Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2015

«Γάζωσαν» δεύτερο Αλβανό της σκοπιανής κυβέρνησης

Δολοφονήθηκε το μεσημέρι στην πόλη Στρούγκα ο υποδιοικητής της Υπηρεσίας Δημοσίων Εσόδων της ΠΓΔΜ, Αργκέτιμ Ασάνι. Εναντίον του Αργκέτιμ Ασάνι πυροβόλησαν άτομα από αυτοκίνητο που βρισκόταν εν κινήσει, στο κέντρο της παραλίμνιας πόλης Στρούγκα.

Ο Ασάνι μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο της Στρούγκας όπου υπέκυψε στα τραύματα του. Τη δολοφονία του Ασάνι καταδίκασε το συγκυβερνών αλβανικό κόμμα DUI του Αλί Αχμέτι, με το οποίο αυτός συνεργαζόταν, χωρίς όμως να είναι μέλος του.

Το DUI σημείωσε ότι η δολοφονία του Ασάνι δεν έχει σχέση με εσωκομματικές διαφορές. Τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων σημειώνουν ότι πρόκειται για τη δεύτερη δολοφονία, μέσα σε 24 ώρες, Αλβανού που συνδέεται με το DUI.

Χθες δολοφονήθηκε στο Κουμάνοβο ο Τζεμαίλ Ρετζέπι, πρώην διοικητής μονάδας του UCK, ένοπλης οργάνωσης Αλβανών από την ΠΓΔΜ, η οποία το 2001 είχε εμπλακεί σε πολύμηνες συγκρούσεις με τις κυβερνητικές δυνάμεις της ΠΓΔΜ. Οι συγκρούσεις εκείνες έληξαν τον Αύγουστο του 2001,με την ειρηνευτική συμφωνία της Οχρίδας.

Πολιτικός διοικητής του UCK ήταν ο Αλί Αχμέτι, ο οποίος, μετά τη λήξη των συγκρούσεων του 2001 προσχώρησε, μαζί με άλλα μέλη του UCK, στο σχηματισμό του DUI, το οποίο από το 2002 μέχρι σήμερα (με εξαίρεση το διάστημα 2006-2008) συμμετέχει σε όλες τις κυβερνήσεις συνασπισμού της ΠΓΔΜ.

Ο Τζεμαίλ Ρετζέπι ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του DUI και είχε θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου της τοπικής οργάνωσης του αλβανικού αυτού κόμματος στο Κουμάνοβο. Για τη δολοφονία του Ρετζέπι συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν δύο εσωκομματικοί αντίπαλοί του από την ίδια πόλη, εκ των οποίων ο ένας ασκεί χρέη προέδρου της τοπικής οργάνωσης του DUI στο Κουμάνοβο.

Η δολοφονία του Ρετζέπι, όπως και άλλα σοβαρά επεισόδια, μεταξύ μελών DUI, στο πρόσφατο παρελθόν, συνδέονται με σφοδρές αντιπαλότητες μέσα στο κόμμα του Αλί Αχμέτι, το οποίο είναι το μεγαλύτερο κόμμα των Αλβανών στην ΠΓΔΜ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιόσκα Φίσερ πρώην ΥΠΕΞ "πυροβολεί" το Βερολίνο

Ο Γιόσκα Φίσερ ήταν υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης τη περίοδο 1998-2005. Είχε υποστηρίξει την την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 και είχε εκφράσει την αντίθεσή του στον πόλεμο του Ιράκ.

Τώρα παίρνει θέση για τους χειρισμούς της γερμανικής κυβέρνησης στο θέμα της Ελλάδας, μ΄ ένα άρθρο του στο project-syndicate.

Ο Φίσερ γράφει για την “επιστροφή της άσχημης Γερμανίας”.
Ξεκινά το κείμενό του λέγοντας ότι μετά από τις διαπραγατεύσεις για την Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον διαφορετική. Ραγισμένη…

Επικεντρώνει την κριτική του στην Γερμανία. Κάνοντας την ιστορική αναδρομή από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, υπενθυμίζει την επιτυχία του οικονομικού της μοντέλου και τονίζει ότι ο βασικός στόχος της εξωτερικής της πολιτικής ήταν να γίνει κοινή πεποίθηση πως η μεγάλη δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης δεν θα αποτελούσε ποτέ πια απειλή για την ήπειρο.

Μόνο που όπως διαπιστώνει ο Γιόσκα Φίσερ “στη σημερινή Γερμανία, αυτές οι ιδέες θεωρούνται αθεράπευτα «ευρω-ρομαντικές”…
Θα συνεχίσει η Γερμανία την πορεία προς μία “ευρωπαϊκή Γερμανία” ή προς μία “γερμανική Ευρώπη”, ρωτά ο Φίσερ και απαντά:
“…αυτό απαντήθηκε κατά τη διάρκεια της μακράς νύχτας στις Βρυξέλλες, “με τη γερμανική Ευρώπη να επικρατεί την ευρωπαϊκής Γερμανίας. Αυτή ήταν μια μοιραία απόφαση τόσο για τη Γερμανία όσο και για την Ευρώπη. Αναρωτιέται κανείς αν η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήξεραν τι έκαναν”, προσθέτει.
Οι διαπιστώσεις του πρώην επικεφαλής της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής προβληματίζουν:

“Μπορεί να είναι παράλογη η προπαγάνδα για το Τέταρτο Ράιχ όπως και οι αναφορές στον Φύρερ. Όμως, στον πυρήνα της, η κριτική που ασκείται έχει να κάνει με την διαπίστωση της αλλαγής της ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για πρώτη φορά, η Γερμανία δεν θέλει περισσότερη Ευρώπη αλλά λιγότερη. Η στάση της Γερμανίας, τη νύχτα της 12ης προς 13η Ιουλίου αποκάλυψε ανακοίνωσε επιθυμία της να μετατρέψει την ευρωζώνη από ένα ευρωπαϊκό σχέδιο σε ένα είδος σφαίρας επιρροής της.
Η Μέρκελ αναγκάστηκε να επιλέξει μεταξύ Σόιμπλε και Γαλλίας και Ιταλίας.
Το θέμα ήταν θεμελιώδες: ο υπουργός Οικονομικών της ήθελε να εξαναγκάσει ένα μέλος της ευρωζώνης να την εγκαταλείψει «οικειοθελώς» ασκώντας ασφυκτική πίεση. Η Ελλάδα θα μπορούσε με πλήρη επίγνωση των καταστροφικών συνεπειών για τη χώρα και την Ευρώπη να δεχτεί είτε να αποδεχθεί ένα πρόγραμμα που την καθιστά ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, χωρίς καμία ελπίδα βελτίωσης της οικονομίας της .
Η Ελλάδα υπόκειται σε θεραπεία - περαιτέρω λιτότητα - που δεν έχει αποδόσει στο παρελθόν και της έχει “συνταγογραφηθεί” αποκλειστικά για την αντιμετώπιση των εγχώριων πολιτικών αναγκών της Γερμανίας.
Αλλά η μαζική σύγκρουση με τη Γαλλία και την Ιταλία, δεύτερη και τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, δεν έχει τελειώσει, διότι, για τον Σόιμπλε,το Grexit παραμένει μια επιλογή. Υποστηρίζοντας ότι η ελάφρυνση του χρέους είναι δυνατή μόνο εκτός της ευρωζώνης, θέλει να μετατρέψει το θέμα σε μοχλό για την επίτευξη μιας "εθελοντικής» εξόδου”.
Ο Γιόσκα Φίσερ επισημαίνει ότι “η πεποίθηση ότι το ευρώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη της οικονομικής «αναμόρφωσης» της νότιας Ευρώπης θα αποδειχθεί μια επικίνδυνη πλάνη - και όχι μόνο στην Ελλάδα. Δεδομένου ότι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί γνωρίζουν καλά, ότι μια τέτοια άποψη θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο το ευρωπαϊκό σχέδιο, το οποίο έχει χτιστεί στη διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη”.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επτά στόχους ανταρτών του PKK έπληξαν χθες τη νύχτα τουρκικά μαχητικά στα ορμητήριά τους στο Βόρειο Ιράκ, όπως ανακοίνωσε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας πληροφορίες που είχαν μεταδώσει τα μέσα ενημέρωσης.

Οι αεροπορικές επιχειρήσεις συνεχίστηκαν επίσης εναντίον της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος επί συριακού εδάφους, σύμφωνα με την ανακοίνωση των υπηρεσιών του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης, χωρίς να διευκρινίζει τον αριθμό των στόχων των επιδρομών.

«Επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν εναντίον στόχων της τρομοκρατικής οργάνωσης ΙΚ στη Συρία και της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ". Μεταξύ των στόχων του PKK περιλαμβάνονται "στρατόπεδα, καταφύγια, αποθήκες, σπηλιές και εγκαταστάσεις γεμάτες με πυρομαχικά», επισημαίνεται.

Οι τουρκικές αρχές δήλωσαν επίσης ότι, στο περιθώριο της αεροπορικής επιχείρησης που διεξήγαγαν αεροσκάφη F-16 από τη βάση τους στο Ντιγιάρμπακιρ, στη νοτιοανατολική Τουρκία, ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκαν χερσαίες επιθέσεις και το τουρκικό πυροβολικό άνοιξε πυρ εναντίον στόχων του PKK και του ΙΚ στη βόρεια Συρία.

Η Τουρκία, η οποία είχε επικριθεί επί μακρόν για την αδράνειά της απέναντι στις ριζοσπαστικές οργανώσεις που είναι εχθρικές προς την συριακή κυβέρνηση, άρχισε να μετέχει αποφασιστικά στην καταπολέμηση της τζιχαντιστικής οργάνωσης ήδη από χθες τα ξημερώματα πραγματοποιώντας μια πρώτη αεροπορική επιδρομή εναντίον της στο συριακό έδαφος.

Αυτή η αλλαγή στρατηγικής σημειώθηκε στον απόηχο της επίθεσης αυτοκτονίας, που αποδόθηκε στο ΙΚ, η οποία προκάλεσε τον θάνατο 32 ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατό, τη Δευτέρα στην πόλη Σουρούτς, κοντά στα συριακά σύνορα.

Έκτοτε, το PKK αύξησε τις επιθέσεις εναντίον των τουρκικών δυνάμεων της τάξης, σε αντίποινα όπως δηλώνει, για την επίθεση στο Σουρούτς, στόχος της οποίας ήταν μαχητικοί νέοι της αριστεράς, υποστηρικτές του κουρδικού ζητήματος.

Οσον αφορά τις εκκαθαρίσεις των τζιχαντιστών στη βόρεια Συρία, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε ότι περιοχές που θα εκκαθαριστούν θα γίνουν μια «ζώνη ασφαλείας».

«Όταν οι περιοχές στη βόρεια Συρία απαλλαγούν από την απειλή του Ισλαμικού Κράτους, θα διαμορφωθούν οι ζώνες ασφαλείας», δήλωσε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε συνέντευξη Τύπου. «Πάντοτε υποστηρίζαμε τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας και ζωνών απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία. Οι άνθρωποι που έχουν εκτοπιστεί θα μπορούν να εγκατασταθούν σε αυτές τις ζώνες ασφαλείας», υπογράμμισε.

Νταβούτογλου: Οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν

Οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν για όσο διάστημα η Τουρκία αντιμετωπίζει απειλή, δήλωσε σήμερα ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, προτού αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη όπου αναμένεται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Ερντογάν και τον επικεφαλής του στρατού αργότερα σήμερα.

Την ίδια ώρα, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) ανακοίνωσε ότι η εκεχειρία με την Άγκυρα έχει χάσει κάθε νόημα έπειτα από τις επιδρομές.

«Η εκεχειρία δεν έχει πλέον νόημα έπειτα από αυτές τις σφοδρές αεροπορικές επιδρομές από τον κατοχικό τουρκικό στρατό», ανέφερε σε ανακοίνωσή του στην ιστοσελίδα του το PKK.

Οι τουρκικές αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιήθηκαν χθες βράδυ απειλούν με κατάρρευση την ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ της κυβέρνησης και των κούρδων ανταρτών η οποία άρχισε το φθινόπωρο του 2012. Εδώ και δύο και πλέον χρόνια, μια εκεχειρία τηρείτο σε γενικές γραμμές από τις δύο πλευρές.

Νέο μπαράζ συλλήψεων

Την ίδια ώρα σε νέες συλλήψεις προσώπων για διασυνδέσεις με το Ισλαμικό Κράτος και τους αντάρτες του ΡΚΚ προχώρησε σε ολόκληρη τη χώρα η αστυνομία.

Η νέα αυτή επιχείρηση διεξήχθη κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, τα Άδανα (στο νότο), το Ικόνιο (στην κεντρική χώρα) και την Μανίσα (βορειοδυτική Τουρκία), διευκρίνισαν τα πρακτορεία ειδήσεων Dogan και Ανατολή.

Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία της αστυνομίας είχε ήδη πραγματοποιήσει χθες μεγάλη επιχείρηση εναντίον προσώπων για τους οποίους υπάρχουν υποψίες ότι είναι μέλη του ΙΚ, του ΡΚΚ και της άκρας αριστεράς. Στην επιχείρηση μετείχαν χιλιάδες αστυνομικοί.

Σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό που έδωσαν σήμερα το πρωί στη δημοσιότητα οι υπηρεσίες του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, 320 άτομα τέθηκαν υπό κράτηση, μεταξύ των οποίων δεκάδες ξένοι υπήκοοι.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Ριζούλης

Ηττηθήκαμε! Το ομολόγησε, άλλωστε, και ο πρωθυπουργός στη Βουλή τα ξημερώματα της Πέμπτης. Ομως χάνεις μια μάχη μόνο αν τη δώσεις. Αν πας εξαρχής με κάτω τα χέρια, είναι βέβαιο ότι όχι μόνο θα διασυρθείς, αλλά θα σε θεωρήσει ο εχθρός τόσο εύκολο αντίπαλο, που θα περιμένει την ευκαιρία να σε αποτελειώσει πανηγυρικά.

Ποιος, όμως, ηττήθηκε; Ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του ή η ελληνική κοινωνία συνολικά; Δυστυχώς, η απάντηση είναι ότι ηττηθήκαμε όλοι μας! Ας μην επιχαίρουν, λοιπόν, ορισμένοι για τα νέα βάσανα που πέφτουν στις πλάτες των Ελλήνων.
Πριν από τη Μάχη των Θερμοπυλών η Πυθία είχε δώσει τον εξής χρησμό: «Είτε η Σπάρτη θα χαθεί είτε θα χάσει ένα βασιλιά». Μετά τις τελευταίες εξελίξεις δεν χρειάζεται να είσαι... Πυθία για να καταλάβεις ότι ο Τσίπρας προτίμησε να χαθεί ο ίδιος, από το να πέσει η χώρα (απροετοίμαστη) στο ναρκοπέδιο του Grexit. Δεν είναι μια ηρωική επιλογή (αφού έγινε εν μέσω λαθών και απίστευτης προχειρότητας), αλλά μια λύση ανάγκης. Θα ήταν τραγωδία για τον ίδιο τον Τσίπρα (αλλά και την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς) να χρεοκοπήσει η χώρα στα χέρια του (παρότι τον βαραίνουν τα λιγότερα λάθη συγκριτικά με τους προκατόχους του).

Το ερώτημα, πάντως, μπορεί να τεθεί και αλλιώς: Είχαμε ποτέ ελπίδες να νικήσουμε ή ζούσαμε το τελευταίο εξάμηνο στο ροζ συννεφάκι του ΣΥΡΙΖΑ; Μάλλον και αυτή η απάντηση είναι απογοητευτική. Δεν είχαμε καμιά ελπίδα από τη στιγμή που αντιμετωπίζαμε μόνοι το τέρας του Δ΄ Ράιχ που έχει κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Οι Γερμανοί αντί για Πάντσερ και Στούκας χρησιμοποιούν πλέον το χρήμα και βομβαρδίζουν ολόκληρους λαούς! Δεν είναι υπερβολή, είναι η αλήθεια που επιτέλους αντιλήφθηκαν και τα ξένα media.

Εδώ, όμως, ίσως να κρύβεται μια μικρή χαραμάδα ελπίδας, που μπορεί στο μέλλον να μετατρέψει τη σημερινή πανωλεθρία σε νίκη. Σήμερα είναι δύσκολο να δει κανείς πώς θα εξελιχθούν παγκοσμίως οι ισορροπίες σε λίγα χρόνια. Μοιάζει αδύνατο να απειληθεί τώρα η γερμανική παντοκρατορία. Ομως το ίδιο αδύνατο δεν φαινόταν και το 1940, όταν η μικρή Ελλάδα αντιστάθηκε και υπέστη εκδικητικά πραγματική γενοκτονία; Ομως άντεξε και λίγα χρόνια μετά βρισκόταν στο τραπέζι των νικητών, διεκδικώντας το μερίδιο της θυσίας της. Ποιος μπορεί, λοιπόν, να προεξοφλήσει ότι η Ιστορία δεν θα επαναληφθεί;

Επομένως ναι, χάθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη. Είναι αδυσώπητος, ανελέητος και απάνθρωπος. Θα προκαλέσει και άλλες απώλειες και, δυστυχώς, νέα θύματα. Ομως η έκβασή του ίσως δεν έχει φανεί ακόμα. Εξάλλου δεν είναι πλέον μακριά οι ισπανικές εκλογές, που μπορεί να αλλάξουν τις ισορροπίες. Κι αν γίνει και εκεί η ανατροπή, είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι λαοί.

Οσο για τον «βασιλιά» που χάθηκε, κι αυτό είναι κάτι που θα το δείξει ο χρόνος. Ο Τσίπρας ναι μεν «τσαλακώθηκε», αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι έχει χάσει τα ερείσματά του στην κοινωνία. Οι πολίτες θύμωσαν, όμως βλέπουν αρκετές διαφορές με τους προηγούμενους (μνημονιακά μεταλλαγμένους) πρωθυπουργούς. Οι περισσότεροι του αναγνωρίζουν την προσπάθεια, τις καλές προθέσεις και, κυρίως, τα «καθαρά χέρια». Αν ειδικά το τελευταίο επιβεβαιωθεί με διώξεις διαπλεκομένων, τότε μην εκπλαγείτε αν ο «βασιλιάς αναστηθεί».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η Ελλάδα είχε πολλές δυνατότητες να επιτύχει είτε καλύτερες συνθήκες δανεισμού, είτε ένα βιώσιμο πρόγραμμα, είτε τη διαγραφή μέρους του χρέους - όπως τη στάση πληρωμών στις αρχές του έτους, όταν οι τράπεζες ήταν υγιείς, τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είχαν δημευθεί, τα δημόσια ταμεία είχαν χρήματα, ενώ ο προϋπολογισμός ήταν πλεονασματικός.

Όταν διαπραγματεύεται όμως κανείς με μία τόσο πρωτόγονη αφέλεια, μη έχοντας κανένα απολύτως όπλο στη διάθεση του, ουσιαστικά αυτοκτονεί - ενώ το δημοψήφισμα ήταν μία κίνηση απόγνωσης για να δημιουργηθεί ένα μέσο πίεσης, η οποία ήταν προφανώς ουτοπική.

Το ότι δεν υπήρχαν κάποιες συμμαχικές χώρες για να υποστηρίξουν τον πρωθυπουργό, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τη θέση του (μας) - αφού βρέθηκε χωρίς όπλα και χωρίς συμμάχους, απέναντι σε ένα πανίσχυρο αντίπαλο.

Έτσι υποχρεώθηκε σε ένα απείρως πιο αποικιοκρατικό μνημόνιο από τα δύο προηγούμενα, με αποτέλεσμα να διασπασθεί το κόμμα του - ενώ, εάν αναζητήσει απελπισμένα διέξοδο στις εκλογές, η Ελλάδα θα καταστραφεί, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τη μείωση των εσόδων, καθώς επίσης την αύξηση των δαπανών που παραδοσιακά τις συνοδεύει.

Μία τέτοια κατάρρευση της χώρας μας, υπό τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, θα τη μετέτρεπε σε αποτυχημένο κράτος (failed State) - κάτι που δεν θα έπρεπε κανείς να εύχεται ούτε στο χειρότερο εχθρό του.

Οι πιθανότητες είναι δυστυχώς πολύ μεγάλες - αυξάνονται δε καθημερινά, ενώ ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι Πολίτες φαίνεται να συνειδητοποιούν πού ακριβώς οδηγούνται, συνεχίζοντας να συζητούν όπως στο παρελθόν.

Ένα ρεαλιστικό, πλήρως αναλυμένο, εφαρμόσιμο Plan B πάντως ούτε υπήρξε ποτέ, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρξει από τα πολιτικά κόμματα που γνωρίζουμε - οπότε είναι καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα.

ΥΓ: Η επίσημη πρόσκληση που λέγεται πως στάλθηκε σήμερα στο ΔΝΤ από την κυβέρνηση, επιβεβαιώνει τον απόλυτο εξευτελισμό - επίσης φυσικά, την ανυπαρξία κάθε εναλλακτικού σχεδίου.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Καθ΄ όλη τη διάρκεια των χρόνων της επάρατης μεταπολίτευσης αχρείοι κυβερνήτες της Πατρίδος μας, εκλέγονταν με μεγάλες πλειοψηφίες, εξαγοράζοντας τον ελληνικό λαό με τα δανεικά και αγύριστα που εισέπρατταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτινάσσοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο το Δημόσιο Χρέος μας.

Ωστόσο, για πρώτη φορά από μια κυβέρνηση, συστήθηκε Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, η οποία σκοπό είχε τη διερεύνηση της αλήθειας σχετικά με τη δημιουργία και τη διόγκωση του δημοσίου χρέους, το Λογιστικό Έλεγχο του χρέους και την προαγωγή της διεθνούς συνεργασίας της Βουλής με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα Κοινοβούλια των άλλων χωρών και τους Διεθνείς Οργανισμούς σε θέματα χρέους, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί και συνάμα να ενεργοποιηθεί η διεθνής κοινότητα και η διεθνής κοινή γνώμη.

Αυτής της Επιτροπής, προήδρευσε η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Ζωή Κωνσταντοπούλου και ξεκίνησε τις εργασίες της στις 4 Απριλίου 2015. Στην εναρκτήρια συνεδρίαση έκανε χαιρετισμό και ο ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος, και μεταξύ των άλλων επεσήμανε: “…Είναι δικαίωμα της Ελλάδος, είναι χρέος απέναντι στον τόπο και στις γενιές που έρχονται να επισημανθούν τα αίτια που δημιούργησαν το δημόσιο χρέος…”. Οι εργασίες της δε, ολοκληρώθηκαν και στις 17 Ιουνίου 2015 δόθηκε στη δημοσιότητα από το Γραφείο Τύπου της Βουλής η Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους. Και όπως αναφέρεται στην έκθεση “τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Γιατί το θεωρεί παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο”.

Άλλωστε, το πόρισμα αυτής της Έκθεσης ήταν το “πολιτικό εργαλείο” στα χέρια του Πρωθυπουργού προκειμένου να αναγκάσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στην επικείμενη συμφωνία - ουσιαστικά του τρίτου Μνημονίου - να συμπεριλάβει την αρχή συζήτησης της μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Στην οποία ελληνική τοποθέτηση προσχώρησαν το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, η Γαλλία καθώς και άλλες χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Απέναντι σε αυτή τη θέση εξακολουθούσε και βρισκόταν πριν λίγα 24ωρα η Γερμανία. Η οποία προσπαθούσε μεθοδευμένα να οδηγήσει με δική της απόφαση την Ελλάδα εκτός της Ευρωζώνης. Όμως, ήδη η Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, αλλά κυρίως ο αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, έχουν κάνει στροφή 180 μοιρών από την αρχική στρατηγική τους. Και σημείο τριβής ήταν η εμμονή του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε περί Grexit ή περί “προσωρινού Grexit”, μη θέλοντας να κατανοήσει την “επιθυμία” των ΗΠΑ που ανέθεσαν ηγεμονικό ρόλο στο τελευταίο καθοριστικό Eurogroup, στη Γαλλία για να επιτευχθεί συμφωνία με την Ελλάδα, συμπεριλαμβάνοντας σ΄αυτή και τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Έτσι, η εκτίμησή μου είναι πως, πολύ σύντομα ο ανθέλληνας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα βρεθεί στο πολιτικό περιθώριο των εξελίξεων. Αυτό τουλάχιστον σηματοδοτεί η σφοδρή επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό της Γερμανίας. Όπου απεκάλυψε και τη διατάραξη των σχέσεων μεταξύ της Καγκελαρίου και του Υπουργού Οικονομικών της γερμανικής κυβέρνησης.

Παρά όλα τα παραπάνω, αξίζει να αναφέρουμε πως τα δεδομένα εν πολλοίς ανατράπηκαν και με την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης περί διετούς συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) για την πλήρη κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών, με ταυτόχρονη αναδιάρθρωση του χρέους!!

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) είναι ένα μόνιμο πρόγραμμα χρηματοδότησης της ΕΕ για τα 19 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και τέθηκε σε εφαρμογή τον Ιανουάριο του 2013. Σ΄ αυτόν έχουν ποσοστό συνεισφοράς όλα τα μέλη της Ευρωζώνης. Ο ESM διαδέχθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSM). Με άλλα λόγια ο ESM είναι το ΔΝΤ της Ευρωζώνης και λειτουργεί με έναν Γενικό Κανονισμό, που ειλικρινά αξίζει να προσέξουμε ιδιαίτερα στα παρακάτω άρθρα:

Άρθρο 6 - Εκτίμηση της βιωσιμότητας του κρατικού χρέους
Σε περίπτωση που ένα κράτος-μέλος αιτηθεί οικονομική βοήθεια μέσω του EFSM, ESM, EFSF, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να εκτιμήσει σε συνεργασία με την ΕΚΤ, και όπου είναι δυνατόν με το ΔΝΤ, την βιωσιμότητα του χρέους του κράτους -μέλους, καθώς και τις πραγματικές και τις εν δυνάμει χρηματοδοτικές του ανάγκες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να υποβάλλει την εκτίμησή της στο Eurogroup, Working group, εκεί όπου η βοήθεια θα επικυρωθεί μέσω του ESM ή του EFSF (σημ. εμείς ζητάμε και από τα δύο αυτά ταμεία).

Άρθρο 7 - Πρόγραμμα μακρο-οικονομικής προσαρμογής
Εδάφιο 1, παράγραφος 3: Το προσχέδιο του προγράμματος μακροοικονομικής προσαρμογής πρέπει να βασίζεται στην εκτίμηση της βιωσιμότητας του κρατικού χρέους όπως αναφέρεται στο άρθρο 6, το οποίο θα πρέπει να ενημερώνεται ώστε να συνυπολογίζει τον υποσχεδιασμό διορθωτικών μέτρων που πρόκειται να παρθούν...κλπ...και στο τέλος κάνει μνεία ότι πρέπει να προσεχθεί στο κράτος-μέλος η πολιτική της ευρωπαϊκής ένωσης ως προς την ανάπτυξη και την εργασία.

Εδάφιο 9: Κράτος-μέλος που υπόκειται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής θα πρέπει να συντάξει λεπτομερή λογιστικό έλεγχο των οικονομικών του δημοσίου τομέα, με σκοπό μεταξύ άλλων να εκτιμήσει τις αιτίες που οδήγησαν στην συσσώρευση του χρέους του σε υπερβολικά επίπεδα καθώς και να εντοπίσει τυχόν ανωμαλίες στην δημιουργία του.

Συμπερασματικά, καταλαβαίνουμε όλοι πως το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους της Βουλής των Ελλήνων, ακολουθεί ο Λογιστικός Έλεγχος του χρέους. Ένας λογιστικός έλεγχος που σύμφωνα με τον Κανονισμό του ESM, θα πρέπει να αναζητήσει τις πιθανές αιτίες δημιουργίας του δημοσίου χρέους μας, αλλά και ανωμαλίες που συνέτειναν στη δημιουργία του. Λέω λοιπόν, μήπως φωτογραφίζονται όλοι οι διατελέσαντες Πρωθυπουργοί της Ελλάδος που έφθασαν με τις πολιτικές τους το δημόσιο χρέος μας σε δυσθεώρητα ύψη; Μήπως, ο λογιστικός έλεγχος θα ανοίξει κελιά στον Κορυδαλλό για να τους υποδεχθεί; Μήπως, ο Σόιμπλε πέραν του συμφέροντος της χώρας του, με την εκνευριστική και ανεξήγητη εμμονή του υπέρ της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, ήθελε να προστατέψει και τους εν Ελλάδι υποτακτικούς του;

Όμως, από πλευράς της, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να αποδείξει πως αυτό το Μνημόνιο θα είναι όντας το τελευταίο και θα φροντίσει τα χρήματα που θα λάβει να μην πάνε για άλλη μια φορά σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο.



Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η επίθεση αυτοκτονίας με πολλά θύματα που έγινε την περασμένη Τετάρτη 22 Ιουλίου στο Suruç της νοτιοανατολικής Τουρκίας, φαίνεται πως είναι μια πρώτη γεύση από το τι μπορεί να επακολουθήσει από τις ζωντανές βόμβες των Τζιχαντιστών που περιμένουν εντολές για να εξαπολύσουν επιθέσεις αυτοκτονίας σε όλη την τουρκική επικράτεια, σαν αντίποινα στους τούρκικους βομβαρδισμούς στις βάσεις τους στην Συρία.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από την τουρκική πρωτεύουσα, η τουρκική μυστική υπηρεσία, ΜΙΤ, επέδωσε σχετική αναφορά στην τουρκική κυβέρνηση που προωθήθηκε στις δυνάμεις ασφαλείας, επισημαίνοντας τον κίνδυνο από τις ομάδες αυτοκτονίας των Τζιχαντιστών που υπολογίζονται στον αριθμό των 3.000 και που είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν επιθέσεις αυτοκτονίας, όπως έγινε στο Suruç, με σαράντα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

Για τον λόγο αυτό οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας έχουν εξαπολύσει αυτές τις μέρες έναν ανθρωποκυνηγητό σε όλη την Τουρκία προσπαθώντας να εξαρθρώσουν τις εστίες των Τζιχαντιστών που αποτελούν πλέον ωρολογιακή βόμβα μέσα στην χώρα.

Φαίνεται πως η Τουρκία που επί πολύ καιρό ενίσχυε τους Τζιχαντιστές που τώρα έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο της, πληρώνει τώρα το αντίτιμο σ αυτής της ανεύθυνης πολιτικής με όλες τις συνέπειες ακόμα και για την ίδια την συνοχή της χώρας, ενώ παράλληλα και οι Κούρδοι του ΡΚΚ που κατηγορούν την τουρκική κυβέρνηση ότι ευθύνεται για την σφαγή στο Suruç, έχουν εξαπολύσει και αυτοί επιθέσεις σε πολλά μέτωπα στην νοτιοανατολική Τουρκιά.

Με λίγα λόγια ένας ανεπανάληπτος τουρκικός «μύλος» που εξελίσσεται με πολλά απρόοπτα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis

Σχόλιο ιστολογίου: Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα, είναι άγνωστος ο αριθμός των τζιχαντιστών που έχουν εισέλθει στη χώρα εκμεταλλευόμενοι τις συνεχώς αυξανόμενες ροές εισόδου των λαθρομεταναστών και ιδιαίτερα με την "μορφή" των "προσφύγων". Στατιστικά, ο πιθανός αριθμός των τζιχαντιστών που μπήκαν στην Ελλάδα μόνο τους τελευταίους 2 μήνες είναι περίπου 700, ενώ οι αυξανόμενοι αριθμοί ανθρώπων ξένων μυστικών υπηρεσιών (και αραβικών χωρών!!!) που ήρθαν στην χώρα, καταδεικνύουν το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος, που, δυστυχώς, δεν φαίνεται διατεθειμένη να αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση, η οποία προτιμά να έχει "ανοιχτά σύνορα" εκθέτοντας την χώρα σε ένα πλήθος κινδύνων που πηγάζουν από αυτή την (α)πολιτική και που απειλούν την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια της Ελλάδας. Και, για να ξεκαθαρίζουμε όσον αφορά τις ό,ποιες κυβερνητικές ευθύνες ως προς το συγκεκριμένο θέμα, θα πρέπει να τονίσουμε πως δεν είναι και ούτε μπορούν να υπολογίζονται ως πολιτικές, αλλά ως καθαρά ποινικές και με κατηγορίες που φθάνουν έως την εσχάτη προδοσία. Εάν, μάλιστα, αναλογισθούμε και τις κυβερνητικές "παρεμβάσεις" σε κρατικές εθνικά ευαίσθητες υπηρεσίες που δραστηριοποιούνται σε ακριτικές περιοχές της Ελλάδας, τότε η "ελαφρότητα του είναι" των κυβερνώντων κρίνεται ως λίαν επικίνδυνη για την ασφάλεια (της χώρας και των πολιτών) στο σύνολό της. Ίσως η "πρώτη φορά αριστερά" συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου θα πρέπει να αντιμετωπίσει με την δέουσα σοβαρότητα, χωρίς ιδεοληψίες και, βεβαίως- χωρίς κομματικές παρωπίδες ή εξυπηρετήσεις, την συνεχώς προστιθέμενη ορατή απειλή. Δεν αρκούν ούτε οι εκθέσεις ιδεών περί πατρίδας, ούτε ημίμετρα που λειτουργούν ως κάλυμμα μίας ασαφούς (στην καλύτερη περίπτωση) πολιτικής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε εξέλιξη κρίσεις στην Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και στην Κίνα. Κάθε κρίση είναι διαφορετική και κάθε μια από αυτές βρίσκεται σε διαφορετικό βαθμό εξέλιξης. Όλες μαζί όμως οι κρίσεις απειλούν να αποσταθεροποιήσουν την Ευρασία, το Ανατολικό Ημισφαίριο και, εντέλει, να προκαλέσουν μια παγκόσμια κρίση. Δεν είναι καν απαραίτητο οι τέσσερις αυτές κρίσεις να ενωθούν σε μια παγκόσμια κρίση για να καταστούν επικίνδυνες. Τέσσερις ταυτόχρονες κρίσης στο κέντρο γεωπολιτικής βαρύτητας της ανθρωπότητας λειτουργούν αποσταθεροποιητικά από μόνες τους. Αν όμως αρχίσουν να αλληλεπιδρούν οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. 

Του George Friedman
Πηγή STRATFOR

Και ήδη οι κρίσεις αυτές έχουν αρχίσει να αλληλεπιδρούν, σε κάποιο βαθμό. Η κρίση της ΕΕ αλληλεπιδρά με την ουκρανική κρίση και τις σχέσεις της με τη Ρωσία. Η κρίση της Μέσης Ανατολής αλληλεπιδρά με την ευρωπαϊκή κρίση κυρίως λόγω των κυμάτων μεταναστών και τις σχέσεις της Ευρώπης με την ίδια μουσουλμανική της κοινότητα. Η Ρωσία έχει εμπλακεί στην Συρία και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Επιπλέον υπάρχει αλληλεπίδραση τα κρίσης της Μέσης Ανατολής με την Τσετσενία και το Νταγκενστάν. Ρώσοι και Κινέζοι έχουν προωθημένες επαφές στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας. 

Στο μέσο των ζωνών των κρίσεων αυτών βρίσκεται και χώρα που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχε υιοθετήσει την πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της. Σήμερα, ωστόσο, η περιφέρεια της Τουρκίας φλέγεται. Ο πόλεμος μαίνεται στην Συρία και το Ιράκ, στα νότιά της, όπως και στην Ουκρανία, στα βόρεια. Δυτικά η Ελλάδα, ιστορικός ανταγωνιστής της Τουρκίας, βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Η Μεσόγειος είναι ήσυχη, αλλά η κατάσταση στην Κύπρο δεν είναι ξεκάθαρη και η ένταση με το Ισραήλ, αν και έχει αμβλυνθεί, δεν έχει εκλείψει. Παντού η Τουρκία βλέπει προβλήματα. Είναι δε σημαντικό πως η Τουρκία είναι σε επαφή με τρεις περιοχές της Ευρασίας, τη Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. 

Η Τουρκία ήταν μια αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη που σταδιακά θα εξελιχθεί σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Η απόφαση των ΗΠΑ να περιοριστούν σε δευτερεύοντα ρόλο στην περιοχή μετά την αποσταθεροποίησή της που ξεκίνησε μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003, υποχρεώνει την Τουρκία να καλύψει το κενό που δημιουργείται. Ωστόσο, η Τουρκία δεν είναι έτοιμη να καλύψει το κενό αυτό. Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση όπου έχει δημιουργηθεί μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Τουρκίας, Ιράν και Σαουδικής Αραβίας.

Για την Άγκυρα, η πλέον άμεση κρίση βρίσκεται στην περιοχή που εκτείνεται από τη Μεσόγειο στο Ιράν και από την Τουρκία ως την Υεμένη. Το βασικό πρόβλημα της Τουρκίας βρίσκεται στην Συρία και το Ιράκ όπου σουνίτες, σιίτες και Κούρδοι συγκρούονται σε μια περιοχή όπου επιδρούν τέσσερις περιφερειακές δυνάμεις, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. 

Κάθε μια από τις δυνάμεις αυτές έχει τα στρατηγικά της συμφέροντα. Το Ιράν επιδιώκει τον περιορισμό της σουνιτικής επιρροής στο Ιράκ, ώστε να μη βρεθεί και πάλι αντιμέτωπο με μια κατάσταση τύπου Σαντάμ Χουσεΐν. Η ιρανική στρατηγική έγκειται στην υποστήριξη των αντισουνιτικών δυνάμεων στην περιοχή. Οι ΗΠΑ βλέπουν επίσης το Ιράν ως προσεγγίζων τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή, μια οπτική που αποτυπώθηκε και με την πρόσφατη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

Η Σαουδική Αραβία θεωρεί το Ιράν ως βασικό της αντίπαλο. Το Ισραήλ βρίσκεται επίσης σε δύσκολή θέση. Θεωρεί το Ιράν αντίπαλο αλλά βασικός του στόχος είναι η ασφάλεια του Χασεμιτικού βασιλείου της Ιορδανίας, καθώς τυχόν κατάρρευσή του θα ανοίξει την κοιλάδα του Ιορδάνη στο Ισλαμικό Κράτος. Στην Συρία το Ισραήλ τηρεί στάση αναμονής. Ο Άσαντ δεν είναι φίλος του Ισραήλ, αλλά ένας αδύναμος Άσαντ είναι καλύτερος από ένα ισχυρό ΙΚ. 

Η σημερινή κατάσταση στην Συρία είναι βολική για το Ισραήλ, καθώς ο εκεί εμφύλιος πόλεμος εξουδετερώνει την όποια εναντίον του συριακή απειλή. Όμως η σύγκρουση είναι εκτός ελέγχου και ο κίνδυνος είναι να υπάρξει, τελικά, κάποιος νικητής. Το Ισραήλ πρέπει να προτιμά τον Άσαντ, γεγονός που το καθιστά λιγότερο εχθρικό προς το Ιράν, ακόμα και αν συνεργάζεται με σουνίτες δρώντες, όπως η Σαουδική Αραβία.

Εντός του πλαισίου αυτού οι Τούρκοι αρνούνται να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους και είτε να στραφούν υπέρ των παραδοσιακών τους συμμάχων της Δύσης ή να ταχθεί στο πλευρό νέων συμμάχων που δεν έχουν ακόμα αναδειχθεί. Η Τουρκία δεν είναι υποχρεωμένη να διαλέξει στρατόπεδο, εκτός αν το θελήσει. Είναι εχθρικά διακείμενη έναντι του Άσαντ και λογικά θα έπρεπε να υποστηρίζει το ΙΚ και υπάρχουν φήμες πως το έπραξε. Ωστόσο το ΙΚ αποτελεί εν δυνάμει απειλή για την Τουρκία.

Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ είναι περίπλοκες, ήδη από το 2003, όταν οι Τούρκοι απαγόρευσαν τη χρήση του εδάφους τους στους Αμερικανούς. Σήμερα η Τουρκία ζητά την αμερικανική βοήθεια κατά του Άσαντ ως προϋπόθεση για την υποστήριξή της στην Συρία. Η Τουρκία εξακολουθεί να επιτρέπει περιορισμένη μόνη χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ και να αρνείται γενικευμένη συνεργασία κατά του ΙΚ. Επίσης δεν συνεργάζεται, όσο θα μπορούσε, με την Σαουδική Αραβία.

Αυτό είναι το τουρκικό πρόβλημα. Δεν υπάρχουν κινήσεις χαμηλού κινδύνου. Αν και στα χαρτιά η Τουρκία έχει έναν μεγάλο στρατό, δεν είναι δοκιμασμένος στο πεδίο της μάχης, πέραν των επιχειρήσεων κατά των Κούρδων, τα τελευταία 30 χρόνια. Η Τουρκία έχει μελετήσει τα αποτελέσματα των επεμβάσεων των αμερικανικών συμβατικών δυνάμεων στην περιοχή και δεν επιθυμεί να βρεθεί ενώπιον των αυτών κινδύνων. Υπάρχουν και εσωτερικοί λόγοι, άλλωστε. 

Η Τουρκία είναι διχασμένη μεταξύ οπαδών του κοσμικού κράτους και ισλαμιστών. Οι πρώτοι θεωρούν τους ισλαμιστές συμμάχους των τζιχαντιστών. Το ΑΚΡ επίσης αποδυναμώθηκε κατά τις τελευταίες εκλογές. Μια επίθεση λοιπόν κατά των σουνιτών στην Συρία, έστω και αν αυτοί είναι εξτρεμιστές, θα δυσκολέψει τις σχέσεις της Άγκυρας με τις διάφορες αντικαθεστωτικές ομάδες στην Συρία και θα προκαλέσει, πιθανόν, αντιτουρκικά αισθήματα στην περιοχή. 

Έτσι η Τουρκία έχει υιοθετήσει στάση αναμονής και ελπίζει πως δεν θα χρειαστεί, τελικά, να πράξει οτιδήποτε. Το χειρότερο σενάριο για την Τουρκία προβλέπει τη δημιουργία κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία, το οποίο θα μπορούσε να ανοίξει την όρεξη στους Κούρδους της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Ωστόσο η Τουρκία αναμένει την άσκηση της αμερικανικής επιρροής στους Κούρδους αν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο. Το τίμημα όμως για την αμερικανική επέμβαση θα είναι η τουρκική βοήθεια κατά του ΙΚ. 

Η Τουρκία έχει εμπλακεί, σε μικρότερο βαθμό φυσικά, και στη ρωσική κρίση, λόγω Μαύρης Θάλασσας, στενών του Βοσπόρου και ενδεχόμενης χρήσης της βάσης του Ιντσιρλίκ σε ενδεχόμενη κλιμάκωση της ρωσικής εμπλοκής στην Ουκρανία. Η Τουρκία δεν μπορεί να αγνοήσει την απειλή στα συμφέροντά της που μπορεί να προκαλέσει μια κλιμάκωση της κρίσης στη Μαύρη Θάλασσα. 

Τα στενά του Βοσπόρου, επίσης, αποτελούν τη μοναδική είσοδο στη Μαύρη Θάλασσα. Για τη Ρωσία αποτελούν, διαχρονικά, κρίσιμη εμπορική οδό και τη μόνη δίοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Βάσει της Συνθήκης του Μοντρέ τα στενά βρίσκονται υπό τουρκικό έλεγχο, αλλά υπάρχουν προβλέψεις για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στον Βόσπορο. 

Σε περίπτωση κλιμάκωσης όμως το ΝΑΤΟ θα απαιτήσει τον έλεγχο των στενών και η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Η Άγκυρα, στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να διαλέξει, την ώρα μάλιστα, που εξαρτάται ενεργειακά από την Ρωσία, την στιγμή όμως που και η Ρωσία εξαρτάται απόλυτα από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ σχηματίζουν μια συμμαχία κατά της Ρωσίας που περιλαμβάνει τις Βαλτικές χώρες, τη Ρουμανία και την Πολωνία. Η Τουρκία αποτελεί το λογικό σταθερό σημείο της συμμαχικής αυτής στρατηγικής διάταξης και ήδη η Τουρκία έχει εμπλακεί στον ρόλο αυτό εκτελώντας κοινές ασκήσεις με Αμερικανούς και Ρουμάνους στη Μαύρη Θάλασσα. Καθώς όμως η Τουρκία αρνείται να δεσμευτεί υπέρ των συμμάχων της στη Μέση Ανατολή η στρατηγική της στη Μαύρη Θάλασσα παραμένει αμφίβολη. 

Η Τουρκία, τέλος, επιδιώκει επί μακρόν την ένταξή της στην ΕΕ. Υπέρ της ένταξης είναι κυρίως οι οπαδοί του κοσμικού κράτους, θεωρώντας την ένταξη ως εχέγγυο του κοσμικού χαρακτήρα του. Το ΑΚΡ όμως δείχνει λιγότερο πρόθυμο. Η Τουρκία έχει στενές οικονομικές σχέσεις με την ΕΕ, οι οποίες επηρεάζονται από την κρίση που, κατ’ ειρωνεία, εστιάζεται στον εχθρό της στα δυτικά, την Ελλάδα. 

Σοβαρό πρόβλημα είναι και το μεταναστευτικό, σε συνδυασμό με την εξάπλωση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Έτσι η οικονομική κρίση, αλλά και η αντιμετώπιση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη δεν επιτρέπουν την προσέγγιση. Η Τουρκία παρόλα αυτά διεισδύει οικονομικά στη νοτιοανατολική Ευρώπη με στόχο να εντάξει την περιοχή αυτή στο οικονομικό κέντρο βάρους της, γινόμενη είτε η δύναμη περαιτέρω διάσπασης της Ευρώπης, είτε η χώρα προστάτης των αδύναμων οικονομικά χωρών της περιοχής. 

Η τουρκική πολιτική σε όλες αυτές τις κρίσεις ακολουθεί την πεπατημένη των Αμερικανών, αλλά με σαφώς λιγότερους κινδύνους έκθεσης. Το πρόβλημα για την Τουρκία είναι πως η γεωγραφία τη δένει με τρεις περιοχές. Οι Τούρκοι πρέπει να πάρουν αποφάσεις, την στιγμή που η στρατηγική της Άγκυρας παραμένει αίνιγμα. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις για την χρήση τουρκικών στρατιωτικών βάσεων από τις ΗΠΑ, προκειμένου να λειτουργήσουν ως βάσεις αμερικανικών επιθέσεων κατά των τζιχαντιστών, αργά το βράδυ η Τουρκία ξεκίνησε μία σειρά βομβαρδισμών σε Κουρδικά χωριά του βορειοανατολικού Ιράκ (κοντά στα σύνορα με το Ιράν) και προχώρησε και σε συλλήψεις Κούρδων της ευρύτερης -βομβαρδιζόμενης- περιοχής...

Είναι προφανές πως η Τουρκία εκμεταλλεύεται την συμφωνία παραχώρησης στρατιωτικών βάσεων στις ΗΠΑ, και στην προσπάθειά της να δημιουργήσει μία "ασφαλή ζώνη" προχωρά σε εκκαθαρίσεις Κουρδικών περιοχών (εντός του Ιράκ) προκειμένου να αποδυναμώσει τους Κούρδους του ΡΚΚ και να δημιουργήσει ένα μέτωπο (αλλά και ρήγμα) στο οποίο ευελπιστεί ότι θα "απασχολήσει" ένα σημαντικό τμήμα των κουρδικών δυνάμεων.
Βασικός σκοπός της Τουρκίας είναι να αποτραπεί η δημιουργία "κουρδικού διαδρόμου" που θα ξεκινάει από το βόρειο Ιράκ και θα καταλήγει (ακολουθώντας τα τουρικά σύνορα) στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.

Ταυτόχρονα, τουρκικά μαχητικά έπληξαν θέσεις του PKK στο βόρειο Ιράκ, πέραν των επιδρομών που έχουν ξεκινήσει πλέον εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών στη βόρεια Συρία.
Τα πλήγματα συνοδεύονται από τις επιχειρήσεις της αντιτρομοκρατικής στο εσωτερικό της Τουρκίας, που έβαλαν στο στόχαστρο κάθε είδους ομάδες «ένοπλου αγώνα» -εκτός από συμπαθούντες της ISIS, και Κούρδους και ακροαριστερές οργανώσεις- ενώ η Άγκυρα έχει διαμηνύσει πως αναλαμβάνει «δράση διαρκείας» σε όλα τα μέτωπα.

Σύμφωνα με το Reuters, η τουρκική κυβέρνηση ενημέρωσε χθες τα Ηνωμένα Έθνη ότι άρχισε να διεξάγει από αέρος πλήγματα στο έδαφος της Συρίας εναντίον της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), επικαλούμενη το ότι η συριακή κυβέρνηση είναι ανήμπορη ή απρόθυμη να αντιμετωπίσει τους τζιχαντιστές.


Σε επιστολή της προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν και το Συμβούλιο Ασφαλείας, η Τουρκία επικαλείται το Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που αφορά το δικαίωμα μιας χώρας στην αυτοάμυνα έναντι ένοπλης επίθεσης, για να αιτιολογήσει την απόφασή της να προχωρήσει σε αεροπορικές επιδρομές.

«Είναι προφανές ότι το καθεστώς στη Συρία δεν είναι σε θέση ή δεν προτίθεται να εμποδίσει τις απειλές από το έδαφος της χώρας, που ξεκάθαρα θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας και την ασφάλεια των υπηκόων της», ανέφερε ο πρεσβευτής της Τουρκίας στον ΟΗΕ Λεβέντ Ελέρ στην επιστολή, η οποία περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου ειδήσεων Reuters.

«Η Συρία έχει γίνει ασφαλές καταφύγιο (για το Ισλαμικό Κράτος). Η περιοχή αυτή χρησιμοποιείται (από το ΙΚ) για εκπαίδευση, σχεδιασμό, χρηματοδότηση και εκτέλεση επιθέσεων πέραν των συνόρων» της Συρίας, στο τουρκικό έδαφος, πρόσθεσε ο Τούρκος πρεσβευτής.

Αεροσκάφη της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας επιτέθηκαν σε θέσεις του ΙΚ για πρώτη φορά χθες, συμμετέχοντας πλέον στον διεθνή συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ο οποίος πλήττει στόχους στη Συρία τους τελευταίους 10 μήνες.

Ο Ελέρ ανέφερε ότι η Τουρκία «ξεκίνησε απαραίτητες και αναλογικές στρατιωτικές ενέργειες (εναντίον του ΙΚ) στη Συρία, και σε συντονισμό με μεμονωμένα μέλη του Παγκόσμιου Συνασπισμού, ώστε να αντιμετωπίσει την τρομοκρατική απειλή και να προστατεύσει το έδαφός της και τους πολίτες της».

Βάσει του Άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, το 15μελές Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να ενημερώνεται άμεσα για οποιαδήποτε ενέργεια αναλαμβάνει ένα κράτος σε αυτοάμυνα εναντίον μιας ένοπλης επίθεσης.

Μετά από ένα μακρό διάστημα που αποτελούσε έναν διστακτικό εταίρο του συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ εναντίον του ΙΚ, η τουρκική κυβέρνηση ενέκρινε επίσης αυτή την εβδομάδα τη χρήση αεροπορικών βάσεων στο έδαφός της για χρήση από αεροσκάφη της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας καθώς και άλλων κρατών για να εξαπολύονται επιθέσεις εναντίον των τζιχαντιστών.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, ο οποίος ξέσπασε το 2011, έχει στοιχίσει τη ζωή σε περίπου 220.000 ανθρώπους, ενώ άλλοι 7,6 εκατ. έχουν εκτοπιστεί εντός της χώρας και 4 εκατ. έχουν εγκαταλείψει το έδαφός της, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ.

Η παρέμβαση της Τουρκίας (με "πλάτη" τις ΗΠΑ) αναμένεται να αντιμετωπιστεί τόσο από τους Κούρδους (της Τουρκίας αλλά κα του Βόρειου Ιράκ), όσο και από τον στρατό της Συρίας και, όπως λένε ειδικοί αναλυτές, ενδεχομένως να λειτουργήσει ως πυροκροτητής για την περαιτέρω γεωπολιτική αλλαγή της περιοχής της Μέσης Ανατολής.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί η ΟΝΕ μπορεί να γίνει καταστροφική όταν δεν συνοδεύεται από δημοσιονομική και πολιτική ένωση

Γράφει ο Kevin Hjortshoj-O'Rourke

Η Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) της Ευρώπης δεν ήταν ποτέ μια καλή ιδέα. Θυμάμαι την έκπληξή μου όταν, ως νεαρός επίκουρος καθηγητής, διαπίστωσα ότι ήμουν αντίθετος στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Πίστευα τότε - και ακόμη το πιστεύω - ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι ένα πολύ καλό πράγμα. Αλλά τα εγχειρίδια που δίδασκα έδειχναν πόσο καταστροφική μπορούσε να είναι η ΟΝΕ εφόσον δεν συνοδευόταν με δημοσιονομική και πολιτική ένωση.

Ούτε ένα γεγονός από όσα συνέβησαν έκτοτε δεν με έπεισε ότι τα εγχειρίδια ήταν υπερβολικά απαισιόδοξα. Αντίθετα, ήταν πολύ αισιόδοξα. Η διαδρομή στη ζωή είναι γεμάτη μπανανόφλουδες, και όταν πατάς μία και γλιστράς, πρέπει να προσαρμόζεσαι. Η νομισματική ένωση από μόνη της έγινε μια τεράστια μπανανόφλουδα που προκάλεσε, μεταξύ άλλων, διαφυγή κεφαλαίων, η οποία ανέβασε στα ύψη τις δαπάνες στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και η δυνατότητα ρύθμισης, δηλαδή η υποτίμηση του νομίσματος, ήταν αδύνατη.

Επιπλέον, τα περισσότερα εγχειρίδια εκείνης της εποχής αγνοούσαν το ότι οι εκροές κεφαλαίων θα μεταφέρονταν μέσω των τραπεζών και ότι, όταν το κεφάλαιο θα σταματούσε να ρέει, η κρίση των τραπεζών θα στράγγιζε τα δημόσια οικονομικά των περιφερειακών μελών της ευρωζώνης. Αυτό, με τη σειρά του, θα διέβρωνε περαιτέρω τους ισολογισμούς των τραπεζών και θα περιόριζε τη δημιουργία πίστωσης: είναι ακριβώς ο φαύλος κύκλος του κυρίαρχου τραπεζικού τομέα, για τον οποίο ακούμε τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια. Επίσης, τα εγχειρίδια δεν προέβλεψαν ότι η ευρωπαϊκή συνεργασία θα επέβαλλε λιτότητα στις χώρες που χτύπησε η κρίση, δημιουργώντας ύφεση, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις θυμίζει εκείνη που ακολούθησε το Κραχ του 1929.

Η αποτυχία κοστίζει τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Η εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κατέρρευσε. Τα πολιτικά κόμματα, τα οποία είναι σκεπτικά όχι μόνο για το ευρώ αλλά για ολόκληρο το ευρωπαϊκό σχέδιο, είναι σε άνοδο. Και εν τούτοις οι περισσότεροι οικονομολόγοι, ακόμη και εκείνοι που δεν ήταν ποτέ ενθουσιασμένοι με την ΟΝΕ, είναι απρόθυμοι να συζητήσουν το ερώτημα «μήπως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουμε το αποτυχημένο πείραμα του ευρώ;».

Η μητέρα όλων των οικονομικών κρίσεων

Ενα διάσημο άρθρο του Μπάρι Αϊχενγκριν επεσήμανε ότι μια αναμενόμενη διάλυση της ΟΝΕ θα οδηγούσε στη «μητέρα όλων των οικονομικών κρίσεων». Είναι δύσκολο να διαφωνήσεις μαζί του. Γι' αυτό οικονομολόγοι όλων των αποχρώσεων, είτε υποστήριξαν είτε όχι την εισαγωγή του κοινού νομίσματος, πέρασαν τα τελευταία πέντε χρόνια αναπτύσσοντας και προωθώντας ένα πακέτο θεσμικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών πολιτικής που θα έκαναν την ευρωζώνη λιγότερο δυσλειτουργική.

Βραχυπρόθεσμα η ευρωζώνη χρειάζεται μια πολύ πιο χαλαρή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Χρειάζεται επίσης έναν υψηλότερο στόχο για τον πληθωρισμό, ώστε να περιορίσει την ανάγκη για μείωση των ονομαστικών μισθών και των τιμών. Χρειάζεται επίσης ελάφρυνση του χρέους όπου είναι απαραίτητο, τραπεζική ένωση με επαρκή, κεντρική δημοσιονομική υποστήριξη, ένα κεφάλαιο «ασφαλείας» της ευρωζώνης το οποίο οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να χρηματοδοτούν.

Δυστυχώς, οι οικονομολόγοι δεν έχουν συζητήσει επαρκώς για μια κατάλληλη δημοσιονομική ενοποίηση στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Ακόμη και όσοι τη θεωρούν οικονομικά αναγκαία λογοκρίνουν τον εαυτό τους, γιατί πιστεύουν ότι είναι πολιτικά ανέφικτη. Το πρόβλημα είναι ότι η σιωπή περιόρισε το όριο της πολιτικής πιθανότητας ακόμη περισσότερο, που οι περισσότερες μετριοπαθείς προτάσεις απέτυχαν να συνεχίσουν επίσης.

Πέντε χρόνια μετά η ευρωζώνη εξακολουθεί να στερείται κατάλληλης τραπεζικής ένωσης ή ακόμη και, όπως έδειξε η Ελλάδα, κατάλληλου δανειστή έσχατης καταφυγής. Ο στόχος για υψηλότερο πληθωρισμό παραμένει αδιανόητος και η κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ισχυρίζεται ότι οι χρεοκοπίες κρατών εντός του ευρώ είναι παράνομες. Η δημοσιονομική προσαρμογή με στόχο την επιστροφή στην ανάπτυξη είναι η μοναδική συνταγή.

Λάθος το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών

Ο καθυστερημένος εναγκαλισμός από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της ποσοτικής χαλάρωσης ήταν ένα ευπρόσδεκτο βήμα προς τα εμπρός, αλλά η πολύ καταστρεπτική απόφαση των φορέων χάραξης πολιτικής να κλείσουν τις τράπεζες μιας χώρας-μέλους - προφανώς για πολιτικούς λόγους - είναι ένα πολύ μεγαλύτερο βήμα προς τα πίσω. Κανένας δεν μιλάει για πραγματική δημοσιονομική και πολιτική ένωση, ακόμη και αν κανένας δεν μπορεί να φανταστεί την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση να επιβιώνει υπό την παρούσα κατάσταση.

Εν τω μεταξύ η πολιτική καταστροφή είναι εν εξελίξει: δεν είναι όλα τα κόμματα που διαμαρτύρονται φιλοευρωπαϊκά όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβερνά στην Ελλάδα. Οι πολιτικοί της κεντρικής ευρωπαϊκής σκηνής αδυνατούν να διασκεδάσουν τις ανησυχίες των ψηφοφόρων για τις συνέπειες της οικονομικής πολιτικής της ευρωζώνης και για το έλλειμμα δημοκρατίας. Ετσι στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου επικαλείται στον δημόσιο λόγο της απόψεις του Πολ Κρούγκμαν και του Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Και οι ψηφοφόροι της εργατικής τάξης στρέφονται στο κόμμα της.

Η καταστροφική επέλαση της Μαρίν Λεπέν

Μια νίκη για το Εθνικό Μέτωπο το 2017 ή το 2022, που δεν είναι πλέον αδιανόητη, θα κατέστρεφε το ευρωπαϊκό σχέδιο. Πολίτες των μικρότερων κρατών-μελών της ευρωζώνης θα διαπίστωναν τον άγριο τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνέπραξε στο πολιτικό παιχνίδι για να πετύχουν οι στόχοι της Γερμανίας στην Ελλάδα. Το συμπέρασμα ότι η ευρωζώνη είναι μια επικίνδυνη «ένωση» για τις μικρές χώρες θα προκύψει αναπόφευκτα.

Οσον αφορά τους οικονομολόγους που αρνούνται να προτείνουν το τέλος του αποτυχημένου πειράματος του ευρώ, ίσως είναι ώρα να παραδεχθούν την ήττα και να προχωρήσουν. Αν μόνο οι αντιευρωπαϊστές αντιτίθενται στη νομισματική ένωση, η ίδια η ΕΕ κινδυνεύει να γίνει ένα μωρό που θα πέσει έξω από το νερό της μπανιέρας του ευρώ.
Πράγματι, το τέλος του ευρώ θα προκαλούσε τεράστια κρίση. Αλλά αναρωτηθείτε: πιστεύετε πραγματικά ότι το ευρώ θα υπάρχει με τη σημερινή του μορφή σε εκατό χρόνια από τώρα; Αν απαντήσετε «Οχι», σε κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και η «κατάλληλη στιγμή» αυτού του τέλους δεν θα μοιάζει ποτέ «κατάλληλη». Καλύτερα λοιπόν να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση προτού συμβεί ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή.

Πηγή
Ο κ. Kevin Hjortshoj-O'Rourke είναι καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας και συνεργάτης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου