Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Αυγ 2015

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.

Ομως η λογική της απανθρωπίας παραμένει ίδια: Αν στον πόλεμο που ξέραμε στόχος πάντοτε ήταν ο μέγιστος δυνατός αριθμός νεκρών, από τις μάχιμες δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό, ώστε να καμφθεί το ηθικό του αντιπάλου και να παραδοθεί χωρίς όρους, στόχος σήμερα είναι ο μέγιστος δυνατός αριθμός λιμοκτονούντων, ανέργων, απελπισμένων, νεκρών από ασιτία και αλκοόλ, ανθρώπων που αυτοκτονούν τσακισμένοι από την ανελπιστία και την πίκρα της αδικίας.

Στόχος και πάλι, να καμφθεί το ηθικό, ώστε να ξεπουληθούν, βορά στο ιδιωτικό κέρδος, όλες οι ζωτικές κοινωνικές κατακτήσεις της συνύπαρξης καλλιεργημένων ανθρώπων: ασφάλεια γηρατειών, νοσήλια, φάρμακα, ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, τρένα, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Οπως στους αιώνες της μεσαιωνικής βαρβαρότητας η μεταρωμαϊκή Δύση αγνοούσε την «αίσθηση δημοσίου συμφέροντος», έτσι και στον σημερινό κόσμο η λέξη «ιδιωτικοποίηση» συνοψίζει την πιο ακραιφνή παραίτηση από το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας, τη μεθοδική εγκατάλειψη ακόμα και της πρόθεσης για ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού. Γι’ αυτή τη μεταστροφή, από το «κοινωνικό κράτος», κράτος πρόνοιας, κράτος δικαίου, στον παλιμβαρβαρισμό της αχαλίνωτης «ιδιωτικοποίησης», ο μέγας ένοχος, ολοφάνερα, ήταν η αντίδραση στον κολεκτιβιστικό μαρξισμό της εφιαλτικής Σοβιετίας.

Πάντως σήμερα ζούμε πόλεμο, ωμό, απάνθρωπο, με εκατομμύρια θυμάτων, ανθρώπων με κατεστραμμένη τη μία και μοναδική ζωή τους. Εστω και μόνο στην Ευρώπη, στο κλαμπ των προνομιούχων που είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση», κοινωνίες ολόκληρες λιμοκτονούν σε έσχατη απόγνωση (η βουλγαρική, η ρουμανική). Και στην Πορτογαλία και Ισπανία, όπου η πολεμική προπαγάνδα κορυβαντιά ότι «τα μνημόνια πέτυχαν», «οι χώρες δανείζονται άνετα από την ελεύθερη αγορά» (την κοινωνικά/πολιτικά ανεξέλεγκτη τοκογλυφία), ο αριθμός των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι τους και μένουν στον δρόμο ανήμποροι να εξοφλήσουν την Τράπεζα, είναι κυριολεκτικά εφιαλτικός.

Πόλεμος. Οχι πια η «δύναμη πυρός», αλλά, αυτονομημένη από κάθε πολιτικό/κοινωνικό έλεγχο, κάθε ηθικό/λογικό φραγμό, η δύναμη του χρήματος, να σκορπάει με τη στέρηση θάνατο, εξευτελισμό, αγανάκτηση, και με την πλησμονή του αποκτήνωση και χυδαιότητα. Σε αυτόν τον κολασμένο πόλεμο δεν χρειάζεται να ιππεύουν περήφανο και γενναίο άτι οι πολεμικοί αρχηγοί, μπορούν να καταδικάζουν σε λιμοκτονία και εξευτελισμό εκατομμύρια ανθρώπων περιφερόμενοι με αναπηρικό καροτσάκι. Και επιβάλλοντας την τευτονική ηγεμονία στην Ευρώπη, να ταπεινώνουν στο έπακρο λαούς που κάποτε τόλμησαν να αντισταθούν, με τρομακτικές θυσίες, στις σιδερόφρακτες μεραρχίες του τευτονικού Ναζισμού.

Στην καινούργια μορφή πολέμου οι μάχες δίνονται με όπλο το χρήμα. Και οι στρατηγικές δεν είναι επιθετικές, βίαιες, σήμερα υποτάσσεις ένα κράτος όταν το πείσεις να αρχίσει να σου ζητάει δανεικά. Ο ίδιος ακριβώς τρόπος που κάνεις υποχείριό σου και έναν άνθρωπο, όταν τον εξαρτήσεις από την πρέζα που εσύ του πουλάς. Γι’ αυτό και ο πόλεμος σήμερα δεν φέρνει σε αντιμαχία κράτη, απευθείας, αλλά κράτη με ιδιώτες-βαποράκια, διακινητές της πρέζας: Ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της οικονομίας κρατών, διεθνείς, κολοσσιαίους, τραπεζικούς οργανισμούς που ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση της πρέζας, δηλαδή του παραισθησιογόνου δανεισμού.

Οι διακινητές ξέρουν, με δαιμονική ευστροφία και διορατικότητα, να ξεχωρίζουν ποια κοινωνία είναι (ή μπορεί εύκολα να γίνει) ευάλωτη στη δανειοληπτική υστερία και εξάρτηση – ακριβώς όπως ξεχωρίζουν και τα «βαποράκια» τούς αδύναμης θέλησης και ανερμάτιστου χαρακτήρα υποψήφιους πρεζάκηδες. Πιθανόν και να προετοιμάζουν, με πολλή υπομονή, μία χώρα για την ολοκληρωτική υποδούλωσή της στους δανειστές της – δεν πρέπει να είναι τυχαίο το ενδιαφέρον που δείχνουν κάποιες Πρεσβείες ισχυρών οικονομικά χωρών για θέματα Παιδείας, γλωσσικής εκπαίδευσης, ιστορικής συνείδησης, επιρροής της Εκκλησίας στην κοινωνία, μικρών, αδύναμων και βουλιμικών για κατανάλωση κοινωνιών.

Η Ελλάδα ζει τη δυσκολότερη και κρισιμότερη για την επιβίωση της ενεργού ιστορικής της παρουσίας συγκυρία. Δεν φταίει ο «ξένος παράγων» για τη δική μας καταστροφή και τον εξευτελισμό μας. Δεν μας εχθρεύονται οι ιδιωτικοί οίκοι, στρατηγικοί συντελεστές στην καινούργια μορφή ολοκληρωτικού πολέμου των ημερών μας. Αν μας υποχρεώνουν να ξεπουλάμε το νερό που πίνουμε, τη γη μας και τα πατρογονικά σπιτικά μας, είναι μόνο γιατί εμείς βρεθήκαμε εξαρτημένοι από τη «δόση» μας, έρμαια του θανατηφόρου εθισμού μας στην ταύτιση της ζωής με την κατανάλωση, της ποιότητας και της χαράς με την εγωκεντρική βουλιμία.

Η συλλογική μετάνοια δεν έρχεται ακαριαία, θέλει πολύ χρόνο: τη βραδύτητα της ωρίμασης ή της κυοφορίας. Κάποτε οι ίδιες οι ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μας, σήμερα. Δοκιμάσαμε στη διαχείριση της εξουσίας όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου (πλην των καθαρώς ψυχοπαθολογικών μορφωμάτων) και δείχνει να πείσθηκε η ελλαδική κοινωνία ότι ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του σημερινού προσκηνίου είναι τεκμηριωμένα ανεπαρκές για να διεξαγάγει τον φρικιαστικό πόλεμο που μας εξουθενώνει. Αυτό είναι, σίγουρα, ένα βήμα ωριμότητας.

Αλλά ελάχιστο βήμα, ανεπαρκές. Διότι, οι πολλοί περιμένουμε έναν άλλον ηγέτη, ταλαντούχο, ιδιοφυή και ενάρετο, που θα μας εξασφαλίσει τη «δόση» μας καταναλωτικού ηδονισμού – τα όσα δεν κατάφεραν να μας σιγουρέψουν καραμανλικοί, παπανδρεϊκοί, αριστεροί ριζοσπάστες. Ακόμα δεν ωρίμασε η βεβαιότητα ότι από τον σημερινό φρικώδη παγκόσμιο πόλεμο θα διασωθούμε, μόνο με ηγεσία που θα ξαναστήσει στη χώρα εξυπαρχής σχολειά, εξυπαρχής πανεπιστήμια, άμεσου κοινωνικού (ποιοτικού) ελέγχου ΜΜΕ. Θα στήσει εξυπαρχής λειτουργίες απονομής δικαιοσύνης και σωφρονισμού, ριζικά καινούργιους όρους συνδικαλισμού, άλλης λογικής Δημόσια Διοίκηση, επιστροφή σε συνεπή αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση. Θα αφυπνίσει την τόλμη της προσωπικής δημιουργίας, θα αναστήσει τη χαρά της κοινωνίας των σχέσεων, ενάντια στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού.

Να ωριμάσει η επίγνωση του τι ζητάμε.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Πρωταρχικό πρόβλημα» της Τουρκίας είναι ο πρόεδρος Ερντογάν. Είχε αποφασίσει ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές από τη στιγμή που βγήκαν τα προηγούμενα αποτελέσματα τον Ιούνιο. Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί κίνδυνοι που φουντώνουν.

Του David Gardner
Πηγή Financial Times


Η Τουρκία βρίσκεται υπό την ομηρία της φιλοδοξίας ενός ανθρώπου: Του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αφού οι ψηφοφόροι τον Ιούνιο στέρησαν από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) την πλειοψηφία του, αρνούμενοι στο νεοϊσλαμιστικό κόμμα έναν τέταρτο θρίαμβο, σχεδόν έπιασε όμηρο τη χώρα οδηγώντας τη σε νέες εθνικές εκλογές.

Το αποτέλεσμα του Ιουνίου δεν έφερε αυτοδυναμία. Αλλά το μήνυμά του ήταν ότι μία σαφής πλειοψηφία των Τούρκων δε θέλει έναν άνθρωπο στην εξουσία. Από τη στιγμή που «ανέβηκε» σε ένα αξίωμα που ήταν κυρίως εθιμοτυπικό το περασμένο έτος, ο πρόεδρος Ερντογάν έχει ήδη αρπάξει εξουσία από το κοινοβούλιο, το υπουργικό συμβούλιο και θεσμούς όπως το δικαστικό σώμα. Ο διακηρυγμένος στόχος του ήταν να κερδίσει μία «υπερπλειοψηφία» για το AKP, προκειμένου να αναπλάσει το σύνταγμα γύρω από το υπερφίαλο γούστο του για ανεξέλεγκτη εξουσία.

Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η χώρα, την οποία έχει κάνει τα πάντα για να πολώσει, είναι αντικείμενο επίθεσης σε όλα τα μέτωπα: Απειλείται στα νότια σύνορά της από το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο τον περασμένο μήνα ξεκίνησε επιθέσεις μέσα στην Τουρκία. Αντιμετωπίζει την επανέναρξη των συρράξεων στα νοτιοανατολικά, κατά κύριο λόγο κουρδική περιοχή. Και πλήττεται από μία στάσιμη οικονομία και ένα νόμισμα που πέφτει όντας ευάλωτο σε βραχυπρόθεσμες ροές κεφαλαίου εν μέσω βαθιάς αβεβαιότητας στις αναδυόμενες αγορές.

Κυβερνώντας σαν ιδιότροπος σουλτάνος από το καινούριο κιτς νεοοθωμανικό παλάτι του –τέσσερις φορές το μέγεθος των Βερσαλλιών- φαίνεται να ενσαρκώνει το πνεύμα της παρατήρησης που έχει αποδοθεί στο Λουδοβίκο XV: «Μετά από μένα, το χάος».

Πολλοί Τούρκοι παρατηρητές αυτού του άστατου ηγέτη, περιλαμβανομένων και μερικών μέσα από το AKP, πιστεύουν ότι αποφάσισε να ξανακάνει εκλογές σχεδόν μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα του Ιουνίου. Πατερναλιστής σε βαθμό ελαττώματος, φαίνεται να πιστεύει ότι οι Τούρκοι έδωσαν τη λάθος απάντηση και πρέπει να ξαναγράψουν το τεστ. Ότι σύντομα θα δουν πως τα βάσανα της Τουρκίας ξεκινούν από την αποτυχία τους να παραμείνουν στο πλευρό μίας κυβέρνησης ενός κόμματος, κάτω από έναν ισχυρό πρόεδρο.

Ο κ. Ερντογάν είπε νωρίτερα αυτό το μήνα ότι η εξουσία έχει ήδη μετακινηθεί από το κοινοβουλευτικό σύστημα της Τουρκίας, στην προεδρία της. «Υπάρχει ένας πρόεδρος με de facto εξουσία στη χώρα, όχι συμβολική».

Ο πρόεδρος ενεργεί στο πλαίσιο της συνταγματικής αποστολής του να καλέσει σε νέες εκλογές, αφού το AKP δεν κατάφερε να συμφωνήσει στους όρους του συνασπισμού με το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, ή το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP). Αλλά αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν ποτέ ελπίδα. Ενώ οι διαπραγματευτές από τη μεριά του CHP μιλούσαν για καταμερισμό της εξουσίας, μεταρρυθμίσεις και κράτος δικαίου, για το AKP ήταν πάντα ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος που απέκλειε τον καταμερισμό της εξουσίας.

Για τον κ. Ερντογάν, επιπλέον, το ζήτημα είναι υπαρξιακό. Μετά την εξέγερση των πολιτών στο Gezi Park, το 2013, κατά της ακόμα πιο παρεμβατικής εξουσίας του, δρα σαν να αντιμετωπίζει μία ευρεία συνωμοσία που προσπαθεί να τον ανατρέψει. Πράγματι, πρώην ισλαμιστές σύμμαχοι ενσωματώθηκαν στην αστυνομία, οι δικαστικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες ασφαλείας τον κυνηγούν. Αλλά αυτό που φοβάται πραγματικά είναι ότι θα του αποδοθούν ευθύνες. Γι' αυτό ο κ. Ερντογάν προσπάθησε να κατεδαφίσει το κράτος δικαίου, προσλαμβάνοντας ή παραμερίζοντας αστυνομικούς και δικαστές, και να φιμώσει τις διαφωνίες, με εκατοντάδες δημοσιογράφους να απολύονται από τις διαμαρτυρίες του Gezi και μετά και δεκάδες ανθρώπους να διώκονται επειδή υποτίθεται πως τον συκοφάντησαν, κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα.

Στα σύνορα με τη Συρία, στα οποία μέχρι πρόσφατα η Άγκυρα άφηνε μία δίοδο για εθελοντές και όπλα, ο στόχος είναι πλέον να ανατραπεί το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ και να σταματήσουν τα εδαφικά κέρδη των Κούρδων της Συρίας στη βόρεια περιοχή της χώρας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους έχουν απογοητευτεί από την απροθυμία του κ. Ερντογάν να αγωνιστεί κατά του ΙΚ – ιδιαίτερα εκεί που οι τζιχαντιστές κερδίζουν τους Κούρδους.

Αυτό υποτίθεται πως άλλαξε αφού το ΙΚ βομβάρδισε ένα κουρδικό πολιτιστικό κέντρο στο Suruc τον περασμένο μήνα και σκότωσε 33 ανθρώπους. Τότε η Τουρκία προχώρησε σε μία εναέρια επίθεση κατά του ΙΚ στη βόρεια Συρία – και σε δεκάδες επιθέσεις κατά του PKK στο βόρειο Ιράκ, του οποίου οι πολιτοφυλακές των Κούρδων της Συρίας είναι σύμμαχοι.

Υπάρχει ο φόβος ότι μία νέα κουρδική οντότητα στη Συρία, πλάι στην αυτόνομη Τοπική Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ, θα τροφοδοτήσει την οχλοβοή για κουρδική αυτονομία στην νοτιοανατολική Τουρκία. Αλλά η επίθεση στο PKK και η κατάσταση πολιορκίας στα νοτιοανατολικά έχει να κάνει κυρίως με τις εκλογές – ένα στοίχημα για ψήφους εθνικιστών.

Περισσότερο απ' όλα, αν το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) μπορεί να πιεστεί πάλι κάτω από το 10% -μίνιμουμ ποσοστό για την είσοδο στη βουλή- σχεδόν και οι 80 έδρες του θα επιστρέψουν στο AKP. Εξ ου η εξύβριση του HDP –νέμεση του κ. Ερντογάν τον Ιούλιο- ως αυτονομιστές «λύκους που έχουν ντυθεί πρόβατα».

Ενώ καμία δημοσκόπηση δεν υπονοεί ότι οι τακτικές του προέδρου έχουν αποτέλεσμα, το ανοσοποιητικό σύστημα της Τουρκίας επιδεινώνεται ανησυχητικά, καθώς το AKP σαρώνει κάθε ίχνος πολιτικής ευγένειας. Περιστοιχισμένη από τους βαρβάρους του ΙΚ στις πύλες -και τώρα και από μέσα-, από την αναζωπύρωση της κουρδικής αναταραχής και από την οικονομική αναιμία, πρωταρχικό πρόβλημα της Τουρκίας αποτελεί ο κ. Ερντογάν. Με την τελευταία του ζαριά, οι Τούρκοι μπορεί σύντομα να μάθουν πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό.

Μετάφραση- Επιμέλεια Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τσίπρας και οι αυλικοί του έκριναν λοιπόν, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στα θανατηφόρα μνημόνια. Μόνη λύση γι αυτούς είναι η ΤΙΝΑ (There is not alternative).
(Κι αυτό το αποφάσισαν γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια τις συλλογικές αποφάσεις που πήραν με τους συντρόφους τους στο κόμμα, μη κρίνοντας άξιους να εκφέρουν γνώμη, ακόμη και τους βουλευτές τους. Αριστερός φεουδαρχισμός…).

ΤΙΝΑ λοιπόν, από αυτοονομαζόμενους αριστερούς, σ έναν τόπο που η ιστορία του είναι γεμάτη με εναλλακτικές απόπειρες που έγραψαν ιστορία, στις κατά καιρούς παρουσιαζόμενες ΤΙΝΑ.

Γιατί τι είναι η αντίσταση του Λεωνίδα και των 300 του, στην κάθοδο των μυρίων της περσικής αυτοκρατορίας;

Τι είναι ο ξεσηκωμός του έθνους, που ξεκίνησε από μερικούς «τρελούς» ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία και την Ιερή Συμμαχία και τις συμβουλές των τότε «ρεαλιστών» κοτσαμπάσηδων/επικεφαλής των τοπικών διοικήσεων και κεφαλών του έθνους;

Τι είναι το ΟΧΙ ενός κοντού στο σώμα και το μυαλό δικτάτορα, ενάντια στις στρατιές των ιταλών και γερμανών ομοϊδεατών του;

Δυστυχώς για τους αριστερούς φεουδάρχες, δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα, ότι αυτές οι επιλογές οδήγησαν τους έλληνες στην καταστροφή. Το αντίθετο, είναι αυτές που έγραψαν ιστορία.

Αλλά, το κυριότερο, αυτοί οι «αριστεροί» μιλάνε για ΤΙΝΑ, απέναντι στους εκβιασμούς των «αγορών» και των «εταίρων» τους, την εποχή του ηλεκτρονικού χρήματος. Τι πρωτότυπη αριστερά, που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα…

Σήμερα δεν έχουμε ν αντιμετωπίσουμε αυτοκρατορίες. Έχουμε απέναντί μας μια σκοτεινή δύναμη (κάποιοι ελάχιστοι στον κόσμο), που έχουν αποκτήσει τόσο τεράστια επιρροή και δύναμη, που είναι πρωτοφανείς στην ιστορία. Ο θανάσιμος κίνδυνος προέρχεται απ τα κεφάλαια που έχουν συσσωρεύσει, που είναι πολλαπλάσια του εισοδήματος της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή των οικονομικών δυνατοτήτων των λαών. Δεν έχει καμιά σημασία αν αυτός ο πλούτος είναι αέρας κοπανιστός ή χαρτιά χωρίς αντίκρισμα. Αυτοί τα θεωρούν κεφάλαιο, μπορούν να τα επιβάλλουν σαν κεφάλαιο και επομένως απαιτούν «ένα λογικό κέρδος» αντίστοιχο σ αυτά τα κεφάλαια. Μα πως μπορεί ν αντληθεί «λογικό κέρδος» από λαούς που το εισόδημά τους είναι υποπολλαπλάσιο αυτών των κεφαλαίων;

Μόνο με μεθόδους όχι μόνο πέραν της λογικής και της δημοκρατίας, αλλά και πέραν των μέχρι σήμερα γνωστών μεθόδων της βίας και της αρπαγής. Η σκοτεινή αυτή δύναμη είναι ικανή να τις επιβάλλει: γιατί είναι η συνένωση του «νόμιμου» και του εγκληματικού κεφαλαίου, σε έκταση που ΚΑΝΕΝΑΣ στον κόσμο δεν γνωρίζει.

Αυτά δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να τα σκεφτεί. Είναι απλή λογική. Και για όποιον μπορεί να σκεφτεί λογικά, μία είναι η επιλογή σήμερα: εναλλακτική στην ΤΙΝΑ.
«Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα. Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα».
(απ' το κείμενο που υπογράφουν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Κασιμάτης και άλλοι στις 29/7/2015).

Γιώργος Παπανικολάου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το κρίσιμο φθινοπωρινό ραντεβού μεταξύ Β. Σόιμπλε και Π. Τόμσεν που αποφασίστηκε σκληρή γραμμή στην κυβέρνηση Σαμαρά για να μην υπάρξει κανένα περιθώριο χαλάρωσης για τον επερχόμενο Τσίπρα.

Για μια μυστική συνάντηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με τον Πολ Τόμσεν που καθόρισε τις εξελίξεις στην Ελλάδα κάνει λόγο το «Βήμα».

Το ραντεβού έγινε λίγο μετά τη συνάντηση που είχε ο τότε έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την Αγκελα Μέρκελ τον περασμένο Σεπτέμβριο στην οποία, ο πρωθυπουργός είχε ζητήσει να «χαλαρώσουν» οι όροι της πέμπτης αξιολόγησης προκειμένου να επιταχυνθεί η έξοδος από το Μνημόνιο και να οπλιστεί η τότε κυβέρνηση με επιχειρήματα κατά του επερχόμενου Αλέξη Τσίπρα.

Νωρίτερα είχε προηγηθεί και δείπνο Σόιμπλε – Σαμαρά στο οποίο ο γερμανός υπουργός δεν άφησε πολλά περιθώρια για πρόωρη έξοδο από το μνημόνιο, αναγκάζοντας τον Eλληνα πρωθυπουργό να προστρέξει στην καγκελάριο.

Στο ραντεβού Σόιμπλε-Τομσεν (αμφότεροι είχαν πλήρη εικόνα για την ελληνική οικονομία) το ρεπορτάζ αναφέρει ότι ο γερμανός υπουργός ήταν κάθετος: καμία διευκόλυνση καθώς θα κατέληγε εν τέλει όπλο στα χέρια του επερχόμενου Τσίπρα αφήνοντάς του περισσότερα περιθώρια κινήσεων.

Η γραμμή αυτή πέρασε και μάλιστα, όπως αναφέρει το Βήμα, διαμηνύθηκε στον Αλέξη Τσίπρα η φράση «θα σας γδάρουν σαν λαγούς και θα ανεμίζουν τα τομάρια σας στους Podemos»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μόλις 200 χιλιόμετρα από τους Ευζώνους, κοντά στα σύνορα του Κοσόβου με την ΠΓΔΜ, στον δρόμο Σκοπίων-Πρίστινας, βρίσκεται ένα άντρο των τζιχαντιστών στα Βαλκάνια.

Πρόκειται για την πόλη Κάτσανικ, με πληθυσμό 30.000 Αλβανούς Κοσοβάρους, στην οποία τα τελευταία τρία χρόνια έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 24 άτομα τα οποία έχουν ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος και πολεμούν στις τάξεις των τζιχαντιστών στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ είναι άγνωστος ο πραγματικός αριθμός των ομοϊδεατών τους στην πόλη αυτή του Νοτιοανατολικού Κοσόβου. Ανάμεσά τους και ο πιο γνωστός τζιχαντιστής από τα Βαλκάνια, ο διαβόητος Λαβντρίμ Μουτζαχέρι, διοικητής των Αλβανών τζιχαντιστών που πολεμούν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους και προέρχονται εκτός από το Κόσοβο και από άλλες περιοχές όπου ζουν Αλβανοί, την Αλβανία, την ΠΓΔΜ και τη Σερβία. Μόνο από το Κόσοβο ο αριθμός αυτός εκτιμάται στα 300 άτομα, σύμφωνα με την έγκριτη εφημερίδα «Κόχα Ντιτόρε» της Πρίστινα.

Με τo θέμα των τζιχαντιστών του Κάτσανικ ασχολήθηκε και ο βρετανικός «Telegraph», ενώ πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο που αναφέρονται σε πληροφορίες και στοιχεία που θέλουν ακραία ισλαμιστικά στοιχεία να επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το μεγάλο προσφυγικό κύμα μέσω των Βαλκανίων για να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη, προετοιμάζοντας μελλοντικά αιματηρά τρομοκρατικά χτυπήματα.

Με το όνομα Αμπού Αμπντουλάχ ο Κοσοβάρος, όπως είναι γνωστός στις τάξεις του ISIS, ο Μουτζαχέρι είναι ένας αιμοσταγής ισλαμιστής και ένας από τους πλέον καταζητούμενους από τις αρχές της Δύσης. Οι φοβερές εικόνες του στο facebook τον Ιούλιο του 2014, που έδειχναν τον 24χρονο τότε Κοσοβάρο να πρωταγωνιστεί σε πράξεις απίστευτης θηριωδίας, προκάλεσαν παγκόσμιο σοκ. Απαθανατιζόταν αρχικά να ετοιμάζεται να αποκεφαλίσει έναν 19χρονο Σύρο με ένα μαχαίρι και στη συνέχεια να κρατάει στα χέρια του το κομμένο κεφάλι.

Ο «χασάπης» Μουτζαχέρι (αριστερά) που προπαγανδίζει τη στράτευση στην Τζιχάντ ήταν από τους πρώτους που βρέθηκαν στις τάξεις του ισλαμικού χαλιφάτου. Κουρδικές πηγές λένε ότι ο αιμοσταγής ισλαμιστής σκοτώθηκε σε μια περιοχή λίγο έξω από τη Μοσούλη.

Η κατηγορία για τον νεαρό Σύρο ήταν πως ήταν κατάσκοπος στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους. Στα τέλη Αυγούστου του 2014 από κουρδικές πηγές υπήρξαν πληροφορίες ότι ο «χασάπης» Μουτζαχέρι μαζί με έναν ακόμη τζιχαντιστή σκοτώθηκαν κοντά στην ιρακινή περιοχή Τελ Αφάρ, 50 χιλιόμετρα από τη Μοσούλη. Ομως πέντε μήνες νωρίτερα κουρδικές πηγές έδιναν πάλι τον Μουτζαχέρι να έχει σκοτωθεί σε άλλο σημείο, γεγονός που κάνει κάποιους να υποστηρίζουν ότι ο Κοσοβάρος ίσως να μην είναι νεκρός.

«Στην πόλη που έγινε η πρωτεύουσα των τζιχαντιστών στα Βαλκάνια», το Κάτσανικ, όπως την αποκαλεί ο «Telegraph», οι παρατηρητές κάνουν λόγο για αλλαγή της συμπεριφοράς μιας μερίδας του κόσμου εδώ και κάποια χρόνια. Η πόλη περιγράφεται ως μία από τις πιο συντηρητικές του Κοσόβου. Ανδρες με γένια φορώντας το παντελόνι τους πάνω από τους αστραγάλους, όπως θέλει και εμφανισιακά το συντηρητικό Ισλάμ τους μουσουλμάνους, και γυναίκες που καλύπτουν τα κεφάλια τους ή και τα πρόσωπά τους με μαντίλες είναι πλέον μια πολύ συνηθισμένη εικόνα. Να σημειωθεί ότι στο Κάτσανικ μετά τον πόλεμο του 1999 είχε αποκαλυφτεί ένας μαζικός τάφος με 81 κατοίκους πόλης, που είχαν σκοτώσει οι Σέρβοι, και ρίχνει ακόμη βαριά τη σκιά στην πόλη.

Ο Laith Al Saleh (αριστερά) όταν ήταν διοικητής μιας ομάδας 700 ανταρτών του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Σαν... πρόσφυγας έφτασε, μέσω Τουρκίας, στην Κω, στην Αθήνα, στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για τα Σκόπια και μας... ευχαριστεί με το σήμα της νίκης αναζητώντας την τύχη του στην Ευρώπη.

Δούλευε σε αμερικανική βάση

Σε μια απόσταση λίγων χιλιομέτρων, στον γειτονικό δήμο του Φεριζάι-Ουρόσεβατς, όπως τον ονόμαζαν οι Σέρβοι, στήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα-βάση των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αυτό του Bondsteel. Το περίεργο είναι ότι στο στρατόπεδο Bondsteel των ΗΠΑ εργάσθηκε αρχικά για ένα μικρό διάστημα ο Λ. Μουτζαχέρι και στη συνέχεια μέσω μιας ιδιωτικής εταιρείας προσλήφθηκε και δούλεψε για τις συμμαχικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν.

Οταν επέστρεψε, υποστήριζε ανοιχτά τις ιδέες του ριζοσπαστικού Ισλάμ και ήρθε σε σύγκρουση με τον ιμάμη του κεντρικού τζαμιού του Κάτσανικ, ενώ απείλησε ότι θα σκοτώσει κληρικούς και δημόσια πρόσωπα. Προπαγάνδιζε τη στράτευση στο Τζιχάντ και από το 2012 ήταν από τους πρώτους που βρέθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Χαλιφάτου στο Ιράκ και στη Συρία. Εμφανίσθηκε μάλιστα μπροστά στις κάμερες να καίει το διαβατήριό του, προκειμένου να δείξει ότι πλέον δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο το χαλιφάτο.

Ούγγροι στρατιώτες στην κατασκευή του φράκτη στα σύνορα με τη Σερβία.

Φόβοι στην Ευρώπη για... εισβολή φανατικών ισλαμιστών

Τα δυτικά Βαλκάνια τα τελευταία χρόνια έκαναν εξαγωγή τζιχαντιστών και μετρούν ήδη πολλούς «μάρτυρες του Ισλάμ». Μόνο από το Κόσοβο οι νεκροί στη Συρία και στο Ιράκ καταγράφονται σε περίπου 60 άτομα. Αυτό για το οποίο ανησυχούν οι ηγεσίες των χωρών τους δεν είναι μόνο η διεύρυνση της επιρροής τους και η στρατολόγηση κι άλλων νέων για να πολεμήσουν μέσα από τις τάξεις του Ισλαμικού Χαλιφάτου, αλλά και η μελλοντική επιστροφή τους στις πατρίδες τους στα Βαλκάνια ως φανατικών τζιχαντιστών. Κι ακόμη η απειλή να δημιουργήσουν ένα εφαλτήριο από τα Βαλκάνια εναντίον της Ευρώπης. Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν απειλητικές αναρτήσεις του Ισλαμικού Χαλιφάτου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις οποίες επιχειρείται να στοχοποιηθούν χώρες της περιοχής, όπως το Κόσοβο, η Αλβανία, η ΠΓΔΜ, η Βοσνία - Ερζεγοβίνη, ενώ πρόσφατη ήταν και η απειλή ότι θα εισβάλουν στην Κωνσταντινούπολη. «Χαίρετε Βαλκάνιοι, πλησιάζουν καλύτερες μέρες, είμαστε το Ισλαμικό Κράτος...», αναφέρουν και καλούν τους μουσουλμάνους της περιοχής να ενταχτούν στο Ισλαμικό Κράτος. Μόλις τον περασμένο Μάιο στο Σβόρνικ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ένας 24χρονος που συνδεόταν με ακραίους ισλαμιστικούς κύκλους εισέβαλε πάνοπλος σε αστυνομικό τμήμα φωνάζοντας «Αλλάχ Ακμπάρ»(«Ο Θέος είναι μεγάλος») και πρόλαβε να σκοτώσει έναν αστυνομικό και να τραυματίσει άλλους δύο πριν σωριαστεί νεκρός από τα πυρά των αστυνομικών.

Ατακτες εισροές

Αυτό που πολλαπλασιάζει τις ανησυχίες και τους φόβους στα Βαλκάνια και στη Δυτική Ευρώπη είναι η μαζική προώθηση στην περιοχή τζιχαντιστών και το ενδεχόμενο να εκμεταλλευτούν τη σημερινή άτακτη εισροή των χιλιάδων προσφύγων μέσω του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου. Πρόσφατη είναι η περίπτωση του ισλαμιστή Laith («λιοντάρι» στα συριακά) Al Saleh, πρώην διοικητή μιας ομάδας 700 περίπου ανταρτών του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»-FSA, ο οποίος συμμετείχε στις φονικές μάχες ενάντια στον συριακό στρατό του στην πόλη Αλέπο, αλλά και στις συγκρούσεις στην πόλη Καμπάνι. Σαν... πρόσφυγας έφτασε μέσω της Τουρκίας στην Κω και από εκεί με το πλοίο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ταξίδεψε στην Αθήνα. Στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για την ΠΓΔΜ και εκεί τον εντόπισαν δημοσιογράφοι ξένων πρακτορείων να δηλώνει ότι αποκηρύσσει την προηγούμενη δράση του και θέλει να πάει στην Ολλανδία. Ενας άλλος ισλαμιστής από τη Λιβύη, ο αποκαλούμενος δόκτωρ Αχμέντ, εντοπίστηκε πάλι από δημοσιογράφους σαν πρόσφυγας στο Βελιγράδι, πριν πάρει τον δρόμο για την Ουγγαρία. Εντύπωση προκάλεσαν οι ανοιχτές απειλές του για εκδίκηση στον «αιματηρό κατακτητή», όπως αποκάλεσε το ΝΑΤΟ και τον «αμερικανικό σατανά», και ότι οι γυναίκες τους θα γεννήσουν πολλά παιδιά στην Ευρώπη και πολύ γρήγορα θα αλλάξει το πρόσωπό της.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Η χώρα, λοιπόν, οδεύει σε εκλογές στις οποίες θα κυριαρχήσουν πάλι τα κενά συνθήματα, ότι δηλαδή τα πάντα συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο στο όνομα του …λαού. Κουράστηκα να ακούω αυτήν την χιλιοειπωμένη και ψευτικη φράση και απορώ ότι υπάρχουν ακόμα πολίτες πέραν των «κομματόσκυλων», που πιστεύουν τα λόγια τα ανήθικα των πολιτικών.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προσγειώθηκε ανώμαλα στον κόσμο του Μνημονίου όταν εκείνο το μοιραίο πρωινό της 13ης Ιουλίου βρέθηκε ενώπιον του ίδιου εκβιασμού, τον οποίο αντιμετώπισαν οι προκάτοχοί του: ή δέχεσαι τη συμφωνία, που οδήγησε σε τρίτο Μνημόνιο ή επιστρέφεις στην Αθήνα ως πρωθυπουργός της δραχμής. Βεβαίως και έπεσε θύμα του εκβιασμού των δανειστών και …εταίρων μας Ευρωπαίων, αλλά το μέγα ερώτημα που τίθεται είναι γιατί έφτασαν τα πράγματα ως εκεί. Και φταίει μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης, τον οποίο, ως γνωστόν, διόρισε ο πρωθυπουργός; Οντως δεν γνώριζε ότι ο τότε υπουργός Οικονομικών είχε τραβήξει το δικό του δρόμο και υλοποιούσε τις ανυπόστατες θεωρίες του;

Η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της χώρας είναι εικόνα και ομοίωση του καραγκιόζη. Προέχει το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον. Συναγωνίζονται σε κενά περιεχομένου συνθήματα, που στη βάση τους είναι καταστρεπτικά για την κοινωνία και την Ελλάδα. Η προσφορά τους στον τόπο είναι ανύπαρκτη. Προσέξτε: Η χώρα καταστρέφεται, οι πολίτες δεινοπαθούν στην ανεργία και τη φτώχεια και οι πολιτικοί, αντί να συνεργαστούν για την πρόοδο της χώρας και την έξοδο της από την κρίση, μας οδηγούν σε εκλογές για να επιβεβαιώσουν τους …εαυτούς τους και να συντηρήσουν το κατεστημένο, που κρατά καθηλωμένη την Ελλάδα.

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την Τετάρτη το βράδυ ότι αποκλείει κάθε συνεργασία με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Δηλαδή τα κόμματα που τον διέσωσαν όταν τον εγκατέλειψαν οι προδομένοι σύντροφοι του. Είναι την ίδια στιγμή και τα κόμματα που θα σπεύσουν να τον στηρίξουν όταν επιχειρήσει να περάσει από τη Βουλή τα νέα σκληρά μέτρα. Δυστυχώς, έχουμε να κάνουμε με ένα παράλογο πολιτικό σύστημα, που συνάμα είναι και επικίνδυνο. Δεν αναρωτήθηκε κανείς τι θα συμβεί εάν το φέρει η …τύχη και δεν τους βγαίνουν τα κουκιά; Ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο;

Το Μνημόνιο που υπέγραψε ο κ. Τσίπρας δεν υλοποιείται χωρίς την καθολική ενότητα πολιτικών και πολιτών. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να σηκώσει μόνο του το τεράστιο βάρος των μεταρρυθμίσεων και της ανόρθωσης της χώρας. Περίμενα ότι ο Πρωθυπουργός θα είχε ήδη συνειδητοποιήσει ότι οι δανειστές θα επιβάλουν και στον ίδιο όλες τις ανάρμοστες επιθυμίες τους…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H πόλη της Ξάνθης γιόρτασε τον πολιούχο της πόλης, άγιο Ιωάννη Πρόδρομο. Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας της γιορτής, ως είθισται, έγινε περιφορά της εικόνας του πολιούχου αγίου μεταφέρθηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης, συνοδεία ιερέων και μεγάλου πλήθους κόσμου. Εκεί, σε πνεύμα κατάνυξης τελέσθηκε δοξολογία και ομιλία του μητροπολίτη Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμονα.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Μετά από πολλά χρόνια είχα την ευκαιρία να είμαι παρών και να μετέχω σε αυτή την θρησκευτική εκδήλωση. Αφού πήρα την επιβεβαίωση πως "ο κόσμος που συμμετέχει είναι πάρα πολύς σε σχέση με άλλες χρονιές", άξιο παρατήρησης, εκ μέρους μου, ήταν η σημαντική παρουσία και άτυπη συμμετοχή πολλών μουσουλμάνων της πόλης (και ορεινών χωριών), οι οποίοι μαζί με τις οικογένειές τους σιωπηλά παρατηρούσαν τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους την δοξολογία και στη συνέχεια τα όσα έλεγε ο κ.κ. Παντελεήμων…

Άραγε, ήταν ο σεβασμός προς την άλλη θρησκεία, ήταν η ανθρώπινη περιέργεια ή «κάτι άλλο»… που έκανε αυτούς τους μουσουλμάνους να είναι άτυποι συμμέτοχοι ενός θρησκευτικού γεγονότος της χριστιανικής ορθοδοξίας; Είχαν την επιλογή να μεταφερθούν στην γειτονική πλατεία, όπου υπήρχαν και πυροτεχνήματα, όμως δεν το έκαναν. Έμειναν εκεί, οι άνδρες μεταξύ των χριστιανών, και οι γυναίκες με τα παιδιά διακριτικά σε κάποια άκρη της πλατείας, ήταν (άτυποι) κοινωνοί και δέκτες των όσων συνέβαιναν (και κυρίως ακούγονταν) στην πλατεία της Ξάνθης.

Απέφυγα να αποθανατίσω το γεγονός με κάποιες φωτογραφίες, γιατί είμαι πεπεισμένος πως η δημοσιοποίησή τους θα επέφερε σειρά από προβλήματα στους συγκεκριμένους μουσουλμάνους. Είναι αδιανόητο για το Ισλάμ αυτού του είδους παρακολουθητική στάση σε δρώμενα μίας άλλης θρησκείας.
Επέλεξα να αποσιωπήσω το γεγονός, να μην κρατήσω ούτε ως προσωπικό ενθύμιο αυτή την κατανυκτική στάση των μουσουλμάνων της περιοχής. Επέλεξα να σεβαστώ στο έπακρο την επιλογή τους και να απαλλάξω τον εαυτό μου από την βάσανο της επιλογής δημοσίευσής τους. Είναι άλλωστε πάρα πολλά αυτά που συμβαίνουν σε αυτή την περιοχή. Πολλά, που αφορούν τους μουσουλμάνους, δεν δημοσιοποιούνται και γίνονται (κυριολεκτικά) με τον φόβο της δημοσιοποίησής τους, αφού αφορούν κρυφές βαπτίσεις μουσουλμάνων υπό την απειλή οικονομικής, κοινωνικής έως και φυσικής εξόντωσής τους (είναι απαγορευμένο, με ποινή θανάτου, για κάποιον μουσουλμάνο να «φύγει» από το Ισλάμ).

Έφυγα χαμογελώντας, επειδή την τελευταία στιγμή ανάμεσα στο πλήθος διέκρινα μία νεαρή μουσουλμάνα, με την οποία το πρωί της ίδιας ημέρας συζητούσα για την γιορτή του πολιούχου της πόλης και μετά από επίμονες ερωτήσεις της, της είχα αφηγηθεί την ιστορία του Ιωάννη του Προδρόμου. Ήταν εκεί και συμμετείχε κοιτώντας τους ιερείς και ρουφώντας τα λόγια του μητροπολίτη Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμονα. Ήταν το ίδιο πρωί όταν στο τέλος της αφήγησής μου με είχε ρωτήσει: «Μπορώ να πάω να ανάψω ένα κερί στην εκκλησία, για την γιορτή του αγίου»; Όταν της απάντησα πως μπορεί, άστραψε το πρόσωπό της από χαρά…

Άρχισα να απομακρύνομαι στο σκοτάδι του διπλανού πάρκου χαμογελώντας. Κοντοστάθηκα, έστριψα κι άναψα ένα τσιγάρο, με τοπικό καπνό που μου έδωσε ο φίλος μου Σαμί. Ένιωσα ανακούφιση. Όχι από το άρωμα του τσιγάρου, αλλά επειδή είδα για μία ακόμη φορά πως αυτή η πόλη, αυτός ο τόπος, το σταυροδρόμι των πολιτισμών και των χρωμάτων, συνεχίζει να αναδεικνύει τα αόρατα και να επιβεβαιώνει την ρήση εκείνη που λέει: «μπορεί οι άνθρωποι να κάνουν τα δικά τους σχέδια, αλλά ο Θεός έχει τα δικά του»…


 


Του Τάσου Παπαδόπουλου

Σε αυτή τη σύντομη προεκλογική περίοδο πολλά έχουμε να δούμε και πιο πολλά να ακούσουμε. Αρκετοί είναι εκείνοι που ποντάρουν στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα μέχρι τις εκλογές, προκειμένου να υφαρπάξουν την ψήφο μας. Οι αριθμοί χρησιμοποιούνται για να εντυπωσιάσουν. Στην πραγματικότητα οι αριθμοί λειτουργούν παραπλανητικά, μια και συχνά παραποιούνται με σκοπό να πείσουν και ταυτόχρονα να πλήξουν τους αντιπάλους.

Βεβαίως πολλούς από αυτούς είναι πολύ δύσκολο να τους επιβεβαιώσει ο απλός πολίτης, με αποτέλεσμα να οδηγείται στην κάλπη, με λανθασμένες πληροφορίες. Κι επειδή οι πληροφορίες αυτές αφορούν την πορεία της οικονομίας της χώρας και κατά προέκταση τα οικονομικά του καθενός μας, αυτές οι πληροφορίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Για μια ακόμη φορά λοιπόν θα ακούσουμε αλληλοκατηγορίες για το χθες γενικόλογες κουβέντες για το αύριο και καμιά καθαρή εξήγηση για το που βρισκόμαστε και που πάμε.

Δεν θα ακούσουμε, γιατί οι χώρες που βρέθηκαν σε ανάλογη θέση με αυτή της Ελλάδας τα κατάφεραν, γιατί δεν δούλεψαν συλλογικά αυτά τα έξι χρόνια οι πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να ξεφύγει η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό των μνημονίων. Γιατί δεν έκαναν ούτε μια ενέργεια για τον εκσυγχρονισμό του κράτους από τη μια αυτοί που κυβερνούσαν, και από την άλλη οι αντιπολιτευόμενοι που ήταν απέναντι σε κάθε προσπάθεια αλλαγής και εκσυγχρονισμού του κράτους.

Οι νέοι κατηγορούν τους παλιούς την ώρα που οι ίδιοι φιλοξενούν στις τάξεις τους και παλιούς και διεφθαρμένους. Οι παλιοί εκμεταλλεύονται την απειρία των νεώτερων, αλλά και τους ιδεοληπτικούς που έβλαψαν κι αυτοί με τις πράξεις τους και τις παραλήψεις τους το ίδιο τη χώρα.

Είναι τόσο διαφορετικοί που επέλεξαν το ίδιο προεκλογικό σύνθημα. «Μόνο Μπροστά» μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ και «Η Ελλάδα Μπροστά» η ΝΔ.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας δείχνουν μικρή διαφορά ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο πλευρές τρέχουν για το έπαθλο της πρωτιάς που δεν είναι άλλο από τις 50 έδρες, που δίνει μπόνους ο καλπονοθευτικός νόμος, έργο ΠΑΣΟΚ αρχικά, που έχει και την σφραγίδα της ΝΔ με τις 10 έδρες που προστέθηκαν από τον σημερινό ΠτΔ, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών.

Ακούμε επίσης να μιλάνε τα κομματικά στελέχη για παλιό και νέοι αφήγημα.

Όμως αρνούνται να διαβάσουν και να ερμηνεύσουν τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων, που κατακεραυνώνουν στην ουσία και τους μεν και τους δε, ζητώντας απλά να συνεργαστούν για το καλό της χώρας.

Αντ’ αυτού ακούμε τον Α. Τσίπρα να μας λέει ότι δεν συνεργάζεται με κανέναν παρά μόνο με τον Π. Καμμένο, κι ας τον χωρίζει θεωρητικά ιδεολογική άβυσσος. Οι περισσότεροι μικροί εκτός των ακραίων δηλώνουν πρόθυμοι σε συνεργασίες, κάτι που θα ακυρωθεί αν το μπόνους των 50 εδρών περάσει στο ΣΥΡΙΖΑ, που ζητάει επιμόνως αυτοδυναμία.

Από την μια φυλλοροεί από στελέχη, κι από την άλλη κωφεύει στις δημοσκοπήσεις που δεν δίνουν σε κανένα κόμμα πάνω από 30% δηλ. ποσοστά που δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμία.

Το επίδικο ζητούμενο στο υπέρογκο χρέος δεν είναι το κούρεμα, που κανείς από τους δανειστές δεν πρόκειται να δεχθεί. Εδώ και χρόνια η μόνη λύση που θα δεχθούν οι δανειστές, την είπε και χθες η Κριστίν Λαγκάρντ, είναι η αναδιάρθρωση του χρέους, που πρακτικά σημαίνει επιμήκυνση, χαμηλά επιτόκια και περίοδο χάρητος, και όχι διαγραφή που είναι μια ουτοπία, που πουλήθηκε στους ψηφοφόρους, όπως η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η επάνοδος του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και πολλά άλλα παραμύθια της Χαλιμάς.

Βεβαίως και οι προηγούμενοι ελάχιστα έπραξαν όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως σε αυτό που λέμε εκσυγχρονισμό του κράτους, που αποτελεί προαπαιτούμενο για την πολυπόθητη ανάπτυξη που οδηγεί στη μείωση της ανεργίας.

Με δεδομένο ότι το πρώτο κόμμα δεν προβλέπεται να κατακτήσει την αυτοδυναμία, υπάρχει πρόβλημα σχηματισμού κυβέρνησης αν έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ευκολότερα τα πράγματα δείχνουν αν η ΝΔ έρθει πρώτη και πάρει το μπόνους των 50 εδρών, μια και υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να συνδράμουν.

Όμως έχοντας κακή εμπειρία από τις συνεργασίες του παρελθόντος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, που μοίραζαν τις θέσεις στο δημόσιο τομέα με την μέθοδο του 4-2-1, αντί να επιλέξουν με αδιάβλητες διαδικασίες τους καλύτερους, μικρές είναι οι προσδοκίες ότι κάτι καλύτερο μπορεί να προκύψει την επομένη των εκλογών.

Κι αυτό, γιατί στο τρίτο το κατά Τσίπρα μνημόνιο, μπήκε υποχρέωση στα κρατικά νοσοκομεία να διορίζονται με αδιάβλητες διαδικασίες οι διοικητές. Γι αυτό και για πολλούς ψηφοφόρους, αυτές οι εκλογές είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα …

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η χαρακτηριστική αυτή φωτογραφία κυκλοφορεί σε ευρωπαϊκά μπλογκς και δείχνει μια οικογένεια προσφύγων (λαθρομεταναστών), που προσπαθεί να περάσει τα σύνορα κάποιας ευρωπαϊκής χώρας για να προωθηθεί προς την βόρεια Ευρώπη.

Μια «δυστυχισμένη» οικογένεια προσφύγων, το κοριτσάκι με καλοχτενισμένα μαλλιά, ο πατέρας που μειδιά με χαρακτηριστικό τρόπο, με ακριβό δερμάτινο μπουφάν, πουκάμισο φρεσκοσιδερωμένο, οι άλλοι με καινούργια ακριβά ρούχα και ακριβά πουκαμισά με ακριβά μανικετόκουμπα και δίπλα στην «δυστυχισμένη» αυτή οικογένεια, άλλοι «δυστυχισμένοι» καταδιωκόμενοι πρόσφυγες αποθανατίζουν την σκηνή με ακριβές κάμερες που δείχνουν και την… μεγάλη τους δυστυχία!

Η άλλη φωτογραφία δείχνει το πόσο… «δραματική» είναι η κατάσταση τους ώστε όταν τους έδωσαν ρούχα και τρόφιμα δεν τα δέχτηκαν και τα πέταξαν στα σκουπίδια γιατί ήθελαν… «αστακό με μαγιονέζα»!

Αυτό είναι το μεγάλο «δράμα» των προσφύγων που σήμερα έχει πάρει (γιατί άραγε αυτή την χρονική συγκυρία αφού ο εμφύλιος στην Συρία άρχισε πριν από πέντε χρόνια ενώ ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και Πακιστάν είναι εδώ και δέκα χρόνια;), τεράστιες εκρηκτικές διαστάσεις!

Όσον αφορά την Ελλάδα, όλοι αυτοί οι «δυστυχισμένοι» καταδιωκόμενοι προσφυγές (λαθρομετανάστες με… γεμάτες τσέπες, λάτποπ κλπ), που είναι πιθανοί Τζιχαντιστές σε στρατεύσιμες ηλικίες, είναι σαν την πυριτιδαποθήκη στα θεμέλια της χώρα μας.

Άραγε υπάρχει κάποιος να μας αφυπνίσει από αυτά τα «θανατηφόρα» παιχνίδια της Νέας Τάξης πριν είναι πολύ αργά;



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Παραδώσαμε τα όπλα χωρίς να έχουμε ρίξει ούτε μία βολή εναντίον των εχθρών. Των εχθρών εντός των πυλών όχι αυτών που μάς βολεύει να αποκαλούμε εισβολείς-δανειστές. Οι ηγέτες της Ε.Ε, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ δεν φταίνε απολύτως σε τίποτε για αυτό που συμβαίνει στην χώρα. Αρκετά τους βρίσαμε, τους απειλήσαμε μέσα από την ανωνυμία και στις κουβέντες καφενείου. Ο πραγματικός εχθρός της Ελλάδας είναι οι πολιτικοί της και οι ταμπέλες των κομμάτων, που αναρτούνται ψηλότερα από την σημαία του εθνικού καθήκοντος, δεν είναι τίποτε άλλο από μία διανομή ρόλων για να μπορεί το θεατρικό Δημοκρατία να παίζεται πάντα με επιτυχία πολλών κομμένων εισιτηρίων στο ταμείο της κάλπης.

Ευθύνη οι πολίτες είχαν μέχρι χθες. Από τον Ιούλιο και μετά οι πολίτες δεν φέρουν καμία ευθύνη για την κατάλυση της Δημοκρατίας και για τις υπηρεσιακές κυβερνήσεις που θα ακολουθήσουν αρχής γενομένης με την κυβέρνηση της δικαστού Θάνου. Το κόλπο της πολυκομματικής κυβέρνησης που ξεκίνησε από την εποχή του Γ. Παπανδρέου, συνεχίστηκε με τον Σαμαρά, εκτινάχθηκε με τον Τσίπρα και θα φθάσει στο αποκορύφωμά της με τις επόμενες ορκισμένες στην υποταγή του Μνημονίου κυβερνήσεις, είχε ως μοναδικό σκοπό την διακυβέρνηση συνεργαζόμενων υπηρετών με άλλοθι την επιλογή του λαού. Ο λαός έφερε την ευθύνη μέχρι την τελευταία επιλογή του να ανεβάσει στην εξουσία την Αριστερά τον Ιανουάριο του 2015. Επέλεξε να δώσει την μάχη δημοκρατικά βάση του προγράμματος και των υποσχέσεων για πλήρη απεξάρτηση από τα Μνημόνια και της μη αποδοχής του χρέους που επέβαλλαν οι προηγούμενοι δημοκρατικά εκλεγμένοι συνεργάτες της Ε.Ε και των Τραπεζών.

Από εκεί και πέρα ο λαός δεν συμμετέχει στο έγκλημα είτε ψηφίσει, είτε όχι. Η συμμετοχή του στις εκλογές είναι τυπική. Η αποχή μέχρι τον προηγούμενο Ιανουάριο είχε ουσία, διαχωρίζοντας τους πολίτες που είχαν καταλάβει νωρίς ότι όλες οι κομματικές επιλογές θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα εφόσον όλα τα κόμματα συμμετείχαν σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο χρηματοδοτούνταν από ξένα συμφέροντα. Δεν στηρίζεται κόμμα στην Ελλάδα αν δεν έχει τον κρυφό χορηγό του. Αυτό σημαίνει ότι από την στιγμή που τα "παίρνεις" για να υφίστασαι ως κόμμα συμμετέχεις άμεσα στην προδοσία. Ακόμα κι αν ισχυρίζεσαι ότι δεν τα "παίρνει" η συμμετοχή σου σε ένα πραξικοπηματικό και αντισυνταγματικό πολίτευμα είναι από μόνη της προδοτική. Η αποχή στο εξής σημαίνει έχω τα χέρια μου καθαρά. Όμως από την στιγμή που συνεχίζεις να αποδέχεσαι τους νόμους του δικτατορικού κράτους βάση εντολών ξένων δυνάμεων, η αποχή σου ακυρώνεται από τις πράξεις σου. Απέχω από την κάλπη αλλά συμμετέχω στην πληρωμή φόρων που δεν πηγαίνουν για την επιβίωση της χώρας μου, είναι αποχή γιαλαντζί.

Αν κάποιος γυρίσει ανάποδα τις σελίδες του βιβλίου της ζώσας ιστορίας των 5 τελευταίων χρόνων θα ανακαλύψει πόσο καλά έπαιξαν τον ρόλο τους όλοι οι πολιτικοί σε αυτό που συνέβη στην Ελλάδα με αποκορύφωμα τον Ιούλιο του 2015. "Εμφύλιος", "εθνικός διχασμός", "αποσταθεροποίηση αν βγούμε από το ευρώ" είναι τα σλόγκαν που πέρασαν από τα στόματα όλων. Ακόμα και του ΚΚΕ. Με τον τρόπο αυτόν οι πολιτικοί έριχναν την ευθύνη στους πολίτες για αυτό που θα πάθουν αν επιλέξουν ρήξη σε όλα.
Ο πολίτης δεν είναι πολιτικός, δεν είναι μέλος κόμματος (εξαιρουμένων των κομματόσκυλων μελών όλων των κομμάτων) για να μπορεί να κάνει ελιγμούς ή ρήξη με το σύστημα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα στην Ελλάδα που να καλύπτει τους πολίτες για τα παραβιασμένα από το Κοινοβούλιο δικαιώματά του. Απολύτως κανένα κι αυτό γιατί "έχουμε Δημοκρατία".
Αντιθέτως όλα θέλουν να συμμετέχουν στο Κοινοβούλιο λέγοντας αυτό που έλεγαν και οι Αριστεροί πριν πάρουν την εξουσία: "Από μέσα θα κάνουμε την ρήξη". Τώρα ποια ρήξη θα κάνει ακριβώς από μέσα; Ρήξη με το ψηφισμένο από την Βουλή Δημοσιονομικό Συμβούλιο που θα ελέγχει όλη την οικονομική κατάσταση της χώρας ή ρήξη με το Ινστιτούτο Ανάπτυξης-Ταμείο Πώλησης Δημόσιας Περιουσίας του οποίου τα συμβόλαια κρατάει στα χέρια της η Γερμανία; Μήπως ρήξη με τον ESM, δηλαδή με όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε που ήδη "δανείζουν" την Ελλάδα για να ξεχρεώσει το δάνειο που κανείς δεν τόλμησε να πει "βάλτε το εκεί που ξέρετε";
Χαζές κουβέντες καιροσκόπων που είδαν φως στην απόγνωση των Ελλήνων και θέλουν να κάνουν και αυτοί ντου με το αζημίωτο.

Ο ψηφοφόρος Έλληνας δεν φέρει απολύτως καμία ευθύνη μετά και την ισοπέδωση της Αριστεράς που ορκίστηκε στο Μνημόνιο και όχι στο Σύνταγμα. Δυστυχώς έχουν μείνει μόνο τρεις επιλογές στους ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες: Το Ευρωπαϊκό Κόμμα που αποτελείται από τους απροκάλυπτα προδότες, το ΚΚΕ που η ύπαρξή του δεν συνάδει με την συμμετοχή του στο Ναζιστικό Κοινοβούλιο της Ελλάδας και η Χρυσή Αυγή που είναι στον χώρο που της αρμόζει: Μέσα στο Ναζιστικό Κοινοβούλιο παίζοντας τον μπαμπούλα που θα σε "φάει" αν δεν επιλέξεις το Ευρωπαϊκό Κόμμα που θα "σώσει". Όσο για το ΛΑΕ είναι η πλατφόρμα που θα οδηγήσει εξωκοινοβουλευτικά "κινήματα" και κόμματα να μπουν στο μαντρί για να πάρουν κι αυτά το μεροκάματο της προδοσίας.

Σε αυτές τις λίγες ημέρες που απομένουν, η υπηρεσιακή κυβέρνηση της δικαστού Θάνου δουλεύει με τέτοιους ρυθμούς που δεν έχουν δουλέψει όλες οι προηγούμενες αποδεικνύοντας ότι η δημοκρατία τους δουλεύει καλύτερα χωρίς εσένα με στόχο μόνο εσένα.

Στις κατάμαυρες μέρες που έρχονται ο Έλληνας είτε ακόμη έχει παντεσπάνι, είτε είναι έτοιμος να φουντάρει από τον 5ο όροφο, θα είναι ολομόναχος κι αυτό γιατί όλοι οι πολιτικοί της Ελλάδας επέλεξαν να γίνουν το ανάχωμα των ξένων εισβολέων. Είναι οι μοναδικοί που φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για την κατάντια ενός λαού και την εθνική παράδοση μιας χώρας. Είναι τόσο χέστηδες που δεν πήραν την εξουσία με τα τανκς αλλά με την ψήφο των Ελλήνων.
Θέλουν τον Έλληνα ως συμμέτοχο στο έγκλημα για να μπορούν μετέπειτα να του επιβάλλουν μέτρα λέγοντας "εσύ το αποφάσισες". Αποκαλούν στα ίσα τον Έλληνα τόσο ηλίθιο ξεστομίζοντας την επόμενη ημέρα των εκλογών ότι αυτός επέλεξε να εξαθλιωθεί, ότι μετά την απομάκρυνση από την κάλπη κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.
Το λάθος όμως δεν είναι του πολίτη, ο οποίος τιμά ακόμη την δημοκρατική διαδικασία των εκλογών, αλλά των πολιτικών που έχουν συνδεδεμένη την κάλπη με τους διακινητές βρώμικου χρήματος από τα ταμεία της Ε.Ε, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των κρυφών χορηγών τους.

Στις άθλιες και μοναχικές ημέρες που έρχονται ο Έλληνας θα αντέξει πολλά, περισσότερα από αυτά που θεωρούσε ότι μπορεί να αντέξει. Ανθρωπάρια τύπου υπουργού-εφοριακού, Αλεξιάδη, θα του κάνουν τον βίο αβίωτο έχοντας ως δικαιολογία την απόφαση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Θέλει δεν θέλει ο Έλληνας θα φτάσει εκεί που έπρεπε να είχε φτάσει πριν γίνουν όλα ρημαδιό κι αυτό γιατί θα καταλάβει ότι η πατρίδα δεν ήταν οι κάμποι και τα βουνά, ήταν ο ίδιος. Θα υποστηρίξει εμπράκτως τα μικρής περιφέρειας σύνορα της τελευταίας σταγόνας αξιοπρέπειάς του συνειδητοποιώντας ότι ο εχθρός δεν ήταν ποτέ εκτός των πυλών. Στρογγυλοκαθόταν στα έδρανα της εξουσίας κάνοντας αέρα στα αχαμνά του επιδεικτικά με τα ψηφοδέλτια που τον έχρισαν εχθρό της ίδιας της δημοκρατίας.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Ζαν- Πιερ Σεβενεμάν

H ελληνική κρίση είναι ένα μάθημα για όλους τους Ευρωπαίους. Τους αποκαλύπτει, αν δεν το είχαν ακόμη αντιληφθεί, το αληθινό πρόσωπο της Ευρώπης όπως οικοδομήθηκε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες: Ένα τρομακτικό εργαλείο ελέγχου των πιο αδύναμων οικονομιών και κηδεμονίας της δημοκρατίας στο εθνικό πλαίσιο, το μοναδικό πλαίσιο στο οποίο μπορεί να εκφραστεί πραγματικά. Ο Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ το είπε καθαρά: «Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες».
Η ένταξη της ελληνικής οικονομίας στην Κοινή Αγορά, την 1η Ιανουαρίου 1981, την έφερε αμέσως αντιμέτωπη με μια συγκυρία την οποία για συγκεκριμένους λόγους – εμφύλιος πόλεμος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, χούντα των συνταγματαρχών από το 1967 ως το 1974 – δεν μπορούσε να αντέξει: Ενιαία αγορά (1987), συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (1994), ένταξη στο ευρώ (2000), διεύρυνση της τελωνειακής ένωσης προς τις χώρες με φτηνή εργατική δύναμη μετά την πτώση του κομμουνισμού.

Η ελληνική οικονομία βαθμιαία έπαθε ασφυξία, η βιομηχανία της διαλύθηκε, η γεωργία δέχθηκε αποφασιστικό πλήγμα από το απότομο άνοιγμα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και ο δανεισμός με χαμηλά επιτόκια έκαναν αυτή τη διαδικασία να φαίνεται στην αρχή ανώδυνη. Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά εδώ, τη διαφθορά και την πελατειοκρατία, προϊόντα ενός αρχαϊκού πολιτικού συστήματος. Όμως η Ελλάδα είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος. Το δάσος είναι ένα ενιαίο νόμισμα που προκαλεί αναιμία στις περισσότερες ευρωπαϊκές οικονομίες και που αντί να οδηγεί στη σύγκλισή τους, αυξάνει τις διαφορές τους και δεν μπορεί να επιζήσει παρά με όλο και μεγαλύτερες μεταφορές πόρων, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων δεν θα επιστραφεί ποτέ.

Η ελληνική κρίση αποκαλύπτει τα όρια της χρηματοπιστωτικής αλληλεγγύης που οι ευρωπαϊκοί λαοί, και πρώτα απ? όλα οι Γερμανοί, είναι διατεθειμένοι να δείξουν απέναντι σ’ εκείνους που αφέθηκαν να παγιδευτούν από τον δανεισμό. Πράγματι, οι φορολογούμενοι έχουν βγει σήμερα στην πρώτη γραμμή στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία ή στην Ισπανία, καθώς γνωρίζουν ή διαισθάνονται ότι θα χάσουν συνολικά τουλάχιστον 500 δισεκατομμύρια ευρώ.

Τα ποσά αυτά πρέπει φυσικά να υπολογίζονται σε σχέση με το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης, που είναι 7 τρισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικά, αν τα προσθέσουμε στα χρέη που έχουν ήδη δημιουργηθεί για να στηριχθεί το ευρώ. Προκειμένου να υποστηρίξει, για παράδειγμα, η Γαλλία την Ελλάδα, επιβαρύνει με 85 δισεκατομμύρια ένα χρέος που είναι ήδη 2,03 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα απ? όλα όμως, είναι η επιβράδυνση της ανάπτυξης της ευρωζώνης (στάσιμο ΑΕΠ από το 2007, έναντι ετήσιας αύξησης 2% του ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών). Από τότε που δημιουργήθηκε το ευρώ, η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε στη Γαλλία κατά 12% και στην Ιταλία και την Ελλάδα κατά 20%, ενώ αυξήθηκε στη Γερμανία κατά 34%. Το χάσμα που δημιουργείται στην Ευρώπη είναι αφόρητο. Αντί να φέρνει πιο κοντά τους λαούς, το ευρώ τους απομακρύνει και τους διχάζει.

Η κηδεμονία της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Οι λαοί θέλουν να παραμείνουν κυρίαρχοι. Η άρνηση της δημοκρατίας από την πλευρά των ευρωπαϊκών θεσμών οδηγεί σε επανειλημμένες πολιτικές κρίσεις. Η ελληνική κρίση αποκαλύπτει το πραγματικό και ανελέητο πρόσωπο των ολιγαρχιών που κυριαρχούν στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο Βερολίνο. Ο καθαρά τεχνοκρατικός χαρακτήρας αυτών των θεσμών έρχεται στο φως όταν κανείς στο ίδιο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν τολμά να τα βάλει με τη μοναδική δύναμη που λαμβάνει αποφάσεις: Τη Γερμανία.

Τα περιθώρια ελιγμών του Αλέξη Τσίπρα περιορίστηκαν ανάμεσα στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και την Άγκελα Μέρκελ. Η Γαλλία το μόνο που έκανε ήταν να ταχθεί εναντίον ενός μη οργανωμένου Grexit. Απομονωμένη, η Ελλάδα δέχθηκε έναν πραγματικό οικονομικό πόλεμο από τη Γερμανία και τους δορυφόρους της. Μέσω της Ελλάδας, οι «ευρωπαϊκοί θεσμοί» θέλησαν να παραδειγματίσουν άλλους λαούς, και πρώτα απ?όλα τον ισπανικό που ετοιμάζεται να ψηφίσει το Podemos. Ο οικονομικός αυτός πόλεμος δικαιώνει μια φράση του Τζον Ανταμς, δεύτερου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών: «Υπάρχουν δύο τρόποι να αφαιρέσεις την εθνική κυριαρχία μιας χώρας, το σπαθί και το χρέος».

Το κουτί της Πανδώρας που άνοιξε με την ελληνική κρίση δεν θα κλείσει σύντομα. Ο κίνδυνος για τη Γαλλία είναι να παγιδευτεί στον «σκληρό πυρήνα» για τον οποίο ο Σόιμπλε και ο Λάμερς μιλούσαν από το 1994: Μία ευρωζώνη που θα περιορίζεται στη Γερμανία, τη Γαλλία και τις χώρες της Μπενελούξ. Αυτό που πρέπει να κάνει, αντίθετα, είναι να εργαστεί για μια Ευρώπη πιο ευέλικτη, που σέβεται τους λαούς που την απαρτίζουν.
Πηγή: Marianne, Αθηναϊκό Πρακτορείο

* O Ζαν- Πιερ Σεβενεμάν υπήρξε υπουργός σε σειρά κυβερνήσεων της Γαλλίας και ιδρυτής του Κινήματος Πολιτών
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου