Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Απρ 2013

Εγινε μια δημοσκόπηση για λογαριασμό ενός ραδιοσταθμού. (Την πληροφορήθηκα από το ιστολόγιο του Πέτρου Χασάπη). Τα ευρήματα της δημοσκόπησης αυτής είναι από τα πιο …ενδιαφέροντα που έχουν εμφανιστεί τελευταία σε δημοσκόπηση.

Συνοπτικά λοιπόν, και κατά την δημοσκόπηση πάντα, η ελληνική κοινωνία έχει την εξής γνώμη:
  • 76% – η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση.
  • 90% – ο μέσος έλληνας νιώθει αβεβαιότητα για το προσωπικό του μέλλον.
  • 86% – η οικονομική του κατάσταση έχει χειροτερέψει.
  • 60% – κανένας για καταλληλότερος πρωθυπουργός.
  • 59% – κανένα κόμμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την διαφθορά.
  • 58% – κανένα κόμμα δεν ανταποκρίνεται στις ελπίδες/προσδοκίες του μέσου έλληνα.
  • 54% – κανένα κόμμα δεν έχει καλύτερες προτάσεις για τον τόπο από τα άλλα κόμματα.
  • 86% – ο κατώτατος μισθός πρέπει να επανέλθει στο επίπεδο που είχε πριν τα μνημόνια.
  • 86% – φορολογική αλλαγή και φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.
  • 84% – διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους.
  • 77% – κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων.
  • 70% – ο δημόσιος και ο φυσικός πλούτος να μην περάσουν σε ιδιωτικά χέρια.
  • 51% – οι τράπεζες να περάσουν σε δημόσιο-κρατικό έλεγχο ώστε να γίνει οικονομική ανάπτυξη.
  • 47% – δηλώνουν κομματική προτίμηση.
  • 37% – δηλώνουν πως θα απέχουν στις εκλογές.
  • 10% – δηλώνουν αναποφάσιστοι.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Ενα και μοναδικό είναι το πρόβλημά μας: Εμείς, ο λαός, (οι “μάζες”), δεν έχουμε καμμία πολιτική εξουσία.

Και έτσι, ΔΕΝ μπορούμε όλα τα παραπάνω να τα κάνουμε νόμο. Νόμους.
Αυτό είναι, ίσως, και το μοναδικό πρόβλημα που έχουμε. Ολα τα άλλα μας προβλήματα είναι αποτελέσματα αυτού του βασικού μας προβλήματος.

Εκείνοι που κατέχουν την νομοθετική εξουσία στα χέρια τους κάνουν νόμους οι οποίοι δίνουν ασυλία στους τραπεζίτες και οι οποίοι νόμοι θεωρούν “έκφραση ευγνωμοσύνης” τον χρηματισμό. Νόμοι σου λέει. Κι ενώ νομοθετούν τέτοια, δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο από την δικαιοσύνη. Απολύτως κανέναν.

Εμείς όμως, ο λαός, (οι “μάζες”), δεν μπορούμε να κάνουμε νόμο την πολιτική μας θέληση.

Διότι δεν το προβλέπει το “δημοκρατικό” μας πολίτευμα. “Δεν προβλέπεται” που λέγαμε και στο στρατό.

Και φυσικά δεν μπορούμε να ασκήσουμε και κανέναν έλεγχο στην δικαιοσύνη, η οποία επικαλούμενη αυτή την αισχρή νομοθεσία, δεν διώκει κανέναν από τους κυρίους που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, παρότι δεν εφάρμοσαν ποτέ την πολιτική μας θέληση (ούτε και τις υποσχέσεις τους). Και που νομοθετούν και ότι νάναι.
Εχουμε λοιπόν, ως κοινωνία, και την σωστή γνώμη για τα συμφέροντά μας και την πολιτική θέληση. Τι δεν έχουμε; ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Δεν έχουμε ως λαός την πολιτική και νομοθετική εξουσία για να επιβάλλουμε την πολιτική μας θέληση, με νόμο.

Οι νόμοι του ελληνικού κράτους δεν είναι η πολιτική θέληση του ελληνικού λαού.
Αυτό μας λένε αυτές οι δημοσκοπήσεις. Και η διορισμένη από την κυβέρνηση δικαιοσύνη, η οποία δεν υπόκειται σε κανέναν λαϊκό έλεγχο, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει αυτό.
Κατά τα άλλα μας λένε απερίφραστα πως: “είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε“.

Είναι όμως έτσι; Φταίει άραγε μόνο ο καπιταλισμός; (Στον σοσιαλισμό τι έφταιγε;) Η μήπως, ότι και να γίνει, και σε κάθε οικονομικό σύστημα, φταίμε πάντα εμείς; 

Αναρωτιέμαι, αν είχαμε την δυνατότητα ως συγκροτημένος δήμος πολιτών (με την αρχαία ΕΛΛΗΝΙΚΗ έννοια), σε πόσους μήνες θα είχαμε καταφέρει να αποδείξουμε:
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΚΥΡΙΕ!

Είναι το πολίτευμα, κύριε. Δώστε στον λαό την νομοθετική εξουσία, και θα στον συγυρίσουμε εμείς και τον καπιταλισμό τους, και τον σοσιαλισμό σου.

ΥΓ. Αυτή η λαβωμένη κοινωνία, αυτή η κοινωνία η μολυσμένη από την διαφθορά και την σαπίλα του κομματικού συστήματος που παρουσιάζεται και για δημοκρατία, αυτή η κοινωνία όμηρος των κομμάτων και των σωματείων-κομματικών παραρτημάτων, αυτή η κοινωνία που με νύχια και με δόντια κρατούν διχασμένη και παραζαλισμένη, αυτή η κοινωνία για την οποία ξοδεύουν τεράστιους πόρους για να μείνει πολιτικό νήπιο, αυτή η κοινωνία στην οποία οι ειδήμονες και οι σοφοί των ηγεσιών των κομμάτων (και των αριστερών κομμάτων που κόπτονται μάλιστα και για τον λαό και για την λαϊκή εξουσία) δεν εξήγησαν ποτέ τι είναι δημοκρατία, έρχεται και μας λέει πως ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ. Φαντάσου δηλαδή αυτή την κοινωνία να έχει συγκροτήσει την πολιτική κοινωνία για την οποία μιλάει ο Αριστοτέλης! Φαντάσου δηλαδή αυτή την κοινωνία συγκροτημένο δήμο πολιτών!

Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας μας.....

Με πλειοψηφία 151 βουλευτών αλλάζουν τα σύνορα της χώρας.
Άρθρο: 27 Παράγραφος 1.

Με πλειοψηφία 151 βουλευτών ξένα στρατεύματα εγκαθίσταται στη χώρα.
Άρθρο: 27 Παράγραφος 2.

Με πλειοψηφία 180 βουλευτών εκχωρούνται συνταγματικές αρμοδιότητες σε διεθνή όργανα.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 2

Με πλειοψηφία 151 βουλευτών γίνεται περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 3.

Απαγορεύεται πρόταση νόμων από τους πολίτες που δεν είναι Βουλευτές ή μέλη της κυβέρνησης.
Άρθρο: 73 Παράγραφος 1.

Απαγορεύονται δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών.
Άρθρο: 44 Παράγραφος 2.

Απαγορεύονται δημοψηφίσματα για νόμους που έχουν ήδη ψηφιστεί και αφορούν δημοσιονομικά θέματα.
Άρθρο: 44 Παράγραφος 2.

Μόνο η Βουλή αναθεωρεί το Σύνταγμα.
Άρθρο: 110 Παράγραφος 2.

Η αστυνομία μπορεί να απαγορεύσει τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις.
Άρθρο 11. Παράγραφος 2.

Η Βουλή με πλειοψηφία 180 βουλευτών κηρύσσει κατάσταση πολιορκίας και αναστέλλει άρθρα του Συντάγματος που αφορούν ατομικά δικαιώματα.
Άρθρο 48. Παράγραφοι 1,6.

Η κάθε κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει όπως θέλει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.
Άρθρο 22. Παράγραφος 5.

Η κάθε κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει όπως θέλει τον εκλογικό νόμο.
Άρθρο 54 Παράγραφος 1.

Η κάθε κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει όπως θέλει το νόμισμα της χώρας.
Άρθρο 80. Παράγραφος 2.

Η κυβέρνηση επιλέγει τους προέδρους και αντιπροέδρους του Συμβουλίου Επικρατείας, Αρείου Πάγου και Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Άρθρο: 90 Παράγραφος 5.

Η κυβέρνηση μπορεί να προσβάλλει τις προαγωγές,τοποθετήσεις, μεταθέσεις, αποσπάσεις και μετατάξεις των δικαστικών λειτουργών.
Άρθρο: 90 Παράγραφος 3.

Μόνο η Βουλή αποφασίζει για τη δίωξη των Βουλευτών.
Άρθρο 61 Παράγραφος 2.
Άρθρο 62 Παράγραφος 1.

Μόνο η Βουλή αποφασίζει για τη δίωξη μελών της κυβέρνησης ή όσων στο παρελθόν διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης.
Άρθρο 86 Παράγραφος 1.

Μόνο η Βουλή αποφασίζει για το ύψος των αποδοχών των Βουλευτών.
Άρθρο 63 Παράγραφοι 1,2.

Παρέχει ειδική προστασία στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις και στα κεφάλαια εξωτερικού που εισάγονται στη χώρα μας.
Άρθρο 107 Παράγραφος 1.

Δεν προβλέπεται καμία κύρωση σε Βουλευτές που ψήφισαν αντισυνταγματικούς νόμους.
Δείτε το Σύνταγμα της Ελλάδος στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Πηγή


Του Γιώργου Παπασωτηρίου

Η συνταγή της σκληρής λιτότητας δεν αποδίδει. Το παραδέχονται πλέον και οι πάλαι ποτέ διαπρύσιοι υποστηρικτές της, όπως ο πρόεδρος της ΕΕ, Μ. Χ. Μπαρόζο. Κι έχει απομείνει μόνο του το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε να επιμένει περί του αντιθέτου. Σύμφωνα δε με τον Γερμανό υπουργό οικονομικών η Ελλάδα είναι απτό παράδειγμα ότι «Η πολιτική διάσωσης του ευρώ αποδίδει». Συγκεκριμένα, η Ελλάδα «είχε πέρυσι μικρότερο έλλειμμα… ενώ η ανεργία μειώνεται» δήλωσε ο κύριος Β. Σόιμπλε.

Όμως, ουδέν ψευδέστερον τούτου, όταν είναι παγκοίνως γνωστό ότι η ανεργία όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά ούτε καν επιβραδύνεται, ξεπερνώντας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία το 27%. Όσο για το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μας, αυτό εκτοξεύθηκε στο 10% φέτος λόγω του δανεισμού για τη διάσωση των τραπεζών και αναμένεται να οδηγηθεί στο 15% το 2014, όσο δηλαδή και προ των μνημονίων! Ποια πολιτική λιτότητας, άραγε, πέτυχε; Αλλά δεν είναι ανάγκη να διαψεύσουμε εμείς τον Β. Σόιμπλε, όταν αυτό το κάνει –εκτός από τον Μπαρόζο- η ίδια η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας(Bundesbank), που εκτιμά πως «η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ δεν είναι εγγυημένη». Ακόμη περισσότερο, την άποψη της γερμανικής ηγεσίας δεν τη δέχεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύει η εφημερίδα The Guardian.

Ο ευρωσκεπτικισμός, μάλιστα, βρίσκεται στα ύψη και η πτώση της εμπιστοσύνης στους ηγέτες της ΕΕ για τον τρόπο αντιμετώπισης των διαδοχικών οικονομικών κρίσεων είναι τόσο μεγάλη όσο ποτέ άλλοτε. Κι ενώ η αντιμετώπιση της κρίσης σε ολόκληρο τον κόσμο γίνεται με την «κοπή νέου χρήματος», μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν κάνει το ίδιο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τι επιζητούν οι Γερμανοί; Το σύστημα Μέρκελ θέλει να κερδίσει χρόνο γιατί επιδιώκει να επιβάλλει μία «γερμανική Ευρώπη» χωρίς την προβολή ιδεολογικών προταγμάτων που θα αναμόχλευαν το παρελθόν και θα αποκάλυπταν το σχέδιο για ένα Δ΄ Ράιχ.

«Το σχέδιο θα έρθει ‘’σαν τον κλέφτη τη νύχτα’’», σημειώνει η καθηγήτρια Γκέρτρουντ Χέλερ, στέλεχος διαφόρων ομίλων και της Deutsche Bank, στο βιβλίο της για την Α. Μέρκελ. Γενικά, τα κρυφά deals και «Η παράκαμψη των κανόνων δικαίου, η καταστρατήγηση συμβάσεων και θεσμών σε επίπεδο ευρωζώνης είναι πρώτο δείγμα για την αξίωση της κυριαρχίας της(σ.σ. Μέρκελ) στην Ευρώπη. Το γεγονός ότι στο μεταξύ και η ευρωπαϊκή Κομισιόν υποτάσσεται στις υπαγορεύσεις της Μέρκελ είναι μια απόδειξη για την αποτελεσματικότητα του συστήματος Μ». Συνεπώς, οι Γερμανοί δεν επιζητούν απλώς αυτό που υποστηρίζουν ο οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν και ο πολιτικός φιλόσοφος Νόαμ Τσόμσκι, δηλαδή ότι «Απώτερος σκοπός των γερμανικών απαιτήσεων από την Αθήνα, στο πλαίσιο διαχείρισης της κρίσης χρέους, είναι η αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Ελλάδας».

Οι Γερμανοί θέλουν την Ελλάδα αποικία τους. Το Βερολίνο θέλει την Ελλάδα υπό πλήρη έλεγχο, γιατί θέλει την Ευρώπη γερμανική. Το έχουμε ξαναγράψει, το στρατόπεδο εργασίας, που λέγεται Ελλάδα, ακριβώς όπως το Μπούχενβαλντ, επιδιώκεται να καταστεί ένας υποδειγματικός βιοπολιτικός χώρος, όπου η κυρίαρχη εξωτερική(γερμανική) εξουσία θα μπορεί να ασκείται χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό στο σώμα, στην πολιτική, στην κοινωνική και στη βιολογική ζωή των Ελλήνων εργαζόμενων και μη. Αυτό το υπόδειγμα θα επεκταθεί σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αλλά αυτή δεν είναι η Ευρώπη που θέλουν οι λαοί της. Αντιθέτως…






RIA Novosti
και Russian Legal Information Agency News
28 Απριλίου 2013
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Σύμφωνα με αποκαλυπτική δήλωση του Προέδρου της Ρωσίας, Vladimir Putin, στις 25/04, υψηλόβαθμοι υπάλληλοι της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (CIA) ανέλαβαν καθήκοντα συμβούλου στην υπηρεσία του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ρωσίας Anatoly Chubais, όταν ο τελευταίος τέθηκε επικεφαλής της ομάδας επιτήρησης των ιδιωτικοποιήσεων που οδήγησαν την οικονομία της Ρωσίας στο χείλος του γκρεμού στις αρχές της δεκαετίας του 1990, φαινόμενο το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως «Καταστρόικα».

Η δήλωση αυτή του Ρώσου Προέδρου έγινε στα πλαίσια του καθιερωμένου ετήσιου «Απ’ ευθείας διαλόγου με τους Ρώσους πολίτες», κατά τη διάρκεια του οποίου του τέθηκε σχετικό ερώτημα.


«Στην συνοδεία του Chubais, έχει αποδειχθεί σήμερα ότι ανήκαν υψηλόβαθμοι υπάλληλοι της CIA, οι οποίοι είχαν αναλάβει ρόλο συμβούλων», απάντησε ο Putin κατά τη διάρκεια της ζωντανής εκπομπής, την οποία μετέδιδαν όλα τα μεγάλα ρωσικά κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί.

Ο Putin ανέφερε επίσης:

«Ορισμένοι υπάλληλοι της αμερικανικής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών είχαν διωχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για παράνομο πλουτισμό κατά τη διάρκεια του κύματος ιδιωτικοποιήσεων στη Ρωσία».

Ο Πρόεδρος δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά υπογράμμισε:


«Πολλά ήταν τα λάθη που έγιναν κατά τη διάρκεια των αμφιλεγόμενων ιδιωτικοποιήσεων στα πλαίσια της μετασοβιετικής μεταβατικής περιόδου της ρωσικής οικονομίας, αλλά κάποια εύσημα θα πρέπει να αποδοθούν στον Chubais και άλλους μεταρρυθμιστές, για το θάρρος τους στη λήψη κάποιων άλλων μέτρων που έκριναν ως αναγκαία».

Tα ονόματα των Αμερικανών συμβούλων 

Αν και ο Ρώσος Πρόεδρος δεν κατονόμασε τους υπαλλήλους της CIA οι οποίοι υπηρέτησαν ως σύμβουλοι του Anatoly Chubais, του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού ο οποίος έγινε γνωστός και ως «Υπουργός Ιδιωτικοποιήσεων» στις αρχές του 1990, οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν αναγνωριστεί. Πρόκειται, σύμφωνα με μια ανώνυμη αλλά έγκυρη πηγή που ήταν επίσης συνεργάτης του Chubais, για τους Andrei Shleifer και Jonathan Hay, συμβούλους της ρωσικής κυβέρνησης για θέματα ιδιωτικοποιήσεων κατά την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. 

Η αποκάλυψη των ονομάτων τους έγινε στο RIA Novosti την ίδια μέρα με την δήλωση του Προέδρου Putin, o οποίος, κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης του διαλόγου του με διάφορους Ρώσους πολίτες, ανέφερε ότι στη δεκαετία του 1990, υπάλληλοι της CIA συμβούλευαν σε τακτική βάση τον Chubais σε θέματα ιδιωτικοποιήσεων, και ότι αργότερα βρέθηκαν ενώπιον δικαστηρίου στις ΗΠΑ με την κατηγορία παράνομου πλουτισμού, που προέκυψε από προσωπικές επενδύσεις στη Ρωσία.

Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, μετά από τριετή έρευνα των αμερικανικών αρχών, οι Shleifer και Hay, οι οποίοι ήταν ευρέως γνωστοί ως καθηγητές Οικονομικών και Νομικής του Χάρβαρντ, αντίστοιχα, δικάστηκαν στη Βοστώνη για κατάχρηση εξουσίας και αδικαιολόγητο πλουτισμό.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, κατά την δεκαετία του 1990 οι Shleifer και Hay εργάστηκαν στη Μόσχα στο πλαίσιο σύμβασης με την αμερικανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) και προσέφεραν υπηρεσίες στη ρωσική κυβέρνηση όσο ήταν σε εξέλιξη η μετάβαση της χώρας από την σοβιετική οικονομία στον καπιταλισμό. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ απεφάνθη ότι η ζημία εις βάρος του αμερικανικού κράτους από τις δραστηριότητες των Shleifer και Hay ανήλθε σε 34 εκατομμύρια δολάρια.



Ο Chubais (φωτό), σήμερα διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Rusnano, έχει περάσει από διάφορες κομβικές θέσεις. Υπήρξε επικεφαλής της Επιτροπής για την Διαχείριση της Δημόσιας Περιουσίας της Ρωσίας, έπειτα έγινε υπουργός Οικονομικών, και λίγο αργότερα αναπληρωτής πρωθυπουργός και διευθυντής προσωπικού του Κρεμλίνου. Ήταν ένα από τα ηγετικά πρόσωπα πίσω από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1990 στη Ρωσία.


Έχει πλέον περάσει προ πολλού ο καιρός, που τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών στην τηλεόραση, για το μέλλον της οικονομίας μας, προκαλούσαν συγκίνηση στο θυμικό και έπειθαν για την ανάγκη να «συμμεριστούμε» τα πάθη της πατρίδας και να θυσιαστούμε για το μέλλον της.

Χρειάστηκε να γίνουν πολλές θυσίες για να καταλάβουμε, ότι, έγιναν στο γάμο του καραγκιόζη ή καλύτερα στην υγεία των κορόιδων και να καταλάβουμε, ότι, οι άνθρωποι που μας διοικούν υπακούν και εφαρμόζουν εντολές, όχι μόνο άνωθεν, ούτε της Τρόϊκας, την οποία θεωρούν πλέον του χεριού τους και ότι την έχουν φέρει στα μέτρα τους.

Χρειάστηκε να χύσουμε πολλά δάκρυα για να καταλάβουμε, ότι, στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, αρχηγός είναι το μόρφωμα στο οποίο προσπαθούν να του αποδώσουν τα χαρακτηριστικά του πιστωτικού συστήματος, το οποίο διοικεί απειλεί και επιτάσσει τα θέλω του με μία αναλγησία απερίγραπτη, με έναν φιλαυτισμό πρωτοφανή και με χαρακτηριστικά αυτοσκοπού ύπαρξης και κυρίως με τα εχέγγυα που του παρέχει το σφιχταγκάλιασμά του με το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Αυτό το τραπεζικό σύστημα με τσαρούχια, έχοντας χάσει να μοιάσει στον τραπεζίτη του City και μη δυνάμενο να αποβάλει το φετίχ της ξενομανίας, τείνει να ταυτιστεί με τους γερμανοτσολιάδες της κατοχής. Τείνει όμως και να βρωμίσει κάθε θεσμό και κάθε συνείδηση στη χώρα που μένει ακόμα ορθή όπως είναι ο θεσμός του κοινοβουλίου

Έτσι για παράδειγμα, με τις πασχαλινές ευχές της Βουλής των Ελλήνων, ψηφίσθηκε αιφνιδιαστικά, σχεδόν μουλωχτά, η παράγραφος 4, της τροπολογίας 478/19.04.2013 στο νομοσχέδιο "Ρυθμίσεις για την τροποποίηση και τη βελτίωση συνταξιοδοτικών, δημοσιονομικών, διοικητικών και λοιπών διατάξεων" και στρώθηκε το χαλί για την οριστική εξαφάνιση των επιχειρήσεων 24 νομών της χώρας και ενός πλήθους επιχειρήσεων διαφόρων κλάδων (π.χ. της πτηνοτροφίας και της κτηνοτροφίας), η παράδοση της παραγωγικής δραστηριότητας που αυτές αντιπροσωπεύουν στις εισαγωγές, η ανάθεση των εργαζομένων στο ταμείο ανεργίας και των επιχειρηματιών στην εξαθλίωση.

Ο χρόνος που θα χρειασθεί και για την κλινική διαπίστωση του θανάτου, σύντομος σε κάθε περίπτωση, θα εξαρτηθεί από την σπουδή των ευθέως ωφελούμενων από την προαναφερθείσα διάταξη πιστωτικών ιδρυμάτων και κυρίως από την πορεία της εξίσου σχεδιασθείσας και εκτελούμενηςμε εξαιρετική ακρίβεια παράλληλης διαδικασίας της ανάκτησης των "παράνομων" κατά την κοινοτική νομοθεσία κρατικών ενισχύσεων προς τις επιχειρήσεις (επιδοτήσεων επιτοκίου, και εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου).

Για την δεύτερη αυτή δραστηριότητα, σχεδιάζεται στο προωθούμενο για ψήφιση πολυνομοσχέδιο, η δημιουργία μίας υπερδιεύθυνσης στο υπουργείο Οικονομικών, με απόλυτη εξουσία και αρμοδιότητες, για τον χαρακτηρισμό μίας παρασχεθείσας ενίσχυσης ως παράνομης και για την άμεση βεβαίωση και είσπραξή - ανάκτησή της.

Έτσι από την Μεγάλη Δευτέρα, χάρη και εξαιτίας της ψηφισθείσας τροπολογίας, οι επιχειρήσεις που έχουν λάβει για οποιοδήποτε λόγο την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ να υπαχθούν σε οποιοδήποτε νόμο ή διάταξη του εθνικού δικαίου εξυγίανσης και να διασωθούν, αντίθετα με ότι συμβαίνει στις υπόλοιπες επιχειρήσεις της χώρας, διότι, το Ελληνικό Δημόσιο,δεσμεύεται πλέον δια νόμου, με τις ψηφισθείσες δια της τροπολογίας ρυθμίσεις, να απόσχει από κάθε ρόλο,πρωτοβουλία ή δραστηριότητα, (όπως θα όφειλε να πράξει,έχοντας ως εγγυητής πρόδηλο συμφέρον) με την οποία θα μπορούσε να συμβάλλει μέσω των νόμιμων διαδικασιών εξυγίανσης (των επιχειρήσεων) των οποίων έχει εγγυηθεί τα δάνεια προς τα πιστωτικά ιδρύματα) για την διασφάλιση - αποκατάσταση της βιωσιμότητας τους.

Κατόπιν τούτου, προς μεγάλη ευκολία και ευχαρίστηση των πιστωτικών ιδρυμάτων, οι επιχειρήσεις ΘΑ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΥΝ σε κάθε περίπτωση να επιτύχουν τις νόμιμες για την εξυγίανσή τους απαραίτητες πλειοψηφίες συναινούντων πιστωτών, δεδομένου, ότι, τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου την οποία ούτως ή άλλως θα εισπράξουν και επιπρόσθετα με τις ψηφισθείσες διατάξεις αποκτούν την ευχέρεια εν τω μεταξύ (μέχρι δηλαδή την είσπραξη της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου) να λεηλατούν το ενεργητικό των επιχειρήσεων και τις περιουσίες και όχι μόνο των επιχειρηματιών.

Στο τέλος, το Ελληνικό Δημόσιο, θα αναγκαστεί να καταβάλει το ποσό της αναληφθείσας εκ μέρους του εγγύησης, αδυνατώντας στη συνέχεια να το εισπράξει από την κατεστραμμένη επιχείρηση και τους εξίσου κατεστραμμένους έως εξαθλιωμένους φορείς.

Το ποσό της κατάπτωσης, ενώ αποτελεί προφανή ζημία για το Δημόσιο εντούτοις εγγράφεται ως εισπράξιμο δημόσιο έσοδο, λόγω του άθλιου λογιστικού και εισπρακτικού συστήματος των δημοσίων εσόδων.

ΘΑ ΥΠΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ, στο συνεχή εκβιασμό των πιστωτικών ιδρυμάτων, τα οποία, χωρίς να διακινδυνεύουν πλέον από κανένα νόμο ή κανόνα τίποτα, μπορούν ανά πάσα στιγμή, είτε να επιδιώξουν μέσω της αναγκαστικής εκτέλεσης την είσπραξη οιασδήποτε απαίτησής τους, εγγυημένης από το Ελληνικό Δημόσιο, ή μη, είτε να ζητούν, όποτε τα εξυπηρετεί την κατάπτωση των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου.

Αναφορικά με την προωθούμενη δια του πολυνομοσχεδίου δημιουργία της υπερδιεύθυνσης για την διαχείριση των κρατικών ενισχύσεων και την ανάκτηση των παράνομων κρατικών ενισχύσεων, είναι βέβαιο, ότι, αυτή αποβλέπει στον ενταφιασμό κάτω από τα συντρίμμια των επιχειρήσεων της κρίσιμης για το μέλλον των Ελληνικών τραπεζών, γνωστής σε όλους τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ πληροφορίας, ότι, δηλαδή στην Ελλάδα, όλες οι κρατικές ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις και ιδίως εκείνες που αφορούσαν την επιδότηση επιτοκίου και την παροχή της εγγύησης του Ελληνικού Δημοσίου, σχεδιάστηκαν αποκλειστικά και μόνο για να καλυφθούν οι τρέχουσες ανάγκες των τραπεζών, σε ρευστότητα, κερδοφορία και κεφαλαιακή επάρκεια, και όχι προς όφελος των (δήθεν) ωφελούμενων επιχειρήσεων και ότι, ακριβώς για το λόγο αυτό,στρέβλωσαν τον ανταγωνισμό της εσωτερικής αγοράς,ώστε να χαρακτηρίζονται κατά το κοινοτικό δίκαιο παράνομες.

Εάν, όμως, η πληροφορία - αλήθεια αυτή, αναδειχθεί - αποδειχθεί, είναι βέβαιο, ότι, υπόλογα για την επιστροφή των κρατικών ενισχύσεων είναι τα πιστωτικά ιδρύματα, κάτι ασφαλώς που δεν επιθυμεί το εξαρτημένο από αυτό πολιτικό μας σύστημα.

Δεν πρέπει όμως να διαφεύγει από τους σοφούς καταστροφείς της πατρίδας μας, ότι, σε όλα υπάρχουν όρια τα οποία δεν είναι φρόνιμο να ξεπερνιούνται και πως είναι βέβαιο, ότι, οι χιλιάδες πληττόμενες από τις προαναφερόμενες μεθοδεύσεις επιχειρήσεις και οι φορείς τους δεν πρόκειται να αποδεχθούν σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα την καταστροφή τους.

Θα προβάλλουν τα δικαιώματά τους προς τα ευρωπαϊκά όργανα και το ΔΝΤ, ρισκάροντας όλες τις συνέπειες και έχοντας επίγνωση ότι δίνουν μία ύστατη μάχη για την επιβίωσή τους κατά την παροιμία «δική μου μάνα πέθανε καμία να μην μείνει». Όμως, ως ύστατη προσεπίκληση της κοινής λογικής καλείστε όλοι όσοι από τους διοικούντες διαθέτετε μία ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα να συμβάλλετε:
  • Στην άμεση ακύρωση της ψηφισθείσας τροπολογίας και
  • Στην μη υλοποίηση της συγκρότησης της Διεύθυνσης διαχείρισης και ανάκτησης "παράνομων" κρατικών ενισχύσεων, πριν την ολοκλήρωση ενός ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ της κυβέρνησης, των επιχειρηματικών φορέων και της Ένωσης Ελληνικών τραπεζών.
Τονίζουμε μάλιστα, ότι, σε περίπτωση που δεν εισακουστούμε, λόγω και των ημερών, ότι στην περίπτωση αυτή, "νίπτομεν τας χείρας μας" αντί να «διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας».



Το τέταρτο μνημόνιο ψηφίζεται σήμερα κανονικά σε ένα μοναδικό άρθρο, με σχεδόν ολόκληρο το λαό απέναντι. Ολόκληρο το λαό ναι, όχι όμως και την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση.

Πριν αρχίσει κάποιος να καταφέρεται εναντίον του τίτλου του άρθρου, θα πρέπει να ξεκαθαρίσει μέσα στο μυαλό του αν αποδέχεται να συμμετέχει στο matrix του υπάρχοντος κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος ή όχι. Αν το αποδέχεται, αν θέλει δηλαδή να ζει μέσα στο matrix, εγκλωβισμένος στο πολιτικό παιχνίδι μεταξύ συμπολίτευσης – αντιπολίτευσης, επιλέγοντας πότε τον ένα και πότε τον άλλο, τότε πράγματι έχει λόγο να στραφεί εναντίον του τίτλου, διαφορετικά θα αντιληφθεί αμέσως ότι η ευθύνη πέφτει κυρίως στην αντιπολίτευση που νομιμοποιεί τον ευτελισμό της δημοκρατίας και την εξαθλίωση του λαού.

Η τρικομματική συγκυβέρνηση, από τη στιγμή που η εθνική κυριαρχία παραδόθηκε στη τρόϊκα, εκείνο που έχει να κάνει είναι, είτε να υπακούει κατά γράμμα σε ό,τι προτείνει η τρόϊκα είτε να φύγει από την εξουσία. Και επειδή κανείς ποτέ δεν αφήνει την εξουσία, εκτός και αν τον διώξεις με τις κλωτσιές, από την άποψη αυτή οι ενέργειες της συγκυβέρνησης είναι «κατανοητές».

Εκείνο όμως που δεν είναι κατανοητό στον πολύ κόσμο, που δεν ξέρει το θεατρικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι, είναι η συμπεριφορά της αντιπολίτευσης. Ο κόσμος πιστεύει αφελώς ότι η αντιπολίτευση είναι μέσα στο Κοινοβούλιο για να τον προστατεύει από την κυβερνητική αυθαιρεσία. Λάθος. Ουδόλως η αντιπολίτευση ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Για εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να καταλάβει ή ίδια τη νομή της εξουσίας.

Ο Μαριάς εδώ έχει δίκιο. Η αντιπολίτευση, αν θέλει πράγματι για μια έστω φορά να υπερασπιστεί το λαό, δεν έχει καμία θέση μέσα στο Κοινοβούλιο, δεν προσφέρει τίποτα εκεί μέσα εκτός από ένα πολιτικό θέατρο που νομιμοποιεί την παράδοση της χώρας και των περιουσιών μας στους δανειστές, ενώ ταυτόχρονα αποκοιμίζει "δημοκρατικά" το λαό. Θα πρέπει άμεσα, όσο ακόμα υπάρχει χρόνος, να φύγει από εκεί και να έρθει μέσα στο λαό, σε μια κοινή δράση για να οδηγηθεί η χώρα, είτε σε εκλογές, είτε σε συνταγματικό δημοψήφισμα (καθόσον οι εκλογές δεν λύνουν το πρόβλημα), όπου ο λαός θα ανατρέψει το σάπιο πολιτικό matrix και θα αναλάβει ο ίδιος τις σημαντικές αποφάσεις που τον αφορούν άμεσα.

Το θέλει όμως πράγματι αυτό η αντιπολίτευση; Όχι βέβαια, αφού είναι εξάρτημα του ίδιου matrix, το οποίο δεν μπορεί ποτέ να υπερβεί. Επομένως το βάρος πέφτει πλέον στους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι οφείλουμε να αφυπνιστούμε και να βγούμε γρήγορα από το matrix.

Πέτρος Χασάπης



Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Τα κέρδη του ΟΠΑΠ είναι:

το 2002 - 318 εκατ. ευρώ, το 2003 - 381 εκατ. ευρώ, το 2004 - 479 εκατ. ευρώ, το 2005 - 458 εκατ. ευρώ, το 2006 - 600 εκατ. ευρώ, το 2007 - 609 εκατ. ευρώ, το 2008 - 729 εκατ. ευρώ, το 2009 - 594 εκατ. ευρώ, το 2010 - 579 εκατ. ευρώ, το 2011 - 543 εκατ. ευρώ το 2012 - 505 εκατ. ευρώ Συνολικά, δηλαδή, την περίοδο 2002 - 2012, τα κέρδη του ΟΠΑΠ ανήλθαν στα 5,795 δισεκατομμύρια ευρώ!


Γιατί, λοιπόν, τον ξεπουλάνε;
Για να απαλλάξουν το λαό από τα χρέη; Μα ο ΟΠΑΠ δεν έχει χρέη. Εχει κέρδη. Αστρονομικά κέρδη! Είναι προφανές: Ο λόγος που ξεπουλάνε τον ΟΠΑΠ είναι αυτό ακριβώς: ότι ο ΟΠΑΠ έχει κέρδη. Γι' αυτό τον ξεπουλάνε: Επειδή έχει κέρδη!

Τον ξεπουλάνε επειδή δεν τους αρκεί ότι ο - ήδη - κατά 66% «μετοχοποιημένος» ΟΠΑΠ αρμέγεται - ήδη - από τους ιδιώτες, «νταβατζήδες», «επενδυτές».

Θέλουν να τον αρμέγουν ολόκληρο. Οι «σωτήρες», δηλαδή, θέλουν να χαρίσουν στην τάξη των κεφαλαιοκρατών, που ήδη αρμέγει τον ΟΠΑΠ, τα (αστρονομικά) κέρδη του, στο σύνολό τους.

Λένε ότι «αποκρατικοποιούν», «μετοχοποιούν», «ιδιωτικοποιούν», δηλαδή ξεπουλάνε, για να «σώσουν» την Ελλάδα. Για να απαλλάξουν το λαό από τα χρέη των (κατ' όνομα) κρατικών επιχειρήσεων. Για να φέρουν λεφτά στα ταμεία του κράτους.

Στην πραγματικότητα, ξεπουλάνε, για να μπουκώσουν με χρήμα, για να διασφαλίσουν κέρδη, πολλά περισσότερα κέρδη, στους ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, του πραγματικού λόγου του ξεπουλήματος, είναι η υπόθεση του ΟΠΑΠ.



Σχόλιο ιστολογίου:

Ας δούμε λίγο τις παλαιότερες απόψεις του κ. Σαμαρά για τον ΟΠΑΠ. Από άποψη συνέπειας, μας φέρνουν στον νου (αναπόφευκτα) κάποιες παλαιότερες απόψεις του Γιώργου Παπανδρέου για το ΔΝΤ...







Η εταιρεία που είναι γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο, η εταιρεία που αγοράζει άλλες εταιρείες για να τις κλείσει και να μειώσει τον ανταγωνισμό, η εταιρεία που δεν αγοράζει τίποτε αλλά αποκλειστικά πουλάει διαφήμιση, μπήκε (εδώ και καιρό) και στον τομέα της "παροχής υπηρεσιών", προκειμένου να αυξήσει τα έσοδά της, προκειμένου να γίνει ακόμη πιό ισχυρή, προκειμένου να κατορθώσει το "απαγορευτικό" μονοπώλιο στο διαδίκτυο.
Μέσα σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια κινούμενη και χωρίς να βρίσκει καμία ουσιαστική αντίδραση όποτε υπάρχουν "παρασπονδίες" που θέτουν ζητήματα ασφάλειας ή και... συνόρων για ολόκληρα κράτη, η Google συνεχίζει ακάθεκτη στον κόσμο του "επιχειρείν". Και πολύ καλά κάνει, όταν οι άμεσα θιγόμενοι και υπεύθυνοι πολιτικοί και κυβερνήσεις, της επιτρέπουν να κινείται ανεξέλεγκτα και να δημιουργεί μέσω "τεχνικών λαθών" εντυπώσεις και εικόνες που όχι μόνο δεν συνάδουν με την πραγματικότητα, αλλά δύνανται να λειτουργήσουν και ως πυροκροτητής στις σχέσεις μεταξύ των κρατών.

Ενώ, λοιπόν, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών βλέπει με… «γκρι» απόχρωση όλο και περισσότερα ελληνικά νησιά, το Google Maps είπε να το παρακάνει εξολοθρεύοντας ολοσχερώς κάποιο από αυτά…

Ο λόγος για την όμορφη Σάμο που εξαφάνισε από τον χάρτη, εμφανίζοντάς την ως θάλασσα, άγνωστο για ποιους λόγους. 

Αν και το περίγραμμα της νήσου φαίνεται, όπως και οι ονομασίες, εντούτοις λείπει το λευκό υπόβαθρο που να υποδεικνύει ότι πρόκειται για νησί και όχι για κάποια θαλάσσια έκταση.

Δεν έχουν γίνει γνωστοί οι λόγοι για της «τεχνικής ανωμαλίας».


Του Νίκου Κωνσταντάρα 

Καθώς περνούσαν οι μέρες και δεν υπήρχαν νεότερα για τους δύο ιεράρχες που απήχθησαν στη Συρία την περασμένη Δευτέρα, επιβεβαιωνόταν ότι η εξαφάνισή τους εντάσσεται σε σχέδιο τρομοκράτησης της χριστιανικής κοινότητας της χώρας τους. Με τον εμφύλιο πόλεμο που σπαράζει τη Συρία, όπως και με άλλες ταραχές στον αραβικό κόσμο, ο Χριστιανισμός απειλείται με αφανισμό στα εδάφη όπου γεννήθηκε και εδραιώθηκε.

Πριν από έναν αιώνα, οι χριστιανοί αποτελούσαν το 10% του πληθυσμού της Μέσης Ανατολής, τώρα οι περίπου 15 εκατ. Χριστιανοί είναι λιγότεροι από το 4%. Από το σύνολο, πάνω από 8 εκατ. είναι Κόπτες της Αιγύπτου, με τους υπόλοιπους διάσπαρτους στις υπόλοιπες χώρες. Οι χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα για πολλά χρόνια, αλλά μέσα στην τελευταία δεκαετία, η διαδικασία κατάρρευσης επιταχύνθηκε σε σημείο που ίσως δεν υπάρχει επιστροφή. Η περίπτωση του Ιράκ είναι ενδεικτική. Σύμφωνα με μελέτη του βρετανικού ιδρύματος Civitas (του περασμένου Δεκεμβρίου), το 1990 ζούσαν στο Ιράκ περίπου 1,4 εκατ. χριστιανοί. Εως την αμερικανική εισβολή το 2003, είχαν μειωθεί κατά 500.000. Εως το τέλος του 2012 ήταν λιγότεροι από 200.000. Η πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν απελευθέρωσε τις έριδες των εθνικών και θρησκευτικών διαφορών, όπου οι χριστιανοί έγιναν ταχύτατα στόχος ισλαμιστών ανταρτών. Σύμφωνα με την Civitas, «μεταξύ του 2006 και του 2010, 17 Ιρακινοί ιερείς και δύο Ιρακινοί επίσκοποι απήχθησαν στη Βαγδάτη, τη Μοσούλη και το Κιρκούκ. Ολοι τους κακοποιήθηκαν ή βασανίστηκαν. Οι περισσότεροι απελευθερώθηκαν, αλλά ένας επίσκοπος, τέσσερις ιερείς και τρεις νέοι κληρικοί δολοφονήθηκαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι δράστες απαίτησαν να διωχθούν όλοι οι χριστιανοί από τη χώρα». Δεκάδες εκκλησίες έγιναν στόχος επιθέσεων, χωριά ερήμωσαν.

Με την επικράτηση ακραίων ισλαμιστών σε πολλές χώρες και με τις διακρίσεις που υφίστανται οι χριστιανοί, όλο και περισσότεροι μεταναστεύουν. Το τραγικό είναι ότι αυτές οι κοινότητες είναι οι αρχαιότερες στις χώρες τους. Οι Κόπτες πιστεύουν ότι είναι οι ιθαγενείς της Αιγύπτου, απόγονοι των αρχαίων Αιγυπτίων που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό πολύ πριν από την εισβολή των Αράβων και του Ισλάμ. Σήμερα αποτελούν στόχο επιθέσεων και διακρίσεων. Στη Συρία -όπως και αν καταλήξει ο εμφύλιος πόλεμος- οι χριστιανοί, που αριθμούν 2 εκατ. του πληθυσμού των 23 εκατ., θα βρίσκονται σε δύσκολη θέση επειδή φάνηκε να στηρίζουν το καθεστώς του Μπασάρ Ασαντ. Οσο η απαγωγή του ελληνορθόδοξου μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλου και του Συρορθόδοξου μητροπολίτη Γρηγορίου Γιοχάνα Ιμπραχίμ της ίδιας πόλης δεν φαίνεται να ήταν «λάθος», αλλά στρατηγική αντιχριστιανική κίνηση, ενισχύεται η τραγική άποψη του Μαρωνίτη Αρχιεπισκόπου της Δαμασκού, Σαμίρ Νάσαρ, ότι οι χριστιανοί της Συρίας αντιμετωπίζουν την επιλογή μεταξύ «δύο πικρών ποτηριών: να πεθάνουν ή να φύγουν». Σύμφωνα με τον Guardian, ήδη έφυγαν 300.000.

Η κοινότητα των χριστιανών της Συρίας υπάρχει από τα χρόνια του Απόστολου Παύλου. Τα πέντε πρώτα πατριαρχεία -Ιεροσολύμων, Ρώμης, Κωνσταντινούπολης, Αλεξάνδρειας και Αντιόχειας- μαρτυρούν την διαδρομή του Χριστιανισμού από το πρώτα χρόνια έως τώρα. Οι κοινότητες αυτές μεσουράνησαν μέσα στο Βυζάντιο, έπαιξαν σημαντικό ρόλο μετά τις κατακτήσεις του Ισλάμ, άντεξαν μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, βρέθηκαν στο περιθώριο στα χρόνια του Αραβικού εθνικισμού μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και τώρα κλονίζονται από την άνοδο του ακραίου πολιτικού Ισλάμ.

Η ταλαιπωρία των χριστιανών δεν άρχισε πρόσφατα. Πριν από 22 χρόνια, τον Ιούνιο του 1991, βρέθηκα σε ένα μικρό χωριό στο βόρειο Ιράκ, το Κομάνε, στο οποίο χριστιανοί ζούσαν από τον δεύτερο αιώνα – απ’ όταν οι μοναχοί άγιοι Σάουα και Ζεία έφεραν το μήνυμα του Χριστού στην εύφορη κοιλάδα και έχτισαν μοναστήρι σε ένα φαράγγι. Τον Απρίλιο του ‘91, συμμαχικές δυνάμεις υπό τους Αμερικανούς είχαν εκδιώξει τον ιρακινό στρατό από την περιοχή και αναμένονταν καλύτερες μέρες, κυρίως για τους Κούρδους. Για τους χριστιανούς, όμως, ήταν μια ευκαιρία να ξεφύγουν από τον φόβο που ήταν μόνιμος σύντροφός τους. «Εδώ είναι το τέλος της διαδρομής. Ολοι θέλουν να φύγουν», μου είπε ο ιερέας Ραμπάν Αλκάς, ένας λεπτός 42χρονος με αστραφτερά μπλε μάτια. Μέσα στην απλή, τσιμεντένια εκκλησία του Αγίου Κυριάκου, αγοράκια έψελναν έναν ύμνο στην αρχαία Αραμαϊκή - τη γλώσσα που μιλούσε ο Χριστός.




Του Χρήστου Γιανναρά

Εναν ρεαλιστικό οδηγό πολιτικού προσανατολισμού, δρομοδείχτη ή κριτήριο αξιοπιστίας, ποιος θα μας τον δώσει; Eπείγει να βρούμε οι πολίτες πυξίδα.

Bάζομε κάτω, πάλι και πάλι, τα δεδομένα – αυτά που ζούμε: Zούμε μια συντελεσμένη καταστροφή της ζωής μας, της μίας και μοναδικής, δεν έχουμε δεύτερη. Λέμε «καταστροφή» και κυριολεκτούμε: είναι η χειροπιαστή καθημερινότητα του βίου μας – δεν τη διαπιστώνουμε μέσω «πληροφοριών» και «στοιχείων» (greek statistics). Aντιθέτουμε την εμπειρία μας στη μικρονοϊκή προπαγάνδα που μας σερβίρεται. Πού είναι η αλήθεια της πολιτικής;

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Eτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.

Aυτά είναι τα ρεαλιστικά, της άμεσης εμπειρίας δεδομένα για την καταστροφή της ζωής μας σήμερα. Iσως να μη συμπίπτουμε όλοι στις συγκεκριμένες πιστοποιήσεις. Aλλά τουλάχιστον να συμφωνήσουμε στη λογικά συναγόμενη ανάγκη: O πολιτικός προσανατολισμός μας των πολιτών, τώρα πια, να συνάγεται από μιαν όσο γίνεται πιο αμερόληπτη, ορθολογική και τίμια εμπειρική πιστοποίηση των δεδομένων της ζωής μας. Oχι από συναισθηματικές προκαταλήψεις, όχι από επιπόλαιες ψυχολογικές «προτιμήσεις», όχι από ανωριμότητα ή φοβία που μας καθηλώνει σε κρετινικά ποιμνιοστάσια. Πρόκειται για τη ζωή μας, όχι για το χόμπυ μας, για την καταστροφή και τον βασανισμό μας, όχι για το πείσμα απερίσκεπτου ή κληροδοτημένου κομματισμού.

Σίγουρα, ο ψυχισμός αδύναμων ανθρώπων δεν αντέχει την ανελπιστία, έστω και αν τη γεννάνε ολοφάνερα ρεαλιστικά δεδομένα. Γι’ αυτό και είναι τόσο πολλοί όσοι διολισθαίνουν «ανεπαισθήτως» σε ψευδαισθητικές παρηγόριες – αναμασούν βεβαιότητες ότι «η κρίση είναι διεθνής, θα αναταχθεί κάποια στιγμή το σύστημα» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «η Eλλάδα έχει περάσει και δυσκολότερες δοκιμασίες». Mερικοί προτιμάνε τον στρουθοκαμηλισμό της φαντασιωσικής προσδοκίας του «μεγάλου», του «χαρισματικού» ηγέτη. Kαι άλλοι, σαφώς οι περισσότεροι, που δεν αντέχουν ούτε καν την εκκρεμότητα και την αναμονή, γαντζώνονται στον εξωραϊσμό της σημερινής αθλιότητας: «Kάνει ό,τι μπορεί ο Σαμαράς, για έλα στη θέση του», «επμπιστεύομαι την ευφυΐα του Bενιζέλου», «ο Tσίπρας λέει τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ο μόνος με τόλμη και τσαγανό».

Ποιος μπορεί να «μεταγγίσει» σήμερα πολιτικό προσανατολισμό στους απεγνωσμένους ραγιάδες Eλληνες; Eυδιάκριτος κανένας. Tέτοιες «μεταγγίσεις» συντελούνται, αν ποτέ συντελεστούν, εντελώς απρόβλεπτα, με πλήρη απροσδιοριστία. Kαι μόνο αν ωριμάσουν κάποιες επιγνώσεις, όπως:
  • Oτι οι λέξεις «Aριστερά», «Kέντρο», «Δεξιά» και οποιοσδήποτε συνδυασμός τους είναι πια nomina nuda: ονόματα άδεια από πολιτικό και κοινωνικό πραγματισμό. Aν δεν εξαλειφθούν από τη γλώσσα, τότε οι ψευδαισθήσεις, η απάτη, η καπηλεία θα συνεχίσουν να υποκαθιστούν την πολιτική.
  • Oτι ρεαλιστική πολιτική διαφορά σηματοδοτούν τα αντιθετικά σημαίνοντα: Oικονομία αυτονομημένη από την κοινωνία / οικονομία υπηρετική των κοινωνικών αναγκών. Δημοκρατία (κράτος δικαίου - κράτος πρόνοιας) / διεθνοποιημένη εξουσία των Aγορών.
  • Oτι μοναδική πλανητική υπερδύναμη σήμερα είναι οι Aγορές. Mόνος ρεαλιστικός αντίπαλος των Aγορών το δίλημμα που μπορούν ακόμα να θέτουν οι άνθρωποι: Προέχει η σχέση ή η χρήση; Nα κατέχεις ή να μοιράζεσαι; Δίνει γεύση πληρότητας, χαρά ζωής, η εγωτική κατασφάλιση ή η κοινωνία των αγαθών, η κυριαρχική επιβολή ή η φιλία, ο αυτοηδονισμός ή ο έρωτας;
  • Oτι οι μεγάλες ανατροπές μέσα στην Iστορία δεν προέκυψαν από ηθικολογικές προστακτικές ούτε από ιδεολογήματα περί «αξιών». Προέκυψαν από αλλαγή στην ιεράρχηση των αναγκών: ποια είναι πρώτη ανάγκη, ποια δεύτερη.
  • Mαρξισμός και Kαπιταλισμός ήταν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του Iστορικού Yλισμού. Tο αντίθετο του Iστορικού Yλισμού δεν είναι βέβαια ο ιδεαλισμός, είναι η ελληνική «πόλις» και «δημοκρατία», η ταύτιση του κοινωνείν με το αληθεύειν. Kαθόλου τυχαία Mαρξισμός και Kαπιταλισμός συναντώνται «πολιτικά» στην περίπου ταυτότητα Γκουλάγκ και «Mνημονίων».
  • Πολιτική αντίσταση στον πρωτογονισμό και ολοκληρωτισμό των Aγορών μπορεί να κατορθώσει μια κοινωνία, οσοδήποτε μικρή, αν κομίζει μέγιστης σημασίας πρόταση που αφορά σε ποιότητα της ζωής και ενδιαφέρει πανανθρώπινα. H Φινλανδία, η Eλβετία, η Iσλανδία είναι παραδείγματα που βεβαιώνουν το μικρό μέγεθος πολιτικά ακαταγώνιστο, όταν κοινή πρώτη ανάγκη γίνεται η ποιότητα. Eστω και στα πλαίσια του ιστορικο-υλιστικού «τρόπου» και με εθισμούς αιώνων στον ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας.

Eπείγει να βρούμε οι Eλλαδίτες πολιτικό προσανατολισμό. Δηλαδή την επικαιρότητα του ελληνικού «τρόπου», που αγνοούμε.


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Η πολύκροτη δίκη του Ακη Τσοχατζόπουλου, που ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα στην Αθήνα, ορθώς θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του λαού και των μέσων μαζικής ενημέρωσης όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Είναι ο πρώτος Ελληνας υπουργός που θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου μετά την προσφυγή του κ. Γιώργου Παπανδρέου στο μηχανισμό της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και μάλιστα με βαρύτατες κατηγορίες, που αφορούν τις μίζες για τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν είναι ο …οποιοσδήποτε. Παραλίγο να εκλεγεί πρωθυπουργός από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και αυτό δεν συνέβη, διότι την τελευταία στιγμή άλλα στελέχη του κινήματος προχώρησαν σε συνδιαλλαγή με το στρατόπεδο του κ. Κώστα Σημίτη, για να δοθεί μετά από ένα χρονικό διάστημα το «δακτυλίδι» στον πρωτότοκο υιό του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή η συμφωνία στέρησε την πρωθυπουργία από τον πρώην υπουργό Εθνικής Αμυνας. Για τα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, ο Ακης ήταν σύντροφος και φίλος, ήταν ο άνθρωπος που φρόντιζε για τους διορισμούς στο δημόσιο και στις τράπεζες των μελών του Κινήματος ή των παιδιών τους. Ηταν «ο Ακης τους», που ανελάμβανε, «καθάριζε» και έφερνε σε πέρας όλες τις δουλειές.

Οι δηλώσεις του επίσημου ΠΑΣΟΚ αλλά και επωνύμων στελεχών εναντίον του κ. Τσοχατζόπουλου, μόνο θυμηδία προκαλούν. Είναι εύκολο να σπρώξεις στο γκρεμό ένα άνθρωπο που κρατιέται από ένα κλαρί έτοιμο να σπάσει. Στην κατάσταση που βρίσκεται δεν είναι δύσκολο για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να του δώσουν μία κλωτσιά και να τον τελειώσουν για να γλιτώσουν οι ίδιοι… Αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν γνώριζε κανείς τις δρααστηριότητές του, αδυνατώ να δεχθώ ότι ήταν ο μόνος που έκλεψε –σύμφωνα με το κατηγορητήριο, διότι είναι αθώος μέχρι να αποφασίσει το δικαστήριο.

Εάν, λοιπόν, ο πρώην υπουργός είναι αυτός που παρουσιάζουν οι εισαγγελείς, και τους οποίους δεν μπορώ να αμφισβητήσω, τότε το πρόβλημα για τους υπολοίπους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστιο. Μπορεί να μην γνώριζε ο κ. Σημίτης ότι ένας υπουργός του –και μάλιστα ο «υπαρχηγός» του ΠΑΣΟΚ με τον οποίο συγκυβέρνησε- απαιτούσε μίζες από τις ξένες εταιρείες που πουλούσαν όπλα στη χωρα; Μπορεί να μην ήξεραν οι συνάδελφοί του πρώην υπουργοί στην κυβέρνηση Σημίτη; Η απάντηση «αποκλείεται, ήξεραν», είναι η πλέον ορθή, διότι ήταν ένα θέμα που συζητείτο στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, με τρόπο ως να επρόκειτο για γεγονός. Το μέγα ερώτημα είναι γιατί οι πάντες σιωπούσαν; Και η εξήγηση μπορεί να είναι και απλή. Είτε διότι το έκαναν όλοι, είτε επειδή ο πρώην υπουργός μπορούσε να επιβάλλει «το νόμο της σιωπής» -και ο “νόμος της σιωπής” επιβάλλεται με απειλές και εκβιασμούς ή με χρηματισμό.

Δεν γνωρίζω τι εννοεί ο «υπουργός των Ιμίων», Θεόδωρος Πάγκαλος όταν ισχυρίζεται ότι «μαζί τα φάγαμε». Αλλά αν έχει στο μυαλό του και την περίπτωση του κ. Τσοχατζόπουλου, θα πρέπει να αποκαλύψει στο λαό και σε ποιούς τα διαμοίρασε ο πρώην συνάδελφος του στα υπουργικά συμβούλια του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη.

Η δίκη του Ακη Τσοχατζόπουλου πρέπει να είναι η αρχή, δεν πρέπει να είναι το τέλος της αναζήτησης των ευθυνών του πολιτικού κόσμου για την οικονομική τραγωδία της Ελλάδας. Το κακό που βρήκε την Ελλάδα οφείλεται στις αποφάσεις των πρωθυπουργών (κυρίως), και των υπουργών. Αυτοί έλαβαν τις αποφάσεις, μέλη του πολιτικού κόσμου έπαιρναν τις μίζες και αύξαναν το χρέος της Ελλάδας εγκρίνοντας εισηγήσεις για αγορές όπλων και άλλων προϊόντων, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν είχε ανάγκη η χώρα…

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"



Γράφει ο Γιάννης Γιαγλάρας 
 
Γνωρίζαμε ότι ο δρόμος προς την παγκοσμιοποίηση δεν θα ήταν στρωμένος με δάφνες.
Γνωρίζαμε ότι οι παραδοσιακές δομές και αντιλήψεις κάθε κοινωνίας δείχνανε φοβική στάση απέναντι στο νέο ή στο διαφορετικό ή στην εξέλιξη και στα αγαθά της παγκοσμιοποίησης.
Γνωρίζαμε ότι καμία μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη δεν είναι ομαλή.
Γνωρίζαμε όμως ότι υπήρχανε κανόνες, είτε ως δίκαιο της υπεροχής μιας παγκόσμιας υπερδύναμης ή ενός στυγνού δικτάτορα.
Εκείνο που δεν γνωρίζαμε είναι ότι στο δρόμο για την θέσπιση ενός ευρωπαϊκού συντάγματος, ανθρωποκεντρικού, προοδευτικού με έμφαση στη διαφορετικότητα και στηριγμένο στη στέρεα βάση της κοινωνίας της ανοχής με σεβασμό στην αξία του ανθρώπου θα διέκοπτε ένα ανώτερο δίκαιο: το Δίκαιο των Δανειστών.
Ενώ στη παλαιά Γη ο εχθρός είχε πρόσωπο, στη νέα Γη οι δανειστές είναι απρόσωποι. Και ο πόλεμος ξεκίνησε, γιατί πρώτα ξεκινήσανε τα θύματα. 
Η πρώτη επίθεση έγινε στα κράτη: στην ονειροπαρμένη Ελλάδα, στην ανεκτική Ισπανία, στη χαρούμενη Πορτογαλία, στη ντελικάτη Ιταλία και στην αιματοβαμμένη Κύπρο. Αφού βάλανε πνίκτη στο τραπεζικό σύστημα, απαιτήσανε από τις λιγότερο πειθαρχημένες οικονομίες του Νότου να μεταμορφωθούν άμεσα και βίαια σε ψυχρές νύφες του Βορρά. Και οι Δανειστές εισχωρήσανε μέσω του τραπεζικού συστήματος μέσα στο σπίτι σου, καθώς το Μάτριξ του χρήματος είχε εμποτίσει η ζωή μας και τις συνήθειες μας. Και το Δίκαιο των Δανειστών απέκτησε τους πανεπιστημιακούς του Διδασκάλους, οι οποίοι στηριζόμενοι στην ανικανότητα τους ήταν πρόθυμοι να εκτελούν. 
Το Δίκαιο των Δανειστών είναι το νέο υπερεθνικό Δίκαιο, στο οποίο πλέον υποτάσσονται τα αιματοβαμμένα Συντάγματα των κρατών. Είναι το νέο Δίκαιο που υποτάσσει τη βούληση των κοινοβουλίων και απέναντι λαοί που δεν μάθανε να αγωνίζονται γιατί ήταν πιο εύκολο να αποκτούν παρά να ονειρεύονται. Στη καταχνιά του Δικαίου των Δανειστών αντιπαραθέσαμε σκονισμένα συγγράμματα, θρησκευτικά χαϊμαλιά και ληγμένες μαγικές συνταγές. Κανείς δεν ήταν έτοιμος και πολλοί ήταν πρόθυμοι. Στο δίκαιο των Δανειστών δεν υπάρχει η έννοια ιδιοκτησία, έννομο αγαθό, περιουσία καθώς η κοινωνία είναι κτισμένη στο χρέος. Και όπου το χρέος δεν υπήρχε, απλά δημιουργήθηκε. Εύκολη λεία οι συνταξιούχοι, εύκολη λεία οι αδύναμοι εργαζόμενοι και εύκολη λεία το άπραγο Δημόσιο.
Σε όλα αυτά υπό κανονικές συνθήκες είχαμε να αντιτάξουμε την Αλήθεια όπου την συσκότισε η ενημέρωση, τη Δικαιοσύνη, την οποία μισεί το Κράτος και την Ισότητα, που την κατασπαράξαμε ανοίγοντας το σεντούκι του μίσους και του ρατσισμού. Το Δίκαιο των Δανειστών έχει τους δικούς του υπηρέτες και σύντομα θα είμαστε όλοι εμείς και εκείνοι οι λίγοι. Ο τελευταίος να σβήσει το Φως….

Για όσους γνωρίζουν ή έχουν ενημερωθεί κατ’ ελάχιστον σχετικά με τους «δρόμους» που επιλέγουν οι λαθρομετανάστες για εισέλθουν στην Ελλάδα, η περίπτωση της Σαμοθράκης ως επιλογής εισόδου στην Ελλάδα (ή και στην Ευρώπη) μοιάζει από απίστευτη έως εξωφρενική, εκτός και αν…

Η είδηση που την προηγούμενη εβδομάδα πέρασε (κυριολεκτικά) στα «ψιλά» των ελληνικών ΜΜΕ και του διαδικτύου, είναι η είσοδος και η σύλληψη μικρών ομάδων λαθρομεταναστών, στο νησί της Σαμοθράκης.

Μάλιστα, το «φαινόμενο» παρουσιάστηκε 2 φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα (που μας πέρασε) και προξένησε εκτός από το έντονο ενδιαφέρον και την αύξηση ετοιμότητας των τοπικών αρχών (αστυνομικών και λιμενικού), αφού η Σαμοθράκη θεωρείται ένας ευαίσθητος στρατηγικά (αλλά και οικονομικά λόγω της νησίδας «Λαδόξερα», όπου αναβλύζει πετρέλαιο) χώρος, η θαλάσσια περιοχή του οποίου έχει κατ’ επανάληψη παραβιασθεί είτε από σκάφη του τουρκικού λιμενικού είτε από τουρκικά σκάφη ερευνών…

Η είδηση των λίγων γραμμών, όπως μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα:
"Οι λιμενικές αρχές στη Σαμοθράκη, συνέλαβαν ακόμη 28 μη νόμιμους μετανάστες που αποβιβάστηκαν στην ακτή Άγκιστρο.
Πρόκειται για λαθρομετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων που πέρασαν από την Τουρκία στην Ελλάδα με φουσκωτό σκάφος, το οποίο κατασχέθηκε.
Οι συλληφθέντες θα μεταφερθούν στην Αλεξανδρούπολη, ενώ στην περιοχή έχουν αυξηθεί οι περιπολίες, καθώς την προηγούμενη Κυριακή, στην ίδια ακτή είχαν αποβιβασθεί άλλοι 21 λαθρομετανάστες"...
Τα στοιχεία προς ανάλυση που υπάρχουν στα δύο συγκεκριμένα «περιστατικά» είναι τα εξής:
  • Μικρές ομάδες λαθρομεταναστών: Ο αριθμός των μεταφερόμενων καθιστά ασύμφορη την «εργολαβία» από εμπόρους – διακινητές λαθρομεταναστών.
  • Μικρά σκάφη μεταφοράς
  • Μεγάλη θαλάσσια απόσταση
  • Κακή επιλογή χρόνου, λόγω ιδιαίτερων θαλάσσιων καιρικών συνθηκών στο βόρειο Αιγαίο
Γιατί επιλέχθηκε η μεταφορά δύο μικρών ομάδων, γεγονός απολύτως ασύμβατο με την λογική του κέρδους που απαιτεί μεγάλους αριθμούς μετακινούμενων;
Γιατί επιλέχθηκαν μικρά σκάφη, τα οποία δεν εγγυόταν την ασφαλή μετακίνηση των λαθρομεταναστών;
Γιατί, λοιπόν, οι λαθρομετανάστες προτίμησαν την Σαμοθράκη, ιδιαίτερα αυτή την χρονική περίοδο, αντί κάποιου άλλου νησιού του Αιγαίου το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές;
Γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας υπήρξε μεγάλη «αστάθεια» - επικινδυνότητα λόγω των καιρικών συνθηκών;
  • Γιατί οι λαθρομετανάστες επέλεξαν την Σαμοθράκη, γνωρίζοντας πως δεν θα έχουν κανέναν τρόπο διαφυγής προς το εσωτερικό της χώρας και στη συνέχεια προς την Ευρώπη; Μήπως δε ενδιαφέρονταν καθόλου για ένα ταξίδι προς την Ευρώπη, αλλά επιδίωκαν απλώς την σύλληψή τους και την ασφαλή μεταφορά τους και στην συνέχεια την "εξαφάνισή" τους στην Αθήνα;
  • Γιατί επιλέχθηκαν μικρά φουσκωτά σκάφη (και όχι μεγαλύτερα και ασφαλέστερα) ως μέσα μεταφοράς; Μήπως πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι παρόμοια σκάφη, υψηλότερων προδιαγραφών, χρησιμοποιούνται από τις ειδικές δυνάμεις…;
  • Γιατί επιλέχθηκε η μεταφορά των λαθρομεταναστών μέσα από μία μεγάλη θαλάσσια απόσταση, αφού η περίπτωση ασφαλούς μεταφοράς τους ήταν σχεδόν αδύνατη; Μήπως οι λαθρομετανάστες συνοδεύτηκαν (ή και μεταφέρθηκαν) μέχρις ενός σημείου από τουρκικά πολεμικά πλοία ή σκάφη του τουρκικού λιμενικού;
Μήπως η «είσοδος» των συγκεκριμένων (τονίζουμε μικρών ομάδων) λαθρομεταναστών μπορεί να είναι μία άσκηση των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, προκειμένου να γίνει μέτρηση των μέτρων ασφάλειας, ο χρόνος αντίδρασης των αρμόδιων αρχών ή και να ευρεθούν «τυφλά σημεία» παρακολούθησης – παρατήρησης εκ μέρους των ελληνικών αρχών (στρατού και λιμενικού) ή και αποβίβασης στο ακριτικό Ελληνικό νησί;

Μήπως όλα τα παραπάνω είναι και οι πραγματικοί λόγοι αύξησης των μέτρων ασφάλειας στο νησί της Σαμοθράκης;

Κρατώντας όλες αυτές τις ερωτήσεις και τονίζοντας πως παρατηρούνται διάφορες κινήσεις από την τουρκική πλευρά κυρίως στην τουρκική ενδοχώρα αλλά και στα ελληνοτουρκικά σύνορα (χερσαία και μη), μέσα στις οποίες έχουμε και μία ομολογουμένως παράξενη για την χρονική περίοδο αύξηση της κινητικότητας τούρκων πολιτών στην Ελληνική Θράκη (όπως πάντα με αυτοκίνητα πολυτελείας, αλλά και με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα…), ευελπιστούμε πως οι ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες όχι μόνο γνωρίζουν τι συμβαίνει αλλά και πως βρίσκονται στο κατάλληλο επίπεδο ετοιμότητας… Ελπίζουμε να μην υπάρξουν "περιστατικά" (όπως πριν 2 χρόνια που ξεπήδησαν φωτιές στον Έβρο, σε περιοχές μείζονος στρατιωτικής σπουδαιότητας), τα οποία θα λειτουργήσουν εις βάρος της Ελλάδας εξαιτίας της ολιγωρίας συγκεκριμένων διευθυντών, συγκεκριμένων υπηρεσιών...

Κωνσταντίνος