Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Μαΐ 2013


  • Ο άγνωστος αδερφός του γέροντα Παϊσίου  
  • Ολόκληρο το οδοιπορικό του "Παραπολιτικά" στην πατρίδα του Αγιορείτη Μοναχού
Του Σταύρου Παπαντωνίου, για την εφημερίδα "Παραπολιτικά"

Το ταξίδι ξεκίνησε από την Αθήνα, νωρίς τα ξημερώματα με προορισμό την Κόνιτσα. Το ακριτικό χωριό του νομού Ιωαννίνων, όπου το 1925 εγκαταστάθηκε η οικογένεια Εζνεπίδη, φεύγοντας από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, μαζί με τα υπόλοιπα καραβάνια προσφύγων που έρχονταν στην Ελλάδα. Ενάμιση χρόνο πριν, το 1924 είχε γεννηθεί ένα ακόμη παιδί, από τα οκτώ συνολικά της οικογένειας, που πήρε το όνομα Αρσένιος. Ήταν το κοσμικό όνομα του γέροντα Παΐσιου, που βαπτίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1924. Λίγες εβδομάδες μετά, η οικογένεια του παίρνει τον δρόμο του ξεριζωμού, από τον τόπο που την γέννησε, με την «μεγάλη» ανταλλαγή. 
 
Ο 95χρονος αδερφός του Γέροντα Παϊσίου, Ραφαήλ Εζνεπίδης
Ώρα 10.15. Φτάνουμε στο Δημαρχείο. Η συζήτηση με τον Δήμαρχο Κονίτσης, Παναγιώτη Γαργάλα, με βάζει γρήγορα στο κλίμα. Στο χωριό υπάρχει ακόμα το σπίτι, όπου ο γέροντας Παίσιος, έζησε τα παιδικά του χρόνια, ενώ μέχρι σήμερα είναι στη ζωή, ο κατά 6 χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του γέροντα, ο Ραφάηλ Εζνεπίδης, ηλικίας 95 ετών, κλινήρης πλέον. Ζει με την σύζυγο του και το ένα από τα παιδιά του, τον Χρήστο, ο οποίος μας καλωσορίζει στην μικρή αυλή. 

Στο χωριό η μέρα είναι ηλιόλουστη, αν και η ψύχρα είναι αισθητή, αφού τα απέναντι βουνά είναι ακόμα χιονισμένα. «Όταν λιώνουν τα χιόνια κάνει πιο πολύ κρύο», μας λέει ο Χρήστος Εζνεπίδης, ανιψιός του γέροντα Παίσιου και μας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, που ήταν ένας μικρός, μακρόστενος χώρος όλος και όλος. Κουζίνα και υπνοδωμάτιο μαζί. Εκεί καθιστός, ο 95χρονος πατέρας του, αδερφός του γέροντα, με μία φωτογραφία του Παϊσίου, πάνω από το προκεφάλι του.

«Δεν ακούει καθόλου καλά και έχει να σηκωθεί 3 χρόνια από το κρεβάτι» μας λέει η σύζυγος του. Στο πρόσωπο του πάντως διακρίνει κανείς μια γαλήνη, που επιτείνεται όταν μας βλέπει. 

«Τι θυμάστε από τον αδερφό σας;» τον ρωτάω.

Με τη μητέρα του, κατά τη διάρκεια της μεγάλης ανταλλαγής από την Καππαδοκία στην Ελλάδα

«Ο Παΐσιος είναι σε μεγάλο κόσμο» λέει με την πολύ αδύναμη φωνή του. 

«Τι εννοείς παππού;» τον ξαναρωτάω, αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα και όσες καταφέρνει να αρθρώσει δεν γίνονται πάντα κατανοητές. 

Με ρωτάει πως με λένε και από πού ήρθα. 

Του φωνάζω στο αυτί «από την Αθήνα»

Το πρόσωπο του φωτίστηκε: «Στην Αθήνα είχαμε σπίτι με τον Παίσιο και έξω είχε μεγάλο κατακλυσμό. Τότε μαζεύτηκε όλος ο κόσμος σπίτι μας» λέει και σταματά. 

Δεν καταλαβαίνω όλες τις λέξεις και ρωτάω το γιο του. «Είναι ένα όνειρο που έχει δει τελευταία και μας λέει συνέχεια».  

Ο αδερφός του Γέροντα Παίσιου σταματά. Η -επί 64 χρόνια- σύντροφος του, του πάει ένα ποτηράκι με φρέσκο πορτοκάλι και μας λέει: 

«Είναι πολύ μεγάλος αλλά για την ηλικία του είναι καλά». 

Η ίδια θυμάται τον γέροντα Παίσιο, τον κουνιάδο της να κάνει δουλειές στο σπίτι. 

«Εμείς τον γέροντα Παίσιο, τον θυμόμαστε σαν οικογένεια μας. Έκανε δουλειές του σπιτιού. Μετά έφυγε για το Άγιο Όρος». 

Ο αδερφός του γέροντα φαίνεται κουρασμένος. Μας κοιτάζει και λέει «Δεν μπορώ να βγω έξω να διαδώσω. Με πονάνε τα πόδια μου».  

Ο γιος του λέει «παππού κουράστηκες, ώρα να ξαπλώσεις».  

Έχει έρθει η ώρα να φύγουμε.

Το πατρικό

Ακριβώς δίπλα από το φτωχικό σπίτι, που ζει σήμερα ο Ραφαήλ Εζνεπίδης, είναι το πατρικό της οικογένειας. Μία πινακίδα που γράφει «πατρική οικία Γέροντα Παισίου» σε «καλωσορίζει» στο σπίτι που μεγάλωσε και έζησε τα εφηβικά του χρόνια ο μοναχός. Η μικρή ξύλινη πόρτα ανοίγει. Το σπίτι δεν έχει αλλάξει από τότε. Η επίπλωση είναι παλιά, όπως και το πάτωμα. Και τα αντικείμενα. Στους τοίχους δεσπόζουν φωτογραφίες του γέροντα, οικογενειακά κειμήλια και προσωπικά αντικείμενα του Αγιορείτη. Στο μέσον του δωματίου, πίσω από ένα κλειδωμένο τζάμι, υπάρχουν χειροποίητα αντικείμενα του, ένα δικό του ζευγάρι κάλτσες, και βιβλία. Στο τοίχο μια φανέλα του. 

Προσωπικά χειροποίητα αντικείμενα του Γέροντα
«Ο γέροντας ήταν αεικίνητος, σβέλτος» μας λέει ο ανιψιός του και αποκαλύπτει την ιστορία του σπιτιού, στο οποίο πριν το 1922 έμεναν Τούρκοι και δόθηκε στην οικογένεια Εζνεπίδη με την ανταλλαγή. Στο δίπλα δωμάτιο υπάρχουν ακόμα τα κρεβάτια, που κοιμόταν η οικογένεια από τότε. Ο γέροντας έμεινε σε αυτό το σπίτι μέχρι τα 18 του, που κατατάχθηκε ασυρματιστής στο στρατό. Για του λόγου το αληθές μια φωτογραφία στον τοίχο, που είναι στα χακί, εν έτει 1948, δείχνει τον στρατιώτη Αρσένιο Εζνεπίδη. Ο ανιψιός του μας αποκαλύπτει ένα άγνωστο περιστατικό από την εφηβική ηλικία του γέροντα. «Ήταν τότε στον πόλεμο, που οι Δυτικοί προπάγανδιζαν την θεωρία του Δαρβίνου και κάποιος του την ανέφερε. Τότε ο γέροντας απάντησε πως μπορεί ο Χριστός να έχει ανθρώπινη μορφή. Αργότερα πήγε στο εκκλησάκι στο λόφο, ακριβώς απέναντι από το σπίτι του και προσευχήθηκε βαθιά. Τότε του εμφανίστηκε ο Χριστός με ανθρώπινη μορφή και του είπε «Εγώ ειμί το φως του κόσμου».



Η είσοδος του σπιτιού του γέροντα Παϊσίου

Το εκκλησάκι, ακριβώς απέναντι από το σπίτι του μοναχού που, σύμφωνα με όσα είχε πει ο μοναχός, του είχε αποκαλυφθεί ο Χριστός
Ο στρατιώτης πυροβολικού Αρσένιος Εζνεπίδης, πριν γίνει μοναχός και πάρει το όνομα Παΐσιος

«Οι ίδιοι μας κάνουν πόλεμο και σήμερα»


Η φύση στην Κόνιτσα σε καθηλώνει. Ο ορίζοντας είναι καθαρός και η απέραντη θέα, φτάνει μέχρι την Βόρειο Ήπειρο, που απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα. Η φύση εκεί του άρεσε πολύ του γέροντα. Περπατάμε στο σοκάκι εμπρός στο σπίτι και συζητάμε με τον Χρήστο Εζνεπίδη.  

«Ο γέροντας είναι μαζί μας. Δεν μας άφησε» λέει σε μια αποστροφή του λόγου του. 
«Πώς το λες αυτό;» τον ρωτάω. 
 «Το βλέπω σε όνειρο, όπως βλέπω εσένα τώρα» απαντά αφοπλιστικά και κοφτά. Όταν του ζητάς να γίνει πιο συγκεκριμένος το αποφεύγει και αινιγματικά λέει πως «ο γέροντας τα λέει με τρόπο ακόμα και σήμερα». 

Συζητάμε για το τώρα. Πως βλέπει τα πράγματα. «Είμαστε υπό πίεση. Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Λένε ότι μπορεί να γίνει πόλεμος. Μα έτσι και αλλιώς έχουμε πόλεμο. Οικονομικό. Και από πίσω είναι οι ίδιοι που μας έκαναν πάντα πόλεμο. Δεν έχουν αλλάξει»

Για την Τουρκία λέει απλά πως «η Τουρκία είναι πάντα Τουρκία» και θεωρεί πως θα τεθεί κάποια στιγμή το ερώτημα «ή εμείς ή αυτοί»

Τον ρωτάω ποιοι κάνουν αυτόν τον οικονομικό πόλεμο. Η απάντηση του ξαφνιάζει «Ο αντίχριστος. Το έχεις ακούσει αυτό;» με ρωτάει με κλειστά μάτια. 
«Γιατί κλείνεις τα μάτια όταν μιλάς;» τον ρωτάω και γελάει λέγοντας «από τον ήλιο είναι», αφού είχε φτάσει ήδη μεσημέρι και ήταν ντάλα μεσημέρι. 

Κοιτάμε απέναντι τα βουνά. Στο βάθος η Βόρειος Ήπειρος. «Η Βόρειος Ήπειρος θα γίνει ελληνική» πετάει και κόβει την κουβέντα. 
«Πού το στηρίζεις» τον ρωτάω, αλλά αποφεύγει να απαντήσει λέγοντας απλά: 
«Aυτά που έχει πει ο γέροντας είναι αρκετά για τους Έλληνες»

Του ζητάω φεύγοντας αν έχει κάτι να μου δώσει για ενθύμιο ή να μου δείξει κάποιο λεύκωμα. Δείχνει να μην του αρέσει αυτό που του είπα.
«Δεν κάνουμε εμπόριο εδώ. Δεν είναι για μας αυτά»


Ο ανιψιός του γέροντα, Χρήστος Εζνεπίδης
«Μας προστάτεψε στον σεισμό»

Η κυρία Γεωργία Κίτσιου, ζει με τον σύζυγο της ακριβώς στο απέναντι σπίτι. Γνώρισε από τον κοντά τον αγιορείτη μοναχό και θυμάται δύο περιστατικά από τον γέροντα που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη της. «Όταν είχε αρρωστήσει το παιδί της θείας μου, είχε πάρει νερό από την βρύση και σταύρωσε το παιδί. Ο πυρετός έπεσε αμέσως. Το πιστεύω ότι ο γέροντας βοήθησε. Στο χωριό βοηθούσε όλο τον κόσμο. Είχε ένα κουτάκι (φωτο 4) στο οποίο μάζευε λεφτά για τους φτωχούς», ενώ αφηγείται ακόμα ένα περιστατικό, όπου πιστεύει ότι υπήρχε βοήθεια από τον γέροντα της Ορθοδοξίας. 

«Όταν έγινε ο μεγάλος σεισμός το 1996, έπεσαν σπίτια αλλά δεν έπαθε κανείς τίποτα. Πιστεύουμε ότι μας φύλαξε ο γέροντας» λέει χωρίς περιστροφές, αποκαλύπτοντας και κάποιες ανθρώπινες στιγμές του μοναχού. «Ήταν πολύ ζωντανός άνθρωπος και έκανε καλαμπούρια. Στην μάνα μου την συγχωρεμένε της έλεγε όταν έβγαιναν οι καρποί κ. Ανέτα θα σου κλέψω τα σταφύλια»

«Στη Σπηλιά πολεμούσε τον διάβολο»

Ο πατέρας Κοσμάς, είναι μοναχός εδώ και 54 συναπτά χρόνια στην Κόνιτσα. Τον συναντήσαμε στο γηροκομείο του χωριού και παρά το γεγονός ότι το ρολόι έδειχνε τρεις και είχε ξαπλώσει για την μεσημεριανή ανάπαυση, σηκώθηκε ευγενικά και μας δέχτηκε. 

Θυμήθηκε μια ιστορία που έλεγε ο γέροντας συχνά. «Εφευγε από το μοναστήρι και πήγαινε σε μια σπηλιά κάτω χαμηλά. Εκεί είχε πόλεμο με τον διάβολο. Του παρουσιάστηκε και ο ίδιος ο γέροντας είχε εξομολογηθεί πως θέλησε να τον γκρεμίσει. Αυτός συνέχισε να προσεύχεται».  
«Τι εννοείτε ότι παρουσιάστηκε ο διάβολος;» ρώτησα τον μοναχό. 
«Ο διάβολος είναι οντότης, όπως έχουμε αγγέλους, που παρουσιάζεται σε αυτούς που έχουν την δύναμη να τον αντιμετωπίσουν» είπε ο πατέρας Κοσμάς, επεξηγώντας πως «Ο γέροντας είχε πολλά χαρίσματα. Τον φώτιζε ο Θεός». 

Μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Απαντά με ειλικρίνεια «Δεν χρωστάμε μόνο εμείς. Χρωστάνε και άλλες χώρες. Πιστεύω ότι είμαστε έθνος ανάδελφον. Μας έχουν βάλει στο μάτι».

Η συζήτηση κρατάει πολύ ώρα. Ο ηλικιωμένος μοναχός, λέει πολλά. Κρατάω ένα από τα τελευταία: «Λένε κάποιοι ευλογία που πήραμε το δάνειο. Μα αυτά είναι δανεικά. Δεν μας τα χαρίζουν. Ο γέροντας είχε κάνει προσευχή για να βρέξει. Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να έρθει βροχή όταν όλα είναι στεγνά παντού έξω; Αυτή είναι ευλογία».

Κλείνω το μαγνητοφωνάκι και βάζω την φωτογραφική στην θήκη. 

Βγαίνω από γηροκομείο και σε αντίθεση με όσα έλεγε ο μοναχός, έξω δεν βρέχει, αλλά έχει πολύ δυνατό ήλιο. 

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και αφήνω την Κόνιτσα πίσω μου, με την τελευταία εικόνα που συναντώ στην έξοδο του χωριού να ασβεστώνουν, κρατώντας ένα παλιό πασχαλιάτικο έθιμο...



Του Στέλιου Συρμόγλου

Η εβδομάδα των Παθών αρχίζει με τη μύησή μας στα μυστικά των θρησκευτικών συγκινήσεων, για να καταλήξει στην Αναστάσιμη Μέρα. Στην Πασχαλινή πανδαισία και τη λειτουργική λαμπρότητα υπό το φως της πάλλουσας φύσης και των έξοχων αποχρώσεων της άνοιξης, που αιωνίζουν το πνεύμα της παιδικότητας.

Αυτές της μέρες της χριστιανοσύνης, η θρησκευτική συνείδηση ενωτίζεται το μυστήριο της παρουσίας του Θείου, του Αχώρητου. Ο άνθρωπος βιώνει το μυστικό κάλλος της Ανάστασης, της απόλυτης εγγύτητας με τη ζωή, όπως μας προσφέρεται από τον κόσμο της θρησκευτικής αποκάλυψης. Και οφείλει να καταργήσει τα προσωπεία…

Η συνέχεια ανήκει στη ευαισθησία του ανθρώπου, στις εσωτερικές του καταλληλότητες, στην άγρυπνη απαρχή τους, στο αιώνιο και άφθαρτο δηλαδή στοιχείο της αμεσότητας τους, το οποίο καλείται και ανακαλείται στη θέα και στη θεωρία του συμβαίνοντος.

Στα δε ερεβώδη βάθη της δοκιμασμένης συνείδησης, εκεί όπου όλα τα συμβατά προσωπεία της καθημερινότητας τρέπονται σε άτακτη φυγή, διαμορφώνεται η θέληση του Ακαθόριστου. Γίνεται αντιληπτό ότι το Μηδέν ορέγεται το Κάτι, ότι η πείνα είναι η επιθυμία υπό τη μορφή του πρώτου “verbum fiat” ή της πρώτης πράξης, γιατί η επιθυμία δεν έχει τίποτα που μπορεί να κάνει ή να συλλάβει.

Δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αυτοσυλλαμβάνεται και να δίνει στον εαυτό της το αποτύπωμά της. Συμπυκνώνεται, αυτομορφώνεται και μεταβαίνει από το Ακαθόριστο στο Καθορισμένο. Προβάλλει στον εαυτό της τη μαγνητική λέξη, ώστε το Μηδέν να πληρούται. Ομως, παραμένει πάντα Μηδέν και στην πραγματικότητα, ως κυριότητα, έχει τα σκότη. Είναι η αιώνια καταφυγή του σκότους. Γιατί εκεί που υπάρχει μια ιδιότητα, υπάρχει ήδη Κάτι και το Κάτι δεν είναι όπως το Μηδέν.

Φαίνεται, όμως, ότι η σεισμική δόνηση που προκαλεί στην ανθρώπινη ψυχή το Πασχαλινό μήνυμα, αυτό το απόλυτο μήνυμα που σκηνώνει εδώ και ανανεώνει τη ζωή μας, που είναι ανάμεσα στο Γεγονέναι και το Έσεσθαι, δεν αγγίζει τους πολιτικούς μας. Οι οφθαλμοί τους δεν ατενίζουν τον φίλιο Ιησού που είναι αναμεσά μας αυτές τις πνευματοφόρες μέρες…

Η συνείδησή τους δεν αγρυπνεί. Δεν ορθρίζει μέσα τους το Πνεύμα του Θεού και αρνούνται να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες της Αλήθειας. Δεν αρνούνται, ωστόσο, να φορούν τα προσωπεία της υποκρισίας και της ψευδομανίας. Και ως άλλοι Πραίτωρες, Γραμματείς και Φαρισαίοι, με πιλάτεια λογική και με τη…ρώμη της απληστίας τους, με ανερμάτιστες πολιτικές, με την πολιτική βλακεία και απάτη σε απόλυτη σύζευξη, να “λιθοστρώνουν” το δρόμο προς το Γολγοθά, όπου οδηγείται ανυπόδετος ο λαός, έχοντας αφοπλιστεί η σκέψη του και παραπλανηθεί για την μαρτυρική του πορεία…

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και καθώς το θείο Πάθος βαίνει προς την ολοκλήρωσή του, ας αγνοήσουμε την πολιτική αλητεία όπως προσωποποιείται στη σημερινή της ηγεσία, κι ας επικεντρωθούμε στην αιώνια και θεία διάνοια που είναι μια ελεύθερη θέληση, η οποία δεν γεννήθηκε από κάτι ή διαμέσου κάποιου πράγματος. Εδρεύει και κατοικεί αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό της. Η θεία και αιώνια διάνοια είναι η μοναδική θέληση του Ακαθόριστου.

Τίποτα δεν θα καταργήσουμε από τον άνθρωπο: Ούτε τη διάνοια, ούτε το πνεύμα, γιατί όλα προέρχονται από τη θεία σοφία. Δεν καταργούμε καθόλου το Λόγο της σχηματισμένης σοφίας του θεού, όπως τον αντιλαμβάνονται και όπως τον αποκαλούν οι άνθρωποι. Καταργούμε μόνο τα προσωπεία μας, που θέλουν να ανθίστανται στη θεία κατανυκτικότητα, τη ζωώδη δηλαδή θέληση του εγωισμού, της απληστίας και του περσοναλισμού.

Πηγή: Free Pen


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Εντάξει, δεν παρακολουθώ όλη μέρα το site της Χρυσής Αυγής. Οπότε καλά έκαναν φίλοι του blog και μου επεσήμαναν πως η Χρυσή Αυγή έχει βγάλει ανακοίνωση για τα γεγονότα της Μανωλάδας.

Αυτό ωστόσο δεν αλλάζει την ουσία του συλλογισμού που ανέπτυξα στο άρθρο που ανάρτησα πριν από λίγη ώρα και το διορθώνω τώρα εξαιτίας αυτής της ανακρίβειας.

Καταφέραμε λοιπόν πάλι να γίνουμε διεθνώς ρεζίλι. Διότι εκτός από «τεμπέληδες» και «φοροφυγάδες», τώρα όλος ο πλανήτης μαθαίνει πως είμαστε και «ρατσιστές» και πυροβολούμε τους μετανάστες για να μην τους πληρώσουμε. Ό,τι χειρότερο δηλαδή, στη χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα.

Σημείωσα λοιπόν πως στον πολιτικό χειρισμό θα περίμενε κανείς να αξιοποιήσει η κυβέρνηση τη «χρυσή ευκαιρία» που της δόθηκε για να στριμώξει στον τοίχο τη «Χρυσή Αυγή». Διότι η Χρυσή Αυγή αυτή τη φορά δεν πείθει όταν προσπαθεί να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα μιλώντας για «αριστερούς και δεξιούς πολιτικάντηδες».

Άρα εμμένω στην άποψη πως η κυβέρνηση, μέσω Μανωλάδας, έχει προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης με τις απόψεις που εκφράζει η Χρυσή Αυγή. Το να τρέμουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής στο Μαξίμου δεν λέει τίποτα. Το να μπουν στη φωτιά της αντιπαράθεσης όμως με αφορμή ένα δραματικό συμβάν που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη, θα μπορούσε να δημιουργήσει πραγματικό ανάχωμα σε αυτή την άνοδο. Το να αφήνει ο Κεδίκογλου τη «Χρυσή Αυγή» στην ησυχία της είναι δείγμα αδυναμίας.

Σε συνθήκες κρίσης, η πολιτική στρατηγική προϋποθέτει τόλμη και «διάβασμα». Αντ’ αυτών το πολιτικό σύστημα και η κυβέρνηση που το εκπροσωπεί, διακατέχονται από βαθιά ενοχικότητα, γεγονός που οδηγεί σε αδυναμία ουσιαστικής διαπραγμάτευσης έξω και αποτελεσματικής διακυβέρνησης μέσα. Δεν γίνεται να πάνε «καζάν-καζάν» όλα. Που και που, χρειάζεται και λίγο πολιτικό θάρρος.

ΥΓ: Ευχαριστούμε τους φίλους που έσπευσαν και με τηλέφωνα και με mails να μας υποδείξουν τη διόρθωση. Είναι η καλύτερη πιστοποίηση πως προσέχουν αυτά που γράφουμε και είναι η καλύτερη απόδειξη για την αμεσότητα της επικοινωνίας στo διαδίκτυο και τα social media.

Πηγή: Rizopoulos Post

Υπέρ της διάλυσης της Ευρωζώνης, «εφόσον δεν είναι δυνατές πραγματικές υποτιμήσεις και ανατιμήσεις του νομίσματος», τάσσεται ο ιδρυτής του γερμανικού κόμματος «Η Αριστερά» (Die Linke) Όσκαρ Λαφοντέν, σε άρθρο του που έχει αναρτηθεί στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Μία ημέρα πριν, ο κ. Λαφοντέν, σε συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα, είχε υποστηρίξει την επιλογή της παράλληλης κυκλοφορίας του ευρώ και των εθνικών νομισμάτων για τις χώρες της Ευρωζώνης.

Στο άρθρο του ο πρώην υπουργός Οικονομικών επισημαίνει ότι στην περίπτωση διάλυσης της Ευρωζώνης, θα πρέπει οι ισοτιμίες των εθνικών νομισμάτων να καθοριστούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και οι χώρες του Νότου να προστατευθούν από απότομες υποτιμήσεις με παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αποδίδει δε την αποτυχία του ευρώ στην έλλειψη συντονισμένης μισθολογικής πολιτικής μεταξύ των κρατών.

Η άποψη του κ. Λαφοντέν έρχεται πάντως σε αντίθεση προς την επίσημη θέση του κόμματος, το οποίο αναγνωρίζει δομικά μειονεκτήματα στο κοινό νόμισμα, αλλά θεωρεί ότι πιθανή έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη θα ήταν μοιραία. Αυτή η άποψη καταγράφεται άλλωστε και στο πρόγραμμα της Αριστεράς το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί στο συνέδριο του κόμματος τον Ιούνιο, στην Δρέσδη.



Μια ιστορία 2.000 ετών...

Μεγάλη Εβδομάδα. Αρχίζει η πορεία προς το Άγιο Πάθος. Κορύφωμα, ο Επιτάφιος Θρήνος και η Αγία Ανάσταση.

Το χαρμόσυνο άγγελμα της Ανάστασης θα γιορτάσουν οι χριστιανοί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το ίδιο όμως άγγελμα δύσκολα θα ακουστεί στην κατασπαρασσόμενη από τον εμφύλιο σπαραγμό Συρία, με αθώους ανάμεσα στα θύματα, που πληρώνουν το τίμημα της εκεί ένοπλης αντιπαράθεσης.

Η σύγκρουση των δυο στρατοπέδων (οπαδοί του Άσαντ - αντικαθεστωτικοί) άρχισε το 2011. Τα θύματα υπολογίζονται στις εκατό χιλιάδες.

Οι χριστιανικές κοινότητες στη Συρία έχουν μια ιστορία 2.000 ετών, από τα χρόνια του Απόστολου Παύλου. Από τη Δαμασκό ξεκίνησε ο «Απόστολος των Εθνών» για να μεταδώσει το μήνυμα της παγκοσμιότητας της διδασκαλίας του Ιησού.

Είναι γνωστό ότι στον συνεχιζόμενο εμφύλιο σπαραγμό στη Συρία, μεταξύ των θυμάτων συγκαταλέγονται και πολλοί χριστιανοί. Σπίτια χριστιανών λεηλατήθηκαν, πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν, άμαχοι σκοτώθηκαν.

Πρόσφατα ακόμη, λίγες μέρες πριν, η απαγωγή των δύο ορθόδοξων χριστιανών επισκόπων, του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλου, αδελφού του Πατριάρχου Αντιόχειας και του Συρορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου, ήλθε επιπρόσθετα να επιβαρύνει το κλίμα που επικρατεί εις βάρος των εκεί χριστιανικών πληθυσμών. Μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που γράφονται οι γραμμές αυτές, και ενώ η αγωνία κορυφώνεται, δεν υπάρχουν νεότερες πληροφορίες για την τύχη τους.

Η παρουσία του χριστιανικού στοιχείου στη Συρία είναι αδιάλειπτη επί πολλούς αιώνες. Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Κόπτες κ.λπ., αριθμούν περί τα 2,25 εκατ. ανθρώπους στον συνολικό πληθυσμό της χώρας.

Στη Δαμασκό εξάλλου εδρεύει, από το 1343, το Αυτοκέφαλο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, που αποτελεί το τρίτο στην τιμητική τάξη μεταξύ των πρεσβυγενών, «παλαίφατων», όπως λέγονται, Πατριαρχείων.

Τα παλαίφατα Πατριαρχεία κατά σειρά είναι: το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας, το Πατριαρχείο της Αντιόχειας και το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων.

Ειδικότερα όσον αφορά το Πατριαρχείο της Αντιόχειας, υπενθυμίζουμε ότι είναι το μόνο το οποίο, από τα τέλη του 19ου αιώνα, δεν έχει ελληνική διοίκηση, σε αντίθεση με τα τρία λοιπά πρεσβυγενή.

Στην κορυφή του Πατριαρχείου Αντιόχειας τέθηκε πρόσφατα ο Πατριάρχης Ιωάννης, μετά την αποδημία του Πατριάρχη Ιγνάτιου Δ΄, ο οποίος εθεωρείτο ως ο «Πατριάρχης των Αράβων».

Ο νεοεκλεγείς Πατριάρχης είναι ελληνομαθής, με ευρεία μόρφωση και σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και κάτοχος σχετικού διδακτορικού διπλώματος.

Αν ο εμφύλιος σπαραγμός στη Συρία λάβει έντονη θρησκευτική μορφή, οι επιπτώσεις επί της επιβίωσης του εκεί χριστιανικού στοιχείου θα είναι οδυνηρές. Τούτο δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής.

Είναι αλήθεια ότι μόλις ανακοινώθηκε η απαγωγή του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλου και του Συρορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου, η ελληνική κυβέρνηση κινητοποιήθηκε προκειμένου να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την απελευθέρωσή τους. Ο πρωθυπουργός ήταν σε συνεχή επαφή με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ενώ μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών είχαν τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Πατριάρχη Αντιόχειας, τον οποίο διαβεβαίωσαν για την αμέριστη συμπαράσταση της ελληνικής κυβέρνησης. Στο δε υπουργείο Εξωτερικών κινητοποιήθηκε ο Μηχανισμός Διαχείρισης Κρίσεων.

Συμφωνούμε πως τα παραπάνω αποτελούν θετική αντίδραση των ελληνικών αρχών.

Ίσως, όμως, η χώρα μας θα μπορούσε να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, αναλαμβάνοντας και άλλες επιπρόσθετες πρωτοβουλίες, προς την κατεύθυνση της παροχής προστασίας στους χειμαζόμενους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Οι λόγοι είναι ευνόητοι.

Είμαστε μια κατ' εξοχήν ορθόδοξη χώρα. Ο ρόλος που κάποτε είχαμε στη Μέση Ανατολή είναι γνωστός. Εξίσου γνωστό εξάλλου είναι και το κύρος που η χώρα μας διέθετε στην περιοχή, μαζί με τη συμπάθεια των τοπικών πληθυσμών. Κεφάλαιο υπολογίσιμο, που κάλλιστα μπορεί να μας εξασφαλίσει δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών.

Θα μπορούσε, λοιπόν, η κυβέρνηση να αναλάβει και να ηγηθεί αμέσως εκστρατείας, επί διεθνούς κλίμακας, για την προστασία των χριστιανών της περιοχής.

Το εγχείρημα είναι πολύπλοκο και ασφαλώς δεν υποτιμάμε τις δυσκολίες που θα προκύψουν, λόγω των πολύ ευαίσθητων παραμέτρων που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Αν κινητοποιήσουμε όμως συντονισμένα και άλλες χριστιανικές χώρες -και κυρίως τη Ρωσία-, καθώς και χώρες που διατηρούν επιρροή στην περιοχή, τα λοιπά Πατριαρχεία, τους διεθνείς οργανισμούς, την Ε.Ε., την Καθολική και άλλες Εκκλησίες, ασφαλώς θα μπορέσουμε να επιτύχουμε τον σκοπό μας και να έχουμε θετικά αποτελέσματα.

Αν δεν το πράξουμε εμείς άμεσα, θα το πράξουν άλλοι. Προς αυτήν άλλωστε την κατεύθυνση κινείται και το Πατριαρχείο Μόσχας. Ο Πατριάρχης μάλιστα κ. Κύριλλος, απέστειλε ήδη σχετικές επιστολές προς τον αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν, τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν και τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ας μην υποτιμάμε τη δύναμη που διαθέτουμε να κινητοποιήσουμε τη διεθνή κοινή γνώμη και τις κυβερνήσεις. Τα κίνητρά μας δεν είναι πολιτικά. Προέχει ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας της παρέμβασής μας.

Πιστεύουμε ότι μπορούμε.



Ακόμη σαράντα μη νόμιμοι μετανάστες εντοπίσθηκαν σήμερα από σκάφος του λιμενικού στο ακρωτήριο Άγκιστρο της Σαμοθράκης.

Στο σημείο υπήρχε και μια φουσκωτή λέμβος, την οποία χρησιμοποίησαν για να φθάσουν από τις τουρκικές ακτές στο νησί.

Σημειώνεται πως το τελευταίο δεκαήμερο στο ακρωτήριο Άγκιστρο είχαν εντοπισθεί άλλοι 49 λαθρομετανάστες, που πέρασαν με δυο φουσκωτά από τις τουρκικές ακτές, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό στα 89 άτομα.

Η υπόθεση των τριών συνεχόμενων περιπτώσεων παράνομης αποβίβασης λαθρομεταναστών στο ακρωτήριο, απασχολεί έντονα τις λιμενικές αρχές του νησιού, που έχουν εντείνει τις περιπολίες στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.

Οι λαθρομετανάστες κρατούνται από τους λιμενικούς και θα μεταφερθούν στην Αλεξανδρούπολη.

ΑΠΕ -ΜΠΕ


Διαβάστε επίσης:



Το συγκλονιστικό αυτό έγγραφο (αντίγραφο του οποίου βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω), παρέμεινε μέχρι το 1309 μ.Χ. τελείως άγνωστο, οπότε βρέθηκε στη γνωστή σε όλους σήμερα για τον καταστροφικο σεισμό πόλη (L’Aquila) της Κεντρικής Ιταλίας (κοντά στην οποία έχει ανακαλυφθει η αρχαία ρωμαϊκή πόλη του Αμιτερνο, όπου βρέθηκε το σπίτι του Πόντιου Πιλάτου). Το 1381 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του Πατριάρχου Ιερεμίου. 


Μεταφράστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο, κατά το έτος 1643.

Μετάφραση:

“Τω εβδόμω και δεκάτω Τιβερίου Καίσαρος, Βασιλέως Ρωμαίων, μονάρχου ανικήτου, Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου, κατά τον ημέτερον μερισμόν των Εβραίων τετράκισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και καταβολής των Ρωμαίων βασιλείας έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του ιερού βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί υπάτου του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου και Μάρκου Συννίου και ανθυπάτου του Ιλλιρικού Παλιστέρα, κοινού διοικητού της χώρας των Ιουδαίων Κουίντου Φλαβίου, επί της διοικήσεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της Κάτω Γαλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας αρχιερωσύνης Άννα και Καιάφα Αλλιάσου και Ματίλ μεγιστάνων εις τον ναόν, Ραμπάλ Αμαμπέλ Πιοκτένου εκατόνταρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιερουσαλήμ Σουμπιμασάξιου Ποπιλίου Ρούφου.

Εγώ o Πόντιος Πιλάτος, ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων, επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και κατακρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησού λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, και από πατρίδος Γαλιλαίας, άνθρωπον στασιώτη κατά τον Νόμο του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Ρωμαίων Τιβερίου Καίσαρος και ορίζω και αποφαίνομαι τον θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των άλλων κατά το συνήθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων πλουσίων και φτωχών, ουκ έπαυσε θορύβους εγείρων, ενοχλείν την Ιουδαίαν ποιών εαυτόν Υιόν Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ, απειλών φθοράν της Ιερουσαλήμ και του Ιερού Ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος και τολμήσας εισελθείν μετά βαϊων θριαμβευτής και πλείστου όχλου ώσπερ τις Ρήξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ι. Ναόν και διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον Κουϊντον Κορνήλιον περιάξαι τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ δεδεμένον, μαστιζόμενον και ενδεδυμένον πορφύραν, εστεφανωμένον ακάνθινω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί ώμου αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς μεθ’ ού βούλομαι συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλας, της νυν Αντωνιανής, αναχθήναι δε Αυτόν τον Χριστόν παρρησία επί το όρος των κακούργων ονόματι Κολβάριον, ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω σταυρώ εις κοινόν θεώρημα πάντων των κακούργων, και άνω του σταυρού τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί γλώσσας τον ΙΗΣΟΥΣ ΑΛΟΝ Ο ΙΛΗΣ ΙΟΔΑΜ (Εβραϊστί) ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ (Ελληνιστί) ΙΕΖΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥΣ ΡΕΞ ΙΟΥΔΑΙΟΡΟΥΜ (Ρωμαϊστί). Ορίζομεν ουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεις και ποιότητος τομήσαι απερισκέπτως της τοιαύτην εμποδίσαι δίκην, ως υπ’ εμού ωρισμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν της αυτομολίας τούτου, Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους Νόμους της των Ρωμαίων Βασιλείας.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ

- Από της φυλής Ισραήλ: Ρωδιέ, Δανιήλ, Ραμπινήλ, Ιονακείν, Μπανικάν, Ροτάμ, Ιουταβέλ και Περκουλάμ. 
- Από της Βασιλείας και ηγεμονίας Ρωμαίων: Λούκιος, Σεξτίλιος και Μαξιμίλιος. 
- Από των Φαρισσαίων: Βαραββάς Συμεών και Μπονέλι. 
- Από των υπάτων και δικαστών των Ρωμαίων: Λούκιος, Μπαντάνιος, και Μακαρόλαος. 
- Από της αρχιερωσύνης: Ρωάν, Ιουάδους και Μπουκασόλις. 
- Νομικός δημόσιος από των εγκλημάτων των Εβραίων: Μπουτάν”.

Hellenic-News




Γράφει ο Κυριάκος Αντωνίου*

Στην προεκλογική τηλεοπτική διαφήμιση της Παγκύπριας Κίνησης Πολιτών, ο νέος Πρόεδρος απαντά το τηλέφωνο στο γραφείο του. Ο συνομιλητής του αφού πρώτα τον συγχαίρει, στη συνέχεια του προτείνει μια συνολική λύση, ένα πακέτο που θα συμπεριλάβει την οικονομία, το φυσικό αέριο και το κυπριακό.

Στις 23 Φεβρουαρίου αυτό το τηλεφώνημα απαντήθηκε. Δυστυχώς όμως οι θέσεις αυτού που το απάντησε ήταν και είναι πολύ καλά γνωστές. Φανατικότερος όλων υπέρ του Σχεδίου Ανάν και υποστηρικτής της ιδέας για αγωγό φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας. Όσο για την αντίληψη του ως προς την οικονομία, χρειάζεται απλά μία υπενθύμιση. Στην πρώτη συνεδρία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μετά την εκλογή Σαμαρά στην Ελλάδα, όταν ακόμα ο τελευταίος μιλούσε για αντιμνημονιακή πολιτική, μόνο ένας πήρε το λόγο για να του ασκήσει δριμεία κριτική για την πρόθεση ανυπακοής στα διατάγματα της Τρόικας.

Στις 15 Μαρτίου αφού ετοιμάστηκε το νομοσχέδιο για το κούρεμα καταθέσεων στο Υπουργείο Οικονομικών της Κύπρου, ο Πρόεδρος που προεκλογικά μιλούσε για ενδιάμεσο δανεισμό από δύο φίλες χώρες προκειμένου να αποφευχθούν οι απειλές και οι εκβιασμοί από την Τρόικα, αποδέχθηκε «υπό εκβιασμό» να υιοθετηθεί από το Eurogroup το νομοσχέδιο που πήρε μαζί του, το οποίο έβαζε ταφόπλακα στην κυπριακή οικονομία.

Σ’αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε τον τελευτασίο μήνα, τα παιδιά μας άρχισαν να ψυθυρίζουν πλέον τα όνειρα τους. Φοβούνται να τα εκφράσουν μεγαλόφωνα επειδή νοιώθουν την αβεβαιότητα του αύριο και αντιλαμβάνονται τα τρομακτικά αδιέξοδα στα οποία μας οδηγεί η αποδοχή της πρότασης στο τηλεφώνημα που απαντήθηκε.

Σήμερα που οι μάσκες έπεσαν, σήμερα που οι μασκοφόροι δε μπορούν να κρύψουν τις προθέσεις τους, μία είναι η οδός. Η οργανωμένη, μαζική και σθεναρή αντίσταση στα δεσμά της χρεοκρατίας και στους εγχώριους εκκαθαριστές της. Η συστράτευση όλων μας στη Συμμαχία Πολιτών, στο κίνημα της ελπίδας με το Γιώργο Λιλλήκα, για μια διεκδικητική οικομική και εθνική πολιτική που θα μας κάνει να ξανανοιώσουμε αξιοπρεπείς και περήφανοι, για τον εκσυγχρονισμό του κράτους μας ανατρέποντας το κατεστημένο.

*O Κυριάκος Αντωνίου είναι Άνεργος Οικογενειάρχης από την Κύπρο. kyr.antwniou@gmail.com



Ενώ οι αγορές παρέμειναν ήρεμες, η κρίση στην Κύπρο αποκάλυψε την πλήρη έκταση της πολιτικής καταστροφής που έχει επιφέρει η κρίση της ευρωζώνης: η Ευρωπαϊκή Ένωση αποσυντίθεται στον πυρήνα της.
Η τρέχουσα κρίση εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων όσον αφορά την Ευρώπη συνολικά είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ότι η ανανεωμένη ανησυχία στην αγορά, διότι δεν μπορεί να ξεπεραστεί με μια ακόμα ένεση ρευστότητας από την ΕΚΤ.

Η παλιά πολιτική τάξη της Ευρώπης βασίζεται στον ανταγωνισμό, τη δυσπιστία, τις αντιπαλότητες, και, τελικά, τον πόλεμο μεταξύ των κρατών. Όλο αυτό κατέρρευσε στις 8 Μαΐου του 1945, και αντικαταστάθηκε από ένα σύστημα που βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη, το κράτος δικαίου, και το συμβιβασμό. Όμως, με την κρίση να διαβρώνει τα θεμέλια, οδηγούμαστε και πάλι σε έλλειψη εμπιστοσύνης, η αλληλεγγύη τείνει να υποκύψει σε αρχαίες προκαταλήψεις (ακόμα και σε νέα μίση μεταξύ του φτωχού νότου και του πλούσιου Βορρά), και ο συμβιβασμός κλονίζεται από την υπαγόρευση. Και η Γερμανία είναι και πάλι στο επίκεντρο της διαδικασίας αποσύνθεσης.

Αυτό συμβαίνει επειδή η Γερμανία, με την ισχυρότερη οικονομία της ΕΕ, έχει επιβάλει μια στρατηγική για την αντιμετώπιση της κρίσης της ευρωζώνης που έφερε αποτελέσματα για την ίδια στις αρχές της χιλιετίας, αλλά κάτω από εντελώς διαφορετικές εσωτερικές και εξωτερικές οικονομικές συνθήκες. Για τον αναξιοπαθούντα νότο της Ευρώπης, το γερμανοτραφές μίγμα λιτότητας και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων αποδεικνύεται θανατηφόρο, διότι τα αποφασιστικά στοιχεία– η ελάφρυνση του χρέους και η ανάπτυξη - λείπουν.

Είναι μόνο θέμα χρόνου η εκλογή μιας πολιτικής ηγεσίας που δεν θα δέχεται πλέον τις υπαγορεύσεις της λιτότητας. Ακόμη και τώρα, την ώρα των εκλογών οι εθνικές κυβερνήσεις περισσότερο ή λιγότερο υπόσχονται να προστατεύουν τους πολίτες τους από την Ευρώπη, επειδή η Γερμανία θεωρεί ότι η λιτότητα και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να λάβουν εξέχουσα θέση στη διαχείριση της κρίσης.

Το επιχείρημα ότι η «σκληρή αγάπη» είναι απαραίτητη στη νότια Ευρώπη, διότι τίποτα δεν θα αλλάξει με άλλο τρόπο, έχει ξεπεραστεί. Η αγάπη ήταν όντως πολύ σκληρή, δημιουργώντας ταχεία οικονομική συρρίκνωση, μαζική ανεργία (πάνω από 50% μεταξύ των νέων), και τη συνέχιση της δημοσιονομικής επιδείνωσης, λόγω της αύξησης του δανειακού κόστους.

Πράγματι, όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης αντιμετωπίζουν πλέον αδύναμη οικονομική ανάπτυξη, αν όχι ύφεση.

Τι θέλει η Γερμανία; Μια γερμανική Ευρώπη δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει, και η πολιτική τάξη της χώρας στερείται τόσο το θάρρος όσο και την αποφασιστικότητα να χτίσει μια ευρωπαϊκή Γερμανία. Θέλει λοιπόν η Γερμανία να κρατήσει τη νομισματική ένωση και, συνεπώς, την ΕΕ την ίδια, ή θα επιτρέψει στην αναποφασιστικότητα και την έλλειψη οράματος να επιταχύνει τη διάβρωση των θεμελίων της Ευρώπης;

Τι πρέπει να γίνει είναι εδώ και πολύ καιρό σαφές. Η τιμή της επιβίωσης της νομισματικής ένωσης, και, συνεπώς, του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, είναι περισσότερη ένωση: τραπεζική ένωση, δημοσιονομική ένωση και πολιτική ένωση. Όσοι αντιτίθενται σε αυτό, διότι φοβούνται την κοινή υπευθυνότητα, τις μεταβιβάσεις από τους πλούσιους στους φτωχούς, και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας θα πρέπει να αποδεχθούν την επανεθνικοποίηση της Ευρώπης - και κατά συνέπεια την έξοδο της από την παγκόσμια σκηνή. Δεν υπάρχει εναλλακτική - και σίγουρα δεν θα λειτουργήσει η παρούσα κατάσταση.

Είναι ευρέως γνωστό στην Ευρώπη, ότι η συνεχιζόμενη κρίση είτε θα καταστρέψει την ΕΕ ή θα επιφέρει μια πολιτική ένωση, και ότι, χωρίς μια αλληλέγγυα λύση στο υπάρχον χρέος και τη μερική ισομερή κατανομή των νέων χρεών, το ευρώ δεν μπορεί να σωθεί. Τα μέτρα αυτά θα κάνουν αναπόφευκτες τις εκτεταμένες εκχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας. Είναι η Γερμανία - ή η Γαλλία - πρόθυμες να το αποδεχτούν αυτό;

Η πραγματική κρίση της ΕΕ και της νομισματικής ένωσης δεν είναι ένα οικονομικό αλλά πολιτικό πρόβλημα – για την ακρίβεια αποτελεί μια κρίση ηγεσίας. Η έλλειψη οράματος, θάρρους, και δύναμης είναι εμφανείς σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά ιδιαίτερα στο Βερολίνο (και από την πλευρά της κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης).

Οι πολιτικοί της Ευρώπης επικρίνουν τακτικά την ΕΕ για έλλειψη δημοκρατικής νομιμότητας, όμως φέρουν μέρος της ευθύνης γι 'αυτό. Ή μήπως οι φιλοευρωπαίοι έχουν γίνει τόσο λιπόψυχοι και απογοητευμένοι που προτιμούν απλώς να παραδώσουν τα ηνία στους αντι-ευρωπαϊστές λαϊκιστές και στους εθνικιστές; Αυτό θα ήταν μια καταστροφή, διότι η κρίση είναι πλέον πολύ βαθιά για να επιλυθεί με τεχνοκρατικά μέσα και μόνο.

Η Γερμανία προετοιμάζεται για εθνικές εκλογές όπου - όπως ακριβώς και στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του περασμένου έτους - η ευρωπαϊκή κρίση δεν αναμένεται να παίξει κανένα ρόλο, ή τουλάχιστον μόνο μια μικρή σημασία. Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα ήταν καλύτερα να πουν στους ανθρώπους την αλήθεια σχετικά με το πιο σημαντικό θέμα μόνο μετά τις εκλογές (και σε μετρημένες δόσεις).

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να μετατρέψει τη δημοκρατία σε μια παρωδία. Αλλά τα πράγματα μπορεί να αποδειχθούν πολύ διαφορετικά αν η δυναμική της κρίσης στην Ευρώπη χαλάσει τελικά τα σχέδια των Γερμανών πολιτικών. Μια δυσάρεστη έκπληξη δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αυτό θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη πηγή ελπίδας της Ευρώπης.




Του Γιώργου Βάμβουκα
Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat (22.4.2013) επιβεβαιώνουν τη διαχρονική επιδείνωση των δημοσίων οικονομικών της χώρας και το αδιέξοδο της ασκούμενης μακροοικονομικής πολιτικής. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, την περίοδο 2011-2012 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) από -9,4% αυξήθηκε σε -10%. 


Αξιοπρόσεκτη είναι η διαπίστωση ότι κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος 2013-2016 στη Βουλή των Ελλήνων τον Φεβρουάριο 2013, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών υποστήριζαν ότι το κρατικό έλλειμμα παρουσιάζει εμφανή μείωση, καθότι ο λόγος κρατικού ελλείμματος προς ΑΕΠ το 2012 διαμορφώθηκε σε -7% έναντι -9,4% το 2011. Τι συνέβη και μετά από μερικές βδομάδες ο λόγος ελλείμματος προς ΑΕΠ από -7% αυξήθηκε σε -10%; Γιατί το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο παραπλανά το ελληνικό κοινοβούλιο και τους πολίτες για την αληθινή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας;

Άποψή μας είναι ότι το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο χαλκεύει τα στοιχεία, στην επιδίωξή του να υποστηρίξει ότι το τρίτο μνημόνιο θα πετύχει τους ποσοτικούς στόχους του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος 2013-2016. Με αλλοιωμένα στατιστικά στοιχεία δεν ασκείται αποτελεσματική οικονομική πολιτική. Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, που αφορούν την περίοδο Ιανουαρίου-Μαρτίου 2013/2012, δείχνουν την υστέρηση των κρατικών εσόδων κατά -10,2% και την υπέρβαση των δαπανών κατά 2,3%.

Άμεση συνέπεια αυτής της δυσμενούς εξέλιξης ήταν το α’ τρίμηνο 2013 ο κρατικός προϋπολογισμός να εμφανίσει πρωτογενές έλλειμμα -999 εκατ. ευρώ. Αν τα κρατικά έσοδα και οι δαπάνες της γενικής κυβέρνησης εξελιχθούν όπως το α’ τρίμηνο 2013, βέβαιο είναι ότι το καλοκαίρι η τριμελής κυβέρνηση θα έλθει αντιμέτωπη με την εφαρμογή του τέταρτου μνημονίου.

Όσο η ύφεση της εθνικής μας οικονομίας διαιωνίζεται, τόσο το δημόσιο χρέος θα σημειώνει διαχρονική άνοδο. Η περιοδική έκδοση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Fiscal Monitor (Απρίλιος 2013) αναφέρει για την Ελλάδα ότι το χρέος της γενικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ από 159% το 2012 θα εκτοξευτεί σε 179,5% το 2013. Η άνοδος του δημοσίου χρέους την περίοδο 2012-2013 υποδηλώνει τη διεύρυνση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων κατά τη διάρκεια του 2013.

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την πατρίδα μας μετά το 2008 έχει τις ρίζες της στο χαμηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας του οικονομικού συστήματος. Αρα, η έξοδος από το τέλμα της ύφεσης και η επίλυση του ακανθώδους δημοσιονομικού μας προβλήματος προϋποθέτει την προαγωγή της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτή αντανακλάται κυρίως στη διεύρυνση του εξαγωγικού μας εμπορίου και την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων για παραγωγικές επενδύσεις.



Γράφει ο Γιώργος Τσιάπος, Δικηγόρος Σερρών

Γίνεται πολύ λόγος τα τελευταία χρόνια και αίφνης αναζωπυρώθηκε το εθνικό ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, για τις κτηνωδίες και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Ναζί του Γ’ Ράιχ στην κατεχόμενη Ελλάδα (1941-1944).

Καταρχάς, να σημειώσουμε ότι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιδικάστηκε στην Ελλάδα από την Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) το ποσό των 7,160 δισ. δολαρίων, για όλες τις καταστροφές που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα.

Επιπλέον, η Ελλάδα κατά την περίοδο της κατοχής υποχρεώθηκε να παράσχει δάνειο προς τους κατακτητές της (η πρώτη φορά στην ιστορία που η χώρα μας δάνεισε!!), το οποίο κατοχικό αναγκαστικό δάνειο ανερχόταν στο ποσό των 3,5 δισ. δολαρίων.

Σημειωτέον ότι τα άνω ποσά υπολογίστηκαν με την αγοραστική αξία που είχε το δολάριο κατά το έτος 1938, το οποίο όμως, αν το αναγάγουμε και το μετατρέψουμε στην σημερινή αγοραστική του αξία, τότε τα άνω ποσά ανέρχονται στα ποσά των 108 δισ. ευρώ & 54 δισ. ευρώ αντίστοιχα.

Σύμφωνα άλλωστε και με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας, τον Μάρτιο του 2010, το σύνολο των άνω οφειλών ανερχόταν στο ποσό των 162 δισ. ευρώ, δίχως να υπολογίσουμε τους τόκους (π.χ. το ελάχιστο επιτόκιο 3% που ορίζουν τα διεθνή δικαστήρια).

Επιπλέον, τίθενται και ζητήματα αποζημιώσεων των θυμάτων των σφαγών καθώς και επιστροφής των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας μας από τα πάμπολλα πλιάτσικα.

Για ποιόν όμως λόγο όλες αυτές τις δεκαετίες καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε μεταπολεμικά να διεκδικήσει τις άνω οφειλές;  


Προς τι όλη αυτή η συνεχής υποτελής στάση; 

Γιατί όσοι τόλμησαν να φέρουν το θέμα στην επιφάνεια όλα αυτά τα χρόνια «θάφτηκαν» από τα κυβερνητικά Μ.Μ.Ε. και αντιμετωπίστηκαν ως «μπουρλοτιέρηδες» της…Ευρωπαϊκής στέγης;

Ενδεικτικό στοιχείο της (ηθελημένης;) κωλυσιεργίας των εγχώριων κυβερνώντων θα μπορούσε να αποτελέσει και η κάτωθι ιστορία:

Στις 27-11-1995 κατατέθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, αγωγή της Νομαρχιακής Αυτοδιοικήσεως Βοιωτίας και των συγγενών των θανόντων της σφαγής του Διστόμου Βοιωτίας, κατά του γερμανικού δημοσίου, για την αναγνώριση της υποχρεώσεώς του τελευταίου να καταβάλει στους ενάγοντες το ποσό των 9.448.105.000 δραχμών, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης από την θανάτωση οικείων τους από τα γερμανικά στρατεύματα κατά την περίοδο της κατοχής (συγκεκριμένα στις 10-06-1944), κατά παράβαση των διατάξεων τόσον του τότε ισχύοντος ημεδαπού δικαίου όσο και των διατάξεων του αναγκαστικού διεθνούς εθιμικού δικαίου της Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης του 1907 και ειδικότερα της διάταξης περί σεβασμού της ζωής και της ιδιοκτησίας των πολιτών του κατεχομένου Κράτους (Ελλάδας).

Επί της άνω αγωγής εκδόθηκε η με αρ. 137/1997 απόφαση, η οποία δέχθηκε την αγωγή των Διστομιτών και υποχρέωσε το γερμανικό δημόσιο να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων, καθώς αποφάνθηκε ότι έχουν δικαιοδοσία τα ελληνικά δικαστήρια και ότι δεν απολαμβάνει του δικαιώματος της ετεροδικίας το γερμανικό δημόσιο (ετεροδικία είναι το προνόμιο που έχουν οι υπήκοοι μιας χώρας να δικάζονται σύμφωνα με τους νόμους της χώρας τους, όταν το αδίκημα για το οποίο κατηγορούνται γίνεται σε ξένη χώρα).

Κατά της ανωτέρω αποφάσεως το γερμανικό δημόσιο άσκησε την από 24-07-1998 αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Αρείου Πάγου, η οποία απερρίφθη με την υπ’ αρ. 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, οπότε και επικυρώθηκε η προαναφερθείσα απόφαση και κατέστη αυτή αμετάκλητη. Κατόπιν, ξεκίνησε η διαδικασία κατάσχεσης των γερμανικών κρατικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα.

Πλην όμως, για να προβεί κάποιος σε αναγκαστική εκτέλεση κατά αλλοδαπού δημοσίου, πρέπει πρώτα να του χορηγηθεί η σχετική άδεια από τον υπουργό της δικαιοσύνης (άρθρο 923 Κ.Πολ.Δ.), ενώ αντίστοιχα σχετική άδεια απαιτείται και για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά αλλοδαπού δημοσίου (άρθρο 689 Κ.Πολ.Δ.).

Η άδεια αυτή βεβαίως ποτέ δεν χορηγήθηκε στους Διστομίτες, καθώς το ελληνικό υπουργείο δικαιοσύνης αρνήθηκε να την εκδώσει, παρακάμπτοντας και ναρκοθετώντας απροκάλυπτα την άνω απόφαση, με αποτέλεσμα ουδέποτε να εκτελεστεί η άνω απόφαση.

Καθώς η ελληνική κυβέρνηση δεν τους χορηγούσε άδεια, το Νοέμβριο του 2008 κηρύσσεται εκτελεστή η άνω απόφαση του ελληνικού δικαστηρίου από τον αντίστοιχο Άρειο Πάγο της Ιταλίας, όπου έλαβε χώρα η συνέχιση της ελληνικής διαμάχης, καθώς οι Διστομίτες προσέφυγαν πλέον εκεί για την δικαίωσή τους, επικαλούμενοι τον Κανονισμό 44/2001 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σύμφωνα με τον οποίο η ελληνική αμετάκλητη απόφαση του δικαστηρίου της Λιβαδειάς μπορεί να κηρυχτεί εκτελεστή σε άλλο κράτος – μέλος της Ε.Ε.

Η συνέχεια γνωστή, καθώς η Γερμανία προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, οπότε και τελικά δικαιώθηκε αναφορικά με το ζήτημα της ετεροδικίας…

Το άνω περιστατικό, καθώς και οι εν γένει πράξεις όλων των μεταπολεμικών ελληνικών κυβερνήσεων
εδώ και 65 χρόνια περίπου, έχουν ευλόγως δημιουργήσει πολλές απορίες σε κάθε μέσο συνετό άνθρωπο αναφορικά με την ενδεχομένως ύποπτη στάση τους. Κάποιος θα φέρει στο μυαλό του σαν παράδειγμα – αιτία ότι ενδεχομένως το σκάνδαλο Siemens, που έχει βαθιές διαχρονικά ρίζες, μπορεί να παίζει και αυτό, μεταξύ άλλων βεβαίως, τον ρόλο του…

Το αποτέλεσμα πάντως είναι ότι, ενώ υπάρχουν σαφώς γερές νομικές βάσεις (πέρα από τα ηθικά ερείσματα) για την διεκδίκηση όλων των άνω οφειλών και αποζημιώσεων, αντιθέτως, η Ελλάδα και όσοι έχουν πληγεί από τα εγκλήματα των Ναζί παραμένουν δίχως δικαίωση.

Και η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι, εντός ενός τέτοιου συστήματος κατευθυνόμενων πολιτικών κριτηρίων και συμφερόντων, η προσδοκώμενη δικαίωση έχει ελάχιστες ελπίδες να ξεφύγει από το χρονοντούλαπο της αφάνειας.

«Στην μάχη ο γενναίος επιζεί, ενώ ο δειλός σκοτώνεται» (Ξενοφών)
…Μακάρι να συμβαδίζαμε από την αρχή με την σωστή πλευρά.



Προπομπός της επίσκεψης Αναστασιάδη

Λευκωσία: Μονοήμερη επίσκεψη στο Ισραήλ πραγματοποιεί σήμερα ο Υπουργός Άμυνας, Φώτης Φωτίου, μετά από επίσημη πρόσκληση του Ισραηλινού ομολόγου του, Μοσέ Γιαλόν.

Στην ατζέντα των συζητήσεων βρίσκονται θέματα διμερούς ενδιαφέροντος, θέματα ενέργειας, η συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας, για το οποίο θα υπάρξει περαιτέρω εμβάθυνση σε τεχνοκρατικό επίπεδο, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η περαιτέρω υλοποίηση των συμφωνιών, που έχουν ήδη υπογραφεί μεταξύ των δύο χωρών.

Η επίσκεψη του Υπουργού Άμυνας θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς προηγείται αυτής του Πρόεδρου της Δημοκρατίας.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα έχει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, την Κυριακή του Πάσχα.




Οι αστυνομικές αρχές του Μαυροβουνίου θα προβούν σε οικονομικό έλεγχο τουλάχιστον 20 Ρώσων πολιτών, οι οποίοι είναι ύποπτοι για ξέπλυμα χρήματος.

Αυτό ανακοινώθηκε από τον επικεφαλής της Ιντερπόλ στην Ποντγκόριτσα, Ντράγκαν Ντιούροβιτς, σύμφωνα με το ρωσικό Τας.

«Υπάρχουν υποψίες ότι κερδίζουν χρήματα από ανέντιμους τρόπους και στη συνέχει επενδύουν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες», δήλωσε ο Ντιούροβιτς.

Ο έλεγχος άρχισε μετά από σήμα του ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών. Οι ρωσικές αρχές είχαν επισημάνει 22 πιθανές περιπτώσεις ξεπλύματος χρήματος, γράφει το δημοσίευμα.

Πηγή: Εχέδωρος http://www.echedoros-a.gr/2013/04/blog-post_1358.html 

Διαβάστε επίσης:



Όλα δείχνουν τα τελευταία 24ωρα ότι η υπόθεση της Συρίας και της αιματοχυσίας που η διεθνής κοινότητα παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα από απόσταση, μπαίνει σε άλλη φάση και φέρνει όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής επέμβασης, η οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ότι θα σταματήσει με την πιθανή πτώση Άσαντ, ούτε πολύ περισσότερο ότι θα “περιοριστεί” στην Συρία και δεν θα “μεταφερθεί” σύντομα και στο Ιράν.  
Οι πολύ συχνές αναφορές των τελευταίων ημερών ακόμη και από τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα, για αποδείξεις σχετικά με την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Άσαντ, θυμίζουν τις ανάλογες δηλώσεις του Μπους, που προετοίμασαν την εισβολή στο Ιράκ.Όπου όπως είναι γνωστόν δεν βρέθηκε ούτε… δείγμα χημικού όπλου.
Τουρκία, Ισραήλ και όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής θα επηρεαστούν από τις εξελίξεις στη Συρία. Και μεταξύ αυτών και η Ελλάδα η οποία έχει τον δικό της ρόλο να παίξει, είτε το θέλει, είτε όχι.
 
Σύμφωνα με ρεπορτάζ που υπογράφει η καλά πληροφορημένη Κύρα Αδάμ για την εφημερίδα η Ελλάδα Σήμερα, οι ΗΠΑ έχουν ζητήσει από τον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλο να τους παραχωρηθεί περισσότερος χώρος στη βάση της Σούδας προκειμένου να σταθμεύσουν εκεί:

► 6 αεροσκάφη KC135 για τον ανεφοδιασμό στον αέρα μαχητικών
► 10 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
► 20 μαχητικά αεροσκάφη


Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι το αμερικανικό αίτημα θα ικανοποιηθεί και τα όποια πιθανά προβλήματα θα ξεπεραστούν. Όπως και στην υπόθεση της Λιβύης, η Σούδα θα παίξει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. Κι όχι μόνο. Στο βάθος των αμερικανικών και ισραηλινών σχεδιασμών υπάρχει πάντα ανοιχτό το θέμα του Ιράν, ενώ η κατάσταση που επικρατεί και σε πολλές περιοχές της Αφρικής είναι τουλάχιστον εκρηκτική.
 
Σ΄ ότι αφορά στις επιδιώξεις της Ελλάδας υπάρχουν κάποια ερωτήματα τα οποία θα πρέπει -ελπίζουμε- να έχουν ήδη απαντηθεί. Ώστε να μην επαναληφθεί ο τραγέλαφος της Λιβύης, όπου η Ελλάδα έπαιξε τον ρόλο που της αναλογούσε χωρίς επί της ουσίας να κερδίσει το παραμικρό! Λόγω δικής μας ανικανότητας.

Στην υπόθεση της Συρίας, έχουμε αποφασίσει ποια είναι η θέση μας; 

Η καταδίκη του καθεστώτος Άσαντ και των βιαιοτήτων των κυβερνητικών δυνάμεων είμαστε βέβαιοι ότι είναι απολύτως ορθή μετά τις αγριότητες των “αντικαθεστωτικών”, οι δυνάμεις των οποίων πλέον είναι σαφές ότι αποτελούνται από πληρωμένους και αδίστακτους μισθοφόρους ή φανατικούς ισλαμιστές; 
Έχουμε αφουγκραστεί τον προβληματισμό που αναπτύσσεται ακόμη και σε χώρες της Ευρώπης που μέχρι πρόσφατα είχαν “αγκαλιάσει” τους “αντικαθεστωτικούς”; 
Μας προβληματίζει η απαγωγή των μητροπολιτών που η τύχη τους αγνοείται;
 
Έχουμε “μετρήσει” τι μπορεί να σημάνει η πτώση του Άσαντ για τη Ρωσία και τι μπορεί να προκύψει ως ευκαιρία για την Ελλάδα; 
Πολλές φορές έχει γραφτεί από αμερικανικά think tank όπως το Stratfor, ότι η Μόσχα αν χάσει τη ναυτική της βάση στη Συρία θα αναγκαστεί να ζητήσει αλλού διευκολύνσεις.

Τα όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας μπορεί να αποδειχτούν κοσμογονικά και να ανατρέψουν δεδομένα και ισορροπίες πολλών δεκαετιών. Νομίζουμε ότι στην Αθήνα ελάχιστοι έχουν κατανοήσει ότι το παιχνίδι που παίζεται στην γειτονιά μας είναι εξαιρετικά σοβαρό και σημαντικό. Πιο σημαντικό ακόμη και από την εκταμίευση της επόμενης δόσης ή τις… 150 θέσεις εργασίας που “κερδίσαμε” από σκανδιναβική εταιρεία κινητών τηλεφώνων!

Πηγή: On Alert