Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Φεβ 2017


Σε μπαράζ παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου ανάμεσα στις οποίες περιλαμβανόταν και μία πτήση πάνω από το Φαρμακονήσι προέβη σήμερα η τουρκική Πολεμική Αεροπορία.

Όπως έγινε γνωστό από το ΓΕΕΘΑ, ζεύγος οπλισμένων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 που εισήλθε στο FIR Αθηνών, χωρίς να καταθέσει σχέδιο πτήσεως, πέταξε πάνω από το Φαρμακονήσι σε ύψος 26.000 ποδιών (8.500 μέτρων περίπου) στις 13:18 το μεσημέρι.

Αρμόδιες πηγές του ΓΕΑ παρατηρούσαν ότι το ύψος πτήσης των τουρκικών αεροσκαφών ελλοχεύει τον κίνδυνο ατυχήματος, καθώς εντάσσεται στο πλαίσιο των ορίων ύψους πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών και επηρεάζει πληθώρα αεροδιαδρόμων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του FIR Αθηνών.

Σημειώνεται ότι τα τουρκικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από το Φαρμακονήσι, ενώ σήμερα επισκέφθηκε το νησί ο αρχηγός ΓΕΣ αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, στο πλαίσιο της προγραμματισμένης περιοδείας του σε μονάδες σε Κω, Φαρμακονήσι και Λέρο. Ο αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής παρουσίασε το όραμα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ενώ διαπίστωσε το εξαιρετικό ηθικό και την αισιοδοξία που διακατέχει το σύνολο του προσωπικού.

Συνολικά, σήμερα, εισήλθαν στο FIR Αθηνών, χωρίς να καταθέσουν σχέδια πτήσεως δυο ζεύγη οπλισμένων τουρκικών αεροσκαφών και 3 τουρκικά αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας. Καταγράφηκαν 7 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών, που εξελίχθηκαν σε 25 παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου σε διάφορα σημεία του Αρχιπελάγους. Σε όλες τις περιπτώσεις τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το θέατρο του παραλόγου

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Πριν λίγες ημέρες, στην αίθουσα της Γερουσίας της Βουλής, συγκεντρώθηκαν πολύ γνωστοί και μη εξαιρετέοι τέως και νυν της πολιτικής σκηνής, για να ακούσουν τους συγγραφείς μιας επιστημονικής προσέγγισης, του δημόσιου χρέους της Ελλάδας.

Οι άνθρωποι που συνέταξαν την μελέτη αυτή, δεν ήταν οι οποιοιδήποτε, μια και είναι καθηγητές Οικονομικών, που αποτελούν την επιστημονική ομάδα του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

Οι κύριοι Π. Καζάλος, Π. Λιαργκόβας και Σ. Ρεπούσης, τα είπαν έξω από τα δόντια. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χρειάζεται να βρεθεί μια μόνιμη λύση και να μην σέρνεται η χώρα στο διηνεκές, και το σημαντικότερο να υπάρξει εθνική συναίνεση από τις πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου η χώρα να περάσει τον κάβο δηλ. τα πολύ δύσκολα ,που έχει ακόμη μπροστά της.

Οι άνθρωποι είπαν το αυτονόητο, κάτι που ήδη έγινε με επιτυχία σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο. Η μόνιμη πολιτική φαγωμάρα, που κυριαρχεί εμποδίζει στη χώρα μας την υλοποίηση μέτρων, εγκαίρως για να αποτινάζουμε επιτέλους την οικονομική κρίση.

Να θυμίσουμε ο Γιώργος Παπανδρέου, με τα λεφτά υπάρχουν, εμπόδισε τον Κώστα Καραμανλή να πάρει μέτρα στις αρχές του 2009. Ο Αντώνης Σαμαράς, με τα Ζάππεια του, το έπαιξε αντιμνημονιακός για να κερδίσει κι αυτός το έπαθλο της εξουσίας. Με ανάλογο στιλ ξεπερνώντας τους δύο προηγούμενους κινήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, που έκανε ότι έκαναν οι προηγούμενοι και μάλιστα με δυσμενέστερους όρους.

Τώρα με ανάλογο ύφος και στιλ κινείται και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργικός θώκος τους έχει τρελάνει. Το λιγότερο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα πέσει η χώρα οριστικά στον γκρεμό.

Το διαπίστωνε κανείς ιδίοις όμασι στην αίθουσα της Γερουσίας, τις προάλλες. Ο Κώστας Σημίτης δεν κατάλαβε ή έκανε ότι δεν άκουσε για τους εξοπλισμούς της μίζας, που έγιναν επί των ημερών του και υπερχρέωσαν την χώρα, το ίδιο και ο Προκόπης Παυλόπουλος με τις μονιμοποιήσεις από το παράθυρο και τις λοιπές προσλήψεις που ανέβασαν μισθοδοτούμενους από το δημόσιο στο 1.200.000.

Ούτε βεβαίως οι πρώην Πρόεδροι της Βουλής, που υπερδιπλασίασαν τους προνομιούχους υπαλλήλους του Κοινοβουλίου. Απλά άκουσαν και ενδεχομένως να σφύριζαν … κλέφτικα.

Οι κύριοι Π. Καζάλος, Π. Λιαργκόβας και Σ. Ρεπούσης, τα είπαν έξω από τα δόντια. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χρειάζεται να βρεθεί μια μόνιμη λύση και να μην σέρνεται η χώρα στο διηνεκές, και το σημαντικότερο να υπάρξει εθνική συναίνεση από τις πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου η χώρα να περάσει τον κάβο δηλ. τα πολύ δύσκολα ,που έχει ακόμη μπροστά της.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σα να μην πέρασε μια μέρα… μόνο που στη θέσης που κάθεται σήμερα ο Πάνος Σκουρλέτης καθόταν τότε ο σημερινός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας… Το γνωστό κόλπο με τους συμβασιούχους που επιδιώκουν τη μονιμοποίησή τους στο Δημόσιο. Ποιος να κατηγορήσει απλούς καθημερινούς ανθρώπους που απλά προσπαθούν να διασφαλίσουν ψωμάκι για την οικογένειά τους; Δεν μπορείς. Από πίσω όμως υπάρχει πολιτικό παιχνίδι, το οποίο στις σημερινές συνθήκες αγγίζει το όριο της μειοδοσίας.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ο Σκουρλέτης άνοιξε διάπλατα το θέμα της μονιμοποίησής τους και όπως η… κοινωνικά ευαίσθητη «λαϊκή Δεξιά» (άλλη κατηγορία Ελλήνων που διεκδικεί την ένταξή της στην κατηγορία των κοινωνικώς ευαίσθητων, προγράφοντας όλους τους υπόλοιπους ως… ανάλγητους), ετοιμάζεται να χώσει στο Δημόσιο που πληρώνει ο φορολογούμενος, μια νέα στρατιά συμβασιούχων. Αυτό βέβαια θα γίνει μετά τις εκλογές… και στο μεταξύ θα πρέπει να τους ξαναψηφίσουν, διότι δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει μετά τις εκλογές, «θα πεταχτείτε στο δρόμο», τους προειδοποιούν.

Τις μερικές χιλιάδες των υπό μονιμοποίηση συμβασιούχων την πολλαπλασιάζεις – σε επίπεδο προσδοκίας πάντα – τουλάχιστον επί τρία, αφού ανήκουν σε οικογένειες, που όλοι αγωνιούν για την εξασφάλιση του πενιχρού εισοδήματος που θα εξασφαλιστεί με αυτή τη μονιμοποίηση.

«Πάγιες και διαρκείς ανάγκες» λέει ο νόμος και απαγορεύει να σε έχουν με συμβάσεις. «Για να μη σε κρατούν όμηρο, αν θα σου την ανανεώσουν» λέει ο ένας, ξεχνώντας ότι τώρα πάει να γίνει ακριβώς το ίδιο, στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν τις αποφασίσουν.

Αν τολμήσεις να διαφωνήσεις, πέφτουν να σε φάνε με τα γνωστά περί κοινωνικής αναλγησίας, μόνο που τώρα προστίθεται άλλο ένα επιχείρημα: «Έχουν μείνει σχεδόν μισοί δημόσιοι υπάλληλοι, δε λειτουργούν οι υπηρεσίες… Κι όμως, απαντήσει υπάρχουν και είναι όπως πάντα πικρές.

Πρώτον, έχουν όντως φύγει πολλοί. Από τη στιγμή όμως που δεν απολύθηκε κανένας, παραμένουν ως έξοδο του κράτους, δηλαδή του φορολογούμενου, μόνο που πέρασαν στην πλευρά των συνταξιούχων. Άρα η δαπάνη παραμένει, ή μάλλον για την ακρίβεια, η χώρα με τη χειρότερη κατάσταση στην Ευρωζώνη, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό συνταξιοδοτικής δαπάνης επί του ΑΕΠ. Πάλι κανείς δεν συγκινείται. Είναι ανάλγητοι, είπαμε…

Επειδή όμως τα έσοδα είναι λειψά και η πίεση των δανειστών για εξορθολογισμό της δαπάνης, πώς να μην σε πιέσουν να κόψεις συντάξεις; Άρα, ας το έχουμε υπόψη μας, οι συντάξεις θα μειωθούν κι άλλο, διότι ο αριθμός των συνταξιούχων αυξάνεται συνεχώς και μένουν αναλογικά πολλοί λίγοι για να χρηματοδοτήσουν το σύστημα… σε αυτούς μην εντάσσετε τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά τους ιδιωτικούς.

Ο ιδιωτικός τομέας παράγει πλούτο αγαπητοί, καταλάβετέ το και δίνει με φόρους, εισφορές και τις υπόλοιπες μη συντηρήσιμες επιβαρύνσεις – διότι στο τέλος όλοι θα κλείσουν – στο κράτος για να πληρώνει τα έξοδά του και να επιστρέφει υπηρεσίες, ώστε να υπάρχει ανταπόδοση αυτών των χρημάτων που πληρώνει.

Αλλιώς ποια η διαφορά από τις συμμορίες της νύχτας που τριγυρνούσαν με φουσκωτούς στα μαγαζιά, λέγοντας «θα μας δίνεις τόσα για να μη στο σπάσουμε»; Αυτό είναι το κράτος που καταφέραμε να φτιάξουμε. Και ισχυριζόμαστε ότι έχουμε Δημοκρατία. Ανερυθρίαστα.

Δεύτερον, κανείς δεν συζητά για τις διαδικασίες του Δημοσίου, παρότι λίγο πολύ όλοι κατανοούν ότι μια φορά κι έναν καιρό, ένας «λαοπρόβλητος» που τον θαυμάζουν δεξιοί και αριστεροί όψιμα, για να μακροημερεύσει στην εξουσία, ακόμα κι αν δεν είχαν καρέκλες να κάτσουν οι κομματικοί που προσλαμβάνονταν, και καρέκλες τους έβρισκαν, και γραφεία, και κάποια σφραγίδα πρόσθεταν για να δικαιολογήσει τον μισθό που έπαιρνε.

Τη σήμερον ημέρα όμως, το πράγμα έχει μπερδευτεί πολύ. Όλοι αυτοί, πολλοί εκ των οποίων «ψηφιακά αναλφάβητοι», διότι έχουν σχέση με τις σύγχρονες τεχνολογίες και τη μοντέρνα ευέλικτη εξυπηρέτηση του φορολογούμενου πολίτη, όση έχουμε εμείς με την πυρηνική φυσική, πολύ απλά, δεν θα έπρεπε να εργάζονται στο Δημόσιο. Για να μη χαντακώνουν τα νέα παιδιά που έχουν μπει και προσπαθούν τα πρώτα χρόνια της παραμονής τους να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, μπας και αλλάξει τίποτα.

Μετά συμβιβάζονται. Σε γράφει μια φορά στα παλιά του τα παπούτσια ο υπουργός που αντί να ρωτάει εσένα έχει τον κολλητό του, το κομματόσκυλο, σε γράφει δυο, σε γράφει τρεις. Πόσο να αντέξεις; Παραδίδεσαι και εκτελείς τα καθήκοντά σου μηχανικά, προσέχοντας να εκτίθεσαι όσο το δυνατόν λιγότερο, διότι υπάρχουν και καλοθελητές.

Πολλοί αναρωτιούνται πως λήγει αυτό το αδιέξοδο. Η μία προφανής απάντηση είναι με τη διαδοχή των γενεών. Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, κάτι θα γίνει. Με μερικές δεκαετίες καθυστέρηση θα γίνουν πολλά πράγματα ηλεκτρονικά, δεν θα στέκεσαι στην ουρά, το σύστημα, πού θα πάει, θα εκσυγχρονιστεί, θα ανέβει η παραγωγικότητα.

Θεωρίες είναι όμως όλα αυτά, διότι το πολύ βρόμικο πολιτικό σύστημα επιβιώνει μέσα από την πελατειακή σχέση, μέσα από την ομηρία του δυστυχή που περιμένει μονιμοποίηση. Μπορεί να μειώνεται, διότι το «σύστημα» αντιστέκεται, κι ενώ όλοι αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο, δε ρισκάρουν να είναι αυτοί τα θύματα της φυγής προς τα εμπρός.

Η Μέρκελ άρχισε πρόσφατα να αναφέρεται ανοιχτά στο ενδεχόμενο μια Ευρώπης «αλά καρτ», μιας ενωμένης Ευρώπης πολλών ταχυτήτων. Προσφάτως ακούσαμε και ότι θα υπάρξει «ταχύτητα» η οποία θα έχει το «ευρώ των φτωχών», ένα ευρώ υποτιμημένο, με σκοπό υποτίθεται να ανακτήσουν ανταγωνιστικότητα οι φτωχοί του Νότου.

Πέραν του ότι αυτό θα είναι ένα μέτρο που θα βελτιώσει τα νούμερα για δυο τρία χρόνια μάξιμουμ, συνειδητοποιούν οι λάτρεις του Δημοσίου τι σημαίνει; Πώς θα γίνει αυτό το πιο φθηνό ευρώ; Μα… με την κλασική μέθοδο της υποτίμησης κορόιδα… θα ήθελε να μας πει κατάμουτρα η Άγκελα και ο Βολφγκανγκ!

«Και στο ευρώ θα μείνετε και θα φάτε στο κεφάλι την υποτίμηση, πάλι ευρώ θα έχετε, αλλά στις δικές σας χώρες θα έχουν 20-30%, για παράδειγμα, χαμηλότερη αγοραστική αξία. Και όσα έχετε στις φαλιρισμένες τράπεζες τα ίδια θα πάθουν. Ναι, αυτές τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήσατε εσείς φορολογούμενοι! Διότι έγινε με δάνεια τα οποία φορτωθήκατε στο χρέος που εσείς καλείστε να εξυπηρετήσετε!

Κι επειδή είστε κορόιδα ολκής, είναι αυτές οι ίδιες τράπεζες που βγάζουν τα σπίτια σας σε πλειστηριασμούς, διότι λέει, δεν πληρώσατε! Τέτοια ληστεία. Και δεν μιλάει κανείς. Σκέφτηκε άραγε η τρέχουσα εθνοσωτήριος κυβέρνηση (όλες έτσι πρέπει να τις αποκαλούμε πλέον) να προσφύγει στην ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη και να ζητήσει να στείλει στο διάβολο τις τράπεζες και τους τραπεζίτες μαζί διότι αν ήθελαν να ζητούν αποπληρωμή των δανείων ας έβρισκαν μόνες τους τρόπους να ανακεφαλαιοποιηθούν! Όχι με λεφτά του κοσμάκη;

Γι’ αυτό είναι τόσο συνεργάσιμες πια και ακολουθούν τη στρατηγική του «δώσε ό,τι έχεις, δε θα τα χαλάσουμε βρε αδερφέ, αρκεί να τα δίνεις»; Γι’ αυτό πούλησαν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε ξένα fund, έναντι πινακίου φακής, χωρίς πρώτα να έρθουν να σου προτείνουν εσένα έστω λίγο μεγαλύτερο ποσό;

Λέγεται πως το τίμημα εξαγοράς δεν ξεπέρασε το 20% της αξίας τους, δηλαδή αγόρασαν δάνειο 100.000 ευρώ με 20.000 ευρώ και θα σου έρθουν αυτοί για διακανονισμό, με τεράστια περιθώρια δικού τους κέρδους, ή πάνε τα περιουσιακά σου στοιχεία σε πλειστηριασμό).

Κι αν απορείς γιατί δεν ήρθαν σε σένα δανειολήπτη να σου προτείνουν κάτι δελεαστικό, είναι διότι τα κάνουν επενδυτικά προϊόντα και τα μεταπωλούν (και άλλα πολλά που δεν είναι της παρούσης) και βγάζει ολόκληρο γαϊτανάκι παρασίτων του σύγχρονου χρηματοοικονομικού χάους χρήματα από εσένα, μέχρι κάποιος να σου χτυπήσει την πόρτα.

Θα ξυπνήσεις λοιπόν μια ωραία πρωία αγαπητέ Νεοέλληνα και θα τους ακούσεις να κομπάζουν ότι δεν σε έβγαλαν από την Ευρωζώνη, ότι τα κατάφεραν. Αλλά την υποτίμηση θα την έχεις φάει στο κεφάλι, με όλα όσα συνεπάγεται, ας υπολογίσει καθένας τη σφαλιάρα που θα φάει ως ποσοστό απωλειών επί των αποδοχών του.

Στα 1.000 ευρώ, με υποτιμημένο παράλληλο ευρωνόμισμα κατά 20%, θα παίρνεις επί της ουσίας 800 ευρώ, για τους συνταξιούχους του πεντακοσάρικου ή και χαμηλότερα, δεν τολμάω να βάλω τα νούμερα κάτω. Τότε θα καταλάβεις γιατί κάποιοι σου έλεγαν ότι δεν είναι θέμα «ανθρωπισμού» το να δέχεσαι όλον αυτόν τον παραλογισμό με το Δημόσιο. Ήταν θέμα απλής λογικής και συναίσθησης του αδιεξόδου.

Τότε θα είναι όμως αργά. Ακόμα και σε εθνικό νόμισμα να σε τραβήξουν με το πρόσχημα της «ανάκτησης εθνικής κυριαρχίας» και «αντίστασης στον κατακτητή» και άλλα εύπεπτα για τον κοσμάκη, με τα οποία θα συγκαλύπτουν την απροθυμία τους να κάνουν εξ αρχής όλα όσα έπρεπε για να στρωθεί μια οικονομική κατάσταση στοιχειωδώς και ψύχραιμα η χώρα, στηριγμένη στα νέα παιδιά που σήμερα δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, να ψάξει να βρει τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ενθουσιώδης προβολή, από την κυβέρνηση και αρκετά μέσα ενημέρωσης, του υποψήφιου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) Μάρτιν Σουλτς για την Καγκελαρία ομοιάζει καταπληκτικά με τις αυταπάτες της περιόδου Ιανουαρίου - Σεπτεμβρίου 2015 που ομολόγησαν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς και η ελληνική κυβέρνηση ενεργεί ορθά, όταν αναζητεί αντίβαρα στην πίεση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ή ακόμα και όταν για λόγους τακτικής (αλίμονο αν έχει κι αυτή την αυταπάτη) κάνει λόγο για διάσταση απόψεών του με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, αλλά η εναπόθεση τόσο πολλών ελπίδων στο SPD και στον κ. Σουλτς είναι αντιπαραγωγική για πολλούς λόγους.

Πρώτα απ’ όλα, η ανάδειξη του ελληνικού ζητήματος σε πρωτεύον θέμα των γερμανικών εκλογών δυσκολεύει την ελληνική διαπραγμάτευση στο Eurogroup, στο ΔΝΤ και σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αν και η Αθήνα είναι έτοιμη να δεχθεί τα περισσότερα από τα μέτρα στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο αισιοδοξίας για παράλληλη πρόοδο στο θέμα του χρέους.

Ενδεχόμενη μεταβολή στάσης του ΔΝΤ, με την υιοθέτηση νέας έκθεσης για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, συνδέεται με την προηγούμενη συμφωνία στο Eurogroup επί των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης της εξυπηρέτησής του. Η σημερινή ηγεσία του Βερολίνου είναι ήδη αντίθετη στην εφαρμογή τους (ή ίσως ακόμα και στην απλή αποσαφήνισή τους) πριν από το 2018, οπότε η ταύτιση της Αθήνας με το SPD μάλλον επιτείνει την αδιαλλαξία του διδύμου Μέρκελ - Σόιμπλε.

Παράλληλα, ακόμα κι αν επικρατήσουν στις εκλογές το SPD και ο κ. Σουλτς, η (εξόχως πιθανή) έλλειψη αυτοδυναμίας θα οδηγήσει σε συνεργασία είτε με τους Χριστιανοδημοκράτες του CDU (αντιστροφή του ισχυρότερου εταίρου του σημερινού «μεγάλου συνασπισμού») είτε με τους Πρασίνους και το ακροαριστερό Die Linke.

Ως γνωστόν, το κόμμα Die Linke ήταν πάντοτε αντίθετο στη βοήθεια προς την Ελλάδα, ενώ σε περίπτωση συνεργασίας με το CDU και στο πλαίσιο του -κατόπιν δίμηνων διαβουλεύσεων- κυβερνητικού προγράμματός τους ο κ. Σουλτς δεν θα είναι πολύ θετικός έναντι της Ελλάδας. Οχι μόνο λόγω αναγκαστικών παραχωρήσεων προς το CDU αλλά και γιατί στην πραγματικότητα ούτε ο ίδιος είναι ελαστικός έναντι της χώρας μας.

Ο υποψήφιος του SPD απορρίπτει μεν δημόσια το Grexit ως καταστροφικό για το σύνολο της ευρωζώνης αλλά «παρα-φυλάγεται» για το χρέος και απαιτεί την υλοποίηση ολόκληρου του Μνημονίου. Η απομόνωση ορισμένων δηλώσεών του θυμίζει την αφέλεια του 2015, όταν η Αθήνα άκουγε μόνον το θετικό μέρος των δηλώσεων των προέδρων Ομπάμα και Ολάντ και του πρωθυπουργού Ρέντσι, ξεχνώντας το δίδυμο σκέλος των προειδοποιήσεών τους.

Άλλωστε δεν είναι και τόσο παλιά η ομιλία του κ. Σουλτς στο Μέγαρο Μουσικής, στο ενδιάμεσο των εκλογών του 2012, όταν προειδοποιούσε ότι «όσοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες αποκρύπτουν ότι αυτό μπορεί να έχει μόνο μία συνέπεια, την έξοδο της Ελλάδος από την ευρωζώνη», προσθέτοντας ότι «η Ευρώπη στηρίζεται στην αρχή ότι οι συνθήκες πρέπει να τηρούνται». Σαν να μιλάει ο κ. Σόιμπλε!

Αν μάλιστα, πέραν της οικονομίας, ληφθεί υπόψη η στάση Σουλτς και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, τότε οι ελληνικές αυταπάτες γίνονται ακόμα μεγαλύτερες.

Σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, ο κ. Σουλτς επέδειξε πρόσφατα ενδιαφέρον για το Κυπριακό, συναντώντας τον Τουρκοκύπριο εκπρόσωπο Μ. Ακιντζί και διαπιστώνοντας καλή πίστη και ανεξαρτησία του από την Άγκυρα! Μάλλον διαψεύστηκε από τα γεγονότα.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε σήμερα εφόδους στα διαμερίσματα τεσσάρων ιμάμηδων που είναι ύποπτοι ότι διενεργούσαν κατασκοπεία για λογαριασμό της τουρκικής κυβέρνησης σε βάρος υποστηρικτών του ιερωμένου Fethullah Gulen, ο οποίος έχει την έδρα του στις ΗΠΑ και κατηγορείται από την Άγκυρα ότι οργάνωσε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.

Οι έφοδοι, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στα κρατίδια της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και της Ρηνανίας-Παλατινάτου, πιθανολογείται ότι θα επιφέρουν περαιτέρω ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στους δύο συμμάχους στο ΝΑΤΟ.

Το Γραφείο του Ομοσπονδιακού Εισαγγελέα (GBA) ανέφερε σε ανακοίνωση που εξέδωσε ότι οι ιμάμηδες ενήργησαν βάσει μια διαταγής που εκδόθηκε πέρυσι στις 20 Σεπτεμβρίου από την θρησκευτική αρχή Ντιγιανέτ, η οποία έχει την έδρα της στην Τουρκία και υποστήριξε πως το κίνημα του Gulen βρισκόταν πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος.

Ο γερμανός υπουργός Δικαιοσύνης Χάικο Μάας δήλωσε πως οι τέσσερις ιμάμηδες ήταν μέλη της Ditib, της μεγαλύτερης ένωσης τεμενών της Γερμανίας η οποία φέρνει ιμάμηδες από την Τουρκία για να υπηρετήσουν την κοινότητα των περίπου τριών εκατομμυρίων τουρκικής καταγωγής ανθρώπων που ζουν εκεί.

«Είναι πολύ σαφές ότι η επιρροή του τουρκικού κράτους στην Ditib είναι μεγάλη. Η ένωση πρέπει να αποδεσμευτεί από την Άγκυρα», αναφέρει ο Μάας στη δήλωση που εξέδωσε.

Τον περασμένο μήνα το GBA είχε αρχίσει έρευνα για τις επιχειρήσεις των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών στο γερμανικό έδαφος μετά την κατάθεση μήνυσης από έναν βουλευτή. Η Αυστρία ερευνά επίσης αν η Τουρκία έχει θέσει σε λειτουργία στο αυστριακό έδαφος, μέσω της πρεσβείας της στη Βιέννη, ένα ανεπίσημο δίκτυο που έχει στόχο τους οπαδούς του Γκιουλέν.

Η Τουρκία έχει κατηγορήσει τη Γερμανία ότι προσφέρει καταφύγιο σε μέλη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και σε ακροαριστερούς της οργάνωσης DHKP-C, που έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις στην Τουρκία. Οι γερμανοί αξιωματούχοι απορρίπτουν την κατηγορία.

Το GBA ανακοίνωσε πως οι σημερινές έρευνες είχαν στόχο να βρέθουν περισσότερα στοιχεία για να συνδεθούν οι ύποπτοι με κατασκοπευτικές δραστηριότητες.

«Είναι ύποπτοι ότι συγκέντρωσαν πληροφορίες για μέλη της αποκαλούμενης κίνησης Gulen και τις διαβίβασαν στο γενικό προξενείο στην Κολωνία», ανέφερε η GBA.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν πρέπει να εκπλαγούμε, εάν τελικά μας κατηγορήσουν επειδή εφαρμόσαμε τα εξοντωτικά μνημόνια, παρά το ότι ήταν οφθαλμοφανής η θανατηφόρα συνταγή τους – ούτε αν κρινόμαστε ως ανόητοι ή/και δειλοί, αφού συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως είναι απαραίτητα.
Είδηση: Αναρτήθηκε στο διαδίκτυο η έκθεση του κ. Blanchard με ημερομηνία 4 Μαΐου 2010, στην οποία ο τότε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ προειδοποιούσε ότι, το ελληνικό πρόγραμμα «διάσωσης» εμπεριείχε πάρα πολύ σοβαρούς κινδύνους – κυρίως λόγω του επιπέδου δημοσιονομικής προσαρμογής που απαιτούσε, οπότε μπορούσε γρήγορα να ξεφύγει από την πορεία του, ακόμη και αν υπήρχε πλήρης συμμόρφωση.
Το έγγραφο που απευθυνόταν στον κ. P. Thomsen, παρουσιάσθηκε στα τέλη Ιανουαρίου, κατά τη διάρκεια διεθνούς οικονομικής ημερίδας της καναδικής δεξαμενής σκέψης «Centre for International Governance Innovation» από τον καθηγητή Οικονομικών κ. Bluestein, ο οποίος συνόψισε την κατάσταση ως εξής:
«Ο κ. Blanchard προειδοποιούσε πως η λιτότητα μπορεί να πάει στραβά, ακόμη και αν το πρόγραμμα εφαρμοσθεί κατά γράμμα. Ο κ. D. Strauss Kahn (τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ), έθετε θέμα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Ο J.C. Trichet (τότε επικεφαλής της ΕΚΤ) είπε ΟΧΙ».
«Δεν έκανα εγώ τη διαρροή, αλλά δεν είμαι και πολύ δυσαρεστημένος που έγινε: επτά χρόνια μετά και ακόμη δεν υπάρχει κάποιο ξεκάθαρο/ρεαλιστικό σχέδιο». Έτσι σχολίασε ο κ. Blanchard την ανάρτηση της έκθεσης/προειδοποίησης του 2010.
.
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Μετά την πλήρη αποτυχία των μνημονίων, όσον αφορά τη διάσωση της Ελλάδας, έχει ξεκινήσει το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών του ενός στον άλλο – το γνωστό «blame game» των ξένων οργανισμών, τους οποίους υπερεκτιμούμε στην Ελλάδα, επειδή δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς λειτουργούν, καθώς επίσης εξαιτίας της μάλλον έμφυτης «ξενομανίας» μας.

Εν προκειμένω δεν πρέπει να εκπλαγούμε, εάν τελικά μας κατηγορήσουν επειδή εφαρμόσαμε τα μνημόνια – παρά το ότι ήταν οφθαλμοφανής η κακή ποιότητα της «συνταγής» τους. Το γεγονός αυτό είναι άλλωστε αυταπόδεικτο, αφού η μοναδική φορά που η Ελλάδα παρουσίασε ανάπτυξη ήταν το 2014, ακριβώς επειδή η τότε κυβέρνηση δεν εφάρμοσε την πολιτική των μνημονίων (ανάλυση).

Περαιτέρω αυτό που μας προκαλεί εντύπωση, ντροπή επίσης είναι το ότι, υπάρχουν Έλληνες και δη πολιτικοί που πιστεύουν ακόμη και σήμερα στα μνημόνια, χωρίς να απαιτούν τη διαγραφή του χρέους – όταν ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ επέμενε για το αντίθετο από το 2010, παρά το ότι εκείνη την εποχή το δημόσιο χρέος μας ως προς το ΑΕΠ ήταν πολύ χαμηλότερο.

Εκτός αυτού το ιδιωτικό χρέος και μάλιστα το μη εξυπηρετούμενο δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό, η ανεργία ήταν χαμηλή, η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών κανονική, οι επιχειρήσεις δεν είχαν χρεοκοπήσει και οι τράπεζες ήταν υγιείς – ενώ οι καταθέσεις έφταναν στα 260 δις €, οι τιμές των ακινήτων δεν είχαν καταβαραθρωθεί με ζημίες που υπερβαίνουν τα 600 δις €, τα εισοδήματα των Ελλήνων ήταν τουλάχιστον κατά 50% υψηλότερα κοκ.

Πόσο μάλλον όταν ο ρόλος του ΔΝΤ δεν είναι η δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης, αλλά η δημοσιονομική προσαρμογή μίας χώρας – την οποία διαπιστώνεται πως από τότε δεν θεωρούσε εφικτή, με τα «γερμανικής έμπνευσης» μνημόνια που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, ως συνήθως με τη συνενοχή της ΕΚΤ (άρθρο).

Εάν λοιπόν τότε δεν ήταν εφικτή, όταν οι συνθήκες στην οικονομία μας ήταν παρασάγγες καλύτερες, πώς είναι δυνατόν να ισχύει το αντίθετο σήμερα; Ειδικά μετά τις εκθέσεις του ΔΝΤ, όπου παραδεχόταν τα τεράστια λάθη του; (ανάλυση). Δεν είναι ανόητο να τάσσονται κάποιοι από εμάς υπέρ αυτής της πολιτικής, εκλιπαρώντας γονυπετείς την καγκελάριο να μας εμπιστευθεί όσον αφορά την πιστή τήρηση της; Δεν χαρακτηριζόμαστε ως εκ τούτου ως η χώρα της ντροπής;

Περαιτέρω, έχουμε ίσως μία τελευταία ευκαιρία να διαπραγματευθούμε μία βιώσιμη λύση με τους δανειστές μας, χωρίς να αναλωνόμαστε σε άκαρπες συζητήσεις σχετικά με μία ακόμη αξιολόγηση – την οποία, εάν κλείσει, θα ακολουθήσουν πολλές άλλες, έως ότου χάσουμε τόσο την ιδιωτική, όσο και τη δημόσια περιουσία μας, οπότε θα πεταχτούμε σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα στα σκουπίδια της ιστορίας.

Εν τούτοις αντιμετωπίζουμε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει την ικανότητα/επάρκεια να διαπραγματευθεί σωστά ενώ, αντίθετα, ο κ. Σόιμπλε είναι εξαιρετικά ταλαντούχος στο παιχνίδι του πόκερ – έχοντας το άλλωστε αποδείξει το 2015, όπου μας επέβαλλε το χειρότερο μνημόνιο στην παγκόσμια ιστορία, με τις εξής τρεις ρήτρες που δεν έχουν υπογραφεί ποτέ από κανέναν ηγέτη μίας χώρας:
(α) με τη ρήτρα αναγνώρισης του συνολικού δημοσίου χρέους, οπότε της πλήρους και έγκαιρης αποπληρωμής του,
(β) με τη ρήτρα παραίτησης από τυχόν ονομαστική διαγραφή (κούρεμα) του χρέους και
(γ) με η ρήτρα υποθήκευσης προς ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας, μέσω της σύστασης ενός ανάλογου οργανισμού (Υπερταμείο).
Ακόμη χειρότερα, το μνημόνιο αυτό επικυρώθηκε από τα περισσότερα κόμματα «του συνταγματικού τόξου» στη βουλή, καθώς επίσης από την εκλογική πλειοψηφία των Ελλήνων το Σεπτέμβριο του 2015 – όπου εξέλεξαν την κυβέρνηση που δεν σεβάστηκε καν τη βούληση τους στο δημοψήφισμα, καθώς επίσης αυτήν που διαπραγματεύθηκε τη θανατική ποινή τους λίγο αργότερα, τεκμηριώνοντας πως δεν είμαστε μόνο η χώρα της ντροπής αλλά, επίσης, της ανοησίας.

Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι το ότι, δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα χρεοκόπησε οριστικά και αμετάκλητα, το αργότερο τον Ιούλιο του 2015 – όπου παραδόθηκαν κυριολεκτικά τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα. Η μορφή δε της χρεοκοπίας που βιώνει είναι η οδυνηρότερη όλων: η κυλιόμενη πτώχευση.

Ως εκ τούτου, εάν δεν επιλυθούν αυτά τα δύο μεγάλα προβλήματα, όπου για το πρώτο έχουμε προτείνει μία κυβέρνηση συνεργασίας με τα ικανότερα δυνατά άτομα που διαθέτει η πατρίδα μας, ενώ για το δεύτερο την αναβολή πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, τίποτα δεν πρόκειται να μας βοηθήσει – όσο αισιόδοξος και αν θέλει να είναι κανείς. Ολοκληρώνοντας, έχουμε δύο μόνο λύσεις στη διάθεση μας:
(α) την πλήρη εφαρμογή των μνημονίων βασιλικότερα του βασιλιά χωρίς κανένα απολύτως παράπονο – τον αργό θάνατο δηλαδή με την ελπίδα να συμβεί κάτι απρόοπτο που τελικά θα μας σώσει, καθώς επίσης
(β) την επιθετική διαπραγμάτευση για την επίτευξη μίας πραγματικής, ριζικής λύσης – με όλα τα ρίσκα που ενέχει κάτι τέτοιο.
Είτε η μία λύση πάντως, είτε η άλλη, είναι κατά πολύ καλύτερη από την οποιαδήποτε «μεσοβέζικη» και δειλή, όπως δυστυχώς αυτές που έχουμε υιοθετήσει ως άλλοι ιθαγενείς μέχρι τώρα. Ακολουθεί η σημερινή συζήτηση του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο.


Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσοι έχουν την εντύπωση ότι οι δανειστές και η ελληνική κυβέρνηση ασχολούνται στα σοβαρά με κάποια αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας ή με αξιολόγηση των πεπραγμένων της κυβέρνησης για την αναδιάρθρωση και αλλαγή του ελληνικού οικονομικού μοντέλου απατώνται. Δανειστές και κυβέρνηση κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλον, και οι δύο μαζί τον ελληνικό λαό και τους φορολογούμενους της ευρωζώνης.

Για να το πούμε πιο απλά: Για να κάνεις αξιολόγηση πρέπει να έχει προηγηθεί κάποια αλλαγή στην ακολουθούμενη πολιτική, κάποια πράξη, μια μεταβολή που θα την αξιολογήσεις. Μέχρι στιγμής όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 έχουν αλλάξει μόνο 7 βασικά πράγματα, που δεν έχουν σχέση με μετασχηματισμό της Ελλάδας σε προοδευμένη χώρα:
  1. Τις εργασιακές σχέσεις, προωθώντας την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οι ελαστικές μορφές εργασίας θυμίζω ότι είχαν θεσμοθετηθεί επί Σημίτη. Απλώς τώρα κυριάρχησαν. Αυτές τις εργασιακές σχέσεις, όμως, τις άλλαξε επί της ουσίας η κυβέρνηση Παπανδρέου με το πρώτο μνημόνιο. Τώρα, προστίθενται πινελιές στο σχέδιο «Η εργασία απελευθερώνει». Ιδίως όταν πληρώνεται όσο όσο.
  1. Τις μισθολογικές σχέσεις, προωθώντας τη φθηνότερη δυνατή εργασία. Και αυτές θεσμοθετήθηκαν επί κυβέρνησης Παπανδρέου και οι επόμενες κυβερνήσεις απλώς κατεβάζουν τον πήχη, έχοντας δημιουργήσει στην πράξη τη γενιά των 200 ευρώ.
  1. Την εξαφάνιση των δημόσιων επενδύσεων, που ξεκίνησε επίσης επί Παπανδρέου και έφτασε στον φετινό προϋπολογισμό να προβλέπονται 175.000.000 ευρώ!
  1. Την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια στους δανειστές, κατόρθωμα που μόνο μία προδοτική κυβέρνηση μπορούσε να κάνει.
  1. Τη θεσμοθέτηση της ιδιωτικοποίησης φιλέτων του δημοσίου, που έγινε από τον Γ Παπανδρέου και διαρκώς καρκινοβατεί.
  1. Τον αφελληνισμό στις διοικήσεις των τραπεζών και την απώλεια του ελέγχου από τους επιτρόπους της κυβέρνησης, κατόρθωμα επίσης της σημερινής συγκυβέρνησης.
  1. Την απόλυση από το δημόσιο εκείνων που πραγματικά δούλευαν, δηλαδή των συμβασιούχων, και τη συνταξιοδότηση όλων όσων είχαν πείρα, κατόρθωμα των πρώτων κυβερνήσεων.
Για αυτά χρειάστηκαν 7 κυβερνήσεις και 7 χρόνια χαμένα για 11.000.000 πολίτες μόνο και μόνο για ένα λόγο: Επειδή όλες οι κυβερνήσεις εδώ και 7 χρόνια αρνούνται να αξιολογήσουν τι χρειάζεται αυτός ο τόπος για να γίνει χώρα αντί για χώρος που κατάντησε. Και για να αλλάξουν όλα όσα δεν χρειάζεται κανείς ξένος να τα ζητήσει ή να τα επιβάλει. ΟΙ κυβερνήσεις έπρεπε από μόνες τους να τα αλλάξουν. Αντ’ αυτού:

Αρνούνται να διαλύσουν τη Λερναία Ύδρα του δημόσιου τομέα και να χτίσουν ένα δημόσιο που θα δουλεύει για τους πολίτες και όχι για τους υπαλλήλους του.

Αρνούνται να καταργήσουν τα προνόμια δεκάδων επαγγελμάτων που λειτουργούν σε βάρος της τσέπης των πολιτών. Δηλαδή, αρνούνται να απελευθερώσουν τα επαγγέλματα από τον πανάκριβο για τους πολίτες προστατευτισμό τους.

Αρνούνται να κυνηγήσουν τη μεγάλη φοροδιαφυγή στα καύσιμα, στα καπνικά, στον μεγάλο πλούτο και στους ελεύθερους επαγγελματίες.

Αρνούνται να φτιάξουν έναν φορολογικό και εισπρακτικό μηχανισμό, ανεξάρτητο από τις παρεμβάσεις του κάθε πολιτικού και της κάθε κυβέρνησης, που θα στελεχώνεται από γνώστες και όχι από καρεκλοκένταυρους συνδικαλιστές. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί προθυμοποιήθηκαν να στείλουν εκπαιδευτές και πολυπληθές σώμα εφόρων και ελεγκτών για να μπει το νερό σε ένα αυλάκι, αλλά συνάντησαν τη σφοδρή αντίδραση των προυχόντων του κλάδου.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα ασφαλιστικό που να είναι δίκαιο και βιώσιμο και όπου ο καθένας θα παίρνει όσα έχει καταβάλλει με πρόνοια για τους άνεργους και τους ανήμπορους. Τους κανονικούς ανήμπορους, όχι τα αρτιμελή πελατάκια. Το έκτρωμα Κατρούγκαλου και οι προηγούμενες ρυθμίσεις Βενιζέλου ήταν και είναι καθαρά εισπρακτικά νομοθετήματα.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα φορολογικό σύστημα που να φορολογεί τον καθένα ανάλογα με τα εισοδήματά του και ανάλογα με τις ανελαστικές του δαπάνες. Όλα τα συστήματα, σύν το υπάρχον, είναι καθαρά εισπρακτικά.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα σύστημα Υγείας χωρίς μεσάζοντες, εμπόρους, διευθυντές- επιχειρηματίες, καθηγητές και κλινικές διαπλεκόμενους, υπερτιμολογήσεις και «μαύρα» με φαρμακευτικές εταιρίες και εταιρίες προμήθειας υλικών. Όλοι μπαλώνουν μια κάλτσα, που δεν έχει πια ύφασμα. Και που παράγει ένα τεράστιο έλλειμμα για το κράτος.

Αρνούνται να μετατρέψουν τη λειτουργία κράτους, πολιτών και επαγγελματιών σε on line σύνδεση, ώστε να πολεμήσουν τη γραφειοκρατία και την κλοπή. Αντιθέτως, προσθέτουν πιστοποιητικά, τιμολόγια, αποδείξεις και άχρηστα ευθυνοφοβικά στοιχεία για να διατηρούνται άχρηστες και αναποτελεσματικές θέσεις εργασίας, μαζί με την εγκληματικότητα των υπαλληλικών και επαγγελματικών κυκλωμάτων.

Αρνούνται να εκσυγχρονίσουν την ελληνική δικαιοσύνη, που αρνησιδικεί κανονικότατα στην πράξη, αποτελώντας τροχοπέδη για πολίτες και επιχειρήσεις.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα νομικό και επιχειρησιακό περιβάλλον, που να προωθεί την ελληνική παραγωγή αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων. Αντίθετα, αδιαφορούν εντελώς για την παραγωγή, τυποποίηση και εξαγωγή των διαμαντιών της ελληνικής φύσης και καταποντίζουν οικονομικά την επιχειρηματικότητα από την εγκληματική μονομανία για είσπραξη χαρατσιών. Χειρότερα από την τουρκοκρατία.

Αρνούνται να φτιάξουν μια Παιδεία που θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και το ελληνικό μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης. Σε μια χώρα που θα μπορούσε εύκολα να είναι έμπορος και μελετητής και παραγωγός προϊόντων προωθημένης τεχνολογίας, παραγωγός προϊόντων gourmet από τη σπάνια ελληνική πανίδα και χλωρίδα, παραγωγός ενέργειας και προϊόντων ενέργειας, παραγωγός μοντέλων ανάπτυξης για άλλες δεκάδες μικρές χώρες σε επίπεδο τεχνολογίας και έρευνας. Σε μια χώρα με 300 μέρες το χρόνο ήλιο και μέση θερμοκρασία 22 βαθμούς. Έναν ευλογημένο τόπο. Αυτοί εξορίζουν την αφρόκρεμα της νεολαίας να πάει να παράξει έρευνα, γνώση και εργασία σ αυτούς που μας έχουν βρει ανόητους και μας γδύνουν.

Αρνούνται να εκσυγχρονίσουν τις μεταφορές σε μια χώρα που είναι στο σταυροδρόμι Ανατολής- Δύσης! Δημόσια και ιδιωτικά μέσα, οι βάσεις τους, οι προγραμματισμοί τους και η ευελιξία για εξυπηρέτηση ανθρώπων και εμπορευμάτων είναι στα χέρια συντεχνιών επαγγελματιών και ανεξέλεγκτων κεφαλαιούχων.

Αρνούνται να φτιάξουν τηλεπικοινωνίες του 21ου αιώνα. Τηλέφωνα και διαδίκτυα σέρνονται και πληρώνονται πανάκριβα για τις υπηρεσίες που πουλάνε οι εταιρίες, εκμεταλλευόμενες τον  τεχνολογικό αναλφαβητισμό της πλειονότητας του πληθυσμού.

Αρνούνται να διδάξουν, αναδείξουν, διαδώσουν, εκμεταλλευτούν εκπαιδευτικά και τουριστικά τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό των προγόνων που έζησαν σ αυτή τη χώρα. Το πολιτιστικό επίπεδο σ αυτούς τους τομείς είναι ακόμα στο τζατζίκι και το σουβλάκι (εξαιρετικά, δε λέω) με θεατρικές παρωδίες άρπα κόλλα, greek tsolia και do you like mamzel the Greece. Με λίγες εξαιρέσεις, η χώρα είναι ακόμα στη δεκαετία του 1970.

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος στην ελληνική καθήλωση και οπισθοδρόμηση. Και τίθεται το ερώτημα:
Σε το ακριβώς αξιολογείται η κυβέρνηση; Στο πόσα λεφτά θα κόψει από τους μισθούς και τις συντάξεις; Σε πόσους υπαλλήλους θα μπορεί να απολύει ο ιδιωτικός τομέας; Στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά όχι στην απόδοση του δημοσίου; Στο πόση ελληνική περιουσία θα χαρίσουμε στους δανειστές; Στο πόσους φόρους θα βάλουμε για να έχουμε να πληρώσουμε το χρέος; 

Επειδή, μέχρι σήμερα όλες οι λεγόμενες αξιολογήσεις έχουν να κάνουν με ένα και μόνο θέμα: Πώς θα εισπράξουν οι ξένοι τα φραγκάκια τους. Και πώς θα τα αυγατίσουν παίρνοντας επιχειρηματικά τη θέση των Ελλήνων μέσα στην Ελλάδα.

Και όλα αυτά γίνονται επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν το πελατειακό τους δημόσιο. Αδιαφορώντας για τη χώρα. Κοροϊδεύοντας το λαό, την ΕΕ, το ΔΝΤ, και όποιον άλλο τύχει στο δρόμο τους.

Και η μεν ΕΕ με το ΔΝΤ έχουν τη δύναμη και φρόντισαν να κόψουν το βήχα της κοροϊδίας στις κυβερνήσεις, στην πλάτη του λαού φυσικά, ζητώντας όλο και πιο σκληρές εγγυήσεις από επιπόλαιους και άσχετους μικροαπατεώνες. Ο ελληνικός λαός πότε θα κόψει το βήχα στις κυβερνήσεις του, που τον κοροϊδεύουν κατάμουτρα και τον κατακλέβουν με τη δολιότητα και την ανικανότητά τους; Πότε, δηλαδή θα αξιολογήσει τον εαυτό του; Για να δει αν του αξίζει αυτή η ζωή.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Καθώς οι Ευρωπαίοι πολιτικοί κοιτάζουν τις αναταράξεις που έρχονται το 2017, παρακολουθούν την αγορά ομολόγων της ευρωζώνης με αυξανόμενη ανησυχία. Το ξεπούλημα των κρατικών ομολόγων, όπως είναι η τάση παγκοσμίως, αυξάνει το άγχος στις ήδη ευάλωτες οικονομίες του μπλοκ, ιδιαίτερα αυτών της Νότιας Ευρώπης.

Οι φόβοι των αξιωματούχων επιδεινώνονται λόγω του ανομοιογενούς ρυθμού του ξεπουλήματος, καθώς τα ομόλογα ορισμένων χωρών-μελών πωλούνται ταχύτερα σε σχέση με άλλων χωρών. Οι διαφορές στις αποδόσεις μεταξύ των ιταλικών και των γερμανικών ομολόγων, για παράδειγμα, έχουν αγγίξει επίπεδα που έχει να δει η αγορά από το 2012, όταν η κρίση κρατικού χρέους έφερε τη νομισματική ένωση κοντά στην κατάρρευση.

Η κρίση χρέους εξέθεσε τον «βρόχο της καταστροφής» που δημιούργησαν οι τάσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών να διακρατούν το χρέος του κράτους στο οποίο ανήκουν. Θεωρητικά, ο φαύλος κύκλος θα μπορούσε να ξεκινήσει όταν οι αγορές χάσουν την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητα μιας κυβέρνησης να αποπληρώσει τα χρέη της, επισπεύδοντας το ξεπούλημα των ομολόγων της.

Η πτώση που προκύπτει στις τιμές των ομολόγων πλήττει στη συνέχεια τους ισολογισμούς των τραπεζών που εξακολουθούν να κατέχουν τέτοια ομόλογα, καθιστώντας τες πιο πιθανό να χρειαστούν διάσωση από τις κυβερνήσεις τους. Αυτό, με τη σειρά του, θα μπορούσε να διαβρώσει ακόμα περισσότερο την επενδυτική εμπιστοσύνη, οδηγώντας σε επιπλέον sell-off, που πλήττει ακόμα περισσότερο τις τράπεζες. Παρά τον κίνδυνο που ενέχουν οι πρακτικές των τραπεζών, ωστόσο, οι αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές της ευρωζώνης δεν έχουν βρει ακόμα τρόπο για να «κόψουν» τον βρόχο.


Από τα μέσα του 2016, οι αυξανόμενες προσδοκίες για επιστροφή του πληθωρισμού έχουν οδηγήσει τους επενδυτές σε ξεπούλημα των ομολόγων τους, ιδιαίτερα λόγω των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. (Ο υψηλότερος πληθωρισμός μειώνει την ελκυστικότητα των ομολόγων για τους επενδυτές, και στις αγορές ομολόγων καταγράφεται έντονο sell-off τους τελευταίους μήνες).

Οι προσδοκίες αυτές έχουν ήδη υλοποιηθεί στην ευρωζώνη, όπου ο ετήσιος πληθωρισμός αυξήθηκε από το 0,2% τον Ιούλιο του 2016 στο 1,8% τον Ιανουάριο του 2017. Αυτό έχει ενθαρρύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να περιορίσει το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της, το οποίο χρησιμοποιεί για να τονώσει τον πληθωρισμό, από τα 80 δισ. ευρώ στα 60 δισ. ευρώ τον μήνα. Με την ΕΚΤ να παρέχει λιγότερη στήριξη στις τιμές των ομολόγων, οι αποδόσεις (που κινούνται αντιστρόφως ανάλογα των τιμών) έχουν αυξηθεί.

Από μόνο του, αυτό θα προκαλούσε προβλήματα για τη νομισματική ένωση, καθώς θα αύξανε την πίεση στις χρεωμένες χώρες, όπως η Ιταλία, που με τη σειρά τους θα έρχονταν αντιμέτωπες με υψηλότερες πληρωμές χρέους.

Όμως το αυξανόμενο πολιτικό ρίσκο σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία έχει μεγεθύνει τις επιπτώσεις του sell-off, καθώς το χάσμα στις αποδόσεις ομολόγων μεταξύ των χωρών της ευρωπεριφέρειας και της Γερμανίας -το χρέος της οποίας θεωρείται βάση λόγω της ασφάλειάς του- έχει διευρυνθεί. Αυτό δείχνει πως οι φόβοι της αγοράς για διάλυση της ευρωζώνης εντείνονται. Αν η νομισματική ένωση καταρρεύσει, τότε οι επενδυτές θα προτιμούσαν να κρατούν γερμανικό χρέος, για παράδειγμα, αντί για χρέος που εκδίδουν η Ελλάδα ή η Ιταλία.

Σοβαρές πολιτικές ανησυχίες

Φέτος είναι προγραμματισμένο να διενεργηθούν εκλογές στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Όμως οι ανησυχίες για τα εκλογικά αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα μεγάλες σε ό,τι αφορά στις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία (σε δύο γύρους, τον Απρίλιο και τον Μάιο), όπου εξακολουθεί να υπάρχει πιθανότητα να κερδίσει η υποψήφια των εθνικιστών Μαρίν Λε Πεν, η οποία έχει υποσχεθεί να βγάλει τη Γαλλία από την ευρωζώνη όσο το δυνατόν συντομότερα.

Αν και το εκλογικό σύστημα της Γαλλίας έχει σχεδιαστεί εν μέρει ώστε να μην κυβερνούν ακραία κόμματα όπως το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, ωστόσο όλοι οι άλλοι υποψήφιοι για την προεδρία έχουν αδυναμίες που θα μπορούσαν να αποδειχθούν μοιραίες στις εκστρατείες τους. Ως εκ τούτου, η ήττα της δεν είναι προκαθορισμένο αποτέλεσμα.

Στην Ιταλία, εν τω μεταξύ, η εύθραυστη κυβέρνηση και η εμβάθυνση της διαίρεσης εντός του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος έχουν αυξήσει τις πιθανότητες προκήρυξης εκλογών κάποια στιγμή φέτος. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε άνετα να φέρει μια νέα κυβέρνηση, η οποία θα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων ή τη Λίγκα του Βορρά, κόμματα που θέλουν η Ιταλία να φύγει από την ευρωζώνη.

Αν οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις καταφέρουν να αποκτήσουν πρόσβαση στην εξουσία σε οποιαδήποτε από τις δύο αυτές χώρες, δεν θα ήταν απαραίτητο να κερδίσουν σε δημοψήφισμα για την παραμονή της ευρωζώνης για να βλάψουν τη νομισματική ένωση. Ακόμα και η πράξη του προγραμματισμού δημοψηφίσματος στη Γαλλία ή την Ιταλία θα μπορούσε να επισπεύσει μια κρίση που θα ταρακουνούσε τα θεμέλια της νομισματικής ένωσης.

Η ελληνική περίπτωση

Η Ελλάδα αποτελεί μια ακόμα πηγή ανησυχίας για τους ηγέτες της ευρωζώνης, που δεν θέλουν το πρόγραμμα διάσωσης της Αθήνας να εκκρεμεί ως θέμα στις εκλογές. Έχοντας μεγάλες αποπληρωμές χρέους τον Ιούλιο, η Ελλάδα αντιμετωπίζει πιέσεις να κλείσει την αξιολόγηση του προγράμματος, κάτι που θα πρέπει να κάνει για να λάβει τα κεφάλαια που χρειάζεται για να κάνει τις προαναφερθείσες πληρωμές. Για να μην επηρεάσει τα εκλογικά αποτελέσματα η κατάσταση της Ελλάδας, το ιδανικό θα ήταν η αξιολόγηση να ολοκληρωθεί στις 20 Φεβρουαρίου, στη συνεδρίαση του Eurogroup.

Η Ελλάδα έχει αρκετά χρήματα μέχρι τον Ιούλιο, όμως αν το θέμα δεν λυθεί μέχρι τότε, η κυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να διαπραγματευτεί ένα ολοκαίνουριο πρόγραμμα διάσωσης. Αυτό θα προκαλούσε νέα κρίση στην Ελλάδα, όπως αυτήν που απασχόλησε την ευρωζώνη το 2015, που ενέχει τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Δεν «σπάει» ο φαύλος κύκλος

Την ίδια ώρα, τα οικονομικά ρίσκα παραμένουν, ιδιαίτερα στην Ιταλία. Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης έχει το δεύτερο μεγαλύτερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ (132,4% του ΑΕΠ), ενώ ο τραπεζικός της κλάδος -που επιβαρύνεται με «κόκκινα» δάνεια ύψους 276 δισ. ευρώ- σχοινοβατεί στο χείλος της κρίσης. Στα προβλήματά της προστίθεται και το γεγονός πως η Ιταλία είναι το πιο ευάλωτο μέλος της ευρωζώνης στο «βρόχο της καταστροφής»: οι ιταλικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι κάτοχοι ιταλικών κρατικών ομολόγων, που αντιστοιχεί σε σχεδόν 12% του συνολικού ενεργητικού του τραπεζικού κλάδου.

Από τότε που ο «βρόχος της καταστροφής» τον οποίον πυροδότησε η ελληνική κρίση κόντεψε να οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης, οι αρχές έχουν προσπαθήσει (αλλά αποτύχει) να σπάσουν τους δεσμούς που ενώνουν τις τράπεζες με τις κυβερνήσεις τους. Η γερμανική πρόταση για περιορισμό του ποσού του κρατικού χρέους της χώρας τους που θα μπορούν να διακρατούν οι τράπεζες, έχει δεχθεί πυρά από την Ιταλία και την Ισπανία, αφού η εφαρμογή της θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στην οικονομία τους.

Η Ιταλία και το bail-in

Ένα άλλο μέτρο που προωθούσε η Γερμανία αφορούσε στη δημιουργία κανόνων «bail-in», που υιοθετήθηκαν στην αρχή του 2016. Υπό τους κανόνες αυτούς, οι ιδιώτες ομολογιούχοι των τραπεζών θα απορροφούν πρώτοι τις απώλειες -χάνοντας ουσιαστικά την επένδυσή τους-, προτού μπορέσει να χρησιμοποιηθεί κρατικό χρήμα για τη διάσωση.

Η πρώτη μεγάλη δοκιμή των κανόνων αυτών ήρθε τον Δεκέμβριο, όταν η Banca Monte dei Paschi di Siena -η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της Ιταλίας- αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και χρειάστηκε διάσωση. Όμως πολλοί από τους ομολογιούχους της τράπεζας ήταν ανύποπτοι πολίτες στους οποίους είχαν πωληθεί τα ομόλογα ως ένα ασφαλές «όχημα» αποταμίευσης. Αν αναγκάζονταν να υποστούν ζημίες με το bail-in, θα προκαλούνταν μεγάλη πολιτική αντίδραση, ενισχύοντας το «χέρι» των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων όπως το Κίνημα των Πέντε Αστέρων.

Η λύση της ιταλικής κυβέρνησης για να προστατευθεί από τις πολιτικές επιπτώσεις περιελάμβανε δύο «ταχυδακτυλουργικά»: Πρώτον, χρησιμοποίησε ένα σχεδόν ξεπερασμένο stress test από τα μέσα του 2016 για να δικαιολογήσει μια πιο ευνοϊκή μορφή ανακεφαλαιοποίησης. Στη συνέχεια, έχοντας τη δικαιολογία πως οι ομολογιούχοι παραπλανήθηκαν για τη φύση της επένδυσής τους, τους αποζημίωσε.

Η τακτική της Ρώμης έσωσε την τράπεζα, για την ώρα τουλάχιστον, και απέτρεψε μια μεγάλη λαϊκή κατακραυγή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που αναμφίβολα επίσης ανησυχούσε για τις επιπτώσεις της ενίσχυσης των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων, ενέκρινε το σχέδιο. Ωστόσο, η κατάσταση δεν έχει επιλυθεί τελείως: οι ευρωπαϊκές αρχές πρέπει ακόμα να εγκρίνουν το επιχειρηματικό σχέδιο της τράπεζας, προτού προχωρήσει η διάσωση. Επιπλέον, οι κανόνες του bail-in φαίνεται να έχουν καταρρεύσει στο πρώτο εμπόδιο που αντιμετώπισαν, ενώ ο πιθανός «βρόχος της καταστροφής» τραπεζών-κυβερνήσεων παραμένει ανέπαφος.

Η Ευρώπη διερευνά νέες λύσεις

Η υπάρχουσα επιδιόρθωση του «βρόχου της καταστροφής» φαίνεται να μην πετυχαίνει τον στόχο της, όμως οι ευρωπαϊκές αρχές δεν έχουν σταματήσει να ψάχνουν για τρόπους να τη διορθώσουν. Τον Ιανουάριο, η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή πρότεινε τη δημιουργία μιας πανευρωπαϊκής “bad bank” που θα μπορούσε να αγοράσει μη εξυπηρετούμενα δάνεια από τις τράπεζες της ΕΕ, για να τα βγάλει από τους ισολογισμούς των τραπεζών, βελτιώνοντας έτσι την ευρωστία του κλάδου. Η “bad bank” στη συνέχεια θα πωλούσε τα δάνεια αυτά σε επενδυτές. Αν έπρεπε να υποστεί απώλεια σε οποιαδήποτε συναλλαγή της, θα μπορούσε θεωρητικά να ζητήσει αποζημίωση από την αρχική τράπεζα, ώστε οι αρχικοί υποστηρικτές του σχεδίου να μη χάσουν χρήματα.

Μια άλλη ιδέα που «έπεσε» για πρώτη φορά στο «τραπέζι» τον Οκτώβριο του 2011 είναι η δημιουργία ευρωπαϊκών «ασφαλών» ομολόγων, ή ESBies. Το σχέδιο αυτό προβλέπει πως μια οντότητα (ιδιωτική ή δημόσια) θα αγοράζει τα ομόλογα όλων των χωρών της ευρωζώνης και θα δημιουργήσει δύο pools: ένα pool οικονομιών υψηλότερου κινδύνου και ένα άλλο για τις πιο ασφαλείς οικονομίες.
Στη συνέχεια θα εξέδιδε ομόλογα που θα αντιπροσώπευαν το pool του χρέους υψηλότερου κινδύνου (που αρχικά ονομάζεται ευρωπαϊκά junior ομόλογα, ή EJBies, και περιλαμβάνει χρέος χωρών όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία) και άλλα που θα αντιπροσώπευαν το pool του πιο ασφαλούς χρέους (με ομόλογα από χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία).

Αυτή η ομαδοποίηση θα μπορούσε να καταστήσει δυσκολότερο για τους επενδυτές να επιλέξουν μία χώρα να εγκαταλείψουν σε περίπτωση κρίσης, ενώ θα δημιουργούσε επίσης ένα μεγαλύτερο pool πραγματικά ασφαλών τίτλων στους οποίους θα μπορούσαν να βασιστούν οι επενδυτές. Τον Σεπτέμβριο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Ρίσκου, επικεφαλής του οποίου είναι ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, δημιούργησε ομάδα εργασίας για να διερευνήσει την ιδέα αυτή, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να εκδώσει λευκή βίβλο για το θέμα αυτό τον Μάρτιο.

Δυστυχώς για τους αρχιτέκτονες του σχεδίου, η Γερμανία -η χώρα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ευρωζώνη- έχει αντιρρήσεις και για τις δύο ιδέες. Ο γερμανικός λαός τάσσεται σθεναρά κατά οποιασδήποτε πρότασης που μπορεί να περιλαμβάνει την επιδότηση του χρεωμένου Νότου με χρήματα από δικούς του φόρους.

Τα τελευταία χρόνια, η Γερμανία έχει κάνει βήματα ώστε να προστατευθεί από την πιθανή διάλυση της ευρωζώνης. Όταν η ΕΚΤ ξεκίνησε το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων τον Ιανουάριο του 2015, για παράδειγμα, η Γερμανία τελικά ενέδωσε σε μια πολιτική με την οποία διαφωνούσε, υπό τον όρο ότι τα ομόλογα θα συνέχιζαν να μοιράζονται μεταξύ των κεντρικών τραπεζών των χωρών-μελών και όχι να συγκεντρώνονται κεντρικά, καθιστώντας τη συμφωνία πιο σαφή στην περίπτωση μελλοντικού «διαζυγίου».

Επίσης, τα στοιχεία από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών έχουν δείξει πως οι Γερμανικές τράπεζες έχουν σταματήσει να δανείζουν σε εταιρείες με έδρα άλλες χώρες της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια, προτιμώντας να κρατούν το χρήμα τους στη Γερμανία -άλλο ένα βήμα πιο μακριά από την ενοποίηση και την αμοιβαιοποίηση των υποχρεώσεων εντός του μπλοκ. Άρα, όποια ιδέα φαίνεται να περιλαμβάνει ομαδοποίηση του ρίσκου πιθανότατα θα απορριφθεί άμεσα στη Γερμανία, ιδιαίτερα σε μια εκλογική χρονιά.

Θα «βγάλει» τη χρονιά η ευρωζώνη;

Η ευρωζώνη έχει μπει σε μια δύσκολη χρονιά και ορισμένοι επενδυτές δείχνουν όλο και μεγαλύτερη αμφιβολία για την ικανότητά της να επιβιώσει. Αν η Ευρώπη μπορέσει επιτυχώς να ξεπεράσει τα πολιτικά εμπόδια που έχει μπροστά της, η αβεβαιότητα στην αγορά θα «ξεθωριάσει» γρήγορα, και θα επιστρέψει χρήμα στις αγορές ομολόγων της. Ακόμα, όμως, και αν συμβεί αυτό, τα οικονομικά ρίσκα (που επιδεινώνονται από πολιτικούς παράγοντες στην Ευρώπη) θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν τους φόβους για το μέλλον της νομισματικής ένωσης.

Οι αποδόσεις των ευρωπαϊκών ομολόγων αυξάνονται, με ώθηση από τις παγκόσμιες προσδοκίες για πληθωρισμό και από τη σταδιακή σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ, που σημαίνει ότι το κόστος αποπληρωμής χρεών επίσης θα αυξηθεί. Αν συνεχίσει να γίνεται αυτό σταδιακά, τότε οι αποδόσεις των ομολόγων είναι απίθανο να φτάσουν σε άβολα επίπεδα κατά τη διάρκεια του 2017.
Επειδή, όμως, ο «βρόχος της καταστροφής» μεταξύ των τραπεζών και των κυβερνήσεων παραμένει ανέπαφος, και επειδή ο ιταλικός τραπεζικός κλάδος εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά εύθραυστος, η Ιταλία θα είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στην κρίση. Και οι αυξήσεις στις αποπληρωμές χρέους, όσο σταδιακά και αν γίνουν, απλώς θα μεγαλώσουν αυτή την ευπάθεια.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πιό συγκλονιστική διαπίστωση-συνειδητοποίηση ήταν αυτή που εμφανίστηκε αυτές τις μέρες στο ίντερνετ με την μορφή χιουμοριστικής ανάρτησης και έλεγε πως "τα παιδιά που γεννήθηκαν με το πρώτο μνημόνιο, πάνε σήμερα ήδη στην δευτέρα δημοτικού."

Ανατριχιαστικό.
Σε λίγα χρόνια δηλαδή θα ανδρωθεί η πρώτη γενιά γεννημένη μέσα στα μνημόνια.
Θα είναι η πρώτη γενιά γεννημένων σκλάβων, που δεν θα έχουν γνωρίσει γιατί δεν θα έχουν ζήσει, τί σημαίνει εθνική ανεξαρτησία, τί σημαίνει Συνταγματική τάξη, τί σημαίνει κοινοβούλιο που νομοθετεί από μόνο του και όχι  από μετάφραση οδηγιών δανειστών-τοκογλύφων.
Θα είναι η πρώτη γενιά που θα έχει εγκλιματιστεί στην λογική τού "αρκεί νάχουμε κάτι να φάμε και να ζήσουμε με τα στοιχειώδη", η πρώτη γενιά που θα το θεωρεί φυσιολογικό, γιατί δεν θάχει ζήσει κάτι άλλο.
Θα είναι η πρώτη γενιά επανεμφάνισης των μουζίκων-δουλοπάροικων του κάθε μορφής ιδιοκτήτη εργασίαςη πρώτη γενιά που θα μπαίνουν στις τράπεζες ψιθυρίζοντας σαν να βρίσκονται στον ιερότερο ναό, η πρώτη γενιά γεννημένη και μεγαλωμένη στην Φάρμα των Ζώων.

Φιλοδοξούν οι νεοναζιστές της "Ενωμένης" Ευρώπης να ακολουθήσουν κι άλλες γενιές. Κι άλλες, κι άλλες.
Στην διάρκεια της τουρκικής κατοχής χάθηκαν περίπου είκοσι γενιές ελλήνων.
Στην γερμανική κατοχή, μαζί με τον εντεταλμένο εμφύλιο που ακολούθησε και την υστέρηση της ανοικοδόμησης κράτους και κοινωνίας, άλλη μιά γενιά πήγε χαμένη.
Σήμερα με την "πρόοδο" της οικονομικής "επιστήμης", και της ψυχολογίας της χειραγώγησης των λαών, η έρπουσα δικτατορία της Παγκοσμιοποίησης σκοπεύει στην δημιουργία ατέρμονων γενεών σκλάβων που οι ίδιοι θα λογίζουν τους εαυτούς τους ως ελεύθερους και στην δημιουργία κρατών-γκέττο ειδικών οικονομικών ζωνών, θερμοκήπια εγατικών χεριών και κάτι σαν τις βιομηχανικές ζώνες, στις παρυφές των κέντρων της Νέας Τάξης.

Και όλα αυτά εξαιτίας της γενιάς των τριακοσίων δωσίλογων του σημερινού κοινοβούλιου, αυτών που με ετήσιες αποδοχές 100 και 200 χιλιάδων ευρώ, πουλάνε όχι μόνον τις επόμενες γενιές, αλλά και την μάνα που τους γέννησε.
Αυτών που υποτίθεται πως "διαπραγματεύονται" για μας.
Ναι. Διαπραγματεύονται.
Διαπραγματεύονται πόσο μεγαλύτερο όφελος θα βγάλουν απ' το ξεπούλημά μας.
Άλλα τρία χρόνια εξουσίας; Άλλα δέκα; Συντάξεις; Προνόμια; Το ακαταδίωκτο για τα εγκλήματά τους; Όλα μαζί;

Και εν τω μεταξύ οι γενιές-σκλάβοι να μεγαλώνουν.
Και εν τω μεταξύ οι δικές μας οι γενιές, οι μόνες που ακόμη μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια να παρακολουθούν αμέτοχες την καθολική σφαγή.

Κρίμα την κατάντια μας για μάς που κάποτε φανταστήκαμε πως θ' αλλάζαμε τον κόσμο. 
Τον αλλάξαμε όμως. Τον κάναμε αβίωτο.
Και τώρα παραδίνουμε τα παιδιά μας στα κτήνη.
Αυλαία!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μεγάλα λόγια και ύβρεις κατά θεσμών και προσώπων από τους οποίους εξαρτιόμαστε, είναι «μαγκιές μαχαλά», που έλεγαν οι παλιότεροι

Τίποτε από όσα υφιστάμεθα δεν θα συνέβαινε αν συνεχίζαμε να ακολουθούμε τον ελληνικό τρόπο ζωής, της αξιοπρέπειας και της εντιμότητας, και δεν αφελλήνιζαν την παιδεία μας, αγνοούντες ότι για τα νυν έχουν δοθεί οι συμβουλές από τους παλαιότερους, τους οποίους όμως εξοστρακίσαμε.

Γυρίζω πίσω χρόνια, για να ξαναφέρω στη μνήμη μας όλα όσα έχουν ειπωθεί και τα οποία παραβλέψαμε. Και κατ’ αρχάς τον στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκης «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω», όχι για να απενοχοποιήσω τους πολιτικούς αλλά για να σηματοδοτήσω την δική μας ευθύνη. «Κάθε λαός είναι άξιος της ηγεσίας του», είπε ο Πλάτων και στη δημώδη παράδοση μεταφέρεται ως «Τοιούτος λαός, τοιούτοι του πρέπουν άρχοντες».

Την δική μας ευθύνη στην λανθασμένη επιλογή αρχόντων (για τους οποίους οι Βυζαντινοί έλεγαν «λόγοι μεν ρήτορος, έργα δ' αλέκτορος»), είχε επισημάνει ο Θουκυδίδης, γράφοντας «Δεν καταγγέλλω τους επίδοξους αυθέντες, αλλά τους προθυμότατους υποτακτικούς» («Ου τοις άρχειν βουλομένοις μέμφομαι, αλλά τους υπακούειν ετοιμοτέροις ούσι». Ίσως, τα είπε καλύτερα ο Αίσωπος; «των οικιών υμών εμπιπραμένων, υμείς άδετε», όταν βλέπαμε πού οδηγούμασταν, αλλά αδιαφορούσαμε να πάρουμε μέτρα.

Μάλιστα δε, πολιτικοί και λαός, αντί να μελετήσουμε τα σφάλματά μας και να διδαχθούμε απ’ αυτά, προτιμούμε να αποδίδουμε ευθύνες πάντα σε άλλους. Ο Τσαρούχης όμως μας είχε προειδοποιήσει: «Κανένας κατακτητής δεν έχει επιφέρει σ' αυτόν τον τόπο τις καταστροφές που έχουν επιφέρει οι κάτοικοι».

Πιο παλιά, είχε γράψει ο Περικλής Γιαννόπουλος «Ελληνική φυλή, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εαυτός σου», αλλά και τα αιχμηρά «Ελληνική Φυλή είσαι ανήθικος, διότι θέλεις οι Φραγκικοί στρατοί και στόλοι να σου φυλάν τ΄ αμπέλια σου» και «Ελληνική Φυλή τι φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μαντρί; Εάν σου βαστά έμπα διώχτους». Ακόμη παλιότερα έγραφε ο Κων. Παπαρρηγόπουλος «Είναι κίβδηλον να λέγωμεν , κάθε φοράν, ότι μας πταίουν οι ξένοι».

Πώς φτάσαμε ως εδώ, πέρα από την αδιαφορία μας, το περιέγραψε ο Πυθαγόρας: «...εισιέναι εις τας πόλεις, πρώτον τρυφήν, έπειτα κόρον, είτα ύβριν, μετά δε ταύτα όλεθρον» («μπαίνει στις πολιτείες πρώτα η πολυτέλεια, κατόπιν ο κορεσμός, έπειτα η αλαζονεία και ύστερα ο όλεθρος (η καταστροφή)».

Αυτή η αλαζονεία στοιχίζει στους λαούς. Μεγάλα λόγια και ύβρεις κατά θεσμών και προσώπων από τους οποίους εξαρτιόμαστε, είναι "μαγκιές μαχαλά", που έλεγαν οι παλιότεροι. Ο πρωθυπουργός δεν θα εκστόμιζε ότι θα βαράει νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές, αν είχε ελληνική παιδεία και γνώριζε ότι η Αντιγόνη είχε προειδοποιήσει, δια του Σοφοκλέους: «Λόγια μεγάλα ξιπασιάς, με συμφορές μεγάλες πληρώνονται». Στην προσπάθεια δε να εκβιάσει την Ευρώπη, οι Βυζαντινοί είχαν προβλέψει ότι «Ο ορύσσων βόθρον εν αυτώ εμπεσείται» (όποιος σκάβει λάκκο πέφτει μέσα σ’ αυτόν»).

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Αριστοτέλης συνέστησε τι πρέπει να κάνει ο σώφρων ηγέτης, αντί να επιβαρύνει τον λαό με υπέρμετρη φορολογία: «Πρέπει να καταγράψουν όλες τις δημόσιες δαπάνες και μετά να περικόψουν τις περιττές και να ελαττώσουν τις μεγάλες» («δέοι αν ειδέναι τας δαπάνας της πόλεως απάσας, όπως ει τις περίεργος αφαιρεθή και ει τις μείζων ελάττων γένηται»). Για δε την για κομματικούς - προσωπικούς και μόνον λόγους καταστροφική καθυστέρηση της αξιολόγησης, πάλι ο Αριστοτέλης δίδαξε «Αν συζητούμε και σκεφτόμαστε το κάθε τι συνέχεια, θα φθάσουμε στο να μη τελειώσoυμε ποτέ».

Χρέος μας, να πούμε στους αποτυχημένους πολιτικούς μας αυτό που είπε ο Ιωάννης Χρυσόστομος: «Εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής». Και αν δεν επιτύχουμε στην εύρεση ικανής ηγεσίας, τότε η τελευταία ελπίδα μπορεί να βρεθεί στα λόγια που εκστόμισε ο Ζήνων: «Αφ' ης εγενόμην ναυαγός, εύρον τον ορθόν δρόμον» και ο Νίκος Καζαντζάκης: «Αν ο άνθρωπος δε φτάσει στο χείλος του γκρεμού δε βγάζει φτερούγες για να πετάξει».
Μόνον που στο τέλος του γκρεμού δεν είναι σίγουρο ότι θα βγάλεις φτερούγες, ίσως γκρεμοτσακιστείς.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι πιστωτές της ευρωζώνης και το ΔΝΤ τσακώνονται πάνω απ' το κρεβάτι της Ελλάδας για το ποια θα είναι η επόμενη θεραπεία. Αν όμως δεν βρουν λύση, τότε η Ελλάδα θα μπει στη μηχανική υποστήριξη μέχρι τον Ιούλιο

Του Tony Barber
Financial Times

Τον Μάιο, η Ελλάδα θα μπει στον όγδοο χρόνο της ως ασθενής στο νοσοκομείο των οικονομικά τραυματισμένων χωρών της ευρωζώνης. Έχοντας ενταχθεί στη νομισματική ένωση της Ευρώπης τον Ιανουάριο του 2001, και έχοντας λάβει την πρώτη από τις τρεις διασώσεις συνολικού ύψους 260 δισ. ευρώ τον Μάιο του 2010, η χώρα οδεύει προς τέταρτη «μετάγγιση» βοήθειας του χρόνου. Εκτός και αν υπάρξουν απόλυτα απίθανες αλλαγές στην πολιτική διαχείρισης της ευρωπαϊκής κρίσης, η Ελλάδα θα κερδίσει την ανεπιθύμητη διάκριση μέχρι τα τέλη του 2019 τού να έχει περάσει μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της στην ευρωζώνη στην εντατική, παρά εκτός αυτής.

Στον λόγο που έβγαλε το Σάββατο προς το κυβερνών κόμμα του, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι η Ελλάδα έχει «κάνει θυσίες στο όνομα της Ευρώπης». Μιλούσε σαν η Ελλάδα να είναι ένας άρρωστος που υποφέρει όχι για χάρη της ανάκτησης της δικής του υγείας, αλλά για να βελτιώσει τη φήμη των γιατρών του. Αυτοί είναι οι σύμβουλοι της ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που τσακώνονται πάνω απ’ το κρεβάτι της Ελλάδας για το ποια θα είναι η επόμενη θεραπεία που θα συνταγογραφήσουν.

Οι πιστωτές πιθανότατα θα βρουν συμβιβασμό μεταξύ τους και ο ασθενής δεν θα έχει άλλες επιλογές από το να καταπιεί τους όρους τους. Χωρίς μια τέτοια συμφωνία, ο συνδυασμός του εκλογικού ημερολογίου της Ευρώπης και του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής χρεών της Ελλάδας θα βάλουν τη χώρα στη μηχανική υποστήριξη μέχρι τον Ιούλιο. Δύο χρόνια μετά την εμφάνισή του το ταραγμένο καλοκαίρι του 2015, το Grexit, ή η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, θα επανεμφανιζόταν ως σοβαρή προοπτική. Αυτή θα ήταν η πιο ακραία εγχείρηση όλων, όμως δεν είναι καθόλου αδιανόητη.

Για την αξιολόγηση των δυστυχισμένων χρόνων της Ελλάδας στην ευρωζώνη, οι ιατρικές αλληγορίες αρμόζουν. Διότι το θεμελιώδες ερώτημα είναι αν, στην καρδιά τους, οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ή το ΔΝΤ, ή οι πολιτικοί ηγέτες και πολίτες της Ελλάδας, πιστεύουν πως επτά χρόνια δαπανηρής θεραπείας έχουν φέρει σε ακτίνα οπτικής μια γιατρειά.

Αυτό το ερώτημα έχει τρία μέρη. Το πρώτο αφορά στην ικανότητα της χώρας να αποπληρώσει όλο το χρέος της. Το χρέος είναι το ζήτημα το οποίο διχάζει πιο έντονα τους πιστωτές της ευρωζώνης, ιδιαίτερα τη Γερμανία και τους ομοϊδεάτες συμμάχους της Βόρειας Ευρώπης, και το ΔΝΤ. Στην πιο πρόσφατη εκτίμησή του, το Ταμείο δηλώνει ξερά πως το χρέος της Ελλάδας είναι «μη βιώσιμο», προβλέποντας πως με την τρέχουσα τάση θα εκραγεί στο 275% του ΑΕΠ μέχρι το 2060 από 180% σήμερα. Η ουσιαστική ελάφρυνση χρέους είναι ουσιώδης, καταλήγει το ΔΝΤ.

Το Ταμείο δεν προτείνει συγκεκριμένες διαγραφές, γνωστές ως «κουρέματα», από τους επίσημους Ευρωπαίους πιστωτές της Ελλάδας. Αντιθέτως, το ΔΝΤ προβλέπει ένα μείγμα παράτασης των λήξεων και περιόδων χάριτος για τις αποπληρωμές της Ελλάδας, συν πολύ χαμηλά σταθερά επιτόκια επί των δανείων της. Με αυτόν τον τρόπο ο αναμενόμενος κύκλος υψηλότερων παγκόσμιων επιτοκίων δεν θα «πνίξει» τις πιθανότητες ανάκαμψης της Ελλάδας.

Οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης απορρίπτουν τη διάγνωση του ΔΝΤ, προτείνοντας κάπως φαιδρά πως ο κορυφαίος οικονομικός θεσμός του κόσμου δεν κατανοεί τους μηχανισμούς των προγραμμάτων διάσωσης της ευρωζώνης. Κατ’ ιδίαν, βεβαίως, όλοι οι ενδιαφερόμενοι γνωρίζουν πως η αντίσταση του μπλοκ στην ελάφρυνση χρέους έχει της ρίζες της στις εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές. Οι πιστώτριες κυβερνήσεις φοβούνται βίαιες αντιδράσεις κατά τους, ή ακόμα και κατά του ίδιου του ευρώ, αν ποτέ καταλάβουν οι ψηφοφόροι πως δισεκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν στην Αθήνα έγιναν «καπνός».

Το δεύτερο μέρος του ερωτήματος σχετίζεται με τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Οι πιστωτές της ευρωζώνης υποστηρίζουν πως η πρόσφατη επιτυχία της Ελλάδας στην εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος -εξαιρουμένης, δηλαδή, της πληρωμής τόκων- δείχνει πως τα δημοσιονομικά της χώρας δυναμώνουν χρόνο με τον χρόνο. Τα συνεχή πλεονάσματα θα διατηρήσουν υπό έλεγχο το χρέος. Το ΔΝΤ είναι πιο απαισιόδοξο, λαμβάνοντας υπόψη μια ιστορική τάση των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας να εγκαταλείπουν τη δημοσιονομική πειθαρχία και να δαπανούν αλόγιστα δημόσιο χρήμα σε ευνοούμενους πελάτες και ισχυρές ομάδες συμφερόντων.

Το τρίτο, και αναμφίβολα σημαντικότερο, μέρος του ερωτήματος είναι αν τα προγράμματα διάσωσης ευρωζώνης-ΔΝΤ έχουν βοηθήσει ώστε να εκσυγχρονιστεί το ελληνικό κράτος. Όλοι οι πιστωτές, και πολλοί πολιτικοί της χώρας, εκφράζουν αμφιβολία. Ο ρυθμός είσπραξης φόρων έχει μειωθεί από το 2010, παρά τις προσπάθειες να ενισχυθεί το φορολογικό σύστημα. «Το κράτος της (δημόσιας) διοίκησης και τα συστήματα της υγείας, παιδείας και δικαιοσύνης, είναι στη χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι οποιαδήποτε στιγμή τα τελευταία χρόνια», δηλώνει ο πρώην υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννος Παπαντωνίου.

Η παράλυση της Ελλάδας αναμένεται να συνεχιστεί, όσο οι πιστωτές της ευρωζώνης αρνούνται να δώσουν στην Αθήνα εκτεταμένη ελάφρυνση χρέους, αλλά αρνούνται ταυτόχρονα να κάνουν κάτι άλλο δυσάρεστο, δηλαδή να αφήσουν τη χώρα να φύγει από τη νομισματική ένωση. Η έλλειψη αποφασιστικής ώθησης προς οποιαδήποτε κατεύθυνση δημιουργεί περιθώριο στην Ελλάδα να κάνει τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, ώστε να συνεχιστεί η ροή της βοήθειας.
Σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση, κανένας δεν είναι νικητής, και σίγουρα όχι ο ελληνικός λαός.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Με την Ελλάδα να ξαπλώνει πάλι στο κρεββάτι του Προκρούστη, τις τελευταίες ημέρες πλήθηνε η σπέκουλα για το ποιο θα είναι το έτος κατά το οποίο η χώρα θα βγει τελικά στις περίφημες αγορές. Το χορό έσυρε βέβαια πρώτη η κυβέρνηση, η οποία, με τη γνωστή της ευκολία να λέει τα πάντα και τίποτα, είπε ότι αυτό θα γίνει εντός του… 2017, ακριβώς επειδή βλέπει την τεράστια αποτυχία της και, ως συνήθως, κάνει τον τρελό. Ακολούθησε ένα διεθνές «ποντάρισμα» αναλυτών, παραγόντων, στελεχών κυβερνήσεων και οργανισμών κοκ, κατά το οποίο το «αγορόμετρο» έφτασε μέχρι και… μισό αιώνα από σήμερα!...

Τελικά, η, για πολλούς λόγους, πιο ενδιαφέρουσα ίσως προσέγγιση ήρθε από στελέχη που έχουν θητεύσει στο παρελθόν στο ΔΝΤ και έφτασαν τη μέτρηση στο συγκριτικά όχι μακρινό 2020, θέση την οποία κάποιοι άλλοι επίσης προσυπογράφουν – αν έμπαινε σε διεθνή ψηφοφορία, θα είχε λάβει μάλλον τους περισσότερους ψήφους.

Όμως, ακόμα κι αυτή η πρόβλεψη έχει δύο μείζονα προβλήματα, που δείχνουν να διαφεύγουν εντελώς από εκείνους που την υποστηρίζουν: πρώτον, ότι αγνοεί εντελώς τη μακροπρόθεσμη καταστροφή που επιφέρει η υπερφορολόγηση, η οποία κάθε μέρα που περνάει στερεί παραγωγικές δυνάμεις από την Ελλάδα και την απομακρύνει ακόμα περισσότερο από την επιστροφή στην κανονικότητα. Και, δεύτερον, ότι αγνοεί επίσης την άλλη τραγωδία, εκείνη του ιδιωτικού χρέους, για το οποίο κυβέρνηση και τρόικα περίπου κάνουν από κοινού… το βλάκα: βασικά, συμπεριφέρονται σα να μην υπάρχει, κι ας είναι ευθέως… ανταγωνιστικό του δημοσίου χρέους σε δισεκατομμύρια ευρώ και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα όμως, δεν έχει καν να κάνει με την Ελλάδα: μιλούν όλοι για μια διαδικασία που ουδείς γνωρίζει αν σε λίγα χρόνια από σήμερα θα μπορεί έτσι κι αλλιώς να λειτουργήσει όπως την ξέραμε όχι για τη χώρα μας, αλλά και για άλλες: κι αυτό, γιατί ουδείς μπορεί σήμερα να πει πλέον με ασφάλεια αν σε λίγα χρόνια από σήμερα θα υπάρχει το ευρύτερο οικοδόμημα που ξέρουμε, ή όχι.

Μπορεί πολλοί να θεωρούν ότι αυτό το ερώτημα είναι υπερβολικό. Ας περιμένουμε να δούμε πώς θα κυλήσει η κρίσιμη φετινή χρονιά στην ευρωζώνη που παραπαίει και που μπορεί να αποδειχθεί η πιο σημαντική στην ιστορία της, και βλέπουμε τι είναι υπερβολικό και τι δεν είναι…

Εν τω μεταξύ, ας ξεχάσουμε το, εντελώς εξωπραγματικό 2020 και, ακριβώς λόγω αυτού του τελευταίου παράγοντα, ας αρχίσουμε να σκεπτόμαστε το… σωτήριον έτος 2220: όπως εξελίσσονται πλέον τα πράγματα, μοιάζει πιο ρεαλιστικό, με όλες τις συνέπιες…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δρ.Ζήνωνα Τζιάρρα

Η μάχη της Al Bab είναι σε αυτή τη φάση του συριακού πολέμου κρίσιμης σημασίας για διάφορους λόγους σε τακτικό αλλά και υψηλό-διπλωματικό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή, η Al Bab που βρίσκεται στη βόρεια Συρία αποτελεί ένα πεδίο μάχης στο οποίο συγκρούονται οι τουρκικές δυνάμεις και οι αντιπρόσωποί τους (ισλαμιστικές και άλλες ομάδες υπό την ομπρέλα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού – FSA), το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, και ο Συριακός Αραβικός Στρατός (ΣΑΑ) του καθεστώτος Μπασάρ αλ Άσαντ (βλ. χάρτη υπ’ αρ. 1).

(Φωτ: Με σκούρο πράσινο οι τουρκικές δυνάμεις («Ασπίδα του Ευφράτη»), με γκρίζο το «Ισλαμικό Κράτος» και με κόκκινο οι δυνάμεις του συριακού καθεστώτος.)

Το Τακτικό Επίπεδο

H προέλαση των τουρκικών δυνάμεων στην Al Bab έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό ενώ παράλληλα τις ίδιες προσπάθειες καταβάλλει ο ΣΑΣ. Για τον ΣΑΣ η κατάληψη της Al Bab σημαίνει πρωτίστως ανακατάληψη εδαφών, αποδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους και βελτίωση της θέση του καθεστώτος στο ισοζύγιο δυνάμεων τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και σε διαπραγματευτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα μια νίκη θα είχε θετικό αντίκτυπο στη δυναμική που έχει αποκτήσει η αντεπίθεση του καθεστώτος εδώ και αρκετό καιρό – με την υποστήριξη της Ρωσίας, του Ιράν, της Χεζμπολλάχ και άλλων σιιτικών ομάδων – τονώνοντας έτσι και το ηθικό των επιχειρήσεων.

Οι προθέσεις της Τουρκίας είναι γνωστές και επιβεβαιώνονται από τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: η κατάληψη της Al Bab αποτελεί μόνο ένα ακόμη βήμα στον δρόμο για το «αρχηγείο» του Ισλαμικού Κράτους στη Raqqah. Και βεβαίως αυτό που «καίει» περισσότερο τον Ερντογάν δεν είναι τόσο η κατάληψη της Raqqah ή η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους όσο η μη συμμετοχή των κουρδικών δυνάμεων σε αυτές τις επιχειρήσεις και κατ’ επέκταση ο περιορισμός του εδαφικού τους επεκτατισμού.

Το σενάριο κατάληψης της Raqqah από τις Τουρκικές δυνάμεις κρίνεται σε αυτή τη φάση τουλάχιστον εξαιρετικά δύσκολο. Πρόκειται για μια απόσταση που από την Al Bab μετρά περισσότερο από 180 χιλιόμετρα μέσω κύριων οδών νοτίως του Ευφράτη, ενώ βρίσκεται περί τα 135 χιλιόμετρα (διαμέσου και βορείως του Ευφράτη) από την υπό κουρδικό έλεγχο Manbij – την οποία επίσης εποφθαλμιά ο Τούρκος πρόεδρος. Η συντομότερη απόσταση προς την Raqqah, η οποία ίσως για τακτικούς λόγους να ακολουθηθεί παράλληλα με μια εκ των προαναφερθεισών, έχει σημείο εκκίνησης το Akçakale στη νότια Τουρκία με κάθετη νότια κατεύθυνση και είναι γύρω στα 90 χιλιόμετρα.[i]

Σε κάθε περίπτωση οι τουρκικές δυνάμεις θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν είτε τους Κούρδους (βόρεια και ανατολικά του Ευφράτη) είτε το Ισλαμικό Κράτος στα νότια (βλ. χάρτη υπ’ αρ 2). Γι’ αυτούς και άλλους λόγους, όπως το αξιόμαχο και η αξιοπιστία των Κούρδων αλλά και η στάση του συριακού καθεστώτος και του Ιράν (βλ. παλαιότερο άρθρο στο Liberal.gr), οι επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στη Raqqah δεν θα είναι μια απλή υπόθεση. Αντιθέτως οι δυνάμεις των Κούρδων (SDF/YPG) βρίσκονται με την υποστήριξη του αμερικανικού Πενταγώνου μερικά χιλιόμετρα από τη Raqqah.

(Φωτ: Με κίτρινο οι περιοχές που ελέγχονται από τους Κούρδους από την Al Bab στη βορειο-ανατολική Συρία.)

Πάντως, οι δυνάμεις της «Ασπίδας του Ευφράτη» υπό την ηγεσία της Τουρκίας φαίνεται να σημειώνουν επιτυχίες στο μέτωπο της Al Bab τουλάχιστον στα δυτικά καταρρίπτοντας – προς το παρόν – τις διάφορες προβλέψεις περί τουρκικού ολέθρου. Ομολογουμένως, στα ανατολικά τα πράγματα αποδεικνύονται πιο δύσκολα καθώς απέτυχαν μέχρι στιγμής να καταλάβουν τις στρατηγικής σημασίας πόλεις Bzaah και Qabasin, κάτι το οποίο θα δυσκολέψει και την πτώση της Al Bab (βλ. χάρτη υπ’ αρ. 3α και 3β). Υπό αυτό το πρίσμα, η μάχη της Al Bab (που κατά τα άλλα αποτελεί μόνο μια από τις σημαντικές μάχες που λαμβάνουν χώρα στη Συρία) θα αποδειχτεί σκληρή με πολλές ενδεχομένως απώλειες για όλες τις πλευρές.


Επιπλέον, το γεγονός ότι η Τουρκία έχει απομακρυνθεί αρκετά από την τουρκοσυριακή μεθόριο και οι πληροφορίες ότι συριακά αλλά και κουρδικά στρατεύματα έχουν εμπλακεί σε περιορισμένες συγκρούσεις με τις τουρκικές δυνάμεις αναδεικνύουν το βαθμό δυσκολίας και την περιπλοκότητα της κατάστασης. H πτώση της Al Bab μπορεί να είναι θέμα χρόνου, το μέλλον όμως του θεάτρου της βόρειας Συρίας δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο. Ενώ είναι πιθανόν να δούμε τον ΣΑΣ να συνεργάζεται εμμέσως με την Τουρκία για την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την Al Bab, η κατάληψή της θα δημιουργήσει νέα προβλήματα μεταξύ Συρίας και Τουρκίας και κατ’ επέκταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας ίσως και ΗΠΑ.

Το Υψηλό Στρατηγικό Επίπεδο

Η Ρωσία και οι ΗΠΑ, φαίνεται να διατηρούν σταθερά μια στρατηγική μεταξύ καρότου και μαστιγίου έναντι της Τουρκίας καθότι αφενός την χρειάζονται αλλά αφετέρου δεν θέλουν να επιτρέψουν την περαιτέρω αποθράσυνση της. Η Τουρκία το γνωρίζει αλλά, μέσω της χρήσης σκληρής στρατιωτικής ισχύος, κατάφερε να βρίσκεται σε θέση διαπραγμάτευσης και παζαρέματος με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ κρατώντας σημαντικά «χαρτιά» για την διασφάλιση των δικών της συμφερόντων παρά το μεγάλο ρίσκο αποτυχίας των τουρκικών επιχειρήσεων.

Αναμένεται ότι το αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αναφορικά με το Κουρδικό, δεν θα ικανοποιεί πλήρως την Άγκυρα. Από την άλλη, η Τουρκία κατάφερε επιτυχώς να ανακόψει την προς δυσμάς επέκταση των Κούρδων και να τους κρατήσει εν ολίγοις μακριά από τη Μεσόγειο. Το επόμενο της στοίχημα εντοπίζεται στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μείωση των κουρδικών εδαφών και την εγκαθίδρυση μιας ζώνης στη βόρεια Συρία η οποία θα βρίσκεται υπό την πολιτική της επιρροή και θα αποτρέπει την οποιαδήποτε σύνδεση μεμονωμένων κουρδικών περιοχών. Αυτό συμβαίνει μεταξύ άλλων διότι φαίνεται να δρομολογείται σταδιακά η ομοσπονδοποίηση της Συρίας: η αύξηση των τετελεσμένων επί του εδάφους για τον κάθε δρώντα σε αυτή τη συγκυρία θα μεταφραστούν πιθανότατα σε οφέλη και δικαιώματα στα πλαίσια μιας ομοσπονδιακής Συρίας.

Παρόλο που η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Ντόλαντ Τράμπ δεν έχει ξεκαθαρίσει πλήρως, είναι τουλάχιστον εμφανές ότι η Ουάσιγκτον επιδιώκει τη διατήρηση και ενίσχυση του «φιλο-κουρδικού» της προσανατολισμού. Το ίδιο πράττει και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν. Άλλωστε το Κουρδικό αποτελεί τουλάχιστον από το 2015 ένα πεδίο του συριακού πολέμου όπου ΗΠΑ και Ρωσία συγκλίνουν. Εντούτοις, και οι δύο δυνάμεις είναι πιθανότερο να ισορροπήσουν στην τελική ευθεία μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων παρά να στηρίξουν το ένα μέρος εις βάρος του άλλου καθώς και τα δύο έχουν τη δική τους στρατηγική αξία.

Επίλογος

Εν κατακλείδι, η πτώση της Al Bab όταν και εφόσον συμβεί δεν θα σημάνει το οποιοδήποτε τέλος στον συριακό πόλεμο αλλά μάλλον την αρχή μιας περίπλοκης και πολυεπίπεδης διαδικασίας ανταγωνισμού που δεν θα οδηγήσει απαραίτητα στην αποκλιμάκωση αλλά μάλλον σε τάσεις ακριβώς αντίθετες. Η ιστορία έχει δείξει πως πριν από κάθε συμφωνία (ή ανακωχή) που έπεται μιας θερμής σύγκρουσης οι εχθροπραξίες εντείνονται με κίνδυνο την επιστροφή στο σημείο του «πλήρους πολέμου», σύμφωνα με το μοντέλο κλιμάκωσης-αποκλιμάκωσης στην επίλυση συγκρούσεων. Ο μεγάλος αριθμός των κρατικών και μη κρατικών δρώντων που εμπλέκονται στον συριακό πόλεμο καθιστούν αυτή την προοπτική ακόμα πιο ρεαλιστική. Μεταξύ άλλων, παράγοντες όπως οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, οι κινήσεις Τράμπ στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις και στο Συριακό αλλά και η στάση του Ιράν έναντι των ΗΠΑ, του Κουρδικού και της Τουρκίας θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την έκβαση αυτής της σύρραξης.

*Ο Δρ. Ζήνωνας Τζιάρρας είναι Συνεργάτης Λέκτορας Σπουδών Ασφάλειας & Διπλωματίας, UCLan Cyprus
[i] Όλες οι αποστάσεις έχουν υπολογιστεί με εργαλεία του Google Maps.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένα απόρρητο έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας αποδεικνύει ότι όχι μόνο υπάρχει ειδική κρατική υπηρεσία στην Τουρκία που ελέγχει το Διαδίκτυο, αλλά φακελώνει και Έλληνες πολίτες, τους οποίους χακάρει έτσι ώστε να μην έχουν πρόσβαση στους προσωπικούς διαδικτυακούς λογαριασμούς τους παρότι εκείνοι δεν βρίσκονται σε τουρκικό έδαφος.

Όπως μεταδίδει το protothema.gr, στο συγκεκριμένο έγγραφο προτείνεται επιβολή απαγόρευσης πρόσβασης στα sites και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τριών μειονοτικών δημοσιογράφων στη Θράκη, αποκαλύπτοντας έτσι ότι το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή αποφασίζει σε ποιους μειονοτικούς θα μπει φίμωτρο. Συγκεκριμένα, το έγγραφο αναφέρεται στους Εβρέν Ντεντέ, Αϊντίν Μποσταντζί και Φατίχ Ναζίφογλου. Πρόκειται για τρεις δημοσιογράφους που βγάζουν το περιοδικό «Azinlikca» στη Θράκη και διαχειρίζονται μια ιστοσελίδα που δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο του τουρκικού προξενείου.

Όταν προ καιρού ο Εβρέν Ντεντέ επιχείρησε να επισκεφτεί την Τουρκία έμαθε έκπληκτος ότι του είχε απαγορευτεί η είσοδος μετά από ειδικό αίτημα της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι απαγορεύτηκε και η πρόσβαση Τούρκων χρηστών του Διαδικτύου και στην ιστοσελίδα του «Azinlikca», όπως έχει συμβεί και με άλλες ανεξάρτητες ιστοσελίδες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι κατηγορίες που προσάπτονται από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών στο συγκεκριμένο έγγραφο.

Κατηγορούνται λοιπόν οι τρεις μειονοτικοί δημοσιογράφοι ότι επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τους διορισμένους μουφτήδες και να θέσουν υπό τον έλεγχο της «ελληνικής διοίκησης» (!) τις εκπαιδευτικές και άλλες δραστηριότητες της μουσουλμανικής μειονότητας. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτηρισμός «ελληνική διοίκηση» σε επίσημο τουρκικό έγγραφο καταργεί το ελληνικό κράτος! Το παραπάνω ακραίο περιστατικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μεμονωμένο και να εξηγηθεί από τη χρόνια ελληνοτουρκική διένεξη αν δεν υπήρχαν αντίστοιχες δράσεις των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Εκεί, όμως, η υπόθεση προσέλαβε πολιτικές διαστάσεις.

Φακελώνουν Τούρκους και Κούρδους μετανάστες

Στη Γερμανία ο αρχηγός της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Αντικατασκοπίας (BfV) Χανς-Γκέοργκ Μάασεν ανακοίνωσε ότι δεν θα επιτραπεί στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες να κατασκοπεύουν εντός της γερμανικής επικράτειας. Η εξαγγελία αυτή έγινε αμέσως μετά την έναρξη έρευνας, με εντολή των εισαγγελικών αρχών, για πιθανές κατασκοπευτικές δραστηριότητες Τούρκων ιμάμηδων. Μετά από ενδελεχή έρευνα, οι αρχές ασφαλείας επιβεβαίωσαν πως Τούρκοι ιμάμηδες φακέλωναν Τούρκους και Κούρδους μετανάστες - ακόμα και όσους έχουν πολιτογραφηθεί Γερμανοί. «Δεν μπορούμε να δεχτούμε τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών να δρουν στη Γερμανία ενάντια στα γερμανικά συμφέροντα και γι’ αυτόν τον λόγο διαμαρτυρόμαστε», τόνισε ο Μάασεν σε δημοσιογράφους στο Βερολίνο.

Στις αρχές Δεκεμβρίου, μάλιστα, η γερμανική Αστυνομία συνέλαβε έναν Τούρκο 31 ετών ως ύποπτο για παροχή πληροφοριών σε Τούρκους μυστικούς πράκτορες για Κούρδους που ζουν στη Γερμανία, όπως ανακοίνωσε το γραφείο της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας. Η ανακοίνωση ανέφερε: «Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με σοβαρές υποψίες ότι δουλεύει για την τουρκική κατασκοπεία και παρέχει πληροφορίες για Κούρδους που διαβιούν στη Γερμανία, τις διευθύνσεις τους, τις επαφές τους και την πολιτική τους δραστηριότητα».

Στην πραγματικότητα, η Τουρκία του Erdogan εξάγει τις εσωτερικές συγκρούσεις της στην Ευρώπη. Αυτό επιβεβαιώνεται και στην περίπτωση της Ολλανδίας, όπου οι αρχές ασφαλείας έχουν από καιρό καταγγείλει ιμάμηδες-πράκτορες που φακελώνουν άτομα τουρκικής και κουρδικής καταγωγής. Έχουν, μάλιστα, δηλώσει πως θα αντιμετωπίσουν αποφασιστικά κάθε παρέμβαση που επιχειρεί το «μακρύ χέρι» της Άγκυρας. Είναι ενδεικτικό ότι ο πρεσβευτής της Τουρκίας στη Χάγη εκλήθη στο υπουργείο των Εξωτερικών, όταν Τούρκος αξιωματούχος παραδέχτηκε ότι είχε συντάξει κατάλογο οπαδών του Gulen στην Ολλανδία.

Η Τουρκία βάζει το πόδι της στην Ευρώπη, μέσω της Υπηρεσίας Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet), η οποία ελέγχει όχι μόνο τα τζαμιά στην Τουρκία αλλά επίσης στέλνει προσωπικό και στο εξωτερικό. Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν εκφράσει ανοιχτά την ανησυχία τους ότι η κρατική Diyanet έχει εδώ και καιρό παρεκκλίνει από τα θρησκευτικά της καθήκοντα και έχει μετατραπεί σε άτυπο κατασκοπευτικό δίκτυο ελεγχόμενο από τη ΜΙΤ.

Σε όλο τον κόσμο

Σε ενημέρωση, μάλιστα, τουρκικής κοινοβουλευτικής επιτροπής η εν λόγω υπηρεσία παραδέχτηκε ότι συγκέντρωσε, μέσω ιμάμηδων, πληροφορίες από 38 χώρες για τις δραστηριότητες «υπόπτων». Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε ότι οι ιμάμηδες συγκέντρωσαν πληροφορίες και απέστειλαν εκθέσεις από την Αμπχαζία, τη Γερμανία, την Αλβανία, την Αυστραλία, την Αυστρία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία, το Βέλγιο, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, τη Δανία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, τη Γεωργία, την Ολλανδία, τη Βρετανία, τη Σουηδία, την Ελβετία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, το Μαυροβούνιο, το Καζακστάν, την Κένυα, το Κιργιστάν, το Κόσοβο, τη Λιθουανία, την ΠΓΔΜ, τη Μογγολία, τη Μαυριτανία, τη Νιγηρία, τη Νορβηγία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σαουδική Αραβία, το Τατζικιστάν, την Τανζανία, το Τουρκμενιστάν και την Ουκρανία.

Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, μάλιστα, λέγεται ότι έχουν στρατολογήσει χάκερ οι οποίοι χρηματοδοτούνται από μυστικό κονδύλι για να παραβιάζουν συστήματα ασφαλείας και να υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα και πληροφορίες. Με τον τρόπο αυτό υποκλέπτονται πληροφορίες, όπως ονόματα χρηστών, διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αριθμοί τηλεφώνων, ημερομηνίες γέννησης και κρυπτογραφημένοι κωδικοί πρόσβασης έτσι ώστε να μπορεί να παρακολουθείται η διαδικτυακή δραστηριότητα αντιφρονούντων, όπου και αν βρίσκονται αυτοί. Όπως και άλλες μυστικές υπηρεσίες, η ΜΙΤ είναι σε θέση να χακάρει διάφορες συσκευές και να εγκαθιστά λογισμικό που καταγράφει συνομιλίες και παίρνει φωτογραφίες. Το καθεστώς Erdogan έχει επενδύσει πολλά χρήματα έτσι ώστε η μυστική υπηρεσία να έχει τη δυνατότητα να χακάρει τηλέφωνα χωρίς να το αντιλαμβάνονται οι κάτοχοί τους. Διαθέτει, μάλιστα, τεχνολογία που δεν αφήνει περιθώρια στους χρήστες κινητών ή υπολογιστών να αντιδράσουν σε πιθανό χακάρισμα.

Η παρακρατική JITEM

Στην επιχείρηση αυτή δεν συμμετέχουν μόνο στελέχη και συνεργάτες της ΜΙΤ, αλλά και τα μέλη της επισήμως διαλυθείσας JITEM. Πρόκειται για την αμαρτωλή μυστική υπηρεσία της Στρατοχωροφυλακής, που είχε άμεσες επαφές με την τουρκική μαφία και είχε κατηγορηθεί για πλήθος δολοφονιών. Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, το δίκτυο της άλλοτε JITEM λειτουργεί ως ένα είδος παρακρατικής ομάδας η οποία ελέγχεται από το καθεστώς Erdogan, αλλά έχει το ελεύθερο να συνεργάζεται με το οργανωμένο έγκλημα. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, πράκτορες της JITEΜ πρωταγωνίστησαν στην προώθηση ετησίως προς την Ελλάδα τουλάχιστον 50.000 παράνομων μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες της Ασίας και της Βορείου Αφρικής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου