Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2014

Σημαντικό είναι το πρόβλημα που έχει παρουσιαστεί στη συνεννόηση των δυο ακτών του Ατλαντικού, από τη στιγμή που η ηγέτης της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, δεν συζητά το ενδεχόμενο επιβολής οικονομικών κυρώσεων στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως άλλωστε διαφάνηκε και από τη συνάντηση του Ρώσου ηγέτη με τον επικεφαλής του γερμανικού κολοσσού Siemens…

Βερολίνο και Μόσχα δείχνουν να επιθυμούν ανοικτά έναν πολιτικό συμβιβασμό που δεν θα διαταράξει το οικονομικό περιβάλλον, με τον Αμερικανό πρόεδρο, Μπάρακ Ομπάμα να αντιμετωπίζει συντονισμένα πυρά στις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι δεν αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα τη «ρωσική επιθετικότητα».

Οι κουβέντες που λέγονται στις Βρυξέλλες κατά την επίσκεψη του Μπάρακ Ομπάμα στην Ευρώπη, είναι σχεδιασμένες να καθησυχάσουν το ακροατήριο της Δύσης ότι όλα βαίνουν καλώς, συγκαλύπτοντας με τον τρόπο αυτό τις τεράστιες διαφωνίες στον τρόπο αντιμετώπισης της Ρωσίας.



Παρά τις εντυπωσιακές δυνατότητες παρακολούθησης και κατασκοπείας που διαθέτουν, οι ένοπλες δυνάμεις και οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υπέκλεψαν καμία επικοινωνία που θα αποκάλυπτε ξεκάθαρα την πρόθεση της Ρωσίας να καταλάβει την Κριμαία, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το εάν η Μόσχα μπορεί πλέον να κρύβει τις σκέψεις της από τα αμερικανικά «μάτια», όπως αποκαλύπτει εκτενές δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal.

Προκειμένου μάλιστα να καλύψουν το «κενό» στην άντληση πληροφοριών, σύμφωνα πάντα με την WSJ, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες σπεύδουν να επεκτείνουν τη δορυφορική κάλυψη και τις δυνατότητες υποκλοπής επικοινωνιών στη Ρωσία, την Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής, ευελπιστώντας πως στο μέλλον θα γνωρίζουν τις προθέσεις του Κρεμλίνου πριν αυτό αναλάβει δράση.

Σύμφωνα με πηγές της WSJ, μολονότι ήδη από τον Δεκέμβριο οι μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν τον Λευκό Οίκο πως ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ενδέχεται να κάνει κάποια κίνηση με στόχο την Κριμαία, ποτέ δεν υπήρξαν ενδείξεις ή πληροφορίες που να υποδεικνύουν με σαφήνεια τις προθέσεις του Κρεμλίνου.

«Μολονότι υπήρχε μία προειδοποίηση, δεν είχαμε τις πληροφορίες που θα μας επέτρεπαν να πούμε ακριβώς τι θα γίνει», σχολίασε ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Ομπάμα.

Ο αιφνιδιασμός ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο. Καθώς η πολιτική κρίση στην Ουκρανία κλιμακωνόταν και το καθεστώς Γιανουκόβιτς κατέρρεε, οι ΗΠΑ είχαν το βλέμμα τους στραμμένο στις ρωσικές δυνάμεις που συγκεντρώνονταν για ασκήσεις κοντά στη ρωσο-ουκρανική μεθόριο. Παρά ταύτα, αιχμή του ρωσικού δόρατος στην Κριμαία αποδείχθηκαν στρατεύματα που, σιωπηλά, βρίσκονταν ήδη στην στρατηγικής σημασίας χερσόνησο.

Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν στη WSJ πως πλέον υποπτεύονται ότι η Μόσχα μετέφερε μυστικά, «σταγόνα - σταγόνα», ελίτ δυνάμεις στην Κριμαία, ξεφεύγοντας τελείως από τα αμερικανικά «μάτια» και «αυτιά». Τα στρατεύματα στην Κριμαία επέδειξαν «εντυπωσιακή πειθαρχία» στις τηλεπικοινωνίες τους, στερώντας από τις ΗΠΑ κάθε πραγματική γνώση της κατάστασης.

Το μεγαλύτερο ερώτημα ωστόσο για την Ουάσιγκτον είναι πώς η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κατόρθωσε να κρύψει τα σχέδιά της από τα αμερικανικά συστήματα παρακολούθησής και κατασκοπείας.

Ένα σενάριο θέλει τη Μόσχα να έχει στη διάθεσή της αντίμετρα που, σε συνδυασμό με παραπληροφόρηση, αποτρέπουν τις αμερικανικές υποκλοπές. Μία άλλη εκδοχή είναι πως η ρωσική ηγεσία έχει πλέον γνώση των αμερικανικών μεθόδων παρακολούθησης, και κατέφυγε σε εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας. Τρίτο ενδεχόμενο βλέπει τον Βλαντιμίρ Πούτιν να λαμβάνει προσωπικά και αστραπιαία την απόφαση για προσάρτηση της Κριμαίας, ενημερώνοντας με μη ανιχνεύσιμο τρόπο μόνο τους ανθρώπους που θα είχαν άμεση συμμετοχή στην επιχείρηση.

Σε κάθε περίπτωση, οι απροσδόκητες ρωσικές κινήσεις έχουν προκαλέσει «μεγάλη ανησυχία» στην κυβέρνηση Ομπάμα, όπως δήλωσε στην WSJ πρόσωπο που έχει γνώση των συνομιλιών στην Ουάσιγκτον. «Αυτή είναι μη χαρτογραφημένη περιοχή», προσέθεσε.

«Ήταν κλασσική maskirovka (μεταμφίεση-απόκρυψη)», παραδέχτηκε στην WSJ ανώτερος αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος. Στην παραδοσιακή «γλώσσα» της κατασκοπείας, αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πολύπλοκες τεχνικές εξαπάτησης που χρησιμοποιεί η Μόσχα.


Σας παραθέτουμε αποδελτίωση από το βίντεο που δημοσιεύτηκε στο Youtube σήμερα (27/3/2014) και αφορά σύσκεψη που έγινε ανάμεσα στον υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου, στον Νο 2 του Γενικού Επιτελείου Στρατού Γιασάρ Γκιουλέρ, στον Χακάν Φιντάν (διοικητή της ΜΙΤ) και τον υφυπουργό εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου.
Δείτε τι σχεδιάζουν για μια ξένη χώρα που πνίγεται στο αίμα…

Nα επισημάνουμε πως ο τάφος του Σάχη Σουλεϊμάν είναι μια νησίδα τουρκικού εδάφους που βρίσκεται μέσα στην Συρία και φυλάσσεται από Τούρκους στρατιώτες. Η Τουρκία λοιπόν φαίνεται να σχεδιάζει εσκεμμένα μια επίθεση εκεί, ώστε να ¨πατήσει¨εκεί για να κηρύξει τον πόλεμο…
Είπαμε γείτονας μάλαμα….

Η μετάφραση του ηχητικού

Νταβούτογλου: Ο πρωθυπουργός είπε πως ¨αυτό (η επίθεση στον τάφο του Σάχη Σουλεϊμάν) πρέπει να αξιοποιηθεί ως μια ευκαιρία σε αυτή την συγκυρία¨.

Χακάν Φιντάν (διοικητής της ΜΙΤ): Εάν χρειάζεται στέλνω εκεί 4 άτομα. Τους βάζω εκεί να εκτοξεύσουν 8 πυραύλους κατά της Τουρκίας και παράγω έτσι μια αιτία πολέμου. Τους βάζω επίσης να επιτεθούν και στον τάφο του Σάχη Σουλεϊμάν.

Γιασάρ Γκιουλέρ: Απευθείας αιτία πολέμου. Αυτό που θα πράξουμε θα είναι απευθείας αίτιο πολέμου.

Γιασάρ Γκιουλέρ: Είναι ανάγκη επειγόντως με την στήριξη του κυρίου Χακάν να διασφαλίσουμε όπλα και πυρομαχικά στους αντιπολιτευόμενους. Πρέπει να μιλήσουμε με τον κύριο υπουργό. Με τον υπουργό Αμύνης και τον υπουργό Εσωτερικών. Αυτό κύριε υπουργέ πρέπει να το συζητήσουμε, πρέπει να το ρυθμίσουμε.

Αχμέτ Νταβούτογλου: Όταν υπήρχε απειλή στο Β. Ιράκ πως μπορέσαμε και χώσαμε εκεί τις ειδικές δυνάμεις; Έπρεπε να είχαμε στείλει και εκεί (σημ μεταφρ : εννοεί στην Συρία). Έπρεπε να είχαμε εκπαιδεύσει τους ανθρώπους εκεί. Έπρεπε να είχαμε στείλει ανθρώπους. Τέλος πάντων αυτό αδυνατούμε να το κάνουμε, εμείς με την διπλωματία.

Γιασάρ Γκιουλέρ: Προσέξτε κύριε μου. Η ΜΚΕ (βιομηχανία όπλων και πυρομαχικών)δεν είναι υπό τις διαταγές του υπουργού μας ; Μα αυτή την στιγμή το Κατάρ με τα λεφτά του ψάχνει για πυρομαχικά (εννοεί για τους κατσαπλιάδες της Συρίας). Τα χρήματα είναι σε ρευστό, ε λοιπόν ας υπάρξει παραγωγή να τους δώσουν. Με εντολή του κυρίου υπουργού.

Αχμέτ Νταβούτογλου: Ε, να, σε αυτό το σημείο δεν μπορούμε να κινηθούμε ολοκληρωμένα, δεν μπορούμε να συντονιστούμε.

Γιασάρ Γκιουλέρ: Ε, τότε, ο πρωθυπουργός μας ας καλέσει την ίδια στιγμή τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου και τον κύριο υπουργό. Ας μιλήσουν δίπλα του.

Αχμέτ Νταβούτογλου: Μα για αυτό εγώ και ο κύριος Φεριντούν παρακαλέσαμε τον πρωθυπουργό, τέλος πάντων ας συγκεντρωθούμε εμείς με το σκεπτικό πως η πορεία δεν είναι καλή

Γιασάρ Γκιουλέρ: Και να μην είναι πολύς κόσμος κύριε υπουργέ. Ας είναι η εξοχότητα σας, ο κύριος υπουργός Άμυνας, ο υπουργός Εσωτερικών μας και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, οι τέσσερεις σας εκεί καθίστε. Αρκεί, δεν χρειάζεται άλλος. Κύριε υπουργέ εκεί πέρα χρειάζονται όπλα και πυρομαχικά. Και μάλιστα περισσότερο πυρομαχικά και όχι όπλα. Πριν από λίγο μιλήσαμε κύριε υπουργέ. Ας πούμε πως στήνουμε εκεί έναν στρατό 1.000 ατόμων. Εάν εμείς τους ρίξουμε στον πόλεμο χωρίς να αποθηκεύσουμε γι αυτούς πυρομαχικά για ένα ελάχιστο διάστημα 6 μηνών, σε δύο μήνες θα επιστρέψουν πάλι σε εμάς.

Αχμέτ Νταβούτογλου: Μα ήδη γύρισαν τώρα.

Γιασάρ Γκιουλέρ: Γυρνάνε κύριε υπουργέ μου...

Αχμέτ Νταβούτογλου: Γύρισαν από το... Ποιό ήταν; Από το Τσομπάνμπέι επέστρεψαν (πόλη της Συρίας).

Γιασάρ Γκιουλέρ: Ναι. Ναι κύριε μου. Αυτή η δουλειά κατέστη ένα θέμα που φορτώθηκε στις πλάτες μόνο του κυρίου Χακάν (της ΜΙΤ…). Μα δεν γίνεται. Για ποιο λόγο;

Για τους τουρκόγλωσσους, το σχετικό ηχητικό



Πηγή "Τουρκικά Νέα"
Tου Χρήστου Μηνάγια

Από τις 12 Δεκεμβρίου 2013, η Τουρκία εισήλθε σε ένα νέο κύκλο μιας σκιώδους πολιτικής πόλωσης, έχοντας ως σημείο αναφοράς την κυβέρνηση του ΑΚΡ και τον πρωθυπουργό Tayyip Erdoğan, εμπλέκοντας τους σε οικονομικά σκάνδαλα, τα οποία αποκαλύφθηκαν ύστερα από παράνομες παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και γνωστοποιήθηκαν στην τουρκική κοινωνία μέσω του διαδικτύου. Από τη μια πλευρά της πόλωσης αυτής, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν τον Erdoğan, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι θρησκευόμενοι Τούρκοι και Κούρδοι και από την άλλη πλευρά βρίσκεται το κεμαλικό κατεστημένο συνεπικουρούμενο από την πλειονότητα των αλεβητών.

Όμως πέραν αυτών, υπάρχει ακόμη ένας πόλος αντιπαλότητας, του οποίου η κοινωνιολογική ανταπόκριση είναι περιορισμένη σε σχέση με τα άλλα δύο στρατόπεδα που προαναφέρθηκαν. Πρόκειται για το θρησκευτικό κίνημα του Fethullah Gülen και μια ομάδα φιλελεύθερων διανοουμένων που έχουν προκαλέσει μια βαθιά ρήξη με τον τέως σύμμαχο τους Erdoğan, όταν αυτός αποκαθήλωνε την ηγεμονία του στρατιωτικού κατεστημένου, φυλακίζοντας δεκάδες στελέχη του βαθέως κράτους της Τουρκίας. Φυσικά, η ισχύς του κινήματος Gülen, που αποκάλυψε τα σκάνδαλα αυτά, δεν πηγάζει από την τουρκική κοινωνία, αλλά από μια δυσανάλογη και αθέμιτη διείσδυση που έχει στον κρατικό μηχανισμό, στα ΜΜΕ, στους συλλόγους εργαζομένων και στους επιχειρηματικούς ομίλους, δίδοντας την εντύπωση ότι έχει δημιουργήσει ένα παράλληλο κράτος.

Εκτός τούτου, η ρήξη αυτή έχει αποκτήσει ιδιάζουσα σημασία και μεγάλες διαστάσεις για δύο λόγους: πρώτον, διότι στο κυρίαρχο σουνιτικό κίνημα της χώρας άρχισε ένας ασύμμετρος πόλεμος αλληλοεξόντωσης των δύο βασικών πυλώνων του (Erdoğan- Gülen). Και δεύτερον διότι οι πρώτες συνέπειες της μάχης αυτής θα γίνουν εμφανείς το βράδυ της 30 Μαρτίου 2014, όταν θα ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών που θα έχουν διεξαχθεί στη χώρα.

Συνεπώς, την επόμενη Κυριακή η τουρκική κοινωνία δεν θα ασχοληθεί μόνο με τα ονόματα των υποψηφίων δημάρχων που εκλέχθηκαν, αλλά θα λάβει μια απάντηση για τους νέους πολιτικούς κώδικες που θα διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας από την επομένη των εκλογών, δεδομένου ότι αυτές αφενός έχουν λάβει το χαρακτήρα δημοψηφίσματος, αφετέρου θα καθορίσουν και τις υποψηφιότητες για την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας που θα ακολουθήσει μετά από τέσσερεις μήνες.

Με την ίδια διαδικασία σκέψης θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι σκιώδεις μηχανισμοί που καθοδηγούν την επίθεση εναντίον του Erdoğan, είτε αυτοί προέρχονται από το εσωτερικό της χώρας είτε από το εξωτερικό, δεν επιθυμούν να αναδιαμορφώσουν τις πολιτικές ισορροπίες των κομμάτων διασπώντας το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, αλλά επιδιώκουν να πλήξουν το κύρος του Τούρκου πρωθυπουργού με σκοπό να τον αποτρέψουν να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Δημοκρατίας ακόμη και να τον αναγκάσουν να αποσυρθεί από την πολιτική. Κατά την άποψη μας, αυτό οφείλεται στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης να αντιπαραθέσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας και μια ενδεχόμενη αλλαγή της υφιστάμενης δυναμικής των κομμάτων θα έχει αβέβαια αποτελέσματα για το μέλλον αυτής. Άλλωστε οι συνέπειες των πολυκομματικών κυβερνήσεων που προηγήθηκαν είναι ακόμη νωπές στη μνήμη της τουρκικής κοινωνίας.

Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη το γνωμικό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου ή σύμμαχος μου» διαπιστώνεται ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης CHP και ΜΗΡ έχουν συμπράξει με τον Gülen εναντίον του Erdoğan. Ωστόσο, η εν λόγω συγκυριακή συμμαχία παρουσιάζει δύο τρωτά σημεία: το πρώτο έχει να κάνει με την ημερομηνία λήξεως της και συγκεκριμένα αυτή προσδιορίζεται αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές. Και το δεύτερο, αφορά στην έλλειψη επαρκούς πολιτικής σκέψης από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγει ο Τούρκος πρωθυπουργός εναντίον τους.

Όμως ποιοι είναι οι νέοι πολιτικοί κώδικες που θα αναδειχθούν το βράδυ των εκλογών και θα καθορίσουν το μέλλον των πολιτικών κομμάτων της Τουρκίας; Στο ερώτημα αυτό ο Τούρκος δημοσιογράφος Ηuseyin Gülerce της ελεγχόμενης από τον Gülen εφημερίδας Zaman αναφέρει τα εξής:
  • Πόσο επηρέασε τους Τούρκους ψηφοφόρους η δημοσιοποίηση των οικονομικών σκανδάλων στις 17 και 25 Δεκεμβρίου 2013; Θα υπάρξει προσπάθεια συγκάλυψής τους; Ο Τούρκος πρωθυπουργός θα συνεχίσει να διοικεί τη χώρα με το υπάρχον αλαζονικό και αυταρχικό προφίλ του:
  • Πόσο θα επηρεασθούν οι ήδη διαταραγμένες σχέσεις του ΑΚΡ με τον Gülen; Θα υπάρξει κάποια προσέγγιση μεταξύ τους ή ο Erdoğan θα συνεχίσει τις προσπάθειες του για να αποδυναμώσει έτι περαιτέρω τον Gülen;
  • Πόσο θα επηρεασθεί η διαδικασία επίλυσης του κουρδικού προβλήματος και τι απήχηση θα υπάρξει στην ανατολική και νοτιοανατολική Τουρκία; Οι Κούρδοι ψηφοφόροι θα ενθαρρύνουν το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ να συνεχίσει την προσπάθεια που ξεκίνησε ή θα περιχαρακωθούν πίσω από τον κουρδισμό;
  • Ποιος θα είναι ο νικητής των εκλογών στην Κωνσταντινούπολη; Η απώλεια του Δήμου αυτού θα αποτελέσει ένα σοβαρότατο πλήγμα για το ΑΚΡ και θα οξυνθεί η κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος με αποτέλεσμα να υπάρξουν σοβαρές αντιδράσεις για την υποψηφιότητα του επομένου προέδρου της Δημοκρατίας. Αντιθέτως, εάν κερδίσει ο υποψήφιος του ΑΚΡ θα δημιουργηθεί ένα σοβαρότατο ρήγμα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP, με συνέπεια ακόμη και την αμφισβήτηση του αρχηγού του κόμματος.
  • Η πόλωση που έχει δημιουργηθεί, οι τηλεφωνικές υποκλοπές, οι κασέτες, η απαγόρευση του Twitter, οι διώξεις και μεταθέσεις αστυνομικών και δικαστικών, καθώς επίσης η διάσπαση των ΜΜΕ σε δύο στρατόπεδα πως θα επηρεάσουν τον Τούρκο ψηφοφόρο;
Από τα παραπάνω ερωτήματα γίνεται αντιληπτό ότι, τα τελευταία χρόνια η έννοια της εξουσίας στην Τουρκία εξατομικεύθηκε στο πρόσωπο του Tayyip Erdoğan, ο οποίος, ενώ προώθησε σημαντικές αλλαγές στη χώρα του, κατέδειξε ότι δεν ήταν ικανός να διαβάσει σωστά τις συνέπειες που αυτές επέφεραν, με αποτέλεσμα στην τουρκική κοινωνία να κερδίζει συνεχώς έδαφος η ακόλουθη άποψη: η σταθερότητα, η ηρεμία και η δημοκρατία θα έρθουν στη χώρα μόνο τότε, όταν η Τουρκία και το κόμμα ΑΚΡ θα απαλλαχθούν από τον Erdoğan. Ωστόσο, αυτό είναι ακόμη αβέβαιο, δεδομένου ότι η 30η Μαρτίου δεν θα είναι το τέλος, αλλά πιθανόν η αρχή του τέλους της αστάθειας και της πόλωσης που υπάρχει στην Τουρκία.

Πηγή Geostrategy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Ακόμη ένα νομοσχέδιο του ΔΝΤ θα κατατεθεί αύριο στη Βουλή, για να ψηφιστεί με τη συνήθη διαδικασία του κατεπείγοντος, το «κατεπείγον» της οποίας κανένας δεν κατανοεί, μετά από τόσα χρόνια που «λυμαίνεται» το ΔΝΤ τη χώρα μας.

Το πρώτο του άρθρο θα είναι 148 σελίδες και το δεύτερο 23 - τις οποίες θα πρέπει να διαβάσουν οι βουλευτές (όπως πάντα) και να ψηφίσουν, χωρίς διαρροές. Ο πρωθυπουργός βέβαια, στα πλαίσια της κομματικής πειθαρχίας (ψηφίζεις ή διαγράφεσαι), λέει πως είναι πεπεισμένος για την υπευθυνότητα των βουλευτών του - ότι και να σημαίνει αυτό.

Το «δόλωμα» που αναμένεται να «καταπιούν χωρίς νερό» βουλευτές και πολίτες, με υπευθυνότητα, τα τριάντα αργύρια καλύτερα, είναι το «κοινωνικό μέρισμα» των 500 €, το οποίο θα είναι αφορολόγητο!

Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει ρυθμίσεις σχετικά με το ΤΑΙΠΕΔ, με τις αποκρατικοποιήσεις, με την οργάνωση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, με την ΕΛΣΤΑΤ, με τον ΟΔΔΗΧ, με τροποποιήσεις θεμάτων του ΤΧΣ που αφορούν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, με τις αλλαγές στα φορολογικά πρόστιμα κοκ.

Το πιο ενδιαφέρον όλων είναι η «σύσταση» της τράπεζας (της μοναδικής που ο βασικός μέτοχος της δεν συμμετείχε στην αύξηση κεφαλαίου, αλλά εξαγοράζει το Ελληνικό), με βάση την οποία πρέπει να ολοκληρωθεί με συνέπεια η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης στο εσωτερικό της και να ψηφιστεί το συντομότερο δυνατόν το νομοσχέδιο!

Η τράπεζα λοιπόν δίνει με τη σειρά της την εντολή στους βουλευτές να συμπεριφερθούν με υπευθυνότητα, επειδή η ψήφιση του νομοσχεδίου είναι απαραίτητη για την καταβολή της δόσης - μάλλον επειδή χωρίς αυτό δεν μπορεί να προωθηθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, οι περισσότεροι από τους οποίους παρακολουθούν τη «ληστεία» του σπιτιού τους και την εξαθλίωση των παιδιών τους από τους τηλεοπτικούς δέκτες, καθισμένοι αναπαυτικά στον «υπό κατάσχεση» καναπέ τους.

Υστερόγραφο: Μας κάνει εντύπωση η δικαιολογία που δίνεται από τους «σχολιαστές», σχετικά με το απίστευτα χαμηλό τίμημα για τα 6.500 περίπου στρέμματα του Ελληνικού. Σύμφωνα με τους έμπειρους σχολιαστές, η τιμή κτήσης δεν είναι χαμηλή (όταν το ένα στρέμμα στην περιοχή αξίζει πάνω από 1 εκ. €), αφού δεν υπήρξε κανένας άλλος ενδιαφερόμενος.

Είναι δυνατόν αλήθεια να μην γνωρίζουν πως γίνονται ανάλογου είδους «δημοπρασίες», στις οποίες οι ενδιαφερόμενοι μοιράζουν τα «λάφυρα» μεταξύ τους πολύ πριν, έτσι ώστε να μην ανεβαίνουν οι τιμές;


Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του γνωστού τουρκικού ειδησεογραφικού καναλιού, NTV, την Πέμπτη 27 Μαρτίου, η γνωστή Τουρκάλα δημοσιογράφος, Nilgün Balkaç, σχολιάζοντας την κατάρριψη του συριακού πολεμικού αεροσκάφους από πυραύλους αέρος αέρος της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, είπε το εξής χαρακτηριστικό: 
«γιατί η τουρκική πολεμική αεροπορία δεν έκανε το ίδιο όταν τον περασμένο Οκτώβριο ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο στην Μαύρη Θάλασσα και γιατί δεν το έχει κάνει μέχρι σήμερα όταν, προσέξτε, τα ελληνικά πολεμικά… αεροσκάφη παραβιάζουν… τον τουρκικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο;». 
Δηλαδή οι Τούρκοι θα πρέπει να συμπεριφερθούν ανάλογα και με τα δικά μας αεροσκάφη που… παραβιάζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο. Φυσικά για το ρωσικό ούτε που να το σκεφτούν!

Η επισήμανση αυτή μιας γνώστης Τουρκάλας τηλεπαρουσιάστριας-δημοσιογράφου δείχνει, ειδικά για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Τουρκία, ότι τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται επικίνδυνα. 
Τα μηνύματα που έρχονται από την άλλη πλευρά του Αιγαίου είναι άκρως ανησυχητικά καθώς ενώ είμαστε στο παραπέντε από τις πολύ κρίσιμες εκλογές της 30 Μαρτίου, ο Ερντογάν κλονίζεται από ένα αβυσσαλέο πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον του εδώ και μήνες, με αποτέλεσμα να αντιδρά με ανεξέλεγκτες κινήσεις προς πολλές κατευθύνσεις.

Χρόνια είχε η Τουρκία να δει μια τόσο πολωμένη και ηλεκτρισμένη προεκλογική περίοδο. Σίγουρα όμως εκείνο που πόλωσε ακόμα περισσότερο τα πράγματα σε εκρηκτικό βαθμό, είναι οι συνεχείς διαρροές υποκλοπών τηλεφωνικών συνομιλιών που δείχνουν ένα άλλο Ερντογάν από εκείνο τον αποφασιστικό και κυρίαρχο πολιτικό ηγέτη με έμβλημα την τιμιότητα και την ευθυκρισία στις πράξεις και στις επιλογές του. 
Τα σκάνδαλα έχουν κυριαρχήσει με συνέπεια τον εκτροχιασμό της προεκλογικής εκστρατείας των κομμάτων και την περεταίρω πόλωση με ανυπολόγιστες συνέπειες και για την μετεκλογική περίοδο.

Η επιλογή του προσωπικού επιτελείου του Ερντογάν να στρέψει την εσωτερική επικαιρότητα στην Συρία με τη κατάρριψη του συριακού πολεμικού αεροσκάφους, είναι η πρώτη επικίνδυνη «ακροβασία» του Τούρκου πρωθυπουργού που θα πρέπει να μας βάλει σε πολύ σοβαρές σκέψεις για όλα τα ενδεχόμενα. 
Σε ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα η τουρκική εφημερίδα, Aydınlık, στις 26/3, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «VURUN EMRİ İHLALDEN 3 GÜN ÖNCE VERİLDİ», αποκαλύπτεται ότι η εντολή να χτυπηθεί με την πρώτη ευκαιρία ένα συριακό αεροπλάνο για να αλλάξει η ατζέντα της τουρκικής επικαιρότητας που γίνεται όλο και πιο βαριά για τον Τούρκο πρωθυπουργό, είχε δοθεί τρεις μέρες πριν από το επεισόδιο της κατάρριψης. 
Ο Ερντογάν, σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, έχει αρχίσει να σκέπτεται σοβαρά την εμπλοκή της Τουρκίας σε πολεμικές περιπέτειες για να εκμεταλλευτεί το κλίμα που αναμένεται να δημιουργηθεί και να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει τα μεγάλα σκάνδαλα που έχουν ξεσπάσει εδώ και μήνες για τον ίδιο και την οικογένεια του.

Αλήθεια έχουμε σκεφτεί αν η «τρέλα» αυτή του Τούρκου πρωθυπουργού προχωρήσει ακόμα περισσότερο και αν αντιληφτεί ότι δεν του βγαίνει η Συρία και ένεκα Ιράν, που ήδη έχει προειδοποιήσει την Τουρκία, αλλά και ένεκα Ρωσίας, στραφεί προς τον «αδύνατο κρίκο» που είναι για τους Τούρκους η χώρα μας; 
Στις 26 Μαρτίου, μια μέρα μετά την εθνική μας εορτή, τουρκική φρεγάτα παραβίαζε τα εθνικά χωρικά μας ύδατα και εμφανίστηκε έξω από το Σούνιο. 
Την ίδια ώρα η μνημονιακή κατοχική κυβέρνηση πελαγοδρομούσε μεταξύ… γάλατος και των εντολών της Τρόικας. 
Άραγε θα βρεθεί κάποιος να αναλάβει τις ευθύνες του και κυρίως να αναπτερώσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων αν ο Ερντογάν αποφασίσει να ανοίξει τις πόρτες του «τρελοκομείου»; 
Ας ελπίσουμε!



Να λοιπόν που υπάρχει ελπίδα για τους ψηφοφόρους της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης για να δώσουν την απάντηση που πρέπει και να αντιμετωπίσουν τους κολαούζους, τους εραστές και τους εγκάθετους του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής στις επικείμενες περιφερειακές εκλογές.

Και αυτή η ευκαιρία είναι η καλύτερη δυνατή, αφού το τουρκικό προξενείο ήδη εκδήλωσε την δυσαρέσκειά του από την υποψηφιότητα του Τέρενς Κουίκ για την θέση του περιφερειάρχη. Ίσως, μάλιστα, αυτή η (έντονη) δυσφορία του τούρκου προξένου (και της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής) να λειτουργεί και ως πυξίδα για τις εκλογές του Μαΐου, αφού οι υπόλοιποι υποψήφιοι έχουν ήδη δώσει (άμεσα ή έμμεσα) τα σχετικά «διαπιστευτήρια» στον τούρκο πρόξενο Ιλχάν Σαρνίτς, προκειμένου να τύχουν της συμπάθειάς του και να λάβουν μέρος των ψήφων από τους μουσουλμάνους της Θράκης που επηρεάζονται (ποικιλοτρόπως, αν και πάγια τακτική πίεσης είναι μέσω των ιμάμηδων την τελευταία Παρασκευή προ των εκλογών, όπου εξαπολύονται απειλές και για μη μουσουλμανική ταφή όσων δεν ακούσουν – υπακούσουν στις επιθυμίες του Αλλάχ (δηλαδή των ιμάμηδων και των ψευτομουφτήδων που βρίσκονται στην κατάσταση πληρωμών του τούρκου προξένου).

Γεγονός, πάντως, είναι πως ο Τέρενς Κουίκ, σαν υπεύθυνος των Ανεξάρτητων Ελλήνων για τα Ελληνοτουρκικά και τα θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, ασχολήθηκε πολύ περισσότερο με την Θράκη και τους κατοίκους της, από ότι οι τοπικοί υποψήφιοι κομματάνθρωποι, μη διστάζοντας να κατακεραυνώνει ενίοτε τις πρακτικές, τις τακτικές και τις δράσεις του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και της εν γένει αλυτρωτικής τουρκικής πολιτικής που αναπτύσσεται μέσω παρακρατικών ομάδων τουρκοφρόνων ή και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που λειτουργούν επί χρόνια στην ευαίσθητη αυτή ακριτική περιοχή.

Σε δηλώσεις που έκανε στην Κομοτηνή και μετά στην Αλεξανδρούπολη ο Τέρενς Κουίκ είπε τα εξής:
«Όχι μόνο για να συνεχίσουμε να αποδεικνύουμε και εγώ προσωπικά, ότι δεν μας αφορούν ψηφοθηρικά και αντεθνικά παιγνίδια με το Προξενείο, αλλά και ότι θα δώσουμε και τη ψυχή μας για την οικονομική ανασυγκρότηση όλων των νομών, για να δούμε, επιτέλους, ευτυχισμένες και ευτυχισμένους, χαμογελαστές και χαμογελαστούς, Ελληνίδες και Έλληνες. Όλων των πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων».
Δηλώσεις Τέρενς Κουίκ για την υποψηφιότητά του στην περιφέρεια ΑΜ-Θ

«Η Θράκη είναι μία από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Όμως, είναι επιπλέον και μία περιοχή που βρίσκεται στο επίκεντρο των σχεδιασμών της Τουρκίας για επέκταση των τουρκικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Οι κάτοικοι της περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια την εγκατάλειψη της Αθήνας. Τόσο οι χριστιανοί, αλλά και οι μουσουλμάνοι της Θράκης, είναι θύματα μίας ιδιότυπης και εξόφθαλμα προβληματικής άσκησης μηδενικής πολιτικής του Ελληνικού κράτους (το οποίο είναι πλέον φανερό ότι αποχωρεί από την περιοχή και παραδίδει -άτυπα- μέρος της Ελληνικής κυριαρχίας σε υπηρεσίες (μυστικές και «διπλωματικές») που εκφράζουν τα τουρκικά συμφέροντα.

Η Θράκη δεν αποτελεί μόνο σταυροδρόμι των πολιτισμών. Η Θράκη αποτελεί και σταυροδρόμι γεωπολιτικής ισχύος. Είναι χώρος που προσφέρεται για προσέλκυση ξένων κεφαλαίων και για μία ουσιαστική ανάπτυξη οικονομικής δραστηριότητας που θα συμβάλει στην κατακόρυφη αύξηση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου των κατοίκων της.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική κίνηση προσέλκυσης των ενδιαφερομένων να επενδύσουν στην περιοχή, παρά μόνο εκείνων που θα δημιουργούσαν συνθήκες επιπλέον μείωσης των ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων των πολιτών, δηλαδή εταιρειών που θα δημιουργούσαν Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και θα απομυζούσαν -κυριολεκτικά- τα τεράστια προσφερόμενα οφέλη της περιοχής.

Έχουμε τρόπους, έχουμε προτάσεις, έχουμε όραμα.

Μα περισσότερο από όλα έχουμε να προσφέρουμε μέσα από προσωπική εργασία, την δημιουργία συνθηκών για ένα σταθερό, ασφαλές και καλύτερο αύριο.

Η Τουρκία έχει τα δικά της σχέδια για την Θράκη.
Εμείς έχουμε τα δικά μας. Κι επειδή η Θράκη είναι μέρος της Ελλάδας, οι Έλληνες αποφασίζουν και θα αποφασίσουν για το τι θα συμβεί σε αυτή την περιοχή της Ελλάδας.

Η συμπάθεια και η αγάπη μου προς τους μουσουλμάνους κατοίκους της Θράκης είναι δεδομένη. Όπως είναι δεδομένη και η θέση μου για όλους εκείνους που επιθυμούν να καταστήσουν την Θράκη τόπο ανασφάλειας και γενικότερης έντασης.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να μοιραστώ τα όνειρά τους. Θα προσεύχομαι όμως για αυτούς, να τους φέρει ο Θεός την αγάπη στην καρδιά τους.

Η περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχει ανάγκες. Κι ενώ αυτές είναι δεδομένες δυστυχώς δεν έχουν ικανοποιηθεί από την Ελληνική Πολιτεία. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα σε όλα τα λάθη και τις παραλείψεις να δώσουμε απάντηση, να δώσουμε προτάσεις και λύσεις. Όχι επειδή θέλουμε, αλλά επειδή δεν γίνεται διαφορετικά. Μέσα στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που γίνονται, η περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, απαιτείται να βρεθεί έτοιμη, θωρακισμένη και να εκμεταλλευτεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό όλα όσα μπορεί να κατακτήσει και να δημιουργήσει.

Όσο για εκείνους που η υποψηφιότητά μου τους στεναχώρησε, πραγματικά λυπάμαι. Λυπάμαι, επειδή με την βοήθεια των πολιτών της περιφέρειας ΑΜ-Θ θα συνεχίσω να τους στεναχωρώ και να τους χαλάω τα σχέδια, για τα επόμενα χρόνια. Και μπορούν να είναι σίγουροι πως τα σχέδιά τους και οι μηχανισμοί τους έχουν ήδη τελειώσει. Για οποιεσδήποτε άλλες απορίες έχουν, με χαρά θα τους δεχθώ για να τους τις απαντήσω στο γραφείο μου στην Περιφέρεια της ΑΜ-Θ.

Εύχομαι καλό και έντιμο αγώνα, σε όλους τους συνυποψηφίους μου. Ξεκινώ από αρνητική θέση, επειδή γνωρίζω πως είμαι αντιπαθής στην Τουρκία. Το θεωρώ τιμή μου να δίνω άνισο αγώνα, επειδή οι Έλληνες έδιναν πάντα άνισους αγώνες. Έτσι θα γίνει και τώρα…

Τέλος, για όσους αναρωτιούνται γιατί βάζω υποψηφιότητα στην περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, έχω να τους απαντήσω πως το κάνω αυτό επειδή αγαπώ την πατρίδα μου και τρέχω να την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις, όπου αυτή με χρειάζεται περισσότερο…».



Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Η είδηση κάνει εδώ και λίγες ώρες τον κύκλο του διαδικτύου και των ΜΜΕ σε παγκόσμια κλίμακα με ταχύτητες… φωτός!

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ και το youtube!...

Ο κ Ερντογάν, όπως ήδη όλοι γνωρίζουμε, είχε απαγορεύσει τη χρήση του πασίγνωστου twitter, ένα από τα πλέον διαδεδομένα social media, με μια κίνηση-απαγόρευση που σόκαρε τη Διεθνή κοινή γνώμη καθώς ερμηνεύθηκε ως αντιδημοκρατική «απόπειρα φίμωσης της ελευθερίας λόγου και επικοινωνίας» παραμονές Εκλογών.

Η Τουρκική Δικαιοσύνη, όπως μετέδωσαν προχτές Τουρκικα ΜΜΕ, ΔΕΝ ενέκρινε την πράξη του κ Ερντογάν να απαγορεύσει τη χρήση του twitter.

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός λέγεται ότι απειλείται με δημοσίευση και ενός «ροζ σκανδάλου» πέραν των προβλημάτων «διαφθοράς» που αφορούν μέλη της οικογένειάς του και είχαν διαδοθεί και μέσω twitter.

Και πριν προλάβει να στεγνώσει η μελάνη στην απόφαση της Τουρκικής Δικαιοσύνης ο Τούρκος Πρωθυπουργός χτύπησε ξανά…

Σύμφωνα με την ρωσική Gazeta, o Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκάλεσε «ανήθικη και δειλή» την εμφάνιση στο YouTube μιας συνομιλίας από συνεδρία στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, αναφέρει η εφημερίδα Radikal.

Κύριο θέμα της συζήτησης των παρισταμένων το ενδεχόμενο να στείλει στρατεύματα στη Συρία η Τουρκία.
«Πρέπει να κλείσει το YouTube. Είναι ανήθικο και κατάπτυστο», δήλωσε ο Ερντογάν, που υπόσχεται να ελέγξει το YouTube.
Στις 27 Μαρτίου 2014, η Τουρκία μπλοκάρει την πρόσβαση στο YouTube. Νωρίτερα, οι τουρκικές αρχές έχουν αποκλείσει την υπηρεσία και στο Twitter.

Σχόλιο: Η ουσία είναι η πιθανή αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στην Συρία. Κάτι τέτοιο θα εμπλέξει την Τουρκία σε έναν ατέρμονο πόλεμο και θα προκαλέσει την μίνι της Μόσχας. Ήδη σήμερα οι λιγοστές επίλεκτες όμως τουρκικές δυνάμεις μαζί με του τζιχαντιστές, υπέστησαν πανωλεθρία σύμφωνα με το συριακό πρακτορείο SANA.




Ποιος θα το περίμενε ότι μια πολιτεία των ΗΠΑ θα ήθελε να αποσχισθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να ενωθεί με τη Ρωσία;
Προφανώς κανείς, έχουμε μάθει να νομίζουμε πως ισχύει το αντίθετο.
Κι όμως, κάτοικοι της Αλάσκας, της 49ης Πολιτείας των ΗΠΑ, θυμήθηκαν ότι η χώρα τους ήταν ρωσικό έδαφος μέχρι το 1867 και διοργανώνουν συλλογή υπογραφών με αίτημα να επιστρέψουν στη… μαμά αρκούδα!

Πώς η Αλάσκα πουλήθηκε από τους Ρώσους στις ΗΠΑ

Η πρώτη επαφή των Ευρωπαίων με την Αλάσκα έγινε το 1741, όταν ο Βίτους Μπέρινγκ ηγήθηκε μίας αποστολής του ρωσικού ναυτικού με το πλοίο «Άγιος Πέτρος», η οποία έφτασε στις δυτικές ακτές της περιοχής.

Με την επιστροφή της αποστολής, το πλήρωμα έφερε μαζί του γούνες από θαλάσσιες ενυδρίδες, οι οποίες θεωρούνται από τις καλύτερες γούνες παγκόσμια, και έτσι σταδιακά μικροί συνεταιρισμοί γουνεμπόρων ξεκίνησαν να εξερευνούν τα Αλεούτια νησιά και την Αλάσκα από τις ακτές της Σιβηρίας.

Η πρώτη μόνιμη εγκατάσταση Ευρωπαίων έγινε το 1784, ενώ παράλληλα η Ρωσο-Αμερικανική Εταιρία που ιδρύθηκε άρχισε να υλοποιεί ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αποίκησης το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.

Η πρώτη πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η πόλη Νέος Αρχάγγελος στο νησί Κόντιακ, αλλά στη συνέχεια η έδρα μεταφέρθηκε στη Σίτκα, η οποία παρέμεινε πρωτεύουσα για έναν αιώνα τόσο κάτω από ρωσικό όσο και αμερικανικό έλεγχο της Αλάσκας.

Οι Ρώσοι δεν αποίκησαν ποτέ πλήρως την περιοχή, καθώς η κίνηση αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα επικερδής.

Ο Ουίλιαμ Χ. Στιούαρτ, υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, διαπραγματεύτηκε την αγορά της Αλάσκας από τη Ρωσία το 1867 για το ποσό των 7,2 εκατομμυρίων δολαρίων. Αρχικά, ως τμήμα των ΗΠΑ, η Αλάσκα ήταν στη χαλαρή δικαιοδοσία του στρατού, ενώ μετά το 1884 αποτελούσε ανεπίσημα αμερικανική εδαφική επικράτεια.

Τη δεκαετία του 1890 ξεκίνησε η περίοδος του πυρετού του χρυσού που έφερε στην Αλάσκα, αλλά και στη γειτονική επικράτεια Γιούκον του Καναδά, χιλιάδες χρυσωρύχους και έποικους. Το 1912 παραχωρήθηκε επίσημα στην Αλάσκα το καθεστώς της εδαφικής επικράτειας και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην πόλη Τζούνο.

Στις 7 Ιουλίου του 1958 εγκρίθηκε το πολιτειακό καθεστώς της Αλάσκας, η οποία ανακηρύχθηκε επίσημα η 49η πολιτεία των ΗΠΑ στις 3 Ιανουαρίου του 1959.

Γιατί κάποιοι θέλουν να επιστρέψει η Αλάσκα στη Ρωσία

Όπως γράφεται στο διαδίκτυο, πολλοί κάτοικοι της Αλάσκας θέλουν να φύγει η χώρα από τις ΗΠΑ, διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να καταστρέψουν ολοσχερώς την Αλάσκα με την εξόρυξη σχιστολιθικού αερίου, η οποία κυριολεκτικά καταστρέφει το περιβάλλον και τον υδροφόρο ορίζοντα.

Η συλλογή υπογραφών στο διαδίκτυο για τη προσάρτηση της Αλάσκας στη Ρωσική Ομοσπονδία έχει ήδη συγκεντρώσει, μέχρι την ώρα ανάρτησης του θέματος, πάνω από 18.000 υπογραφές.

On line μόλις από τη 21η Μαρτίου, στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου, θα πρέπει να φθάσει 100.000 υποστηρικτές για να λάβει απάντηση από την Ουάσιγκτον.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου 


Οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν στο ότι η κρίση στην Ουκρανία αποτελεί μείζονα γεωπολιτική εξέλιξη, καθώς αναζωπύρωσε ανησυχίες και φόβους που είχαν σχεδόν ξεχαστεί μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου.

Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση της κρίσης, που δεν έχει σχέση με τις εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά με τις εκδοχές του μέλλοντος. Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που εκτιμούν ότι «αρωγός» της Ρωσίας, απέναντι σε κινήσεις απομόνωσής της από την πλευρά της Δύσης, θα είναι η Κίνα, η οποία έχει πολλά να κερδίσει αν καταστεί «προνομιακός» πελάτης της πρώτης στον χώρο της ενέργειας, ενδεχομένως και της αμυντικής τεχνολογίας.

Ασφαλώς οι δύο γίγαντες είχαν διαφορές κατά το παρελθόν (ακόμη και το 1969 όταν έγιναν σοβαρά στρατιωτικά επεισόδια στα σύνορα της Κίνας με την τότε Σοβιετική Ένωση), ωστόσο υπάρχουν και σημαντικά στοιχεία που ενθαρρύνουν -υπό κάποιες συνθήκες- τη στενή συνεργασία τους.

Στο ζήτημα της Ουκρανίας και της Κριμαίας, η Κίνα έχει κρατήσει σχετική ουδετερότητα, αποφεύγοντας μεν να εμπλακεί μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά και υποστηρίζοντας διακριτικά τις θέσεις της Ρωσίας, μέσω δηλώσεων που έχουν κάνει υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της.

Με βάση τους όρους της διεθνούς πολιτικής, κάτι τέτοιο δεν είναι παράδοξο.

Το κινεζικό καθεστώς δεν έχει λόγο να βλέπει με συμπάθεια την ανατροπή κυβερνήσεων μέσα από «λαϊκές εξεγέρσεις», ούτε και τις προσπάθειες απαγκίστρωσης περιοχών «δορυφόρων» από τις παραδοσιακές εξαρτήσεις τους, καθώς το ζήτημα του Θιβέτ (στο οποίο η Κίνα εισέβαλε το 1951 και έκτοτε έχει την επικυριαρχία) παραμένει ευαίσθητο.
Κι αν αυτοί οι λόγοι σύγκλισης είναι συγκυριακοί, υπάρχουν και μονιμότεροι.

Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα λειτουργούν οικονομικά με διαφορετικά μεν, αλλά παραπλήσια είδη «κρατικού καπιταλισμού». Πολιτικά, αμφότερες απέχουν παρασάγγας από τις έννοιες της αστικής δημοκρατίας και των ατομικών ελευθεριών.

Η Ρωσία είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ενέργειας στον κόσμο. Δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου και παράλληλα τρίτος παραγωγός υγρών καυσίμων. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής ενέργειας.

Στην περίπτωση που η Ευρώπη επιχειρήσει απαγκίστρωση από τη ρωσική ενέργεια και κυρίως το φυσικό αέριο, η Ρωσία θα έχει κάθε λόγο να αναζητήσει βασική διέξοδο στην αγορά της Κίνας. Άλλωστε το 50% του προϋπολογισμού της Ρωσίας καλύπτεται από τον χώρο της ενέργειας.

Αλλά και η Κίνα, που εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα πετρέλαια του Περσικού Κόλπου και τις θαλάσσιες συγκοινωνίες (στις οποίες πλανάται η σκιά του πανίσχυρου αμερικανικού ναυτικού), θα είχε πολλά να κερδίσει από τη διηπειρωτική μεταφορά ενέργειας (και άλλων πρώτων υλών) με άξονα τη Ρωσία.

Τέλος, κοινό σημείο μεταξύ τους είναι οι προσπάθειες αμφισβήτησης της αμερικανικής-δυτικής κυριαρχίας, καθώς αμφότερες αποτελούν ισχυρότατες περιφερειακές δυνάμεις, με φιλοδοξίες υπερδύναμης που απλώνονται σε όλο τον κόσμο.

Στο πλαίσιο αυτό, η κρίση στην Ουκρανία είναι για την Κίνα σχεδόν θεόσταλτο δώρο. Η ανάδυση μιας νέας «ρωσικής απειλής» στην Ευρώπη θα δοκιμάσει τις αντοχές του νέου επίσημου δόγματος των ΗΠΑ για «στροφή προς τον Ειρηνικό», σε μια εποχή περιστολής των αμυντικών τους δαπανών.

Σημειώστε σχετικά ότι Αμερικανοί αναλυτές παραδέχτηκαν προ ημερών πως δεν λογάριαζαν παρά μόνο μία εν δυνάμει «ισχυρή» κρατική απειλή για τα ερχόμενα χρόνια (με την Κίνα στον ρόλο του ανταγωνιστή), κι ότι το ενδεχόμενο δύο σοβαρών απειλών δεν καλύπτεται από τους μεσοχρόνιους σχεδιασμούς τους!

Για μία ακόμη φορά, οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι οι απόπειρες «γραμμικής» πρόβλεψης του μέλλοντος (με βάση το ότι θα αποτελέσει ομαλή συνέχεια του πρόσφατου παρελθόντος) έχουν μικρά περιθώρια επιτυχίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, ενδεχόμενος εναγκαλισμός των σινορωσικών συμφερόντων, στο άμεσο μέλλον, με τη λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου», ουδόλως θα πρέπει να υποτιμάται, εφόσον η Ευρώπη και οι ΗΠΑ επιχειρήσουν να απομονώσουν τα ρωσικά συμφέροντα.

Αν συμβεί δε αυτό, είναι πιθανό να έχει πολύ ευρύτερες επιδράσεις ανατρέποντας διεθνείς ισορροπίες που θεωρούνται δεδομένες τις τελευταίες δεκαετίες, όπως αυτές μεταξύ των ανεπτυγμένων και των αναδυόμενων ισχυρών οικονομιών...
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Νίκου Μελέτη

Ο «σουλτάνος» μένει όλο και πιο μόνος, παρασύρεται όλο και πιο βαθιά στις εμμονές του. Κανείς δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία του μεγάλου τούρκου ηγέτη προς την παρακμή.

Μαζί του όμως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απειλεί να παρασύρει και την Τουρκία, διαλύοντας την εικόνα της τόσο ως αξιόπιστου συνομιλητή της Ουάσινγκτον, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας όσο και ως περιφερειακής δύναμης σε μία περιοχή εύφλεκτη, όπως είναι η Μέση Ανατολή, η Κεντρική Ασία, η Βόρειος Αφρική.
Ο τούρκος πρωθυπουργός από ηγέτης στην προσπάθεια της χώρας του να καταλάβει κομβική θέση στο διεθνές περιβάλλον μετατρέπεται σταδιακά σε τροχοπέδη, οδηγώντας την σε σύγκρουση όχι μόνο με παραδοσιακούς της αντιπάλους, αλλά ακόμη και με φίλους ή και ένθερμους υποστηρικτές της.

Μετωπική σύγκρουση
Η καθοδική πορεία που ξεκίνησε την προηγούμενη άνοιξη, με την άγρια καταστολή στο πάρκο Γκεζί και τα όσα ακολούθησαν με τη σύγκρουση μεταξύ του Ερντογάν και του φιλελεύθερου ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, το «παράλληλο κράτος», το οποίο ωστόσο είχε χρησιμοποιήσει προηγουμένως προκειμένου να εξοντώσει το «βαθύ κράτος και η προσπάθειά του να συγκαλύψει τον ποταμό αποκαλύψεων διαφθοράς στην οποία είχε επιδοθεί ο περίγυρός του, τελικά απειλούν την ίδια τη Δημοκρατία στην Τουρκία, «θολώνοντας» επικίνδυνα τον δυτικό προσανατολισμό της.

Μέσα σε λίγους μήνες, ο κ. Ερντογάν έχει δημιουργήσει πολλούς εχθρούς, ενώ χάνει διαρκώς φίλους.

Σε ό,τι αφορά στις ΗΠΑ, η άλλοτε ένθερμη σχέση του με τον Μπάρακ Ομπάμα έχει αποδυναμωθεί πλήρως. Μετά δε την επίσημη διάψευση των ισχυρισμών του τούρκου πρωθυπουργού ως προς το περιεχόμενο της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε με τον πρόεδρο Ομπάμα στις 14 Φεβρουαρίου, ήρθε η απαγόρευση του twitter και η αντίδραση ήταν ακόμη πιο σκληρή. Στο επίσημο blog του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο βοηθός υπουργός για θέματα Δημόσιας Διπλωματίας, Νταγκ Φραντς, χαρακτήρισε την απόφαση του τούρκου πρωθυπουργού ως «το κάψιμο το βιβλίων του6 21ου αιώνα» σε ευθεία αντιστοίχηση με το χιτλερικό καθεστώς.

Η ΕΕ, πάλι, και κλασσικοί υποστηρικτές της Τουρκίας, όπως ο Επίτροπος Στ. Φούλε, και ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Κ.Μπιλντ, υποχρεώθηκαν να αποδοκιμάσουν με έντονο τρόπο το αυτό το αντιδημοκρατικό και αυταρχικό ολίσθημα της κυβέρνησης Ερντογάν, ακυρώνοντας έτσι κάθε προσπάθεια για επίσπευση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Στον ισλαμικό κόσμο, αποτέλεσε πλήγμα για την Τουρκία το ότι αποκλείστηκε μαζί με το Κατάρ από το μεγάλο Ισλαμικό Συνέδριο που έλαβε χώρα στο Κάιρο, συγκεντρώνοντας τους ογδόντα κορυφαίους θεολόγους από τριάντα τέσσερις χώρες, ακριβώς λόγω της στάσης Ερντογάν υπέρ των Αδελφών Μουσουλμάνων.
Με το δε Ιράκ συνεχίζεται η σφοδρή σύγκρουση, καθώς η Βαγδάτη επιμένει ότι η προσπάθεια παράκαμψής της για την εξαγωγή πετρελαίου από τις κουρδικές περιοχές μέσω Τουρκίας αποτελεί ουσιαστικά casus belli και απειλεί την ίδια την ακεραιότητα της χώρας, ενώ με το Ιράν υπάρχει στρατηγικού περιεχομένου αντίθεση σε ό,τι αφορά στον εμφύλιο στη Συρία, όπου η Τουρκία εμφανίζεται να εξοπλίζει ακραίες ισλαμικές ομάδες που αντιμάχονται το καθεστώς Άσαντ, το οποίο υποστηρίζεται από την Τεχεράνη.

Κατάρριψη μαχητικού
Όσο για το τελευταίο περιστατικό, η κατάρριψη συριακού πολεμικού αεροσκάφους από τουρκικά, με επίσημη εκδοχή την «παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου», μάλλον υπηρετεί την προεκλογική καμπάνια του Ταγίπ Ερντογάν και την προσπάθειά του να ξεφύγει από την σκανδαλολογία.
Ο τούρκος πρωθυπουργός παίζει με τη φωτιά, καθώς η απάντηση ήρθε μία ημέρα μετά ,όταν τουρκικό F-16 έμεινε εγκλωβισμένο επί σχεδόν πέντε λεπτά από συριακό ραντάρ του ρωσικού πυραυλικού συστήματος SA-5.

Το νέο μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας, πάντως, προέκυψε με τη Ρωσία, με αφορμή την Κριμαία. Από την πρώτη στιγμή η Τουρκία υιοθέτησε «προωθημένες» θέσεις εναντίον της Ρωσίας θεωρώντας ότι η παρουσία των Τατάρων στην περιοχή της έδινε δικαίωμα και δυνατότητα για εμπλοκή σε μία ιδιαίτερα περίπλοκη κρίση.
Το αποτέλεσμα είναι η Μόσχα να έχει εκλάβει ως εχθρική την τουρκική στάση, ενώ τελικά και οι ίδιοι οι Τάταροι που έσπευσαν να ζητήσουν την τουρκική βοήθεια, μάλλον θα είναι απογοητευμένοι.

Με το Ισραήλ, παρά τις προσπάθειες που έχει καταβάλει ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου –με σοβαρό πολιτικό κόστος- για την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων, ο κ. Ερντογάν επιμένει να ναρκοθετεί την επαναπροσέγγιση, κάτι που του στοιχίζει σημαντικά, καθώς βάζει απέναντί του το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ και τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς της Ουάσινγκτον στην περιοχή.

Το μόνο ζήτημα στο οποίο η Τουρκία και ο πρωθυπουργός της φαίνεται να κερδίζουν έδαφος είναι το Κυπριακό. Ας ελπίσουμε ότι στο διπλωματικό ναυάγιο που οδηγεί τη χώρα του ο Ταγίπ Ερντογάν δεν θα αποτελέσει το Κυπριακό και η λύση του στη βάση ενός νέου σχεδίου Ανάν τη «σωσίβιο λέμβο» του τούρκο ηγέτη.

Πηγή «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η δημοσιογραφία, ισχυρίζονται κάποιοι πως δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα. Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται πως η δημοσιογραφία απαιτεί ειδικές γνώσεις και μόρφωση. Στις ημέρες μας, η δημοσιογραφία σε ένα μεγάλο μέρος της υπηρετεί σκοπούς, πολιτικούς και οικονομικούς. Αυτού του είδους η δημοσιογραφία ακολουθεί συγκεκριμένα «εγχειρίδια», τα οποία εξασφαλίζουν το ζητούμενο, χωρίς όμως να υπάρχουν νομικές συνέπειες.
Το παράδειγμα που ακολουθεί, είναι χαρακτηριστικό και αποτελεί "συνταγή" δημοσιογραφικής επιτυχίας και εξέλίξης στον χώρο των ΜΜΕ:
Η πληροφορία που έφτασε στα χέρια μας είναι πάρα πολύ σοβαρή και γεννά πλήθος ερωτημάτων για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η υπηρεσία πληροφοριών της χώρας μας, η ΕΥΠ.
Σύμφωνα με εξαιρετικά πληροφορημένες πηγές μας, στην ΕΥΠ υπηρετεί κάποιος ένστολος ο οποίος συνδέεται συγγενικά (συγκεκριμένα είναι εξάδελφος) με βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. Ο ρόλος του δεν εμπίπτει στην προάσπιση της Εθνικής Ασφάλειας. Κάθε άλλο. Δουλειά του είναι να παρακολουθεί τα emails (και να τα χακάρει) και τα τηλέφωνα των πολιτικών αντιπάλων της σημερινής κυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε αν εκτελεί εντολές άνωθεν ή λειτουργεί στο πλαίσιο αυτονομημένου συστήματος εντός της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Εκείνο το οποίο γνωρίζουμε είναι ότι πλαισιώνεται και από άλλα πρόσωπα, ότι του έχει χορηγηθεί η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή και ότι δεν "εργάζεται" στο μέγαρο της οδού Κατεχάκη, αλλά αναπτύσσει εκτός θεσμικού πλαισίου δραστηριότητα είτε από το σπίτι του, είτε από άλλους χώρους... εκτός υπηρεσίας.
Μήπως ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ο κ. Θεόδωρος Δραβίλλας πρέπει να ψάξει το τι συμβαίνει στο "μαγαζί' του. Διότι πλέον υπάρχουν φόβοι ότι αναβιώνει το παρακράτος των πιο μαύρων εποχών της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Εξάλλου το είπε και ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος σήμερα: "Το παρακράτος εκβιάζει τους βουλευτές". Μήπως και τα παρακλάδια της ΕΥΠ παρακολουθούν τους πολιτικούς αντιπάλους με τελικό στόχο την πολιτική και ηθική εξόντωσή τους;
Στο παραπάνω κείμενο μπορείτε να αλλάξετε τα ονόματα στόχευσης. Για παράδειγμα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το όνομα πολιτικού αρχηγού κάποιου κόμματος ή οιοδήποτε άλλου δημοσίου προσώπου, αρκεί να μην δώσετε περισσότερες λεπτομέρειες για τα στοιχεία του υποκειμένου έτσι ώστε η καταγραφή να είναι γενική και να μην επισύρει νομικές κυρώσεις. Εάν θέλετε το κείμενό σας να αποκτήσει μεγαλύτερη καταγγελτική βαρύτητα (ασχέτως εάν δεν λέτε τίποτε απολύτως) καλό είναι να χρησιμοποείτε ένα ψευδώνυμο ή τα πραγματικά σας στοιχεία.
Να τονιστεί, επίσης, πως θα πρέπει να χρησιμοποιείται η λέξη «φέρεται» ή η φράση «σύμφωνα με πληροφορίες που δημιουργούν ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν».

Η χρήση του παραπάνω κείμενου προτείνεται ως βασική για τον σχηματισμό εντυπώσεων ή μίας σαφούς αλλά έμμεσης επίθεσης εκβιαστικού χαρακτήρα. Χρησιμοποιείται ως βασικό εγχειρίδιο κειμένων συγκεκριμένης στόχευσης. Αν και ο κύριος σκοπός ενός προπαγανδιστικού κειμένου είναι σαφής, εν τούτοις βασικό στοιχείο είναι και η κάλυψη ενδιάμεσων στόχων. Έτσι δεν πρέπει να ξεχνάτε πως τα κείμενα αυτού του είδους απαιτείται να δημοσιεύονται από media πολιτικά τοποθετημένα (για την απαραίτητη πολιτική και νομική κάλυψη), τα οποία απευθύνονται σε συγκεκριμένης πολιτικής αντίληψης κοινό...

Γεωργίου Μιχαήλ

ΥΓ: Βέβαια, οι δεχόμενοι αυτού του είδους τις πιέσεις (όπως στην περίπτωση του παραδείγματος που χρησιμοποιήσαμε και που αφορά τον κ. Δραβίλλα) θα πρέπει να ελέγχουν άμεσα και σε βάθος το περιβάλλον τους (συνήθως εργασιακό) για τον "ρουφιάνο" και για "φίδια" και παντός είδους "τρωκτικά" τα οποία απολαμβάνουν της προστασίας που τους παρέχεται, ενώ ταυτόχρονα "καρφώνουν" τα πάντα παρέχοντας τις υπηρεσίες τους ό,που δη...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός 

Καλά ε;  Τέτοια αποφασιστικότητα, τέτοια πυγμή από πλευράς κυβέρνησης και ΤΑΙΠΕΔ δεν έχουμε ματαδεί!!!  Τον «στίψανε» τον όμιλο Λάτση… 
Τι έδωσες κύριε για το Ελληνικό; 430 εκατομμύρια ευρώ;  
Δεν μας κάνουν…  Δώσε καλύτερη προσφορά και τάχιστα, γιατί αλλιώς…  
Και τι να κάνει και αυτός, άβγαλτος στην πιάτσα επιχειρηματίας είναι, χθεσινός δηλαδή και αμέσως υπέβαλε προσφορά για 915 εκατομμύρια ευρώ ήτοι αυξημένη από την προηγούμενη κατά 112,79% ή 485 εκατομμύρια!!! 
Αυτό πάει να πει πυγμή…

Αλλά η χαρά μας διαρκεί πολύ λίγο γιατί αρχίζουν τα εύλογα ερωτηματικά… 

Πρώτον, ποιος κορόιδευε έναν λαό ολόκληρο διαδίδοντας ότι η αρχική προσφορά του ομίλου Λάτση ήταν για 430 εκατομμύρια ευρώ; Γιατί η ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ γράφει ότι η προσφορά είναι βελτιωμένη κατά 25%... Επομένως η αρχική προσφορά δεν ήταν 430 εκ. ευρώ…  

Δεύτερον, τι δεν καταλαβαίνουμε από την καλοσύνη του ομίλου Λάτση να αναλάβει αυτός και τα έργα υποδομής που θα κόστιζαν 1,25 δισεκατομμύρια ευρώ;  Δεν είναι λογικό τα έργα αυτά να είναι υποχρέωση του οποιουδήποτε επενδυτή;  Ή στην Ελλάδα η κυβέρνηση ψάχνει για επενδυτές του τύπου, σας φτιάχνουμε και το έργο και ελάτε να το πάρετε; Θέλουν να μας τρελάνουν τελείως;  Δεν τους φθάνουν όλα τα άλλα βασανιστήρια που κάνουν στον λαό αυτό; 

Τρίτον, καλά τα 915 εκατομμύρια που προσέφερε ο όμιλος Λάτση αλλά η τιμή αυτή δεν συνεχίζει να είναι μικρότερη της αποτίμησης της κατώτατης εύλογης αξίας του Ελληνικού που τον Μάρτιο του 2013 ήταν 1,239 ΔΙΣ ευρώ;  Ή της αντικειμενικής αξίας των 20 δις ευρώ; 

Τέταρτον, γιατί έφυγαν όλοι οι άλλοι επενδυτές που κατά διαστήματα είχαν εμφανιστεί;  Για παράδειγμα οι Καταριανοί;  Τι ζήτησαν και δεν τους δόθηκε;  Και μήπως «αυτό» ή «αυτά» δόθηκαν εκ των υστέρων στον όμιλο Λάτση;  

Πέμπτον, πως γίνεται στην Ελλάδα να γίνονται οι διαγωνισμοί με μία μόνο συμμετοχή;  Πως γίνεται στην διαδρομή να εγκαταλείπουν όλοι; 

Έκτον, άραγε τις επενδύσεις θα τις κάνει ο όμιλος Λάτση ή απλά ο ρόλος του τελειώνει εδώ;  
Ένα πράγμα Ελληνικός Χρυσός δηλαδή;  Που αφού «καθάρισε» ο μεγαλοεκδότης με το δημόσιο και τις διαδικασίες, στα μεν δημόσια ταμεία πήγαν τα ψίχουλα ενώ στον ίδιο αργότερα…  
Τα δημοσιεύματα έγραφαν την εποχή εκείνη ότι το δημόσιο πούλησε τα μεταλλεία Κασσάνδρας για 11.000.000 €, άσχετο αν δεν τα πληρώθηκε ποτέ ή αναγκάστηκε να καταβάλλει και τις αποζημιώσεις των απολυθέντων υπαλλήλων των μεταλλείων…  Βέβαια αργότερα οι κκ Μπόμπολα-Κούτρα-Τίμις πούλησαν το 95% των μεταλλείων στην εταιρεία EUROPEAN GOLDFIELDS για 328 εκατομμύρια $ ή περίπου 260 εκατομμύρια €!!!  
Καλή επένδυση όταν έχεις ξοδέψει για αυτή 11 εκατομμύρια ευρώ, που λέει ο λόγος… 

Α! Παραλίγο να ξεχάσουμε και κάτι σημαντικό…  
Πολύ θα το ήθελαν αλλά δεν θα τους κάνουμε την χάρη…  Πόσο είχε εκτιμηθεί η αξία των μεταλλείων;  Με κάποια στοιχεία η αξία του μεταλλείου έφθανε τα 22 δισεκατομμύρια ευρώ!!!! Στα 20 δισεκατομμύρια η αντικειμενική αξία του Ελληνικού… Με λίγα λόγια πάλι καλά που δεν το έδωσε και το Ελληνικό η κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ για 11.000.000 €!!!  Με την λογική που επικρατεί… 

Αλλά για ποια λογική μιλάμε… Τελικά στην χώρα μας δεν πρέπει να κυβερνούν αυτοί που φαίνεται ότι κυβερνούν… Αυτούς που ψηφίζει κάθε τόσο ο λαός και το πληρώνει κατά το χειρότερο τρόπο τώρα… 
Γιατί η επένδυση στο Ελληνικό δεν είναι η μοναδική περίπτωση των τρελών καταστάσεων που συμβαίνουν στην πατρίδα μας.  Χθες φθάσαμε στο σημείο να μάθουμε και για το ομολογιακό δάνειο των 80.000.000 ευρώ που δόθηκε στην εταιρεία ΠΗΓΑΣΟΣ του κ. Μπόμπολα όταν όλες οι άλλες επιχειρήσεις ασφυκτιούν και κλείνουν γιατί οι Τράπεζες έχουν κλείσει τις στρόφιγγες…  
Αλλά χρήμα για τον κ. Μπόμπολα υπάρχει πάντοτε… Το είδαμε και στην περίπτωση του MEGA.  Άλλα 98 εκατομμύρια ευρώ εκεί.  Και τι υγιείς επιχειρήσεις που είναι…. Και ας μην ξεχνάμε ότι το χρήμα αυτό είναι από ανακεφαλοποιημένες με κρατικό χρήμα τράπεζες.  
Με χρήμα δηλαδή του Ελληνικού λαού.  
Με το αίμα του για την ακρίβεια! 

Τελικά από ότι φαίνεται οι ολιγάρχες στην Ελλάδα είναι διαχρονικοί και οι αλλάζουν μόνον οι κυβερνήσεις…  
Γι αυτό και δεν θα δούμε φως ποτέ… 
 Εκτός και αν οι δικαστικές αρχές αποφασίσουν να ασχοληθούν με αυτούς μια και καλή… 
Και οι κυβερνήσεις μας ας μην ανησυχούν για την τύχη των επενδυτών τους… 
Θα έρθουν άλλοι στην Ελλάδα να επενδύσουν!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου