Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Νοε 2015

Του Ζαχαρία Μίχα 

Με επίκεντρο τις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς», η πίεση για την Ελλάδα αυξάνεται σε όλα τα μέτωπα, δίνοντας μια «αίσθηση πολιορκίας» και μια ασφυξία πολιτική, οικονομική και διπλωματική, η οποία δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, κατά τρόπον που εγείρει υποψίες ότι η οικονομική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν δεν προηγηθεί αξιοποίηση των «θετικών επιπτώσεων» της κρίσης για τους τρίτους, εξασφαλίζοντας ευρύτερες διευθετήσεις σε θέματα ασφαλείας, διεθνούς ενδιαφέροντος, με την εκμετάλλευση δηλαδή αυτής καθαυτής της ελληνικής αδυναμίας.

Εν μέσω, όμως, διαπραγματεύσεων για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων που θα κρατήσουν τη χώρα στη επιφάνεια αποτρέποντας τη χρεοκοπία, η Ελλάδα αντιμετωπίζει καταιγιστικές εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα ενδιαφέροντος, από την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση και το όνομα της ΠΓΔΜ, στο Κυπριακό, με την κυβέρνηση και τη θεσμική γραφειοκρατία να πασχίζουν να διαχειριστούν την πρόκληση, αποτρέποντας ταυτόχρονα όχι μόνο την περιθωριοποίηση της χώρας εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων, αλλά και την εγγραφή μη αναστρέψιμων τετελεσμένων και εν συνεχεία απωλειών... 

Η «αναμόχλευση» του καθεστώτος του Αιγαίου

Οι δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean - Claude Juncker, για το θέμα των κοινών περιπολιών στο Αιγαίο με πρόσχημα το μεταναστευτικό είναι ακόμα νωπές, με τον Ευρωπαίο αξιωματούχο, που δεν συγκαταλέγεται και στους πλέον εχθρικά διακείμενους απέναντι στην Ελλάδα, να έχει δεσμευθεί ότι θα επιστρέψει με ολοκληρωμένη πρόταση. Είναι απορίας άξιο, όμως, για ποιον λόγο δε επιδιώκει τη σύσταση μιας δύναμης Ακτοφυλακής ευρωπαϊκών αμιγώς κρατών που θα αναλάβει να συνδράμει μια χώρα-μέλος στη φύλαξη των εξωτερικών θαλασσίων συνόρων της Ένωσης, τα οποία αντιμετωπίζουν υπερβολικό «φορτίο» εξαιτίας της αθρόας μεταναστευτικής ροής.

Και δεν το πράττει αυτό κατά τη στιγμή που έχει γίνει εμμέσως παραδεκτό από την πλευρά της Τουρκίας, δια των δηλώσεων ανώτατων πολιτειακών της παραγόντων, ότι το μεταναστευτικό χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης προς τις Βρυξέλλες με σκοπό να αρθεί η αντίσταση των χωρών εκείνων που δεν επιθυμούν την προσέγγιση της Άγκυρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μη διαταραχτούν οι εσωτερικές ισορροπίες. Πρόκειται για χώρες οι οποίες στο παρελθόν κρυβόντουσαν πίσω από το ελληνικό βέτο, ρίχνοντας όλο το βάρος στη χώρα μας, ενώ στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους απέναντι στην Άγκυρα για τις αγαθές τους προθέσεις.

Πρόκειται για μια πρακτική που επί της ουσίας αποδεικνύει ότι το «μικρόβιο» του κατευνασμού βρίσκεται στο «ευρωπαϊκό DNA», με την Ε.Ε. να μην μπορεί να ορθώσει ανάστημα και να διατυπώσει με σαφήνεια θέσεις για τα προβλήματα, ακόμα κι όταν αυτά εμπλέκουν τα συμφέροντα κρατών-μελών, περιοριζόμενη αυτιστικά να συστήνει όσα ένας αντίπαλος που θεωρεί εαυτόν ως ισχυρό δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθεί. Δηλαδή, το να επιχειρήσει ειρηνική διευθέτηση τουλάχιστον με βάση τις μεθόδους που αποδέχεται η διεθνής νομιμότητα και όχι με βάση «τον νόμο της ζούγκλας», τον διαχρονικό – από καταβολής κόσμου – κανόνα της ισχύος.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Juncker δεν είναι παρά ένας ακόμα Ευρωπαίος αξιωματούχος που επιχειρεί να κρύψει κάτω από το στρώμα το πρόβλημα της αμφισβήτησης των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης – που τυγχάνει να είναι ελληνικά – από μια τρίτη χώρα, την Τουρκία στην προκειμένη περίπτωση, και επιχειρεί να τα «προσπεράσει», με μια μέθοδο που αν επικυρωνόταν και ετίθετο σε εφαρμογή, θα οδηγούσε σε νομιμοποίηση και σταδιακή de facto αλλαγή όσων ισχύουν στο Αιγαίο, παράλληλα με την έμμεση αποδοχή από την ενωμένη Ευρώπη της τουρκικής θεωρίας της «θάλασσας ειδικών περιστάσεων» που αφορά το αρχιπέλαγος. 

Ασφυκτική πίεση στο Κυπριακό

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις όμως και στο μέτωπο του Κυπριακού, με τον διεθνή παράγοντα, με προεξάρχοντες τους Αμερικανούς, να πιέζουν για την υιοθέτηση μιας «λύσης» που θα διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά που είχε το Σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε από τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί προεδρίας του αειμνήστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Βασικό πρόβλημα παραμένει η πλήρης ακαμψία της Τουρκίας στο ζήτημα των παραχωρήσεων ουσίας προς την πλευρά των Ελληνοκυπρίων ώστε να ξεμπλοκαριστούν οι διαπραγματεύσεις.

Η Άγκυρα δείχνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει οποιαδήποτε λύση που δεν θα εξασφαλίζει τον συνολικότερο γεωπολιτικό έλεγχο επί της νήσου. Η Κύπρος έχει ξεχωριστή στρατηγική σημασία, θεωρούμενη ως το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» της Μεσογείου στα «ανοιχτά» της Μέσης Ανατολής. Σε κάθε περίπτωση, η μεσοβέζικη διευθέτηση στην οποία δείχνουν να προσανατολίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συγκαλύψει την τουρκική φιλοδοξία και τις ισλαμιστικές παρεκτροπές του μεγαλομανή προέδρου της.

Αυτό θα γίνει κάτω από την «ομπρέλα» που στεγάζει Ελλάδα και Τουρκία, ελέγχοντας σε σημαντικό βαθμό την αντιπαλότητα από το να εξελιχθεί σε επικίνδυνη αντιπαράθεση: Την Ατλαντική Συμμαχία, το ΝΑΤΟ, προστατεύοντας παράλληλα την κρίσιμη νοτιοανατολική του πτέρυγα.

Επειδή τα θέματα είναι εξαιρετικά λεπτά, θα ήταν πρόωρο να αποφανθεί κανείς αν η Συμμαχική παρέμβαση θα εξασφάλιζε έναν εθνικά αποδεκτό συμβιβασμό που θα οδηγούσε στην επανένωση της νήσου. Το σίγουρο είναι ότι βασικό κίνητρο της Τουρκίας που εξηγεί την επίδειξη ανυπομονησίας για λύση, είναι οι υδρογονάνθρακες που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή, στη νομή των οποίων είναι αποφασισμένη να αποσπάσει το κομμάτι που θεωρεί ότι αναλογεί στο μέγεθός της, κυρίως μέσω των Τουρκοκυπρίων.

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται ένας νέος παράγοντας στην εξίσωση από ελληνικής πλευράς, που δεν είναι άλλος από τη στάση των Ισραηλινών, οι οποίοι έχουν τη δική τους ανεξάρτητη οπτική στο θέμα, καθώς αφορά άμεσα την ασφάλειά τους, ενώ ποτέ δεν έκρυψαν ότι πάντα προσέβλεπαν σε μια λειτουργική λύση που θα υιοθετηθεί στο Κυπριακό, με στόχο να επιχειρήσουν να την προωθήσουν για την αντιμετώπιση του προβλήματος της Ιερουσαλήμ, μετά από επαλήθευση της βιωσιμότητας σε κυπριακό έδαφος...

Οι Ισραηλινοί την τρέχουσα περίοδο έχουν αυτονομηθεί σε κάποιο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όχι ότι η ασφάλειά τους έχει σταματήσει να εξαρτάται από τις ΗΠΑ και τη γενναιόδωρη ύψους άνω των 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως στρατιωτική βοήθεια (επίκειται σημαντική αύξησή της ως αποζημίωση για τη συμφωνία με το Ιράν...), αλλά τουλάχιστον υπό την ηγεσία του Benjamin Netanyahu δεν διστάζουν να αντιπαρατεθούν με την Ουάσιγκτον και να αξιοποιήσουν το πανίσχυρο λόμπι στις ΗΠΑ για να επηρεάσουν, στο όριο του πειθαναγκασμού, την αμερικανική διπλωματία να ευθυγραμμιστεί.

Συνεπικουρούμενοι από τις εξελίξεις στο μέτωπο της Αιγύπτου, οι Ισραηλινοί έχουν κατορθώσει να συμπήξουν έναν ισχυρότατο τοπικό-περιφερειακό «άξονα» μαζί με το Κάιρο και τη Λευκωσία, τέτοιον που να δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα της ασφυκτικής πίεσης της Τουρκίας στην περιοχή.

Οι στρατιωτικές ασκήσεις με τους Κύπριους είναι συνεχείς, ενώ η νήσος παίζει πλέον για το Ισραήλ τον ρόλο του στρατηγικού βάθους που δεν διαθέτει το εβραϊκό κράτος, με τον ρόλο της Κύπρου να θεωρείται τόσο κομβικός στρατιωτικά, ώστε τουλάχιστον στο τρέχον σκηνικό, οι εξελίξεις στο Κυπριακό να θεωρούνται κομβικό ζήτημα εθνικής ασφαλείας, για λόγους πολύ ευρύτερους από τη δράση ισλαμιστών στα κατεχόμενα και τις εξελίξεις στην αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, χωρίς κάποιον «σουλτάνο» στα πόδια τους...

Τα συνεχή ταξίδια από και προς τη Λευκωσία Κυπρίων και Ισραηλινών αξιωματούχων κάθε επιπέδου δείχνει ένα πρωτοφανές επίπεδο συνεννόησης και συντονισμού, το οποίο δεν είναι δυνατό να εκτιμηθεί, εάν κανείς δε διαβάσει το απόρρητο τμήμα της συμφωνίας που έχουν υπογράψει οι δυο χώρες...

Στην εικόνα αυτή προστίθενται και διαβουλεύσεις με την Αθήνα, αν και η ελλαδική πλευρά βρίσκεται αντιμέτωπη με την ολιγωρία δεκαετιών, οπότε τώρα επιχειρεί να μη βρεθεί εκτός των πολυμερών συνεννοήσεων που θα εμπλέξουν και τη δική της ασφάλεια, δεδομένου μάλιστα ότι ο στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι η Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη να «σπάσει» τον «ενεργειακό διάδρομο» που ξεκινώντας από το Ισραήλ, μέσω Κύπρου και Ελλάδας, θα εξασφαλίσει στο μέλλον την ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Σε αυτό το κλίμα μόνο ως παραφωνία μπορεί να αντιμετωπιστεί η συμπεριφορά της πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λευκωσία, όπου ξέσπασε σκάνδαλο λόγω δεξίωσης που παρατέθηκε στα κατεχόμενα, σε ξενοδοχείο-καζίνο, στην οποία προσήλθαν και χαριεντίστηκαν οι επικεφαλής των κατοχικών στρατευμάτων, με την επίσημη ιδιότητά τους, φορώντας την επίσημη στολή.

Η ενέργεια έχει ήδη προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, με αναλυτές να θέτουν θέμα έμμεσης αναγνώρισης των τετελεσμένων της εισβολής του 1974 και της κατοχής κυπριακού εδάφους, σε συνέχεια παρόμοιας συμπεριφοράς του προηγούμενου πρέσβη, κάτι που δίνει την αίσθηση σκόπιμης πολιτικής πρωτοβουλίας. 

Και ολίγη από «Μακεδονία» και μειονότητα στη Θράκη

Εν κατακλείδι, η πίεση στην Αθήνα συντηρείται και στο βόρειο μέτωπο που έχει δυο επίπεδα, ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό. Στο εσωτερικό, οι σχέσεις της μειονότητας με τον αμερικανικό παράγοντα βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο, με συνεχείς επισκέψεις συγκεκριμένου στελέχους της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα στην περιοχή, με τις ανακοινώσεις του μειονοτικού κόμματος DEB να παρουσιάζουν σκανδαλιστικές ομοιότητες, εγείροντας το ερώτημα, πόσες φορές συζήτησαν οι μειονοτικοί τα ίδια ακριβώς πράγματα με τον Αμερικανό αξιωματούχο που τους επισκέπτεται συχνά.

Την αίσθηση πλήρους επιτάχυνσης των εξελίξεων αποκομίζει κανείς και στο μέτωπο της ονομασίας της ΠΓΔΜ, με τελευταία την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ζητά «μεταρρυθμίσεις» για να προωθηθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, αλλά και συστήνοντας ότι «πρέπει να επιλυθεί επειγόντως» το πρόβλημα της ονομασίας, καθώς «οι σχέσεις με την Ελλάδα συνέχισαν να επηρεάζονται από το ζήτημα της ονομασίας».

Παρά τη διατύπωση, είναι σαφές ότι η Επιτροπή είναι ευθυγραμμισμένη με τη στάση των ΗΠΑ στο πρόβλημα, με την Ουάσιγκτον να επείγεται να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, θεωρώντας ότι έτσι θα κλείσει μια εκκρεμότητα που άνοιξε το 2008 στο Βουκουρέστι ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, κάνοντας χρήση του δικαιώματος αναβλητικής αρνησικυρίας (βέτο).

Με αυτό τον τρόπο, την ένταξη δηλαδή της ΠΓΔΜ στην Ατλαντική Συμμαχία, θα κλείσει αυτό που αντιμετωπίζεται ως «μαύρη τρύπα» στον τομέα της ασφάλειας στη Βαλκανική, ώστε να ολοκληρωθεί ο αποκλεισμός του σλαβικού στοιχείου από τη ρωσική επιρροή (παρότι εκκρεμότητες υπάρχουν και στο μέτωπο Σερβίας - Κοσσυφοπεδίου).

Οι εξελίξεις στο σύνολό τους δεν είναι ευνοϊκές για την Ελλάδα, που βρίσκεται στη γωνία, πιεζόμενη ή και εκβιαζόμενη ενίοτε, με αντικείμενο την ίδια την οικονομική της επιβίωση. Μεγαλύτερη πολιτική ηρεμία στο εσωτερικό μέτωπο, αλλά και υπευθυνότητα από την πλευρά των πολιτικών δυνάμεων, θα μπορούσε τουλάχιστον να αποτρέψει σε κάποιον βαθμό τα χειρότερα. Αρκεί να κατανοήσουν όλοι ότι η «διεθνής ζωή» δεν αρχίζει και τελειώνει στα μνημόνια και τη διαγραφή ή μη μέρους του χρέους.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν. 

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. 
Και τόσο ξετσίπωτα. 
Θα αναφερθώ μόνον σε ένα απ’ τα χίλια που έλεγε ο κ. Τσίπρας, πριν να αρχίσει κι αυτός να αραδιάζει τα χίλια ένα παραμύθια της Χαλιμάς.
Έλεγε: «Η λέξη ισοδύναμα έχει εισαχθεί απ’ την τρόικα. Όταν αναζητούνε ισοδύναμα, εννοούν ισοδύναμους πόνους».

Τώρα όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ομιλούν στα πάνελ και από του βήματος της Βουλής για τους εν λόγω πόνους -τα ισοδύναμα- ως να πρόκειται για φάρμακα που θεραπεύουν πάσα λύπη και στεναγμό, ως να πρόκειται για παραμυθία αυτών των ίδιων, ώστε να αντέξουν τον αυτοδιασυρμό τους.
Εσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών.

Δεν έχει, όμως, πλέον καμία σημασία να υπενθυμίζει κανείς στον κ. Τσίπρα τι έλεγε και τι λέει.
Το έργο έχει προχωρήσει, βρισκόμαστε σε μια νέα σελίδα. Κι αυτή, επίσης, σπανίως εμφανίζεται στην Ιστορία, εις όσα αφορούν τουλάχιστον την παρουσία της Αριστεράς διεθνώς. 

Σπανίως κόμματα της Αριστεράς έχουν περιπαίξει τη λογική, έχουν ατιμάσει την ηθική κι έχουν διασύρει την ιδεολογία τους όσον ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, απ’ όταν ο ίδιος κι όσοι τον ακολούθησαν πέρασαν κάτω απ’ τα καυδιανά δίκρανα της υποταγής.

Σπανίως οι ηττημένοι ηττώνται μέσα τους και οι ήρωες μεταμορφώνονται σε ρεμάλια, όπως έγινε με πολλούς από τους Σέρβους μετά τον πόλεμο που έχασαν.

Η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, εκφράζει την ταξική αντίθεση με τη Δεξιά, σε όλες της επίσης τις εκδοχές.

Ποτέ άλλοτε, ή σπανίως, ένα κόμμα της Αριστεράς δεν έχει διασύρει τόσο πολύ και τόσο, σαν έτοιμο από καιρό, αυτήν την αντίθεση.
Και μαζί της και τον εαυτόν του.

Οι γενίτσαροι ήταν αθώοι. Τους άρπαζαν μωρά οι Οθωμανοί και τους ανάθρεφαν τέρατα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμεινε δεν αποτελείται από γενίτσαρους. 

Αυτοί που αυτομόλησαν στη δεξιά πολιτική δεν ήταν αρπαγμένα μωρά, αλλά ενήλικες που ανάλωσαν -αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι και οι καλύτεροι- τη ζωή τους στρατευμένοι στις ιδέες, στα ιδανικά και στον τρόπο της Αριστεράς. 

Που ως τώρα δεν ήταν ποτέ η χλεύη της Δεξιάς.

Μα δεν αυτομόλησαν, θα έλεγε κανείς, υποχώρησαν για να ανασυνταχθούν και να πολεμήσουν την επόμενη μέρα. Μάλιστα. Πώς πολεμάνε; Λέγοντας όσα κατήγγειλαν; Πράττοντας όσα απέρριπταν; Ή, μήπως, δεν εφαρμόζουν το μνημόνιο που οι ίδιοι υπέγραψαν και μαζί με όλες τις εκδοχές της Δεξιάς υπερψήφισαν; Ή, μήπως, δεν γνωρίζουν ότι τα περί ισοδύναμων είναι φούμαρα, καθώς ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έλεγε – ή, μάλλον, ούτε καν φούμαρα, αλλά «πόνοι»; 

Σε τι ελπίζουν; Σε ένα λέγε-λέγε-λέγε, ό, τι μείνει κι όπου βγάλει; Τόσο μπορούν; Πέστε μου ένα (αριθμός 1) μέτρο, που έφεραν ως αντιστάθμισμα στα εγκληματικά μέτρα που δέχθηκαν να επιβάλουν. Ενα! Ούτε ένα. Ενώ αντιθέτως βροχή, βροχή φωτιάς κι Αρμαγεδδών, οι διαταγές που εκτελούν.

Κι επιπλέον διαπράττουν το αίσχιστο: φορτώνουν στον λαό τον φόνο του εαυτού του.
«Μας ψηφίσατε, δεν μας ψηφίσατε»,; ερωτούν ξεδιάντροπα εκείνους που φόβισαν, εκείνους που εξαπάτησαν.

Ο κ. Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός για να έχουμε υπερπρωθυπουργό τον κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ ή όποιον άλλο γκαουλάιτερ μας στείλει το Βερολίνο. 

Σπανίως μια μετάλλαξη λαμβάνει σάρκα και οστά σε τέτοιο βάθος και με τέτοια ταχύτητα.
Ο κ. Τσίπρας μιμείται πλέον τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου, με όλο και πιο ανατριχιαστικό τρόπο.
Ομιλεί με τη σύνταξη του Ανδρέα, τις παύσεις του Ανδρέα, τη στίξη του Ανδρέα.

Και το πιο ανατριχιαστικό, όλο και πιο έντονα πια η φωνή του θυμίζει τη φωνή του Ανδρέα.
Ανατριχιαστικό, αλλά αναμενόμενο, διότι όσο πιο κούφιος είναι ο μίμος, τόσο πιο έντονη ακούγεται η ηχώς του ινδάλματός του.

Σπανίως ένας πολιτικός έχει μιμηθεί τόσους πολλούς και τόσα πολλά. 

Ο κ. Τσίπρας μιμείται την πολιτική Σαμαρά, τους τρόπους του Βενιζέλου και το στιλ του Ανδρέα.
Τον μόνον που δεν μιμείται ο κ. Τσίπρας είναι τον σύντροφο Τσίπρα που πιστέψαμε, που βοηθήσαμε, που αγαπήσαμε.

Η ντροπή που βαραίνει πολλούς από εμάς για όλο αυτό είναι το ελάχιστο. 

Η οδύνη, όμως, που βοηθήσαμε να βαραίνει σήμερα, απ’ όλο αυτό, κόσμο και κοσμάκη είναι ανεξιλέωτη…

Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος 

Κακά τα ψέματα, για τους ρεαλιστές της διεθνούς πολιτικής και τους γνώστες της γεωπολιτικής η Γερμανία τα τελευταία χρόνια -εντός της ΟΝΕ- επαναλαμβάνει ιστορικά τον εαυτό της. Το όραμα του Ράιχ από την εποχή της συγκρότησής του ως κοσμοθεωρίας από τον Βίσμαρκ βασιζόταν σε μια στρατηγικού χαρακτήρα παραδοχή.

Η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια είναι μια γερμανική υπόθεση, όπου τα κλασικά σύνορα της εσώτερης Ευρώπης, ενταγμένα σήμερα στη ζώνη του ευρώ, είναι ως επί το πλείστον φυλετικής γερμανικής επιρροής, ενώ ο Νότος, οι δυνάμεις που βλέπουν τη θάλασσα μαζί με τη Βαλκανική μια διευρυμένη κρίσιμη περιοχή γερμανικής στόχευσης.

Ανατολικά η Γερμανία έχει έναν και μόνο σύμμαχο, την Τουρκία, η οποία έχει αντικαταστήσει από την εποχή του Ατατούρκ την Οθωμανική Αυτοκρατορία που διοικούσε τους Βαλκάνιους και τους Αραβες. Σε ένα τέτοιο διεθνοπολιτικό και γεωοικονομικό παζλ η Γερμανία θα πρέπει πάντα να κάνει τις ίδιες βασικές κινήσεις: να οργανώσει μια «εσωτερική συμμαχία» με τη Γαλλία, το Ράιχ με τις δύο πρωτεύουσες, το Βερολίνο και το Παρίσι, και στη συνέχεια να έρθει σε συνεννόηση με το Ηνωμένο Βασίλειο, κυρίαρχη δύναμη ακόμη και σήμερα στη θάλασσα και στο διεθνές εμπόριο.

Ταυτόχρονα να έρθει σε συνεννόηση με τη Ρωσία, διεθνή περιφερειακή δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, την «αυτοκρατορία του Βορρά», δεσπόζουσα στην Ευρασία.

Η Γερμανία της ενιαίας οικονομικής και νομισματικής ζώνης είχε πετύχει πολλά σε σχέση με τις κεντρικές παραδοχές του Ράιχ· τον γερμανικό - γαλλικό άξονα διοίκησης της «εσώτερης Ευρώπης», τη σύμπραξη με τη Βρετανία σε ένα σχήμα «εντός, εκτός και επί τα αυτά» σε επίπεδο Αγγλοσαξόνων και μια «υποσχετική» συνεργιών με τη Ρωσία με πρώτο πρακτικό αποτέλεσμα την κατασκευή του αγωγού Nord Stream, που συνέδεε ενεργειακά τη βιομηχανική Γερμανία με την πλούσια σε φυσικούς πόρους νέα Ρωσία.

Ο στόχος της Γερμανίας από εκεί και πέρα έμοιαζε ευδιάκριτος. Περισσότερο Ευρώπη, υπό τις παρούσες συνθήκες, σημαίνει περισσότερο Γερμανία και αυτό μεταφράζεται σε μια φωνή συνεννόησης με τις ΗΠΑ, σε ένα επίπεδο G-6, αλλά και λογικό πέρασμα στην Κίνα και στην Ασία μέσω Ρωσίας ή και σε αντίθεση με τη Ρωσία μέχρι κάποιου βαθμού.

Για παράδειγμα, η περίπτωση της σύγκρουσης με τη Ρωσία επί της Ουκρανίας δομεί σύνορα και ζώνες επιρροής στη ζώνη του Καυκάσου στα όρια Ευρώπης - Ευρασίας και μπορεί να καταλήξει σε ένα νέο σύμφωνο τύπου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Ενας τέτοιος συσχετισμός σταθεροποιεί και ενισχύει και τις δύο φερόμενες ως περιφερειακές δυνάμεις στην Ευρώπη – Ευρασία: τη Γερμανία και τη Ρωσία.

Τα δύσκολα για το Βερολίνο ξεκίνησαν με το γεγονός ότι η δεσποτική φεουδαρχία, στη βάση της οποίας λειτουργούν ο γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός και ο διάχυτος καλβινισμός στην οικονομική αντίληψη, δημιουργεί στους λαούς της Ευρώπης φτωχοποίηση και σε κάθε περίπτωση έλλειμμα ευημερίας.

Παράλληλα οι θερμές ζώνες στη Μεσοποταμία και οι συνεχείς συγκρούσεις στο μέτωπο Ιράκ - Συρίας για χάραξη νέων συνόρων με την παρεμβολή του Χαλιφάτου αποδιοργανώνουν τη Γερμανία και την «ευρωπαϊκή τάξη» της μέσα από τα καραβάνια των προσφύγων, που δεν κινούνται ανατολικά ή βόρεια στην Ασία αλλά δυτικά προς την Ευρώπη. Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ, χωρίς να έχουν αλλάξει κοσμοθεωρία ως προς την ανάγκη ενότητας στην Ευρώπη και το «δόρυ» της Δύσης το ΝΑΤΟ, ζητούν ενιαία ζώνη εμπορική και επενδυτική ΗΠΑ - Ευρώπης - κάτι που σημαίνει υποταγή της γερμανικής Ευρώπης στην οικονομική και στρατηγική υπερδύναμη των Αμερικανών.

Το ενδεχόμενο η Αγγλία των Τόρις να προχωρήσει σε δημοψήφισμα και να ορίσει τη σχέση της με την Ευρώπη σε δύο πόλους ισχύος σε σχέση με τη Γερμανία αποδιοργανώνει και την «εσώτερη» ζώνη του ευρώ. Η γερμανική Ευρώπη νιώθει ήδη τους πρώτους σημαντικούς γεωπολιτικούς τριγμούς...

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ως πότε "yes men" και "Jawohl mein herr"; 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ζούμε σε μια από τις πιο κρίσιμες περιοχές του πλανήτη όπου παίζονται εδώ και καιρό τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά παιχνίδια. Η στρατηγική σημασία της χώρας μας είναι ανεκτίμητη και όμως εμείς την ξεπουλάμε αδίστακτα για ένα πινάκιο φακής.

Μέχρι σήμερα βαδίσαμε μια πορεία λάθους και προδοσίας με πολιτικούς ψεύτες που μας έφεραν μια στυγνή κατοχή και την παράδοση τη εθνικής μας κυριαρχίας σε «σύμμαχους» και «φίλους», που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν και είναι πάντα το πως θα καταστρέψουν και θα αφανίσουν την εθνοθρησκευτική μας ταυτότητα.

Σήμερα ζούμε το αποκορύφωμα αυτής της πορείας και ενώ στην περιοχή μας εξελίσσονται σημαντικότατα γεγονότα με τεράστια σημασία για όλο τον πλανήτη, εμείς βουλιάζουμε όλο και πιο πολύ στην μνημονιακή μας μιζέρια και στην οικονομική ασφυξία που στραγγαλίζει καθημερινά την ίδια μας ζωή.

Η ιστορία δεν μας δίδαξε δυστυχώς τίποτα, παρά του ότι έχουμε γράψει στο παρελθόν λαμπρές σελίδες. Μέχρι σήμερα ορισμένα καταστροφικά ταμπού, όπως Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρώ, Βορειοατλαντική Συμμαχία, «Ανήκουμε εις την Δύση», έχουν καταστρέψει κάθε δυνατότητα επιβίωσης μας σαν έθνος, σαν φυλή, σαν ορθόδοξη θρησκεία.

Η ίδια η χώρα μας είναι στο επίκεντρο πολύ μεγάλων γεωπολιτικών παιχνιδιών. Ενώ θα μπορούσαμε να παίξουμε «παιχνίδι» με όλες τις πλευρές, εμείς σκύβουμε συνεχώς μονόπλευρα το κεφάλι για να μας το καρατομήσουν αυτοί που υποτίθεται πως είναι οι «σύμμαχοι» μας.

Αμερική, Ρωσία, Κίνα, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Γάλλια, όλοι αυτοί κόπτονται για την γεωγραφική θέση της πατρίδας μας.
Εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό;

Κάποτε θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν πάει άλλο, εκτός και αν ο ύψιστος εθνικός μας στόχος είναι η μαζική αυτοκτονία μας, ή η μαζική μετανάστευση μας αφήνοντας την ιστορική αυτή χώρα έρμαιο των διαφόρων Τζιχαντιστών και των εθνοκτόνων «συμμάχων» μας.

Η μονή ορθή επιλογή μας είναι να δούμε το πραγματικό μας συμφέρον και όχι το ιδεοληπτικό που μας κατέστρεψε. Με ποιους είμαστε περισσότερο συνδεδεμένοι, ιδιαίτερα στην σύγχρονη εποχή; Με τους Γερμανούς, που κατέστρεψαν την οικονομία μας, με τους Αγγλογάλλους, που το μόνο που επιδιώκουν είναι να μας πουλούν τα προϊόντα τους, ή με τους Αμερικανούς που μας ξεπούλησαν επανειλημμένα;

Αν επιτέλους πραγματικά θέλουμε να δούμε το που έχουμε ελπίδα επιβίωσης, θα πρέπει να κάνουμε την σωστή επιλογή και να ξεκαθαρίσουμε με ποιους συνδεόμαστε θρησκευτικά, ιδεολογικά και γεωπολιτικά, με ποιους έχουμε κοινά συμφέροντα και ποιοι θα μας υπερασπιστούν χωρίς καμία ιδεοληψία που στο παρελθόν την πληρώσαμε πολύ ακριβά;

Η «Αρκούδα» είναι ανερχόμενη υπερδύναμη, έχει ένα ηγέτη αναγνωρισμένο σαν τον πιο ισχυρό ηγέτη του πλανήτη ενώ έχει βάλει σταθερά πόδι στην περιοχή μας και αυτό δεν μπορούμε άλλο να το αγνοούμε χαμένοι στην κατοχή που μας επέβαλλαν αλλότρια συμφέροντα.

Ακόμα υπάρχει χρόνος να συνειδητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε την άξια του ευλογημένου οικόπεδου που μας χάρισε ο Παντοδύναμος.

Ειδεμή, αυτή η χώρα θα παραμείνει στην ιστορία σαν το… παράδειγμα εθνικής αυτοχειρίας.

Το αξίζουμε αυτό;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις 18 Σεπτεμβρίου και σε άρθρο μας με τίτλο «ΘΡΑΚΗ SOS» αποκαλύπταμε, μεταξύ άλλων, ότι στις 16 Ιουλίου 2015 η ΕΥΠ του «πολύ» Γιάννη Ρουμπάτη πραγματοποίησε «Μυστικό» διαγωνισμό προσλήψεων «προσωρινών» συμβασιούχων, χωρίς μάλιστα να μπει στον κόπο να τον δημοσιεύσει… Γράφαμε τότε:
«Έχουν πολλά αρνητικά γραφτεί αυτούς τους μήνες για τη διοίκηση που ασκεί ο Πασοκοαναθρεμμένος Γιάννης Ρουμπάτης. Όπως, ότι η EYΠ στις 16 Ιουλίου έκανε διαγωνισμό προσλήψεων προσωρινών συμβασιούχων, χωρίς να τον δημοσιεύσει. 
Όταν διέρρευσε ότι θα γινόταν ο διαγωνισμός, ο Γιάννης Ρουμπάτης με επίσημη ανακοίνωση της ΕΥΠ το διέψευσε. Παρ' όλα αυτά, έγκυρες πληροφορίες μας, αναφέρουν πως είχαν ειδοποιηθεί διοικητές κλιμακίων να προτείνουν έως 3 πρόσωπα ο καθένας. 
Στον διαγωνισμό που έγινε συμμετείχαν 11 ή 12 άτομα ενώ αναμένονταν 22. Χαρακτηριστικό της υποκειμενικότητας του διαγωνισμού ήταν πως ένας εκ των διοικητών ενώ μπορούσε να στείλει 3 άτομα (όπως ήταν η πρόταση των κεντρικών) έστειλε –σύμφωνα με ακριβείς πληροφορίες μας- μόνο ένα και αυτό το άτομο ήταν η κόρη του. 
Από πλευράς μας θα περιμένουμε να διαψευσθεί και η πληροφορία πως μέλη της Επιτροπής πρόσληψης προσωρινού προσωπικού ήταν οι: Δέσποινα Κ…, Παναγιώτης Λ… και Ελένη Β…!!».
Για λόγους δεοντολογίας οφείλουμε να πούμε ότι λαβή στο θέμα μας έδωσε το ιστολόγιο zougla.gr την Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015, όταν έγραφε:
«Ο κόσμος καίγεται και η ΕΥΠ προσλήψεις. Στα μουλωχτά κάνει προσλήψεις η ΕΥΠ όταν η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και δεν έχει να πληρώσει τους απομάχους της και τα νοσοκομεία, δεν έχει φάρμακα για τους ασθενείς. Η ΕΥΠ όμως βρήκε λεφτά, από πού άραγε, για να κάνει προσλήψεις χωρίς να ανακοινώσει τίποτα σε κανέναν ούτε στο προσωπικό, δηλαδή με τρόπο που γυρίζει την ΕΥΠ στα χρόνια της ΚΥΠ, 30 και βάλε χρόνια πίσω. Άλλη μία επέλαση των κυβερνόντων για την τοποθέτηση κομματικών στελεχών στον κρατικό μηχανισμό. Αυτή είναι η διαφάνεια και η αξιοκρατία της για πρώτη φορά κυβέρνησης της αριστεράς; O διάφανος διαγωνισμός θα γίνει την άλλη εβδομάδα μέσα στο κατακαλόκαιρο θυμίζοντας κάποιες άλλες εποχές. Λέτε οι σημερινοί να συμβουλεύτηκαν τον ιθύνοντα νου πίσω από όλους τους διαγωνισμούς που έκανε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ από το 2000 και μετά που διοργάνωνε τους διαγωνισμούς τον 15Αύγουστο και που τώρα είναι υπόδικος;».
Το θέμα ανάδειξε την ίδια μέρα με άρθρο του στο καλό ιστολόγιο “kentripotideas.blogspot.gr” ο Πάρις Αυγερινός. Έγραψε για το θέμα:
«Προσπάθεια άλωσης της ΕΥΠ από τον ΣΥΡΙΖΑ που στις τελευταίες του στιγμές στην κυβέρνηση της χώρας παρουσιάζει, δυστυχώς, ένα νέο σκοτεινό πρόσωπο. Η είδηση από την φύση της είναι σοκαριστική, αφού αναφέρεται σε μη δημοσιευμένη προκήρυξη διαγωνισμού πρόσληψης σε θέσεις του Δημοσίου. Και είναι σοκαριστική επειδή την τακτική αυτή εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το κόμμα το οποίο πάντα αγωνιζόταν για την διαφάνεια, την ισότητα και την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών. Σύμφωνα με τα όσα μαθαίνουμε, όμως, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να ασπάστηκε παλαιότερες πρακτικές, τις οποίες η ίδια καταδίκαζε μετά βδελυγμίας.
Εάν οι συγκεκριμένες δημοσιεύσεις ισχύουν (και έχουμε πολύ σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι ισχύουν), τότε κάτι πολύ σάπιο βρίσκεται στο "βασίλειο" του ΣΥΡΙΖΑ και δη επί της οδού Κατεχάκη (στην ΕΥΠ). Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να μας τρομάζουν οι επαναλήψεις σε πρακτικές τακτοποίησης ημετέρων. Κάποιοι άλλοι όμως μας υπενθυμίζουν ότι αυτές οι πρακτικές έπαψαν να ακολουθούνται από το 1983, αφού συνδέονταν με τον σκοτεινό ρόλο της ΚΥΠ. Το ζητούμενο είναι όμως, πως αυτός ο διαγωνισμός προσλήψεων, παραβιάζει κάθε σκέλος της αριστερής ιδεολογίας περί ισότητας και ισονομίας των πολιτών. Είναι ένας διαγωνισμός που θα βολευτούν «τα δικά μας παιδιά» για μία ακόμη φορά (οι κομματικοί σωλήνες “ποτέ δεν πεθαίνουν”), θα τακτοποιηθούν επίσης εσωτερικά κάποιοι υπάλληλοι της ΕΥΠ, ενώ γίνεται πασιφανές ότι η για «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, δια του εκπροσώπου της στην ΕΥΠ κ. Ρουμπάτη, παραβιάζει ανοιχτές θύρες και επιλέγει την κομματοκρατία αντί της αξιοκρατίας, ενδεχομένως σε μία απέλπιδα προσπάθεια να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τους δικούς του ανθρώπους στην πλέον ευαίσθητη εθνικά υπηρεσία πληροφοριών της χώρας. Θέλουμε να πιστεύουμε πως ο κ. Ρουμπάτης θα επαναφέρει τη νομιμότητα και θα ακυρώσει τον συγκεκριμένο διαγωνισμό, αφού η πρακτική αυτή δεν τιμά ούτε τον ίδιο ούτε το κόμμα που τον τοποθέτησε στη θέση του διοικητή της ΕΥΠ. Ας μην κάνει ένα ακόμη λάθος, γιατί μαθαίνουμε ότι υπάρχουν σωρεία λαθών για τα οποία ενδέχεται ο σημερινός διοικητής της ΕΥΠ να βρεθεί κάποια στιγμή υπόλογος, χωρίς να ισχύει η δικαιολογία “εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας της κυβέρνησης”.
Αλήθεια, ο συγκεκριμένος διαγωνισμός είναι σε γνώση του κ. Πανούση, ο οποίος είναι ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ; Αν μη τι άλλο, καλό θα ήταν ο κ. Ρουμπάτης να λειτουργήσει σκεπτόμενος το «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»…Προς γνώση και επίρρωση διαφόρων που τυχόν θα επικαλεστούν ότι οι «πράκτορες» προσλαμβάνονται κρυφά, τους ενημερώνουμε πως οι διαδικασίες πρόσληψής τους είναι παρόμοιες με όλων των υπολοίπων εργαζομένων στο ελληνικό δημόσιο, εκτός από τη μη δημοσιοποίηση των στοιχείων τους στο ΦΕΚ της πρόσληψής τους… Και άλλωστε, να μην ξεχνάμε την μάχη που είχε διεξαχθεί στο Κοινοβούλιο μεταξύ του τότε πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, κ. Παπουτσή και του πρώην διοικητή της, πρέσβη κ. Ιωάννη Κοραντή, όταν ο κ. Παπουτσής αναφέρθηκε σε «νέο σύστημα προσλήψεων για την συγκεκριμένη υπηρεσία».
Ωστόσο, εμείς σήμερα θα προχωρήσουμε ακόμα παραπέρα και θα σας αποκαλύψουμε –σύμφωνα με τις πληροφορίες μας– πως οι «εξετάσεις» για τον «διαγωνισμό» όχι μόνο έγιναν κανονικά στις 16 Ιουλίου, αλλά υπάρχουν στη διάθεσή μας και τα στοιχεία των επιτυχόντων οι οποίοι ήδη κλήθηκαν για να αναλάβουν καθήκοντα… 
Θα αναφερθούμε μόνο σε δύο από αυτούς καθότι στην σημερινή Ελλάδα της ανεργίας των Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα και Καμμένου δεν μας φταίνε τα νέα παιδιά που προσπαθούν να βρουν μια τίμια δουλειά, οπουδήποτε, για να ζήσουν τις οικογένειές τους…
Αναφερόμαστε στους συγκεκριμένους μόνο για να καταδείξουμε το ψεύδος του κ. Γιάννη Ρουμπάτη με την ανακοίνωση Τύπου που εξέδωσε διαψεύδοντας τη διενέργεια διαγωνισμού, αλλά και για το ότι ο «διαγωνισμός» έγινε για να βολευτούν τα δικά τους παιδιά… 

Σύμφωνα, πάντα με τις πληροφορίες μας, προσελήφθησαν εν είδη κληρονομικού δικαίου, οι θυγατέρες προϊσταμένου ακριτικού κλιμακίου της υπηρεσίας, του Κ.Δ., αλλά και υπαλλήλου της κεντρικής υπηρεσίας, του Ν.Β., ο οποίος υπηρετεί στην ίδια διεύθυνση με τους «εξεταστές» του «διαγωνισμού»…!!!
Τα γνωρίζουν αυτά οι αρμόδιοι;
Τα γνωρίζει αυτά ο κ. Νίκος Τόσκας, αρμόδιος υπουργός για την ΕΥΠ;
Ρωτάμε, γιατί θεωρούμε αδιανόητο να μην τα γνωρίζει μετά από την σχετική υποχρεωτική ενημέρωση του κ. Γιάννη Ρουμπάτη…

Όπως, επίσης ακούγεται ότι ο κ. Γιάννης Ρουμπάτης ζήτησε να του στείλουν προτάσεις για πρόσληψη ατόμων με τον ίδιο τρόπο και άλλοι προϊστάμενοι κλιμακίων, όπως από την Θράκη και τη Λέσβο… Ή μήπως δεν είναι έτσι κ. Ρουμπάτη;
Και για να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας, εμείς είμαστε αναφανδόν υπέρ της πρόσληψης προσωπικού για την ταλαιπωρημένη αυτή υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα στην Εθνική μας Ασφάλεια, αλλά οι προσλήψεις αυτές να είναι διαφανείς - όσο πρέπει να είναι σε μια τέτοια υπηρεσία - και το κυριότερο αξιοκρατικές…

Και κάτι ακόμα κ. Γιάννη Ρουμπάτη… Μήπως θα έπρεπε, μετά από αυτή την αποκάλυψη, ήδη να έχετε υποβάλλει την παραίτησή σας για το γεγονός ότι είπατε ψέματα με ανακοίνωσή σας ότι δεν κάνει διαγωνισμό προσλήψεων προσωπικού η ΕΥΠ;
Τότε τι έγινε στις 16 Ιουλίου; Τι επιτροπή εξετάσεων ήταν αυτή; Τι εξέτασε;
Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να δείξετε την ίδια ευαισθησία που έδειξε ο Κύπριος συνάδελφός σας, ο οποίος παραιτήθηκε, όταν πιάστηκε ψευδόμενος σε ανακοίνωση Τύπου που είχε εκδώσει, και να υποβάλετε την παραίτησή σας; Λέμε, μήπως; Βέβαια ο πρώην διοικητής της Κυπριακής μυστικής υπηρεσίας ήταν στρατιωτικός, που όλοι ξέρουμε ότι οι περισσότεροι διακρίνονται για το ήθος τους και την ευθιξία τους…

Άλλωστε, δική μας πρόθεση, δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε σήμερα, να εκθέσουμε τα εσωτερικά μιας εθνικά ευαίσθητης -στον απόλυτο βαθμό- υπηρεσίας, όπως είναι η ΕΥΠ, στην οποία προΐσταται ο δημοσιογράφος Γιάννης Ρουμπάτης.
Όμως, δυστυχώς, ο ίδιος, δεν έχει φροντίσει να λειτουργεί ως διοικητής της ΕΥΠ, αλλά προφανώς, ως κομματάρχης του ΣΥΡΙΖΑ και εκτελεστής κομματικών και όχι μόνο συμφωνιών και υποχρεώσεων παρελθόντος (ΠΑΣΟΚ) και παρόντος (ΣΥΡΙΖΑ) χρόνου…

Τελικά, είναι ο ίδιος ο κ. Ρουμπάτης που λειτουργεί -ηθελημένα ή μη- ως διαλυτικός καταλύτης της ΕΥΠ; Γιατί, εάν ο κ. Ρουμπάτης σέβεται τον εαυτό του, αντιλαμβάνεται τις ευθύνες του και αναγνωρίζει τα τραγικά λάθη του, ως έντιμος πολίτης θα πρέπει να καταθέσει -έστω και τώρα- την παραίτησή του.
Κι αυτό επειδή είναι και δική του ευθύνη ότι σε κάθε περίπτωση, η χώρα δεν διαθέτει πλέον σοβαρή υπηρεσία πληροφοριών και είναι πάρα πολύ σοβαρά εκτεθειμένη σε ενέργειες που μπορούν να βλάψουν τα Εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η σκόνη που σήκωσε η υπόθεση με τις καταγγελίες Πανούση μοιάζει να εξαπλώνεται αντί να κατακάθεται και μοιάζει να δημιουργεί μείζον πολιτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση, τουλάχιστον σε επίπεδο εντυπώσεων και ηθικής τάξεων.

Δεν είναι μόνο η εύλογη αναρώτηση αν αληθεύουν ή όχι τα όσα δημοσιοποίησε ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ζήτημα σοβαρότατο για το οποίο όμως θα αποφανθούν (ως οφείλουν) οι αρμόδιες Αρχές.

Είναι κυρίως τα όσα ακολούθησαν αυτές τις καταγγελίες. Είχαμε για παράδειγμα τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Νίκο Παρασκευόπουλο, και τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, να σπεύδουν –σπασμωδικά λένε κάποιοι πολιτικοί τους αντίπαλοι– να καταθέσουν μηνυτήρια αναφορά για τις διαρροές συνομιλιών που φέρεται να είχε ηγετικό στέλεχος των «Πυρήνων της Φωτιάς» με κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ενώ πινγκ-πονγκ δηλώσεων και διαρροών για τι ακριβώς έχει συμβεί στην υπόθεση Πανούση συνεχίζεται, ήρθε σήμερα μια αιφνιδιαστική πολιτική απόφαση του συγκυβερνώντος κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων η οποία σηκώνει πολλές ερμηνείες και… παρερμηνείες, για τον σκοπό και τη στόχευσή της.

Ο λόγος για τη σημερινή –αιφνιδιαστική επαναλαμβάνουμε– αντικατάσταση του βουλευτή Αχαΐας και εκπροσώπου της Κ.Ο. των ΑΝ.ΕΛ., Νίκου Νικολόπουλου, από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Η απόφαση εξέπληξε τον πρόεδρο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, ο οποίος είπε σε σχετική ανακοίνωσή του ότι
«αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί αντικαταστάθηκα, από μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, ενώ κατά την χτεσινή συνεδρίαση ζήτησα να διαλευκανθούν οι καταγγελίες Πανούση».
Αυτή ακριβώς η χρονική σύμπτωση είναι που κάνει τις «κακές γλώσσες» να μιλούν για καρατόμηση Νικολόπουλου από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας με εντολή Καμμένου, η οποία εν πολλοίς έστειλε (όπως λέγεται) το μήνυμα «Νίκο, μη μιλήσεις!».

Υπενθυμίζεται ότι μόλις χθες ο κ. Νικολόπουλος κατέθεσε ερώτηση προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον αναπληρωτή υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ., Νίκο Τόσκα, σημειώνοντας πως όσα λέει ο Γιάννης Πανούσης «είναι εξόχως ανησυχητικά» και συμπληρώνοντας τα παρακάτω:
«Δεν είναι «αστείο» ένας πρώην υπουργός αρμόδιος για τη δημόσια ασφάλεια να λέει πως τέσσερα πολιτικά πρόσωπα, αλλά και υπηρεσιακά στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (ορισμένα από αυτά με παρουσία στο υπουργείο Δικαιοσύνης) είχαν αναπτύξει στενές σχέσεις με κρατούμενους ποινικούς και αντιεξουσιαστές. Ορισμένοι από αυτούς – κατά τον Γ. Πανούση – τους επισκέπτονταν συχνά κυρίως στις φυλακές Κορυδαλλού και δεσμεύονταν για διάφορες ευνοϊκές ενέργειες στα αιτήματά τους ή για ειδική μεταχείρισή τους».
Μάλιστα ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. δεν μάσησε τα λόγια του εξηγώντας ότι  
«τυχόν διασύνδεση κομματικών ή και κυβερνητικών στελεχών με την τρομοκρατία και το ποινικό έγκλημα, εγείρει μείζον πολιτικό ζήτημα»,  
το οποίο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ν. Νικολόπουλος, «δεν μπορεί να περάσει στα… «ψιλά»».

Σε κάθε περίπτωση η σημερινή αντικατάσταση-καρατόμηση Νικολόπουλου επιβεβαιώνει δύο πράγματα.

Κατ” αρχάς, κάνει επιτακτική την ανάγκη να απαντηθεί το ερώτημα που θέτει (και) ο ίδιος ο Νίκος Νικολόπουλος στη σημερινή του ανακοίνωση:  
«Τι εξυπηρετεί η αντικατάστασή μου;» ρωτά ο βουλευτής και υπογραμμίζει ότι «ως πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος δηλώνω ότι με όλες μας τις δυνάμεις “θα βάλουμε πλάτη”, ώστε ο πρωθυπουργός να τα καταφέρει και να καθαρίσει την “κόπρο του Αυγείου”, όπως άλλωστε απαιτεί και ο ελληνικός λαός».
Κατά δεύτερον, επιβεβαιώνει τον μοναχικό δρόμο που έχει επιλέξει ο Αχαιός πολιτικός, να ασκεί κριτική όπου χρειάζεται και να χτυπάει τα καμπανάκια κινδύνου στην κυβέρνηση, έστω κι αν ανήκει στη συμπολίτευση. Μάλιστα, το ποιον θα πλήξουν τα «βόλια» της κριτικής δεν μοιάζει να φοβίζει τον Νίκο Νικολόπουλο.
Για τους υπόλοιπους και για τους φόβους τους, δεν ορκιζόμαστε…

Πηγή "Η άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τις τελευταίες ημέρες έχουν προκύψει ενδιαφέροντα θέματα. Ο πρώην υπουργός της Προστασίας των Πολιτών κατήγγειλε σχέσεις πολιτικών, τρομοκρατών και ποινικών. Η εξουσία, πιστή στις παραδόσεις, ζητά από τις αρχές να διερευνηθεί πως ο... διαδηλωτής έπεσε πάνω στην σφαίρα! Τώρα που άνοιξε ο υπόνομος, είναι καιρός να σκύψουμε μέσα και να τα δούμε όλα!
Ερώτημα: Πόσοι δημοσιογράφοι εργάζονταν για λογαριασμό του... κράτους! Και τι ακριβώς υπηρεσίες προσέφεραν;

Το ελληνικό κράτος δεν είναι ένα κανονικό κράτος. Είναι ένα υποπροϊόν του εμφυλίου και του πολιτισμικού κώδικα που επέβαλε ο αδελφοκτόνος πόλεμος στον δημόσιο βίο της χώρας. Η δεξιά νίκησε τους κομμουνιστές στο πεδίο της μάχης και φρόντισε στα επόμενα χρόνια να το θυμίζει αυτό με κάθε ευκαιρία. Εξορίες, αίμα, βία! Και ασφυκτικός έλεγχος του κράτους. Προπαντός αυτό!

Και πήρε την κυβέρνηση ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος θέλησε να φέρει τον... λαό στην εξουσία. Δεν άλλαξε το εμφυλιοπολεμικό κράτος της δεξιάς. Το χρησιμοποίησε για την δημιουργία της δικής του παντοκρατορίας. Το νέο καθεστώς ήταν γεγονός. Και ποιοι συμμετείχαν σε αυτό το νέο καθεστώς; Οι ηττημένοι, οι κατατρεγμένοι του χτες.

Τι έκανε στο παρελθόν η δεξιά; Ήλεγχε τα πάντα. Όλους τους μηχανισμούς εξουσίας: Τις μυστικές υπηρεσίες, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τον Τύπο! Ειδικά το θέμα του Τύπου είχε ιδιαίτερη σημασία. Χωρίς κριτική, χωρίς την “άλλη άποψη”, μπορούσαν να γίνουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα στις σκοτεινές γωνιές του δρόμου και μακριά από τα περίεργα βλέμματα.

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, δεν ήρθε για να αλλάξει εκείνο το πανίσχυρο και άδικο κράτος της δεξιάς. Το χρησιμοποίησε για να εγκαθιδρύσει το δικό του καθεστώς. Και το κατάφερε! Δικοί του πολιτικοί, δικοί του επιχειρηματίες. Όλα δικά του! Ένα από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησε να κάνει ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν να πετύχει τον έλεγχο του Τύπου. Προσπάθησε να δημιουργήσει τους δικούς του εκδότες, το δικό του “δίκτυο ενημέρωσης”. Οι παλιότεροι θα θυμούνται ότι ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης στο ΠΑΣΟΚ, εκείνα τα πρώτα χρόνια της αλλαγής, ήταν το γεγονός ότι το “Κίνημα” δεν είχε δικά του μέσα ενημέρωσης.

Και πως αποκτά κανείς δικό του “δίκτυο ενημέρωσης”; Φανταζόμαστε ότι αυτό πρέπει να γίνεται δίδοντας λεφτά σε εκδότες και δημοσιογράφους! Δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλον λόγο που υπήρχαν τα περίφημα μυστικά κονδύλια. Αν τα χρήματα αυτά δόθηκαν σε εκδότες και δημοσιογράφους, τότε το κράτος απέκτησε την ανοχή της... τέταρτης εξουσίας με πόρους των Ελλήνων φορολογουμένων και η πληροφόρηση έχασε την όποια αξιοπιστία της. Αν είναι αλήθεια! Κι αυτό θα θέλαμε να το μάθουμε. Ας υποχρεωθεί, λοιπόν, αυτό το κράτος που θέλει να γίνει ευρωπαϊκό να μας πει ποιοι δημοσιογράφοι εργάστηκαν σε ποιες υπηρεσίες του κράτους και με τι αποδοχές;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει κάτι άλλο από το να αντιγράφει πλήρως τις πρακτικές όλων των προηγούμενων. Διορισμοί ειδικών συμβούλων και τα λοιπά! Που είναι εκείνο το ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών; Μα, στον ΣΥΡΙΖΑ! Δεν είναι μυστικό. Ο κ. Τσίπρας μπορεί να κυβερνά για πρώτη - έστω δεύτερη φορά- αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ όχι! Κυβερνά από το 1981!

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η απόφαση του κυβερνώντος κόμματος να συμμετέχει σήμερα στην μονοήμερη (άρα μάταιη) γενική απεργία, αποτελεί το επιστέγασμα, το άκρον άωτον της ως τώρα πολιτικής του αλητείας.

Έναν και μόνο σκοπό έχει: 
Έμμεσα να λοιδωρήσει, να αποδυναμώσει, και να ακυρώσει την όποια αξία της σημερινής κινητοποίησης.

Γιατί βέβαια είναι υπεράνω λογικής να πιστεύει κάποιος πως υπάρχει έστω και ένα κομμάτι του κυβερνώντος κόμματος που να αντιτίθεται στην κυβερνητική πολιτική (κακουργία).

Αν υπήρχε, και αν ήταν πράγματι αντίθετο, απλούστατα δεν θα ανήκε πιά σ' αυτό το κόμμα, και δεν θάχαμε την σημερινή γελοιότητα.

Διότι βεβαίως δεν είναι θέμα διαφωνίας με έναν κάποιον νόμο ή νομοσχέδιο, που μπορεί κανείς να προσπεράσει και να πεί:  ''εν μικρόν λαθίδιον'', αλλά συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε την κυβέρνηση!

Εδώ πρόκειται για κοινωνιοκτονία, και εθνική προδοσία, μέσω της παράδοσης της εξουσίας στους εκπρόσωπους-''αξιολογητές''-γκαουλάϊτερς των ''εταίρων'' δανειστών-τοκογλύφων.

Και είναι πρωτοφανής η μέθοδος αυτή της συμμετοχής σε μιά απεργία εναντίον του εαυτού της, που ανακάλυψε μία ''αριστερή'' μάλιστα κυβέρνηση, για να προβοκάρει και να ευτελίσει μία λαϊκή κινητοποίηση.

Αυτό και μόνο αρκεί για να αποδώσει στο σημερινό κυβερνητικό κόμμα το όσκαρ πολιτικής αγυρτείας.
Και είναι απόλυτη ανάγκη σε όποιες σημερινές εκδηλώσεις πραγματοποιηθούν, αυτά τα κυβερνητικά και οιονεί προβοκατόρικα στοιχεία να απομονωθούν και να αφεθούν να ''διαμαρτύρονται'' μόνοι τους εναντίον του εαυτού τους, σαν τρελοί και σαν λεπροί μαζί!

Ήταν που ήταν η σημερινή απεργία προβληματική, ως μονοήμερη και οργανωμένη απ' τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες, έρχονται τώρα και οι ''αριστεροί'' κυβερνητικοί ινστρούχτορες να την γελοιοποιήσουν διεθνώς και εντελώς.  

Εκτός απ' τα σπίτια σου, λαέ, σου παίρνουν και την δυνατότητα, μιάς αξιοπρεπούς διαμαρτυρίας!

Ας πρόσεχες!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είτε έχει απωλεσθεί κάθε ίχνος σοβαρότητας, είτε η σκοπιμότητα εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων έχει αναβιβασθεί ως ύψιστη προτεραιότητα στον βωμό στήριξης προσώπων (και όχι θεσμών) τα οποία εμπλέκονται σε σκάνδαλο που –φυσιολογικά- θα έπρεπε να έχει εξαναγκάσει την κυβέρνηση σε παραίτηση…

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα», σε άρθρο γνωστού (για τις επαφές του με τον χώρο των κρατικών υπηρεσιών ασφάλειας και πληροφοριών) δημοσιογράφου διαβάζουμε την αποκάλυψη των μεθοδολογιών που ακολουθούν ειδικές κρατικές υπηρεσίες προκειμένου να διερευνήσουν απειλές κατά πολιτικών ή άλλων σημαινόντων προσώπων και να εξασφαλίσουν την αποφυγή εκτέλεσης «συμβολαίων» εις βάρος των «προσώπων – στόχων».

Είναι απορίας άξιο, ποια αξιόπιστη πηγή θα προσέφευγε στην αποκάλυψη των συγκεκριμένων μεθόδων (προφανώς άκρως εμπιστευτικών) που ακολουθούνται.
Τα όσα καταγράφονται στο εμπεριστατωμένο άρθρο είναι άραγε προϊόντα διαρροής και αποκάλυψης απόρρητων πληροφοριών, είναι πολιτικά στοχευμένες διαρροές της σημαντικής «πηγής» (πρώην παράγοντα του υπ. Δικαιοσύνης) ή είναι απλώς μυθεύματα του δημοσιογράφου;

Αποκλείοντας την τελευταία περίπτωση, επειδή θέλουμε να πιστεύουμε πως κανένας δημοσιογράφος δεν θα προσέφερε ένα άρθρο ψευδές ή καταστροφικό για την χώρα, προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικά πρόσωπα και την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, διερωτόμαστε:
  • Μήπως η Δικαιοσύνη θα έπρεπε να διερευνήσει την ποιότητα και την σκοπιμότητα των αποκαλύψεων του άρθρου;
  • Μήπως η Δικαιοσύνη θα έπρεπε να κινηθεί αυτεπάγγελτα για να προστατεύσει άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα εν εξελίξει επιχειρήσεων κρατικών υπηρεσιών;
  • Μήπως η Δικαιοσύνη θα έπρεπε να «παντρέψει» το περιεχόμενο του άρθρου (στοιχεία του οποίου εμμέσως επιχειρούν να επηρεάσουν το έργο της Δικαιοσύνης) με τα όσα διαδραματίζονται στο σκάνδαλο Πανούση, που ταλανίζει την κυβέρνηση Τσίπρα τις τελευταίες ημέρες;
Ας διαβάσουμε το άρθρο και ας αναλογιστούμε: Ποιοι και πως, τελικά, κατορθώνουν να κυβερνούν την χώρα;…

Τα απόρρητα πληροφοριακά δελτία, το παιχνίδι των κινητών, οι «άφαντοι αδρανοποιητές» και οι 50 «μόνιμες» παρακολουθήσεις εντός των φυλακών

«Τουλάχιστον τρεις-τέσσερις φορές τον χρόνο η ΕΥΠ δίνει πληροφοριακά δελτία για ενδεχόμενες επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων ή υπηρεσιακών παραγόντων που εκπορεύονται από βαρυποινίτες ή από ορισμένους κρατούμενους αντιεξουσιαστές...
Προ δύο ετών υπήρχε σχετική ενημέρωση για απειλές μέσα από τις φυλακές εναντίον των πρώην υπουργών κ.κ. Δένδια και Αθανασίου. Σχετικές ενημερώσεις δίνονται και σε επιχειρηματίες ή άλλους ιδιώτες. Η περίπτωση των απειλών κατά του κ. Πανούση δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για όσους ξέρουν τι συμβαίνει στις φυλακές».
Αυτό ανέφερε στο «Βήμα» πρώην σημαντικός παράγοντας του υπουργείου Δικαιοσύνης που γνωρίζει το παρασκήνιο των τεκταινομένων στις φυλακές αλλά και της προσπάθειας εποπτείας από τις διωκτικές αρχές.

Το «έμπιστο» κινητό
Σύμφωνα με στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από πολυήμερη έρευνα, η ΕΛ.ΑΣ. και η ΕΥΠ επιχειρούν να παρακολουθήσουν τις συνομιλίες κρατουμένων ποινικών και ανταρτών πόλης προκειμένου να αντλούν στοιχεία για υποθέσεις εκβιασμών, οργάνωσης απαγωγών, βομβιστικές επιθέσεις ως και για το παρασκήνιο της μεταφοράς δύο τόνων ηρωίνης με το πλοίο «Noor 1». Η παρακολούθηση γίνεται κυρίως με την προσπάθεια καταγραφής του αριθμού των παράνομων κινητών που χρησιμοποιούν οι κρατούμενοι μέσω και παρακολούθησης οικείων προσώπων τους ή σε ελέγχους δικαστικών υπαλλήλων κ.λπ.

Μπορεί όμως να γίνει με τη διοχέτευση σε κρατουμένους κινητών, τους αριθμούς των οποίων γνωρίζουν οι κρατικές υπηρεσίες, και τους προσφέρονται τάχα «πλαγίως και εμπιστευτικά» μέσα στις φυλακές. Πολλές φορές προμηθευτής του κινητού εμφανίζεται κάποιος άλλος κρατούμενος, ο οποίος είναι ωστόσο σε επαφή με τις αρχές ασφαλείας ή κάποιος τάχα επίορκος κρατικός υπάλληλος.

Χωρίς παρεμβολές
Οι αρχές ασφαλείας σε πολλές περιπτώσεις αφήνουν αλώβητους τους διαύλους συνεννόησης «έγκλειστων» και «ελεύθερων» κακοποιών ή αντιεξουσιαστών προκειμένου να τους παρακολουθούν με τα συστήματα υποκλοπών και να αντλούν πληροφορίες για τις έκνομες ενέργειες που σχεδιάζουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετές φορές στο παρελθόν είχε προταθεί σε συσκέψεις στο υπουργείο Δικαιοσύνης να εγκατασταθούν στις φυλακές Κορυδαλλού και σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας συστήματα αδρανοποίησης κινητών (jammers), όπως αυτά που υπάρχουν σε πολλούς δημόσιους χώρους, θέατρα και αίθουσες συνεδριάσεων.

Μάλιστα είχαν εκπονηθεί και ειδικές μελέτες για μια ηλεκτρονική «ομπρέλα» που θα μπλόκαρε τα σήματα των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας και όλα τα κινητά που χρησιμοποιούσαν οι κρατούμενοι θα νεκρώνονταν. Αυτό όμως φέρεται να μην υλοποιείται όχι μόνο επειδή εκφράζονται διαμαρτυρίες από κρατουμένους αλλά και σωφρονιστικούς υπαλλήλους διότι «η ακτινοβολία που θα εκλύεται από τους αδρανοποιητές κινητών θα τους κλονίσει την υγεία». Φαίνεται ότι κύριο λόγο έχει και η επιθυμία αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και στελεχών της ΕΥΠ (κυρίως των τελευταίων) ότι «αν αδρανοποιήσουμε τα κινητά, θα χάνουμε στοιχεία για τα "εγκληματικά" σχέδια των εγκλείστων και τις επιδιώξεις τους».

Και αυτό τελικώς γίνεται, παρ' ότι πολλοί συνάδελφοί τους εκφράζουν επιφυλάξεις πως οι κακοποιοί έχουν και άλλους διαύλους επικοινωνίας με μη παρακολουθούμενα συστήματα, μέσω του Διαδικτύου κ.λπ. Και αυτό διότι έχει διαπιστωθεί πως παρ' ότι υπήρχε η ψευδαίσθηση πως πολλοί από τους κακοποιούς ήταν σε «επικοινωνιακό κλοιό» και καταγράφονταν τα πάντα, πολλές φορές αυτοί έβρισκαν τρόπο να δίνουν εγκληματικές εντολές.

Παρακολουθήσεις διαρκείας
Παρ' όλα αυτά υπολογίζεται ότι 30-50 από τις παρακολουθήσεις διαρκείας της ΕΥΠ αλλά και της ΕΛ.ΑΣ. αφορούν εγκλείστους που βρίσκονται σε καθεστώς συνεχούς ακρόασης από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Ακόμη σε ορισμένες περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί ότι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ φροντίζουν να βάζουν «κοριούς» για την καταγραφή συνομιλιών στα κελιά και σε άλλους χώρους των φυλακών. Και αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι από τους «έμπειρους» βαρυποινίτες ενημερώνουν συνεργούς τους εκτός φυλακών μέσω «μηνυμάτων» που δίνουν στη διάρκεια επισκεπτηρίων ή στα διαλείμματα των δικών.

Με βάση τις αναλύσεις από τις υποκλαπείσες συνομιλίες έχουν γίνει αρκετές ειδοποιήσεις κατά ιδιωτών για ενδεχόμενο σχέδιο απαγωγής τους, κατά αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. για «σχέδια εξόντωσής» τους, για σχεδιαζόμενες εγκληματικές ενέργειες ώστε να υπάρξει κίνηση αποτροπής τους κ.ά.

Επιπλέον έχουν δοθεί πληροφορίες για θέματα «εθνικής ασφαλείας» αλλά και κατασκοπείας. Προσφάτως διαπιστώθηκε ότι είχε τεθεί σε παρακολούθηση το τηλέφωνο πρώην αθλητικού παράγοντα που είναι κρατούμενος για την υπόθεση των δύο τόνων ηρωίνης από το Ντουμπάι που αποκαλύφθηκε τον Ιούλιο του 2014. Και αυτό επειδή είχε εκτιμηθεί ότι μπορούσαν να αντληθούν στοιχεία για τους χρηματοδότες του φορτίου».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη και ο υπουργός Δικαιοσύνης εμπαίζουν την Δικαιοσύνη! 

Η υπόθεση Πανούση και η μπόχα που αναδύεται πίσω από τις συγκεκριμένες καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, θα έπρεπε ήδη να είχε στείλει τον πρωθυπουργό στο σπίτι του, και κάποιους από τους πρωθυπουργικούς παρατρεχάμενους να βρίσκονται ήδη πίσω από τα κάγκελα των φυλακών...

Του Κ. Κυριακόπουλου

Αυτή η βρώμικη ιστορία, μπορεί να μην άπτεται ευθέως με ζητήματα εθνικής ασφάλειας, είναι όμως αποκαλυπτική για το πώς η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, όταν η αντίληψη για τον τρόπο άσκησης διοίκησης και εξουσίας, φυλακίζεται στην περιδίνηση ιδεοληπτικών εμμονών και λοιπών αρρωστημένων ιδεολογημάτων.

Οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι σ αυτή τη θλιβερή ιστορία, και πρωτίστως ο πρωθυπουργός της χώρας, όχι μόνο δεν αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν για τη συνειδητή απόπειρα συγκάλυψης αυτής της βρωμερής υπόθεσης, αλλά ακόμη και σήμερα, αξιοποιώντας και την τελευταία δυνατότητα που τους παρέχει η τυπολατρία του κατάπτυστου «νομικού μας πολιτισμού» μέσα από τα δικονομικά του τερτίπια, καταφεύγουν σε μια ακόμη προκλητική κίνηση, που απλά είναι δεικτική του μεγέθους της προσωπικής και σε κάθε περίπτωση της πολιτικής τους ενοχής.

Έτσι… αντί να συμβάλουν έστω και την ύστατη στιγμή, στην αποκάλυψη ολόκληρης της αλήθειας, επιμένουν να κινούνται στον αστερισμό της προκλητικής συγκάλυψης, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. 

Χθες λοιπόν, ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και από κοντά και ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Μιχάλης Καλογήρου, κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου, για "σειρά αδικημάτων που σχετίζονται με το απόρρητο υπηρεσιακών εγγράφων και παραβίαση μυστικών της πολιτείας", η οποία στρέφεται κατά παντός υπευθύνου, φωτογραφίζοντας τόσο τον πρώην υπουργό Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση όσο και τα ΜΜΕ που έχουν δημοσιοποιήσει διαλόγους.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης μάλιστα, βγαίνοντας από το γραφείο της εισαγγελέως Ευτέρπης Κουτζαμάνη, δήλωσε πως πρόκειται για «ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται τις τελευταίες ημέρες, ότι δημοσιεύονται κείμενα διαλόγων που ούτε εμείς γνωρίζουμε τι είναι αληθινό και τι όχι και αυτό δημιουργεί ανασφάλεια στην έννομη τάξη και ζητήσαμε να ερευνηθεί». Τι έχουμε λοιπόν εδώ;
  • Πρώτον: Από τη μεριά της κυβέρνησης, μια ακόμη αθλιότητα, αφού αντί να αισθανθεί την ανάγκη να λογοδοτήσει για την ύποπτη και επικίνδυνη διαχείριση αυτού του ζητήματος, τολμά να ζητά και τα ρέστα για τη δημοσιοποίηση των πραγματικών περιστατικών με έγγραφα που ουδείς πλέον μπορεί να αμφισβητήσει (άλλωστε και οι ίδιοι επιβεβαιώνουν το αληθές των περιστατικών μεσα από τη μηνυτήρια αναφορά τους).
  • Δεύτερον: Από τη μεριά της Δικαιοσύνης, μια ακόμη προκλητική αντιμετώπιση, αφού με τρόπο επιδεικτικό, καταπιάνεται με την τυπική πλευρά του ζητήματος, ενώ όφειλε από την πρώτη κιόλας στιγμή να μπει στην ουσία αυτής της επικίνδυνης ιστορίας.
Η μανδάμ Ευτέρπη λοιπόν, αντί να προβεί άμεσα και χωρίς δεύτερη σκέψη στη σύλληψη των μηνυτών, στέλνοντας προς πάσαν κατεύθυνση σαφέστατο μήνυμα πως η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν είναι διατεθειμένη να πελαγοδρομήσει σε δικονομικά τερτίπια που ξεστρατίζουν το έργο της στο τυπικό μέρος και μακριά από την ουσία της υπόθεσης, γι ακόμη μια φορά κατέφυγε στην πεπατημένη.
  • Ασχολείται με το νομότυπο της δημοσιοποίησης του εγκλήματος, και όχι με το έγκλημα αυτό καθ εαυτό…
  • Παραλαμβάνει μηνυτήρια αναφορά από εν δυνάμει κατηγορούμενους, μετατρέποντας σε κατηγορούμενους τα θύματα αυτής της θλιβερής ιστορίας.
  • Επιτρέπει την αποχώρηση των τριών κυβερνητικών στελεχών από την έδρα της εισαγγελίας, αντί να διατάξει την άμεση προσαγωγή για κατάθεση τόσο του διοικητή της ΕΥΠ όσο και του ίδιου του πρωθυπουργού, δρομολογώντας ήδη από προχθές τις σχετικές προβλεπόμενες προς τούτο διαδικασίες.
Ρωτάμε κυρία Κουτζαμάνη εμείς οι μη νομομαθείς αλλά ζώντες σε μια πατρίδα που έχει πολλαπλά κατεξευτελιστεί από τους ίδιους τους προστάτες της, που ορκίστηκαν πίστη σ αυτή και στο Σύνταγμά της ως υπέρτατο νόμο της. 
Ρωτάμε...
  • Τι είναι αυτό που επί  της ουσίας έχει μεγαλύτερη αξία; Το ότι διέρρευσαν όπως διέρρευσαν αυτές οι πληροφορίες, ή το γεγονός πως η διαρροή και η μη διάψευσή τους (πως θα μπορούσαν άλλωστε να διαψευστούν) αποδεικνύει ότι έχει συντελεστεί εγκληματική ενέργεια για την οποία επιβάλεται να υπάρξει και παραδειγματική τιμωρία;
  • Η διαρροή των εγγράφων είναι το μείζον ή μήπως το γεγονός ότι εσείς ως αρμοδία εισαγγελεύς δεν ενημερωθήκατε από την πρώτη στιγμή, ούτε από τον κ. Πανούση, ούτε από τον κ, Ρουμπάτη, ούτε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας;
  • Η διαρροή των εγγράφων συνιστά έγκλημα και μάλιστα πρωτεύον ως προς τη σημασία του, ή μήπως η συνειδητή συγκάλυψη συντελεσθέντος εγκλήματος, από κορυφαίους παράγοντες που έχουν ονοματεπώνυμο, συγκεκριμένη αρμοδιότητα και συγκεκριμένη διεύθυνση κατοικίας;
  • Η διαρροή των εγγράφων είναι το πρωτεύον, ή μήπως το βάσιμο συμπέρασμα που ανακύπτει από αυτή τη διαρροή, για τις ύποπτες διαδρομές ενός παράκεντρου εξουσίας που φαίνεται να λειτουργεί με συμμοριακά χαρακτηριστικά, και το οποίο επιμελώς σας έχουν αποκρύψει, αυτοί που όφειλαν να πρωτοστατούν στην περιφρούρηση της νομιμότητας;
Για όλα τα παραπάνω, η έννοια της προφυλάκισης, έχει νόημα κυρία Κουτζαμάνη; Παραμένει σε ισχύ ως εργαλείο στα χέρια σας; Και αν Ναι... τότε στη βάση ποιάς λογικής επιλέξατε να μη το χρησιμοποιήσετε, όταν είστε αντιμέτωπη με σειρά γεγονότων τα οποία σημαδεύουν ανεξίτηλα το κύρος της κυβέρνησης της χώρας, με προφανείς επιπτώσεις και στη διεθνή θέση της;

Πηγή "Ελληνικό Φόρουμ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Όταν μία κυβέρνηση συμμετέχει σε συλλαλητήρια και απεργίεςε κατά των αποφάσεών της, τότε κάτι πολύ επικίνδυνο κρύβεται στην ύπαρξή της...
  • Ψάχνουν συνενόχους, ηθικό άλλοθι ή αναγνωρίζουν την ύπαρξη και λειτουργία μίας σκιώδους κυβέρνησης ξένων κύκλων;
Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Σήμερα για την Ελλάδα η ημέρα είναι διαφορετική. Όχι επειδή κηρύχτηκε γενική απεργία, αλλά επειδή στην απεργία συμμετέχει και η κυβέρνηση!!! Αν αναλογιστούμε πως η απεργία γίνεται κατά των μέτρων που νομοθετεί η κυβέρνηση και υπό το καθεστώς της απόλυτης τρομοκρατίας εφαρμόζονται, τότε το συμπέρασμα είναι εύλογο: Είτε η κυβέρνηση πάσχει (μαζικά) από διπολισμό, είτε αποτελείται από παράφρονες…!
Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει πως η κυβέρνηση προσπαθεί δια της συμμετοχής της (μέσω του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ) να απενοχοποιηθεί από τα εγκλήματά της ή και να κερδίσει ίχνη συμπάθειας και συνενόχους στην εγκληματική της ύπαρξη, ακολουθώντας την πάγια τακτική της κομματικής καπήλευσης των δίκαιων αιτημάτων των πολιτών.

Όμως, η συμμετοχή της κυβέρνησης (κυβερνητικού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ) στην απεργία (η οποία γίνεται ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα), αποτελεί και μία τραγική απόδειξη για την παρέα του Αλέξη Τσίπρα, αφού ουσιαστικά η κυβέρνηση αποδέχεται πως δεν κυβερνά, αλλά κυβερνά (δηλαδή αποφασίζει) κάποιος άλλος…!

Αυτο-αποδομείται, άραγε η κυβέρνηση ή με την συγκεκριμένη της επιλογή εμπαίζει και ουσιαστικά αποδομεί τον ρόλο της έμπρακτης διαμαρτυρίας, δηλαδή της απεργίας;

Γεγονός είναι πως αυτή η κυβέρνηση έχει επιλέξει την πολιτική του στρουθοκαμηλισμού, αφού προηγουμένως κατόρθωσε να αντιστρέψει τους ιδεολογικούς και κυβερνητικούς της στόχους. Χωρίς κανένα απολύτως ηθικό έρεισμα, τόσο τα κυβερνητικά όσο και τα κομματικά στελέχη, προσπαθούν να διεισδύσουν (με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο) και πάλι στην κοινωνία, στοχεύοντας τόσο στην γελοιοποίηση της αντίδρασης των πολιτών, όσο και στην απέκδυση μέρους των ευθυνών μίας ανάλγητης πολιτικής… αφού συμπαραστέκονται στα θύματα των όσων οι ίδιοι «για πρώτη φορά αριστερά» αδίστακτα νομοθετούν και εφαρμόζουν.

Δυστυχώς, αυτή η κυβέρνηση είναι σχεδόν βέβαιο πως στο πολύ κοντινό μέλλον, θα χαρακτηρισθεί ως «κυβέρνηση ακρίδων». Και όχι επειδή θα έχει καταστρέψει την χώρα, αλλά επειδή, κυρίως, θα έχει καταστρέψει βασικές έννοιες του πολιτεύματος και της συντεταγμένης λειτουργίας ενός κράτους…
Δεν θα κουραστούμε να το καταγράφουμε. Αυτοί που σήμερα υποστηρίζουν ότι κυβερνούν τη χώρα δεν είναι γραφικοί, είναι επικίνδυνοι…


ΥΓ: Φυσικά ο κ. Τσίπρας δεν συμμετείχε σε συλλαλητήρια κατά της κυβέρνησής του. Η φωτογραφία παρατίθεται προκειμένου να καταδειχθεί το οξύμωρον και το μέγεθος της ανωμαλίας που εισάγεται στην πολιτική ζωή της χώρας και στην έννοια ακόμη και της δίκαιης διαμαρτυρίας έναντι απάνθρωπων πολιτικών...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κουρδικές δυνάμεις των Πεσμεργκά εισήλθαν στην πόλη Σιντζάρ στο βόρειο Ιράκ το πρωί της Πέμπτης και όπως μεταδίδεται από ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, άγριες μάχες σώμα με σώμα δίνονται με τους τζιχαντιστές.

Η πόλη Σιντζάρ (ή Σινγκάλ) είναι η πόλη των Κούρδων ηλιολατρών Γιαζίντι που αλώθηκε από το Ισλαμικό Κράτος στις αρχές Αυγούστου του 2014. Από το πρωί της Πέμπτης έχει ξεκινήσει η επιχείριση απελευθέρωσής της από το Ισλαμικό Κράτος.
Οι Κούρδοι υποστηρίζονται από την αμερικανική πολεμική αεροπορία.

Στη μεγάλη επική επίθεση των Κούρδων συμμετέχουν οι ενωμένες κουρδικές ένοπλες δυνάμεις. Εκτός από τους ιρακινούς Κούρδους Πεσμεργκά, μάχονται δυνάμεις του YPG από τη Συρία, αντάρτες του PKK από την Τουρκία και Κούρδοι Γιαζίντι, που ζητούν εκδίκηση για τις σφαγές που υπέστησαν από το Ισλαμικό Κράτος το καλοκαίρι του 2014.

Σε πλάνα που μεταδίδει η κουρδική τηλεόραση βλέπουμε το Σιντζάρ να έχει καλυφθεί από πυκνούς μαύρους καπνούς.

Οι τζιχαντιστές προσπάθησαν με βομβιστές αυτοκτονίας να σταματήσουν τους Κούρδους που επιτέθηκαν στην πόλη, αλλά είναι τέτοια η ορμή των κουρδικών δυνάμεων που τίποτα δεν φαίνεται να τους σταματά. Οι πρώτες γραμμές άμυνας τον τζιχαντιστών κατέρρευσαν από την ορμή των απογόνων των αρχαίων Μηδών.

Πολλοί τζιχαντιστές έχουν τραπεί σε άτακτη φυγή. Πετάνε τα όπλα τους και υποκρινόμενοι τους αμάχους προσπαθούν να φτάσουν στη Μοσούλη για να γλιτώσουν από την οργή των Κούρδων.

Ο πόλεμος της φιλοτζιχαντιστικής προπαγάνδας

Τα νεκρά σώματα δεκάδων Ρώσων στρατιωτών φυλάσσονται στα ψυγεία του στρατιωτικού νοσοκομείου της Λαττάκειας στη Συρία, γράφει το προσκείμενο στη συριακή αντιπολίτευση σάιτ Al Souria Net.

Το Al Souria Net υποστηρίζει ότι μια καλά ενημερωμένη πηγή του, τού αποκάλυψε ότι οι νεκροί Ρώσοι σκοτώθηκαν σε μάχες στα βόρεια της Λαττάκειας.

«Το νοσοκομείο ήταν κλειστό για πολλές ημέρες, οπότε μου είναι δύσκολο να γνωρίζω τον ακριβή αριθμό των νεκρών Ρώσων στρατιωτών που κείτονται στις εγκαταστάσεις του, οι οποίες φυλάσσονται αυστηρά», είπε η ίδια πηγή. Ένας τοπικός δημοσιογράφος επιβεβαίωσε ότι το νοσοκομείο ήταν κλειστό για 8 ημέρες, ωστόσο, επειδή γίνονταν έργα συντήρησης.


Φυσικά, το ότι η "είδηση" αναγράφεται σε ιστότοπο φίλα προσκείμενο στο ένοπλο τμήμα της συριακής αντιπολίτευσης, που έχει συμμαχήσει με την Αλ Κάιντα, δεν φαίνεται να απασχολεί τα δυτικά ΜΜΕ, που ψάχνουν εναγωνίως τρόπους ψυχολογικής στήριξης των "μαχητών" του Ισλαμικού Κράτους. Μέσα σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια του ψυχολογικού πολέμου της δύσης υπέρ των τζιχαντιστών συμπεριλαμβάνεται και η προ ολίγων ημερών "διαρροή" αντεπίθεσης των τζιχαντιστών κατά της ολομέτωπης επίθεσης του συριακού στρατού, με αποτέλεσμα την κατάληψη δύο χωριών από τζιχαντιστές... ενώ την ίδια στιγμή ολόκληρες περιοχές και πόλεις ανακαταλαμβανόταν από τον συριακό στρατό σε όλα τα μέτωπα...!

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


«Η φωτιά που θα ανάψει θα κάψει πάρα πολλούς»! Με αυτά τα χαρακτηριστικά λόγια ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, ανακοινώσε ουσιαστικά την επικείμενη εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στην Συρία, ανάβοντας κυριολεκτικά «φωτιές», αλλά το ποιους θα κάψουν αυτές οι φωτιές, αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα που θα πρέπει να τον απασχολήσει έντονα.

Σύμφωνα με δημοσιογραφίες πληροφορίες ήδη 10.700 Τούρκοι στρατιώτες έχουν τεθεί σε επιφυλακή και είναι έτοιμοι περιμένοντας την διαταγή για χερσαία εισβολή στην Συρία. Την Τέταρτη, 11 Νοεμβρίου, είχαν παρατηρηθεί μεγάλα κονβόι από τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης που κατευθύνονταν από το Γκαζίαντέπ προς το Viranşehir στα σύνορα με την Συρία.

Η εισβολή θα γίνει από δυο σημεία στα σύνορα με την Συρία, στην περιοχή του Cerablus που ελέγχεται από το ISIS. ¨Όπως φαίνεται οι Τζιχαντιστές δεν αναμένεται να προβάλουν ισχυρή αντίσταση ανοίγοντας τις «πόρτες» στους Τούρκους να βάλουν πόδι μέσα στην Συρία

Η επέμβαση, όπως αναφέρεται επίσημα από πηγές της τουρκικής κυβέρνησης, θα αιτιολογηθεί για την δημιουργία ζώνης ασφαλείας για πέντε εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες. Ο πραγματικός στόχος όμως θα είναι σε πρώτη φάση να χτυπηθεί το κουρδικό PYD, το οποίο έχει ανακηρυχτεί σαν ο πρώτος κίνδυνος για την Τουρκία και σε επόμενη φάση να ενισχυθεί η συριακή αντιπολίτευση που μάχεται κατά του καθεστώτος Άσαντ.

Το πρόβλημα είναι ότι το Σαββάτο 14 Νοεμβρίου φτάνουν στην Αττάλεια της Τουρκίας οι ηγέτες της G-20, μεταξύ των οποίων ο Αμερικανός πρόεδρος, Μπάρακ Ομπάμα και ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαδιμήρ Πούτιν, ο οποίος θα παρουσιάσει και το ρωσικό σχέδιο από οχτώ σημεία για την επίλυση του συριακού προβλήματος. Έτσι κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει κάποια αναβολή εκτός και αν υπολογίζουν σε αιφνιδιαστική κίνηση.

Όπως δείχνουν τα πράγματα αν δεν υπάρξουν σημαντικές διαβουλεύσεις στην Αττάλεια, σύντομα θα έχουμε πολύ «καυτές» εξελίξεις.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και πάλι, μετά από ένα μικρό διάλειμμα, οι ισλαμιστές κέρδισαν στην Τουρκία. ο πρόεδρος Ερντογάν και το κόμμα του κέρδισε σχεδόν το 50% των ψήφων. Το ΑΚΡ κέρδισε πάνω από 4,8 εκ. νέες ψήφους σε σχέση με τις εκλογές της 7ης Ιουνίου και μαζί κέρδισε την εντολή να κυβερνήσει την Τουρκία μέχρι το 2019. Η νίκη του ΑΚΡ μπορεί όμως να εξηγηθεί με αριθμούς. Το κόμμα κέρδισε 9% επιπλέον σε σχέση με την 7η Ιουνίου. Τι συνέβη;

Του Μπουράκ Μπεγκντίλ
ΠΗΓΗ: The Gatestone Institute


Το εθνικιστικό ΜΗΡ, αντλεί ψήφους από την ίδια δεξαμενή με το ΑΚΡ και συχνά υπάρχει μετακίνηση ψηφοφόρων μεταξύ τους. Τον Ιούνιο το ΜΗΡ έλαβε 16,3%, κυρίως διότι το ΑΚΡ ξεκίνησε ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Κούρδους. Μετά την επανέναρξη των συγκρούσεων, στις οποίες επένδυσε το ΑΚΡ, το ΜΗΡ έχασε 4,1%. Το ποσοστό αυτό προστέθηκε στο ΑΚΡ.

Οι συγκρούσεις αυτές όμως φαίνεται πως έπεισαν και ένα ποσοστό 1,4% των Κούρδων να στραφούν προς το ΑΚΡ, εγκαταλείποντας το φιλοκουρδικό κόμμα HDP. Άλλα δύο μικρά κόμματα, ένα εθνικιστικό και ένα ισλαμικό, που είχαν κερδίσει 2%, μαζί, τον Ιούλιο, τώρα έλαβαν ποσοστό μόνο 0,5%. Το λοιπό 1,5% πήγε στο ΑΚΡ.

Στις εκλογές της 7η Ιουνίου ένας αριθμός ψηφοφόρων του ΑΚΡ απείχε, λόγω των σκανδάλων στα οποία ενεπλάκη το καθεστώς Ερντογάν. Από αυτούς ένα ποσοστό 2% ψήφισε και πάλι το κυβερνών κόμμα. Όλα αυτά τα ποσοστά αθροιζόμενα δίνουν το 9% που πήρε το ΑΚΡ.

Όλα τα ανωτέρω είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά για τον πολιτισμένο κόσμο και τα συνεχώς συρρικνούμενα πολιτισμένα τμήματα της Τουρκίας. Το ΑΚΡ γιόρτασε τη νίκη του στις εκλογές με την ιαχή «Allahu Akbar», αφήνοντας να εννοηθεί πως η πολιτική νίκη στις εκλογές θεωρήθηκε νίκη σε θρησκευτικό πόλεμο.

Οι μόνες μη τουρκικές σημαίες που εμφανίστηκαν στους πανηγυρισμούς των οπαδών του ΑΚΡ ήταν οι οθωμανικές και οι παλαιστινιακές, επίσης ανησυχητικό σημάδι. Η όλη προεκλογική εκστρατεία ήταν μεροληπτική κατά της αντιπολίτευσης. Ο Ερντογάν αξιοποίησε στο έπακρο τον κρατικό μηχανισμό, περιλαμβανομένων των κρατικών ΜΜΕ.

Σύμφωνα με τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ, η προεκλογική εκστρατεία σημαδεύτηκε από τον φόβο. Το πόσο δημοκρατικές και τίμιες ήταν οι τουρκικές εκλογές, όμως, αποκαλύπτεται από τους λόγους του επικεφαλής της Χαμάς Χαλέντ Μασάαλ, ο οποίος συνεχάρη τους Ερντογάν και Νταβούτογλου για τη νίκη τους σε «δημοκρατικό κλίμα».

Στην πραγματικότητα η Τουρκία έζησε το δικό της Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Πρόσφατη έρευνα στην Τουρκία κατέδειξε ότι το 68,5% των Τούρκων φοβάται τον Ερντογάν. Το αστείο είναι πως ακόμα και υποστηρικτές του δήλωσαν πως τον φοβούνται. Έτσι ο Τούρκος μελλοντικός σουλτάνος έχει εγκαταστήσει μια αυτοκρατορία του τρόμου. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 1ης Νοεμβρίου, απλώς, θα τον καταστήσει ακόμα πιο δεσποτικό.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το τρίτο μνημόνιο, που ήδη εφαρμόζεται, ανάμεσα στις διατάξεις του περιλαμβάνει και το καυτό θέμα των πλειστηριασμών. Ένα θέμα... ταμπού για την κοινωνία μιας χώρας με τόσο μεγάλους δείκτες ιδιοκατοίκησης.
Ο δικηγόρος Ιωάννης Κυριακόπουλος, με σημαντική εξειδίκευση και εμπειρία στην εκδίκαση οικονομικών υποθέσεων, σε Ελλάδα και εξωτερικό, μιλά στο liberal.gr και χαρτογραφεί την «αλυσίδα» της διαδικασίας ενός πλειστηριασμού.

Συνέντευξη στον Απόστολο Σκουμπούρη

- Κύριε Κυριακόπουλε μιλήστε μας λίγο για όλη τη διαδικασία που ακολουθείται –νομικά και πρακτικά– όταν μια τράπεζα αποφασίζει να πλειστηριάσει το σπίτι ενός πολίτη.
Κατ' αρχήν, να θυμίσουμε ότι από τις 16 Αυγούστου 2015 με την ψήφιση των διατάξεων του μνημονίου έχει γίνει νόμος του κράτους η διαδικασία των πλειστηριασμών για όσους – στρατηγικά ή λόγω αδυναμίας – δεν πληρώνουν επί μακρόν το στεγαστικό τους δάνειο. Η διαδικασία του πλειστηριασμού δεν είναι μιας ημέρας ή μιας εβδομάδας ή ενός μηνός... Είναι μια διαδικασία με αμφίδρομες προεκτάσεις. Συνολικά, φτάνει έως και τις 165 ημέρες, περίπου τους έξι μήνες δηλαδή ο χρόνος που έχει ο δανειολήπτης στεγαστικού να προβάλει άμυνες, νομικές και άλλες για να ανακόψει τον πλειστηριασμό.

- Ποιες είναι οι νομικές ή άλλες δυνατότητες άμυνας για κάποιον που στρέφεται απόφαση εκτέλεσης πλειστηριασμού; Τι προβλέπεται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας;
Οι αντιρρήσεις εκείνου κατά του οποίου στρέφεται η εκτέλεση και κάθε δανειστή του που έχει έννομο συμφέρον και αφορούν την εγκυρότητα του εκτελεστού τίτλου, δηλαδή τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης (πλειστηριασμού), ασκούνται μόνο με τη λεγόμενη διαδικασία ανακοπής.
Η συζήτηση της ανακοπής προσδιορίζεται υποχρεωτικά μέσα σε 60 ημέρες από την κατάθεσή της, ή την κλήτευσή του καθ' ου γίνεται 20 ημέρες πριν από τη συζήτηση. H απόφαση επί της ανακοπής εκδίδεται υποχρεωτικά μέσα σε προθεσμία 60 ημερών από τη συζήτησή της στο ακροατήριο.

- Ποια προθεσμία έχει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού για την άσκηση του νομικού δικαιώματος της ανακοπής;
Έχει περιθώριο 45 ημέρες από την ημέρα της απόφασης κατάσχεσης, να επικαλεστεί ζητήματα όπως ελαττώματα κενά και ασάφειες από το στάδιο της σύνταξης της επιταγής εκτέλεσης μέχρι και τη δημοσίευση του αποσπάσματος της κατασχετήριας έκθεσης. Επίσης έχει 30 ημέρες από την επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση (σε περίπτωση άμεσης εκτέλεσης). Επίσης έχει 30 ημέρες αφότου διενεργηθεί η σύνταξη έκθεσης πλειστηριασμού (εκτέλεση χρηματικών απαιτήσεων). Συνολικά υπάρχει ένα «μαξιλάρι» 165 ημερών, περίπου 5,5 μηνών για να προβάλει όλες τις νομικές ή άλλες ενστάσεις ή άμυνές του ο δανειολήπτης.

- Γίνεται αίτηση αναστολής εκτέλεσης πλειστηριασμού από το δανειολήπτη. Πότε γίνεται δεκτή και πότε όχι;
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις το δικαστήριο να κρίνει ότι δεν πρέπει να προχωρήσει ο πλειστηριασμός. Εάν το δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης της υγείας ή πραγματικός κίνδυνος της ζωής του ιδιοκτήτη (μέσω ανακοπής καρδιάς κ.λπ.) τότε δύναται να λάβει απόφαση αναστολής της ποινής. Το δικαστήριο όμως, έχοντας όλα τα δεδομένα (ιατρικό ιστορικό κ.λπ.) θα πάρει απόφαση για το αν η επίκληση κινδύνου υγείας ή ζωής, είναι πραγματικός ή είναι υπεκφυγή... 

- Έρχεται χαρτί στο σπίτι ότι η τράπεζα αποφασίζει να βάλει σε πλειστηριασμό την οικεία μου. Ποια είναι τα επόμενα βήματα από την πλευρά της τράπεζας;
Υπάρχει η υποχρέωση απόδοσης – παράδοσης κινητών πραγμάτων ή ακινήτων με επιμέλεια δικαστικού επιμελητή. Εάν ο ιδιοκτήτης του ακινήτου στον οποίο έχει κοινοποιηθεί η απόφαση πλειστηριασμού αρνηθεί, αντισταθεί ή κωλυσιεργήσει με άλλο τρόπο την απόφαση, τότε ενδέχεται να επιβληθεί σε αυτόν χρηματική ποινή έως και 100.000 ευρώ υπέρ του δανειστή καθώς και (έως) ένας χρόνος προσωρινής κράτησης!

- Μέχρι που φτάνει η... εκτέλεση της ποινής;
Η εκτέλεση της ποινής φτάνει μέχρι να ικανοποιηθεί η απαίτηση του δανειστή και να καλυφτούν τα έξοδα δανείου κ.λπ.. Αν από την εκτέλεση της απόφασης πιθανολογείται μη πλήρης ικανοποίηση της απαίτησης του δανειστή, ενδέχεται υποχρέωση του οφειλέτη να υποβάλει αναλυτικό κατάλογο όλων των περιουσιακών του στοιχείων. Το σπίτι «μετράται» στην εμπορική του αξία. Αν το σπίτι τώρα δεν αρκεί για την κάλυψη του δανείου, τότε μπαίνουν και άλλα περιουσιακά στοιχεία στο.. ζύγι!

- Τι γίνεται με τα πράγματα που είναι μέσα, με το νοικοκυριό; Το πετάνε στο δρόμο;
Κατ' αρχήν, εξαιρούνται από την κατάσχεση τα πράγματα που είναι απολύτως απαραίτητα για τις  στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του. Η κατάσχεση γίνεται με την  αφαίρεση των πραγμάτων παρουσία δικαστικού επιμελητή και συντάσσεται σχετική έκθεση. Το κατασχεμένο το εκτιμά ο δικαστικός επιμελητής ή ο πραγματογνώμονας που ο επιμελητής προσλαμβάνει κατά την κρίση του για το σκοπό αυτό. Αντίγραφο της κατασχετήριας έκθεσης επιδίδεται μόλις περατωθεί η κατάσχεση α) στον καθ’ ου η εκτέλεση και β) στον γραμματέα του ειρηνοδικείου του τόπου όπου έγινε η κατάσχεση. Ο δικαστικός επιμελητής παραδίδει τα κατασχεμένα πράγματα για φύλαξη σε μεσεγγυούχο. Τα κατασχεμένα πράγματα πλειστηριάζονται δημόσια ενώπιον συμβολαιογράφου της περιφέρειας του τόπου όπου έγινε η κατάσχεση... Πρόκειται για ηλεκτρονική δημοπρασία.

- Η αγωγή της τράπεζας, «πιάνει» μόνο τον δανειολήπτη;
Η αγωγή του πλειστηριασμού επεκτείνεται και στον εγγυητή του δανείου, αν αυτό ξεπερνά τις δυνατότητες του αρχικού, κύριου δανειολήπτη. Αυτή είναι και η διαφορά της χώρας μας και γενικώς της δικονομικής κουλτούρας της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ. Στην Αμερική, αν κάποιος χρωστάει το σπίτι του και δεν δύναται να το αποπληρώσει, τότε του παίρνουν (μόνο) το σπίτι. Αντιθέτως με ότι γίνεται στην Ελλάδα όπου εμπλέκονται περισσότεροι παράγοντες, εγγυητές, οικογένειες, διαδικασία που ασφαλώς επηρεάζει παράπλευρα πολλά πρόσωπα...

- Τι άλλες δυνατότητες υπάρχουν από την πλευρά της άμυνας του δανειολήπτη; Πως μπορεί να σώσει ότι σώζεται;
Υπάρχουν και άλλα ζητήματα σε σχέση με τη μη πραγματοποίηση ενός πλειστηριασμού. Αν έχει μεγάλες οφειλές στο δημόσιο, μπορεί στο δικαστήριο να επικαλεστεί αναξιοχρεότητα. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό μοντέλο όπου το στεγαστικό δάνειο να επεκταθεί (να... σπάσει) από 40 σε... 100 χρόνια π.χ. Να γίνουν εξαιρετικά μικρές οι δόσεις, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα κάλυψής τους. Επίσης, μια άλλη δυνατότητα που υπάρχει είναι να δεχτεί ο δανειολήπτης που απειλείται με πλειστηριασμό να ανταλλάξει το ακίνητό του με ένα άλλο – χαμηλότερης προφανώς αξίας -  που θα του υποδείξει η τράπεζα. Μια άλλη επιλογή είναι να «σπάσει» το δάνειό του σε ενήμερο και μη ενήμερο.

- Τι εννοείτε; Στη λογική της bad και good bank;
Μπορούμε να πούμε σε αυτό το «πνεύμα». Κρατάει το... καλό μέρος του δανείου, το συντηρεί, το ικανοποιεί και το πληρώνει, και το μη αποπληρωμένο το πάει πιο πίσω. Σ' αυτή την περίπτωση, επιβάλλεται βεβαίως η ύπαρξη συνδικαιούχων.
Μια άλλη επιλογή που ακόμη δεν είναι απολύτως ξεκάθαρη στην εφαρμογή της, είναι η εκποίηση μέσω distressed funds... Εδώ υπάρχει ένα θέμα. Όταν είχε υπογράψει ο δανειολήπτης το δάνειο, δεν είχε εκχωρήσει στην τράπεζα τέτοια δικαιώματα ή τέτοιες χρηματοοικονομικές «λύσεις»! Όμως, στο 3ο μνημόνιο που ήδη εφαρμόζεται δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη, δεν «περιφρουρείται» κάτι τέτοιο. Οπότε, σιωπηρά, μπορεί να γίνει τέτοια χρήση...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ζαχαρία Μίχα

Το «Φόρουμ Εθνικής Άμυνας Ρέιγκαν» που έχει πάρει το όνομά του από τον Αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ελάχιστοι το γνωρίζουν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς (Reagan National Defense Forum). Εντάσσεται στις δραστηριότητες των ιδρυμάτων ανάλυσης των θεμάτων εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στις ΗΠΑ, πιο γνωστά ως «δεξαμενές σκέψεις» (think tank).

Το περασμένο Σαββατοκύριακο διοργανώθηκε εκδήλωση στην Προεδρική Βιβλιοθήκη Ρέιγκαν στην Καλιφόρνια, στην οποία ήταν καλεσμένος ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Άστον Κάρτερ, ένας κυβερνητικός αξιωματούχος που είχε τη φήμη εξαιρετικά αποτελεσματικού και αποφασιστικού ανθρώπου, με σημαντική θητεία στο Πεντάγωνο, 61 ετών, ο οποίος με επιστημονικό υπόβαθρο τον τομέα της φυσικής (από το Yale όπου σπούδασε και Μεσαιωνική Ιστορία!).

Ο Κάρτερ είχε συνδυάσει το ενδιαφέρον του για την τεχνολογία με τις διεθνείς υποθέσεις, διδάσκοντας μάλιστα στο φημισμένο πανεπιστήμιο Harvard το εν λόγω αντικείμενο, ενώ είχε προηγηθεί μεταδιδακτορική έρευνα στο πανεπιστήμιο Rockεfeller και ερευνητική δραστηριότητα στο κορυφαίο πανεπιστήμιο MIT στη Μασαχουσέτη, ενώ το διδακτορικό του στη Φυσική το έλαβε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει συγγράψει τριψήφιο αριθμό επιστημονικών άρθρων για θέματα ασφαλείας, με αποτέλεσμα να μην εκπλήσσει ότι από πολύ νωρίς κίνησε το ενδιαφέρον προέδρων...

Με αρχική θητεία στο Πεντάγωνο επί προεδρίας Κλίντον το διάστημα 1993-1996, επανήλθε και από το 2009 έχει ενεργό εμπλοκή στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής. Η μακροσκελής αυτή εισαγωγή απαιτείται για να καταδειχθεί, ότι παρότι βρισκόταν την τελευταία πενταετία στη σκιά των υπουργών Άμυνας που αποσπούσαν τη μερίδα του λέοντος σε όρους δημοσιότητας, ήταν ένα κυβερνητικό στέλεχος με εκπληκτική υπόβαθρο και βαθιά γνώση εκμεταλλευόμενος την προνομιακή πληροφόρηση που του πρόσφεραν οι θέσεις που καταλάμβανε στο Πεντάγωνο.

Τούτων λεχθέντων, η τοποθέτησή του στο προαναφερθέν συνέδριο, εν μέσω αναφορών που καλούσαν τις ΗΠΑ να προετοιμαστούν για πολεμικές περιπέτειες με τη Ρωσία και την Κίνα, ο ίδιος εμφανίστηκε με μια αξιέπαινη νηφαλιότητα, η οποία είναι βέβαιο ότι έχει ήδη καταγραφεί τόσο στη Μόσχα όσο και στο Πεκίνο. Να σημειωθεί, ότι η βαρυσήμαντη τοποθέτηση του Κάρτερ, γινόταν μία μόλις ημέρα μετά την επιστροφή του από περιοδεία στην Ασία.

Ο Άστον Κάρτερ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερος: «Δεν επιθυμούμε έναν Ψυχρό, πολλώ δε μάλλον έναν Θερμό πόλεμο με τη Ρωσία... δεν επιδιώκουμε να κάνουμε τη Ρωσία εχθρό», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο, ότι οι ΗΠΑ θα προασπίσουν τα συμφέροντά τους και τους συμμάχους του, μια «διεθνή τάξη με αρχές» (principled international order), καθώς αυτό διασφαλίζει για όλους ένα θετικό μέλλον. Έγινε όμως ξαφνικά ο Κάρτερ «περιστερά», ή συνεχίζει να θεωρείται «γεράκι» στους διαδρόμους της Ουάσιγκτον;

Αναπτύσσοντας λοιπόν τον συλλογισμό του, ο Κάρτερ άσκησε κριτική στη Ρωσία για την κατοχή εδαφών στην Ουκρανία και τη Γεωργία (Κριμαία, Νότια Οσσετία, Αμπχαζία), αλλά και για την επέμβαση στη Συρία την οποία αποκάλεσε «καταστροφική». Στην πιο ενδιαφέρουσα ίσως αποστροφή του λόγου του, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας ανέφερε, ότι το Πεντάγωνο προβαίνει σε ενέργειες, φανερές και απόρρητες, με στόχο για να αποκρούσει αυτό που απεκάλεσε ως «ρωσική και κινεζική επιθετικότητα).

Πολλοί στις ΗΠΑ επισήμαναν μια αλλαγή στον τόνο του Κάρτερ, ο οποίος είχε συνηθίσει σε πιο σκληρές δηλώσεις για τα θέματα αυτά, ερχόμενος μάλιστα σε σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο και το State Department, που επί προεδρίας Ομπάμα προκρίνουν γενικότερα μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση. Δεν είχε μάλιστα διστάσει να ταχθεί υπέρ της αποστολής όπλων στην Ουκρανία, κατά την ακρόαση στη Γερουσία που θα κρινόταν ο διορισμός του για να αντικαταστήσει τον προκάτοχό του, Ρεπουμπλικάνο Τσακ Χέιγκελ.

Ο Άστον Κάρτερ, στην ομιλία του εκτόξευσε βολές εναντίον κατά του υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι, αλλά και του εκλεκτού του Λευκού Οίκου, Τόνι Μπλίνκεν, πρώην Συμβούλου επί θεμάτων Ασφαλείας του Ομπάμα και νυν αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών. Αμφότεροι οι επικεφαλής του State Department, έχουν εκφράσει την αισιοδοξία ότι το άνοιγμα που έχει πραγματοποιηθεί στη Ρωσία (μετά την επέμβαση της Μόσχας στη Συρία), μπορεί να φέρει αποτελέσματα.

Ο υπουργός Άμυνας δείχνει να διαφωνεί και όλες οι ενδείξεις όπως προκύπτουν από ανοιχτές πηγές πληροφοριών, υποδεικνύουν ότι είναι ανοιχτά υπέρμαχος μια πιο σκληρής στάσης των ΗΠΑ απέναντι τόσο στην Κίνα στο θέμα της κατασκευής τεχνητών νησίδων στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σπράτλις στη θάλασσα της Νοτίου Κίνας, όσο και της Ρωσίας στα ανοιχτά μέτωπα, φοβούμενος ότι οι υποχωρήσεις τροφοδοτούν μια πιο επιθετική στάση των δυο μεγάλων δυνάμεων.

Η διέλευση του αμερικανικού πλοίου εντός των 12 ναυτικών μιλίων όπως τα όριζε η Κίνα, πέρασε δια πυρός και σιδήρου από τους διαδρόμους της αμερικανικής γραφειοκρατίας και όταν τελικά δόθηκε το πράσινο φως, απαγορεύθηκε τόσο η χρήση του ελικοπτέρου που είχε το αντιτορπιλικό, όσο και πολλοί αισθητήρες του, ώστε να προσομοιάζει με «αβλαβή διέλευση» (innocent passage) και να μη δοθεί πρόσχημα στους Κινέζους να κινηθούν, εάν και εφόσον αποφάσιζαν να στείλουν μήνυμα στην Ουάσιγκτον με μια περιορισμένη εμπλοκή.

Η κατάσταση αυτή στο εσωτερικό της αμερικανικής γραφειοκρατίας, αποδεικνύει την ερμηνευτική ανεπάρκεια αντιμετώπισης μιας συγκεκριμένης κατάστασης που εμπλέκει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, με αυτά είτε των Ρώσων είτε των Κινέζων, μονολιθικά, δηλαδή θεωρώντας ότι αποτελεί μια δεδομένη στάση που δεν επιδέχεται τροποποιήσεων και προσαρμογών συν τω χρόνω.

Στην πραγματικότητα, η στάση που τηρούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε κάθε θέμα, αποτελεί τη συνισταμένη των απόψεων που εκφράζονται στο εσωτερικό της γραφειοκρατίας, αφού κάθε επιμέρους πυλώνας εξουσίας στην Ουάσιγκτον έχει τη δική του φωνή, τη δική του συμβατική σοφία – φιλοσοφία και το δικό του σκεπτικό. Η δε βαρύτητα του καθένα απέναντι στον τελικό «διαιτητή» που είναι ο Λευκός Οίκος και ο εκάστοτε πρόεδρος που έχει την τελική ευθύνη της απόφασης, καθορίζεται από πολλούς παράγοντες, από το ιδεολογικό υπόβαθρό του και τις προδιαθέσεις του, έως το ειδικό βάρος κάθε οργανισμού – υπουργείου ή άλλου (π.χ. Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλίας – NSC) σε μια δεδομένη χρονική περίοδο, το οποίο με τη σειρά του σχετίζεται με το «ειδικό βάρος» των προσώπων που τα στελεχώνουν.

Αυτό δεν ισχύει -με τον ίδιο τουλάχιστον τρόπο- σε χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, καθώς η καθεστωτική δομή είναι εντελώς διαφορετική, παρότι κι εκεί υπάρχει εσωτερικός γραφειοκρατικός ανταγωνισμός, θεσμικός αλλά και μεταξύ προσώπων. Πρόσωπα που έχουν ενδεχομένως και διαφορετικά κίνητρα από τα συνδεόμενα αμιγώς με την εξυπηρέτηση του θεωρούμενου – προσδιοριζόμενου από την ελίτ ως εθνικού συμφέροντος, κίνητρα κατά περίσταση ακόμα και ιδιοτελή. Ωστόσο, η τελική άρθρωση «εθνικής φωνής» στο διεθνές περιβάλλον είναι πολύ πιο πειστική και σίγουρη, υπό την έννοια ότι δεν αναμένεται να αμφισβητηθεί εύκολα η επιλογή του ηγέτη, ή του σκληρού ηγετικού πυρήνα.

Όλα αυτά, θα μπορούσε να ασκηθεί κριτική, ισχύουν στο τακτικό και όχι στο στρατηγικό επίπεδο, αφού σε επίπεδο υψηλής τουλάχιστον στρατηγικής (grand strategy), οι χώρες που εξετάζουμε έχουν έναν «μπούσουλα», κάποιες γενικές κατευθύνσεις, κάποιους τελικούς στόχους, δεδομένα από τα οποία δεν αποκλίνουν. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, όσο όμως και το ότι εάν η προσέγγιση κυριαρχηθεί από ντετερμινισμό, η πιθανότητα σύγκρουσης θα αυξηθεί κατακόρυφα, αφού πολλά συμφέροντα των επιμέρους χωρών είναι ευθέως ανταγωνιστικά και αν απομονωθούν από τη μεγάλη εικόνα, θα μοιάζουν με «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος» (zero-sum game), όπου το κέρδος του ενός θα είναι απώλεια του άλλου.

Κάτι τέτοιο θα ήταν όμως πολύ επικίνδυνο για τη διεθνή ασφάλεια, καθώς θα παρήγαγε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επισήμως φέρονται όλοι να επιδιώκουν, δηλαδή την προάσπιση των συμφερόντων κατά τρόπον που θα απέτρεπε μια καταστροφική σύγκρουση, αφού ασχέτως της ισχύος σε απόλυτες τιμές ενός εκάστου, η παρουσία πυρηνικών οπλοστασίων λειτουργεί ώστε να διασφαλίζεται ότι μια ολοκληρωτική ήττα δεν μπορεί να συμβεί σε κανέναν. Κατά συνέπεια, μοναδική εναλλακτική είναι η συνεχής διαπραγμάτευση, έμμεση ή άμεση, με αντικείμενο την εξεύρεση μιας λειτουργικής διεθνούς ισορροπίας.

Ένα πρόχειρο συμπέρασμα που θα μπορούσε να εξαχθεί σε μια προσπάθεια να συνδέσουμε τις σκέψεις που εκφράστηκαν στο παρόν σημείωμα με την ελληνική εθνική ασφάλεια, θα μπορούσε να είναι ότι όπως είναι γνωστό, το αμερικανικό σύστημα «αρέσκεται να επηρεάζεται», τουλάχιστον στους τομείς αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι περιθώρια προαγωγής της ελληνικής οπτικής επί των θεμάτων εθνικού ενδιαφέροντος πάντα υπάρχουν.

Για να επιτύχει όμως μια τέτοια προσπάθεια, χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια, κυρίως δε σοβαρότητα και να μην ξεχνούν ποτέ οι εκάστοτε Έλληνες αρμόδιοι, ότι κανείς δεν πρόκειται να υποστηρίξει τα ελληνικά συμφέροντα για λόγους συναισθηματικούς, αλλά μόνον όταν αυτά ευθυγραμμίζονται και εξυπηρετούνται -σε τακτικό επίπεδο- με τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και το ποιον ρόλο είναι διατεθειμένη μια χώρα να αναλάβει και πόσο επιτυχώς να τον εκτελεί. Μια συμμαχική σχέση δεν είναι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα, αλλά έχει ως προϋπόθεση η κάθε πλευρά να μπορεί να δώσει κάτι ως επιθυμητό αντάλλαγμα για ό,τι λαμβάνει από τον σύμμαχο – εταίρο. Μια ιστορική μελέτη της τουρκικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα.

«Μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα», αναφέρει η γνωστή παροιμία, κάτι που δείχνει να ισχύει σε μεγάλο βαθμό και στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, τουλάχιστον για χώρες με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας. Προϋπόθεση εξασφάλισης νερού όμως, είναι η συναίσθηση του περιφερειακού και διεθνούς περιβάλλοντος στο οποίο καλείται μια χώρα να επιβιώσει, αλλά και γνώση, όσο είναι αυτό δυνατό με μεγαλύτερη ακρίβεια, των στοχεύσεων των ισχυρών διεθνών δρώντων στην περιοχή ενδιαφέροντος.

Και όλα αυτά βέβαια έχουν ως προϋπόθεση τη συνέπεια και τη συνέχεια, αλλά και να μην πέφτει η χώρα θύμα των προκαταλήψεων, των ιδεοληψιών και των στερεοτυπικών αντιλήψεων του κάθε προσώπου που αναλαμβάνει ένα χαρτοφυλάκιο. Άρα και στον τομέα αυτό, σημασία έχει να φτιάξουμε επιτέλους κράτος με ισχυρούς θεσμούς, θεσμική μνήμη, συνέπεια και συνέχεια.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ – ISDA)
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου