Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουν 2015

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Σήμερα, 25 Ιουνίου 2015, γράφει το Βήμα: "Θρίλερ διαρκείας στις Βρυξέλλες με άγνωστο φινάλε".(1)
Τι είναι άραγε αυτό, που έχει μετατρέψει τις διαπραγματεύσεις σε θρίλερ και το φινάλε αυτών των διαπραγματεύσεων το έχει καταστήσει άγνωστο;
Είναι μονάχα τα νούμερα των δήθεν οφειλόμενων ποσών ή μήπως είναι κάτι άλλο, εντελώς άσχετο με τα μεγέθη τα καθαρώς οικονομικά;

Την ίδια απορία εξέφρασε χθες και ο Πρωθυπουργός μας, ο οποίος φανερά εκνευρισμένος δήλωσε τα εξής: "Είτε δεν θέλουν συμφωνία είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα".(2)

Και γιατί άραγε να μην θέλουν συμφωνία; Και ποια είναι αυτά τα άδηλα συμφέροντά τους, εξ αιτίας των οποίων οδηγείται στον αφανισμό ένας ολόκληρος Λαός;

Η απάντηση είναι απλή και μάλιστα ιστορικά κατ’ επανάληψη βεβαιωμένη.

Ο παραλογισμός των δανειστών μας δεν οφείλεται ούτε στο μέγεθος των δήθεν οφειλομένων χρημάτων ούτε στην οποιαδήποτε δυσκαμψία των δικών μας πολιτικών εκπροσώπων.
Οφείλεται ξεκάθαρα στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ορθόδοξης Ελληνικότητας. Εναντίον της Ρωμηοσύνης.

Το μίσος των Δυτικών εναντίον μας, γράφει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, δεν είναι κάτι το καινοφανές.(3)
Αρχίζει από τα χρόνια της έβδομης Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.) και οφείλεται όχι βέβαια σε αίτια οικονομικά, αλλά αποκλειστικά και μόνον σε διαφορές καθαρά θεολογικές.
Αύριο να τους πούμε, ότι αρνιόμαστε την Ορθοδοξία και γινόμαστε κι εμείς ένα μ’ εκείνους, να δείτε πώς θα λήξει στα γρήγορα-γρήγορα ο "οικονομικός μας Γολγοθάς"…

Είναι εντελώς αφελές να πιστεύουμε, ότι τα καμώματα των "εταίρων και συμμάχων μας" έχουνε κίνητρα απλά και μόνον οικονομικού χαρακτήρα. Διότι το πρόβλημά τους το οικονομικό, σε σχέση με μας, το έλυσαν στα 1204, τότε που με τις ευλογίες του πάπα άρπαξαν όλα μας τα πλούτη από την Βασιλεύουσα και με τα λάφυρα εκείνα ίδρυσαν αμέσως τις πρώτες τους Τράπεζες, που τις θερμοπαρακαλάμε σήμερα να μας δανείσουν!!!

Επιτέλους θα πρέπει να καταλάβουμε, ότι το πρόβλημα των λεγόμενων δανειστών δεν είναι τα λεφτά. Είναι κάτι άλλο.

Μήπως για τα λεφτά –οι ίδιοι δανειστές- συνέτριψαν την Ορθόδοξη Σερβία;

Μήπως για τα λεφτά έβαλαν το χεράκι τους στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης;

Ή μήπως για τα λεφτά κάνουν την ’’στρουθοκάμηλο’’ μπροστά στον επιχειρούμενο σήμερα αφανισμό της Ορθοδοξίας μας στην Μέση Ανατολή;

Μας μισούν θανάσιμα. Αυτό είναι όλο.
Και δεν χάνουν ευκαιρία, να το αποδείχνουν κάθε τόσο και εμπράκτως.

Πάντως, τα γεγονότα βεβαιώνουν, ότι ακόμα και σήμερα οι απόγονοι του Καρλομάγνου συνεχίζουν και ζουν τον σκοτεινό Μεσαίωνα των παππούδων τους, ενώ εμείς ως Λαός, έστω και ανεπίγνωστα, κουτσά-στραβά κατορθώνουμε και πορευόμαστε πάνω στον δρόμο, που χάραξαν με την θυσία τους οι Νεομάρτυρες, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι Κολλυβάδες Πατέρες, οι Αντάρτες του Πόντου, τα παλληκάρια του Παύλου Μελά, οι φαντάροι του Δαβάκη, ο Σολωμός Σολωμού κ.ο.κ.


Η πολιτισμική μας υπεροχή έναντι της δυτικής συγκαλυμμένης βαρβαρότητας είναι ηλίου φαεινότερη και ως γνωστόν διεθνώς αναγνωρισμένη. Γι’ αυτό και δεν τους πιάνει ύπνος τους καημένους, μέχρι να κατορθώσουν τον πλήρη αφανισμό μας, που ονειρεύονται.

Ξέρετε, όμως, τι έλεγαν οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι του αιμοσταγούς Κεμάλ, όταν κυνηγούσαν τους αντάρτες πάνω στα βουνά του Πόντου; Άνθρωποι, που φτάνουνε να θυσιάσουν ακόμα και τα παιδιά τους για την Ελευθερία και την Πίστη τους, ζάπι δεν γίνονται!!!...(4)

Αυτό και πολλά άλλα παρόμοια θα είχε υπ’ όψη του και ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος σε προχθεσινή του συνέντευξη σε γερμανική εφημερίδα δήλωσε: "Όταν ασκείς πίεση σε έναν Λαό, τότε αυτός κάποτε ξεσηκώνεται".(5)

Και το μεγαλύτερο ξεσήκωμα, ως γνωστόν, δεν γίνεται μέσα στις πλατείες. Γίνεται πρώτα μέσα στις καρδιές μας και δεν είναι άλλο από την αφύπνιση την Πνευματική. Κάτι, που άρχισε ήδη να φαίνεται και που θα θεριέψει ακόμα περισσότερο, όσο η μετάνοιά μας θα γίνεται πιο ειλικρινής και πιο έμπρακτη .

Η κάθε έκβαση, λένε οι Πατέρες, είναι ζήτημα λειτουργίας των Πνευματικών Νόμων…


(1) www.tovima.gr/politics/article/?aid=716392

(2) http://www.efenpress.gr/2015/06/blog-post_493.html

(3) http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=307
‘’Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ ΑΛΛΑ ΖΗ’’, Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου.
"…Τό μίσος αυτό εκδηλώθηκε ακόμη από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία θέσπισε την προσκύνηση των ιερών εικόνων και συνεχίσθηκε αργότερα. Η πολιτική των Φράγκων συνδέθηκε με μια θεολογία που ήταν αντίθετη με την θεολογία της ορθοδόξου Ανατολής".

(4) ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ ‘’Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ’’.
Για να μην αποκαλυφθούν οι αντάρτες και τα γυναικόπαιδα "…πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου". (Χειμωνίδης Ε.)
"…ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είναι αδύνατον να παισθούν και ως εκ τούτου είναι περιττόν να μείνωμεν…". (Από το ημερολόγιο του Καπετάν Ευκλείδη Κουρτίδη)

(5) http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=716045


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ώρα των μεγάλων αποφάσεων

Του Δημήτρη Στεμπίλη

Όλα αυτά που συμβαίνουν την τελευταία εβδομάδα μόνο ως "μάχες χαρακωμάτων" μπορούν να χαρακτηριστούν, με τη διαφορά ότι δεν είναι σαφώς διαχωρισμένα τα στρατόπεδα, αφού καθημερινά τα δεδομένα και οι πολιτικές συμπεριφορές αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Πριν από δέκα περίπου μέρες ο πρωθυπουργός, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, προσπάθησε να στείλει σαφές μήνυμα στο εξωτερικό και το εσωτερικό ότι είναι έτοιμος να φτάσει στα άκρα προκειμένου να υπερασπιστεί τα δίκαια αιτήματα της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, έχοντας τη νωπή λαϊκή εντολή της 25ης Γενάρη. Ακόμη και  οι πιό αισιόδοξοι για την επίτευξη άμεσης συμφωνίας ανέφεραν ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ σκληρός και όχι το ενδεχόμενο ρήξης με την Ευρωζώνη ήταν πιθανό, παρά τις απρόβλεπτες συνέπειες μίας τέτοιας εξέλιξης.

Η επικοινωνιακή λαίλαπα από τα συστημικά μίντια, καθώς και η οργάνωση και υπερπροβολή των δύο συγκεντρώσεων με τον τίτλο "Μένουμε Ευρώπη" -πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπήρξε αξιοσημείωτη προσέλευση κόσμου, αν αναλογιστούμε την κομματική και κοινωνική προέλευση των συγκεντρωμένων- προκάλεσαν μεγαλύτερη πίεση, αφού ουσιαστικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βρέθηκε απέναντι στην πρώτη αντικυβερνητική διαδήλωση. Αυτή η πίεση διοχετεύθηκε προς τα κάτω με τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ να καταλαμβάνονται από αγωνία για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης και την τελική στάση που θα κρατήσουν η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός.

Όλο το προηγούμενο διάστημα οι διαφορετικές φωνές στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ διατήρησαν την ψυχραιμία τους, στέλνοντας μηνύματα στήριξης προς την ηγεσία, εκφράζοντας ταυτόχρονα την ανησυχία τους. Οι μέρες που κύλησαν, με αποκορύφωμα την Σύνοφο Κορυφής της Δευτέρας, στην οποία φάνηκε να βγαίνει "λευκός καπνός", κατέδειξαν την σκληρή στάση των δανειστών και των Ευρωπαίων εταίρων μας. Η Αθήνα έκανε για μία ακόμη φορά κινήσεις καλής θέλησης, με υποχωρήσεις που δημιούργησαν μεγάλη αναταραχή τόσο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στην ελληνική κοινωνία. Όταν όμως έγιναν γνωστές οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, που, σύμφωνα με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες θα αποτελέσουν τη βάση συζήτησης, πολλοί "πάγωσαν", αφού τα μέτρα είναι σκληρά. Και οι διαφοροποιήσεις δεν άργησαν να φανούν.

Σαφείς αποστάσεις

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων τήρησε υποδειγματική στάση για να μην υπονομεύσει την προσπάθεια του πρωθυπουργού και της διαπραγματευτικής ομάδας. Κάποιοι, μάλιστα, άρχισαν να αναρωτιούνται για τη σιωπή του. Τη Δευτέρα το βράδυ, όμως, στην εκδήλωση παρουσίασης του νέου βιβλίου του δημοσιογράφου Πέτρου Παπακωνσταντίνου με τίτλο Αριστερά, κυβέρνηση και κράτος - Κλασικές αναλύσεις, σύγχρονες εμπειρίες (εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη), ο υπερυπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας έθεσε τρία προαπαιτούμενα για τη συμφωνία: "όχι" στη λοτότητα, ένεση ρευστότητας και βαθιά διαγραφή του χρέους.

Είχαν προηγηθεί, βέβαια, δημοσιεύματα στον ιστότοπο iskra.gr, που προμήνυαν τις δηλώσεις Λαφαζάνη. Σε άρθρο με τον τίτλο "Ελληνικό πρόταση: "Σημείο εκκίνησης" αλλά με ποια κατεύθυνση", ο αρθρογράφος υποστήριζε ότι η "διαπραγμάτευση" με προϋπόθεση την "πάση θυσία" παραμονή στην Ευρωζώνη απέτυχε παταγωδώς κι ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να πει ένα βροντερό "όχι" στις υποχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, που άνοιξαν την όρεξη των δανειστών, και να δηλώνει την αντίθεσή του σε νεομνημονιακού τύπου συμφωνίες.
Την ίδια στιγμή το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Νταβανέλος σε άρθρο του τονίζει ότι "η κυβέρνηση σύρεται από τους δανειστές σε συμφωνία - μνημόνιο, ακυρώνοντας τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ".

Το έτερο "βαρύ πυροβολικό", η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, κρατούσε μέχρι το βράδυ της Τρίτης αινιγματική στάση. Στη συνάντησή της, την περασμένη Δευτέρα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, όπου του παρέδωσε το πρώτο Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, στην οποία η ίδια έχει επενδύσει πολλά, σημείωσε ότι "το πρωταρχικό μέλημα της Επιτροπής είναι να υπενθυμίσει ότι οι βασικότεροι κανόνες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και εντός του διεθνούς πλαισίου που δεσμεύει όλες τις χώρες, είναι οι κανόνες που υπαγορεύουν την απαρέγκλιτη προστασία και τον απαραβίαστο σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων".

Μία μέρα αργότερα και κατά τη διάρκεια της συνάντησής της με τον πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής, Γιαννάκη Ομήρου, κι ενώ είχαν γίνει γνωστές οι ελληνικές προτάσεις, δήλωσε ότι "ζούμε στιγμές όπου επισπεύδεται μία ασφυξία κι ένας εκβιασμός των λαών και των Κοινοβουλίων" και συνέχισε επισημαίνοντας ότι "ζούμε σε περιόδους όπου αμφισβητείται η λαϊκή κυριαχία και το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν για τη μοίρα τους, να αποφασίζουν για την πολιτική που θα ασκείται στο όνομά τους και υπέρ αυτών". Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρθηκε, μάλιστα, στο μάθημα της πρόσφατης Κυπριακής εμπειρίας, ενώ σχετικά με τα δημοσιεύματα και τις απειλές περί Grexit δήλωσε πως "ένα εργαλείο (σ.σ. το ευρώ) που δημιουργήθηκε ως μέσο επίτευξης της ευημερίας των λαών και των κοινωνιών χρησιμοποιείται ως μοχλός εκβιασμού εναντίον των λαών, εναντίον των κοινωνιών και με θύματα τα δικαιώματά τους και τη δημοκρατία".

Άλλη μία φωνή που ακούγεται συχνά κυρίως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εκφράζει κριτική στάση στο ενδεχόμενο υπογραφής της συμφωνίας είναι αυτή του αντιπροέδρου της Βουλής Αλέξη Μητρόπουλου. Σε όλες τις πρόσφατες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές του εμφανίσεις, χωρίς να παίρνει σαφή προσωπική θέση, δηλώνει ότι μία τέτοια συμφωνία είναι δύσκολο να περάσει από τη Βουλή. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο βουλευτής Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μιχελογιαννάκης, που με τον γραφικό του τρόπο αμφισβητεί το ενδεχόμενο ψήφισης της συμφωνίας. Και άλλοι όμως εξέφρασαν παρόμοιες θέσεις, όπως η βουλευτής του Υπολοίπου Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Σωτηρίου.

Κόντρα Κοτζιά - Λαφαζάνη

Ενδειτική των δυναμικών που αναπτύσσονται και των στρατοπέδων που διαμορφώνονται ευρύτερα είναι και η διαφοροποίηση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη αναφορικά με την ενεργειακή πολιτική και το μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε με τη Ρωσία και το Νότιο Ευρωπαϊκό Αγωγό. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας "Η Καθημερινή", ο κ. Κοτζιάς μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων δήλωσε ότι κατά την τοποθέτησή του υπογράμμισε με μεγάλη αυστηρότητα πως "δεν μπορεί να τίθενται ως όροι και προϋποθέσεις, παράμετροι και στοιχεία που είναι εκτός των συνθηκών του ευρωπαϊκού δικαίου και των συμφωνιών μας στον τομέα της ενέργειας", αναφέροντας ότι "η χώρα μας δεν θα δεχτεί οποιουσδήποτε όρους που εκφεύγουν του νομικού πλαισίου και των συμφωνιών της Ένωσης". Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι δηλώσεις Κοτζιά είχαν στόχο τον κ. Λαφαζάνη.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται ίσως στην πιό δύσκολη στιγμή της μέχρι τώρα πολιτικής του σταδιοδρομίας, γιατί πρέπει να αντιμετωπίσει περισσότερα από ένα μέτωπα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Οι διαφορετικές απόψεις στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι καινούργιο. Τη δεδομένη στιγμή όμως ο πρωθυπουργός και η Κοινοβουλευτική του Ομάδα θα πρέπει να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να πάρουν τις αποφάσεις τους...

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα", τεύχος 295


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Τάσος Παππάς

Λένε οι ιστορικοί, και έχουν δίκιο, ότι η περίοδος της μεταπολίτευσης ήταν η πιο ομαλή πολιτικά περίοδος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ούτε πραξικοπήματα ούτε ωμές παρεμβάσεις του ξένου παράγοντα ούτε παρακράτος, όπως το γνωρίσαμε τη μετεμφυλιακή εποχή, ούτε ανώμαλες καταστάσεις, όπως ήταν τα Ιουλιανά το 1965.

Ο κοινοβουλευτισμός λειτούργησε σχετικά καλά, είχαμε εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία – η παντοκρατορία της Δεξιάς τελείωσε το 1981 και ο συναινετικός δικομματισμός επλήγη τον Ιανουάριο του 2015 με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι για πρώτη φορά από το 1947 αναδείχθηκε στην Ελλάδα μια κυβέρνηση στ” αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο απολογισμός σε γενικές γραμμές είναι θετικός. Ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι δεν ήταν μια τελείως ανέφελη ιστορική φάση. Για παράδειγμα, είχαμε την παραπομπή ενός πρωθυπουργού στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (1991) και δύο ανατροπές κυβερνήσεων: του Μητσοτάκη το 1993 με βάσιμες ενδείξεις για εξαγορά βουλευτών από πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες και του Γ. Παπανδρέου με βελούδινο πραξικόπημα, το οποίο οργάνωσαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και εκτέλεσαν το πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας και ένα τμήμα του στελεχικού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, κύκλοι εντός και εκτός της χώρας φλερτάρουν ξανά με την εκδοχή μιας κοινοβουλευτικής εκτροπής προκειμένου να επαναφέρουν την Ελλάδα στην κανονικότητα, όπως φυσικά την εννοούν αυτοί. Το είπε άλλωστε ο Γιούνκερ: δεν εμπιστεύομαι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν είναι ένα κανονικό κόμμα.

Από την αρχή των διαπραγματεύσεων φάνηκε ότι οι δανειστές είχαν έναν κεντρικό στόχο: να υποχρεώσουν τον Τσίπρα να περάσει από τη Βουλή μια επονείδιστη συμφωνία με τη βοήθεια των άλλων κομμάτων ώστε κι αυτός να ξεφτιλιστεί και η κυβέρνησή του να αποσταθεροποιηθεί.

Από κει και πέρα οι δρόμοι είναι δύο: Μια άλλη πλειοψηφία από την παρούσα Βουλή, που είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση γιατί προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη του Τσίπρα (αδύνατο) και τη σύμπραξη κομματιού της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (απίθανο).

Αν όμως το προηγούμενο σενάριο δεν ευδοκιμήσει και οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές, υπάρχει και η λύση της συγκρότησης εκλογικού μετώπου των λεγόμενων φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων για να αποτραπεί μια νέα νίκη των εξτρεμιστών που θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ποιος θα ηγηθεί;

Στο μέγαρο Μαξίμου υποστηρίζουν -αξιολογώντας διάφορες πληροφορίες- ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως το τελευταίο διάστημα έχει ενεργοποιηθεί ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η τεχνητή ευμάρεια που έφερε το ευρώ οφειλόταν αφενός στην τεράστια υπερχρέωση του κράτους για την ικανοποίηση της πολιτικής πελατείας, αφετέρου στα τραπεζικά δάνεια που αφειδώς χορηγούσαν οι τράπεζες στους απλούς πολίτες.

Έτσι δημιουργήθηκε η εικόνα μιας ευμάρειας μέσα στο ευρώ, μιας ψυχολογικής αιχμαλωσίας του λαού στο ευρώ και απέχθειας ή και φόβου προς το εθνικό του νόμισμα.

Θυμίζουμε για τους παλιότερους (και για να μαθαίνουν οι νεότεροι), ότι επί δραχμής οι τράπεζες δεν χορηγούσαν δάνεια σε απλούς πολίτες. Ακόμα και για τα επιχειρηματικά δάνεια, τα οποία χορηγούσαν με τοκογλυφικά επιτόκια, θα έπρεπε αφενός να υπάρχει πολιτικό μέσον και αφετέρου να δαπανηθεί σχεδόν το μισό κεφάλαιο σε λαδώματα.

Επειδή δεν χορηγούνταν δάνεια σε πολίτες, για να αγοράσει κάποιος ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο, έπρεπε πρώτα να δουλεύει μια ζωή, για να συγκεντρώσει τα χρήματα, κυνηγώντας τον πληθωρισμό και στη συνέχεια να τα αγοράσει τοις μετρητοίς. Είναι αυτές οι περιουσίες κυρίως που σήμερα (με το ευρώ) στην ουσία δημεύονται εξ αιτίας των υπερβολικών φόρων.

Γι’ αυτό που γινόταν όμως παλιότερα, δεν έφταιγε το εθνικό νόμισμα, αλλά το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα που δεν ήθελε οικονομική ανάπτυξη και ευμάρεια του λαού, κάτι που θα έθετε σε αμφισβήτηση το ίδιο το σύστημα και τα προνόμοιά του σε βάρος της κοινωνίας. Ήθελε την κοινωνία αδύναμη, σε ρόλο βοηθούμενου κυρίως με επιδόματα από το «κράτος – πατερούλη».

Αυτό το σύστημα, αφού είχε την κοινωνία στη γωνία, έφτιαξε επί δραχμής το χρηματιστήριο αρπάζοντας τις περιουσίες της και αυτό το ίδιο σύστημα τρομοκρατεί τώρα (επί ευρώ) το λαό για να του αρπάξει και πάλι τις περιουσίες. Μην μας ξεγελάει το δεξιό ή αριστερό του θεατρικό πρόσωπο. Το ίδιο πράγμα είναι.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ εἰσήλθαμε στὸ Δ.Ν.Τ. (θυμᾶστε πότε καί μέ ποιόν;), ἄρχισαν τὰ βάσανα τοῦ λαοῦ.
Εἶχαν προκηρυχθῆ βουλευτικὲς ἐκλογές.

Συμφώνως μὲ τὸν ὑποψήφιο πρωθυπουργὸ Κώστα Καραμανλῆ, χρειάζετο «νοικοκύρεμα» τῶν οἰκονομικῶν.
Ἦτο ἀντίθετος μὲ τὴν ἰδέα νὰ καταφύγῃ στὸ Δ.Ν.Τ.

Φυσικὰ ὁ λαὸς δὲν τοῦ τὸ ἐπέτρεψε, ἀφοῦ τὰ πέντε προηγούμενα ἔτη ποὺ κυβερνοῦσε, δὲν ἐπέτυχε νὰ συμαζέψῃ τὸ χρέος τῆς χώρας (δὲν ἐξετάζουμε τὸ γιατί).

Συμφώνως δὲ μὲ τὸν ὑποψήφιο πρωθυπουργὸ Γ.Α.Π., εἴχατε λεφτά.
Καὶ τὸν ἐκλέξατε.
Μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες πρωθυπουργίας, ὁ κύριος Γ.Α.Π., σᾶς «ἔσκασε» τὸ παραμῦθι: πρέπει ἡ χώρα νὰ ὑπησέλθῃ ὑπὸ τὴν ἐπιτήρηση τοῦ Δ.Ν.Τ.!
Καί πῶς γίνεται κύριε Γ.Α.Π. πρὶν ἐξελέγητε πρωθυπουργὸς νὰ «ὑπῆρχαν λεφτά» καὶ ὅταν γίνατε πρωθυπουργός νά μήν ὑπάρχουν;
Ἑπομένως ἢ ἐψεύδεσθε προεκλογικῶς ἢ ἐψεύσασθε μετεκλογικῶς. Πάντως καὶ στὶς δύο περιπτώσεις, ἐψεύσθητε.

Ὅμως ὁ χρόνος «δούλευε» εἰς βάρος τῆς οἰκονομίας.
Ἔτσι ὁ πρωθυπουργὸς «ἔφυγε νύκτα» (μοναδικὴ περίπτωσις μετὰ τὴν ἑπταετία)

Οἱ κυβερνήσεις ποὺ ἠκολούθησαν, ἐφήρμοσαν «σκληρή» οἰκονομικὴ πολιτική, ἀλλὰ ὅλες ἦσαν στραμμένες σὲ ἕναν κοινὸ οἰκονομικὸ στόχο. Φαίνεται ὅτι σὲ σύντομο χρόνο ἡ χώρα θὰ «ἐβγαινε» στὶς ἀγορές.
Δὲν ὑπελόγισαν ὅμως οἱ κυβερνήσεις, τὸ πολιτικὸ «φίδι», ποὺ λέγεται συριζα.

Πράγματι, τὸ κόμμα σύριζα ἐξελέγη κυβέρνησις καὶ τὰ «βρῆκε μπαστούνια».
Προεκλογικὼς ὁ συριζα σκορποῦσε ὑποσχέσεις. Τὶς ὑποσχέσεις του (δηλαδὴ τὶς πομφόλυγές του), ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὶς ὑλοποιήσῃ.
Μέ τί κότσια;
Τόσους μῆνες ἡ κυβέρνησις ἀντὶ νὰ ἐργασθῇ στὸν κοινὸ δρόμο τῆς Εὐρώπης, ἄρχισε νὰ «ξύνῃ τὰ νύχια της γιὰ καβγᾶ» πότε μὲ τὴν Γερμανία, πότε μὲ τὴν Γαλλία, ἀκόμα καὶ μὲ τὶς Η.Π.Α.
Καὶ ἐν τῷ μεταξύ, τὸ χρέος τῆς Ἑλλάδος αὐξάνει!

Μὲ ἕναν πρωθυπουργὸ ποὺ τὸν κοροϊδεύουν γιὰ τὴν ἐνδυμασία του καὶ τὸ χαζοχαρούμενο πρόσωπό του.
Ἤθελα νὰ ξέρω, αὐτὸς ὁ πρωθυπουργός, ἔχει καταλάβει ὅτι ἔχει ἀποφοιτήσει τοῦ Πολυτεχνείου ἢ νομίζει ὅτι βρίστεται ἀκόμα σὲ κάποιιὰ φοιτητική συνέλευση;
Ἔχει καταλάβει ὅτι κυβερνᾶ μία χώρα ἢ νομίζει ὅτι βολοδέρνει μεταξύ Ἐξαρχείων καί Κολωνακίου;

Τόσους μῆνες κύριε πρωθυπουργέ, ἄφησες τοὺς ὁπαδούς σου (συριζα + πασοκ) νὰ κτυπιοῦνται ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τῆς ἰαχῆς «ἀπόψε πεθαίνει ἡ δεξιά», ὅπως τοὺς ἐδίδαξε ὁ …ἀείμνηστος Ἀνδρέας!
Κύριε πρωθυπουργέ, δὲν φθάνει ποὺ πληρώνω πέντε χρόνια αὐτὰ ποὺ «ἔφαγε» τὸ πασοκ, τώρα πρέπει νά πληρώσω καί αὐτά πού προσθέτει ἡ δική σας ἀσχετοσύνη;

Ἀναστάσιος Πετρόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Πρέπει να δούμε πρώτα γραπτώς τι θα συμφωνηθεί αν συμφωνηθεί με τους δανειστές μας, οι οποίοι μέχρι την τελευταία ώρα μας εκβιάζουν απροκάλυπτα», είπε στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης.

«Το λάθος ξεκίνησε από το Φεβρουάριο, οπότε η κυβέρνηση δέχτηκε την παράταση του προγράμματος χωρίς να δηλώσει ότι αρνείται τη δανειακή σύμβαση ως εκτός ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου επειδή το χρέος είναι παράνομο, όπως κατέδειξε η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος της Βουλής», πρόσθεσε.

«Φτάσαμε σήμερα», είπε ο Γ. Κασιμάτης, «να συζητάμε πάνω στη βάση των δανειστών μνημόνια και λιτότητα και όχι για κατάργησή τους και νέα συμφωνία εξαρχής. Αν η κυβέρνηση τελικά υπογράψει και ψηφίσει επέκταση της δανειακής μέσω της ολοκλήρωσης της 5ης αξιολόγησης, παρότι αυτή από άποψη δικαίου θα είναι εξίσου παράνομη όπως και οι προηγούμενες, εντούτοις πολιτικά θα έχει ηττηθεί κατά κράτος αναγνωρίζοντας πλέον την πληρωμή ενός παράνομου χρέους με παράνομες συμβάσεις».

«Παράνομα και εγκληματικά τα όσα έγιναν από το 2010 και μετά στη χώρα», επανέλαβε.

«Είναι προτιμότερο», κατέληξε, «να υποφέρουμε για κάποιο διάστημα, να έρθει η ρήξη παρά να συνεχίζετε η παρούσα κατάσταση, του αργού θανάτου μέσα σε μία τέτοια ευρωζώνη».

Μίλησε για πάγωμα των πληρωμών και συμβάσεων για ένα χρόνο και για συνομιλίες επί των νόμιμων ορίων, ώστε να προκύψει μία νέα εξαρχής συμφωνία.

Στη τελική, όπως είπε, ο Τσίπρας «οφείλει έστω και τώρα να ενημερώσει πλήρως το λαό για να αποφασίσει πάνω σε ένα καίριο όσο και δύσκολο δίλημμα αλλά που αφορά όλους τους Έλληνες: Ρήξη και περιπέτεια μίας πενταετίας με την ελπίδα ανάκαμψης της χώρας ή υποταγή σε αυτή την ευρωζώνη με αργό αλλά βέβαιο μαθηματικά οικονομικό θάνατο όλης της ελληνικής κοινωνίας;».



Πηγή Geopolitics & Daily News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας

«Οι 25 μάνατζερ των οίκων αξιολόγησης κερδίζουν περισσότερα χρήματα από όλους τους νηπιαγωγούς στην Αμερική». Η φράση αυτή δεν ανήκει σε κάποιον κρυπτοκουμουνιστή ή σύγχρονο αριστερό, αλλά σε μία ενεργή προσωπικότητα του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος, την υποψήφια για το εκλογικό χρίσμα του αμερικανικού δημοκρατικού κόμματος, την Χίλαρι Κλίντον. Αυτή η προερχόμενη από στατιστική μελέτη δήλωση, είναι ανάγλυφη του προβλήματος που μαστίζει τις σύγχρονες κοινωνίες μας.

Το χρήμα είναι το μόνο μέτρο σύγκρισης όλων των πραγμάτων στην χρηματοπιστωτική μας πραγματικότητα. Είτε μέσα από «κοινωνικές», πιο ανθρώπινες ιδέες, όπως τα αρνητικά επιτόκια, ή οι εκ του μηδενός νομισματικές δημιουργίες, είτε μέσα από τους υψηλούς φόρους στα υπέρογκα κέρδη, δεν μειώνεται η κυριαρχία του χρήματος, η εμμονή της οποία δεν μπορεί να ικανοποιήσει πια τις βασικές ανάγκες του καθημερινού πολίτη.

Οι διδάσκοντες, οι στρατιωτικοί, οι διπλωμάτες, οι δικαστές, οι αστυνομικοί, οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, οι δημοσιογράφοι κ.α., ξέρουν πολύ καλά το πόσο λίγο αμείβονται σε σχέση με τους 277 πολυεκατομμυριούχους υπαλλήλους τραπεζών όπως π.χ. BNP Paribas, Societe Generale...

Όπως επίσης το ξέρουν και οι εκατομμύρια άνεργοι σε όλο τον κόσμο. Το σημερινό οικονομικό σύστημα οξύνει τις αδικίες και μεγαλώνει τις διαφορές. Και αυτό του προκαλεί δυσλειτουργία. Δεν αποκλείεται να ζήσουμε μέρες όπως η διεθνής κρίση του 2008.

Άλλωστε πολλά σημάδια το δείχνουν, όπως η επιθετική συμπεριφορά των τραπεζών εκ των οποίων, ως ενδεικτικό παράδειγμα, οι 117 που δρουν στις ΗΠΑ πλήρωσαν ήδη 200 δις δολάρια πρόστιμο για ξέπλυμα χρήματος ή για κοροϊδία πελατών.

Η νέα πιθανή επερχόμενη κρίση θα μας υποχρεώσει εξ ανάγκης να σκεφτούμε εκ νέου το οικονομικό και κοινωνικό μας σημερινό μοντέλο. Είναι χρήσιμο να γίνει αυτό.
Για να ξεφύγουμε από τους ήδη γνωστούς δρόμους χρειαζόμαστε μια νέα πρόταση, που να μην στηρίζεται μόνο σε αριθμούς αλλά να 'χει και ηθικό πολιτικό όραμα.

Η πρόταση αυτή πρέπει να μην είναι η ήδη δοκιμασμένη κι αποτυχημένη ιστορικά μαρξιστική πάλη των τάξεων, αλλά ούτε κι ο σημερινός επίσης αποτυχημένος νεοφιλελευθερισμός με τον αναρχικό κι απάνθρωπο ανταγωνισμό του.
Δεν είναι ούτε το μίσος για τον πλούσιο, ούτε η λογική του ισχυρού που εξοντώνει τον ανίσχυρο, που θα φέρει την αλλαγή.

Χρειαζόμαστε μια νέα κουλτούρα κι όχι αυτήν την κουλτούρα των "υπολειμμάτων" που κυριαρχεί σήμερα.
Η νέα πρόταση πρέπει να στηρίζεται στη συμμετοχικότητας στα κοινά αγαθά. Δηλαδή να δημιουργούνται δράσεις πέρα από την γραφειοκρατική εξουσία, όπου όλοι που συμμετέχουν να κερδίζουν αναλογικά με την προσφορά τους στο κοινό αγαθό.

Οι δράσεις αυτές στα μέρη της καθημερινότητας μας μπορούν να πετύχουν δικαιότερο μοίρασμα του κεφαλαίου. Δίπλα σ' αυτές τις δράσεις χρειάζεται κι αλλαγή του σημερινού οικονομικού συστήματος με βάση όχι μόνο τις χρηματοπιστωτικές ανάγκες αλλά και τις ηθικές.
Κι αυτό θα επιτευχθεί αν στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν τα φωτισμένα με τέτοιες αξίες μυαλά κι όχι όσους τους βλέπουν μόνο σαν πελάτες δίνοντας τους ψίχουλα και κλέβοντας την ψυχή και την ζωή τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ύποπτα εσωτερικά παιχνίδια σε βάρος της χώρας από το Ταμείο! Το μόνο που δεν ζητά είναι να συγκεντρωθούν όλοι οι άνδρες στην πλατεία

Παρασκήνιο που φαίνεται ότι συνδέεται ακόμη και με ύποπτα εσωτερικά παιχνίδια στη χώρα μας κρύβουν οι νέες βάρβαρες αξιώσεις του ΔΝΤ, ακόμη και στο παρά ένα, προκειμένου να συναινέσει στην επίτευξη συμφωνίας της Ελλάδας με τους δανειστές. Αυτή η διάχυτη αίσθηση ενισχύεται, μάλιστα, από συγκεκριμένες πληροφορίες για επαφές και υπόγειες συνεννοήσεις, με σκοπό να δημιουργηθεί αδιέξοδο και να δρομολογηθούν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και ενδεχομένως αλλαγή κυβέρνησης...

Το γεγονός ότι προκλήθηκε ξαφνική εμπλοκή την ώρα που όλα προιωνίζονταν επιτέλους συμφωνία ανέβασε το θερμόμετρο και στο Μέγαρο Μαξίμου. Είναι ενδεικτικό ότι ίδιος ο κ. Τσίπρας, λίγο πριν από την αναχώρησή του για τις Βρυξέλλες, θέλησε να στείλει μήνυμα στους συνομιλητές του και μέσω συνεργατών του έκανε τη δήλωση ότι «αυτή η περίεργη στάση δύο ενδεχόμενα μπορεί να κρύβει: Είτε δεν θέλουν συμφωνία είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα στην Ελλάδα». Φρόντισε επίσης να σημειώσει ότι «η μη αποδοχή ισοδύναμων μέτρων δεν έχει ξαναγίνει. Ούτε στην Ιρλανδία ούτε στην Πορτογαλία. Πουθενά!»

Συμφέροντα

Ο κ. Τσίπρας φέρεται ότι ενημέρωσε γι' αυτά τα διατλαντικά παιχνίδια και τους Ευρωπαίους, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Γιούνκερ.
Οπως ανέφεραν, μάλιστα, κυβερνητικά στελέχη, μετά την υπαινικτική αναφορά σε «συγκεκριμένα συμφέροντα στην Ελλάδα» δεν αποκλείεται να υπάρξει, αναλόγως των εξελίξεων, κλιμάκωση, με ανοιχτή καταγγελία όσων υποκινούν αλλά και συμπράττουν σε αυτή την κατάσταση. Τούτου δοθέντος, η στάση του ΔΝΤ -το οποίο, μάλιστα, φάσκει και αντιφάσκει- δεν αποδίδεται μόνο στον οικονομικό σαδισμό του. Στο Ταμείο καταλογίζεται ότι κορυφαία στελέχη του βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή με ισχυρά οικονομικά (και μιντιακά) συμφέροντα της χώρας μας, που έχουν κάθε λόγο να θέλουν το πλήρες «τσαλάκωμα» της σημερινής κυβέρνησης προκειμένου είτε να γονατίσει και να συνθηκολογήσει και μαζί τους, στο εσωτερικό, είτε να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει σύντομα την εξουσία.

Διαπλοκή

Ακόμη κι αν αυτή δεν είναι η μοναδική αιτία των εξοντωτικών πιέσεων, αποτελεί γεγονός ότι οι στενές σχέσεις της εγχώριας διαπλοκής, της λεγόμενης «τρόικας εσωτερικού», είχαν αναπτυχθεί από τα προηγούμενα χρόνια με τον μόνιμο αντιπρόσωπο του ΔΝΤ στην Ελλάδα Ολλανδό Μπομπ Τράα, ο οποίος είχε εγκατασταθεί σε ένα ακριβοπληρωμένο φρούριο στη Φιλοθέη, απ' όπου συντόνιζε όλες τις βρόμικες κινήσεις του. Ο Τράα, μετά την αποχώρησή του από την Αθήνα, άρχισε τις μπίζνες με ξένες εταιρίες που ενδιαφέρονται για τις αποκρατικοποιήσεις στη χώρα μας, συνεχίζοντας να αποτελεί τον σύνδεσμο ελληνικών οικονομικών και μνημονιακών συμφερόντων με τα ισχυρά κέντρα επιρροής εντός του ΔΝΤ...

Ο πόλεμος αυτός θυμίζει σε αρκετούς -τηρουμένων των αναλογιών- και όσα είχαν συμβεί μετά το 2004 στην υπόθεση του βασικού μετόχου, όταν η τότε κυβέρνηση δέχθηκε λυσσαλέα υπονόμευση μέσω Ευρώπης, αλλά με εσωτερική υποκίνηση από τους επονομαζόμενους «νταβατζήδες»

Ρέντσι: Στην Ε.Ε. κάποιοι μας πιέζουν για Grexit

Κάποιοι στην Ευρώπη όχι μόνο συζητούν, αλλά πιέζουν για Grexit. Ξεκάθαρος όσο ποτέ, ο Ματέο Ρέντσι προέβη σε αυτή τη δήλωση-σοκ λίγες ώρες πριν από το Eurogroup για την Ελλάδα και παραμονές της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. Ο Ιταλός πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο ιταλικό Κοινοβούλιο, δήλωσε πως «η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει ότι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς υπάρχει μεγάλος αριθμός χωρών που θα κάνει το παν για να τη βοηθήσει, αλλά η προσπάθεια πρέπει να είναι αμοιβαία». «Οι Ελληνες πρέπει να γνωρίζουν, και το λέμε με φιλική στοργή και την εγγύτητα όσων γνωρίζουν τις δυσκολίες του ελληνικού λαού, ότι υπάρχει και μια ισχυρότατη πίεση για να χρησιμοποιηθεί αυτό το παράθυρο που ανοίγεται ώστε να κλείσουν οριστικά οι λογαριασμοί με την Ελλάδα και να αποκλειστεί από την ευρωζώνη» προειδοποίησε και πρόσθεσε ότι η στάση αυτή υιοθετείται κυρίως από χώρες που εισήλθαν πρόσφατα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και «θεωρούν αναγκαίο να δοθούν απαντήσεις».

Ο ίδιος τόνισε τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα που έχει η Αθήνα έως το τέλος του μήνα για να αποτραπεί πιθανή χρεοκοπία. Ο Ματέο Ρέντσι εξήγησε ότι οι διαπραγματεύσεις για την επίτευξη συμφωνίας «είναι πιθανόν να μην ολοκληρωθούν κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής, διότι η προθεσμία λήγει στο τέλος του μήνα».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σημαντικές αποφάσεις για την ενίσχυση της δύναμης ταχείας αντίδρασης (NATO Response Force - NRF) έλαβαν χθες Τετάρτη οι υπουργοί Άμυνας κατά τη διάρκεια συνόδου στις Βρυξέλλες. «Κάναμε ένα βήμα μπροστά για την προσαρμογή του ΝΑΤΟ στο περιβάλλον της ασφάλειας που αλλάζει» τόνισε ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ, για να προσθέσει ότι «έχουμε κάνει μια σαφή πρόοδο».

Συγκεκριμένα, οι υπουργοί Άμυνας της Συμμαχίας αποφάσισαν την ενδυνάμωση του μεγέθους της ταχείας αντίδρασης όσον αφορά τις εναέριες, θαλάσσιες και χερσαίες επιχειρήσεις. Η NRF πλέον θα αποτελείται από 40,000 μέλη- προσωπικό, που θεωρείται σημαντική αύξηση σε σχέση με τον προηγούμενο αριθμό που έφθανε τα 13.000 άτομα. Στο πλαίσιο αυτό, πήραν μέτρα για την επιτάχυνση των στρατιωτικών δράσεων, ώστε μέσω του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης να προετοιμαστούν τα στρατεύματα.

Παράλληλα, οι Σύμμαχοι οριστικοποίησαν ορισμένες λεπτομέρειες για τις έξι μικρές έδρες που δημιουργούνται στην Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, την Λιθουανία την Πολωνία και την Ρουμανία. «Θα οριστούν 40 στελέχη στην κάθε χώρα και θα διαδρατίσουν σημαντικό ρόλο στον σχεδιασμό, τις ασκήσεις καθώς και στις ενδεχόμενες δυνάμεις ενίσχυσης της Συμμαχίας» εξήγησε ο γενικός γραμματέας. Επιπρόσθετα, οι υπουργοί αποφάσισαν την ίδρυση μιας νέας έδρας για την γρήγορη μεταφορά των στρατευμάτων, όταν παραστεί ανάγκη.

«Αξιολογούμε προσεκτικά τις συνέπειες των κινήσεων της Ρωσίας, γεγονός που συμπεριλαμβάνει και τις πυρηνικές δραστηριότητες» πρόσθεσε ο γενικός γραμματέας. «Το ΝΑΤΟ δεν θα παρασυρθεί σε μια κούρσα των εξοπλισμών, οφείλουμε όμως να διατηρήσουμε την ασφάλεια των χωρών μας» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο γενικός γραμματέας εξέφρασε, επίσης, την ικανοποίηση του για το γεγονός ότι η ταχεία αντίδραση του ΝΑΤΟ είναι σε επιχειρησιακή ετοιμότητα, καθώς και ότι μέσα στο επόμενο χρόνο, θα μπορεί να ανταποκριθεί σε κάθε ενδεχόμενο.

Μεταξύ άλλων, οι υπουργοί έκαναν μια ανασκόπηση των στοιχείων για τις αμυντικές δαπάνες, υπό την δέσμευση των μέλων της Συμμαχίας τον περασμένο Σεπτέμβριο να αυξηθούν οι δαπάνες μέσα στην επόμενη δεκαετία, ενώ ενέκριναν επίσης ένα πακέτο μέτρων για την ενίσχυση της άμυνας της Μολδαβίας.

Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η ιστορία διδάσκει πως οι ηγέτες κρίνονται στις δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της πατρίδας τους. Σήμερα ζούμε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, καθώς ο εταιρικός εκβιασμός έχει χτυπήσει κόκκινο και η συμφωνία που προτείνουν στην χώρα μας ισοδυναμεί με ακύρωση της ύπαρξης. Αυτή είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε να το παραδεχτούμε, εκστασιαζόμενοι με τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που σήμερα μας έριξαν στον γκρεμό της ευρωπαϊκής ματαιοδοξίας μας.

Την περίοδο του 2004-2009, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει κάνει το μεγάλο βήμα να απαγκιστρώσει των χώρα από τον μέχρι τότε θανατηφόρο εναγκαλισμό της σε μια σχέση δουλικής εξάρτησης εναντίον των πραγματικών συμφερόντων μας. Προχώρησε στην αρχή πραγματικά με μεγάλο θάρρος όχι προς την ριζική αλλαγή των επιλογών μιας υποτίθεται ανεξάρτητης χώρας, αλλά τουλάχιστον προς την αξιοποίηση της προνομιούχας γεωγραφικής μας θέσης παζαρεύοντας την για τα εθνικά μας συμφέροντα. Έτσι πρόβαλε και το τότε ηρωικό βέτο κατά της εισδοχής των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ χωρίς να λυθεί η εκκρεμότητα του ονόματος. Ήταν η κορυφαία στιγμή του τότε Έλληνα πρωθυπουργού, όπως και η συνάντηση του με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την συμφωνία της υλοποίησης του αγωγού Μπουργκάζ Αλεξανδρούπολης, που θα άλλαζε όλα τα γεωπολιτικά δεδομένα υπέρ της Ελλάδας.

Δυστυχώς ο τότε πρωθυπουργός υπονομεύτηκε με προδοτικό τρόπο από το ίδιο το πολιτικό του περιβάλουν, ένα περιβάλλον που συνεργάστηκε ακόμα και με ξένες ανθελληνικές μυστικές υπηρεσίες που απείλησαν την ίδια του την ζωή.

Δυστυχώς ο τότε πρωθυπουργός αντί να βρει το θάρρος να βγει και να μιλήσει ανοιχτά στον ελληνικό λαό αποκαλύπτοντας την δωσίλογη συνομωσία εναντίον του και την ανοιχτή απειλή ξένων μυστικών υπηρεσιών κατά της ιδίας του της ζωής, προτίμησε να τα παρατήσει και να αφήσει την Ελλάδα στο έλεος του Τζέφρυ, που θα εκτελούσε ανενόχλητος πλέον το καταχθόνιο προδοτικό σχέδιο της παράδοσης της Ελλάδας στους λύκους του ΔΝΤ και της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Το έργο του θα το συνέχιζαν επάξια τα σαμαροβενιζελικά ανδρείκελα του Σόιμπλε.

Αν είχε τότε τολμήσει να αποκαλύψει την αλήθεια, σήμερα δεν θα φτάναμε σε αυτό το σημείο!

Τώρα τα δεδομένα βέβαια δεν είναι τα ίδια, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον χειρότερο τρόπο. Αφού έφεραν τον λαό στο αμήν, η πολιτική αλλαγή έφερε στην εξουσία ένα νέο πρωθυπουργό με πολλές ελπίδες για την επιτελούς ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας.

Αυτό όμως εξόργισε τους εσωτερικούς δοσίλογους και κυρίως τους εξωτερικούς αφέντες της Ελλάδας, τους Ευρωπαίους εταίρους που θέλουν την χώρα μας δεμένο «σκυλάκι» να υπακούει πιστά τις εντολές τους δίνοντας της και κάποια ψίχουλα επιβίωσης.

Το δίλλημα είναι σαφές και ξεκάθαρο. Θα μείνει στην ιστορία ο κ Τσίπρας σαν ένας νέος Καραμανλής ; Θα συμβιβαστεί και θα γίνει όργανο όλης αυτής της προδοτικής συνομωσίας σε βάρος της χώρας και του λαού ή ακόμα χειρότερα, θα το βάλει και αυτός στα πόδια, ή θα τολμήσει το μεγάλο τόλμημα σκεπτόμενος μόνο τον συμφέρον της Ελλάδας και του ελληνικού λαού;

Θα αφήσει την χώρα ξανά έρμαιο σε όλους αυτούς τους ανθέλληνες τοκογλύφους και τους εγχωρίους εφιάλτες τους, ή θα πει το μεγάλο όχι;

Ιδού η πρόκληση, ιδού και το μεγάλο τόλμημα!

Ίδωμεν!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχω μείνει αρκετά σιωπηλός σε σχέση με την Ελλάδα, δεν ήθελα να φωνάξω «Grexit» σε ένα γεμάτο θέατρο. Αλλά μετά τις εξελίξεις με τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, κάτι πρέπει επιτέλους να ειπωθεί, και συγκεκριμένα: Τι νομίζουν οι πιστωτές, και ιδίως από το ΔΝΤ, ότι κάνουν; Αυτό σημειώνει ο Πολ Κρούγκμαν σε νέο του άρθρο.

Αυτή θα έπρεπε να είναι μια διαπραγμάτευση για τους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος, και στη συνέχεια, για την ελάφρυνση του χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει σε αρκετά υψηλά πλεονάσματα τελικά, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός θα ήταν σε τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα, εάν η οικονομία δεν ήταν τόσο πιεσμένη. Αλλά οι πιστωτές συνεχίζουν να απορρίπτουν τις ελληνικές προτάσεις για τον λόγο ότι στηρίζονται σε υπερβολικό βαθμό σε φόρους και όχι αρκετά σε περικοπές δαπανών. Έτσι, υπαγορεύουν την εσωτερική πολιτική.

Ο υποτιθέμενος λόγος για την απόρριψη της «απάντησης» με βάση τη φορολογία είναι ότι θα βλάψει την ανάπτυξη. Η προφανής απάντηση είναι: Mας δουλεύετε; Οι άνθρωποι που απέτυχαν παταγωδώς να δουν τη ζημιά που μπορούσε να κάνει η λιτότητα, τώρα δίνουν μαθήματα σε άλλους για την ανάπτυξη;

Μιλήστε με τους ανθρώπους του ΔΝΤ και θα δείτε ότι μιλούν για την αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, την ενόχληση τους για υπεροπτική του ρητορική, και ούτω καθεξής. Αλλά δεν είμαστε στο γυμνάσιο. Και αυτή τη στιγμή είναι οι πιστωτές αυτοί που οδηγούν την Ελλάδα στον γκρεμό. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο στόχος είναι να διαλύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι να αναγκάσουν την Ελλάδα σε μια πιθανώς καταστροφική χρεοκοπία για να αποτελέσει το παράδειγμα σε άλλους;

Σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να μιλάμε για Graccident. Αν συμβεί το Grexit, θα είναι επειδή οι πιστωτές, ή τουλάχιστον το ΔΝΤ, ήθελε να συμβεί...

Πηγή TheToc


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρωτότυπη συμπαράσταση στην Ελλάδα από την ιταλική εφημερίδα “Ιλ Μανιφέστο”

Του Θ. Ανδρεάδη - Συγγελάκη

«Παραιτούμαι από το ελληνικό χρέος που μου αναλογεί» (Io rinuncio al mio debito greco) ονομάζεται η πρωτοβουλία-έκκληση της ιταλικής αριστερής εφημερίδας «Ιλ Μανιφέστο» υπέρ της Ελλάδας. Η ιδέα ανήκει στη δημοσιογράφο, ιστορική μορφή της ιταλικής αριστεράς, πρώην βουλευτίνα και ευρωβουλευτίνα Λουτσιάνα Καστελλίνα.

Στην έκκληση που δημοσιεύει σήμερα η Ιλ Μανιφέστο αναφέρεται: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να διώξει την Ελλάδα. Η αιτία: δεν θέλει να κάνει δεκτό το αίτημα της Αθήνας για αναβολή της αποπληρωμής του χρέους. Η Ιταλία συμμετέχει στις πιστώσεις προς την Ελλάδα με 40 δισεκατομμύρια ευρώ.

»Εμείς κάνουμε την αρχή, υποστηρίζοντας ότι -εκτός από σειρά επιφυλάξεων σχετικά με την νομιμότητά του- αποφασίζουμε να παραιτηθούμε από κάθε διεκδίκηση του ποσού αυτού, τουλάχιστον μέχρις ότου η Ελλάδα θα είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος, χωρίς να αντιμετωπίζει κακουχίες, ως άμεση συνέπεια, η πλειονότητα των πολιτών της και χωρίς να πληγεί ανεπανόρθωτα -ποιος ξέρει για ακόμη πόσο καιρό- η οικονομία της.

»Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα θα ήταν σαν έναν ενήλικα από τον οποίο έχει κλαπεί η παιδική του ηλικία. Από τον οποίο εκλάπησαν, δηλαδή, η μνήμη και οι λέξεις του». Η εφημερίδα καλεί τους Ιταλούς πολίτες να στείλουν mail, δηλώνοντας ότι παραιτούνται από το ελληνικό χρέος που τους αναλογεί, στην ιταλική προεδρία της κυβέρνησης ή στις επιτροπές του «Ψηφοδελτίου Τσίπρα» το οποίο συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014, εκλέγοντας τρεις ευρωβουλευτές.

«Η Αθήνα δεν είναι μόνη. Το γράμμα “παραιτούμαι από το ελληνικό χρέος που μου αναλογεί” είναι μια μικρή αλλά και μεγάλη απάντηση στην ενέδρα της ΕΕ και του ΔΝΤ σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα», γράφει η ιταλική αριστερή εφημερίδα.

Προσθέτει, δε, ότι «ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε ένα σχέδιο κατά της χρηματοικονομικής ασφυξίας, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση, με νέα ξαφνική αλλαγή στάσης λέει και πάλι όχι: ζητά την περικοπή των συντάξεων και λιγότερους φόρους στις επιχειρήσεις. Επιστρέφει, δηλαδή, η “παλιά” ταξική πάλη».

Σε δηλώσεις της προς το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η εμπνεύστρια της πρωτοβουλίας, Λουτσιάνα Καστελλίνα, δήλωσε ότι «πρόκειται για μια μορφή πίεσης και προς την κυβέρνηση Ρέντσι, ώστε να λάβει, τις ώρες αυτές, μια πιο σαφή και δυναμική θέση υπέρ της Ελλάδας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».

Παράλληλα, η Ιταλίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός τόνισε: «Η κίνηση αυτή αποτελεί και μια απάντηση στις συνεχείς απαράδεκτες κινδυνολογίες του Σόιμπλε, με στόχο να ανατραπεί η όλη λογική της εκστρατείας του. Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι επιβάλλεται να βρεθεί λύση στο θέμα του ελληνικού χρέους. Με αναδιάρθρωση, “πάγωμα”, ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο».

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την οικονομία στην κοινωνία και την πολιτική και από εκεί στη γεωπολιτική

Του Σωτήρη Σιδέρη

Παρά το γεγονός ότι η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των πιστωτών της φάνταζε πιθανή από την περασμένη Δευτέρα, τίποτα δεν προοιωνίζεται ότι η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί σύντομα. Στη δε περίπτωση που δεν προκύψει τελικά βιώσιμη συμφωνία, κινδυνεύει να κλονιστεί όχι μόνο το ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα, αλλά και ο πυλώνας ασφάλειας του δυτικού κόσμου, το ΝΑΤΟ. Παράλληλα, μεγάλης κρισιμότητας είναι οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, καθώς η ένταση στο Αιγαίο προσλαμβάνει νέες διαστάσεις.

Στοίχημα ο έλεγχος των εξελίξεων

Στο εσωτερικό της χώρας ο πρωθυπουργός κυρίως, στον οποίο ανήκει και η πρωτοβουλία των κινήσεων, καλείται να ισορροπήσει σε τεντωμένοι σχοινί, καθώς οι εξελίξεις θα επηρεάσουν όχι μόνο το κόμμα του, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας. Ωστόσο, στις δημοκρατίες οι αποφάσεις, είτε είναι θετικές είτε αρνητικές, λαμβάνονται στο Κοινοβούλιο και είναι προφανές ότι σε περίπτωση που η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ απορρίψει μία συμφωνία με τους πιστωτές, όλα τα θα αρχίσουν από την αρχή. Αναγκαστικά θα αποφασιστεί προσφυγή στις κάλπες και επ’ ουδενί θα αποφύγουμε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, επιπτώσεις στην οικονομία και κλονισμό της θέσης μας στην Ευρωζώνη.
Όλα αυτά όμως τα γνωρίζουν ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση και προφανώς υπάρχουν σενάρια ελέγχου των εξελίξεων και στο οικονομικό πεδίο, τουλάχιστον όσο αυτό είναι εφικτό σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Τα σενάρια των εξελίξεων είναι πολλά. Ο κλονισμός που μπορεί να προκληθεί το επόμενο διάστημα επικεντρώνεται στην επίτευξη ή μη συμφωνίας, ακόμα και στην παράταση, καθώς σε όλα τα ενδεχόμενα αναμένεται να εκδηλωθούν σοβαρές εξελίξεις, όπως συνέβη και στο παρελθόν, με τη διαφορά ότι η μη επίτευξη συμφωνίας θα είναι μάλλον καταλυτική για το ούτως ή άλλως σαθρό οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Πρόκειται για μία σύνθετη κατάσταση, που δεν προβλέπεται να εκτονωθεί τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες, αλλά σε βάθος χρόνου κα υπό την προϋπόθεση, μάλιστα, ότι θα υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές σε ευρωπαϊκές πολιτικές, που θα επιτρέψουν την επιστροφή στην ομαλότητα.

Ακόμη κι αν έχουμε πάντως, συμφωνία, είναι φανερό ότι δεν θα πρόκειται για το τέλος του δρόμου, κι αυτό γιατί θα αρχίσει μία εσωτερική πολιτική διαδικασία που είναι δυνατόν να επιφέρει κλονισμό της κυβέρνησης και να επηρεάσει και τα άλλα κόμματα. Η έγκριση ή μη του όποιου deal αλλά και ο κίνδυνος της χρεοκοπίας προκαλούν αναταραχές και είναι σαφές ότι η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί ή θα αποσταθεροποιηθεί μόνο όταν θα έχουμε πλήρη εικόνα της συμφωνίας και της επιρροής της στο εσωτερικό πεδίο.

Οι φόβοι και ο ρόλος του ΝΑΤΟ

Οι οικονομικοί κίνδυνοι που θα διαχυθούν σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ –κατά ομολογία τους- σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας είναι λίγο-πολύ γνωστοί, αν και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα συμβεί αν η Ελλάδα δεν πληρώσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο τέλος του μήνα και υπάρξει πορεία εξόδου της από την Ευρωζώνη.
Η κρίσιμη παράμετρος όμως που θα προστεθεί στα οικονομικά, και προφανώς θα λειτουργήσει σωρευτικά, είναι η γεωπολιτική αστάθεια που θα προκληθεί, κάτι που πλέον παραδέχονται όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ΝΑΤΟ.
Πέραν αυτών, καταλυτικής σημασίας είναι η παράμετρος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που βρίσκονται σε πολύ κακό επίπεδο κι ενώ στην Αθήνα υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι η Άγκυρα ήδη αξιοποιεί τη δύσκολη θέση της χώρας μας για να επιβάλει την αναθεωρητική της πολιτική στο Αιγαίο.

Στις 20 Ιουνίου ο γερμανός αντικαγκελάριος και πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, σε κλειστή κομματική εκδήλωση στο Βερολίνο είπε ότι «μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν μοιραίο σημάδι» και πρόσθεσε πως «ο εθνικισμός καλπάζει ήδη στην Ευρώπη και τυχόν αποτυχία των διαπραγματεύσεων θα ενίσχυε αυτές τις τάσεις».
Σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, ο Γκάμπριελ διαπιστώνει κίνδυνο ευρωπαϊκής αποσύνθεσης.
Παράλληλα, ο Αυστριακός καγκελάριος Βένερ Φάιμαν, δήλωσε ότι «η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, πρέπει να βρεθεί μία συμφωνία με τους Έλληνες, πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να κρατηθεί η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, και προς τούτο πρέπει να διεξαχθούν εντατικές συνομιλίες».

Πιο σημαντική ήταν όμως η παρέμβαση του ΝΑΤΟ. Με δήλωσή του στις 19 Ιουνίου ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας του, Αλεξάντερ Βέρσμποου, δήλωσε ότι «το ΝΑΤΟ ανησυχεί ότι πιθανή έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο στον τομέα της ασφάλειας για τη Συμμαχία». Η Ρωσία, πρόσθεσε, η οποία βρίσκεται σε διαμάχη με τον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία, έχει κάνει ανοίγματα στην Ελλάδα όσο η τελευταία «ταλαντεύεται» σε σχέση με το μέλλον της στο κοινό νόμισμα, διαπραγματευόμενη με τους πιστωτές της. «Η Ρωσία αναβάθμισε, μάλιστα, τις σχέσεις της με την Ελλάδα με το προσύμφωνο σχετικά με τον αγωγό φυσικού αερίου που θα περνά από το ελληνικό έδαφος», είπε ο Βέρσμποου και παραδέχτηκε ότι «έχει όντως επιπτώσεις για το ΝΑΤΟ» ενδεχόμενη αποχώρηση της χώρας μας από την Ευρωζώνη, συμπληρώνοντας «επομένως αυτό μας ανησυχεί».

Οι ΗΠΑ έχουν επισημάνει πολλές φορές τους γεωπολιτικούς κινδύνους, ωστόσο ενώ όλοι γνωρίζουν τι μπορεί να συμβεί, ουδείς φέρεται διατεθειμένος να υπαναχωρήσει από μία πολιτική λιτότητας που έχει προκαλέσει δραματική επιδείνωση της κατάστασης στη χώρα μας και να υπάρξει μία άλλου τύπου πολιτική με επίκεντρο την ανάπτυξη. Την κύρια ευθύνη γι αυτό την φέρει προφανώς το Βερολίνο, που απαντά στις ΗΠΑ ότι είναι ευθύνη των ευρωπαίων οι αποφάσεις που θα ληφθούν.

Θα κλιμακώσει τις πιέσεις η Άγκυρα;

Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο, η Τουρκία κλιμακώνει τις πιέσεις στο Αιγαίο, παρόλο που είναι προφανές ότι το πολιτικό της σύστημα έχει κλονιστεί όχι μόνο από την ήττα Ερντογάν στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, αλλά κυρίως από την θριαμβευτική είσοδο των Κούρδων στην τουρκική Εθνοσυνέλευση – κυβέρνηση δεν έχει σχηματιστεί ακόμη και παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας προσφυγής στις κάλπες.

Διαχρονικά η τουρκική πολιτική στο Αιγαίο δεν επηρεαζόταν ουσιαστικά από τις πολιτικές διακυμάνσεις, όμως τώρα φαίνεται ότι επανακάμπτουν στο προσκήνιο οι στρατιωτικοί και αναλαμβάνουν ρόλο και στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, στο πλαίσιο μίας συμμαχίας με τον Ερντογάν κατά του Γκιουλέν.
Μάλιστα, οι μόνιμες πλέον κινήσεις στο Αιγαίο, σε αέρα και θάλασσα, έχουν δημιουργήσει την αίσθηση στην Αθήνα ότι η Άγκυρα περνά σε μία τελική φάση και ότι το αμέσως επόμενο διάστημα θα μας πιέσει πολύ για να πετύχει καθεστώς συγκυριαρχίας στο Αιγαίο.
Σημειώνεται ότι οι διερευνητικές συνομιλίες που έχουν ανακοινωθεί από τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, από τον Μάιο δεν έχουν αρχίσει καν λόγω των εξελίξεων στην Τουρκία, την ίδια ώρα που τα περίφημα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) καρκινοβατούν.

Οι ταραχώδεις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά και ο φόβος αποσταθεροποίησης και της δεύτερης, τρομάζουν ξένους αξιωματούχους, που βλέπουν ότι η νοτιο-ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ υφίσταται συνεχή ρήγματα, ενώ η ένταση που επιδιώκει να καλλιεργήσει η Συμμαχία με τη Ρωσία δεν μπορεί να αποδώσει όσο η περιοχή μας είναι ασταθής. Η κατάσταση αυτή υποκρύπτει πρόσθετους κινδύνους για την Αθήνα, καθώς η Ουάσιγκτον δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε κινήσεις υπέρ της Άγκυρας προκειμένου να διατηρήσει τους Τούρκους σε φιλοδυτική τροχιά.

Τα πολλά και πολύ σοβαρά επιμέρους θέματα συγκροτούν μία εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, με ρίσκα τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρύτερη περιοχή, κι όλα αυτά είναι θέμα χρόνου να μας απασχολήσουν σε νέα βάση, είτε υπάρξει είτε δεν υπάρξει συμφωνία με τους πιστωτές.
Η διαφορά είναι ότι σε περίπτωση αξιοπρεπούς συμφωνίας οι δυνατότητες της χώρας θα αυξηθούν και η διαχείριση των προβλημάτων θα είναι ίσως πιο αποτελεσματική.
Για να συμβούν όμως αυτά είναι άμεση ανάγκη η Αθήνα να ανασυγκροτήσει τις συμμαχίες της, να δημιουργήσει νέες και κυρίως να αποκτήσει επιτέλους συνολικό εθνικό σχέδιο και να σταματήσει να αντιμετωπίζει αποσπασματικά τα προβλήματά της.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 295


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Μπροστά μας έχουμε μία ακόμη ιστορική επαλήθευση της λαϊκής ρήσης “Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια”.

Στην περίπτωση αυτού του σημειώματος, ως “ψέμα” λογίζεται και η αποσιώπηση της “Αληθινής πραγματικότητας”, όπως αποκάλεσε προχθές ο μεγάλος μας Μίκης Θεοδωράκης την Αλήθεια (με Άλφα κεφαλαίο).

Το “ΑντιΜνημονιακό” κοστούμι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, (συμπεριλαμβανομένου και του εσώβρακου) αποδεικνύεται ότι δεν είχε περιεχόμενο !!...

Αναρωτιέμαι εγώ, ο απλός ανθρωπάκος:
  • Για ποιόν λόγο υπήρξε όλη εκείνη η πρεμούρα και έγινε όλη εκείνη η βαβούρα για την επείγουσα εκπαραθύρωση της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων, μέσω Προεδρικής εκλογής;
Για να υπογράψει ο Τσίπρας αντί του Σαμαρά τη συνέχιση των ίδιων (αν όχι και χειρότερων) Μνημονίων;
  • Ποιά ήταν η “ΑντιΜνημονιακή” πρόταση “Αλλαγής” που δονούσε τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ;
Μήπως ήταν ο βιασμός της Ελληνικής κοινωνίας “στα όρθια” αντί “στα τέσσερα”;

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρεωκοπεί για έναν και μόνο λόγο: Διότι χάνει, τραγικά, στα μάτια των ψηφοφόρων του (και όχι μόνο) την αξιοπιστία του. Αλλά, πολιτική οργάνωση, χωρίς ίχνος αξιοπιστίας (που είναι το μόνο κεφάλαιο κάθε πολιτικής ύπαρξης, οργάνωσης ή προσώπου) είναι νεκρή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, χάνει την αξιοπιστία του, διότι, από την αρχή (πριν από και κατά τις εκλογές) δεν είπε την Αλήθεια στον Λαό:

  • Στήριξε όλη την αντιπολιτευτική θέση και ρητορική του, στην ασκηθείσα (από την προηγούμενες “Μνημονιακές” κυβερνήσεις) Οικονομική πρακτική τους, αφήνοντας έτσι, την οικονομική καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας να φαίνεται σαν λάθος των Οικονομικών επιλογών τους, ενώ το “λάθος” τους δεν ήταν αυτό! Το “λάθος” (όλων των Μνημονιακών κυβερνήσεων) ήταν το ότι δέχτηκαν (με την υπογραφή των Μνημονίων) να ασκούν τη διαχείριση της Εθνικής Οικονομίας, σύμφωνα με τις αποφάσεις εξωχώριων δυνάμεων, οι οποίες, μάλιστα, είχαν συμφέροντα ακριβώς αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι παντού και πάντοτε επί της Υφηλίου, τα συμφέροντα δανειστή και (προς στιγμή) άφραγκου δανειζόμενου.
    Με την επιλογή του αυτή, καλλιέργησε και διαμόρφωσε την έννοια του “Μνημονιακού”, σύμφωνα μόνο με τις συγκεκριμένες οικονομικές πρακτικές που επέβαλε η Τρόϊκα, και όχι (όπως θα έπρεπε) σύμφωνα με την αποτρόπαια πράξη της εκχώρησης της Εθνικής κυριαρχίας, που συνομολογήθηκε (με τα Μνημόνια) μαζί με την εκχώρηση όλης της Δημόσιας Περιουσίας της Ελλάδας, “αμετακκλήτως και άνευ όρων”!!....
  • Όμως, το να μην κατηγορείς τον άλλον για την πράξη της εκχώρησης σε “τρίτους”, της “άνευ όρων” διαχείρισης της Εθνικής Οικονομίας της Χώρας και να τον κατηγορείς απλά και μόνον ότι δεν την διαχειρίζεται σωστά, αλλάζει τη θέση αυτού του “άλλου” και από κατηγορούμενος για έγκλημα, γίνεται κατηγορούμενος για πταίσμα !!...
  • Εκτός αυτού, όταν κατηγορείς τον άλλο για κακές επιλογές στην άσκηση της Οικονομικής πολιτικής, του επιτρέπεις να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με εσένα και του δίνεις το δικαίωμα να σε κατηγορεί για “καραγκιοζιλίκια” (όπως άκουσα τον Άδωνι Γεωργιάδη να λέει σήμερα, μη αντικρουόμενος από τον παρακαθήμενο σαν βρεγμένη γάτα, “συνάδελφο” του, τού ΣΥΡΙΖΑ....) καθώς, επειδή η Οικονομία είναι πολύ αμφίσημη, πολυσήμαντη και ρευστή υπόθεση, είναι αδύνατον να πείσει κάποιος τον απέναντί του (και τον Λαό) ότι διαχειρίζεται καλύτερα από αυτόν, τα οικονομικά δεδομένα...
    Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε όλη τη δυνατότητα να “αφανίσει” τους αντιπάλους του, στήνοντάς τους στο καθαρό πεδίο της Αλήθειας, αντιπαρατίθεται μαζί τους στο “δικό τους γήπεδο”, το πεδίο του ψεύδους, στο οποίο είναι (αποδεδειγμένα) προφέσορες...
  • Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτοευνουχίστηκε μεγαλοπρεπώς και (για μένα) ανοήτως...

Δυστυχώς (και λέω “δυστυχώς” διότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ άφησαν, προς στιγμή, να φανεί μια κάποια ελπίδα) ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε αυτό που έχει πεί ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης: 
“Αν δεν ξηλώσουμε τις γραμμές του σιδηρόδρομου επάνω στις οποίες κινείται ο συρμός τού καθεστώτος πολιτικού συστήματος (ενόχου της καταστροφής) όποιο βαγόνι κι αν μπεί μπροστά, και όποια θέση πάρουν τα βαγόνια του (κόμματα) το τραίνο θα πάει στην ίδια κατεύθυνση (της εξάρτησης του από τους “προστάτες” του)”.
Παρ' όλ' αυτά, υπάρχει, ακόμα, μία τελευταία ελπίδα, που περιγράφεται εδώ και που την προσφέρει σήμερα (25 Ιουν. 2015) η αδιάλλακτη στάση Σόϊμπλε και ΔΝΤ...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ΙSIS διείσδυσε στο Κομπάνι, ενώ σφοδρές συγκρούσεις υπάρχουν με τις δυνάμεις του YPG

Aναφέρεται πως η οργάνωση ISIS χτες το βράδυ διείσδυσε στο Κομπάνι. Από τις 8 το πρωί και μετά οι συγκρούσεις έχουν μειωθεί αλλά αναφέρεται πως συνεχίζονται σε 3 σημεία.

Γύρω στις 04:40 τα χαράματα, μονάδες της ISIS εισήλθαν στην πόλη από διαφορετικά σημεία, ενώ τις πρωινές ώρες έκανε βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο όχημα σε σημείο κοντά στην συνοριακή πύλη του Μουρσιτπινάρ. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από την έκρηξη σκοτώθηκαν 8 άτομα και τραυματίστηκαν 38.

Οι συγκρούσεις μεταξύ του YPG και της ISIS συνεχίζονται, ενώ το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει έδρα το Λονδίνο, ανέφερε σε ανακοίνωση του πως στις συγκρούσεις που συνέβησαν κοντά στα τουρκοσυριακά σύνορα σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν πολλά άτομα. Στην ανακοίνωση αναφέρεται πως ¨Στο κέντρο της πόλης άρχισαν σφοδρές συγκρούσεις και στους δρόμους υπάρχουν πτώματα¨.

Αναφέρεται επίσης πως μαχητές της ISIS μπήκαν στην πόλη ντυμένοι με στρατιωτικά ρούχα του YPG. Γίνονται ανακοινώσεις για να μην βγει ο κόσμος στους δρόμους. Ανακοινώθηκε πως το YPG στέλνει ενισχύσεις στην πόλη.

Υπεύθυνοι του νοσοκομείου που μίλησαν στο Ρόιτερς, ανέφεραν πως από τις συγκρούσεις σκοτώθηκαν 12 άτομα και τραυματίστηκαν 70, η πλειοψηφία εκ των οποίων είναι γυναίκες και παιδιά.

Το YPG τον Ιανουάριο μετά από συγκρούσεις που κράτησαν 4 μήνες είχε εκκαθαρίσει το Κομπάνι από την ISIS.

Σαλίχ Μουσλίμ: ¨Όλα δείχνουν πως υπήρξαν διεισδύσεις από Τουρκία¨

Ο αναπληρωτής πρόεδρος του PYD Σαλίχ Μουσλίμ προέβη σε δηλώσεις σχετικά με την επίθεση της ISIS στο Κομπάνι. Ο Μουσλίμ είπε πως ¨ Όλα δείχνουν πως υπήρξαν διεισδύσεις από Τουρκία¨

Ο αναπληρωτής πρόεδρος του PYD Σαλίχ Μουσλίμ ευρισκόμενος στην Ιταλία για συνομιλίες μαζί με επιτροπή από την Ροζάβα και αναφερόμενος στην βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας της ISIS είπε : ¨60 περίπου άτομα διείσδυσαν φορώντας στολές του ÖSO. Πήγαν σε 2-3 σημεία της πόλης. Στόχευσαν πολίτες. Οι συγκρούσεις ακόμη συνεχίζονται. Τώρα έχουν στριμωχθεί σε ένα σημείο. Από εκείνους μέχρι τώρα έχουν σκοτωθεί 15 άτομα. Αυτό το νούμερο ενδεχομένως να αυξηθεί. Κάποιοι συνελήφθησαν ζωντανοί και κάποιοι διέφυγαν προ της πλευρά της Τουρκίας¨.

Ο Μουσλίμ ανέφερε πως κατά την διάρκεια των συγκρούσεων σκοτώθηκαν 12 πολίτες και τραυματίστηκαν πολλοί άλλοι, ενώ πρόσθεσε πως σε χωριό που βρίσκεται στα 30 χλμ από την πόλη, η ISIS σκότωσε ακόμη 23 άτομα, μεταξύ των οποίων και κάποια παιδιά.

¨Η Τουρκία λέει ψέματα¨

Ο Μουσλίμ είπε πως Όλα δείχνουν πως υπήρξαν διεισδύσεις από Τουρκία¨ και όταν του υπενθύμισαν πως αυτό είναι κάτι που διαψεύδει απόλυτα η Τουρκία, συνέχισε λέγοντας: ¨Η Τουρκία όλα τα διαψεύδει αλλά και η ίδια λέει ψέματα. Πηγές μας στην περιοχή λένε πως οι μαχητές πέρασαν από την πλευρά της Τουρκίας. Μάλιστα κάποιοι αργότερα πέρασαν στην Τουρκία και παραδόθηκαν στους Τούρκους στρατιωτές. Αυτά λένε οι πηγές μας¨.

Ο Μουσλίμ είπε πως οι Κούρδοι εξακολουθούν να ελέγχουν το Κομπάνι αλλά ότι σε ένα σημείο οι συγκρούσεις συνεχίζονται.

Απόπειρα να κρατήσουν τον διάδρομο εφοδιασμού με την Τουρκία και να σπάσουν τον κουρδικό διάδρομο που βγάζει στην Μεσόγειο

Πέντε μήνες μετά τη σημαντική νίκη των Κούρδων σε βάρος του ISIS, η απειλή επέστρεψε χθες στο Κομπάνι, στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία. Τουλάχιστον 35 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 70 τραυματίστηκαν ύστερα από αιφνιδιαστική επίθεση των τζιχαντιστών στην κουρδική πόλη που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τον Ιανουάριο, μετά την πεισματική αντίσταση των Κουρδικών Μονάδων Αυτοάμυνας (YPG) στην τετράμηνη ασφυκτική πολιορκία που υφίσταντο.

Σε συνδυασμό με μια παράλληλη αντεπίθεση των τζιχαντιστών εναντίον θέσεων του κυβερνητικού στρατού στη Χασάκα της βορειοανατολικής Συρίας, η εισβολή στο Κομπάνι σηματοδοτεί την προσπάθεια του ISIS να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ύστερα από τις σοβαρές ήττες που υπέστη το τελευταίο διάστημα κυρίως από τις κουρδικές πολιτοφυλακές και δευτερευόντως από τον στρατό του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ. Στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν, επίσης, ότι η διπλή αντεπίθεση των τζιχαντιστών λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, με βασικό στόχο να χαλαρώσει την πίεση που δέχεται το «Ισλαμικό Κράτος» στη Ράκα, οιονεί «πρωτεύουσα» του αυτόκλητου χαλιφάτου, καθώς οι δυνάμεις των Κούρδων έχουν φτάσει σε απόσταση μόλις 50 χλμ. από την πόλη και έχουν διακόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού των αντιπάλων τους.

Οπως δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου των YPG, Ρεντούρ Ξελίλ, οι τζιχαντιστές εισέβαλαν τα χαράματα στο Κομπάνι από τη δυτική πλευρά της πόλης με πέντε τζιπ, παραπλανώντας τους πολιτοφύλακες, καθώς φορούσαν κουρδικές στολές και ανέμιζαν σημαίες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ανταρτικής δύναμης που υποστηρίζεται από τη Δύση και αντιτίθεται τόσο στο καθεστώς Ασαντ όσο και στο «Ισλαμικό Κράτος».

Τουλάχιστον 15 τζιχαντιστές σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις που ακολούθησαν, πάντα σύμφωνα με τις YPG. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε πως τρεις βομβιστές αυτοκτονίας του «Ισλαμικού Κράτους» ανατίναξαν τα παγιδευμένα αυτοκίνητα, στα οποία επέβαιναν, αφήνοντας πίσω τους αρκετούς νεκρούς και ακρωτηριασμένους.

Η κρατική τηλεόραση της Συρίας κατήγγειλε ότι οι τζιχαντιστές εισέβαλαν στο Κομπάνι από την τουρκική πλευρά των συνόρων. Την ίδια καταγγελία διατύπωσε η Φιγκέν Γιουκσεκντάγκ, συναρχηγός του φιλοκουρδικού τουρκικού κόμματος HDP, η οποία κατήγαγε μεγάλη νίκη στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου, κερδίζοντας το 13% των ψήφων και εκλέγοντας 80 βουλευτές.
«Η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος εδώ και χρόνια. Η σημερινή σφαγή (στο Κομπάνι) αποτελεί προϊόν αυτής της υποστήριξης», δήλωσε η Γιουκσεκντάγκ. Τις αιτιάσεις αυτές απέρριψε κατηγορηματικά ο αντιπρόεδρος της υπηρεσιακής κυβέρνησης της Τουρκίας, Νουμάν Κουρτουμλούς, κάνοντας λόγο για «ψεύδη» και «συκοφαντική προπαγάνδα».

Στο δεύτερο μέτωπο των χθεσινών επιθέσεων, οι τζιχαντιστές κατέλαβαν τη συνοικία Αλ Νάσουα της πόλης Χασάκα, η οποία έως χθες ελεγχόταν εν μέρει από τον κυβερνητικό στρατό του Ασαντ και εν μέρει από την κουρδική πολιτοφυλακή YPG. Οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχώρησαν προς το κέντρο της πόλης, ενώ άνδρες του «Ισλαμικού Κράτους» προχωρούσαν σε συλλήψεις και εκτελέσεις, από σπίτι σε σπίτι.

Τέλος, δυνάμεις αντικαθεστωτικών ανταρτών εξαπέλυσαν επίθεση για την κατάληψη της πόλης Ντέρα, στο νότιο τμήμα της Συρίας. Αν η επίθεσή τους στεφθεί με επιτυχία, θα πρόκειται για την τρίτη πρωτεύουσα επαρχίας, μετά τη Ράκα και το Ιντλίμπ, που θα ξεφύγει από τον έλεγχο του κυβερνητικού στρατού.

Πηγή "Τουρκικά Νέα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Anaconda

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Η Ελληνική Δημοκρατία ίσως. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, ως γνήσια ισότιμα μέλη και με βάση τις συνθήκες που έχουν υπογράψει, διαπραγματεύονται για την παροχή αλληλεγγύης στην Ελληνική Δημοκρατία, αρκεί και αυτή να δείξει την απαιτούμενη κατανόηση.
Αυτό που αρνούνται να αποδεχθούν οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ότι η κατανόηση σημαίνει αποδοχή μη βιώσιμων για αυτούς και τις οικογένειές τους, τους γονείς και τα παιδιά τους, όρους.
Κατανόηση σημαίνει “πρέπει να πληρώνεις τόσα ώστε να μη μπορείς να ζήσεις και να ξεπουλήσεις ό,τι έχεις (στους πιστωτές), να εκχωρήσεις το δικαίωμα λήψης οικονομικών αποφάσεων (στους πιστωτές) μέχρι να ξεχρεώσεις, και, αν αποφασιστεί (από τους πιστωτές) ότι δεν τους συμφέρει να ξεχρεώσεις ποτέ, θα συνεχίσουν να αποφασίζουν για σένα για πάντα, άρα να γίνεις δούλος τους για πάντα.” Πώς λέμε “κατάλυση πολιτεύματος”; Αυτό.

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν τρελάθηκαν. Παίζουν με τους υφιστάμενους κανόνες και εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Το τρελό είναι να τους κακίζει κάποιος που δεν κάνει το ίδιο, παριστάνοντας τον παγκόσμιο δικαστή, το μέγα κριτή του σύμπαντος κόσμου, και, από αυτή τη θέση, κατακρίνει τη στάση όσων δεν κάνουν αυτά που ο ίδιος θεωρεί ότι του πρέπουν. Όπως οι διαφημίσεις γυναικείων προϊόντων καταλήγουν με τη φράση “Γιατί σας αξίζει.”, χτυπώντας τον πυρήνα του συγκριτικού κινήτρου τους (“Γιατί, η ... είναι καλύτερη από μένα που...;”), έτσι και κάθε συζήτηση πολιτικού περιεχομένου στην Ελλάδα ξεκινά χωρίς συστολή.
Όλοι, ανεξαρτήτως πόσο πετυχημένο είχε αποδειχθεί ιστορικά το πολιτικό τους κριτήριο, είτε ως δρώντες είτε ως απλοί ψηφοφόροι, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη και άποψη, επηρεάζοντας τους υπολοίπους, εν τέλει επιβάλλοντας την άποψή τους. Είναι η λεγόμενη “κατανόηση του δικαιώματος έκφρασης”, δηλαδή η αυτοδίκαια αποδοχή της επιβολής επικοινωνιακού θορύβου από όσους απέτυχαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά αυτό το λαό (και όσους τους στήριξαν).
Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις καταστροφικές επιπτώσεις του επικοινωνιακού θορύβου στη λήψη (υγιών) αποφάσεων, συμπεραίνει κανείς την -εκ του αποτελέσματος, για μια ορισμένη χρονική πλειοψηφία- αντίστροφη σχέση μεταξύ δικαιώματος έκφρασης και υγιούς απόφασης.

Ο μέσος αναγνώστης δεν είναι ο μέσος Έλληνας, που δεν καταλαβαίνει πολλά από όσα συμβαίνουν. Ο μέσος Έλληνας θα ήθελε να λυθούν τα προβλήματά του με ένα μαγικό ραβδί χωρίς να ξέρει λεπτομέρειες: θα ήθελε να καλοπερνάει, όπου “καλοπέραση” είναι η αύξηση της κατανάλωσής του σε προ κρίσης επίπεδα. Ο μέσος Έλληνας λοιπόν αναζητά κάποιον να τον κοροϊδέψει - το θέλει, το ζητάει.

Ο μέσος αναγνώστης είναι υψηλότερου επιπέδου: θα ήθελε να του δοθεί ένας σκοπός (λύση) και οι ενδιάμεσοι στόχοι για να φτάσει σε αυτή. Θα ήθελε ένα πλήρες σχέδιο και τα μέσα υλοποίησής του, δηλαδή τα πάντα έτοιμα, να πέσουν από τον ουρανό, και αυτός να έχει το δικαίωμα να τα κρίνει εκ του ασφαλούς και να τα υλοποιήσει σα να ήταν δικές του ιδέες.
Ο μέσος αναγνώστης θεωρεί όχι μόνο κεκτημένο το δικαίωμα στην πνευματική ραστώνη αλλά και εαυτόν δικαιωματικά ανώτερο από το όποιο “θύμα” κάτσει και γράψει πρωτογενώς όσα ο ίδιος έχει ανάγκη.
“Κάποιος (άλλος) θα βρεθεί που να κάνει το πατριωτικό του καθήκον, μα τί στο καλό, δεν υπάρχει κανένας ικανός με φιλότιμο σε αυτή τη χώρα;!”, λέει... Γι' αυτό και δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο: όλοι περιμένουν από κάποιον άλλο να το φτιάξει και μετά να το πάρει (ο “έξυπνος”) παραμάσχαλα και να το σερβίρει για δικό του.

Αυτό το “πείραμα” έγινε -ανεπιτυχώς- μία φορά, και ο -ανίκανος έστω και να κατανοήσει το περιεχόμενο του σχεδίου- κλέφτης διασύρεται με τις πολιτικές επιλογές του, έως τη στιγμή που θα βρεθεί στην πολιτική χωματερή. Έκτοτε έγιναν πολλές απόπειρες “μαντρώματος”, με την ίδια ακριβώς λογική (“θα μαζευτούμε χίλιοι, θα κάνουμε ομάδες εργασίας, θα μας δώσεις αυτά που έχεις και θα τα σερβίρουμε εμείς που θα φέρουμε τους χίλιους, ε..., συγγνώμη, όλοι μαζί παρέα εννοούσα”) και πολλές απόπειρες “θαψίματος”, με την ακριβώς αντίστροφη λογική (“αν δεν έρθουν χίλιοι με λεφτά και διασυνδέσεις να με παρακαλέσουν να ηγηθώ, δεν αξίζει να κάνω τίποτα”). Αποτέλεσμα; Αποδείχθηκε ότι υπάρχουν πολλοί ικανοί για πολιτική επιπέδου Γκόρτσος-Μαντάς. Ως εκεί. Αυτά βλέπουν οι εταίροι μας και δείχνουν τη δέουσα... κατανόηση.

Δεν υπάρχει λοιπόν ζήτημα “κοροϊδίας των πολιτικών” ή “αναλγησίας των ξένων”. Υπάρχει ζήτημα έλλειψης καλής σχέσης με τον καθρέφτη, κυρίως όχι από τον απλό κόσμο, το μέσο Έλληνα, αλλά από το μέσο αναγνώστη, αυτόν που διαβάζει, κρίνει και, χωρίς συστολή, μηδενίζει ή προσπαθεί να καπηλευτεί.

Σε τέτοια συμπεριφορά, οι εταίροι απαντούν με αλληλεγγύη: “Δώσε κι' άλλο πόνο: ο αυτοκαταστροφικός εγωϊσμός των Ελλήνων δεν τους επιτρέπει να συνεργαστούν εποικοδομητικά και να φτιάξουν ένα σχέδιο να σωθούν, θεωρούν ότι είναι όλοι ίσα κι' όμοια, οι αποτυχημένοι συνεχίζουν κατσικωμένοι με το ζόρι να το παίζουν σωτήρες, έστω και αν σώσουν πρωτίστως και μόνο τον εαυτό τους - συνέχισε το βασανιστήριο και όποιος απ' αυτούς αντέξει...”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η οικονομική κρίση φέρνει στην επιφάνεια τις αντιφάσεις και τα θεμελιακά της προβλήματα

Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.


Ανεξάρτητα από την έκβαση των διαπραγματεύσεων, που θα προσδιορίσει τη συγκυρία των σχέσεων της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους όρους για την αντιμετώπιση του οξύτατου οικονομικού της προβλήματος, η παρούσα κρίση και η μεταχείριση που έχει η χώρα μας αποκαλύπτουν τη λογική που διέπει σήμερα την Ε.Ε. και την προοπτική που διαγράφεται για το μέλλον της.

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους δεν καταλήγει η διαπραγμάτευση, ενώ τα ποσά του 1 ή των 2 δισ. ευρώ που διαχωρίζουν ακόμη τις δύο πλευρές είναι σχετικά μικρά, είναι η μέριμνα των δανειστών όχι μόνο να αποφύγουν τη δημιουργία επικίνδυνου προηγούμενου, αλλά να αποφύγουν επίσης την αμφισβήτηση της νέας ευρωπαϊκής τάξεως που έχει διαμορφωθεί και πάνω στην οποία βασίζεται η ηγεμονική θέση της Γερμανίας, με κύριο όπλο το ευρώ.

Το ευρώ εισήχθη κατά τρόπο πρωθύστερο, πριν από την ολοκλήρωση, δηλαδή, της πολιτικής ενοποιήσεως της Ευρώπης, με το σκεπτικό ότι θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την επιτάχυνση της πολιτικής ενοποιήσεως, υπό το βάρος της ανάγκης και της πιέσεως που δημιουργεί ένα ενιαίο νόμισμα, σε πλαίσιο, μάλιστα, ανοικτών και παγκοσμιοποιημένων αγορών. Η πολιτική ενοποίηση όμως δεν ήρθε. Η ανάγκη, πάντως, που δημιουργεί ένα ενιαίο νόμισμα οδηγεί σε μεγαλύτερη δημοσιονομική και τραπεζική ενοποίηση, η οποία παρουσιάζεται ως νέο άλμα και στην πολιτική ενοποίηση.

Με απλά λόγια, η πραγματική πολιτική ενοποίηση προεβλήθη αρχικά ως ισότιμη συμμετοχή των εθνικών κρατών – μελών της Ευρώπης σε μία ευρωπαϊκή συμπολιτεία. Η τελευταία θα είχε, προφανώς, ως αναφορά την κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών και τη σταδιακή μεταφορά κυριαρχίας στην οικοδομούμενη συμπολιτεία. Ως συνέχεια όμως και ως συνέπεια της αρχικής μεθόδου της ευρωπαϊκής οικοδομήσεως –της ενάρξεως δηλαδή, από την οικονομική ένωση- ως αναγκαίας και στέρεης προϋποθέσεως για τη μετάβαση στην πολιτική ένωση, έγινε κατά την πορεία διάζευξη μεταξύ οικονομικής και πολιτικής ενώσεως. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε με την εισαγωγή του ευρώ, που επισήμως είχε τον αντίθετο στόχο: να επιταχύνει, δηλαδή, την πολιτική ενοποίηση.

Η πολιτική ενοποίηση δεν κατέστη δυνατή και έμεινε μετέωρη, γιατί, κατά πρώτο λόγο, δεν υπήρχε πολιτική σύγκλιση των τριών μεγαλύτερων ευρωπαϊκών δυνάμεων: της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας.
Η Γερμανία, μετά την επίλυση του εθνικού της θέματος, με την επανένωση, έδειξε προθυμία για την εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ήθελε να καθησυχάσει τους εταίρους της και πρωτίστως την Γαλλία, ότι έβλεπε το μέλλον της στο πλαίσιο της Ε.Ε. και ότι δεν έμπαινε στον πειρασμό να ακολουθήσει δική της, ανεξάρτητη εθνική και ενδεχομένως ουδετερόφιλη πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό δέχτηκε και την εισαγωγή του ευρώ, στο οποίο επέμενε ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν. Ο τελευταίος πίστευε ότι με τον τρόπο αυτό θα υποκαθιστούσε το γερμανικό μάρκο με ένα ευρωπαϊκό νόμισμα, το οποίο θα ενίσχυε την κοινή ευρωπαϊκή προοπτική.

Η καθοριστική μεταψυχροπολεμική γεωπολιτική των ΗΠΑ

Η κύρια δυναμική των εξελίξεων στην Ευρώπη προσδιορίσθηκε, δυστυχώς, από την γεωπολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσα στο νέο ευρωπαϊκό σκηνικό που διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως και του συνασπισμού των κρατών του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η λογική της γεωπολιτικής αυτής ήταν ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να εκμεταλλευθούν την κατάρρευση του αντίπαλου συνασπισμού και να διαμορφώσουν ένα νέο, πλεονεκτικό για τις ίδιες κα τους συμμάχους τους, γεωπολιτικό τοπίο στον χώρο της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Η λογική αυτή εκφράσθηκε, σε πρώτο στάδιο, από την επέκταση του ΝΑΤΟ. Σε δεύτερο στάδιο, εκφράσθηκε με ισχυρές πιέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση να προτάξει, λόγω γεωπολιτικής συγκυρίας, τη διεύρυνση αντί της εμβαθύνσεως και να προχωρήσει σε ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, κάνοντας έκπτωση και στα κριτήρια που η ίδια έθετε προηγουμένως για να δεχθεί στους κόλπους της μία υποψήφια χώρα.

Η νέα Ευρώπη που διαμορφώθηκε έδωσε αυξημένο βάρος στις πιο φιλοατλαντικές δυνάμεις, που πρωτοστατούν και σήμερα στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία με αφορμή την Ουκρανία. Η αναζήτηση επίσης εκ μέρους των χωρών αυτών εγγυήσεων ασφαλείας απέναντι στη Ρωσία από τις ΗΠΑ ενίσχυσε τις τάσεις για ταύτιση της ευρωπαϊκής ασφάλειας με το ΝΑΤΟ και υποχώρηση της ιδέας για αυτόνομη ευρωπαϊκή άμυνα. Σε αυτό συνέβαλε και η επιστροφή της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Η τελευταία, εμπνεόμενη από την ιδέα μίας ενωμένης και ανεξάρτητης Ευρώπης, που είχε προβάλει με σθένος ο στρατηγός Ντε Γκολ, ήταν για πολλά χρόνια ο σημαιοφόρος μίας αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Η αλλαγή όμως των συσχετισμών στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με την ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, που υπερακοντίζουν στην ταύτιση της ευρωπαϊκής ασφάλειας με το ΝΑΤΟ, ώθησε και τη Γαλλία σε αναδίπλωση. Ο πρώην Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί προέβαλε την ιδέα ενός ΝΑΤΟ δύο πυλώνων –ενός αμερικανικού κι ενός ευρωπαϊκού- ως γραμμή υποχωρήσεως από την προηγούμενη θέση της Γαλλίας για την επιστροφή της στο στρατιωτικό σκέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Ενδεικτική του νέου κλίματος που έχει δημιουργηθεί σε ό,τι αφορά στο ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή ασφάλεια είναι επίσης η στάση ουδέτερων χωρών της Σκανδιναβικής Χερσονήσου, όπως η Σουηδία και η Φινλανδία. Οι δύο χώρες, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως και την επικράτηση ιδίως του Μπόρις Γέλτσιν τη δεκαετία του ’90, που οδήγησε για μία περίοδο σε μεγάλη γεωπολιτική απαξίωση τον ρωσικό παράγοντα, πίστεψαν ότι μπορούν και ότι πρέπει να αποτελέσουν μέρος του ευρύτατου αντιρωσικού συνασπισμού που διαμορφώνεται υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ερωτοτροπούν γι αυτό με την ιδέα της εγκαταλείψεως της ουδετερότητάς τους και της εντάξεώς τους στο ΝΑΤΟ, με το πρόσχημα ότι, εφόσον είναι χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η ευρωπαϊκή ασφάλεια ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ, είναι λογικό να συμμετάσχουν κι αυτές στην κοινή ευρωπαϊκή δομή άμυνας και ασφάλειας και να εγκαταλείψουν το καθεστώς ουδετερότητας.

Οι κύριοι παράγοντες για τη μετάλλαξη της ευρωπαϊκής ιδέας

Η γεωπολιτική δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επηρέασε καθοριστικά και μετάλλαξε σε σημαντικό βαθμό την ευρωπαϊκή ιδέα. Παραλλήλως, και πριν ακόμη από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως, είχε αρχίσει από τη δεκαετία του ’80, η επικράτηση στην Ευρώπη των αρχών ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού, που μορφοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε αργότερα, τη δεκαετία του ’90, με τη παγκοσμιοποίηση και ταυτίσθηκε με τις διαδοχικές ευρωπαϊκές Συνθήκες. Η εξέλιξη αυτή αναγορεύει εκ των πραγμάτων τις αγορές σε κυρίαρχο στοιχείο της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Αντί, δηλαδή, να είναι κινητήρας της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως η κυρίαρχη θέληση των λαών, υποκαθίσταται από την οικονομική ενοποίηση και τη δυναμική των αγορών, που κυριαρχούνται από χρηματιστικές ολιγαρχίες.

Στο όνομα αυτής της ενοποιήσεως, απαιτείται συνεχώς μεγαλύτερη μεταφορά εθνικής κυριαρχίας, με επιχείρημα την αποτελεσματική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης και την «τιθάσευση» των αγορών. Που μεταφέρεται η εθνική αυτή κυριαρχία; Στους ευρωπαϊκούς υπερεθνικούς θεσμούς, η εξουσία των οποίων υποτίθεται ότι ελέγχεται από το ύπατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και –στο νομοθετικό επίπεδο- το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Για το τελευταίο είναι γνωστές και πολυσυζητημένες οι αδυναμίες του και το δημοκρατικό έλλειμμα από το οποίο πάσχει. Σε ό,τι αφορά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, εξακολουθεί επισήμως να αντιπροσωπεύει την αρχή της ισότιμης συμμετοχής των κρατών – μελών. Τι γίνεται όμως όταν η πραγματική πολιτική ενοποίηση παραμένει μετέωρη και υποκαθίσταται από την ενοποίηση των χρηματιστικών αγορών; Είναι προφανές ότι σε μία τέτοια περίπτωση το πλεονέκτημα περιέρχεται στους οικονομικά ισχυρούς και η θεσμική πολιτική ισοτιμία καθίσταται ανίσχυρη να προστατεύσει τις οικονομικά πιο αδύναμες χώρες – μέλη. Αυτό είναι φανερό στις Συνόδους του Eurogroup.

Ποιο είναι, επίσης, το συμφέρον των πιο αδύναμων κρατών που συμμετέχουν σε μία τέτοια ένωση, όταν αυτή εξελίσσεται μόνο σε οικονομική ένωση, με κυρίαρχη την αγορά και δεν έχει προοπτική ολοκληρώσεως μίας πραγματικής πολιτικής ενώσεως;
Τι θα ήθελα να είναι τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Θα είναι μία συμπολιτεία που θα εκφράζει την κυριαρχία και την θέληση των λαών και των εθνικών της κρατών ή θα εξελιχθεί σε ένα υπερεθνικό και μεταεθνικό αμάλγαμα, που θα αναφέρεται στις αγορές και θα καθοδηγείται από έναν υπερεθνικό Άρειο Πάγο, άπατρι και ανεύθυνο, όπως έλεγε ο στρατηγός Ντε Γκολ;

Το ερώτημα αυτό είναι καίριο, γιατί, ενώ είναι στάσιμη η πραγματική πολιτική ενοποίηση, δίνεται μία άλλη εικόνα, ενός νέου δήθεν άλματος στην οικοδόμηση της Ευρώπης, με τη δημοσιονομική και την τραπεζική ενοποίηση και τις εξαγγελίες προσφάτως για την αμυντική Ευρώπη, με την προτεινόμενη δημιουργία Ευρωστρατού.

Η Ελλάδα αποκαλύπτει, μέσα από τη δραματική οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει και τις ευρωπαϊκές πολιτικές, τις μεγάλες αντιφάσεις και τα θεμελιακά προβλήματα που βρίσκονται στη βάση της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Είναι ένας λόγος παραπάνω αυτοί που επωφελούνται από μία άτυπη ηγεμονία στους κόλπους της να μην θέλουν να παραδεχθούν «καινά δαιμόνια» ή να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα που θα αμφισβητούσαν τη σημερινή τάξη πραγμάτων, πορεία και προοπτική της Ε.Ε.
Η Ελλάδα όμως δεν έχει κανένα συμφέρον να συρθεί, στο όνομα της Ευρώπης και του ευρώ, σε πολιτικές που δεν κατοχυρώνουν στοιχειωδώς τα συμφέροντά της, την αναπτυξιακή της προοπτική και το εθνικό της μέλλον.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 295


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νίκου Μπογιόπουλου

Να σχολιάσουμε; Τι να σχολιάσουμε;

Ότι από το «τέλος η λιτότητα» πήγανε στο «70% καλό το Μνημόνιο» κι από εκεί στις «47 σελίδες» τσουνάμι για να φτάσουνε τώρα στις «10 σελίδες»Αρμαγεδώνα;

Ότι από τις «12.000 αφορολόγητο» πήγανε σε έκτακτη (τάχα) εισφορά, σε χαράτσι δηλαδή, ακόμα και για τους διαβιούντες με εισόδημα τα 12 χιλιάρικα;

Ότι από «κατάργηση του Μνημονίου σε ένα νόμο με ένα άρθρο» πάνε όχι σε κατάργηση αλλά σε ψήφιση (!) Μνημονίου… σε ένα νόμο και με ένα άρθρο;

Ότι από την «επιστροφή της 13ης σύνταξης» πάνε σε μέτρα που αφαιρούν και την 12η σύνταξη; Ότι από την «αύξηση του μισθού» πάνε σε νέα αφαίμαξη του μισθού μέσα από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών;

Ότι από την «κατάργηση του ΕΝΦΙΑ» πάνε σε επέκταση του ΕΝΦΙΑ για μια (τουλάχιστον) διετία;

Ότι από την «κατάργηση των άδικων φόρων» πάνε σε αύξηση του ΦΠΑ και σε επιβολή 2 δισ. ευρώ νέων άδικων φόρων;

Ότι από το «έχει έρθει η ώρα σ’ αυτόν τον τόπο την κρίση να την πληρώσει η ολιγαρχία και όχι οι μισθωτοί, όχι οι συνταξιούχοι, όχι οι αυτοαπασχολούμενοι» (έτσι είπε ο κ. Τσίπρας στην τελευταία συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ) πάνε να ξεπουλήσουν στην ολιγαρχία από τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μέχρι το Ελληνικό;

Ότι από τα «γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ» φτάσανε να κρύβονται πίσω από τα μέιλ Χαρδούβελη;

Να αρχίσουμε να ρίχνουμε πασιέντζες για το αν θα γίνει ή δεν θα γίνει συμφωνία, παίζοντας το παιχνίδι του «μάδησα τη μαργαρίτα» πίσω από την οποία νομίζουν οι κυβερνώντες ότι μπορεί να κρυφτεί η υπογραφή του Τσίπρα, μια υπογραφή που ήδη έχει μπει σε ένα κείμενο λαιμητόμο και που αν η καρμανιόλα δουλέψει έτσι ή αν δουλέψει αλλιώς, τούτο πλέον επαφίεται στις ορέξεις των γκάνγκστερ – που αναγνωρίστηκαν ως «θεσμοί»;

Ή μήπως να σχολιάσουμε την αυθάδεια και το θράσος με το οποίο περιφέρονται στα κανάλια, βαφτίζοντας το κρέας – ψάρι, κονταίνοντας στα μέτρα τους την έννοια «Αριστερά», διερωτώμενοι όπως ο Φίλης γιατί άραγε ο λαός να τρώει τόσα πολλά μακαρόνια και παριστάνοντας ακόμα και τώρα τους «διαπραγματευτές»;

Να σχολιάσουμε…

Να, λοιπόν, το σχόλιό μας:
«Δεν κάνεις τίποτα με τις αιτήσεις, με τις παρακλήσεις (…)
να ξεχνάς το μόχθο του μεροκάματου
είναι σα να ξεχνάς την ιστορία, τη μάνα σου, τους πεθαμένους
είναι σαν να ξεχνάς αυτό που λέμε δικαιοσύνη
τ’ άλλα- σιωπές, μεταμφιέσεις, πούπουλα, φτερούγες-κουραφέξαλα»
(Γιάννης Ρίτσος)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η ώρα είναι ότι έχουμε ήδη αργήσει!
Ήδη έπρεπε να τους τα είχαμε βροντήξει.

Εδώ δεν πρόκειται για διαπραγματευση. 
Πρόκειται για κοροϊδία!

Δεν είναι διαπραγμάτευση όταν η μία πλευρά κάνει πολλά βήματα πίσω και η άλλη ζητά συνεχώς νέες υποχωρήσεις.

Το τσούρμο αυτό των παλιανθρώπων με γραβάτα δεν μπορεί να λέγονται ''θεσμοί''. Ούτε ''ενωση''.  Κανενός είδους.  Εκτός ίσως από ''ένωση λωποδυτών''.

Για να λέγεσαι ''θεσμός'' πρέπει να διαθέτεις ένα ελάχιστο όριο αξιοπιστίας, λόγου, μπέσας, τσίπας. Λέξεις άγνωστες και αμετάφραστες στην φραγκολεβαντίνικη των ''θεσμών''.

Τί δουλειά έχετε εσείς εκεί κύριε πρωθυπουργέ, εσείς ένας αγραβάτωτος ως τώρα (μέγιστη η σημειολογία της γραβάτας), να συμφύρεστε με μπεκρήδες και καθάρματα γραβατωμένα κάθε είδους;

Πώς είναι δυνατόν να πέφτετε εσείς, και μέσα από εσάς ο λαός, στο επίπεδο μιάς γλοιώδους μαριονέτας όπως είναι ας πούμε ο ''κεντρικός ευρωπαίος τραπεζίτης'';

Γιατί διασύρετε έναν ολόκληρο λαό που σας εμπιστεύτηκε και σας εμπιστεύεται ακόμαως κοινό επαίτη στα πόδια βρωμιαρέων;

Αυτή είναι η μοναδική εντολή που δεν σας έδωσε αυτός ο λαός.

Έχουμε δύναμη, μπορούμε, και θα το κάνουμε, να σταθούμε στα πόδια μας και χωρίς αυτούς!

Προκηρύξτε δημοψήφισμα ΤΩΡΑ!

Κάντε αυτό που δεν τόλμησε ο Ηλίθιος. Και δεν το τόλμησε γιατί όρμησαν οι ''εταίροι'' να τον φάνε. 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ: 
ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ! 
Του κάθε λαού. Όλων των λαών!

Αν δεν το κάνετε θα είστε συνεχώς αναλώσιμος στις διαθέσεις των ''θεσμών'' και των πιράνχας των διαπλεκόμενων ΜΜΕ.

Και στον ρεβανσισμό των προδοτών του δωσιλογικού-μνημονιακού τόξου!

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. 

Ώρα Ελλάδας: ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου