Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Δεκ 2013

Άκου παλικαρόπουλε απ ' την Μεσσηνία...
Άκου και δώσε βάση.
Γιατί ο κόκκινος συναγερμός στην κοινωνία έχει καιρό τώρα χτυπήσει και δεν έχεις πάρει χαμπάρι τίποτα!

Άκου:
Χθες σε γιορτινό τραπέζι, σε είκοσι και βάλε παρευρισκόμενους, δεν βρέθηκαν παρά 3 (τρείς!) να πάρουν το μέρος της πολιτικής σου...

Ο ένας, "πιασμένος" έλληνας του εξωτερικού, με μειωμένη αντίληψη των όσων διαδραματίζονται στην καθημερινότητα του κοσμάκη, και υπέρμαχος των τραπεζών,
Ο άλλος, παραδοσιακός πασόκος, ο οποίος στην ουσία υπερασπιζότανε τον συνεταίρο σου, και κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία υπερασπίζοταν και όλη την κυβέρνηση.
Και ο τρίτος, ένα γελοιοδέστατο κομματόσκυλό σου, διορισμένο σε υψηλή θέση οικονομικού ελεγκτικού μηχανισμού (ονόματα δε λέμε!), ημιμαθές και προκλητικό με φυσιογνωμία συνδικαλιστή "απ' τα παλιά", και επιχειρήματα γιδοβοσκού...

Οι υπόλοιποι ήταν στην πλειοψηφία τους πρώην πασόκοι και νεοδημοκράτες, από τους οποίους δεν θες να ξέρεις το τί ακούστηκε!

Το συμπέρασμα που βγήκε από όλη την κουβέντα ήταν το εξής:
Ίσα που προλαβαίνεις...

Μάζεψε λοιπόν, πρώτα απ' όλα το τσογλανάκι σου απ' την γραμματεία Δημοσίων Εσόδων...
Μάζεψε κατά δεύτερο λόγο το τσογλάνι από την θέση του υπουργού Υγείας...
Και τρίτο και σπουδαιότερο, μάζεψε τον γκραν-τσόγλανο απ' το υπουργείο των Οικονομικών!

Επιπρόσθετα, μη διανοηθείς να απελευθερώσεις τους πλειστηριασμούς, ειδικά της πρώτης κατοικίας, και τελικά, αν με όλα αυτά έχεις κερδίσει λίγο χρόνο, μάζευτα και κάν' τη κι εσύ αθόρυβα και ταπεινά...

Γιατί, η κατάσταση έχει ξεφύγει!

Υ.Γ.  Α!... Και με τα ΜΑΤ δεν θα βγει κάτι!... Μην εμπιστεύεσαι...

Πηγή Ουδέν Σχόλιον

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μία σειρά από περιστατικά τα οποία έχουν ενδεχομένως και σημειολογική σημασία σημάδεψαν τις ΗΠΑ τον χρόνο ο οποίος τελειώνει σε μερικές ημέρες. Το 2013 οι πολίτες τρομοκρατήθηκαν, εξοργίστηκαν και είδαν μία πόλη – σύμβολο για την κάποτε πανίσχυρη βιομηχανία της χώρας να κηρύσσει χρεοκοπία. 
Από την τρομοκρατική επίθεση στη Βοστώνη έως τις αποκαλύψεις για την δράση της NSA, και από κει στην σφοδρή σύγκρουση με αφορμή το «λουκέτο» που μπήκε στο κράτος εξαιτίας του χρέους, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν αρκετές φορές στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος και... συνήθως όχι για καλό λόγο.

Τρομοκρατική επίθεση σε παγκόσμια μετάδοση


Στις αρχές του έτους σημειώθηκε ένα περιστατικό διέλυσε την ψευδαίσθηση που είχε καλλιεργηθεί στην κοινωνία των ΗΠΑ, ότι δηλαδή είναι θωρακισμένη από τις τρομοκρατικές απειλές. Έχοντας σπαταλήσει πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια για την εσωτερική ασφάλεια, από το 2001 και έπειτα, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι κάποιος θα είχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει χτύπημα σε αμερικανικό έδαφος.
Αυτή η πεποίθηση καταρρίφθηκε λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό στο μαραθώνιο της Βοστώνης όταν έσκασαν δύο εκρηκτικοί μηχανισμοί, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 άτομα και να τραυματιστούν άλλα 264.
Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας με τη συμμετοχή χιλιάδων αθλητών, πνίγηκε στο αίμα και εικόνα μεταφέρθηκε ζωντανά σε εκατομμύρια δέκτες. Η επίθεση και ο τρόπος που μεταδόθηκε, σόκαρε την αμερικανική κοινωνία, η οποία έντρομη συνειδητοποίησε ότι όσα δημοκρατικά δικαιώματα και εάν καταργήσει κάποιος εις το όνομα της «εσωτερικής ασφάλειας», πάντα θα υπάρχει η τρομοκρατία, στο βαθμό που δεν καταπολεμούνται τα αίτια που την γεννούν.

Ο Σνόουντεν βγάζει τα άπλυτα των ΗΠΑ στη φόρα


Και εάν στην περίπτωση της Βοστώνης κατέρρευσε η επίπλαστη αίσθηση ασφάλειας που είχαν δημιουργήσει οι αμερικανικές κυβερνήσεις, στην περίπτωση της μαζικής διαρροής εγγράφων των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ από τον πρώην πράκτορα της NSA Έντουρντ Σνόουντεν, τα άπλυτα της χώρας βγήκαν σε... δημόσια θέα
Παρακολουθήσεις εκατομμυρίων emails, λογαριασμών σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τηλεφωνικές υποκλοπές ηγετών συμμαχικών και ανταγωνιστικών χωρών, κοριοί σε διεθνείς οργανισμούς είναι μερικές μόνο από τις αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας χάρη στον Σνόουντεν, από τον Ιούνιο μέχρι και τις ημέρες μας.
Σχέδια τα οποία άρχισε να υλοποιεί η κυβέρνηση Μπους, κατά τα πρώτα χρόνια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», και τα οποία συνεχίστηκαν με τη συναίνεση του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος έδωσε ευχαρίστως το πράσινο φως στις μυστικές υπηρεσίες όπως να παρακολουθούν δίχως να τους ενοχλεί κανείς τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.
Άλλοι τον θεωρούν κάτι σαν... προφήτη, άλλοι πιστεύουν ότι ενσαρκώνει το «απόλυτο» κακό για τις ΗΠΑ, ωστόσο ο Σνόουντεν κατάφερε να φέρει την κυβέρνηση της χώρας σε εξαιρετικά άβολη θέση: Το παρ’ ολίγον διπλωματικό επεισόδιο με τη Ρωσία για την τύχη του πρώην κατασκόπου, αλλά και οι οργισμένες αντιδράσεις των ηγετών όπως η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και η πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ που βρέθηκαν στο στόχαστρο των κοριών της NSA.

Το shutdown και η πολιτική γύμνια


Μέσα στη δίνη των αποκαλύψεων για τη δράση των μυστικών υπηρεσιών, στα τέλη Σεπτεμβρίου ήρθε να προστεθεί ακόμη ένας πονοκέφαλος για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, που έμελλε να εξελιχθεί σε μία κρίση η οποία θα αποκάλυπτε εντέλει τη... γύμνια του πολιτικού συστήματος.
Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων για το ανώτατο όριο δανεισμού παρέπεμπαν περισσότερο σε... πολιτική σαπουνόπερα, με αποτέλεσμα να μπει «λουκέτο» για 16 ολόκληρες ημέρες στον κρατικό μηχανισμό. Οι μισθοδοσία των ομοσπονδιακών υπαλλήλων «πάγωσε», το δημόσιο κυριολεκτικά παρέλυσε και οι δύο παρατάξεις σε πόλεμο χαρακωμάτων προσπαθούσαν να βρουν μία λύση η οποία εν πολλοίς να κάλυπτε και τις δύο πλευρές.
Συμβιβασμός τελικά επετεύχθη με την προσωρινή υποχώρηση των Ρεπουμπλικάνων, μέχρι τις αρχές του 2014, όταν και θα ξανανοίξει το θέμα. Ωστόσο, όπως έγραφε και το provocateur.gr τον Οκτώβριο, οι διαπραγματεύσεις για το χρέος φανέρωσαν μία σειρά από χρόνιες και άλυτες παθογένειες του αμερικανικού συστήματος.
Ο πολιτικός πολιτισμός που χαρακτήριζε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, έχει δώσει τη θέση του σε μία μικροπολιτική αντιπαράθεση, όπου στο τέλος επικρατεί αυτός που... φωνάζει πιο πολύ, ή με άλλα λόγια ο... εκάστοτε γερουσιαστής του ακροδεξιού Tea Party, που με την κάλυψη των Ρεπουμπλικάνων μπορεί να φρενάρει όποιο νομοσχέδιο του καπνίσει. «Democracy doesn't work», όπως λένε και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Τί έχει το... έρμο Obamacare και ψοφάει;


Στο επίκεντρο της... οπερέτας μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων για το χρέος, βρέθηκε η χρηματοδότηση του περίφημου Obamacare, της μεταρρύθμισης στο σύστημα Υγείας την οποία είχε εξαγγείλει ο Μπαράκ Ομπάμα ήδη από το 2008 όταν και διεκδικούσε για πρώτη φορά τον προεδρικό θώκο.
Αφού αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου για τους Ρεπουμπλικάνους που κόντεψαν να φτάσουν τις ΗΠΑ στα όρια της χρεοκοπίας, κουτσά – στραβά βρέθηκαν οι πόροι για να χρηματοδοτήσουν το Obamacare. Η ιστοσελίδα του προγράμματος βγήκε στον αέρα στις αρχές Οκτωβρίου, σχεδόν 1.300 ημέρες (και πολλά εμπόδια) αφότου ο πρόεδρος Ομπάμα υπέγραψε τον νόμο για τη δημιουργία της.
Ωστόσο το όνειρο εκατομμυρίων ανασφάλιστων πολιτών για δωρεάν πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες μετατράπηκε σε εφιάλτη: Η ιστοσελίδα έπεφτε, ήταν πολύ περίπλοκη για να κατανοήσει ο χρήστης τι πρέπει να κάνει, πολλές από τις λειτουργίες της δεν είχαν εφαρμογή, σχεδόν τίποτα δεν λειτουργούσε, ενώ υπήρξαν αναφορές ότι όσοι είχαν ήδη ιδιωτική ασφάλιση την έχαναν μόλις εγγραφόταν στο πρόγραμμα.
Ένα πραγματικό χάος που έφερνε στην επιφάνεια την προχειρότητα πάνω στην οποία είχε βασιστεί το κατά τα άλλα φιλόδοξο εγχείρημα, με τον Ομπάμα να φτάνει στο σημείο να ζητά δημόσια συγγνώμη για την ταλαιπωρία που προκλήθηκε.

Το Ντιτρόιτ βάρεσε κανόνι

Πέραν των κωμικοτραγικών περιστατικών που ανέδειξαν την ένδεια της πολιτικής ζωής, αλλά και του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ, το γεγονός που σήμανε το τέλος μίας ολόκληρης εποχής ήταν οικονομικής φύσης: Η χρεοκοπία του δήμου του Ντιτρόιτ, πρώην μητρόπολης της πάλαι ποτέ πανίσχυρης αυτοκινητοβιομηχανίας της χώρας, η οποία επιβεβαιώθηκε και τυπικά από το ομοσπονδιακό δικαστήριο πριν από λίγες ημέρες.

Το πάλαι ποτέ πανίσχυρο βιομηχανικό κέντρο έχει μετατραπεί σε πόλη – φάντασμα, και τα οικονομικά προβλήματα εξελίχθηκαν σε πολύ μεγάλο βραχνά για τις τοπικές αρχές, μιας και το χρέος ανέρχεται σε περισσότερα από 20 δισ. δολάρια. Η χαριστική βολή για την πόλη ήρθε το 2008 με την οικονομική κρίση που ξέσπασε έπειτα από την κατάρρευση της Lehman Brothers και έκτοτε δεν μπόρεσε να ανακάμψει, με την ανεργία πλέον να ανέρχεται στο 18,7%.

Το δίσεκτο 2013;

Μήπως το 2013 ήταν απλά ένα δίσεκτο έτος για τις ΗΠΑ ή κάτι παραπάνω; Τα όσα συνέβησαν τη χρονιά αυτή δεν ήταν απλά γεγονότα, αφού δείχνουν εν πολλοίς τις δυσλειτουργίες που παρατηρούνται στον κρατικό μηχανισμό, στο πολιτικό σύστημα, αλλά και στην οικονομία της χώρας.
Εν τέλει, σε έναν κόσμο που αναδύονται και άλλοι παίχτες ανάλογης ισχύος, όπου η ιστορία δεν τελείωσε όπως προέβλεπαν ορισμένοι όταν έπεφτε το τοίχος του Βερολίνου και οι ΗΠΑ έμεναν προς στιγμήν μόνες τους, οι εποχές αλλάζουν και η επιρροή της πάλαι ποτέ υπερδύναμης δείχνει να φθίνει.
Αυτό πιστεύουν και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι, αφού όπως σχολιάζει και το Pew Research Center σε πρόσφατη μέτρηση που έκανε «για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν 40 χρόνια δημοσκοπήσεων, η πλειονότητα των ερωτηθέντων (53%) θεωρεί ότι οι ΗΠΑ παίζουν έναν λιγότερο σημαντικό και λιγότερο ισχυρό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία».
Πηγή Provocateur



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Του Λεωνίδα Αποσκίτη

Το Γερμανικό Ζήτημα είναι πάλι επίκαιρο. Για άλλη μια φορά η Ευρώπη βρίσκεται κάτω από την μπότα της γερμανικής ωμότητας που εκδηλώνεται, προς το παρόν, με οικονομικές μεθόδους. Οι πρώτοι που προείδαν τον σημερινό κίνδυνο ήταν, φυσικά, οι Βρετανοί πριν ακόμα από την ενοποίηση των δύο Γερμανιών και την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Τα λονδρέζικα φύλλα, όπως ο Spectator και η Daily Mail, κραύγαζαν από τότε, δικαιολογημένα, όπως αποδείχθηκε, ότι οι Γερμανοί ξανάρχονται σαν τα «τσομπανόσκυλα» της Ευρώπης και η Ε.Ε. γίνεται μια «γερμανική ληστοφωλιά». Η τότε πρωθυπουργός τους Μάργκαρετ Θάτσερ, σε αντίθεση με τους Μιτεράν και Γκορμπατσώφ, κατάλαβε αμέσως ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη κινδύνευε να βρεθεί ξανά κάτω από τον γερμανικό οδοστρωτήρα.

Ο έμπιστός της υπουργός Εμπορίου, Νίκολας Ρίντλεϋ, δήλωνε το καλοκαίρι του 1990: «Οι Γερμανοί κατακτούν την Ευρώπη κι οι Γάλλοι είναι τα σκυλάκια τους».

Δύο δεκαετίες μετά, η Γερμανία είναι στην καρδιά της τρέχουσας ευρωπαϊκής κρίσης χρέους χάρη στις ανισορροπίες που δημιούργησε η ίδια μέσα στην ευρωζώνη. Η φράου Μέρκελ συμπεριφέρεται σαν Καγκελάριος της Ε.Ε. κι όχι της Γερμανίας, επιβάλλοντας όμως στους άλλους τις «γερμανικές ιδέες» του ισχυρού ανταγωνισμού που βαθαίνουν συνέχεια την κρίση.

Η Μπούντεσμπανκ –Bundesbank- ή Μπούμπα, όπως συνηθίζουν να την λένε, μετατρέπει σταθερά την Ευρώπη σε μια Μπουμπαλάνδη.

Ακριβώς όπως προφήτευσε στα τέλη του 1993 η εξίσου μισητή, κατά τα άλλα, Μάργκαρετ Θάτσερ σε μια συνέντευξή της στο Spiegel: «Είναι ξεκάθαρο», έλεγε, «ότι εσείς οι Γερμανοί δεν θέλετε να προσδεθείτε στην Ευρώπη. Θέλετε να προσδέσετε στην Γερμανία ό,τι απομείνει από την Ευρώπη».

Σήμερα, 24 χρόνια μετά την πτώση του τείχους και την γερμανική ενοποίηση, η ιστορία του γερμανικού Ράϊχ επαναλαμβάνεται και η Ελλάδα είναι αυτή που το βιώνει χειρότερα από όλους στο πετσί της. Όταν φωνάζαμε από το 2010, από την αρχή της χρεοκρατίας, πέραν των άλλων, και για τους «ναζί», κάποιοι καλοθελητές έσπευδαν να αθωώσουν τους Γερμανούς με διάφορες δικαιολογίες του τύπου «οι Αμερικανοί κατέχουν την Γερμανία… οι Εβραίοι είναι από πίσω… η Γερμανία δεν είναι κράτος, είναι εταιρεία κ.ο.κ.».
Ναι, όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν συγχρόνως, αλλά αυτή που είναι το όχημα της καταστροφικής πολιτικής απέναντί μας, και απέναντι σε όλους τους Ευρωπαίους, είναι η Γερμανία. Η συμπεριφορά της πολιτικής της ηγεσίας είναι ανάλογη αυτής της χιτλερικής Γερμανίας, σε μια παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της και με άλλα προσχήματα. Και τότε τραπεζίτες την στήριξαν για να αλώσει την Ευρώπη, και τώρα οι «αγορές» την στηρίζουν. Ο γερμανικός ρεβανσισμός, με αρχή τον αισχρό ρόλο που έπαιξε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, είναι ήδη εντός των ευρωπαϊκών πυλών.

Αυτός που το κατάλαβε εγκαίρως, καλύτερα απ’ όλους, είναι ο Γερμανός συγγραφέας Wolfgang Michal, που σε μια δεξιοτεχνική και ευφυή εργασία του με τον τίτλο «Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός» προσπάθησε να μας προειδοποιήσει, από την δεκαετία του ’90, για το τι μας περιμένει:
«Τα πράγματα κυλούν ακριβώς, όπως και μετά την ίδρυση του Ράϊχ, το 1871. Η ενωμένη ξανά Γερμανία θα καταστρέψει και πάλι την Ευρωπαϊκή ισορροπία. Γιατί το εθνικό σενάριο των Γερμανών δεν προβλέπει τη δημιουργία ενός εθνικού κράτους που έχει κορέσει τις επιθυμίες του, αλλά τη δημιουργία μιας Μεσευρωπαϊκής μεγάλης αυτοκρατορίας (Ράϊχ) ανάμεσα στη Γαλλία από τα δυτικά και τη Ρωσσία στα ανατολικά. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι. Είναι το όνειρο-στόχος των Γερμανών να ιδρύσουν και πάλι ένα Imperium Romanum», 
λέει ο Michal.

«Το πρόγραμμα αυτής της κυριαρχικής πολιτικής είναι απλό και κατά σχεδόν ανόητο τρόπο, πάντα ίδιο. Είναι ένα αιώνιο τριπλό άλμα: πρώτα η Ευρώπη, μετά ο κόσμος, μετά πόλεμος. Αυτό το πρόγραμμα βασίζεται στην ακατανίκητη γερμανική αντίληψη, της παρακινδυνευμένης κεντρικής θέσης και της απ’ αυτήν συνεπαγόμενης αναγκαιότητας, ότι η Γερμανία οφείλει να γίνει ο κυρίαρχος της Ευρώπης.
Αυτή η έμμονη ιδέα που οδηγεί στην επανάληψη του ίδιου σεναρίου, στον πόλεμο, ακολουθείται με στείρα επιμονή από τη γένεση της Γερμανίας τον 10ο αιώνα. Εκείνο μόνο που αλλάζει κάθε φορά, είναι ο χρόνος τον οποίο χρειάζεται ο κύκλος της μοίρας της Γερμανίας για μια στροφή, το μήκος των διαφόρων φάσεων και οι ενδιάμεσες περίοδοι.

Την εποχή του Μπίσμαρκ, την ένωση του Ράϊχ το 1871 ακολούθησε μια σύντομη περίοδος σταθεροποίησης της χώρας στην Ευρώπη. Μετά μια μακρύτερη περίοδος της ευρωπαϊκής αποσύνθεσης και παράλληλα μια σύντομη περίοδος ανάμιξης στη διεθνή πολιτική και τέλος μια μακρά προετοιμασία για πόλεμο. Την εποχή του Χίτλερ, όλα κινήθηκαν σαν να υπήρχε χρονικός επιταχυντής».

Και πάλι, μετά την επανένωση της Γερμανίας είχαμε μια φάση σταθεροποίησής της στην Ευρώπη για να μεταβούμε στην κυριαρχημένη από τους Γερμανούς Ευρώπη. «Όπως και πριν εκατό χρόνια η γερμανική απαίτηση για ισότιμη συμμετοχή θα εξαπολύσει μια συγκεχυμένη “παγκόσμια πολιτική”, χωρίς κάποιο σχέδιο, βιαστική, στο τέλος καταστροφική. Ήδη, ακόμη και οι πρωταγωνιστές, εκείνοι δηλαδή που επιδιώκουν αυτόν το νέο παγκόσμια κυριαρχικό ρόλο, είναι κατά βάση αναγνωρίσιμοι: είναι οι νέοι ιμπεριαλιστές, το μελλοντικό παγγερμανικό κίνημα», προβλέπει ο Wolfgang Michal.

Η εθνική ομφαλοσκόπηση των Γερμανών δεν θα διαρκέσει πολύ, όπως και μετά την ίδρυση του πρώτου γερμανικού Ράϊχ. Σήμερα, η ιδέα ενός ισχυρού κεντροευρωπαϊκού «πυρήνα ευρώ» αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για τον νέο επεκτατισμό. «Κι αυτό γιατί το ολοκληρωμένο εθνικό κράτος, δεν έχει καμμιά παράδοση στην Γερμανία. Η απαίτηση για περισσότερα, παραμένει πάντοτε ένα βασικό γερμανικό πάθος».

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σαν «θεωρία συνωμοσίας» γιατί μυρίζουν μπαρούτι, γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει, γιατί υπάρχει ένα σύστημα «δημοκρατικών» αξιών που θα το αποτρέψει και άλλοι ευσεβείς πόθοι ότι ο γερμανικός λαός δεν έχει πια απαιτήσεις κυριαρχίας. Όλες αυτές οι ενστάσεις, αργά ή γρήγορα, καταρρέουν μπροστά στην «σταθερά κυρίαρχη γερμανική εξωτερική πολιτική που συνίσταται στο να μην αναγνωρίζει σύνορα», τονίζει ο Michal. «Χαρακτηριστικό της Γερμανίας είναι, ότι το εθνικό σ’ αυτή την χώρα δεν συνδυάζεται ποτέ όπως στις άλλες δυτικές χώρες “φυσιολογικά” με δημοκρατία, αλλά αποκλειστικά ως κυριαρχία».

Με λίγα λόγια, για το Βερολίνο και τους δορυφόρους του μία είναι η σκέψη: Δύναμη χωρίς περιορισμό! Αυτό είναι και το πνεύμα των «τροϊκανών» δυνάμεων κατοχής.
Έχουμε να κάνουμε με μια συμμορία τσομπανόσκυλων που τρομοκρατούν τους Ευρωπαίους ώστε να κάνουν τα πάντα για να είναι αρεστοί στους Γερμανούς.
Ξύπνα Ευρώπη!
Ξύπνα Ελλάδα!

ΠΗΓΗ: Hellenic Nexus

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σάββατο πρωί, η ήλιος δαγκώνει και δε αντέχεται για πολύ η βεράντα, όμως το κρύο αεράκι που έρχεται από το βουνό είναι αναζωογονητικό, καθαρίζει τις αισθήσεις σου για να απολαύσεις την πρώτη γουλιά του καφέ σου.

Δικτυώνεσαι με την τσίμπλα στο μάτι, την ώρα που η καφετιέρα γουργουρίζει τις τελευταίες της σταγόνες. Το  άρωμα του καφέ απλώνεται και σε ξεξυπνάει. Ταυτόχρονα ξυπνά και ο Θεοφάνης, να ψάξει στο διαδίκτυο για να σου πει αν το προηγούμενο βράδυ ξεκίνησε η εξέγερση των Ελλήνων κατά των δυναστών των. Ότι υπέβαλλε την παραίτησή της, η κυβέρνησης των Ολετήρων. Τίποτα πάλι. Η χθεσινή φωτογραφία με τα ΜΑΤ στα Προπύλαια, που συνεχίζει να ανακυκλώνεται στα κοινωνικά δίκτυα, σου λέει ότι ούτε εψές, ραγιάδες, έγινε το θαύμα. Το όνειρο δε βγήκε αληθινό!

Ξεκινάς να διαβάζεις την σαββατιάτικη καλημέρα του «Προέδρου» της Δημοκρατίας. Σπεύδει να μιλήσει για το μεγάλο κόστος που έχει η διαφθορά για την οικονομία μας, για το βάθος της διάβρωσης που προκαλεί στο κράτος δικαίου και για την επιτακτική ανάγκη της καταπολέμησής της. 

Μαθαίνεις από το ψαχτήρι: Η 9η Δεκεμβρίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Διαφθοράς, γιατί την ημερομηνία αυτή του 2003 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την αντίστοιχη Συνθήκη

Σπεύδει ο «Πρόεδρος» να ομιλήσει κατά της διαφθοράς που μνημονεύεται μεθαύριο! Ρουφώντας τον καφέ σου απορείς. Δεν μπορείς  να μην απορείς: Βιαστικός, ο «Πρόεδρος», γιατί τάχα αυτή η σπουδή;

Αυτός  που ανέχεται να πωλούνται αντί πινακίου φακής, κερδοφόροι δημόσιοι οργανισμοί, αγορασμένοι με χρήματα αποθησαυρισμένα, ίσως, από το λαθρεμπόριο καυσίμων !

Αυτός που ανέχεται να σαπίζουν υποβρύχια προπληρωμένα και μισοτελειωμένα στα ναυπηγεία, όταν η ανεργία θερίζει τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη!

Αυτός που, ασφαλώς, ο φαρμακοποιός του θα του προτείνει πρωτότυπα και όχι γενόσημα φάρμακα κι έτσι δεν αισθάνεται να του πέφτει λόγος για τις πράξεις και τις παραλείψεις του γελωτοποιού-τηλε-βιβλιοπώλη, «υπουργού», στη ρηξικέλευθη (sic) πολιτική φαρμάκου!  

Αυτός που το δικό του το «κωλόσπιτο», δεν κινδυνεύει να το χάσει, γιατί πιθανότατα  έχει φορολογική ασυλία κι εξάλλου παχυλό μισθό και συντάξεις θα’ χει έναν σωρό, βουλευτικές, υπουργικές, ίσως κι επίδομα αντιστασιακού. Αρκετούς πόρους πάντως, για να πληρώνει τις δόσεις του στην τράπεζα και τα αντισυνταγματικά χαράτσια, αν δεν έχει νομίμως απαλλαχθεί από αυτά κι έτσι σιωπά, σαν να μην του πέφτει λόγος!

Αυτός που βλέπει ό,τι οικοδομήθηκε από την δική του αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική, να γκρεμίζεται από τον ολετήρα επίγονό του.  Διότι αυτά μαθαίνεις, η περήφανη αντίδραση του παρασυνταγματολόγου που παριστάνει τον υπουργό Εξωτερικών, στους τουρκαλάδες που φωνάζουν «Κύπρος, γιόκ», ήταν η ετοιμότητά του να υποδεχθεί τουρκοκύπριο διαπραγματευτή! Πρωτοφανείς εξελίξεις, αλλά ο "Προεδρος" πάλι σιωπά!

Θα πει κανείς ότι αυτά όλα τα θλιβερά, ξεφεύγουν από τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας μας και θα έχει δίκιο.

Όμως ετούτες τις ώρες, τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, ετούτες τις ώρες που αρχίζουν να τακτοποιούνται οι υποθήκες μέσα σε περίτεχνα swapsετούτες τις ώρες που η Ελλάδα πουλιέται είκοσι λεπτά στο ευρώ, ετούτες τις ώρες που η ξετσιπωσία της κυβέρνησης των Ολετήρων οδηγεί όλο και περισσότερους να κοιμούνται νηστικοί δίπλα σε μισόσβηστα μαγκάλια, τώρα, έχομε πόλεμο!

Εν καιρώ πολέμου, είναι που θα περίμενε κανείς από έναν πραγματικό Πρόεδρο Δημοκρατίας, να κάνει κάτι. Οτιδήποτε! Να στείλει μια απλή επιστολή στον «Πρωθυπουργό» μια παράκληση, στο όνομα του Ελληνικού λαού, να παραιτηθεί, αυτός και η βουτηγμένη στη διαφθορά και την ανικανότητα κυβέρνησή του, η κυβέρνηση των Ολετήρων. Ναι, όσο το σκέφτεσαι, το θεωρείς λογικό: Μια τέτοια επιστολή θα ήταν αρκετή για να τους γκρεμίσει.

Αυτό θα όφειλε κάνει ένας πραγματικός Πρόεδρος Δημοκρατίας που θα είχε επαφή με την πραγματικότητα και τα βάσανα του λαού του. Για να μπορέσει να γιορτάσει πραγματικά ο ελληνικός λαός, την μέρα κατά της διαφθοράς και δεν θα είχε αυτός ο Πρόεδρος καμιά ανησυχία, μήπως η Ιστορία, κάποτε, τον κακοχαρακτηρίσει.

Προλαβαίνει μέχρι μεθαύριο να επανορθώσει ο κ. «Πρόεδρος» μας και αίφνης να χάσει και τα εισαγωγικά του.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Αν υπάρχει αριστερός, μαρξιστής, αναρχικός και τα παρόμοια, και που μάλιστα έχει και γνώση των κλασσικών κειμένων και των ιερών γραφών της ιδεοληψίας του, και θεωρεί πως οι Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Μπακούνιν κ.λ.π. κ.λ.π. οι οποίοι έχουν γράψει ή αναφέρονται σε αυτά τα κλασσικά κείμενα
  1.  μιλούν για το έθνος σαν να είναι κάτι φανταστικό ή τεχνητό
  2.  θεωρούν πως τα έθνη και τα σύνορα πρέπει να καταργηθούν ΣΗΜΕΡΑ εν μέσω καπιταλισμού
  3.  θεωρούν πως όποιος κάνει την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ σε ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ πως είναι εθνικιστής, φασίστας, ρατσιστής ή τι άλλο
να μου του πει να του στείλω το βραβείο νοημοσύνης αχιβάδας.
Με κονκάρδα.
Ε, βαρέθηκα να με βρίζουν και να με αποκαλούν, φασίστα, ρατσιστή και κρυφο-χρυσαυγίτη, κι ότι άλλο βρουν πρόχειρο, μόλις πιάσω στο στόμα μου λεξεις όπως το έθνος και η πατρίδα, οι πρώτο-τραπέζι-πίστα "επαναστάτες". 
Βαρέθηκα. Εμ, δεν ξέρουν την τύφλα τους, εμ...
ΥΓ. Οτι φυσικά και δεν εννοούν αυτοί οι κλασσικοί διανοητές τα ζητήματα αυτά και τις έννοιες αυτές, όπως τα εννοούν οι κυρίαρχες πολιτικά και οικονομικά τάξεις, αυτό ΔΕΝ θέλει εξυπνάδα τηλεχειριζόμενου αριστερού για να το καταλάβει κάποιος. Και ΔΕΝ μιλάμε γι' αυτό εδώ [και το λέω αυτό γι' αυτούς που κάνουν οτι δεν καταλαβαίνουν και νομίζουν πως είμαστε όλοι βόδια σαν κι αυτούς που καθοδηγούν, μισθοδοτούμενοι από πρεσβείες, "ιδρύματα" και σκοτεινές υπηρεσίες για να λειτουργούν τα στέκια τους και να εκδίδουν τα έντυπά τους.]
ΥΓ2. Διαβάστε οι περί τον μαρξισμό ενδιαφερόμενοι, μήπως και ξεστραβωθεί κανένας εθνομηδενιστής σούπερ-προοδευτικός.
ΥΓ3. Αρχίστε από αυτά τα δύο

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Νέα Δημοκρατία κατηφορίζει προς τον γκρεμό ολοταχώς, με το γκάζι σανιδωμένο, χωρίς φρένα, και τετάρτη στο κιβώτιο –πέμπτη δεν έχει, διότι είναι παλιό το αυτοκίνητο, γαλλικό, με χαλασμένες αναρτήσεις. Όπου νάναι ξεπερνάει την τελική που έδινε κάποτε το εργοστάσιο, και κανείς δεν ξέρει τι εξαρτήματα θ’ αρχίσουν να πετάγονται δεξιά κι αριστερά.
Ο οδηγός δείχνει να το απολαμβάνει. Φωνάζει ότι έρχεται η ανάπτυξη, καθώς ο αέρας από τα κατεβασμένα παράθυρα παίρνει τα μαλλιά του σαν θερινή κατασκήνωση. Οι δικοί του δροσίζονται και αυτοί, και τον εμψυχώνουν: «Προχώρα, πρόεδρε! Πάτα το κι άλλο!»

Οι επιβάτες που βλέπουν το χάρο με τα μάτια τους απαγγέλουν «άφκιαστο κι αστόλιστο του χάρου δε σε δίνω». Και προσπαθούν εν κινήσει ν’ ανοίξουν το πορτ-μπαγκάζ, όπου κοιμάται βαθειά ένας παλιός οδηγός, ελπίζοντας να τον ξυπνήσουν, για να του ξαναδώσουν το τιμόνι. 
Άλλοι μάταια προσπαθούν ν’ αλλάξουν τακάκια, εν κινήσει και αυτοί, χωρίς να διδάσκονται από το προπορευόμενο Πα.Σο.Κ. και τα αποτελέσματα που είχαν κάτι τέτοια για τη δική του την πορεία.

Στο μεταξύ, μια νταρντάνα που έχει βυθίσει αναπαυτικά το κορμί της στο κάθισμα διασκεδάζει, επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο μ’ εκνευριστική αταραξία και προφορά ξεπεσμένης αριστοκράτισσας ότι από μικρή έχει μάθει να την συνεπαίρνουν οι επικίνδυνοι ελιγμοί και οι μεγάλες ταχύτητες. 
Τ’ ακούει αυτό ο οδηγός και τινάζει το ποδι του στο γκάζι με τόση μανία, που κινδυνεύει να τρυπήσει το πάτωμα του αυτοκινήτου από κάτω, στην προσπάθειά του να της δείξει αυτηνής επιτέλους.

Τίποτε πια δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία προς τον γκρεμό. 
Ούτε η αναπόφευκτη σύγκρουση με το Πα.Σο.Κ. στο χείλος του.

Πηγή sotosblog


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Του Γιάννη Τριάντη 

Ο Μπομπ Ντύλαν δικάζεται στη Γαλλία επειδή είπε κάτι για τη διαμάχη Σερβίας-Κροατίας. Η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» απειλείται με δίκη επειδή δημοσίευσε έγγραφο του Σνόουντεν. Το ελληνικό Κοινοβούλιο ετοιμάζει νόμο που ποινικοποιεί την άποψη για ιστορικά γεγονότα. Η Γαλλία ποινικοποιεί την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών, αλλά όχι την παροχή τους! Η Ισπανία απαγορεύει με νόμο την... μπάλα σε δρόμους και πλατείες. Και οι εφέτες ανακρίτριες απέρριψαν την αίτηση αποφυλάκισης του Ν. Μιχαλολιάκου, διότι, μεταξύ άλλων, είναι ναζί, υμνητής της χούντας και αρνητής του κοινοβουλευτισμού...

Τι δηλούν οι ως άνω περιπτώσεις; Αποτυπώνουν θεσμική ευαισθησία σε κρίσιμα πεδία ή αποκαλύπτουν θανάσιμους κινδύνους για την ελεύθερη σκέψη και συμπεριφορά; Και εν πάση περιπτώσει, οι κυβερνήσεις που θεσμοθετούν έχουν τη λαϊκή έγκριση ή -σε αρκετές περιπτώσεις- ενεργούν αυθαιρέτως, επικαλούμενες υπέρτερες ντιρεκτίβες και κάποιο ανελαστικό θεσμικό πλαίσιο στο οποίο υποχρεούνται να συμμορφωθούν;

Στη Γαλλία υφίσταται εδώ και χρόνια ο περιώνυμος Νόμος Γκεσώ, βάσει του οποίου διώκονται όσοι αρνούνται ιστορικά γεγονότα ή τα σχετικοποιούν (π.χ. Ολοκαύτωμα). Ετσι, κατέληξε στη φυλακή ο Γάλλος φιλόσοφος Ροζέ Γκαρωντύ και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία βιβλίων του. Με όχημα τον φασιστικό αυτόν νόμο διώκεται τώρα και ο Μπομπ Ντύλαν. Βγήκε προχθές και δήλωσε ότι οι μαύροι μπορούν να αισθανθούν ποιος έχει τον ρατσισμό στο αίμα του, όπως «οι Εβραίοι αναγνωρίζουν τους ναζί και οι Σέρβοι τους Κροάτες». Εξοργίστηκαν, λοιπόν, οι Κροάτες της Γαλλίας, κατηγορούν τον Ντύλαν ότι υποκινεί το μίσος εναντίον των Κροατών και υπέβαλαν μήνυση εναντίον του στηριζόμενοι στον γνωστό νόμο, ο οποίος ελέγχει και τιμωρεί κάποιον «για υποδαύλιση μίσους εις βάρος ομάδας ανθρώπων λόγω της εθνικότητας, του έθνους, της φυλής και της θρησκείας».

Φαινομενικά προοδευτικός ο νόμος αυτός, επιστρατεύεται για την αναχαίτιση του ρατσιμού. Ομως δεν τιμωρεί την πράξη ή τις προτροπές για πράξεις εναντίον κάποιων, αλλά την άποψη που έχει κάποιος για τους άλλους. Αν φερ' ειπείν εκφραστεί μια άποψη εχθρική προς το Ισλάμ ή τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό κ.τ.λ., υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί τέλεση αδικήματος. Το ίδιο ενδεχομένως αν χαρακτηρίσεις τους Γάλλους σωβινιστές, τους Ελληνες πολεμοχαρείς, τους Γερμανούς απογόνους εγκληματιών κ.τ.λ.

Ακόμη χειρότερα: απαγορεύεται να έχεις άποψη για ιστορικά γεγονότα, όταν δεν συνάδει με την κρατούσα, ειδικά αν αυτή είναι κατοχυρωμένη με δικαστική αναγνώριση. Ιδού το υπέρτερο πλαίσιο: κάποιοι αποφαίνονται και η απόφανσή τους δεν λειτουργεί απλώς ως θέσφατον, αλλά επιβάλλει αναγκαστική θεσμική συμμόρφωση γενικής ισχύος. Ετσι οτιδήποτε ενάντιο λέγεται και γράφεται για ιστορικά γεγονότα που έχουν αναγνωριστεί (και προστατεύονται) από Διεθνή Δικαστήρια (Ολοκαύτωμα, γενοκτονίες) θεωρείται ποινικώς επιλήψιμο.

Αυτά ακριβώς προβλέπονται από το δικό μας αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, που αναμένεται να ψηφιστεί στη Βουλή. Ως νομιμοποιητικό επιχείρημα επιστρατεύτηκε το γεγονός ότι η χώρα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει ό,τι προβλέπεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης... Το ότι είναι αμιγώς φασιστική αυτή η λογική ουδόλως απασχολεί τα κόμματα που ετοιμάζονται να ψηφίσουν το νομοσχέδιο.

Οταν επεβλήθη ο φασιστικός νόμος Γκεσώ στη Γαλλία, οι προοδευτικοί πανηγύριζαν. Και μόνο λίγοι πεφωτισμένοι αντέδρασαν, επισημαίνοντας τους προφανείς κινδύνους για την ελευθερία του εκφράζεσθαι αλλά και για την ιστορική έρευνα. Ενας από αυτούς ήταν και ο σπουδαίος ιστορικός Πιέρ Βιντάλ Νακέ, εβραϊκής καταγωγής. Ο οποίος είχε πει ότι δεν είναι δυνατόν να αποφαίνεται η Δικαιοσύνη για ιστορικά γεγονότα, ούτε να διώκεται η ενάντια άποψη, ακόμη και όταν τυγχάνει υβριστική, χυδαία η ανόητη...

Στο επόμενο σημείωμα θα εξεταστούν και οι υπόλοιπες περιπτώσεις οι οποίες εξετέθησαν εισαγωγικώς. Απλώς, σε ό,τι αφορά το σκεπτικό των δύο ανακριτριών για την μη αποφυλάκιση Μιχαλολιάκου: Από πότε και με βάση ποια λογική θεωρείται επιβαρυντικό και προσμετρά ως στοιχείο για την μη αποφυλάκιση το γεγονός ότι κάποιος τυγχάνει ναζί, χουντικός, μονοφυσίτης, βουδιστής, άθεος ή κάτι παρεμφερές;

Πηγή:  enet.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στη σύνοδο του Μπαλί της Ινδονησίας, εκπρόσωποι από 159 χώρες αποφάσισαν την απελευθέρωση του εμπορίου παγκοσμίως. Ο ΠΟΕ ιδρύθηκε το 1995 και από το 2001 ξεκίνησε ένα σχέδιο απελευθέρωσης του εμπορίου παγκοσμίως. Μέχρι τώρα, αυτό το σχέδιο είχε περιορισμένη εφαρμοσιμότητα. Τώρα όμως, αυτό το σχέδιο αποκτά για πρώτη φορά το κύρος διεθνούς συμφωνίας.
 
Μετά τις απελευθερωμένες ήδη χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, με τις οποίες διακινούνται τρισεκατομμύρια δολάρια καθημερινώς από χρηματιστήριο σε χρηματιστήριο, από κρατικά ομόλογα σε κρατικά ομολόγα κ.λ.π. σε όλο τον κόσμο, τώρα θα έχουμε και πλήρη κατάργηση περιορισμών των εθνικών κρατών στη διακίνηση του εμπορίου. Η παγκοσμιοποίηση επελαύνει ακάθεκτη, ισοπεδώνοντας  πλήρως τα εθνικά κράτη.

Βλέπουμε λοιπόν πως η επίθεση της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή των διεθνών ελίτ γίνεται όλο και πιο πολύ ελεύθερα και απευθείας πάνω στους λαούς. Η δε ισχύς των εθνικών κυβερνήσεων περιορίζεται όλο και πιο πολύ, σε απλές διαχειριστικές διαδικασίες τοπικών υποθέσεων. Έχουν παραδοθεί πλήρως στα σχέδια των διεθνών ελίτ και των συνεργαζόμενων μαζί τους εθνικών ελίτ που ελέγχουν τα εθνικά αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα. Έννοιες, όπως αυτές της «δημοκρατίας», του πολίτη και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθίστανται μέρα με τη μέρα χωρίς κανένα νόημα.   

Αργά ή γρήγορα οι τοπικές και οι εθνικές κοινωνίες θα αναζητήσουν τρόπους αυτοπροστασίας, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να εμφανίζονται ολοκληρωτικά κινήματα (ήδη κάνουν την εμφάνισή τους εθνικιστικά, φασιστικά, αριστερίστικα κ.λ.π. κινήματα) που θα πουλάνε νταβατζιλίκι στις αντίστοιχες κοινωνίες, ενώ στην πραγματικότητα θα είναι πιόνια της παγκοσμιοποίησης.

Μόνη λύση αυτοπροστασίας των κοινωνιών είναι όχι η άμυνα και τα νταβατζιλίδικα κινήματα, που υπόσχονται την προστασία τους, αλλά  η αντεπίθεσή τους, με ενωμένες τις δυνάμεις τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της πραγματικής δημοκρατικής τους οργάνωσης και λειτουργίας. Είναι το νέο πανανθρώπινο όραμα που ανατέλλει παγκοσμίως. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Σε δεινή θέση οι ΗΠΑ διαπιστώνουν πως χάνουν 
την παγκόσμια κυριαρχία τους με ταχύτατους ρυθμούς
Αποφάσεις - σοκ από την πλευρά του Πεκίνου, που 
ισοδυναμούν με κήρυξη πολέμου κατά της Ουάσινγκτον

H 22 Νοεμβρίου ήταν μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα για την παγκόσμια οικονομία και όπως είναι φυσικό, τέτοιου μεγέθους ειδήσεις περνάνε απαρατήρητες από τα δελτία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών και των λοιπών κυβερνητικών - μνημονιακών ΜΜΕ, διότι στο μπανανιστάν του κάθε Μπόμπολα το πρώτιστο καθήκον της ενημέρωσης δεν είναι η ενημέρωση, αλλά ο αποπροσανατιλισμός από τα μείζονα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν όλους τους κατοίκους της Ελλάδας.
Κι επειδή η Ελλάδα δεν αποτελεί ούτο τον "ομφαλό" της γης, ούτε διαθέτει ισχύ τέτοια που να μπορεί να κινηθεί γεωπολιτικά και γεωοικονομικά προς την κατεύθυνση προάσπισης των συμφερόντων της, αυτό δεν σημαίνει πως οι ειδήσεις παγκοσμίου ενδιαφέροντος δεν απασχολούν ή δεν πρέπει να απασχολούν την χώρα (που έγινε χώρος ελέω μνημονίων και ολίγιστων πολιτικών) οι πολίτες της οποίας θα πρέπε να ενημερώνονται για γεγονότα των οποίων η πιθανότατη εξέλιξη μπορεί να μεταβάλλει προς το ακόμη χειρότερο τα όσα ήδη βιώνει ο πληθυμσός της Ελλάδας.
Στις 22 Νοεμβρίου, λοιπόν, η κεντρική τράπεζα της Κίνας ανακοίνωσε επίσημα ότι από εδώ και στο εξής θα σταματήσει να αποταμιεύει σε δολάρια (όσα έχει σιγά-σιγά θα τα ξοδεύει για να συνεχίσει να αγοράζει χρυσό αλλά και σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και στηρίζοντας το ευρώ αφού αυτό λόγω λιτότητας δεν πληθωρίζεται). Με απλά λόγια, ανακοινώθηκε η απόφαση της Κίνας να διαγράψει από παγκόσμιο νόμισμα το δολάριο και να μειώσει με ραγδαίους ρυθμούς την ισχύ των ΗΠΑ...
Μετά από λίγες ώρες ήρθε και η δεύτερη και -κατά πολύ μεγαλύτερης της πρώτης- έκπληξη από το Πεκίνο. Η Κίνα ανακοίνωσε επισήμως την πρόθεσή της να δημιουργήσει στην Σαγκάη μια καινούργια αγορά πετρελαίου όπου το πετρέλαιο δεν θα διαπραγματεύεται σε δολάρια αλλά πιθανόν (όπως ειπώθηκε) σε γουάν!!!... Και αυτή η ανακοίνωση ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου προς τις ταλαιπωρημένες οικονομικά ΗΠΑ, οι οποίες απειλούνται πλέον ευθέως από την Κίνα και όχι από τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Μουαμέρ Καντάφι. Το μέγεθος της απειλής είναι τεράστιο και απαιτείται τοποθέτηση - απάντηση από τον Λευκό Οίκο, που όμως μέχρι στιγμής προτιμά να σιωπά.
Σε ρυθμό κανονικού βομβαρδισμού ήρθε και η τρίτη βόμβα κατά των ΗΠΑ. Και αυτή τη φορά από μία άλλη μεγάλη δύναμη, από την Ινδία, η οποία είναι γνωστό ότι καλύπτει το σύνολο σχεδόν των ενεργειακών της αναγκών αγοράζοντας πετρέλαιο από το Ιράν. Είναι επίσης γνωστό ότι από την ώρα που οι Αμερικανοί επέβαλαν το εμπάργκο στο Ιράν, η Ινδία πλήρωνε σε χρυσό επειδή λόγω εμπάργκο το δολάριο δεν μπορούσε να μπει στο Ιράν.
Αυτό που δεν είναι γνωστό (αλλά όχι ασήμαντο) είναι ότι Ιράν και Ινδία βρίσκονται κοντά σε συμφωνία ώστε στις μεταξύ τους συναλλαγές να χρησιμοποιούν το ευρώ!
Ο μόνος που είχε τολμήσει να κάνει κάτι τέτοιο ήταν ο Σαντάμ (πουλούσε πετρέλαιο και σε ευρώ) και η "τύχη" του ήταν να βρεθεί κρεμασμένος, ενώ αμέσως μετά την εκτέλεσή του επανήλθε το μονοπώλιο του δολαρίου...

Κι εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Μπορούν η Ευρώπη ή οι ΗΠΑ να τα βάλουν με την Κίνα και την Ινδία; Οι μέχρι στιγμής εξελίξεις -σε οικονομικό επίπεδο- αποδεικνύουν πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τις οικονομικές σχέσεις της Ρωσίας με την Κίνα, στην οποία παρέχεται και ρωσική στρατιωτική τεχνογνωσία αλλά και πωλήσεις πολεμικού υλικού, τότε είναι άγνωστο πόσο σύντομα η υπερδύναμη Κίνα θα είναι σε θέση να σταθεί και στρατιωτικά ικανότερη της αμερικανικής πολεμικής μηχανής. 
Ευρωπαίοι και Αμερικανοί μαζί, φτάνουμε δεν φτάνουμε τον μισό πληθυσμό της Κίνας.
Εμείς -οι λεγόμενοι Δυτικοί- έχουμε σφίξει τα λουριά λόγω οικονομικής κρίσης και πολύ φυσιολογικά αυτό έχει αντίκτυπο στην οικονομία της Κίνας.
Ορθά σκεπτόμενοι οι Κινέζοι τι κάνουν;
Προχωρούν στην δημιουργία οικονομικών συνθηκών που με την σειρά τους θα επιτρέψουν να δημιουργηθεί στην Κίνα μια μεσαία τάξη (που δεν υπάρχει) η οποία θα έχει την οικονομική δυνατότητα να καταναλώνει, αλλά -κυρίως- να στηρίξει τις επιλογές της πολιτικής ηγεσίας, ακόμη και σε "αντιπάλους" που μέχρι σήμερα μοιάζουν ανίκητοι. Μάλιστα, οι κινέζοι είναι τόσο πολλοί που είναι είναι σχετικά εύκολο να αντικαταστήσουν την αγορά που χάνουν λόγω κρίσης στην Δύση με δικούς τους καταναλωτές στηρίζοντας την ανάπτυξη τους, πετυχαίνοντας την δημιουργία μίας αυτόνομης πανίσχυρης διεθνώς οικονομίας.


1929 vs 2014Από την άλλη πλευρά, οι ειδήσεις και οι προβλέψεις γίνονται ολοένα και χειρότερες. Γνωστοί διαχειριστές Hedge Funds αρθρογραφούν τις τελευταίες εβδομάδες βλέποντας σαφή παραλληλισμό στην πορεία του οικονομικών μεγεθών με αυτή του “μαύρου” 1929. Τις τελευταίες ημέρες, η διακύμανση του ΓΔ Dow Jones έχει βαλθεί να τους επιβεβαιώσει καθώς όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο γράφημα, η πορεία προς το 1929 δείχνει να επαναλαμβάνεται.
Εάν ταυτίσουμε τους δείκτες για το αντίστοιχο διάστημα των τελευταίων 18 μηνών, το γράφημα προκαλεί όντως ανατριχίλα (κλικ για μεγένθυση). Σαν κακόγουστη φάρσα, η ταύτιση που σύμφωνα με την “κόκκινη γραμμή”, το πρώτο μισό του Γενάρη είναι το σημείο κλειδί που θα δείξει εάν η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε λίγες εβδομάδες δηλαδή.

Κάποιοι άλλοι αναλυτές βλέπουν ακόμα πιο μακριά, συνδέοντας την οικονομική συγκυρία με τις τρέχουσες πολιτικές και γεωπολιτικές εξελίξεις. Οι ΗΠΑ παρά τις νουθεσίες του Πούτιν που οδήγησαν στην απεμπλοκή τους από την Μέση Ανατολή και το Ιράν, ανοίγουν ένα μεγάλο μέτωπο με την Κίνα στον Ειρηνικό. Ο “δράκος” όπως έχουμε αποκαλύψει, τα δυο τελευταία χρόνια δημιουργεί ένα “μαξιλάρι” έναντι ενδεχόμενης χρεοκοπίας των ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση της Κίνας σε ομόλογα του Αμερικανικου δημοσίου παραμένει κολοσσιαία, αποτελώντας μία εν δυνάμει οπλισμένη βόμβα που εάν "σκάσει" θα δημιουργήσει προβλήματα στην Κίνα, αλλά θα ισοπεδώσει την αμερικανική οικονομία.
Εάν λοιπόν η ιστορία του 1929 επαναληφθεί, η Κίνα θα είναι αυτή που θα δώσει την χαριστική βολή στην Αμερικάνικη οικονομία, κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα αφού η κρίση διέλυσε τις επενδυτικές θέσεις κυρίως ιδιωτών.

Πρακτικά, σε ενδεχόμενη κατάρρευση η Κίνα θα μπορούσε να… αγοράσει την Αμερική με όπλο το διεθνές δίκαιο. Σε μία τέτοια περίπτωση, η μόνη διέξοδος για την υπερδύναμη θα ήταν η “συνηθισμένη”. Μία εμπόλεμη σύρραξη με τον πιστωτή. Εκτός και εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να αναμετρηθούν με την Κίνα (αιφνιδιάζοντάς την, αφού σήμερα το Πεκίνο θεωρείται ανέτοιμο για μία μετωπική σύγκρουση με την Ουάσινγκτον) πολύ πριν από τις υπάρχουσες "λογικές" προβλέψεις.
Μία τέτοια σύρραξη νομοτελειακά μοιάζει αναπόφευκτη, όπως μας έλεγε αξιόπιστος συνομιλητής από το city. Η ένταση της όμως θα μπορούσε να είναι από απλή εχθροπραξία μέχρι πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Επειδή, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι επειδή τα μέχρι στιγμής "δείγματα" αυτής της επανάληψης οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μία "βίαιη εκτόνωση" (όπως συνέβη με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), το κέντρο του ενδιαφέροντος είναι η ταχύτητα με την οποία σήμερα εξελίσσονται οι "παράγοντες" που θα οδηγήσουν την τελική λύση. Μετά την απώλεια ισχύος από την μη εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία, θεωρείται σχεδόν αδύνατο να υπάρξει μία δεύτερη τακτική παγκόσμια υποχώρηση και απώλεια κύρους από την πλευρά της Ουάσινγκτον, η οποία θα προσπαθήσει να έχει τον έλεγχο για την επικείμενη κρίση - σύγκρουση, αποφασίζοντας τον τόπο, τον χρόνο και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν σε αυτήν. Εξάλλου, οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως απέναντι στην Κίνα, ο χρόνος κυλάει εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και υπέρ της Κίνας...

Αναγνωστάκης Απόστολος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος
 
Εδώ και μήνες οι Τούρκοι συνεχώς διαφήμιζαν και πρόβαλλαν από τα τουρκικά ΜΜΕ την μεγάλη «επιτυχία» της Τουρκίας να κατασκευάσει με την πολεμική της βιομηχανία το καινούργιο μη επανδρωμένο κατασκοπευτικό και ερευνητικό αεροσκάφος για τις ανάγκες της  πολεμικής της αεροπορίας. 
Μάλιστα η μεγάλη αυτή επιτυχία είχε πάρει και την διάσταση της πλήρης ανεξαρτητοποίησης και αποδέσμευσης της Τουρκίας από τα αντίστοιχα μη επανδρωμένα ισραηλινά και αμερικανικά αεροσκάφη, τα οποία ένεκα της «νέας» τουρκικής πολιτικής σταμάτησαν να εφοδιάζουν την τουρκική πολεμική αεροπορία. 
Ειδικά τα περίφημα ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Heron, έχουν αποκλειστεί εδώ και καιρό από την τουρκική αγορά οπλικών συστημάτων με αποτέλεσμα η Τουρκία να έχει ένα μεγάλο έλλειμμα στον τομέα αυτό παρά τις μεγάλες ανάγκες που υπάρχουν εξ’ αιτίας της μεγάλης πολεμικής ρευστότητας στην ευρύτερη περιοχή. 
Για τον λόγο αυτό η τουρκική πολεμική βιομηχανία, TAİ, προχώρησε στην κατασκευή του νέου μοντέλου τουρκικής παράγωγης μη επανδρωμένου αεροσκάφους με την ονομασία, ANKA.

Και ήρθε η μεγάλη μέρα της δοκιμής αυτού του καινούργιου  μη επανδρωμένου αεροσκάφους. Η δοκιμή γίνονταν στην περιοχή της πόλης Μπάτμαν υπό την εποπτεία της Δεύτερης Διοίκησης της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας και της Διοίκησης της 8ης αεροπορικής βάσης του Ντιγιαρμπακίρ. 
Συγκεντρώθηκαν οι ιθύνοντες της παραγωγής στην τοποθεσία İkiztepe köyü και ώρα 4 μετά μεσημβρίας για να παρακολουθήσουν την δοκιμαστική πτήση του μη επανδρωμένου αεροσκάφους. 
Και πράγματι το αεροσκάφος απογειώθηκε αλλά μετά από λίγο… κατέπεσε και συνετρίβει μπροστά στα έκπληκτα μάτια  των πολεμικών παρατηρητών που είχαν προσκληθεί για να παρακολουθήσουν την δοκιμή, των υπευθύνων της  παραγωγής και των αξιωματικών της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. 

Δυστυχώς για τους Τούρκους η   δοκιμή και η διαφήμιση άλλου ενός «μεγάλου επιτεύγματος», (βλέπε φιάσκου), της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, κατέληξε σε τραγική αποτυχία και σε εντυπωσιακή συντριβή που ευτυχώς δεν είχε ανθρώπινα θύματα γιατί το αεροσκάφος ήταν μη επανδρωμένο.

Το νέο αυτό ατύχημα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά ατυχημάτων και με ανθρώπινα θύματα που έχουν πλήξει τα τελευταία χρόνια την αεροπορία της Τουρκίας, η οποία θέλει να αυτοδιαφημίζεται σαν μια από τις καλύτερες και πιο μαχητικές  παγκοσμίως. Από να αρχίσουμε και που να τελειώσουμε: 

Στις 12 Ιουλίου του 2007, ένα F-16 από την  βάση του Μπαλίκεσίρ, επιστρέφοντας στην βάση του μετά από πτήση στο Αιγαίο και ώρα 22.30 έπεσε. Ο πιλότος, το όνομα του οποίου δεν ανακοινώθηκε, σώθηκε με βαριά τραύματα. 

Στις 22 Μαΐου πάλι του 2007, ένα F16 από την βάση του Αλντίνπαπά του Ικονίου, λίγη ώρα μετά την απογείωση του κατέπεσε. O πιλότος χρησιμοποιώντας το αλεξίπτωτο σώθηκε την τελευταία στιγμή. 

Στις 16 Οκτωβρίου του 2006, στην περιοχή του Μπιτλίς, στην ανατολική Τουρκία, ένα F16  λίγη ώρα μετά την απογείωση κατέπεσε από άγνωστη αιτία. Ο πιλότος Μπαχαντίρ Σαχίν σκοτώθηκε.  

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2006, ένα F16 απογειώνεται από την βάση του Μπαλίκεσίρ με κατεύθυνση το Αιγαίο. Ενώ βρίσκονταν στην περιοχή του Τσανάκαλέ στον Ελλήσποντο, κατέπεσε σε δασώδη περιοχή. Ο πιλότος κατάφερε να σωθεί.  

Στις 30 Ιανουαρίου του 2006, ένα F16 απογειώθηκε από την βάση του Ντιαρμπακίρ στην ανατολική Τουρκία. Μετά από λίγη ώρα πτήσης το αεροπλάνο άρχισε να καίγεται και να πέφτει. Ο πιλότος την τελευταία στιγμή σώθηκε. 

Στις 3 Μαρτίου του 2005, ένα F16 απογειώθηκε από την βάση του Καραμπιούκ. Μετά από λίγη ώρα το αεροπλάνο έπεσε σε άγνωστη περιοχή. Είκοσι ώρες μετά από εντατικές έρευνες αποκαλύφτηκε το αεροπλάνο. Ο πιλότος, Φατίχ Ντεβραβούτ, που είχε πάρει μέρος και στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς της Σερβίας το 1999 βρέθηκε νεκρός. 

Το τελευταίο συμβάν στο μεγάλο αυτό σήριαλ της τουρκικής αεροπορίας ήταν στις 13 Μαρτίου του 2012, όταν ένα F5, εκπαιδευτικό αεροσκάφος, που απογειώθηκε από την βάση του Ικονίου μετά από μια ώρα πτήση έπεσε και ο πιλότος Ουμίτ Οζέρ σκοτώθηκε. 

Χώρια τα μη γνωστά ατυχήματα που επιμελώς έχουν αποκρυφτεί από τα τουρκικά ΜΜΕ.

Και όλα αυτά ενώ εδώ μας καλλιεργούν συνεχώς την πλαστή εικόνα της μεγάλης τουρκικής «υπερδύναμης» και της ανάγκης να κάνουμε συνεχώς τα «στραβά» μάτια στην ολοένα και πιο μεγάλη τουρκική προκλητικότητα. 

Οι διάφοροι «πολιτικοί μας εκπρόσωποι» το μόνο που ξέρουν, (όπως πρόσφατα η υπουργός Τουρισμού με το… βαθύ ντεκολτέ), είναι να χαριεντίζονται με ηλίθιο τρόπο μπροστά στους Τούρκους συναδέλφους τους όταν την ίδια ώρα τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη έχουν κάνει διάτρητο όλο το ελληνικό μας Αιγαίο.



Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
 
Μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που σε αναγκάζουν να αναρωτηθείς για τις προθέσεις, τις σκέψεις και τους σχεδιασμούς των ανθρώπων, ειδικά όταν πρόκειται για ιστο­ρικά γεγονότα. Μετά το θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μίλησε για τον αποθανόντα Κύπριο ηγέτη ως να ήταν ο εθνάρχης του Ελληνισμού, και μάλιστα κάλεσε όλους μας να προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό του για την Κύπρο. Και, προφανώς, ομιλεί για τη σαπουνόφουσκα της «επανένωσης», χωρίς να εξηγεί ότι η Κύπρος στην ουσία θα πρέπει να παραχωρήσει απίστευτα δικαιώματα στην Τουρ­κία-όχι στους Τουρκοκύπριους….

Ο κ. Σημίτης αλλά και ο μακαρίτης ο Κληρίδης όταν βρισκόταν εν ζωή προσπάθησαν πολύ να μειώσουν τη σημασία ενός γεγονότος που συνέβη κατά τη συνάντησή τους στην Αθήνα όταν ελήφθη η απόφαση να μην μεταφερθούν οι ρωσικοί πύραυλοι S-300 στο νησί. Ο πρώην Πρόεδρος της Κύπρου ήταν τόσο οργισμένος για την εξα­πάτηση του ίδιου και του κυπριακού λαού, που είπε στον κ. Σημίτη ότι «μας προδώσα­τε όπως η χούντα το 1974…). Πρόκειται για δήλωση φωτιά από έναν πολιτικό όπως ο Κληρίδης που απέφευγε τους χαρακτηρισμούς ακόμα και γι΄αυτούς που τον καθύ­βριζαν για τις θέσεις του στο Κυπριακό. Οι συνεργάτες του Κληρίδη ούτε θέλουν να θυμούνται το γεγονός αλλά αναμένω με… αγωνία τη διάψευση τους για το σοβαρότατο αυτό ζήτημα. Όπως και την τοποθέτη­ση του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας.

Την περασμένη εβδομάδα ο κ. Σημίτης επισκέφθηκε την Κύπρο για να παρουσιάσει το βιβλίο του Γιώργου Βασιλείου – ναι, το ίδιο βιβλίο που έβγαλε «σκάρτο» ο Θε­όδωρος Πάγκαλος. Είπε πολλά και διάφο­ρα ο πρώην πρωθυπουργός, όλα άκρως προκλητικά, και θα έλεγα ότι απέχουν από την αλήθεια και από την πραγματικότητα. Πριν από το δημοψήφισμα του 2004, με άρθρο μου στην Ημερησία, του αναγνώρι­σα τη μεγάλη προσπάθεια για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε, δίνοντας δυστυχώς -όταν ήταν πρωθυπουργός- υποσχέσεις στον Φερχόϊγκεν που δεν μπορούσε να αποδε­χτεί αργότερα ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Θεώρησα ότι έπρεπε να του αναγνωρίσω τις προσπάθειες και μάλιστα υπέβαλα και το ερώτημα: Μήπως έπρεπε να δώσει ση­μασία στα λόγια του ο κυπριακός λαός; Δεν γνώριζα τότε όσα γνωρίζω σήμερα…

Ο πρώην πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι «μΙα από τις μεγάλες παθογένειες της στρα­τηγικής του Ελληνισμού ήταν η απουσία ρεαλιστικής αντίληψης και προσέγγισης του θέματος καθώς και το έλλειμμα κατα­νόησης της σημασίας του χρόνου». Και με την ευκαιρία επιτέθηκε στον Ανδρέα Πα­πανδρέου και τον Σπύρο Κυπριανού επειδή απαιτούσαν τα αυτονόητα: την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποί­κων και την εφαρμογή των τριών ελευθεριών. Προσέξτε: Οι δύο ηγέτες απαιτούσαν το σεβασμό των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ο κ. Σημίτης τους ασκεί κριτική γι΄αυτό. Την ίδια απαράδεκτη κριτική ασκεί όλα αυτά τα χρόνια και η Άγκυρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός μάς συμβου­λεύει να είμαστε ρεαλιστές και στην περίπτωση της Κύπρου ρεαλισμός σημαίνει να παραδώσουμε το νησί στην επιρροή της Τουρκίας, να δώσουμε το 50% των πόρων από το φυσικό αέριο στην Άγκυρα. Και να περάσουν οι αγωγοί από το τουρκικό έδαφος για να ελέγχουν πλή­ρως οι Τούρκοι τη ροή του κυπριακού φυσικού αερίου. Αυτή είναι η θέση των αυτοαποκαλούμενων ρεαλιστών, η οποία θα είναι καταστροφική για τους Έλληνες της Κύπρου. Εάν συμβούν τα παραπάνω, η μοναδική επιλογή των Ελληνοκυπρίων θα είναι η μετανάστευση…

Ο κ. Σημίτης ισχυρίστηκε επίσης ότι «η ρεαλιστική και πραγματιστική προσέγγι­ση που υποστήριξαν ο Γιώργος Βασίλειου και ο Γλαύκος Κληρίδης είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ». Και αποσιωπά ότι ο Κληρίδης ήταν αυτός που ΣΚΟΤΩΣΕ στην κυριολεξία την πρωτοβουλία του Βασι­λείου για διευθέτηση του Κυπριακού… Ως γνωστόν, για να νικήσει τότε τον Βασιλείου στις προεδρικές εκλογές, ο Κληρίδης φόρε­σε ελληνική φουστανέλα και σκαρφίστηκε το θέμα των S-300 -που κόστισαν εκα­τομμύρια-, το οποίο του ακύρωσε αργότερα ο Σημίτης χωρίς καν να τον ακούσει…
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος για τρεις ηγέτες που νομίζαμε πως ήταν άλλοι…

Δημοσιεύτηκε στα "Επίκαιρα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου