Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Δεκ 2013

Όχι και να επαναστατεί η συνείδησή μας με τον Τομπούλογλου! Όχι και να επαναστατεί!! Όχι και να επαναστατεί!!! Με τον Τομπούλογλου, ή τον Κάντα, και τον κάθε Κάντα… Όχι και να μας θλίβουν ο Άκης, η Βίκυ, ο Γιάννος και η κυρία του! Όχι! Πάνε πάρα, πάρα πολλά χρόνια από τότε που «ηθικός και ακέραιος άνθρωπος» στη χώρα μας σημαίνει «μαλάκας». Έχω λάθος; Δεν έχω.
Ωστόσο, πολύ γρήγορα εξελίχθηκε αυτό το «μαλάκας». Βέβαια –τα πάντα ρει. Κι έτσι, πάνε ήδη πολλά χρόνια και από τότε που «μαλάκας» έπαψε πια να σημαίνει ότι δεν τα πήρε. Ναι, «μαλάκας» έγινε εκείνος που, μολονότι δεν ήταν τόσο μαλάκας ώστε να μην τα πάρει, ήτανε πάντως αρκετά μαλάκας. Τόσο μαλάκας που, ενώ τα πήρε, τον βρήκανε και τον τσιμπήσανε. Τον μαλάκα!..
Με την εξέλιξη της έννοιας «μαλάκας», άλλαξε και το θυμικό μας. Να, εκείνο το παλιό, το περίφημο «μωρέ, να’ μουνα εγώ Πρωθυπουργός» αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από το «εμένα σιγά να μη με βρίσκανε». Και δεν είναι αβάσιμο που άλλαξε. Διότι κρύβονται τα άτιμα, πιστέψτε με… Κι είναι μαλάκας όποιος τον τσιμπάνε. Που πας, ρε μαλάκα; Τα πήρες και δεν ξέρεις να τα κρύψεις; Ε, λοιπόν, καλά σου έκαναν και σε τσίμπησαν. Μαλάκα! (Για όποιον δεν με πιστεύει ότι κρύβονται κι έχει ανάγκη από αποδείξεις ή οδηγίες, δόξα τω Θεώ υπάρχει email στο κάτω μέρος της σελίδας, κι ευχαρίστως να του τις παράσχω –με το αζημίωτο, συμπληρώνω, μην τυχόν με πείτε κι εμένα μαλάκα…)
Κακώς άλλαξε βέβαια εκείνο το «να ‘μουνα Πρωθυπουργός». Διότι ως Πρωθυπουργός κρύβεσαι στα σίγουρα τελικά. Και δεν σε λένε μαλάκα. Τι Κάντας και Τομπούλογλου και μαλακίες… Άμα είσαι Πρωθυπουργός, την ώρα που ψοφάνε άνθρωποι στο δρόμο επειδή δεν υπάρχει ασθενοφόρο, στέλνεις εσύ δέκα κρατικά εκατομμύρια από τον Προϋπολογισμό στο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο όπου κάνει κουμάντο ο αδελφός σου. Καλό; Δεν στοιχειοθετείται και ότι τα πήρες κιόλας! Ή λες να δανείσει εκεί τον Ψυχάρη και τον Μπόμπολα η τράπεζα, που χωρίς δικό σου τηλεφώνημα δεν δίνει της μάνας της νερό. Καλύτερο; Πσς… Φυσάει! Ή δίνεις, ας πούμε, στον Σάλλα την Αγροτική Τράπεζα, στο κάτω-κάτω.   Τ η ν   Α γ ρ ο τ ι κ ή   Τ ρ ά π ε ζ α ,   ρ ε   μ α λ ά κ α   μ ο υ !   Πολιτική επιλογή για τη σωτηρία της χώρας, όχι μαλακίες. Σε ψηφίζει κιόλας ο μαλάκας για Πρωθυπουργό, και δεν νιώθει μαλάκας.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά του μαλάκα. Εκείνου που δεν τα πήρε μεν, μόνο και μόνο όμως επειδή απλώς δεν συνέβη να περάσουν από μπροστά του. Αλλά… Έλα, μωρέ τώρα! Ποιος ασχολείται με αυτόν… Μια ζωή μαλάκας! Τόσο, μα τόσο μαλάκας, που ακόμα επαναστατεί με τη συνείδησή του. Μέχρις εκεί, όμως. Όχι παραπέρα. Ο μαλάκας! O μεγάααλος μαλάκας.
Από τον Soto


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το μόνο που απαιτείται είναι πολιτική βούληση 
Η τρόικα δεν διασώζει την Ελλάδα, αλλά την καταστρέφει με σύστημα και με... υποθήκες

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε εφιάλτη χωρίς τέλος έχει εξελιχθεί η διαχείριση του δημόσιου χρέους από το 2010, όταν η τύχη του εναποτέθηκε στα χέρια των πιστωτών. Ακόμη και τώρα, 3,5 ολόκληρα χρόνια μετά την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου που συνόδευσε το πρώτο δάνειο, το ελληνικό πολιτικό σύστημα κρέμεται για πολλοστή φορά από τα γερμανικά χείλη για να μάθει τι ακριβώς θα αποφασίσει το Βερολίνο για το χρέος, με την «ώρα της κρίσης» εσχάτως (αφού όλοι αναμέναμε το φθινόπωρο του 2013 μετά τις γερμανικές εκλογές) να έχει μετατεθεί για το καλοκαίρι του 2014, αφού θα έχουν ολοκληρωθεί κι οι ευρωεκλογές. Έστω κι έτσι όμως αυτό που ομολογείται από κάθε πλευρά, από το Βερολίνο που αποφασίζει για την ΕΕ, την Ουάσινγκτον όπου έχει την έδρα του το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση που απλά περιμένει να της ανακοινωθούν οι αποφάσεις, είναι ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο. Τα μεγέθη είναι εξόχως αποκαλυπτικά, όσο κι αν τα καλύπτει ένα πέπλο σιωπής, σε εμφανή αντίθεση με ό,τι συνέβαινε για παράδειγμα το 2010 όταν έπρεπε να δημιουργηθεί η αναγκαία συναίνεση για να γίνουν δεκτά τα Μνημόνια από την ελληνική κοινωνία, σαν να επρόκειτο για την μία και μοναδική θεραπεία απέναντι στον θανάσιμο κίνδυνο που διέτρεχε. Με βάση λοιπόν την εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε από την Βουλή το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, το δημόσιο χρέος φέτος θα φτάσει τα 321 εκ. ευρώ (175,5% του ΑΕΠ), ενώ τον επόμενο χρόνο, το 2014, αν δεν γίνει καμία άλλη παρέμβαση αναμένεται να φτάσει τα 320 εκ. (174,8%). Η Ελλάδα δηλαδή θα συνεχίσει να έχει ένα δημόσιο χρέος πολύ πάνω (κατά 50% μεγαλύτερο σχεδόν) του ορίου του 120% που διασφαλίζει την βιωσιμότητα του. Είναι προφανές επομένως ότι επιβάλλεται μια σημαντική του μείωση.
Το ερώτημα ωστόσο είναι υπό ποιούς όρους θα γίνει αυτή η μείωση. Γιατί κι η διαγραφή χρέους, ύψους 105 δισ. ευρώ, που συνόδευσε την αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012 δεν ήταν καθόλου αμελητέα. Ήταν για παράδειγμα σημαντικά μεγαλύτερης αξίας από την αναδιάρθρωση στο αργεντίνικο χρέος το 2001, που αφορούσε το 93% σε ένα χρέος ύψους 100 δισ. δολ., κι η οποία τότε είχε χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη στην ιστορία. Η αναδιάρθρωση του 2013 υπό άλλους όρους, αν δηλαδή δεν συνοδευόταν από τους τιμωρητικούς όρους του δευτέρου Μνημονίου (έτσι ώστε καμία άλλη χώρα στο εξής να μην ζητήσει ανάλογη διευκόλυνση) και επίσης από ένα επιπλέον δάνειο ύψους 109,1 δισ. ευρώ, θα μπορούσε να είχε αποδειχθεί επωφελής για τα δημόσια οικονομικά, ελαφρύνοντας κατ’ επέκταση τους φορολογούμενους και δημιουργώντας εκείνο το αναγκαίο περιθώριο για την άσκηση αναδιανεμητικής, επεκτατικής πολιτικής.
Επικίνδυνοι Τρόικα και δανειστές
Το σημαντικότερο συμπέρασμα επομένως που εξάγεται για την επικείμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους είναι ότι στον βαθμό που θα αποφασιστεί από τους πιστωτές, δηλαδή την Τρόικα που αποτελεί πιστό τους όργανο, θα σημάνει νέα δεινά για τους φορολογούμενους. Υπό το βάρος λοιπόν της δραματικής εμπειρίας που έχει αποκομίσει μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός από τις προηγούμενες «διασώσεις» του, το αβίαστο και λογικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η τύχη του δημόσιου χρέους δεν πρέπει να εναποτεθεί ξανά στους πιστωτές. Αυτό αντίθετα που πρέπει να γίνει είναι με όρους κυρίαρχου κράτους η Ελλάδα να προχωρήσει σε άμεση παύση πληρωμών, χωρίς καμία συνεννόηση με τους δανειστές, μέσα δηλαδή από μονομερείς ενέργειες.
Καμία χώρα που το έπραξε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν δεν μετάνοιωσε. Η Ρωσία το 1999, η Αργεντινή το 2001, ο Ισημερινός το 2008 και πιο πρόσφατα, το 2010, η Ισλανδία είδαν πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος τους να μειώνεται, την οικονομία τους να αναπτύσσεται, την ανεργία να πέφτει και να αποχαιρετούν οριστικά το καθεστώς του κράτους-παρία που τους είχε καταδικάσει η υπερχρέωση και η υποτέλεια στους ξένους δανειστές. Οι «καλοί μαθητές» αντίθετα συνεχίζουν να περιδινίζονται στην ίδια κρίση.
Μια ελληνική κυβέρνηση που θα θέτει σε προτεραιότητα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της ίδιας της χώρας μπορεί να επικαλεστεί ένα πλήθος εύλογων και διεθνώς αποδεκτών οικονομικο-πολιτικών και νομικών επιχειρημάτων για να δικαιολογήσει μια απόφαση παύσης πληρωμών. Διαδικασία αναγκαία καθώς πρόκειται για διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας κι όχι για διαδικασίες που αφορούν το εσωτερικό της, οπότε ένας νόμος θα ήταν αρκετός. Κάτι για παράδειγμα που μπορεί να συμβεί με τα μνημόνια κι όλο το εφιαλτικό οικοδόμημα που δημιούργησαν, τα οποία μπορούν να καταργηθούν με ένα νόμο της ελληνικής βουλής με απλή πλειοψηφία δηλαδή. Αρκεί να υπάρχει η ανάλογη πολιτική βούληση…
 Ευθύνη των πιστωτών
Το πρώτο βήμα στην τεκμηρίωση της απόφασης μονομερούς παύσης πληρωμών δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τις τεράστιες ευθύνες των πιστωτών για την τραγική κατάσταση που έχει φθάσει η Ελλάδα σε ό,τι αφορά το επίμαχο θέμα: το δημόσιο χρέος! Η ακαταλληλότητα των μέχρι σήμερα αρμόδιων να αποφασίζουν για το χρέος (ΕΕ, ΔΝΤ) τεκμαίρεται από την αποκλειστική ευθύνη που τους βαραίνει για τον εκτροχιασμό του. Όταν έπρεπε να αποσπαστεί η σιωπηρή έστω συναίνεση του ελληνικού λαού για τα Μνημόνια τότε ήταν στη μόδα η ρήση του Πάγκαλου «όλοι μαζί τα φάγαμε». Έτσι επιχειρήθηκε να εξηγηθεί γιατί το δημόσιο χρέος έφτασε στο 129% του ΑΕΠ ή τα 300 δισ. ευρώ, που ήταν τον Οκτώβριο του 2009, αφήνοντας προς το παρόν ασχολίαστα τα μαγειρέματα που έκανε η ελληνική στατιστική υπηρεσία μαζί με την Γιουροστάτ για να αυξηθεί το δημόσιο χρέος από το 115% που ήταν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2009. (Ένας πονοκέφαλος δεν δικαιολογεί χημειοθεραπεία, αντίθετα η διάγνωση καρκίνου, ακόμη κι αν είναι πλαστή, την εμφανίζει επιβεβλημένη…)Τώρα όμως που το δημόσιο χρέος έχει καταγράψει την μεγαλύτερη αύξηση που έχει παρατηρηθεί ποτέ μέσα σε μια τόσο σύντομη χρονική περίοδο ποιός φταίει; Η απόδοση της ευθύνης στον λαό που έχει ματώσει θα ήταν θράσος, ύβρις. Αποκλειστικός υπεύθυνος επομένως είναι η Τρόικα. Μόνη της σχεδίαζε και ανακοίνωνε τα Μνημόνια, με τους έλληνες υπουργούς από την πρώτη κυβέρνηση του Παπανδρέου (των …αντιεξουσιαστών) μέχρι τώρα να αρκούνται στην απόφαση για το πότε θα ψηφισθούν από την Βουλή οι όροι τους, χωρίς να είναι κι αυτό πάντοτε αναγκαίο. Μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου ή μια υπουργική απόφαση πολλές φορές αρκούσε…
Η δημόσια παραδοχή του ΔΝΤ, τον Ιούνιο του 2013, για το «λάθος» του στο ελληνικό πρόγραμμα αποτελεί πρώτης τάξης επιχείρημα ακόμη και για εκείνους που δεν είχαν χρόνο να διαβάσουν το πρώτο μνημόνιο (Μάιος 2010) ώστε να γνωρίζουν την απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα από τις προβλέψεις του ή δεν θυμούνται τι πρόβλεπε: η ανεργία θα έφθανε στο υψηλότερο της σημείο, 15%, το 2012 και μετά θα μειωνόταν, το ΑΕΠ φέτος θα αυξανόταν κατά 2,8% (σελ. 9), το δημόσιο χρέος φέτος θα ήταν 149% του ΑΕΠ (σελ. 13), κ.α. Στο πλαίσιο μίας τέτοιας παταγώδους αποτυχίας στις προβλέψεις γιατί η Ελλάδα να συνεχίσει να δεσμεύεται από τους υπόλοιπους όρους που περιλαμβάνονται στο πρώτο Μνημόνιο και αφορούν την αποπληρωμή των δόσεων;
Τα πράγματα είναι ακόμη πιο ευνοϊκά για την Ελλάδα λόγω του ότι όλο το πρόγραμμα εξ αρχής δεν σχεδιάστηκε για να σώσει τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τους πιστωτές. Η σκοπιμότητα και ο δόλος που υπήρχε πίσω από τον σχεδιασμό του προγράμματος διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, σε τέτοιο βαθμό ώστε το ελληνικό δημόσιο να μπορεί να το καταγγείλει και αρνηθεί να σεβαστεί τις υποχρεώσεις που προκύπτουν, φαίνεται πεντακάθαρα στις τρεις κορυφαίες στιγμές του: Κατά την εκκίνησή του, όταν βεβαιωμένα πια ευνοούσε τις ξένες τράπεζες που είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα, κατά την αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012 και σήμερα όταν είναι γνωστό που έχουν πάει τα χρήματα των δόσεων.
Με βάση απάντηση που έλαβε σε ερώτησή του τον Σεπτέμβριο του 2012 ο βουλευτής της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος, βεβαιώνεται ότι οι ξένες τράπεζες ήταν ο μεγάλος κερδισμένος του ελληνικού προγράμματος διάσωσης καθώς πρόλαβαν και ξεφορτώθηκαν τα ομόλογα που κατείχαν έτσι ώστε όταν θα ερχόταν το αναπότρεπτο κούρεμα να μην υποστούν οι ίδιες την ζημιά. Η ζημιά αυτή μεταβιβάστηκε στις ελληνικές τράπεζες και τους έλληνες και ευρωπαίους φορολογούμενους. Τι άλλο δείχνει το γεγονός ότι οι ξένες τράπεζες (κατ’ αρχήν γαλλο-γερμανικές) ενώ κατείχαν στις 31 Δεκεμβρίου 2009 ελληνικά ομόλογα αξίας 141,5 δισ. ευρώ, τα μείωσαν ένα χρόνο αργότερα, στις 31 Δεκεμβρίου 2010 στα 45,9 δισ. και τον επόμενο χρόνο στις 31 Δεκεμβρίου 2011 στα 35 δισ. ευρώ; Μέσω του Μνημονίου σώθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες που πρόλαβαν και ξεφορτώθηκαν ελληνικά ομόλογα αξίας 100 σχεδόν δισ. ευρώ σε ένα χρόνο, οδηγώντας το ελληνικό κράτος να χρωστάει στα ευρωπαϊκά κράτη και το ΔΝΤ. Δεν καταλάβαιναν οι πιστωτές τι έκαναν;
Το έγκλημα ολοκληρώθηκε με το δεύτερο Μνημόνιο που συνόδευσε το PSI τον Μάρτιο του 2012, όταν η αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, μέσω της διαγραφής ενός υπέρογκου μέρους του, πραγματοποιείται με αποκλειστική και πάλι δική τους ευθύνη οι οποίοι «κρατικοποιούν» επί της ουσίας το ελληνικό δημόσιο χρέος, επιβάλλοντας στο ελληνικό δημόσιο να χρωστάει στο εξής στα ίδια τα κράτη που δίνουν ζεστό χρήμα στις τράπεζες και τους άλλους πιστωτές αλλάζοντας εκ βάθρων το «προφίλ» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Έτσι φτάνουμε στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, με βάση την εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού, το 66,4% του χρέους της κεντρικής διοίκησης να αποτελείται από δάνεια του μηχανισμού στήριξης κι ο ομολογιακός δανεισμός να αντιπροσωπεύει μόνο το 23%, όταν πριν 3 χρόνια σχεδόν ολόκληρο το δημόσιο χρέος ήταν ομολογιακό. Στο ενδιάμεσο τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν 14 δισ. ευρώ και πολλά ακόμη δισ. κάθε λογής ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ (από πανεπιστήμια και ΤΕΙ μέχρι νοσοκομεία και μουσεία) που τηρούσαν υποχρεωτικούς λογαριασμούς στην Τράπεζα της Ελλάδας κι είδαν τις καταθέσεις τους να εξαϋλώνονται, χάνοντας ακόμη και το 90%! Το γεγονός πάντως ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρέους οφείλεται σε κυβερνήσεις της ΕΕ παρέχει τεράστια περιθώρια πολιτικής διαπραγμάτευσης…
Μόνο το 22% των χρημάτων στον προϋπολογισμό
Το οικονομικό έγκλημα που διέπραξαν οι πιστωτές χρεώνοντας την Ελλάδα στο διηνεκές αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο αν δούμε ότι περισσότερα από τρία τέταρτα των χρημάτων που έχουν δοθεί κατέληξαν και πάλι στους ίδιους: τους δανειστές! Συγκεκριμένα, όπως απέδειξε η διεθνής οργάνωση Attac σε πρόσφατη μελέτη της, από τα 206,9 δισ. ευρώ που εγκρίθηκαν για την Ελλάδα σε 23 δόσεις από τον Μάιο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2013 (εκ των οποίων τα 180,91 προήλθαν από την ευρωζώνη και και τα 26,7 από το ΔΝΤ) το 77% των χρημάτων (160,1 δισ.) κατευθύνθηκε πάλι σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ειδικότερα το 49% (101,3 δισ.) για την εξυπηρέτηση του χρέους και το 28% (58,2 δισ.) για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στον κρατικό προϋπολογισμό κατευθύνθηκε μόνο το 22,5% (46,5 δισ.) των χρημάτων των δόσεων. Εν ολίγοις, δανειστές κερνούν, δανειστές πίνουν…
Η Γερμανία δεν ωφελήθηκε μόνο διασώζοντας τις γερμανικές τράπεζες σε βάρος του ελληνικού λαού που θα πληρώνει μέχρι το 2048. Επωφελήθηκε από την κρίση χρέους της ευρωπαϊκής περιφέρειας τουλάχιστον με δύο ακόμη τρόπους: Με βάση απάντηση που έδωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών σε ερώτηση βουλευτή των σοσιαλδημοκρατών κι η οποία παρουσιάστηκε στο περιοδικό Σπίγκελ τον Αύγουστο του 2013, τα κέρδη της Γερμανίας από το 2010 ως το 2014 λόγω της πτώσης των επιτοκίων δανεισμού και της μεγάλης ζήτησης που προκλήθηκε στα ομόλογά του εξ αιτίας του κύματος φυγής κεφαλαίων από τα ομόλογα των περιφερειακών κρατών εκτιμάται σε 40,9 δισ. ευρώ. Αξιοσημείωτα είναι επίσης και τα κέρδη που κατέγραψε η Γερμανία από τους τόκους που συνόδευαν ειδικά το πρώτο δάνειο και κυμαίνονταν μεταξύ 3,4% και 4,5%. Δημοσίευμα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρόιτερς τον Μάρτιο του 2012 εκτιμούσε τα κέρδη που είχε αποκομίσει το Τέταρτο Ράιχ από τον δανεισμό της Ελλάδας μέχρι το τέλος του 2011 σε 380 εκ. ευρώ. Επικερδής δουλειά η διάσωση…
Την παραπάνω ωμή πραγματικότητα, πως η διάσωση της Ελλάδας ήταν ένα συγκαλυμμένο σχέδιο διάσωσης των πιστωτών από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, δεν μπορεί να την αναγνωρίσει κανένας άλλος πέρα από ένα κυρίαρχο ελληνικό κράτος. Επ’ ουδενί δεν πρόκειται η Γερμανία να αποδεχθεί πως έστειλε στους γερμανούς φορολογούμενους τον λογαριασμό των γερμανικών τραπεζών κι ότι θησαύριζε στην πλάτη των ελλήνων φορολογουμένων. Συνειδητά έτσι επιλέγει η Μέρκελ να ενοχοποιεί τον ελληνικό λαό, κατηγορώντάς τον για τεμπέλη, ώστε με την καλλιέργεια του ρατσισμού να κρύβει τις δικές της ευθύνες για την αφειδώλευτη και σκανδαλώδη στήριξη που προσέφερε στις γερμανικές τράπεζες. Στην βάση όλων των παραπάνω, μονομερείς ενέργειες από την μεριά της Ελλάδας όπως η παύση πληρωμών που θα ανοίξει τον δρόμο για την διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν έρχονται να ακυρώσουν ένα πνεύμα ή μια πρακτική αλληλεγγύης και ανιδιοτελούς στήριξης μεταξύ ισότιμων εταίρων. Ποτέ δεν υπήρξε κάτι τέτοιο, κι όποιος το επικαλείται στην καλύτερη περίπτωση εθελοτυφλεί. Είναι η φυσική αντίδραση απέναντι σε ένα εν εξελίξει βίαιο οικονομικό έγκλημα.
Πράσινο φως από το διεθνές δίκαιο
Η μονομερής παύση πληρωμών που θα ανοίξει τον δρόμο για μια σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς επιζήμιους όρους, δεν είναι μόνο φυσική αλλά και νόμιμη αντίδραση. Πλήθος διατάξεων του διεθνούς δικαίου μπορεί να επικαλεστεί η ελληνική κυβέρνηση για να θωρακίσει την στάση της, καθιστώντας μη αντιστρεπτή την απόφασή της.
Η αρχή κατά την οποία οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται (pacta sunt servanda) που ενσωματώνεται στο άρθρο 26 της της Συνθήκης της Βιέννης (1969) δεν στερείται όρων. Ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι «τα χρέη συνάπτονται για το γενικό συμφέρον της κοινότητας». Σε έκθεση επιτροπής του ΟΗΕ, της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD), με ημερομηνία Ιούλιος 2007 τονίζεται ότι η υποχρέωση ενός κράτους να σέβεται τις δεσμεύσεις του έναντι δανειστών ποτέ δεν ήταν άνευ προϋποθέσεων. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε άρθρα του διεθνούς δικαίου και διεθνών συνθηκών που έχει υπογράψει η Ελλάδα και οφείλει να τα τηρεί καθώς και νομολογία, που μπορεί να επικαλεστεί για να παραβιάσει τις δεσμεύσεις της έναντι των πιστωτών, κηρύσσοντας εν προκειμένω παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους.
Πρώτο, το άρθρο 103 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναφέρεται ότι: «Σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ των υποχρεώσεων των μελών των Ηνωμένων Εθνών… και των υποχρεώσεών τους κάτω από οποιαδήποτε άλλη διεθνή συμφωνία, θα υπερισχύουν οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τον τρέχον Καταστατικό Χάρτη». Ποιές είναι αυτές; Αναφέρεται στο άρθρο 55: «υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, πλήρης απασχόληση, συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής προόδου και ανάπτυξης», κ.α. Δεύτερο, αν επικαλεστεί την έννοια της «ανωτέρας βίας», όπως έχει οριστεί από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών (1978): «η αδυναμία να λειτουργήσεις νόμιμα,.. είναι η κατάσταση που ανακύπτει όταν απρόβλεπτες περιστάσεις πέρα από τον έλεγχο του ατόμου ή των ατόμων που τους αφορούν τους αποτρέπουν κατ’ απόλυτο τρόπο τον σεβασμό των διεθνών τους υποχρεώσεων». Τρίτο, η παύση πληρωμών μπορεί να δικαιολογηθεί στη βάση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, όταν τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η ύπαρξη του κράτους και της πολιτικής και οικονομικής του επιβίωσης. Σε σχετική νομολογία μάλιστα του 1980, που μοιάζει να έχει γραφτεί για την μνημονιακή Ελλάδα αναφέρεται κατά λέξη: «Δεν μπορεί να αναμένεται από ένα κράτος να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια του, να διαλύσει την αστυνομία του και να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες του σε τέτοιο βαθμό ώστε να εκθέσει την κοινότητα στο χάος και την αναρχία μόνο και μόνο για να παράσχει τα χρήματα για να ικανοποιηθούν οι δανειστές. Υπάρχουν όρια στο τι μπορεί λογικά να αναμένεται από ένα κράτος, όπως κι από έναν ιδιώτη». Το τέταρτο επιχείρημα, μεταξύ πολλών άλλων, που μπορεί να επικαλεστεί ένα κυρίαρχο κράτος για να προχωρήσει στην αθέτηση των υποχρεώσεών του έναντι των δανειστών σχετίζεται με την θεμελιώδη μεταβολή των συνθηκών κατά τις οποίες ανέλαβε τις υποχρεώσεις του. Κι εδώ υπάρχει επαρκής νομολογία για αξιοποίηση η οποία προέρχεται μάλιστα από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κι ειδικότερα την διαμάχη της με την Ισλανδία.
Και τα τέσσερα παραπάνω επιχειρήματα μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν από την Ελλάδα αν υπάρξει πολιτική βούληση να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και μονομερής διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους. Αρκεί μαι ματιά στην κοινωνική γενοκτονία που έχει επέλθει την τελευταία 3ετία: Η ανεργία τριπλασιάστηκε φτάνοντας το 28% και διατηρώντας μάλιστα ανοδική τάση. Οι αυτοκτονίες καταγράφουν αύξηση ρεκόρ, με ιδιαίτερη προτίμηση σε 50άρηδες πνιγμένους από χρέη. Η μετανάστευση θερίζει στερώντας από την Ελλάδα μια ολόκληρη γενιά επιστημόνων. Σχολεία κλείνουν κατά εκατοντάδες στο όνομα της μείωσης του κόστους και μάλιστα κυρίως στην περιφερειακή και δυσπρόσιτη Ελλάδα απειλώντας την εθνική συνοχή, ενώ κι αυτά που συνεχίζουν να έχουν δασκάλους τον χειμώνα κλείνουν λόγω έλλειψης θέρμανσης, όπως συνέβη στη Νάουσα, πριν λίγες εβδομάδας. Τέλος, μόνο μέχρι τώρα, πριν δηλαδή δοθεί το πράσινο φως στις τράπεζες για τους πλειστηριασμούς στην πρώτη κατοικία, η εφορία έβγαζε στο σφυρί 56 σπίτια την ημέρα. Όλα τα παραπάνω συνιστούν επαρκέστατους λόγους ώστε το ελληνικό κράτος να επικαλεστεί και τα τέσσερα επιχειρήματα που προαναφέραμε (δεσμεύσεις έναντι του ΟΗΕ, ανωτέρα βία, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μεταβολή συνθηκών) σταματώντας μονομερώς να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος.
Απεχθές χρέος
Υπάρχει όμως κι ένα επιπλέον προηγούμενο που μπορεί να αξιοποιήσει μια ελληνική κυβέρνηση για να απαιτήσει να γίνει σεβαστή η απόφασή της για μονομερή παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους: Χαρακτηρίζοντας το δημόσιο χρέος ως απεχθές (odious) με βάση τον ορισμό του νομικού Αλεξάντερ Σακ (1927), όπως περιέχεται στην έκθεση της επιτροπής του ΟΗΕ (7.2007) που προαναφέραμε. Ειδικότερα ένα δημόσιο χρέος χαρακτηρίζεται ως απεχθές και δεν πληρώνεται στην περίπτωση που «ένα δεσποτικό καθεστώς αναλαμβάνει ένα χρέος όχι για τις ανάγκες ή προς το συμφέρον του κράτους, αλλά για να ισχυροποιήσει το δεσποτικό καθεστώς, να καταπιέσει τον λαό που μάχεται εναντίον του, κ.α.». Ο ορισμός του Σακ περιλαμβάνει 3 όρους για να χαρακτηριστεί ένα χρέος ως απεχθές: Να μην εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του λαού, να μην υπήρχε η σχετική νομιμοποίηση από τον λαό απέναντι στην κυβέρνηση για να προχωρήσει στη σύναψη του δανείου κι ο τρίτος όρος να ήταν ενήμεροι οι δανειστές. Πρόκειται για προϋποθέσεις που ισχύουν στην περίπτωση της Ελλάδας. Η έκθεση μάλιστα του ΟΗΕ αναφέρει πλήθος παραδειγμάτων που χρησιμοποιήθηκε ο ορισμός του Σακ από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη. Γιατί όχι και στην Ελλάδα, όταν πλέον είναι ηλίου φαεινότερο πως τα δυο δάνεια δεν εξυπηρέτησαν καμία ανάγκη του ελληνικού λαού, συνήφθηκαν χωρίς την θέλησή του, ενώ οι πιστωτές ήταν πλήρως ενήμεροι για το που θα πάνε τα λεφτά τους;
Τέλος, υπάρχει ένα επιπλέον επιχείρημα που μπορεί να θωρακίσει μια πολιτική απόφαση καταγγελίας δανειακών συμβάσεων και μνημονίων και αθέτησης πληρωμών. Σχετίζεται με τις κατάφωρες παραβιάσεις του Συντάγματος και της νομοθεσίας. Η πρώτη δανειακή σύμβαση (Μάιος 2010) δεν έχει καν κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή, ενώ με αφορμή την δεύτερη δανειακή σύμβαση (Μάρτιος 2012) οι σημαντικότεροι καθηγητές δημόσιου δικαίου επεσήμαναν ότι πολλά άρθρα της έρχονται σε σύγκρουση όχι μόνο με το ελληνικό σύνταγμα (προστασία της απασχόλησης, δικαίωμα στην υγεία, την παιδεία, κ.α.) αλλά και με ουσιώδη άρθρα της Ευρωπαϊκής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Ο σεβασμός στη νομιμότητα επομένως, εθνική και διεθνή, επιτάσσει την παύση πληρωμών μέσα από μονομερείς ενέργειες. Ο λογιστικός έλεγχος του δημόσιου χρέους, που θα χαρακτηρίσει κι επισήμως απεχθές ή παράνομο το χρέος, μέσω μιας θεσμοθετημένης και με αρμοδιότητες επιτροπή όπως αυτή που συγκρότησε ο Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό προ 5ετίας, αποτελούμενη από οικονομολόγους, συνταγματολόγους και άλλους επιστήμονες και ειδικούς, μπορεί να προσφέρει την απαραίτητη νομιμοποίηση σε μια τέτοια απόφαση. Το μόνο που απαιτείται είναι πολιτική βούληση για σύγκρουση. Επιλογή που συνιστά πλέον μονόδρομο όταν κάθε διάθεση συνεννόησης και κοινά αποδεκτής λύσης από τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις μέχρι τώρα μας έχει οδηγήσει στην δεινή θέση που είμαστε.
Γερμανία, ο μεγαλύτερος τζαμπατζής!
Ουδέποτε η Γερμανία θα είχε φτάσει στη θέση της οικονομικής ατμομηχανής της ευρωπαϊκής ηπείρου αν αλλεπάλληλες φορές δεν είχε σβήσει τα χρέη της προς άλλες χώρες της Ευρώπης. Αθέτησε τις υποχρεώσεις της είτε κοινή συναινέση, όπως συνέβη για παράδειγμα με την συμφωνία το Λονδίνου που υπογράφτηκε το 1953, ή μονομερώς γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της διεθνείς αποφάσεις, όπως συνέβη με τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα που είναι η μοναδική χώρα στην οποία δεν κατέβαλε τις αποζημιώσεις από τις καταστροφές που πραγματοποίησαν οι Ναζί. Έτσι η Γερμανία που τώρα αρνείται ακόμη και να συζητήσει οποιοδήποτε σχέδιο κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, επικαλούμενη το συμφέρον των γερμανών φορολογουμένων, οφείλει στην Ελλάδα ένα ποσό που σύμφωνα με αρθρογραφία του οικονομολόγου και συμβούλου της γαλλικής κυβέρνησης, Ζακ Ντελπλά, ανέρχεται σε σημερινούς όρους στα 575 δισ. ευρώ! Χρήματα που είναι σχεδόν διπλάσια του ύψους του ελληνικού δημόσιου χρέους και το Τέταρτο Ράιχ μονομερώς αρνείται να καταβάλει κατά παράβαση αλλεπάλληλων δικαστικών αποφάσεων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Φροντιστήριο πομακικής γλώσσας ανοίγει στην Κωνσταντινούπολη, την ώρα που στην ελληνική Θράκη ανεχόμαστε την πολιτιστική γενοκτονία των Πομάκων από τα όργανα του Προξενείου…
 
Είναι αναμφίβολα εντυπωσιακό ως είδηση και φυσικά γεννά συγχρόνως και κατάθλιψη για το τι συμβαίνει στη χώρα μας. Όπως διαβάζουμε λοιπόν σε πρόσφατο δημοσίευμα του «Anadolu Αjansi» (μετάφραση από το tourkikanea.gr),  
«σε φροντιστήριο που θα λειτουργήσει τον Ιανουάριο του 2014, μετά από συνεργασία του Πομακικού Πολιτιστικού Συλλόγου Κωνσταντινούπολης με το Κέντρο Πολιτισμού και Ακτιβισμού Geoaktif, θα επιχειρηθεί να διδαχθεί για πρώτη φορά στην Τουρκία η πομακική γλώσσα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρείχε ο Τζεμάλ Ατίλα-πρόεδρος του Geoaktif, καθώς δεν υπήρχε κάποια διδακτέα ύλη για τα πομάκικα, προηγήθηκαν μια σειρά από συναντήσεις και σε αυτές το θέμα συζητήθηκε από κάθε πλευρά. Σε αυτές τις συναντήσεις προετοιμασίας καθορίστηκαν τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν, οι μέθοδοι που θα ακολουθηθούν.
Αποφασίστηκε η διδακτέα ύλη να καθοριστεί σύμφωνα με αυτές των συγγενικών γλωσσών που είναι τα βουλγαρικά και τα λεγόμενα σλαβομακεδονικά, όπως επίσης για τον ίδιο λόγο αλλά και λόγω του μορφολογικού χαρακτήρα της πομακικής προκρίθηκε η χρήση του κυριλλικού αλφαβήτου».
Και συνεχίζει το ίδιο δημοσίευμα:
«Τα πομάκικα που παρουσιάζουν ιδιαίτερα με τα βουλγάρικα μεγάλη ομοιότητα, διατηρούνται ως ομιλούμενη γλώσσα. Καθώς ποτέ δεν υπήρξε εκπαίδευση στα πομάκικα και δεν υπήρξε και επίσημη γλώσσα, κατά καιρούς διαφοροποιήθηκε από τις άλλες σλαβικές γλώσσες, και υπό την παρούσα μορφή της υπολογίζεται πως μιλιέται από ένα πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων που ζούνε σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Σκόπια και Αλβανία. Στην Τουρκία πομακικοί πληθυσμοί ζούνε περισσότερο σε Αδριανούπολη, Ραιδεστό, 40 Εκκλησιές, Τσανάκκαλε, Προύσα και Μπαλικεσίρ».
Κανένα πρόβλημα λοιπόν στην Τουρκία για τους Πομάκους, που αναγνωρίζονται κανονικά ως σλαβόφωνοι και σλαβογενείς πληθυσμοί των Βαλκανίων (θυμίζουμε, και δια χειλέων Ταγίπ Ερντογάν προ ολίγων μηνών), αλλά και για τη γλώσσα τους.

Την ίδια αντιθέτως στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι αρμόδιοι φορείς, παίζοντας το άθλιο παιχνίδι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, επικαλούνται διάφορες δικαιολογίες με τις οποίες στερούνε στους Πομάκους της Θράκης το δικαίωμα να μάθουν τη μητρική  τους γλώσσα.

Για να μην αναφερθούμε και σε κάτι πρακτοράντζες, όπως ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, ο δήμαρχος Μύκης Τσουκάλ ή ο Τζεγκίζ Ομέρ της «Μιλλέτ» (όλοι τους Πομάκοι, αλλά και φανατικοί τουρκόφρονες «γενίτσαροι»), που προσπαθούν – με πιέσεις, εκβιασμούς και ένα σωρό άλλα κόλπα – να επιβάλουν την χρήση της τουρκικής στην θέση της πομακικής σε κάθε έκφανση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής των ντόπιων πομακικών πληθυσμών και αφηνιάζουν κυριολεκτικά ακόμη και στο άκουσμα της λέξης «Πομάκος»!

 Εδώ όμως η αλήθεια είναι πως βρίσκουν και τα κάνουνε…

 Πηγή Προξενείο Στοπ

Σχόλιο ιστολογίου: Για τους αρμόδιους κρατικούς υπαλλήλους, είναι φυσικά αντιληπτό πως το συγκεκριμένο "φροντιστήριο" αποτελεί μία under cover επιχείρηση των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, η οποία σαν σκοπό έχει (πέρα από την επίσημη εκμάθηση της πομακικής γλώσσας) την δημιουργία κατάλληλων επαφών με μουσουλμάνους -και δη πομάκους- της Θράκης, την ταυτόχρονη δημιουργία "οδών πληροφοριών" στην καρδιά του πομακικού στοιχείου που δεν ταυτίζεται με τα ανθυποπρακτορίδια της Άγκυρας στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, αλλά και την διερεύνηση "προσωπικοτήτων" που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης και να γίνουν μεταλαμπαδευτές του τουρκισμού στους πομάκους. Όταν έγιναν παρόμοιες under cover επιχειρήσεις της ΕΥΠ στην Ελλάδα (π.χ. κολέγιο, μπαρ στα Εξάρχεια κ.α.) έτρεξαν οι γνωστοί - άγνωστοι δημοσιογράφοι να αποκαλύψουν τις δραστηριότητες των Ελληνικών μυστικών υπηρεσιών. Όλως περιέργως, το περιβάλλον των συγκεκριμένων ΜΜΕ μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει καμία επί της ουσίας αναφορά για τους πομάκους της Θράκης (πέρα από κάτι ανάλαφρες φολκλορικές προσεγγίσεις), ενώ -ενίοτε- ακολουθώντας "επιθετικές" τακτικές, άψογα ταυτισμένες με την τουρκική προπαγάνδα στην Ελληνική Θράκη, γίνονται οι καλύτεροι συνήγοροι της επιθετικής - αλυτρωτικής τουρκικής πολιτικής εις βάρος της Ελλάδας.


Φαίνεται σαν ψέμα σχεδόν, αλλά πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια από εκείνη την μέρα στο Καστελόριζο. Μοιάζει ψέμα καθ ότι σε ένα τόσο μικρό ιστορικό διάστημα όπως είναι μια τετραετία διεπράχθη το μεγαλύτερο Nεοφιλελεύθερο οικονομικό έγκλημα-πείραμα του  σε σύγχρονη δυτική κοινωνία.
Δεχθήκαμε απανωτά χτυπήματα ως κοινωνία. Και η αλήθεια είναι πως κάποια απ αυτά μας τα έδωσε η άρχουσα τάξη. Τα περισσότερα αναλάβαμε με ευχαρίστηση να τα ρίξουμε ο ένας στον άλλον. Το σχέδιο δούλεψε.
    Ξαφνικά μετά από την στιγμή που ο πιο γελοίος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης μας ανακοίνωσε ότι μπαίνουμε στη μνημονιακή εποχή, ξεκίνησε ένα απίστευτα ταχύ στριπτίζ της ψυχοσύνθεσης του μέσου Έλληνα. Μιμούμενος τους τραγικούς πολιτικάντηδες που πρώτοι άνοιξαν το δρόμο της αποκτηνοποίησης, τα πράγματα Ελληνική κοινωνία δείχνουν να έχουν εκτροχιαστεί.
    Ένα τεράστιο ποσοστό κόσμου, εξαιρετικά δυσανάλογο αν σκεφτεί κανείς τα υποτιθέμενα ιδανικά που πίστευε ότι έχει καταγεγραμμένα στο DNA του ο Ελληνούλης, υπέκυψε στις ορέξεις του για αίμα και κατέφυγε στο φασισμό ο οποίος εκλογικά τουλάχιστον διατηρεί επικίνδυνα ανοδική πορεία.
    Ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι στήριξε το ήδη υπάρχον σύστημα, που μέσω της απληστίας και της ανικανότητας του οδήγησε την Ελληνική κοινωνία σ αυτό το τέλμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρόλαβε ταχύτατα να εξελιχθεί σε ένα πλήρως ολοκληρωτικό σύστημα που μόνο τρόπο επιβολής του πλέον έχει την βία. Ειδικά ο Σαμαράς και η παρέα του έχουν επιδείξει τόσο αξιοσημείωτη πρόοδο που η πολιτική τους στάση με πείθει εύκολα οτι μερικά χρόνια διακυβέρνησης ακόμη και ο Αντώνης θα έγραφε με χρυσά γράμματα το όνομα του στην ιστορία καθεστώτων όπως του Καντάφι, του Τσαουσέσκου ή όποιου Κίμ γιόγκ. Ευτυχώς δεν έχει αυτό το χρόνο.
    Ενώ όσοι παρέμειναν ξεκρέμαστοι στη μέση, προδομένοι από αυτούς που τους τάιζαν 40 χρόνια τώρα κατέφυγαν στην ανεπαρκή αριστερά της οποίας τα εκλογικά ποσοστά είναι αντιστρόφως ανάλογα της παρέμβασης της στην κοινωνία. Αν εξαιρέσουμε ίσως το ΚΚΕ που όντας πολύ κοντά στη διάλυση πλέον, παίρνει αυτό ακριβώς που του αξίζει με βάση την θέση που κράτησε στις πιο κρίσιμες στιγμές της Ελληνικής κοινωνίας.
    Αυτή είναι η μία πλευρά όμως των πραγμάτων που εμφανίστηκε μετά το τσιτσίδωμα. Υπάρχει κι άλλη και μάλιστα πιο σοβαρή. Είναι η πλευρά των Ελλήνων οι οποίοι κατα βάθος δεν θέλουν να κάνουν τίποτα. Παγωμένοι, φοβισμένοι, αδιάφοροι ή απλά κακοί στέκονται στην απέξω. Τους έβλεπες όλα αυτά τα χρόνια. Μαλλί, γυαλί, παντελόνι Lee. Οι “την βγάζω σε τρεις καφετέριες την ημέρα”, “δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά”, “ξέρω τον πορτιέρη”. Ένα σημαντικό κοινωνικό βαρίδι που λοιδορεί στο πρόσωπο όσων αγωνίζονται τη δικιά του ανεπάρκεια. Αποτελείται σχεδόν από το ένα τρίτο της κοινωνίας αν προσπαθήσουμε να το μετρήσουμε με βάση το ποσοστό της αποχής στις τελευταίες εκλογές σε συνδυασμό με τις κατα καιρούς έρευνες.
    Η υποτιθέμενη κυβέρνηση έδειξε τα δόντια της με την εκπνοή του 2013. Η καταστροφή που έχουν προκαλέσει στην κοινωνία είναι ολοσχερής. Τόσο, που το να γκρεμιστεί η ανηλεής αστική μας δημοκρατία φαντάζει τελικά εύκολα μπροστά στον κόπο που θα καταβληθεί αργότερα προκειμένου να ξαναγίνουμε στοιχειωδώς έστω κοινωνία.
    Είμαστε υπόδουλοι. Και αυτό που τελικά αποκάλυψε το στριπτίζ είναι πως η θέληση για αλλαγή και για ένα καλύτερο κόσμο είναι υπόθεση λίγων, όπως ήταν πάντα. Δεν είναι κάποιου είδους ελίτ. Είμαστε εγώ κι εσύ που η αδικία έγινε κόμπος στο λαιμό μας. Που η δίψα για δημιουργία και ζωή φωτίζει τον δρόμο μας. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία είπε ο Ανδρέας Κάλβος κι εγώ για φέτος αποφάσισα να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη να τα χαρίσει σε όλους όσους τα θελήσουν.
  
 Καλή χρονιά, γεμάτη αγάπη. Ραντεβού στους δρόμους. Vamos.
Από endotheasis

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η κρίση που έχει εγκατασταθεί στην χώρα, εκτός από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, έχει προκαλέσει και άλλη μία, αθέατη αλλά χειρότερη και πιό επώδυνη: Την ψυχολογική καταστροφή...

Εκτός από τα ορατά σημάδια της: μελαγχολία, θλίψη, οργή, παραίτηση, κατάθλιψη, έχει δημιουργήσει ή μπορεί να δημιουργήσει βαθύτερα ψυχολογικά τραύματα, απ' αυτά που το άτομο σέρνει μέσα του για μιά ζωή, αλλοιώνοντας προσωπικότητα και συμπεριφορά.

Σε οικογένειες, σε ζευγάρια, ή ακόμα μεταξύ φίλων ή συγγενών, στις διαπροσωπικές σχέσεις γενικότερα και προκειμένου να αντιμετωπιστεί άρον-άρον το πρόβλημα επιβίωσης που αιφνίδια παρουσιάστηκε λόγω της κρίσης, πολλά άλλα προβλήματα ατομικά και διαπροσωπικά "κλείνονται", κουκουλώνονται χωρίς να λυθούν, θάβονται ασυζήτητα, μένοντας έτσι αναπάντητα, και αποτελούν πιά  βαθιές χαίνουσες πληγές, ωρολογιακές βόμβες της προσωπικότητας και των σχέσεων.

Ένας ολόκληρος πληθυσμός αλλοιώνεται ψυχολογικά.
Γεμίζει οργή, πίκρα, απωθημένα, κρυφές ματαιώσεις και προβλήματα πνιγμένα, στουμπηγμένα, που προσπαθούν να βρούν διέξοδο και βοούν μέσα στο ήδη διαταραγμένο από το άγχος της επιβίωσης μυαλό του ανθρώπου, επηρεάζοντας κρίση, σκέψη και συμπεριφορά.

Τίποτα πιά δε συζητιέται, δε λύνεται. Όλα κρύβονται.
Όλα προσπερνιούνται στο κυνήγι της καθημερινότητας, του σημερινού φαγητού, των χρεών...
Μένουν πίσω, άγκυρες σωστές, έτοιμες να μας πισωγυρίσουν σε κάθε μελλοντική προσπάθεια ανόρθωσης και φυγής προς τα μπρος!

Γεννιέται ένας προβληματικός λαός αποτελούμενος από οργισμένα άτομα, χωρίς καλή ψυχολογική ισορροπία, εύκολος στόχος πλαστών υποσχέσεων και καταστροφικών ποδηγετήσεων...

Οι άνθρωποι, ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για μιά τόσο ΒΙΑΙΗ αλλαγή στην ζωή αλλά και στην ψυχολογία ενός ολόκληρου λαού, ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.
Όχι εγκληματίες "τρόπος του λέγειν"!
Πραγματικοί εγκληματίες, φονιάδες σωμάτων ψυχών και συνειδήσεων!

Πρέπει να κριθούν για έσχατη προδοσία ενός ολόκληρου λαού.
Kαι να καταδικαστούν στην "εσχάτη των ποινών"!
Και είτε εκτελεστεί η ποινή, είτε ο πάντα μεγαλόκαρδος λαός "αποδώσει χάριν", να αποτελέσουν παράδειγμα αποφυγής και βδελύγματος για τις γενιές που έρχονται...

Πηγή Ουδέν Σχόλιον


Για τις επιθέσεις εναντίον του πρέσβη Ρικιαρντόνε

Η αμερικανική κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κατάσταση στην Τουρκία με προσοχή, και αποφεύγει κάθε ενημέρωση που αφορά ειδικά το μέλλον του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Στην Ουάσιγκτον γνωρίζουν ότι δεν τα βάζει εύκολα κάτω, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αγκυρα.

Άλλωστε πρόκειται για σύγκρουση μέσα στο ίδιο το κόμμα του, με το βαθύ κράτος του κόμματος του. Οι Αμερικανοί διατηρούν καλές σχέσεις με τον πρόεδρο Αμντουλλάχ Γκιούλ και τον κ. Αλί Μπαμπατζάν, οι οποίοι σε περίπτωση πτώσης του κ. Ερντογάν, θα παίξουν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα.

Οι Αμερικανοί είναι οργισμένοι με την επίθεση που δέχθηκαν οι διπλωμάτες, που υπηρετούν στην Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Η αμερικανική πρεσβεία και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διέψευσαν δημόσια με πολύ ισχυρό τρόπο όλους τους ισχυρισμούς περί αμερικανικής ανάμειξης.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Mega, στο στόχαστρο του κ. Ερντογάν είναι ο πρέσβης Ρικιαρντόνε, ο οποίος υπηρετούσε στην Αγκυρα και στην διάρκεια της κρίσης των Ιμίων, και μάλιστα βοήθησε τότε την κ. Τσιλέρ. Συνδέουν αυτόν και άλλους διπλωμάτες με μή κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες υποτίθεται ότι βρίσκονται πίσω από τα προβλήματα του κ. Ερντογάν.

Οι Αμερικανοί είναι προσεκτικοί και όσον αφορά τον ιμάμη Γκιουλέν, ο οποίος ζει αυτοεξόριστος στην Πενσυλβάνια. Πρόσφατα το FBI ερεύνησε δύο από τα πολλά θρησκευτικά σχολεία που λειτουργεί στην Αμερική και πιστεύεται ότι η έρευνα θα επεκταθεί σε όλο τον κύκλο των δραστηριοτήτων του.

Οι Αμερικανοί δεν επιθυμούν βίαιες λύσεις στην Τουρκία αν και ο κ. Ερντογάν τους έχει κουράσει αφορητα με τα λάθη του και τα ξεσπάσματά του. Αλλωστε τους πρόδωσε στον πόλεμο με το Ιράκ και δεν το ξεχνούν. Παρακολουθούν την κατάσταση με μεγάλη αγωνία, γνωρίζοντας ότι ένα σπίρτο μπορεί να ανάψει πολύ μεγάλη φωτιά στην Τουρκία.

Οι προσωπικές σχέσεις του προέδρου Ομπάμα με τον Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι όπως τον παλιό καλό καιρό, όταν τον συμβουλευόταν ακόμα και για την ανατροφή των θυγατέρων του. Εχουν να μιλήσουν πολύ καιρό και τα προβλήματα ξεκίνησαν από το θέμα του Ισραήλ, όταν ο κ. Ομπάμα μεσολάβησε για εκείνη τη συγνώμη του κ. Νετανιάχου.

Επίσης, η υποστήριξη του κ. Ερντογάν στη Χαμάς είναι κόκκινη γραμμή για τον Λευκό Οίκο, ενώ στο θέμα της Συρίας πιστεύουν ότι ο Τούρκος πρωιθυπουργός τους ενέπλεξε σε περιπέτειες. Ενα άλλο σημείο τριβής είναι οι οικονομικές συναλλαγές με το Ιράν, που βρέθηκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης και του Κογκρέσου.

Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Πληθώρα πεδίων με υδρογονάνθρακες» έχουν ανακαλυφθεί νότια της Κρήτης, σύμφωνα με στοιχεία της Νορβηγικής PGS. Πηγές μας, που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, μας ανέφεραν τα στοιχεία φωτιά που προέρχονται από την PGS και τα οποία είναι σε γνώση τόσο του αρμόδιου υπουργείου όσο και της κυβέρνησης και καταδεικνύουν ότι η νορβηγική εταιρία έχει εντοπίσει «πληθώρα πεδίων με υδρογονάνθρακες».

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι, ότι η συγκεκριμένη παρατήρηση για το μεγάλο αριθμό των «πεδίων υδρογονανθράκων» δεν αφορά καν ολόκληρη την περιοχή έρευνας αλλά συγκεκριμένα μόνο σημεία. Σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, αυτό σημαίνει ότι η πιθανότητα να υπάρξει «υπερπληθώρα» πεδίων υδρογοναθράκων, εάν τεθεί υπόψη ολόκληρη η περιοχή, είναι μεγάλη.


Με λίγα λόγια, είναι γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει με τον πλέον επίσημο τρόπο, μέσω του αναδόχου των ερευνών, εδώ και κάποιες εβδομάδες την ύπαρξη πολλών αξιόλογων στόχων με αποτέλεσμα να είναι πλέον σε θέση να εκτιμήσει τη βασιμότητα της πιθανότητας ύπαρξης υδρογονανθράκων στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε για άλλη μία φορά το αυτονόητο: Πετρέλαιο και φυσικό αέριο «έχουμε» μόνο όταν το τρυπάνι φτάσει στην περιοχή στόχο και ανάψει η φλόγα στην εξέδρα άντλησης - όπως ακριβώς συνέβη λίγους μήνες πριν στο κοίτασμα «Αφροδίτη» στην Κύπρο.

Για την ώρα λοιπόν, με την παραπάνω τοποθέτηση εννοούμε, ότι η εταιρία και οι ειδικοί που εξέτασαν τα στοιχεία και όπως αυτά παρουσιάστηκαν στο ΥΠΕΚΑ εκτιμούν ότι έχουν εντοπιστεί «στόχοι» στους οποίους η πιθανότητα να υπάρχει φυσικό αέριο ή/και πετρέλαιο είναι μεγάλη και σίγουρα αξίζει η Ελλάδα να επενδύσει στη συγκεκριμένη πιθανότητα και να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσελκύσει σχετικό διεθνές ενδιαφέρον.


Είναι προφανές ότι το μεγάλο βήμα έχει γίνει: H Ελλάδα με τον πλέον επίσημο τρόπο ενημερώθηκε για τα άκρως ενθαρρυντικά στοιχεία κάτι το οποίο είναι βέβαιο ότι έχει γίνει και με τους «μεγάλους» του χώρου στο εξωτερικό.

Πόσο τυχαίο είναι ότι η Αθήνα μετά τη συγκεκριμένη ενημέρωση η οποία έγινε προς τα τέλη του φθινοπώρου, έθεσε ως πρώτο και κύριο στόχο για την Ελληνική Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση την ανάπτυξη μίας ενιαίας στρατηγικής της Ένωσης για την ανάπτυξη των «θαλασσίων ζωνών» σε όλες τις περιοχές ενδιαφέροντος και κυρίως στην Ανατολική Μεσόγειο; Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι και το λογότυπο της Ελληνικής Προεδρίας στην ουσία δείχνει ένα σκάφος με «ανοιγμένα τα πανιά», ενώ κάποιοι πιο… ευφάνταστοι βλέπουν στο σχήμα τους τη λευκή φλόγα που παραπέμπει στο αέριο…

Το σίγουρο είναι ότι αναμένουμε μία συναρπαστική χρονιά, εάν δε σε όλα αυτά συμπεριλάβουμε και τις εξελίξεις στην Τουρκία το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να «πλήξουμε»

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο δυτικός Τύπος είναι διάσπαρτος από τίτλους για την παραβίαση των δικαιωμάτων των Χριστιανών στην Ευρώπη. Οι ειδικοί διαπιστώνουν με αγωνία την αποδυνάμωση του παραδοσιακού ευρωπαϊκού πολιτισμού και την αυξανόμενη επιρροή της ισλαμικής εναλλακτικής.

Στην ευρωπαϊκή δημόσια ζωή λαμβάνουν εκ παραλλήλου χώρα δύο διαδικασίες. Οι Ευρωπαίοι Μουσουλμάνοι έχουν το δικαίωμα να διατηρήσουν τον συνήθη από τη γέννησή τους τρόπο ζωής και ύπαρξης, που βασίζεται στις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί (ή έστω και εκείνοι οι Ευρωπαίοι που διαμόρφωσαν τον τύπο συμπεριφοράς τους με βάση το χριστιανικό πρότυπο) στερούνται αυτό το προνόμιο.

Σύμφωνα με τους απολογητές της ενεργού μεταναστευτικής πολιτικής, οι μετανάστες διευρύνουν τη φορολογική βάση και συμβάλλουν στην αντιστάθμιση των κοινωνικών δαπανών που σχετίζονται με τη συντήρηση των ηλικιωμένων. Είναι τόσο εργαζόμενοι όσο και καταναλωτές: καλύπτοντας θέσεις εργασίας, αυξάνουν συγχρόνως και την καταναλωτική ζήτηση. Αυτό οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης. Οι ίδιοι οι μετανάστες ανοίγουν νέες επιχειρήσεις και συνδέονται ευθέως με τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Με λίγα λόγια, συνιστούν μάλλον όφελος για την οικονομία της ΕΕ.

Κατά την ευρωπαϊκή κυρίαρχη και κατεστημένη αντίληψη, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υιοθετούν με μεγάλη προθυμία τις δυτικές αξίες, τους θεσμούς και τον πολιτισμό, επειδή αυτά ενσαρκώνουν τον πιο φωτισμένο, πιο φιλελεύθερο, πιο ορθολογικό και πιο πολιτισμένο τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Αυτή η πίστη στην οικουμενικότητα του δυτικού πολιτισμού έχει καταστεί το πιο μεγαλειώδες ατόπημα των δημιουργών της νέας Ευρώπης.

Όπως αποδείχθηκε, η κοσμική ηθική της Ευρώπης έχει τα γεωγραφικά της όρια. Και εκείνοι που η Ευρώπη προσκάλεσε για να στηρίξουν την οικονομία της, δεν είναι διατεθειμένοι να την ασπαστούν. Έχουν τη δική τους γνώμη για το τί είναι καλό και τί είναι κακό. Ο λόγος στον πολιτικό αναλυτή Ολέγκ Ματβέιτσεφ:

- Μία από τις βασικές επιταγές της ηθικής αυτής συνίσταται στο ότι μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αλλά σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό μας: τατουάζ, αυτοκτονία, αλλαγή φύλου, φυλής, πατρίδας. Το βασικό είναι να μην προκαλείται βλάβη σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Αλλά ο κανόνας αυτός στηρίζεται στην ψευδαίσθηση ότι υπάρχει «εγώ» και «εσύ» . Στην πραγματικότητα, ένα κομμάτι του καθενός από εμάς υπάρχει και στον καθένα από αυτούς που μας περιβάλλουν. Ως εκ τούτου, προκύπτουν συγκρούσεις όταν ένα άτομο κάνει κάτι στον εαυτό του ( για παράδειγμα, ζωγραφίζει ένα σταυρό στο μέτωπο του) και ο άλλος δηλώνει ότι ο σταυρός προσβάλλει το θρησκευτικό του αίσθημα. Και όσο εντονότερα επιβάλλεται σε μια κοινωνία η πολιτική ορθότητα, τόσο περισσότερο συγκρουσιακή γίνεται η κοινωνία αυτή.

Οι Ευρωπαίοι καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια για να δημιουργήσουν έναν κόσμο πολλαπλών πολιτισμών, με άλλα λόγια έναν κόσμο που δεν ανήκει σε κανέναν πολιτισμό. Όμως, η ιστορική εμπειρία και η κοινή λογική μάς διδάσκουν ότι χωρίς ισχυρό θεμέλιο κανένα σπίτι δεν μπορεί να αντέξει την πίεση του εξωτερικού περιβάλλοντος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ερντογάν κατά πάντων στην Τουρκία

Διαδηλωτές που ζητούσαν από τον Τούρκο πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdogan να παραιτηθεί εξαιτίας του τεράστιου σκανδάλου διαφθοράς, συγκρούστηκαν χθες το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη με τα ΜΑΤ, ενώ σε όλη την πόλη χιλιάδες διοργάνωσαν μια επίδειξη υποστήριξης για τον «εμπόλεμο» ηγέτη.

Σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, γύρω από την πλατεία Ταξίμ, το επίκεντρο των αντί-κυβερνητικών διαδηλώσεων το προηγούμενο καλοκαίρι, η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και εκτοξευτήρων νερού εναντίον χιλιάδων διαδηλωτών που φώναζαν συνθήματα όπως «είναι κλέφτες».

Ο Erdogan βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή για αυτόν κρίση στα 11 χρόνια της θητείας του, η οποία (κρίση) έχει οδηγήσει στην παραίτηση τριών υπουργών και σε έναν ευρύ ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου, καθώς και στην αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας, της οποίας η ταχεία ανάπτυξη υπήρξε στήριγμα της εξουσίας του.

Ωστόσο, ο Erdogan απολαμβάνει ακόμη την εμπιστοσύνη πολλών πιστών Μουσουλμάνων και μελών της πλούσιας ελίτ της Τουρκίας. Ενώ η αστυνομία προσπαθούσε να αποτρέψει τους διαδηλωτές κατά της κυβέρνησης να συγκεντρωθούν στην Ταξίμ, υποστηρικτές του κυβερνώντος ΑΚΡ υποδέχθηκαν τον Erdogan στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης περίπου 20 χλμ μακριά, κουνώντας σημαίες του κόμματος και της Τουρκίας, κατά την επιστροφή του από ένα ταξίδι στις επαρχίες.

Η αστυνομία συνέλαβε δεκάδες ανθρώπους στις 17 Δεκεμβρίου, μεταξύ των οποίων οι γιοι του υπουργού Εσωτερικών και δύο άλλων μελών του υπουργικού συμβουλίου, μετά από μια μεγάλη έρευνα διαφθοράς που κρατήθηκε κρυφή από τους διοικητές οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν ενημερώσει την κυβέρνηση εκ των προτέρων.

Χθες ο Erdogan υπέστη πλήγμα στις προσπάθειές του να συγκρατήσει το σκάνδαλο, όταν ένα δικαστήριο εμπόδισε την προσπάθεια της κυβέρνησης να υποχρεώνει την αστυνομία να αποκαλύπτει τις έρευνες σε ανωτέρους.

Η ρύθμιση αυτή που θα υποχρέωνε τους αστυνομικούς να ενημερώσουν τους ανώτερούς τους για τις έρευνες, ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση, εξοργισμένη που ήταν στο σκοτάδι για τις επί μακρόν έρευνες για το σκάνδαλο διαφθοράς.

Οι αγορές αντέδρασαν αρνητικά την Παρασκευή στο σκάνδαλο. Η τουρκική λίρα διαμορφώθηκε σε ιστορικό χαμηλό, οι μετοχές διαπραγματεύθηκαν στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 μηνών και το κόστος ασφάλισης έναντι αθέτησης πληρωμών, εκτινάχθηκε σε υψηλό 18 μηνών.

«Η οικονομία και οι αγορές της Τουρκίας δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη διατήρηση αυτού του υψηλού επιπέδου πολιτικού ρίσκου», δήλωσε ο Cenk Sidar, managing director της Sidar Global Advisors, συμβουλευτικής εταιρείας στην Ουάσιγκτον. «Η εμπιστοσύνη για την Τουρκία στις παγκόσμιες οικονομικές πρωτεύουσες βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από τη δεκαετία του 1990, και δεν θα αποτελούσε έκπληξη εάν υπήρχαν μεγάλες ρευστοποιήσεις».

Η υπόθεση έγινε πιο «προσωπική» αυτή την εβδομάδα όταν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν μια προκαταρκτική κλήτευση του Bilal Erdogan, ενός εκ των γιων του πρωθυπουργού, για να καταθέσει, αν και η αυθεντικότητά της δεν μπορούσαν άμεσα να επαληθευτεί.

Αρνούμενη ότι έχει κάνει κάτι λάθος, η κυβέρνηση του Erdogan εκκαθάρισε περίπου 70 αξιωματικούς της αστυνομίας που ενεπλάκησαν, μεταξύ των οποίων και τον επικεφαλής της αστυνομίας στην Κωνσταντινούπολη, και εξέδωσε νέα απόφαση στις 21 Δεκεμβρίου, απαιτώντας από τους ερευνητές της αστυνομίας να μοιράζονται τα ευρήματά τους με τους ανωτέρω τους.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, δικαστήριο της Άγκυρας που εκδικάζει διοικητικά θέματα, εμπόδισε την εφαρμογή του κανονισμού, αποφασίζοντας ότι «έρχεται σε αντίθεση με την αρχή του διαχωρισμού των εξουσιών».

Με τις φήμες να εντείνονται ότι είναι πιθανό να προκηρύξει πρόωρες γενικές εκλογές τον επόμενο χρόνο, ο Erdogan κάλεσε τους υποστηριχτές του να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου σαν να είναι μέρος «ενός πολέμου», κάνοντας λόγο για μια ενορχηστρωμένη από ξένους συνωμοσία, καλυμμένη ως ποινική δίωξη.

Σε ομιλία του στην επαρχία Sakarya, καρδιά των ισλαμιστών υποστηριχτών του ΑΚΡ, ο Erdogan παρομοίασε τις ψήφους με σφαίρες. «Εσείς, με τις ψήφους σας, θα ανατρέψετε αυτή την συνωμοσία. Δεσμεύεστε για τη δημιουργία μιας νέας Τουρκίας; Είστε έτοιμοι για το νέο πόλεμο ανεξαρτησίας της Τουρκίας;», είπε στο πλήθος που ζητωκραύγαζε.

Αναφερόταν στις τοπικές εκλογές που θα διεξαχθούν σε τρεις μήνες από τώρα, στις οποίες ορισμένοι απογοητευμένοι υποστηρικτές του ΑΚΡ θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το κόμμα. Το ΑΚΡ ελέγχει τα δύο τρίτα της Βουλής και οι δημοσκοπήσεις κάνουν λόγο για ένα μικρό πλήγμα στη βάση του κόμματος, αλλά δηλώνουν ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί εάν το σκάνδαλο χειροτερεύσει.

Ένας αξιωματούχος του ΑΚΡ, μιλώντας στο πρακτορείο Reuters χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητά του, προέβλεψε ότι ο Erdogan θα μπορούσε να μεταφέρει τη διεξαγωγή των προγραμματισμένων για το 2015 γενικών εκλογών, ώστε να προλάβει μια τέτοια πτώση,

Σε ένα άλλο πλήγμα στο prestige του κόμματος, παραιτήθηκαν τρεις από τους βουλευτές του. Ένας από αυτούς, ο Ertugrul Gunay, παραπονέθηκε για την «αυταρχική και αλαζονική στάση» στο κόμμα.

«Τα μέτρα που λαμβάνονται για να καλύψουν τις κατηγορίες διαφθοράς, δεν μπορούν να υποστηριχθούν με κανένα τρόπο», δήλωσε επίσης ο Haluk Ozdalga, άλλος βουλευτής του ΑΚΡ που παραιτήθηκε από το κόμμα την Παρασκευή. «Οι δικαιολογίες που χρησιμοποιούνται για να εξηγήσουν τα πάντα δεν έχουν αποτέλεσμα όταν πρόκειται για δωροδοκία. Οι δηλώσεις με τις οποίες κατηγορούνται εγχώριοι και ξένοι πράκτορες, μειώνουν τη φήμη των πολιτικών της Τουρκίας», δήλωσε.

Μεταξύ των προηγούμενων κατορθωμάτων του Erdogan, ήταν ο περιορισμός της δύναμης του στρατού, κάποτε η κυρίαρχη αρχή της χώρας και θεματοφύλακας του κοσμικού κράτους, προχωρώντας στην ποινική δίωξη υψηλόβαθμων αξιωματικών με κατηγορίες για πραξικόπημα και τρομοκρατία.

Σε μια σιωπηρή μομφή κατά του Erdogan, ο στρατός την Παρασκευή ανακοίνωσε ότι σέβεται την ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος. «Οι νομικές διαδικασίες αναφορικά με το προσωπικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ήταν σύμφωνες με τα καθήκοντα και τις ευθύνες που ορίζει ο νόμος», ανέφερε ο επικεφαλής του στρατού.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να επιβάλλουν νέους κανονισμούς στην αστυνομία, εξόργισαν κάποιους Τούρκους οι οποίοι διακρίνουν αυταρχισμό στον Erdogan και πλημμύρισαν τους δρόμους σε μαζικές διαδηλώσεις νωρίτερα φέτος.

Την Πέμπτη, ο Τούρκος εισαγγελέας Muammer Akkas δήλωσε ότι απομακρύνθηκε από την υπόθεση διαφθοράς και κατηγόρησε την αστυνομία ότι παρέλειψε να εκτελέσει τα εντάλματα σύλληψης. Ο γενικός εισαγγελέας της Τουρκίας απάντησε ότι ο Akkas απολύθηκε λόγω διαρροής πληροφοριών στα μέσα ενημέρωσης και διότι δεν έδωσε στους ανωτέρω του έγκαιρη ενημέρωση σχετικά με την πρόοδο των ερευνών.

Η απόφαση του δικαστηρίου απηχεί μια απόφαση που είχε εκδοθεί μια ημέρα πριν το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων, ένα όργανο που χειρίζεται τις δικαστικές αποφάσεις ανεξάρτητα από την κυβέρνηση. Οι εν λόγω νομικοί δέχθηκαν «επίθεση» από τον Erdogan χθες.

«Το Ανώτατο Δικαστήριο Δικαστών και Εισαγγελέων έχει διαπράξει έγκλημα. Και ρωτάω τώρα: ποιος πρόκειται να δικάσει αυτό το Δικαστήριο; Εάν είχα την εξουσία, θα το έκανα αμέσως», δήλωσε μιλώντας στο Πανεπιστήμιο στη Sakarya.

Η υποθετική κλήτευση του Bilal Erdogan φαίνεται να έχει έλθει από ένα γραφείο του εισαγγελέα, αλλά ήταν ανυπόγραφο. Η Hurriyet ανέφερε πως ο Erdogan δήλωσε ότι ο ίδιος ήταν ο στόχος αυτών που ανέφεραν τον Bilal. «Εάν προσπαθούν να χτυπήσουν τον Tayyip Erdogan μέσω αυτού, θα φύγουν με άδεια χέρια. Και επειδή το ξέρουν αυτό, χτυπούν ανθρώπους γύρω μου», δήλωσε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου