεγαλύτερο μέρος του ευρωπαϊκού χρέους.

Συνεπώς, δεν είναι η μεγαλοψυχία που οδηγεί τους Γερμανούς στην διάσωση των εταίρων τους, όπως νομίζουν πολλοί Γερμανοί, αλλά τα γερμανικά ιδιοτελή συμφέροντα. Το γνωρίζουν αυτό οι απλοί πολίτες; Από την άλλη, γνωρίζουν οι πολίτες του ευρωπαϊκού Νότου τις ελάχιστες εναλλακτικές λύσεις που έχουν;

Παραδοσιακά, ο Αύγουστος είναι ο μήνας των οικονομικών κρίσεων. Σε λίγο θα δούμε αν αυτό θα επιβεβαιωθεί και πάλι.

http://www.washingtonpost.com/opinions/anne-applebaum-europe-must-face-up-to-ongoing-euro-crisis/2012/07/25/gJQAnYey9W_story.html

S.A.



Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρχίζει να σκέφτεται το έως χτες αδιανόητο προκειμένου να σώσει το ευρώ: όχι μόνον να επαναλάβει τις αγορές ομολόγων στο πλαίσιο του αμφισβητούμενου προγράμματος αγοράς τίτλων της αλλά να κάνει κι ένα βήμα παραπέρα, προς την ποσοτική χαλάρωση – δηλαδή να τυπώσει χρήμα.

Αυτό προκύπτει από χτεσινό δημοσίευμα του πρακτορείου Ρόιτερ που επικαλείται πληροφορίες προερχόμενες από το εσωτερικό της ΕΚΤ, αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδιώτες τραπεζίτες που είναι σε θέση να γνωρίζουν πολλά για τις συζητήσεις εντός της κεντρικής τράπεζας.

Βεβαίως δεν πρόκειται για κάτι που θα γίνει μέσα στον Αύγουστο και θα χρειαστούν το λιγότερο έξι εβδομάδες μέχρι η ΕΚΤ να αναλάβει τολμηρή δράση, εκτιμούν οι ίδιες πηγές, ενώ με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται η αυριανή συνέντευξη του Μάριο Ντράγκι με τις ανακοινώσεις για τα επιτόκια επειδή μπορεί να προσφέρει περισσότερες ενδείξεις.

Προϋπόθεση για τη λήψη αποφασιστικής δράσης από πλευράς ΕΚΤ είναι να έχουν προηγουμένως συμπληρωθεί κι άλλα κομμάτια του παζλ. Ποια είναι αυτά; Καταρχήν το επίσημο αίτημα συνδρομής της Ισπανίας που η κυβέρνηση Ραχόι προς το παρόν καθυστερεί, μια απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης που θα επιτρέπει επισήμως στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς να αγοράζουν ομόλογα από την πρωτογενή αγορά αλλά και η θετική απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου της Καρλσρούης ως προς τη νομιμότητα του μόνιμου μηχανισμού διάσωσης της Ευρωζώνης που θα βγει στις 12 Σεπτεμβρίου. Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι να υπερνικήσει τις αντιστάσεις της ισχυρής κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας Bundesbank που αποτελεί το θεματοφύλακα της νομισματικής ορθοδοξίας στην Ευρωζώνη.

Ο Μάριο Ντράγκι καλλιέργησε υψηλές προσδοκίες την περασμένη εβδομάδα ότι η ΕΚΤ θα επαναλάβει τις αγορές κρατικών τίτλων για να μειώσει το κόστος δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας. «Στο πλαίσιο της εντολής μας η ΕΚΤ είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειάζεται για να προστατέψει το ευρώ. Και πιστέψτε με, θα είναι αρκετό», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας.

Το καινοτόμο σημείο της τοποθέτησης Ντράγκι ήταν ότι η ΕΚΤ μπορεί να παρέμβει νομίμως στις αγορές ομολόγων προκειμένου να μειώσει τα υψηλά επιτόκια που ζητούν οι επενδυτές για να αγοράσουν ιταλικά και ισπανικά ομόλογα. «Στο βαθμό που το μέγεθος των πρίμιουμ που πληρώνουν τα κράτη παρεμποδίζει τη λειτουργία των μηχανισμών μεταβίβασης της νομισματικής πολιτικής, εμπίπτουν στην εντολή μας», είπε συγκεκριμένα.

Σύμφωνα με πηγές της κεντρικής τράπεζας, η επισήμανση αυτή του πρόεδρου της ΕΚΤ αιφνιδίασε ορισμένους συναδέλφους του από το διοικητικό συμβούλιο καθώς δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για παρόμοιες δηλώσεις.

Η αντίδραση από την Bundesbank, άλλοτε πανίσχυρη γερμανική νομισματική αρχή και σήμερα το μεγαλύτερο μέτοχο της ΕΚΤ, ήρθε πλην καλά - καλά συμπληρωθούν 24 ώρες και ήταν η … γνωστή. Η γερμανική κεντρική τράπεζα δήλωσε την αντίθεση της στην αναζωογόνηση του προγράμματος αγοράς ομολόγων, με το επιχείρημα ότι θα αφαιρέσει την πίεση των αγορών από τις υπερχρεωμένες κυβερνήσεις να υιοθετήσουν μέτρα λιτότητας και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. «Ο μηχανισμός της αγοράς ομολόγων είναι προβληματικός γιατί δίνει λάθος κίνητρα», δήλωσε ο εκπρόσωπος του προέδρου της Γιενς Βάιντμαν.

Η Bundesbank βεβαίως αντιστέκεται σε όλες τις ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν την ΕΚΤ να αντιμετωπίσει την κρίση, από το πρόγραμμα ομολόγων ως την παραχώρηση τραπεζικής άδειας στους μηχανισμούς διάσωσης της Ευρωζώνης για να μπορούν έτσι να δανειστούν από την κεντρική τράπεζα και να αποκτήσουν αυξημένη δανειοδοτική ισχύ, με το ίδια πάντα επιχείρημα: ότι όλα αυτά παραβιάζουν τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απαγορεύουν τη χρηματοδότηση των κρατών από την κεντρική τράπεζα.

Σύμφωνα με το Ρόιτερ, ο Ντράγκι και ο Βάιντμαν θα συναντηθούν πριν την αυριανή συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΚΤ σε μια προσπάθεια να εξομαλύνουν τις διαφορές τους, ενώ η έκβαση της διαπάλης ανάμεσα στην ΕΚΤ και την γερμανική Bundesbank – στα πρότυπα της οποίας έχει δομηθεί και η ίδια η ΕΚΤ – μπορεί να κρίνει την επιβίωση του ευρώ.

Το πιο ισχυρό εργαλείο που έχει στη διάθεσή της η ΕΚΤ είναι είτε να κάνει κάποιου τύπου αναδιάρθρωση του χρέους – π.χ. αποδεχόμενη ζημιές για τους ελληνικούς τίτλους αρχικά και για άλλους τίτλους της ευρωπαϊκής περιφέρειας αργότερα – είτε να προχωρήσει στην αγορά μεγάλων ποσοτήτων χρεογράφων απ’ όλα τα κράτη της Ευρωζώνης, ακολουθώντας τη συνταγή της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας και της Τράπεζας της Αγγλίας – τη γνωστή μας ποσοτική χαλάρωση. Από την αρχή της κρίσης το 2008 η αμερικάνικη FED έχει τριπλασιάσει το μέγεθος του ισολογισμού της και η Τράπεζα της Αγγλίας τον έχει τετραπλασιάσει αλλά η ΕΚΤ τον έχει αυξήσει λιγότερο από τρεις φορές, κυρίως μέσω της παροχής μακροπρόθεσμης ρευστότητας προς τις τράπεζες (δηλαδή των δύο κυμάτων LTRO) Η διαφορά αυτή στα μεγέθη οφείλεται στο ότι η ΕΚΤ μέχρι στιγμής ‘αποστείρωνε’ τις αγορές τίτλων της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και των άλλων κρατών που έκανε, δηλαδή για κάθε επιπλέον ευρώ που δημιουργούσε απέσυρε ένα ευρώ από την κυκλοφορία.

Αυτό που συζητιέται όμως πλέον στο εσωτερικό της ΕΚΤ είναι η εγκατάλειψη της αρχής της ‘αποστείρωσης’ – ώστε να πέσει νέο χρήμα στο σύστημα. Κύκλοι της ΕΚΤ δήλωσαν στο Ρόιτερ ότι αν ένα τέτοιο εγχείρημα αγοράς τίτλων αφορούσε το σύνολο των κρατών του ευρώ, η κεντρική τράπεζα θα μπορούσε να αποφύγει τις γερμανικές κατηγορίες περί χρηματοδότησης των κυβερνήσεων.

Οι ίδιοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι η ΕΚΤ μπορεί να βρει τρόπο να δικαιολογήσει ένα τέτοιο εγχείρημα επικαλούμενη τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού και εκτιμούν ότι ακόμη και η Bundesbank θα μπορούσε οριακά να το δεχτεί αν η ΕΚΤ αγόραζε όχι κρατικά αλλά εταιρικά και τραπεζικά ομόλογα. Το επιχείρημα για να στηριχθεί η κίνηση θα ήταν ότι από τη στιγμή που ο πληθωρισμός κινείται πτωτικά στην Ευρωζώνη προς τον στόχο του κοντά και κάτω του 2%, η ανάπτυξη επιβραδύνει στο Βορά και η ύφεση βαθαίνει στο Νότο, η κεντρική τράπεζα έχει περιθώρια για παρόμοιες κινήσεις.

Μια άλλη υπό συζήτηση επιλογή είναι η ΕΚΤ να επιτρέψει στις εθνικές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης να προχωρήσουν σε αγορά ομολόγων και να αναλάβουν αυτές τον κίνδυνο.

Παρόλα αυτά, ορισμένοι κεντρικοί τραπεζίτες ανησυχούν για το αν μια ποσοτική χαλάρωση θα πετύχει το επιθυμητό στόχο της μόνιμης μείωσης των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων και θα αποκαταστήσει το διατραπεζικό δανεισμό ή αν θα αποδειχτεί κι αυτή προσωρινή λύση. Αυτό που απασχολεί δηλαδή τους αξιωματούχους του Ευρωσυστήματος είναι το τι τελικά μπορεί να δουλέψει. Η ανησυχία τους είναι ότι η απλή επαναφορά του προγράμματος αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ, έστω και σε συνδυασμό με την αγορά ομολόγων από τους μηχανισμούς διάσωσης της Ευρωζώνης, μπορεί να αποτελέσουν ένα πολύ μικρό ‘μπαζούκα’ ανίκανο να αποτρέψει τα στοιχήματα των κερδοσκοπικών funds σε βάρος της Ιταλίας και της Ισπανίας. Διότι τα funds ξέρουν αριθμητική, μπορούν να υπολογίσουν πόσα χρήματα μένουν στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και γνωρίζουν ποιοι είναι οι πολιτικοί περιορισμοί που βαραίνουν πάνω στην κεντρική τράπεζα.

Οπότε τι; Οπότε με τόσο δύσκολους όρους, ο Μάριο Ντράγκι, αν και αποφασισμένος πια για μεγάλες κινήσεις, μπορεί να κάτσει και να περιμένει με τα χέρια σταυρωμένα μέχρι την ώρα της μεγάλης επιδείνωσης των συνθηκών στις αγορές, μέχρι να φτάσει η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής, μέχρι οι Ευρωπαίοι ηγέτες να πανικοβληθούν βλέποντας την Ευρωζώνη έτοιμη για κατάρρευση – κι εκεί πια να δράσει.

Μαριάννα Τόλια


* Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΥΦΕΣΗ

Ναζισμός και πολιτική ατζέντα: “The end is the beginning”

Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος της έρευνας, αν είναι κάποιους λαούς που μισούν οι Γερμανοί, αυτοί είναι οι Εβραίοι, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Σε αυτό τον τομέα θα παραθέσουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του T.H. Tetens, γεννηθείς εις Βερολίνο, οικονομολόγος και αρχισυντάκτης εφημερίδας το 1920. Μελέτησε την έννοια του Παν-Γερμανισμού και το ίδιο το κόμμα των Ναζί. Φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, αλλά διέφυγε στην Ελβετία το 1934. Το 1938 μετανάστευσε στις Η.Π.Α και προσέφερε τις υπηρεσίες του στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, εργαζόμενος ως ερευνητής.

Υπήρξε στέλεχος της αμερικανικής επιτροπής εγκλημάτων πολέμου κατά την περίοδο 1946-47. Αυτά τα οποία έγραψε στο βιβλίο του: «Germany plots with the Kremlin» αξίζει να παρουσιαστούν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Το 1952 ο Στάλιν με μια επιστολή πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας και του επανεξοπλισμού του, προτείνοντας στην ουσία την δημιουργία ενός ουδέτερου κράτους, το οποίο θα εποπτευόταν από τις μεγάλες δυνάμεις. Ο Tetens παραθέτει αποσπάσματα από τον γερμανικό τύπο:

«Στις μεγάλες εφημερίδες γράφτηκε πως ο Dr Adenauer [καγκελάριος] ακολουθεί μια πολιτική δύο αξόνων. Υπάρχει πρωτίστως το ευρωπαϊκό ζήτημα, μια βραχυπρόθεσμη πολιτική, η οποία αποσκοπεί στην δημιουργία μιας ενωμένης Ευρώπης λη μάλλον για να χρησιμοποιήσουμε επακριβώς τα λόγια του τύπου: “Να γίνει πραγματικότητα το όνειρο των Γερμανών, το οποίο σχεδίαζαν εδώ και δεκαετίες”. Ακολούθησαν κάποιες μυστικές συνομιλίες μεταξύ Adenauer και Ομοσπονδιακού κοινοβουλίου και ύστερα ο Adenauer δήλωσε πως οι διαπραγματεύσεις με τους Ρώσους θα έπρεπε να περιμένουν μέχρι η Γερμανία να επανακτήσει μια ισχυρή και κυρίαρχη θέση στα Ευρωπαϊκά θέματα. Διαβεβαίωσε τους συνομιλητές του πως οι προτάσεις της Ρωσίας στήριζαν και με το παραπάνω τα συμφέροντα της Γερμανίας και πως εν ευθέτω χρόνω, η Ρωσία θα ήταν σε θέση να προσφέρει περαιτέρω παραχωρήσεις, ειδικά όσον αφορά στο ζήτημα των εδαφών πέραν από τη γραμμή Oder-Neisse [Πολωνικά εδάφη]». Αν κάποιος βρίσκει «περίεργες» αυτές τις δηλώσεις μιας Γερμανίας, η οποία είχε επιλέξει μια ΝΑΤΟική πορεία, τότε αυτά που ακολουθούν ενδεχομένως να τα βρει αρκετά ανησυχητικά.

«Στις εφημερίδες που πρόσκειντο στον Adenauer, δηλαδή στην Frankfurter Allgemeine, Christ, Welt, Deutsche Zeitung of Stuttgart, είχαν γραφτεί οι εξής διαβεβαιώσεις προς τους Ρώσους, πως η πολιτική του Dr Adenauer αποσκοπεί στο να δημιουργήσει την απαιτούμενη ασφάλεια τόσο για τους Γερμανούς όσο και για τους Ρώσους και πως αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εφόσον η Γερμανία γίνει τρίτος παράγοντας ισχύος. Τότε θα χρησιμοποιούσε την επιρροή της με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτρέψει τις Η.Π.Α από έναν “Προληπτικό πόλεμο”, ενώ βραχυπρόθεσμα η Δημοκρατίας της Βόννης αποσκοπεί στο να δημιουργήσει μια Ευρώπη, η οποία θα έχει κοινή συνεννόηση με την ΕΣΣΔ, εις βάρος των Η.Π.Α». Και πάλι αναρωτιόμαστε, η Γερμανία δεν είχε ενταχθεί τότε στο ΝΑΤΟ;

Τα πράγματα ολοένα και γίνονται πιο σοβαρά, καθότι ο Adenauer πριν γίνει καγκελάριος φέρεται να είπε πως: « Πρέπει να κινηθούμε μετά μεγάλης προσοχής! Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δώσουμε την εντύπωση είτε στους συμπατριώτες μας είτε στους Αμερικανούς πως θα συνεργαστούμε με τους Ρώσους». Υποτίθεται πως η Γερμανία έβγαινε από μια τεράστια καταστροφή, οι Αμερικανοί είχαν επενδύσει δις δολάρια για να ανοικοδομήσουν τον πάλαι ποτέ «φασίστα εχθρό» και ο Adenauer μιλούσε τώρα για συνεργασία με τους Ρώσους;

Όπως ήταν φυσικό το State Department άρχισε να ανησυχεί. Σε μια έκθεσή του είχε τονίσει πως: «από εποχής Ναπολέοντα υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ της Γερμανικής και Ρωσικής υψηλής κοινωνίας. Τώρα που η Ρωσία έχει μια δικτατορική τάξη, όπως η παλιά της αριστοκρατία, οι παλιές συμπάθειες δυναμώνουν μεταξύ των ακροσυντηριτικών, δηλαδή στους κόλπους των πρώην Ναζί». Το State Department πραγματευόταν την έννοια της προδοσίας από μεριάς Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά οι Γερμανοί φυσικά ήξεραν πώς να καλύψουν τα νώτα τους και να υποβαθμίσουν «τις υπερφίαλες αυτές δηλώσεις» με άρωμα θεωριών συνωμοσίας. Οι δε Αμερικανοί ήθελαν να πιστέψουν πως οι παλιοί τους εχθροί και νυν σύμμαχοι θα ακολουθούσαν τον δρόμο της λογικής και θα «προστάτευαν» τον ευρωπαϊκό χώρο από μια ενδεχόμενη Σοβιετική εισβολή (ο μόνιμος ιδεοψυχαναγκασμός των Η.Π.Α μέχρι και σήμερα).

Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, στα έγγραφα που μελέτησε ο Tetens ήταν οι ακριβείς προβλέψεις για μια νέα γεωπολιτική διαμόρφωση, η οποία ούτω και εγένετο χωρίς να αποκλίνει σχεδόν καθόλου από τα πρώτα σχέδια επί χάρτου: « Αφήστε τις Η.Π.Α να πιέσουν αυτές πρώτα για τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και αφήστε τους Αμερικανούς φορολογούμενους να διαθέσουν διαθέσουν τα δις δολάρια που χρειάζεται ένας γερμανικός επανεξοπλισμός. Αφού εγκαθιδρύσουμε μια Γερμανο-κεντρική Ευρώπη, θα έχουμε την ευκαιρία να διευρύνουμε τις διαπραγματεύσεις μας με τη Μόσχα.

Άλλωστε η Μόσχα είναι έτοιμη να πληρώσει βαρύ τίμημα για να απαγκιστρωθούμε από τις Η.Π.Α. … τότε», όπως επαυξάνει ο κορυφαίος Σοσιαλοδημοκράτης θεωρητικός, Friedrich Stampfer, στην εφημερίδα Neue Volkzeitung, στη Νέα Υόρκη, «…τότε θα μπορούμε να αναστρέψουμε την ολική ήττα, προσφέροντας στη Ρωσία την ένωση, την Ευρασία, μαζί με το καλύτερό μας προσωπικό: Εκπαιδευμένους αξιωματικούς του Γενικού Επιτελείου, τεχνικούς, ικανούς εργάτες, στρατιώτες, πολεμικά πλοία, τανκς, βομβαρδιστικά και τα πλέον σύγχρονα όπλα μαζικής καταστροφής. Έτσι η Γερμανία θα διαλύσει επιτέλους την Βρετανική Αυτοκρατορία και θα θέσει τέλος στην Δυτικοευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Απώτερος στόχος μας τότε θα είναι ο αποικισμός της Αφρικής…»

Ακολουθούν:
«Είμαστε ταγμένοι για μια συμμαχία με τη Μόσχα και οι δεσμοί μας με τη σοσιαλιστική Ρωσία θα σφραγίσουν την Παγκόσμια Ειρήνη», Bruno Fricke, πρώην Ναζί, σε ανοιχτή επιστολή προς τον Στάλιν, Buerger Zeitung of Chicago 1949

«Οι Αμερικανοί έχουν φρούδες ελπίδες πως κάποια μέρα θα τους ξεπληρώσουμε όλα αυτά τα αγαθά που μας προσέφεραν. Θέλουν να υπογράψουμε συνθήκη, η οποία θα μας χρησιμοποιήσει σαν τους μισθοφόρους τους, σαν τα δοχεία τους, προκειμένου να υποστηρίξουμε την Αμερικανική πολιτική ισχύος…Όμως θα συνεχίσουμε για πολύ καιρό ακόμα να απομυζούμε τους Αμερικανούς μέχρι να έρθει η στιγμή που θα τους το ξεκόψουμε πως δεν πρόκειται να μετέχουμε στα σχέδιά τους για έναν πόλεμο με τη Ρωσία. Οι Γιάνκηδες είναι επιχειρηματίες, θα καταλάβουν πως η πολιτική τους δεν ταυτίζεται με τα δικά μας συμφέροντα…Το γεγονός πως σήμερα οι Αμερικανοί θέλουν να τους ακολουθήσουμε στην προστασία της Ευρώπης, θα αποτελέσει ένα ακόμη ατού στις διαπραγματεύσεις μας με τους Ρώσους. Οι Αμερικανοί έχουν χάσει και την ειρήνη, και τον ψυχρό πόλεμο και το μέλλον τους σαν υπόσταση, μόνο που δεν το ξέρουν ακόμα», 1950 Γερμανικό Γεωπολιτικό κέντρο στην Μαδρίτη

«Μόνο κάτω από πολιτική πίεση θα αναγκαστεί η Μόσχα να επιστρέψει τα ανατολικά εδάφη, που τώρα λειτουργούν ως δορυφόροι της. Εφόσον δημιουργήσουμε μια δυνατή Δυτική Ευρώπη, τότε θα μπορέσουμε να προτείνουμε στους Ρώσους να σπάσουμε τα δεσμά μας με το Ατλαντικό Σύμφωνο, αν οι Ρώσοι τραβηχτούν πίσω από τα έλη του Πριπιέτ και απελευθερώσουν όχι μόνο την ανατολική Γερμανία, αλλά και όλη την ανατολική Ευρώπη. Τότε θα είμαστε έτοιμοι να επεκταθούμε στην Αφρική», από την πρώτη σελίδα Christ und Welt, 1951.

«Το State Department ανακοίνωσε σήμερα κατόπιν αξιόπιστων πληροφοριών, οι οποίες συλλέχθησαν από τους συμμάχους, πως το κατεστημένο των Ναζί στην Γερμανία έχει ήδη ολοκληρωμένα μετα-πολεμικά σχέδια για την διαιώνιση των ναζιστικών δογμάτων και την επικυριαρχία. Κάποια από αυτά είναι ήδη εν εφαρμογή, ενώ άλλα ετοιμάζονται να ενεργοποιηθούν σε κλίμακα παγκοσμίου βεληνεκούς…Γερμανοί τεχνικοί, πολιτισμικοί ειδήμονες και εν υπνώσει πράκτορες έχουν πολύ καλά σχέδια προκειμένου να διεισδύσουν σε ξένες χώρες με απώτερο σκοπό τη δημιουργία οικονομικών, πολιτισμικών και πολιτικών δεσμών. Η [Αμερικανική] κυβέρνηση έχει στα χέρια της κόπιες που αποκαλύπτουν μέρος των σχεδίων, κομμάτι των οποίων είναι η ήπια μεταχείριση των εγκληματιών πολέμου στις δίκες που θα ακολουθήσουν. Αν αυτά τα σχέδια δεν μελετηθούν ως πρέπει, τότε θα αποτελέσουν απειλή για την μελλοντική μετα-πολεμική ειρήνη και ασφάλεια».
I rest my case, που λένε και στα νομικά, αλλά για όσους δεν έχουν πειστεί ακόμα, τότε θα παρουσιάσουμε κάποιες από τις πολιτικές εφαρμογές των άνω πλάνων.




Ας ρίξουμε μια ματιά στους λεγόμενους φακέλους Γκορμπατσόφ, όπως δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά από το Der Spiegel μόλις πέρυσι (2011). Ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ, «πατέρας της Ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας», μέσα στα πλαίσια της προσπάθειας ενοποίησης των δύο Γερμανιών, όχι μόνον έσπασε τον πάγο ανάμεσα σε αυτόν και τον Γκορμπατσόφ, αλλά κατάφερε να γίνει επιστήθιος φίλος του. Οι διάλογοι που θα παραθέσουμε δείχνουν κάτι παραπάνω, πως ο Γκορμπατσόφ ήταν ανίκανος να διαχειριστεί την κατάσταση και ζητούσε συνεχώς τις συμβουλές του Κολ.

Χ.Κ: Γεια σου Μιχαήλ, τι έγινε τελικά, παραιτήθηκες, όπως απαιτεί ο Γέλτσιν;
Μ.Γ: Νομίζω πως διαισθάνεται πως χάνει την επιρροή του και απομονώνεται ολοένα και πιο πολύ. Η εμφάνισή του χθες ήταν μια πράξη απελπισίας ή ένα κολοσσιαίο λάθος. Ο Γέλτσιν είναι από την φύση του «καταστροφέας». Δεν έχει τίποτα εποικοδομητικό να προσφέρει. Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την πολιτική κατάσταση και να εξαπολύσει πολιτική διαμάχη
Χ.Κ: Αυτό θα σε ωφελήσει
Μ.Γ: Στη σημερινή σύσκεψη του ανωτάτου συμβουλίου του Σοβιέτ, κάποιος είπε πως τέτοιοι μέθοδοι είναι ανάρμοστοι για έναν άντρα του επιπέδου του. Μάλλον θα πρέπει να πάρει πίσω τα λόγια του. Ο πρόεδρος του Καζακστάν και ο πρόεδρος του κόμματος στην Ουκρανία, έχουν ήδη πάρει αποστάσεις από αυτόν.
Χ.Κ: Αυτό σου δίνει αρκετά πλεονεκτήματα. Είμαι χαρούμενος που αισθάνεσαι καλύτερα.

«Χαρούμενος που αισθάνεσαι καλύτερα», δηλαδή ο Γκορμπατσόφ βρισκόταν σε υστερία και μιλούσε στον «ψυχολόγο του»; Και ο «ψυχολόγος» δεν είχε τίποτα να κερδίσει από αυτή την κατάσταση; Για να δούμε τη συνέχεια.

Σε λιγότερο από 4 μήνες περισσότεροι από 45 εκ άτομα ψήφισαν τον δήθεν «τελειωμένο Γέλτσιν» για πρόεδρο της ΕΣΣΔ, ξεκινώντας μια διαρχία που κατέληξε στην διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ακολουθεί και άλλη τηλεφωνική συνομιλία.
Χ.Κ: Κάνω τα πάντα για να φτιάξω έναν συνασπισμό υπέρ σου εδώ στην Δυτική Ευρώπη. Το ίδιο θα κάνω και στην Ουάσινγκτον, την οποία θα επισκεφθώ σε δύο εβδομάδες. Πρέπει όμως να καταλάβεις πως κάποιοι άνθρωποι εδώ βλέπουν μάλλον δυσοίωνα τα πράγματα.
Μ.Γ: Ναι, το γνωρίζω
Χ.Κ: Για να συνοψίσω, τα λεγόμενά τους είναι ως εξής: Ναι ο Γκορμπατσόφ είναι δυνατός πολιτικός αλλά δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει τα πράγματα, που σχεδίασε. Εν τοιαύτη περιπτώσει επιβάλλεται η δημιουργία ενός διαφορετικού ψυχολογικού πλαισίου. Γι’αυτό χρειάζομαι αυθεντικές πληροφορίες από σένα Μιχαήλ σχετικά με το πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα εκεί.
Μ.Γ: Ξέρεις, Χέλμουτ, υπάρχουν πολλοί ανάμεσα στους Αμερικανούς φίλους μας που λένε διάφορα «για την κατάσταση που βρίσκεται ο Γκορμπατσόφ».

Λένε για παράδειγμα: Ο Γκορμπατσόφ είναι υπέρ του να κρατήσει την ένωση, ενώ ο Γέλτσιν μπορεί να δώσει αυτονομία στις Βαλτικές χώρες και άλλες σοβιετικές δημοκρατίες. Ο Γέλτσιν υποστηρίζει την προσωπική ιδιοκτησία, ενώ ο Γκορμπατσόφ την μικτή οικονομία. Ο Γέλτσιν θα είναι πολύ απασχολημένος με εσωτερικά θέματα και δεν θα σταθεί εμπόδιο στα πλάνα των Αμερικανών για τον κόσμο. Αυτά τα πράγματα δεν ευσταθούν, οι Μπους και Μπέικερ προσπαθούν να κρατήσουν τις θέσεις τους, αλλά υφίστανται και αυτοί τρομακτικές πιέσεις. Φυσικά, πρέπει να ξεπεράσω και εγώ αυτές τις δυσκολίες.

Χ.Κ: Μιχαήλ βασίσου πάνω μου θα μεταφέρω αυτολεξεί αυτά που μου είπες στους Αμερικανούς και λοιπούς δυτικούς ηγέτες.
Σε μια άλλη τηλεφωνική συνομιλία, ο Κολ εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τον Μπόρις Γέλτσιν, εμφανώς τουλάχιστον εκφράζει σκεπτικισμό σχετικά με την απόσχιση των Βαλτικών χωρών και αναρωτιέται έντρομος τι θα απογίνει ο κόσμος αν η Σοβιετική Ένωση καταρρεύσει απότομα.

Σε μια πτήση του προς τη Μόσχα, ο Γκορμπατσόφ εξέφρασε την πεποίθηση πως ο Κολ θα έκανε τα πάντα για να γίνει η Ρωσία ξανά μια μοντέρνα υπερδύναμη. Όσο για την Ουκρανία, το θέμα τον αγχώνει, δεν έχει άλλη επιλογή άλλωστε από το να μας στηρίξει, δεν πρόκειται πλέον για τον ζωτικό χώρο του Χίτλερ(!!!). Στη συνέχεια και ιδίως μετά το πραξικόπημα του Αυγούστου τα πράγματα γίνονται τραγικά και ο Γκορμπατσόφ ζητά επίμονα την οικονομική στήριξη της Γερμανίας. Ο Κολ μέσω των Γκένσερ και Κέλλερ φαίνεται να υπόσχεται μια ροή χρήματος προς την Ρωσία, έχοντας πείσει πρώτα τους G-7, αλλά τα γεγονότα τους προλαβαίνουν. Η Ουκρανία διακηρύσσει την ανεξαρτησία τους και «το παιχνίδι τελειώνει».

Συμπεράσματα κατά τον γράφοντα; Ο Χέλμουτ Κολ εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία και την υστερία του Γκορμπατσόφ κερδίζοντας χρόνο, ενώ η Ρωσία έχανε τις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία. Στον χάρτη που απεικονίζεται το λεγόμενο Drang nach Osten, το γερμανικό δόγμα της πορείας προς τα ανατολικά, αυτό ακριβώς απεικονίζεται, η ενθυλάκωση των Βαλτικών χωρών και της Ουκρανίας. Φυσικά, σχετικά με τον Γέλτσιν ότι έλεγε ο Κολ το εννοούσε, αν ο Γκορμπατσόφ ήταν μια φορά αδύναμος, ο Γέλτσιν ήταν όντως η ίδια η καταστροφή και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του επί της νέας Ρωσικής Ομοσπονδίας, η Ευρασία όπως την οραματίστηκαν οι μεταπολεμικοί εθνικιστικοί κύκλοι, κινδύνευε να πάρει αμιγώς δυτική μορφή.


Έτσι λοιπόν για να γλιτώσουν από το γαϊτανάκι των ανίκανων ηγετών, βρήκαν κάποιον υπερβολικά έμπιστο, κάποιον που είχε υπηρετήσει στην Ανατολική Γερμανία, έναν πατριώτη που θεωρούσε πως η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η μεγαλύτερη Γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα, κάποιον φαινομενικά ελεγχόμενο, το όνομα αυτού Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν. Ο Πούτιν, όμως, στη συνέχεια αποδείχτηκε «δύσκολη περίπτωση». Έβαλε τα θεμέλια για μια ισχυρή Ρωσία, ασπαζόταν το γερμανικό ιδεώδες της Ευρασίας, αλλά μέσα από το δικό του πατριωτικό ρωσικό πρίσμα. Προχώρησε σε κινήσεις γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ της χώρας του και των ΗΠΑ, μέσα από την υπογραφή της συνθήκης της Λισσαβόνας και της νέας START II, παραγκώνισε τους σκληροπυρηνικούς Σιβιλίκι (KGB) στο τέλος της δεύτερης θητείας του ως πρόεδρος και ανέδειξε τους Σιλοβίκι, με ηγέτη τον μετέπειτα πρόεδρο Μεντβιέντεφ και τον κορυφαίο υπουργό οικονομίας Αλεξέι Κούντριν, με απώτερο στόχο την συνεννόηση με τον πρόεδρο Ομπάμα. Αν οι Γερμανοί δεν είχαν φροντίσει να ενεργοποιήσουν «τις ρίζες τους» στις Η.Π.Α ίσως ο Πούτιν να τα είχε καταφέρει.

Είναι άραγε τυχαίο που ο Πούτιν βρήκε τόση μεγάλη αντίσταση στην προεκλογική του περίοδο, ακόμα και από την ίδια την ΕΕ μέσω του ΟΑΣΕ, που τον κατηγόρησε για «νοθεία»; Είναι τυχαίο που ο Γκορμπατσόφ ξαφνικά «αναστήθηκε» μετά από 20 χρόνια και φώναζε στον Πούτιν παραιτήσου τώρα, ενώ δεν παρέλειψε να πάει στην ορκωμοσία του και να σταθεί μάλιστα στους VIP; Γενικό συμπέρασμα αυτή τη φορά, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, αποτελεί η κολοσσιαία διαφορά μεταξύ Γερμανοκεντρικής Ευρασίας (με την προεδρία της Ρωσίας να ανήκει στον Προχορόφ για παράδειγμα, ο οποίος είχε βαπτισθεί ως διάδοχος του Πούτιν) και άλλο μια Ρωσοκεντρική με τον Πούτιν να διεκδικεί επιθετικά την Ουκρανία, την οποία στην κυριολεξία πήγαν να τους την κλέψουν μέσα από τα ίδια τους τα χέρια.

Ευρασία, ο αντικειμενικός σκοπός, μέσα από τα ανίερα μέσα

Ένα από τα τελευταία στοιχεία που θέλουμε να προσθέσουμε σε αυτή την μακροσκελή, μα αναγκαία, έκθεση στοιχείων είναι η ίδια η ταυτότητα των Αμερικανών Νέο-συντηρητικών, η οποία μόνον Αμερικανική δεν είναι. Η Shahia Drury στο βιβλίο της «Leo Strauss and the American Right» εμβαθύνει στις ρίζες του Νεοσυντηριτικού κινήματος, εστιάζοντας στη μορφή του Leo Strauss, ενός μάλλον υπέρ-κυνικού φιλοσόφου, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με τις διδαχές πίσω από την πολιτική φιλοσοφία του Carl Schmitt (Διατελέσαντα αρχινομικού όσο οι Ναζί είχαν την εξουσία). Ο Schmitt βέβαια ήταν κάτι παραπάνω από πολιτικός φιλόσοφος και νομικός. Με ιδέες όπως «Η κάθε κυβέρνηση, η οποία είναι ικανή να πάρει αποφασιστικά μέτρα οφείλει να ενέχει το δικτατορικό στοιχείο» και άλλες παρεμφερείς, ίσως πιο υστερικές, ο Schmitt καταδίκασε την Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στήριξε τον Χίτλερ από την αρχή. Η σχέση του με τον Strauss ήταν καθοριστική για το τι επρόκειτο να κάνει ο τελευταίος στην Αμερική, καθότι κατόπιν συστάσεων του Schmitt ο Strauss κατάφερε να πάρει υποτροφία από το ίδρυμα Ροκφέλερ και να κάνει την μετα-διδακτορική του διατριβή στο Παρίσι. Στη συνέχεια μετανάστευσε στην Αμερική, όπου και έλαβε το 1949 την έδρα του καθηγητή της πολιτικής επιστήμης στο Σικάγο.

Το όνομα του Strauss είναι συνδεδεμένο με τους Νέο-συντηρητικούς και κινήματα όπως το PNAC (Project for the New American Century), ένα πραγματικό «αγκάθι» στα δημοκρατικά πλευρά της κυβέρνησης Κλίντον και μείζον μέσο επιρροής στην μετέπειτα κυβέρνηση Bush Junior. Είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός πως ο Paul Wolfowitz ένα από τα πιο φανατισμένα γεράκια του cabinet του προέδρου, διατελέσας αναπληρωτής υπουργός άμυνας και ύστερα πρόεδρος της παγκόσμιας τράπεζας ήταν μαθητής του Strauss. Οι αρχές του PNAC είναι ούτως ή άλλως ακροδεξιές και ελάχιστα διαφέρουν από την Ναζιστική γραμμή, πραγματευόμενες μια παντοδύναμη Αμερική, που συνεχώς επιτίθεται, έναν φορέα της παγκόσμιας ηγεμονίας με πολίτες που έχουν ελάχιστα δημοκρατικά δικαιώματα έως μηδαμινά.

Το τελευταίο κομμάτι του πάζλ, που συνδέει άμεσα όλα τα παραπάνω μαζί με την «ναζιστική μαγιά» στην κυβέρνηση Μπους είναι η αποκάλυψη Σοκ από τις εφημερίδες New Hampshire Gazette και London Guardian το 2003 και το 2004, πως ο «παππούς Μπους» (πατέρας του Bush senior), ο Prescott ήταν άμεσα αναμεμειγμένος στην χρηματοδότηση του Χίτλερ. Ο Prescott Bush, ήταν αντιπρόεδρος της Union Banking Corporation, μέσα από την οποία εταιρείες όπως η ΙΒΜ, η General Motors και άλλες χρηματοδοτούσαν τον Χίτλερ. Το αμερικανικό δημόσιο προχώρησε σε κατάσχεση των περιουσιακών του στοιχείων για συνεργασία με τον εχθρό (μέχρι εδώ καμία κριτική), αλλά τον αποζημίωσε δίνοντάς του το εξωφρενικό ποσό του 1.5 εκ δολαρίων. Υπάρχει νόμος κράτους άραγε που να σε αποζημιώνει όταν συνεργάζεσαι με τον εχθρό; Επιπρόσθετα ο Prescott διέθετε και μια άλλη εταιρεία την Silesian-American corporations, η οποία χρυσάφιζε από την εκμετάλλευση των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, σε ένα κοινό Business πρόγραμμα με την I.G Farben (!!!). Ομοίως βέβαια με την προηγούμενη εταιρεία η Silesian τερματίστηκε, αλλά τα γεγονότα παραμένουν ως έχουν. Μια οικογένεια με ναζιστική ιστορία συνεργασίας κατάφερε να βγάλει δύο προέδρους των Η.Π.Α, ο τελευταίος (και πιο εγκληματίας) εκ των οποίων
α) Νόθευσε τις Αμερικανικές εκλογές για να εκλεγεί
β) Ομοίως όπως ο Χίτλερ χρησιμοποίησε το κάψιμο του Κοινοβουλίου για να αρπάξει την προεδρία και να εξαπολύσει τις νύχτες των Κρυστάλλων, ο «μικρός» Μπους χρησιμοποίησε το 9/11 προκειμένου να αιματοκυλίσει και να αποσταθεροποιήσει την Μέση Ανατολή.
γ) Δημιούργησε στρατόπεδα συγκεντρώσεως παγκοσμίως, όπως ακριβώς ο Χίτλερ, και μετέτρεψε τις Η.Π.Α σε κράτος αστυνόμευσης, με τις μυστικές υπηρεσίες να έχουν carte blanche να συλλαμβάνουν απλούς πολίτες, οι οποίοι και στην υποψία μόνον της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση να συλλαμβάνονται και να παραμένουν έγκλειστοι για χρόνια, χωρίς να περάσουν από δίκη.
δ) Στην αυγή της λαίλαπας της οικονομικής κρίσης του 2008, ο Υπουργός Οικονομίας και «παιδί της παρέας της Goldman Sachs» έριξε 700 δις δολάρια στις τράπεζες (και πόσα ακόμα από τον διάδοχό του Tim Gheitner, επίσης «παιδί της παρέας της Goldman») προκειμένου να κρατικοποιήσει τι;;; Τις απώλειες των τραπεζών με τα λεφτά των Αμερικανών φορολογουμένων
ε) Η φασιστική ιδεολογία, η οποία τον ανέδειξε στην εξουσία, ρίζωσε τόσο πολύ στην Αμερική, ώστε όλος ο κόσμος σήμερα να κάθεται πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα, που αν σκάσει θα επιφέρει βιβλικές επιπτώσεις στο παγκόσμιο γεωπολιτικό στερέωμα.

Για να συνοψίσουμε και να κλείσουμε, η σειρά των γεγονότων έχει ως εξής από τα στοιχεία που παρατέθηκαν στην μελέτη. Οι γερμανικοί εθνικοί θύλακες λίγο πριν την ήττα στον Β παγκόσμιο στέλνουν τους καλύτερους στις «ουδέτερες χώρες» προκειμένου να κρατήσουν ζωντανή την ναζιστική προπαγάνδα και τα ναζιστικά ιδεώδη. Κομβικό σημείο των χωρών αυτών είναι η Ισπανία (η χώρα που «απειλείται» με πτώχευση σήμερα), που συνδέει άμεσα την Ευρώπη με την Αργεντινή. Οι Γερμανοί «ορκίζονται» πως εφεξής θα χρησιμοποιούσαν την δύναμη της Γεωοικονομίας (κατ’αυτους Zivilmacht) προκειμένου να δημιουργήσουν μια πολύ δυνατή Ευρώπη, προκειμένου να «δέσουν» με την Ρωσία διαμορφώνοντας μια Ευρασιατική υπερδύναμη. Η ΕΣΣΔ καταρρέει εν μέσω συνομιλιών Χέλμουτ Κολ και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σχετικά με το που ανήκουν οι Βαλτικές χώρες και η Ουκρανία. Το πλάνο των Γερμανών «πάει ρολόι», αλλά ο Γέλτσιν καταστρέφει ότι ακουμπά και ενισχύει ακόμα περισσότερο την Αμερικανική ηγεμονία στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται εκείνη την εποχή ο Μπιλ Κλίντον. Ο Πούτιν ανακηρύσσεται διάδοχος του Γέλτσιν και αρχίζει να αμφισβητεί ανοιχτά την ηγεμονία της Αμερικής, στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται τώρα ο Ναζιστικών αρχών νεότερος Μπους, που επί τη ευκαιρία είναι πολύ απασχολημένος με το να καταστρέφει το κύρος της Αμερικής και να βαθαίνει το έλλειμμα της.

Ο πόλεμος στη Γεωργία αφήνει τον πλανήτη με την ανάσα κρατημένη, αλλά ο νέος πρόεδρος Ομπάμα μαζί με τον Σιλοβίκι διάδοχο του Πούτιν, Μεντβιέντεφ, είναι αποφασισμένοι να κάνουν το «restart» στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 2010 υπογράφεται η συνθήκη της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ δεσμεύεται σε συνεργασία με την Ρωσία μέσω του NRC (NATO-RUSSIAN FEDERATION-COUNCIL), ο Πούτιν όμως από την θέση του πρωθυπουργού προειδοποιεί: «Εάν δεν τα βρούμε με την αντιπυραυλική ασπίδα, πάμε πάλι για κούρσα εξοπλισμών». Ο Ομπάμα καταβάλει τιτάνια προσπάθεια να τιμήσει τις δεσμεύσεις της Λισαβόνας μαζί με την νέα συνθήκη START II. Δυστυχώς σαμποτάρεται πολύ άσχημα από την ανίερη συμμαχία Ρεπουμπλικανών-Νεοσυντηρητικών και Tea party, οι οποίοι φθάνουν στο σημείο να τον κατηγορήσουν για εθνική προδοσία και απειλούν να χρησιμοποιήσουν το πρωτόκολλο που αφαιρεί από τον πρόεδρο την εξουσία, λόγω αδυναμίας άσκησης των καθηκόντων του.

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη αρχίζει η λαίλαπα της Ευρωπαϊκής πτυχής της οικονομικής κρίσης που διέλυσε την Αμερική το 2008. Η Γερμανία αρνείται πεισματικά να υπακούσει στις αγορές και ακολουθεί μια ανεξάρτητη πορεία, δεσμεύοντας τον Νότο καθώς χρησιμοποιεί μια απάνθρωπη δημοσιονομική πολιτική στην Ελλάδα, η οποία οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση. Παράλληλα αφήνει τις αγορές να παίζουν τους ρυθμούς της προπαγάνδας τους με το Ευρώ να μοιάζει με το άρμα του Φαέθοντα, καθώς πότε προβαίνει σε απότομες ανόδους, πότε σε απότομες πτώσεις. Οι Γερμανοί εκβιάζονται στο να εκδώσουν Ευρώ-ομόλογα, αλλά τα παθήματα του Χίτλερ έγιναν μαθήματα και ο Σόιμπλε δηλώνει πως δεν θα αφήσει τον πληθωρισμό να κάνει την Ευρώπη Βαϊμάρη. Αν εκδοθούν ευρώ-ομόλογα τότε οι πάντες θα μπορούν να τυπώνουν Ευρώ, να τα σορτάρουν στις αγορές και να εκτινάσσουν τον πληθωρισμό σε δυσθεώρητα ύψη.

Ενώ ο ευρωπαικός Νότος «ματώνει», οι Μέρκελ και Μεντβιέντεφ συναντώνται στο κάστρο Meseberg, όπου και θεμελιώνουν το όνειρο του Μπίσμαρκ. Μια Ευρώπη δεμένη με την Ρωσία. Μια Ρωσία, η οποία θα βοηθήσει τη Γερμανία να ξεφορτωθεί τους Δυτικούς και τους Αγγλοσάξωνες και να κάνει το όνειρο του εποικισμού της Αφρικής πραγματικότητα. Στο κάστρο Meseberg υπογράφεται η συνθήκη, που σύμφωνα με τα λεγόμενα του κορυφαίου πολιτικού αναλυτή Tony Corn: « καλεί στην δημιουργία μιας επιτροπής μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ, η οποία θα είναι πολύ πιο ισχυρή από το NRC, και η οποία θα παραχωρεί στη Ρωσία δικαίωμα επέμβασης πάνω στα Ευρωπαϊκά θέματα, καταργώντας έτσι και θεσμικά πλέον τον ρόλο του ΝΑΤΟ…».

Κατά τα άλλα ακούμε από «ειδήμονες» πως η Γερμανία στριμώχνεται, ζορίζεται, δεν πρόκειται να τα καταφέρει, διαλύει το Ευρώ και την ΕΕ και πως είναι θέμα χρόνου να βρεθεί με το πρόσωπο στο έδαφος. Άραγε ισχύουν αυτά τα σενάρια όταν η Deutsche Börse αγοράζει τον δείκτη NYSE EURONEXT της Wall Street δίνοντάς της το παρατσούκλι από τους αναλυτές “Wall Strasse” (DW 2011 Wall Street or Wall Strasse? New York traders ponder German merger); Ισχύουν αυτά όταν ο Mario Draghi προβαίνει σε ποσοτική «θωράκιση», αλλά όχι σε ποσοτική «χαλάρωση» ενδυναμώνοντας έτσι την κεφαλοποίηση των τραπεζών μα πιο πολύ (ναι και όμως είναι δυνατόν) των Γερμανικών (Financial Times και Daily Reckoning Australia). Ναι οι Γερμανοί ξέρουν πολύ καλά την αντίδραση των αγορών και την διαφορά μεταξύ απλής κεφαλαιοποίησης και θωράκισης των τραπεζών Sparkasse. Το άνω σενάριο ισχύει όταν μεταναστεύουν τεράστια κεφάλαια από την Wall Street προς την Γερμανία και τις χώρες του Βορρά και από τις Αραβικές χώρες…ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ (Reuters April 2012: Middle East money flows into Russian power group);



Τέλος, ποιο είναι το πρόβλημα των Νέο-ναζί, νέο-συντηρητικών ακριβώς στις Η.Π.Α με το θέμα Ρωσία; Τους απειλεί με πυρηνικά; Θέλει να κάνει αντιπυραυλική ασπίδα στη Βενεζουέλα μήπως; Τίποτα από όλα αυτά. Ο καθηγητής Pino Arlacchi εξηγεί το πώς η αντι-κομμουνιστική υστερία στις Η.Π.Α πριν και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ καλλιεργήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να εξυπηρετηθούν μονομερώς τα συμφέροντα των Η.Π.Α και του ΝΑΤΟ. Και ποια είναι αυτά; Η μονομερής επέκταση της συμμαχίας στα ανατολικά αφενός και το κολοσσιαίο σχέδιο των Μεγάλων Παλαιών των Ναζί να καταστρέψουν την Αμερική ως υπερδύναμη και μάλιστα μπροστά από τις πύλες της Μόσχας (όπως ακριβώς έγινε και με αυτούς το χειμώνα του 1941, τα είπαμε πιο πάνω).

Εν κατακλείδι, σε εθνικό επίπεδο και ύστερα σε ευρωπαϊκό, τι μέλλει γενέσθαι; Το εθνικό κύρος υποσκάφθηκε από την στιγμή που οι αμερικανικοί θύλακες σαμποτάρισαν τον South Stream, τότε ήταν μια καλή αρχή για να μπούμε στο project της Ευρασίας «με το καλό», αφού όμως δεν έγινε, θα μπούμε «με το κακό», απαρτίζοντας ένα από τα κομμάτια μιας τεράστιας συνομοσπονδίας κρατών. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, λύσεις για τους Γερμανούς και το Ευρώ υπάρχουν και μόνο κρίση δεν υφίσταται. Υπάρχει μια βόμβα αξίας 600 τρις (!!!) σε παράγωγα, που αν σκάσει, θα σκάσει στα χέρια εκείνων που έπαιξαν με τους κανόνες του laissez-faire, η Γερμανία δεν δραστηριοποιήθηκε τραπεζικά τουλάχιστον σε αυτό το πλαίσιο στον ίδιο βαθμό με τις υπόλοιπες Αγγλοσαξωνικές χώρες. Όσο για το Ευρώ, σύμφωνα με έκθεση της JP Morgan είναι ένα πολύ σταθερό και βιώσιμο νόμισμα και μπορεί να κυμανθεί από 1.20 μέχρι 1.40. Όσο πιο χαμηλά άλλωστε πάει τόσο πιο πολύ βάλλεται η ήδη παραπαίουσα Αμερικανική οικονομία.

Σε επίπεδο Realpolitik οι Γερμανοί έχουν κερδίσει το παιχνίδι της συνομοσπονδίας εφαρμόζοντας ένα πολυμορφικό δόγμα. Το μίσος τους για τους Εβραίους είναι ακόμα ζωντανό και δεν πρόκειται να διστάσουν να στραφούν εναντίον του ίδιου του Ισραήλ, αφού ξεμπερδέψουν πρώτα με την Αμερική, άλλωστε ο Χίτλερ δεν διαχώρισε ποτέ τους τραπεζίτες από τους μη τραπεζίτες όταν σκότωσε 6 εκατομμύρια ανθρώπους (!!!). Φυσικά η Ελλάδα βάλλεται και από την Γερμανική επιθυμία για απόκτηση εθνικής κυριαρχίας, αλλά πιο πολύ από το μένος των αγορών, ίσως η προπαγάνδα και η αντίληψη πως στόχος των Γερμανών είναι η Ελλάδα να μην πηγάζει από αυτήν καθαυτήν την Γερμανία, αλλά αυτό έχει από μικρή έως ελάχιστη σημασία. Στις πολυετείς εθνικιστικές ίντριγκες, όσο ευγενείς και αν παρουσιάζονται, υποβόσκουν μόνον η ιδιοτέλεια και η κακοήθεια. Οι Γερμανοί δεν ρώτησαν ποτέ τους Νότιους αν επιθυμούσαν παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, αντίθετα τους άφησαν στο μένος των αγορών, δίνοντάς τους ελάχιστες επιλογές.

Καθώς οι γερμανικές τανάλιες «κλείνουν» γύρω από την Ευρώπη, σκεφτόμαστε εναλλακτικά σενάρια για να σπάσει το Powerplay της Γερμανίας και να μείνει αλώβητη η εθνική μας κυριαρχία. Όμως στην χαραυγή των νέων «παιδιών των Αρείων», επιβάλλεται η έλευση ενός πολιτικού ηγέτη «με μεγάλες μελαγχολίες και μεγάλες ευθυμίες, να πατήσει τους χρυσαφένιους θρόνους της γης κάτω από τα σανδάλια του», όπως έγραψε κάποτε ο αείμνηστος Robert Howard. Για να σωθούν εθνικές κυριαρχίες χρειαζόμαστε ηγέτες που να έχουν χρηστεί πρώτα άντρες και μετά βασιλιάδες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

* Ο Αλέξανδρος Μπούφεσης είναι συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Οι Θεοί του Πολέμου, το χρονικό δύο ηρώων και μιας εισβολής», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη στην Ελλάδα και στην Αμερική από τον οίκο Nimble Books LLC