Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιαν 2017


Ο Τέντ Μάλοχ θα είναι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην ΕΕ. Επιλογή του Ντόναλντ Τράμπ. Τα όσα λέει στο BBC είναι πραγματικά ενδιαφέροντα για το άμεσο μέλλον της Ευρώπης και της ΕΕ. Ο Μάλοχ υποστηρίζει ότι είναι πολύ πιθανό “στον επόμενο ένα,ενάμιση χρόνο να μην υπάρχει ΕΕ”!

Ο Μάλοχ θεωρεί το ευρώ περίπου τελειωμένη υπόθεση και υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ είναι πιθανό σε περίπτωση επιβεβαίωσης των προβλέψεων, να προχωρήσουν σε διμερείς συμφωνίες με κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά.

Ο Τραμπ δεν πιστεύει σε υπερεθνικές ενώσεις αλλά στα έθνη κράτη και επίσης θεωρεί πως η ΕΕ έγινε πλέον καθαρά γερμανική.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Όταν το κράτος των Σκοπίων αποσχίσθηκε από την διαλυομένη Γιουγκοσλαβία, τον Σεπτέμβριο του 1991, παρουσιάσθηκε διεθνώς ως το εθνικό κράτος των Μακεδόνων, υποβαθμίζοντας την παρουσία Αλβανών και άλλων εθνικών ομάδων. Με αυτό το επιχείρημα διεκδίκησε το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» προκαλώντας εύλογες αντιδράσεις από την Ελλάδα. Τώρα, όμως, οι εσωτερικές εξελίξεις οδηγούν στον μετασχηματισμό του κράτους σε ομοσπονδία μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών και δεν αποκλείεται η περαιτέρω καντονοποίηση με την ανάδειξη και άλλων εθνικών μειονοτήτων.

Θυμίζω τα κυριότερα γεγονότα:

Οι Αλβανοί αποτελούν περίπου το 30% του πληθυσμού της ΠΓΔΜ και μετά από την υποστήριξη της Δύσης προς το ανεξάρτητο Κόσοβο διεκδικούν καθεστώς ισοτιμίας με τους Σλάβους των Σκοπίων. Η κυβέρνηση του Έντι Ράμα στα Τίρανα συντονίζει φανερά τα αλβανικά αιτήματα και προσφάτως κάλεσε τα 4 αλβανικά κόμματα των Σκοπίων να υπογράψουν το Αλβανικό Μανιφέστο. Με το κείμενο αυτό, που έγινε γνωστό στα μέσα Ιανουαρίου, τα αλβανικά κόμματα προτείνουν ουσιαστικά την πλήρη συγκυριαρχία με το σλαβικό στοιχείο και την ομοσπονδοποίηση της χώρας. Ούτως ή άλλως η στήριξή τους είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό κυβερνήσεως δεδομένου ότι ούτε η Δεξιά του ΒΜΡΟ-ΔΠΜΗΕ (Γκρούεφσκι) ούτε η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση του Ζάεφ έχουν την αυτοδυναμία μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2016.

ΟΙ Αλβανοί των Σκοπίων ζητούν την εφαρμογή της αρχής της πολυεθνικότητας, την αλλαγή του Συντάγματος και των εθνικών συμβόλων, την ισοτιμία της αλβανικής γλώσσας με την λεγόμενη «μακεδονική» και ισχυρή εκπροσώπηση στον Στρατό, την Αστυνομία και τη Δημόσια Διοίκηση.

Παραλλήλως η Βουλγαρία αμφισβητεί συστηματικά την ύπαρξη «Μακεδονικού» Έθνους και θεωρεί Βουλγάρους τους Σλάβους των Σκοπίων. Ο απερχόμενος Πρόεδρος της Βουλγαρίας Πλεβλένλιεφ ζήτησε από τα Σκόπια να εγκαταλείψουν τον Μακεδονισμό, ενώ οι ιστορικοί επιστήμονες στη Σόφια θεωρούν ότι οι λεγόμενοι «Μακεδόνες» είναι Βούλγαροι. Τα τελευταία δέκα χρόνια μεγάλος αριθμός Σκοπιανών πολιτών ζητούν τη βουλγαρική υπηκοότητα. Βούλγαρος δηλώνει πλέον και ο πρώην Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι.

Στις 22.1.2017 ο Πρόεδρος του Βουλγαρικού Πρακτορείου Ειδήσεων Κρασιμίρ Ουζούνοφ χαρακτήρισε αναπόφευκτη την ομοσπονδοποίηση των Σκοπίων και επισήμανε ότι: «Τα αιτήματα των Αλβανών για τη χρήση της αλβανικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας σε όλη τη χώρα και η ίση οικονομική κατανομή στις ανατολικές και δυτικές επαρχίες θα χωρίζουν σιωπηλά τη χώρα σε καντόνια, αφού στις ανατολικές περιοχές κυριαρχεί ο σλαβοβουλγαρικός πληθυσμός και στις ανατολικές επαρχίες ο αλβανικός».

Άλλωστε την πρόβλεψη για τον μετασχηματισμό της ΠΓΔΜ σε ομοσπονδία Αλβανών και Σλάβων έχει κάνει από τις 20.5.2015 ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ αναφερόμενος ακόμη και σε πιθανότητα διάσπασης του κράτους μεταξύ Αλβανίας και Βουλγαρίας.

Στην προϊούσα καντονοποίηση δεν αποκλείεται να εκδηλώσουν απαιτήσεις και οι Σέρβοι, οι οποίοι διαθέτουν μειονότητα στα Σκόπια. Είναι αξιοπρόσεκτη η αλλαγή της επίσημης θέσης της Σερβίας, η οποία έπαυσε διεθνώς, αλλά και στο εσωτερικό της, να χρησιμοποιεί το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» για τα Σκόπια και προσχώρησε στη χρήση του όρου FYROM.

Η Ελλάς οφείλει να αξιοποιήσει την αλλαγή της κρατικής δομής της ΠΓΔΜ και την ανάδειξη του πολυεθνικού χαρακτήρα του γειτονικού μας κράτους.

Πρώτον, είναι καιρός να ζητήσουμε τη διεξαγωγή μιας αντικειμενικής απογραφής πληθυσμού υπό την αιγίδα διεθνών Οργανισμών για να μάθουμε επιτέλους ποιο είναι το αριθμητικό μέγεθος της ελληνικής μειονότητας (κυρίως Βλαχόφωνοι Έλληνες καταπιεζόμενοι επί δεκαετίες).

Δεύτερον, πρέπει να διακηρύξουμε ὀτι δεν είναι δυνατόν να διεκδικεί το όνομα Μακεδονία ένα κράτος πολυεθνικό, στο οποίο οι «Μακεδόνες» θα αποτελούν ένα από τα δύο ή τρία ή και τέσσερα καντόνια που αναμένεται να δημιουργηθούν. Ένα καντόνιο δεν μπορεί να επιβάλει την εθνική ονομασία του σε όλη τη χώρα. Πχ θα ήταν παράλογο όλο το Βέλγιο να ονομασθεί Βαλλονία.

Η καντονοποίηση των Σκοπίων είναι ευκαιρία για την Ελλάδα.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την σκληρή αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης προκάλεσε η απόφαση του Αρείου Πάγου για τη μη έκδοση των οχτώ Τούρκων στρατιωτικών στη γείτονα, με την Άγκυρα να απειλεί με επανεξέταση των διμερών σχέσεων με την Αθήνα.

"Το αίτημά μας για την έκδοση οκτώ ηγετών της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 2016 ενάντια στη δημοκρατική συνταγματική τάξη απορρίφθηκε από τον έλληνα δικαστή" τονίζει το υπουργείο Εξωτερικών.

Διαμαρτυρόμαστε, προσθέτει, για αυτή την απόφαση, η οποία έχει ως στόχο τη δημοκρατική τάξη στην Τουρκία, με 248 πολίτες να γίνονται μάρτυρες από τις δυνάμεις ασφαλείας μας και τους πολίτες μας, συμμετάσχοντας ενεργά στην απόπειρα πραξικοπήματος που τραυμάτισε 2193 πολίτες μας και προφυλάσσει αυτά τα άτομα από το να εμφανιστούν ενώπιον των ανεξάρτητων τουρκικών δικαστικών αρχών.

Σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση, η στάση του ελληνικού δικαστικού συστήματος οδηγεί στην ατιμωρησία των εγκληματιών και την παραβίαση των δικαιωμάτων των θυμάτων σε αντίθεση με τις αρχές του διεθνούς δικαίου και των κανόνων. Ως μια χώρα που έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν παρόμοια θέματα, η Ελλάδα, δυστυχώς, έπεσε στο καθεστώς μιας χώρας που προστατεύει παρανόμους με την απόφαση αυτή.

Θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για τη δίωξη των εγκληματιών, χρησιμοποιώντας όλα τα ένδικα μέσα κατά της απόφασης αυτής του ελληνικού δικαστικού συστήματος. Η απόφαση αυτή, η οποία θεωρούμε ότι έχει πολιτικά κίνητρα, υπόκειται επίσης σε συνολική επαναξιολόγηση των διμερών μας σχέσεων, της συνεργασίας μας στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και έχει συνέπειες για το κοινό μας έργο σε άλλα διμερεί / περιφερειακά ζητήματα καταλήγει το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Σημειώνεται ότι η πρώτη αντίδραση της Άγκυρας ήταν η έκδοση εντάλματος σύλληψης ερήμην για τους οχτώ Τούρκους στρατιωτικούς.

«Όχι» στην έκδοση των οκτώ τούρκων στρατιωτικών που είχαν καταφύγει στη χώρα μας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου αποφάσισε νωρίτερα το Ανώτατο ελληνικό Δικαστήριο.

«Ήταν μια μεγάλη νίκη για τις ευρωπαϊκές αξίες και την ελληνική Δικαιοσύνη. Διακυβευόταν η αξιοπρέπεια του ελληνικού δικαστικού συστήματος. Η απόφαση αποτελεί υποθήκη για τους νέους νομικούς» σχολίασε μεταξύ άλλων ο συνήγορος των «οχτώ Χρίστος Μυλωνόπουλος.

Για «απόφαση – σκάνδαλο» έκανε λόγο η φιλοκυβερνητική εφημερίδα SABAH.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βρισκόμαστε μόλις "τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα", σύμφωνα με το Doomsday Clock (που απεικονίζει την Ημέρα της Κρίσης), το οποίο στέλνει το μήνυμα πως η ανθρωπότητα είναι πιο κοντά στη λήθη από ότι ήταν εδώ και δεκαετίες. Οι δείκτες του περίφημου ρολογιού κινούνται πιο κοντά ή μακριά στα μεσάνυχτα, συμβολίζοντας την απειλή για την ανθρωπότητα από έναν παγκόσμιο Αρμαγεδδώνα, πυρηνικό ή άλλης μορφής.

Την Πέμπτη το απόγευμα στις 15.00 (ώρα Αγγλίας), οι φύλακες του ρολογιού θα ανακοινώσουν μια αλλαγή. Τα τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα είναι ήδη "πολύ κοντά", λένε οι ειδικοί, αλλά θα μπορούσε να μετακινηθεί ακόμη πιο κοντά στα μεσάνυχτα. Για λόγους σύγκρισης, το ρολόι ορίστηκε στα "τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα" κατά τη διάρκεια της δοκιμής της βόμβας υδρογόνου στον Ψυχρό Πόλεμο και τις πιο σκοτεινές ώρες της δεκαετίας του ’80 όταν οι ΗΠΑ και οι Σοβιετικές κυβερνήσεις διέκοψαν κάθε διάλογο.

Το ρολόι δημιουργήθηκε από το Συμβούλιο Επιστήμης και Ασφάλειας του περιοδικού Bulletin of Atomic Scientists, αποτελούμενο από ανήσυχους Αμερικανούς επιστήμονες που συμμετείχαν στο Σχέδιο Μανχάταν, το οποίο ανέπτυξε για πρώτη φορά τα πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 ίδρυσαν το Doomsday Clock (ή αλλιώς το Ρολόι της Αποκάλυψης), για να παρέχουν έναν απλό τρόπο απόδειξης των κινδύνων που τίθενται για την Γη και την ανθρωπότητα από έναν πυρηνικό πόλεμο.

Υιοθέτησαν την ιδέα "λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα" καθώς αντικατοπτρίζει τόσο την "ημέρα της κρίση" όσο και την αντίστροφη μέτρηση μιας πυρηνικής επίθεσης.

Το Συμβούλιο πίσω από αυτό το ρολόι υποστηρίζει πως παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν μια πιθανή αλλαγή αυτή την εβδομάδα θα μπορούσαν να είναι η αύξηση του εθνικισμού – τα σχόλια του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τα πυρηνικά όπλα και το θέμα της κλιματικής αλλαγής, ένα σκοτεινό παγκόσμιο τοπίο στο τομέα της ασφάλειας, αλλά και μια αυξανόμενη αδιαφορία για την επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη.

"Όταν αποκαλούμε αυτούς τους κινδύνους υπαρξιακούς, αυτό ακριβώς εννοούμε" λέει η ομάδα. "Απειλούν την ίδια την ύπαρξη του πολιτισμού, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να είναι το πρώτο θέμα συζήτησης των ηγετών που νοιάζονται για τους πολίτες και τις χώρες τους".

Ιδού μια ιστορική αναδρομή για τις κρισιμότερες στιγμές στο "Ρολόι της Αποκάλυψης", από το 1947 ως σήμερα:

1947: Επτά λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Καθώς το Bulletin εξελίσσεται από ένα ενημερωτικό δελτίο σε περιοδικό, το ρολόι εμφανίζεται για πρώτη φορά στο εξώφυλλό του. Συμβολίζει τον επείγοντα χαρακτήρα των πυρηνικών κινδύνων - που οι ιδρυτές του περιοδικού και η ευρύτερη επιστημονική κοινότητα- προσπαθούν να μεταφέρουν στο κοινό και τους πολιτικούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο".

1953: Δύο λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Μετά από πολλές συζητήσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν την κατασκευή της βόμβας υδρογόνου, ένα όπλο πολύ πιο ισχυρό από οποιαδήποτε ατομική βόμβα. Τον Οκτώβριο του 1952, οι Ηνωμένες Πολιτείες δοκιμάζουν την πρώτη βόμβα, εξαφανίζοντας ένα νησάκι στον Ειρηνικό Ωκεανό. Εννέα μήνες αργότερα, οι Σοβιετικοί δοκιμάζουν τη δική τους βόμβα".

1963: Δώδεκα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Μετά από μια δεκαετία ανελέητων πυρηνικών δοκιμών, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση υπογράφουν τη Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών".

1968: Επτά λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Ξεσπούν περιφερειακοί πόλεμοι. Η εμπλοκή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ εντείνεται, η Ινδία και το Πακιστάν μάχονται από το 1965, το Ισραήλ και οι Άραβες γείτονές του ανανεώνουν τις εχθροπραξίες το 1967. Ακόμα χειρότερα, η Γαλλία και η Κίνα αναπτύσσουν τα δικά τους πυρηνικά όπλα για να διεκδικήσουν μια θέση στην παγκόσμια σκακιέρα".

1969: Δέκα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Σχεδόν όλα τα έθνη του κόσμου ενώνονται και υπογράφουν τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών".

1972: Δώδεκα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση προσπαθούν να περιορίσουν τον αγώνα για την πυρηνική υπεροχή με την υπογραφή της Συνθήκης Μείωσης Στρατηγικών Όπλων (START) και τη συνθήκη Περιορισμού των Αντι-Βαλλιστικών Πυραύλων (ABM)".

1974: Εννέα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Η Νότια Ασία αποκτά τη Βόμβα, ενώ η Ινδία δοκιμάζει την πρώτη πυρηνική συσκευή της. Κάθε προηγούμενη συμφωνία ελέγχου των εξοπλισμών μοιάζει με οφθαλμαπάτη".

1980: Επτά λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Τριάντα πέντε χρόνια μετά την έναρξη της πυρηνικής εποχής και μετά από κάποιες ελπιδοφόρα μηνύματα για τον αφοπλισμό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση θεωρούν ακόμα τα πυρηνικά όπλα ως αναπόσπαστο στοιχείο της εθνικής τους ασφάλειας".

1981: Τέσσερα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν την πυρηνική στάση των ΗΠΑ".

1984: Τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Οι σχέσεις ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης φτάνουν στο χειρότερο σημείο τους εδώ και δεκαετίες. Ο διάλογος μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων σταματά".

1990: Δέκα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Καθώς η μία χώρα της Ανατολικής Ευρώπης μετά την άλλη (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία) απελευθερώνονται από τον σοβιετικό έλεγχο, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ αρνείται να παρέμβει, σταματώντας την ιδεολογική μάχη για την Ευρώπη και μειώνοντας σημαντικά τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου".

1991: Δεκαεπτά λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα."Με τον Ψυχρό Πόλεμο να έχει λήξει επίσημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία αρχίζουν να κάνουν μεγάλες περικοπές στα πυρηνικά τους οπλοστάσια. Η Συνθήκη Μείωσης των Στρατηγικών Όπλων μειώνει σημαντικά τον αριθμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων που διαθέτουν οι δύο πρώην αντίπαλοι".

2007: Πέντε λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μιας δεύτερης πυρηνικής εποχής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία εξακολουθούν να είναι έτοιμες να οργανώσουν μία πυρηνική επίθεση μέσα σε λίγα λεπτά, η Βόρεια Κορέα διεξάγει πυρηνική δοκιμή και πολλοί στη διεθνή κοινότητα ανησυχεί ότι το Ιράν σχεδιάζει τη δημιουργία μιας βόμβας. Η κλιματική αλλαγή παρουσιάζει επίσης μια τρομερή πρόκληση για την ανθρωπότητα".

2015: Τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Ο μη έλεγχος της κλιματικής αλλαγής, ο εκσυγχρονισμός των πυρηνικών όπλων, η αναμφισβήτητη απειλή για τη συνέχιση της ύπαρξης της ανθρωπότητας, οι ηγέτες του κόσμου απέτυχαν να ενεργήσουν με την ταχύτητα ή την κλίμακα που απαιτείται για την προστασία των πολιτών από ενδεχόμενη καταστροφή. Αυτές οι αποτυχίες της πολιτικής ηγεσίας θέτουν σε κίνδυνο κάθε άτομο πάνω στη Γη".

2016: Πάλι, τρία λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. "Η πιθανότητα μιας παγκόσμιας καταστροφής είναι πολύ υψηλή, και ενέργειες για τη μείωση των κινδύνων θα πρέπει να ληφθούν σύντομα. Το ρολόι χτυπά. Οι σοφοί ηγέτες θα πρέπει να ενεργήσουν -άμεσα".

sky.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την πρώτη μέρα του τρίτου έτους της κυβέρνησης συριζανελ, ένας ψύχραιμος απολογισμός αποδεικνύει ότι ο ελληνικός λαός έχει κερδίσει πολλά απ αυτή τη διακυβέρνηση, που αν τα εκμεταλλευτεί μπορεί να οδηγηθεί σε μια πραγματική έξοδο από την κρίση και να δημιουργήσει ένα πραγματικά πολιτισμένο κράτος, αντί για το τριτοκοσμικό που έχει σήμερα.
Κατ αρχήν τελειώσαν οι μύθοι.
  1. Το παραμύθι ότι υπάρχει εύκολος και ανώδυνος δρόμος για να δημιουργηθεί κράτος που να παράγει και να πουλάει, ενώ παράλληλα θα ξεχρεώνει τα δάνειά του πέθανε στα χέρια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ- ΝΔ, ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ- ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.
Απέμειναν μόνο δύο ακόμα δρόμοι. Ο εξαιρετικά επώδυνος, της στάσης πληρωμών με επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και χτίσιμο ενός δημοκρατικού κράτους εξ αρχής με ό,τι αυτός συνεπάγεται και ο επίσης επώδυνος δρόμος της ανοικοδόμησης προς ένα κράτος δικαίου μέσα στην Ε.Ε., με κανόνες ισονομίας και ισοπολιτείας, που δεν ισχύουν σήμερα στο ελληνικό κομματικό κράτος γκάνκστερ. Και οι δύο είναι στρωμένοι με ιδρώτα και αίμα. Αλλά, αυτοί είναι. Δεν έχει άλλους.
  1. Το παραμύθι ότι υπάρχει ελληνικό κόμμα μικροαστών (το 90% της ελληνικής κοινωνίας), που είναι πρόθυμο ή μπορεί να ακολουθήσει άλλη πολιτική από αυτή που επιβάλλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ τα παρόντα χρόνια, πέθανε στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Επομένως, όποιος πολιτικάντης που στοχεύει στην εξουσία πουλάει επανάσταση και αντίσταση χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει το τίμημα και των δύο είναι για φούμο. Τελεία και παύλα. Επειδή δεν υπάρχει επανάσταση και αντίσταση χωρίς ιδρώτα και αίμα.
  1. Το παραμύθι ότι υπάρχει πλούτος στη χώρα, άλλος από το έδαφος, το υπέδαφος, την ενέργεια, τις αποδοτικές υπηρεσίες, την εργασία των πολιτών και την εκμετάλλευση όλων αυτών με ιδρώτα, τελειώνει όπου να’ ναι στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Που σαν το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου τάισε το λαό με τα κουτόχορτα των δισεκατομμυρίων που θα αντλούνταν από τους πλούσιους του εξωτερικού, τις μεγαλοκαταθέσεις, τις λίστες που κουκουλώθηκαν.
Μόνο τεμπέληδες και απατεώνες υπόσχονται στο λαό άλλον πλούτο, εύκολο, από τον δύσκολο πλούτο της εργασίας. Κάθε είδους εργασίας. Από του βιομήχανου μέχρι του αγρότη.
  1. Το παραμύθι της ιδεολογίας των κομμάτων εξουσίας πέθανε στην πράξη στα χέρια της πρώτης φοράς αριστεράς. Η οποία ακολούθησε και ακολουθεί την ίδια οικονομική πολιτική που ακολούθησαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ, συμπληρωμένη και με τον ιδεολογικό της αντίποδα! Τους ΑΝΕΛ για καθαρά λογιστικούς λόγους: Να συμπληρώνεται ο αριθμός 151+ στο ταμπλώ της Βουλής!
Όλα τα κόμματα κάνουν απλή διαχείριση ενός και του ίδιου μοντέλου που λέγεται καπιταλισμός. Στην Ελλάδα λειτουργεί σε κρατικοδίαιτου τύπου, μέχρι να σκάσει στον τοίχο για τα καλά. Επειδή, ακόμα κι ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να υπάρχει αν οι υπηρεσίες του παράγουν πλούτο. Είτε άμεσα είτε έμμεσα ως υπηρεσίες προς το λαό. Εδώ ούτε άμεσα παράγει πλούτο το δημόσιο ούτε υπηρεσίες προς το λαό προσφέρει. Μ αυτό, τα κόμματα καταστρέφουν τη χώρα για να υπάρχουν.
  1. Το παραμύθι ότι όποιος δηλώνει αριστερός είναι κι όλας, πέθανε στα χέρια του Συριζα. Επειδή η αριστεροσύνη αποδεικνύεται με την καθημερινή ζωή και τις πράξεις του καθενός. Δεν μπορείς να φοράς τη βαριά φανέλα του υπερασπιστή των δικαιωμάτων και να είσαι στην καθημερινή ζωή και στις πράξεις σου ο νεκροθάφτης των δικαιωμάτων των διπλανών σου. Δεν μπορεί να σκίζεις τα ρούχα σου για ισότητα και να σπέρνεις την ανισότητα. Ούτε μπορεί να μιλάς για Δημοκρατία την ώρα που κουρελιάζεις τους νόμους και το Σύνταγμα και την πολυφωνία.
  1. Το παραμύθι ότι υπάρχουν «κεκτημένα» πέθανε. Ό,τι δεν υπερασπίζεσαι διαρκώς, το χάνεις. Και ό,τι αποκτάς χαριστικά στο παίρνουν πίσω. Μισθοί, συντάξεις, κέρδη, τίποτε δεν είναι δεδομένο. Είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναμάθει ο νεοέλληνας αυτό που ήξεραν όλοι του οι πρόγονοι μέχρι και το ’60.
  1. Το παραμύθι ότι υπάρχει στον πλανήτη άλλη δύναμη που μπορεί να σε βοηθήσει να ευημερήσεις πέθανε. Ρωσίες, Κίνες, Περσίες, Αμερικές και Ευρώπες φροντίζουν τα μαγαζιά τους. Και περιφρονούν αυτούς που δεν φροντίζουν τον εαυτό τους. Ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα του είναι ο λαός της και οι κυβερνήσεις της. Το γράφει η πράξη διαχρονικά, το γράφει ο Σολωμός από το βράχο της Ζακύνθου, το γράφει ο Θουκυδίδης κι ο Αριστοτέλης, το γράφει η ελληνική και η παγκόσμια ιστορία ολόκληρη.
  1. Το παραμύθι ότι ο Έλληνας είναι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου πέθανε. Αν ήταν στοιχειωδώς έξυπνος δεν θα ήταν εδώ που είναι. Ούτε θα είχε στη Βουλή για αντιπροσώπους αυτούς που έχει. Ούτε και θα ανεχόταν να τον κοροϊδεύουν οι ίδιοι του οι αντιπρόσωποι κατάμουτρα με όλες τις ψευτιές του κόσμου την ώρα που του κλέβουν το βιός χωρίς να έχει επαναστατήσει.
Ο λαός αυτός, μέσα σε όλα του τα δεινά θα πρέπει να ευγνωμονεί τα δύο χρόνια Συριζανελ για όσα του έμαθαν με τον πιο επώδυνο και ακριβό τρόπο, ως το χειρότερο αποκορύφωμα των προηγούμενων απαράδεκτων χρόνων. 

Και να τα χρησιμοποιήσει για να χτίσει μια Οικογένεια, ένα Σχολείο και ένα Κράτος στηριγμένα πάνω στην Αυτογνωσία, την Ισονομία, την Αξιοκρατία, τη Δικαιοσύνη και τον Αλληλοσεβασμό. Γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει Δημοκρατία. Υπάρχει αυτό που έχει ως σήμερα. Μία χαβούζα. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Joachim Fels

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η προεκλογική υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ «να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά» άγγιξε τόσους πολλούς.

Πράγματι, η απειλή της τρομοκρατίας, η αύξηση της ανισότητας και η εξαφάνιση θέσεων εργασίας από την ψηφιακή τεχνολογία καλλιεργούν εδώ και καιρό αισθήματα ανασφάλειας.

Ωστόσο, με βάση τους περισσότερους δείκτες, η αμερικανική οικονομία είναι σε καλή κατάσταση και σίγουρα σε καλύτερη από αυτήν της Ευρώπης.

Αν και το μέσο (median) πραγματικό εισόδημα των νοικοκυριών στις ΗΠΑ παραμένει κάτω από το υψηλό του τέλους της δεκαετίας του 1990, έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια και θα φτάσει σύντομα σε νέα υψηλά. Οι Αμερικανοί ζουν στα μεγαλύτερα σπίτια, οδηγούν τα καλύτερα αυτοκίνητα και τρώνε τις πιο παχιές μπριζόλες. Το επίπεδο ζωής στις ΗΠΑ, με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο (εκτός από μερικές ξεχωριστές περιπτώσεις όπως το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία και η Ελβετία) και βρίσκεται 50% πάνω από αυτό της Ευρώπης και της Ιαπωνίας.

Η αμερικανική τεχνολογία, οι ταινίες και η μουσική διαμορφώνουν τις ημέρες και τις νύχτες ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. Η χρηματοοικονομική βιομηχανία των ΗΠΑ βρίσκεται σε μια πιο σταθερή και επικερδή πορεία, οι τομείς του real estate και των υπηρεσιών είναι πιο ζωηροί και τα κορυφαία τους πανεπιστήμια είναι ασυναγώνιστα. Δεν πρόκειται για εφιάλτη.

Αν υπάρχει μια μεγάλη οικονομία στον κόσμο που έχει ανάγκη να γίνει μεγάλη ξανά, είναι αυτή της Ευρώπης. Μετά από μια αξιοπρεπή οικονομική επίδοση ύστερα από τη δημιουργία του ευρώ και ως το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με μια χαμένη δεκαετία.

Η ανάπτυξη έχει μείνει στάσιμη στην Ε.Ε. μετά το 2008 και η ανεργία παραμένει διπλάσια από αυτήν των ΗΠΑ. Εξαιτίας της κρίσης του ευρώ, ο τραπεζικός τομέας και οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι κατακερματισμένες. Η πορεία προς μια «όλο και βαθύτερη ένωση» έχει σταματήσει. Οι αποσχιστικές τάσεις και ο εθνικισμός ενισχύονται. Τo Βrexit φαίνεται περισσότερο ως μια πρώτη γεύση από αυτό που θα ακολουθήσει, παρά με ένα απομονωμένο, ξεχωριστό συμβάν.

Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, ωστόσο, η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ ότι θα έρχεται πάντα πρώτα η Αμερική, μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη να γίνει μεγάλη ξανά.

Πρώτον, ενώ η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ως στόχο να αποθαρρύνει τις εισαγωγές και να τονώσει την εγχώρια παραγωγή, οι Ευρωπαίοι εξαγωγείς θα έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν το μερίδιο αγοράς τους στις ΗΠΑ. Ένας λόγος είναι πως το δολάριο έχει ενισχυθεί και το ευρώ έχει αποδυναμωθεί μετά τις προεδρικές εκλογές, αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών εξαγωγών.

Αν η Fed προχωρήσει στις τρεις αυξήσεις επιτοκίων που προβλέπουν οι αξιωματούχοι της και η ΕΚΤ συνεχίσει να διευρύνει τον ισολογισμό της και να φορολογεί τις τράπεζες για τα πλεονάζοντα αποθέματά τους, το δολάριο μπορεί να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο. Επιπλέον, η ισχυρότερη καταναλωτική και επιχειρηματική εμπιστοσύνη, καθώς και οι υψηλότερες τιμές των μετοχών, μπορεί να τονώσουν τη ζήτηση στις ΗΠΑ για εγχώρια και ξένα προϊόντα.

Η ενίσχυση της ζήτησης για εγχώρια αντί για ξένα προϊόντα μπορεί να γίνει πραγματικότητα κάποια στιγμή, αλλά βραχυπρόθεσμα δεν υπάρχει η απαιτούμενη ποιότητα και δυνατότητα στον αμερικανικό μεταποιητικό τομέα για να καλυφθεί το κενό.

Πολλά από τα καπέλα με το σύνθημα «Make America Great Again» που φορούσαν οι υποστηρικτές του Τραμπ στην ορκωμοσία είχαν κατασκευαστεί στην Κίνα ή στο Βιετνάμ και θα χρειαστεί να περάσει καιρός και μια μεγάλη αλλαγή στις τιμές, προτού οι εύποροι Αμερικανοί αρχίσουν να προτιμούν τη Chevrolet, τη Lincoln, την Chrysler και την Jeep από την BMW, τη Μercedes, τη Lexus και τη Range Rover.

Δεύτερον, η προοπτική μιας πιο προστατευτικής κυβέρνησης των ΗΠΑ -μαζί με τις υφιστάμενες τοπικές πιέσεις από τα λαϊκιστικά κινήματα- πιθανότατα θα προκαλέσουν μια αντίδραση στην Ευρώπη με στόχο την εφαρμογή πολιτικών που θα τονώσουν τη δημόσια ζήτηση και τη δυνητική ανάπτυξη.

Η εξωτερική απειλή στο εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης της Γερμανίας είναι υπαρκτή και αυτό θα βοηθήσει τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ να ξεπεράσει την αντιπαράθεση εντός του κόμματός της για την εφαρμογή μιας πιο επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής. Επιπρόσθετα, ενώ η πολιτική λιτότητας είναι δύσκολο να αλλάξει σημαντικά, μπορούμε να δούμε μεγαλύτερη ευελιξία απέναντι σε πιο φιλικές για την ανάπτυξη δημοσιονομικές πολιτικές σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Τρίτον, μια πιο απομονωτική εξωτερική και αμυντική πολιτική στις ΗΠΑ μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα πρωτοβουλία για κοινή ευρωπαϊκή άμυνα. Η δέσμευση σε ένα κοινό αμυντικό προϋπολογισμό, για την αντιμετώπιση υπαρκτών ή πιθανών εξωτερικών απειλών, είναι ένας πολύ πιο εύκολος τρόπος να πουληθεί η ιδέα της δημοσιονομικής ένωσης.

Λαμβάνοντας όλα τα παραπάνω υπόψη, σε σχέση με την αισιοδοξία που επικρατεί στις ΗΠΑ και την απαισιοδοξία στην Ευρώπη που αποτιμάται σε αυτό το στάδιο από τις αγορές, η Ευρώπη φαίνεται να έχει πολύ μεγαλύτερες προοπτικές να κάνει τη θετική έκπληξη.

Δεν αποκλείεται ο Ντόναλντ Τραμπ να κάνει την ήδη μεγάλη Αμερική, ακόμα μεγαλύτερη. Αλλά το πιθανότερο είναι πως σε τέσσερα με οκτώ χρόνια από τώρα περισσότεροι Ευρωπαίοι παρά Αμερικανοί θα έχουν λόγο να πουν «σας ευχαριστώ, κ. πρόεδρε!».

* O αρθρογράφος είναι οικονομικός σύμβουλος της Pimco
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Επανέρχεται ένα ζήτημα στην επικαιρότητα, για το οποίο είχα γράψει πριν από χρόνια, και αφορά τις κινητοποιήσεις Αλβανών στα νότια της Σερβίας, και ειδικότερα αυτήν την φορά της περιοχής γύρω από την Κοιλάδα του Πρέσεβο, που συνορεύει με Κοσσυφοπέδιο και Σκόπια, με τους Αλβανούς των δύο αυτών χωρών να διεκδικούν την περιοχή.

Όταν προ δύο ετών είχαν συμβεί οι ένοπλες συγκρούσεις των Σκοπιανών με ομάδα Αλβανών του πρώην UCK, στο Κουμάνοβο, βόρεια των Σκοπίων, ο δήμαρχος του Πρέσεβο, Σκεντέρ Ντεστάνι, σε συνέντευξη τύπου για το κανάλι «Today», δήλωσε ότι «Στο Πρέσεβο η κατάσταση είναι ήρεμη, υπάρχει όμως η δυνατότητα να υπάρξουν και εδώ επεισόδια».

Πληροφορίες του σερβικού Τύπου μιλούσαν επίσης για κινητοποίηση των ειδικών δυνάμεων του σερβικού στρατού, καθώς και όλων των υπηρεσιών πληροφοριών στην περιοχή της Κοιλάδας του Πρέσεβο. Ο υπουργός Εσωτερικών της Σερβίας, Νεμπόισα Στεφάνοβιτς, είχε δηλώσει ότι η κατάσταση ασφαλείας στη Σερβία είναι καλή. Εξήγησε όμως ότι στα σύνορα με τα Σκόπια απέστειλε πρόσθετες δυνάμεις και ειδικές ένοπλες ομάδες, οι οποίες θα καλύπτουν το έργο της Αστυνομίας, των υπηρεσιών του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών.

Νωρίτερα, το 2012, πρώην μαχητές του αποκαλούμενου Απελευθερωτικού Στρατού των Αλβανών στη νότια Σερβία (UCPΜΒ) απείλησαν ότι «θα ξαναπάρουν τα όπλα» εάν οι σερβικές αρχές απομακρύνουν ένα μνημείο για τους πεσόντες Αλβανούς αντάρτες, το οποίο ανεγέρθηκε, παράνομα, στην πόλη Πρέσεβο. Σε αλβανική ιστοσελίδα, μέλη του UCPMB ανήγγειλαν το ενδεχόμενο ανάληψης ένοπλης δράσης στην περίπτωση που η σερβική αστυνομία επιχειρήσει να απομακρύνει με τη βία το μνημείο.

«Κάθε προσπάθεια κατεδάφισης του μνημείου θα προκαλέσει την αντίδραση 500 Αλβανών στρατιωτών που υπηρετούν στη Δύση (σ.σ. στις ένοπλες δυνάμεις δυτικών χωρών - και στην Ελλάδα;) και είναι προτιμότερο να συναντηθούμε σήμερα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων παρά αύριο να βρεθούμε αντιμέτωποι στο δάσος», ανέφερε στη δήλωσή του ο πρώην διοικητής του UCPMB, Σεφκέτ Χασάνι, που είναι γνωστός με το ψευδώνυμο «ποιητής».

Στην ίδια ιστοσελίδα φιλοξενήθηκε και δήλωση ενός άλλου στελέχους του UCPMB, του Λιουιζίμ Ιμπίζι, που ανέφερε ότι «Υπάρχει η ετοιμότητα από την πλευρά των Αλβανών να αντισταθούν ακόμη και με τα όπλα σε κάθε προσπάθεια απομάκρυνσης του μνημείου». Σημειωτέον, ότι όταν λέγουν οι Αλβανοί πως το μνημείο αναγέρθηκε για τους «πεσόντες Αλβανούς αντάρτες», εννοούν ότι αυτοί συγκρούσθηκαν με τους Σέρβους. Όπως ακριβώς και εδώ στην Ελλάδα υπάρχει μνημείο των κομμουνιστών που έπεσαν όταν σήκωσαν τα όπλα εναντίον της Ελλάδας. Μόνον που οι Σέρβοι διαθέτουν αρκετή αγάπη για την Πατρίδα τους, ώστε να μη επιτρέπουν αυτήν την ασέβεια.

Στο παλιό μου άρθρο είχα αναφερθεί σε κάποιες παρασκηνιακές συζητήσεις που είχαν γίνει μεταξύ αξιωματούχων Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου και είχε πέσει στο τραπέζι το ενδεχόμενο ανταλλαγής εδαφών. Το Κοσσυφοπέδιο θα παραχωρούσε στην Σερβία τον σερβικό τομέα του, γύρω από την Μιτρόβιτσα, και θα ενσωμάτωνε την Κοιλάδα του Πρέσεβο, με τις πόλεις Πρέσεβο, Μέντβεντζα και Μπουγιάνοβατς. Όταν έγιναν γνωστές από διαρροές αυτές οι συζητήσεις τα σερβικά κόμματα αντέδρασαν και το θέμα πάγωσε.

Έγιναν όμως συζητήσεις, με τους εκπροσώπους της αλβανικής μειονότητας στην περιοχή, αλλά ούτε αυτές κατέληξαν θετικά. Οι ηγέτες των αλβανικών πολιτικών κομμάτων του Νότου της Σερβίας, αποφάσισαν να διακόψουν τις συνομιλίες, διαφωνώντας σε επτά σημεία με την κυβέρνηση του Βελιγραδίου σε θέματα εκπαίδευσης, υγείας, οικονομίας και δικαιοσύνης, όπως είχε δηλώσει ο μοναδικός Αλβανός βουλευτής στο σερβικό Κοινοβούλιο, Ρίζα Χαλίμι, πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης.

Η εθνικιστική αντιπολίτευση της Σερβίας ανησυχεί για τις κινήσεις των Αλβανών: «Είναι η ίδια στρατηγική που είχαν οι Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο τη δεκαετία του 1980, πίσω από την οποία κρύβονται πολιτικές προθέσεις», υποστήριξε ο αντιπρόεδρος του Σερβικού Εθνικιστικού Κόμματος, Ντράγκαν Τοντόροβιτς.

Τώρα, ο Γιονούζ Μούσλιου, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου των Δήμων της Κοιλάδας του Πρέσεβο, επαναφέρει το ζήτημα μετά και από μια δημοσίευση του ακαδημαϊκού του Κοσσυφοπεδίου, Ρετζέπ Κόσια, ο οποίος κάνει κι αυτός λόγο για ανταλλαγή εδαφών μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας.
Ο Μούσλιου δήλωσε ότι το ζήτημα θα το συζητήσει με την Πρίστινα και τα Τίρανα. Σημειώνω, πως πριν από ένα μήνα περίπου, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, ανήγγειλε την ίδρυση μιας Ένωσης των Δήμων στα Βαλκάνια, που έχουν αλβανικό πληθυσμό, και συμμετείχε στην πρώτη συνάντηση και ο εκπρόσωπος της Κοιλάδας του Πρέσεβο.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



98% θεωρεί ότι η κατάσταση επιδεινώθηκε, ενώ το 76% πιστεύει ότι οι επόμενες γενιές θα ζήσουν χειρότερα!

Το μεγαλύτερο ποσοστό απογοήτευσης των πολιτών για την οικονομική και πολιτική κατάσταση κατέγραψε στην Ελλάδα η τελευταία έρευνα «Life in Transition» (LiTS) της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕBRD), η οποία παρουσιάστηκε χθες. Στην έρευνα συμμετείχαν 51.000 νοικοκυριά από 34 χώρες της Ευρώπης, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται σε κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Μόνο ένας στους 100 Ελληνες θεωρεί ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι καλύτερη σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν, ενώ μόλις έξι στους 100 πιστεύουν ότι στο ίδιο διάστημα βελτιώθηκε η πολιτική κατάσταση. Τα αντίστοιχα ποσοστά στις αναπτυσσόμενες περιοχές της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης είναι 24% και 28%, ενώ στη Γερμανία 33% και 17%.

Επιπλέον, μόνο δύο στους 100 Ελληνες δηλώνουν ότι τα νοικοκυριά στη χώρα μας ζουν σήμερα καλύτερα σε σχέση με πριν από τέσσερα χρόνια, ενώ μόλις το 10% δηλώνει ικανοποιημένο από την προσωπική οικονομική κατάστασή του και το 12% θεωρεί πως έχει μειωθεί η διαφθορά κατά το ίδιο διάστημα. Την ίδια ώρα, το 28% των νοικοκυριών στη Γερμανία δήλωσε ότι ζει καλύτερα σε σύγκριση με πριν από τέσσερα χρόνια, όπως και το 29% των νοικοκυριών σε 29 «υπό μετάβαση» χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.

Χαμηλότερο ποσοστό

Ικανοποιημένο από τη ζωή του εμφανίστηκε μόλις το 24% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα, ποσοστό που, μαζί με τη Γεωργία, είναι το χαμηλότερο μεταξύ των κρατών που συμμετείχαν στην έρευνα. Επίσης, μόνο το 24% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η επόμενη γενιά Ελλήνων θα έχει καλύτερες συνθήκες ζωής από τις σημερινές, ποσοστό που επίσης είναι από τα χαμηλότερα μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Σχεδόν ένας στους δύο ερωτηθέντες στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρεί ότι η επόμενη γενιά θα ζήσει καλύτερα.

Ακρως ενδιαφέρουσες είναι επίσης οι απαντήσεις των Ελλήνων στο ερώτημα ποιος παράγοντας είναι ο σημαντικότερος ώστε να πετύχει κάποιος στη ζωή του: Το 37% των ερωτηθέντων απάντησε «η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά», το 33% «οι πολιτικές διασυνδέσεις» και το 24% «οι ικανότητες».

Από την έρευνα προκύπτει ακόμα ότι οι Ελληνες ενημερώνονται πρωτίστως από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο (56%) και ακολουθούν οι συζητήσεις με φίλους και συγγενείς, (32%) το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα (28%). Μόλις 7% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι διαβάζει καθημερινά εφημερίδα, έναντι περίπου 28% στη δυτική Ευρώπη.

Χάθηκε 37,5% των περιουσιών σε οκτώ χρόνια

Η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα αποτυπώνεται και στους αριθμούς. Υπολογίζεται ότι από το 2008 ως τις αρχές του 2016 τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν το 37,5% του χρηματοοικονομικού πλούτου τους! Παράλληλα απώλεσαν και τη δυνατότητα να αποταμιεύουν χρήματα, με την αποταμίευση να παραμένει εδώ και χρόνια σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, σύμφωνα με μελέτη που «φιλοξενεί» το οικονομικό δελτίο της Τραπέζης της Ελλάδος με τίτλο «Η οικονομική συμπεριφορά των νοικοκυριών στην Ελλάδα: Πρόσφατες εξελίξεις και προοπτικές».

Ως το τέλος του 2008 η αποταμίευση των νοικοκυριών παρέμενε υψηλή, υποστηριζόμενη από τις υψηλές επενδύσεις των νοικοκυριών κυρίως σε ακίνητα. Πέρα απ' αυτό, τα τελευταία χρόνια περιορίζονται διαρκώς οι δαπάνες που αφορούν διαρκή καταναλωτικά αγαθά, ενώ παρατηρείται αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των δαπανών που διατίθενται για την κάλυψη βασικών αναγκών, υποδηλώνοντας μια μεταβολή του καταναλωτικού προτύπου των νοικοκυριών. Κοινώς, οι πολίτες «κόβουν» από παντού για να μπορέσουν να καλύψουν τις καθημερινές βασικές ανάγκες τους.

Οπως επισημαίνεται στη μελέτη, κατά την επιδείνωση της κρίσης τα περισσότερα νοικοκυριά σταμάτησαν να παίρνουν ρίσκα και προχώρησαν σε αναδιάταξη του χαρτοφυλακίου τους, με προτίμηση για τις πιο άμεσα ρευστοποιήσιμες μορφές χρηματοοικονομικού πλούτου, όπως οι καταθέσεις, ενώ το μερίδιο σε μετοχές, χρεόγραφα και αμοιβαία κεφάλαια μειώθηκε σημαντικά.

Μείωση κατά 600.000.000 € στο διαθέσιμο εισόδημα!

Κατά 600.000.000 ευρώ (2,3%) μειώθηκε το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών το τρίτο τρίμηνο του 2016. Οπως αναφέρει η ΕΛ.ΣΤΑΤ., το εισόδημα συρρικνώθηκε περαιτέρω και διαμορφώθηκε σε 28,9 δισ. ευρώ από 29,5 δισ. ευρώ το τρίτο τρίμηνο του 2015. Πέρα απ' αυτό, το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών ήταν -10,2% κατά το τρίτο τρίμηνο του 2016 σε σύγκριση με -2,2% το τρίτο τρίμηνο του 2015.

Τη «μαύρη» αυτή εικόνα, που έρχεται να συμπληρώσει και η έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ, βάσει της οποίας το 75,3% των νοικοκυριών παρουσίασε σημαντική μείωση των εισοδημάτων μέσα στο 2016, με πάνω από ένα στα τρία νοικοκυριά να δηλώνουν ότι διαβιούν έχοντας ετήσιο οικογενειακό εισόδημα έως 10.000 ευρώ.

Αντίθετα, η τελική καταναλωτική δαπάνη αυξήθηκε κατά 5,5% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους, από 30,2 δισ. ευρώ σε 31,8 δισ. ευρώ. Κατά το τρίτο τρίμηνο του 2016 καταγράφηκε επίσης πλεόνασμα στο εξωτερικό ισοζύγιο αγαθών και υπηρεσιών 5,1 δισ. ευρώ έναντι πλεονάσματος 5,8 δισ. ευρώ που είχε καταγραφεί το τρίτο τρίμηνο του 2015.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το πρόσφατο περιστατικό των επτά αλβανικής καταγωγής στρατιωτών που σχημάτισαν το έμβλημα της Μεγάλης Αλβανίας (και όχι απλώς της αλβανικής σημαίας, όπως υποστήριξαν κάποιοι για να υποβαθμίσουν το γεγονός) έδωσε την ευκαιρία να προβληματισθούν κάποιοι σχετικώς με τι είδους και με ποιο τρόπο μπορεί να ενσωματωθεί μη ιθαγενής στην ελληνική κοινωνία.

[Και επειδή η ημιμάθεια βασιλεύει στον τόπο μας, πολλοί είπαν και έγραψαν ότι οι στρατιώτες έχουν την ελληνική ιθαγένεια. Είναι λάθος αυτό, όπως και πολλά άλλα που λέγονται και γράφονται λόγω άγνοιας της ελληνικής γλώσσας. Την ελληνική «υπηκοότητα» έχουν και όχι την ιθαγένεια, και τούτο λόγω του ότι «ιθαγενής» σημαίνει «ιθύς (= αληθινός) + γένος». Το αληθινό γένος των στρατιωτών αυτών, η καταγωγή δηλαδή, είναι αλβανική, ανεξαρτήτως υπηκοότητας].

Πώς και πότε όμως ενσωματώνεται κάποιος σε μια ξένη της καταγωγής του κοινωνία; Κατ’ αρχάς πρέπει να θέλει να ενσωματωθεί. Ακούω από πολλούς να λέγουν ότι γνωρίζουν πολλούς Αλβανούς που δεν θέλουν να επιστρέψουν στην Αλβανία. Κι εγώ γνωρίζω. Από πού όμως συνάγεται ότι η άρνηση επιστροφής σημαίνει και επιθυμία ενσωμάτωσης; Είναι απολύτως φυσικό να μη θέλουν να επιστρέψουν, αφού η ποιότητα ζωής μεταξύ των δύο χωρών έχει χάσμα ανάμεσά τους, καίτοι η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς πτώχευσης ουσιαστικώς.

Το να θέλει να ενσωματωθεί κάποιος σημαίνει ότι αποδέχεται τον τρόπο ζωής της κοινωνίας στην οποία διαβιεί. Και επί του προκειμένου, να υιοθετήσει τον ελληνικό τρόπο ζωής. Για να συμβεί αυτό, πρέπει η νέα του πατρίδα να είναι πολύ περισσότερο ελκυστική από την πατρίδα προέλευσης. Προσέξτε, πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτό από την πολιτική κοινωνιολογία. Ο ομογενής στις ΗΠΑ θα υιοθετήσει τον όρο «Ελληνοαμερικανός». Έχετε όμως ποτέ ακούσει από Έλληνα που δραστηριοποιείται φερ’ ειπείν στο Σουδάν ή το Αφγανιστάν, να λέει ότι είναι Ελληνοσουδανός, ή Ελληνοπακιστανός;

Επομένως, πρέπει να θέλει να ενσωματωθεί κάποιος σε ξένη κοινωνία, και για να θέλει πρέπει να νιώθει ο υπερήφανος με τη νέα του ιδιότητα, αποβάλλοντας και την παλαιά. Ούτε αυτό όμως αρκεί. Επειδή και η κοινωνία θα θέλει να τον ενσωματώσει στα σπλάχνα της. Ουσιαστικώς, και όχι με τυπικούς κανόνες. Στο θέμα των Αλβανών παρατηρούνται δύο τεράστια λάθη που έγιναν - και γίνονται. Συλλήβδην, από μια πλευρά θεωρήθηκαν όλοι οι Αλβανοί ανεπιθύμητοι, από την άλλη όλοι οι Αλβανοί ευπρόσδεκτοι.

Οι γενικεύσεις πάντα κάνουν κακό, με αποτέλεσμα πολλά από τα παιδιά των Αλβανών, που ήλθαν στην Ελλάδα, ή και που γεννήθηκαν σ’ αυτήν, να νιώθουν ξένα λόγω της αρνητικής στάσης έναντί τους. Δεν αντιμετωπίστηκε δηλαδή το καθένα ξεχωριστά, αναλόγως του χαρακτήρα του και της συμπεριφοράς του, ώστε άλλα μεν να γίνουν αποδεκτά, άλλοι δε λόγω παραβατικής στάσης, όχι, αλλά αντιμετωπίστηκαν ως σύνολο.

Προφανώς, και θα έχουν κρατημένη πικρία μέσα τους, προφανώς και οι ίδιοι οι νέοι θα απομακρύνθηκαν και συνταίριαξαν με άλλους ομογενείς τους. Αυτό όμως, από μόνο του δεν θα τους οδηγούσε σε ανθελληνικές ενέργειες, και μάλιστα δημοσίως, αν δεν υπήρχε έντονη η έξαρση του αλβανικού εθνικισμού, υποδαυλιζόμενη από την επίσημη πολιτική του αλβανικού κράτους, και υποστηριζόμενη από την Δύση προκειμένου να υπάρχουν κράτη στη βαλκανική -και με βάση στον ισλαμισμό- που θα διατίθενται εχθρικώς προς την Ρωσία.

Δεν έχει επομένως άδικο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Π. Καμμένος που τόνισε πως «Υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο αναβίωσης του αλβανικού εθνικισμού, το οποίο εκφράστηκε πρόσφατα και με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα, για τους Τσάμηδες». Είπε βέβαια πως «Τέτοια φαινόμενα δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτά στις Ένοπλες Δυνάμεις», αλλά γιατί μόνον στις Ένοπλες Δυνάμεις; Είναι ξεκομμένες από την ελληνική κοινωνία; Μάλιστα υπενθύμισε τη στάση του ότι «Επί πρωθυπουργίας Σημίτη, διαμαρτυρόταν για τις αθρόες ελληνοποιήσεις Αλβανών, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους». Λησμόνησε όμως να αναφέρει ότι τα σύνορα τα άνοιξε ο Α. Σαμαράς, υπείκων στις απαιτήσεις των συμμάχων να καταστεί η Ελλάδα απορροφητήρας των εντάσεων στην Βαλκανική, μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Έστω και τώρα, ας ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το θέμα της ενσωμάτωσης. Για να προλάβουμε δυσμενείς καταστάσεις, αλλά και την τυχούσα δημιουργία πέμπτης φάλαγγας.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένας από τους λόγους που τον μισούν οι κατεστημένοι της καθεστηκυίας είναι ότι δεν τους μοιάζει. Εννοεί όσα λέει!

«Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Δηλαδή, για να αρχίσει να σκαμπάζει κατιτίς το μυαλουδάκι μας, πρέπει να κατέχουμε καλά το νόημα, το περιεχόμενο, την αλήθεια κάθε λέξεως. Δηλαδή, να ασχολούμεθα και με κάτι που σήμερα φαντάζει σαν επιστημονική φαντασία: την ετυμολογία. Η λέξη «ετυμολογία» είναι σύνθετη. Απαρτίζεται από το «έτυμος», που σημαίνει αληθινός, και από το λόγος. Δηλαδή, κάθε λέξη φέρει εντός της την αλήθεια της και εμείς οφείλουμε να τη γνωρίζουμε, αλλιώς τσαλαβουτάμε νοερά σ' ένα έλος γεμάτο μπούρδες, όπου ένα σωρό μπακακάκια κοάζουν πολιτικές ορθότητες και λοιπές τρίχες.

Πάμε τώρα στον Ντόναλντ Τραμπ. Ποια είναι η ετυμολογία του ονόματός του; Τελικά, είναι αυτό που φαίνεται! Το μικρό του όνομα, Ντόναλντ (Donald) προέρχεται από τη γαελική (κλάδος της κελτικής γλώσσας) λέξη «Domhnall», η οποία με τη σειρά της είναι μια νεότερη εκδοχή του πρωτογαελικού «Dumno-ualos» που μεταφράζεται σε «Κοσμοκράτορας» και «Κοσμοεξουσιαστής»!
Το επίθετο του νέου προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ (Trump) έχει αγγλική ρίζα και αποτελεί μια παραλλαγή της λέξεως «triumph», δηλαδή θρίαμβος!

Φυσικά, κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την Ιστορία (εκτός από τον Αντρέα, που δεν το τήρησε διότι ξέχασε να του κολλήσει χαρτόσημο) και διά τούτο ουδείς γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. Το αύριο το ξέρει μόνο ο Θεός. Ωστόσο, μέχρι σήμερα ο θριαμβευτής κοσμοκράτορας δισεκατομμυριούχος έχει εκπλήξει τους πάντες, διότι κάνει κάτι που φαντάζει αδιανόητο ενώ θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Τηρεί όσα υποσχέθηκε. Αμέσως μόλις ανέλαβε ξεχεριάστηκε να υπογράφει προεδρικά διατάγματα τα οποία υλοποιούν τις προεκλογικές δεσμεύσεις του (λαθρομετανάστευση, Ισλάμ, περικοπές δαπανών, αποθάρρυνση εκτρώσεων κ.ά.) δίχως να... φουμάρει τους ψηφοφόρους του με επιτροπές, «θα δούμε», «δεν είναι ώριμοι οι καιροί» και λοιπά υποπροϊόντα φιδεμπορίου.

Κινείται με επιχειρηματικούς, όχι πολιτικάντικους ρυθμούς. Ως γνωστόν, στις αμερικανικές επιχειρήσεις το «τώρα» σημαίνει τώρα και όχι τη μεθεπομένη της Αποκαλύψεως. Το μόνο που φαίνεται να... λησμόνησε είναι να κανονίσει ραντεβού με την Αγκέλα τη Μέρκελ. Γιατί άραγε;

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε αλβανικούς εθνικιστικούς κύκλους αποδίδει, με ανακοίνωσή της, η δημοτική αρχή του ελληνικού μειονοτικού Δήμου Δρόπολης νομού Αργυρόκαστρου, "το κύμα κλοπής κατοικιών, την υποστολή των ελληνικών σημαιών, την καταστροφή των πινακίδων στην ελληνική γλώσσα, τα διάφορα συνθήματα περί Τσαμουριάς κ.ά.", που έχει ενσκήψει τον τελευταίο καιρό στα χωριά της ομογένειας.

Στην ανακοίνωσή της η δημοτική αρχή προσθέτει ακόμα ότι "όλα αυτά τα συμβάντα συμπεριλαμβάνονται στην εκστρατεία εκφοβισμού και τρομοκρατίας των κατοίκων της περιοχής, με την ανοιχτή ανοχή της τοπικής αστυνομίας, για τη δράση της οποίας στον Δήμο έχουμε πολλά ερωτηματικά".

Η ανακοίνωση εκδόθηκε αμέσως μετά την έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου με την συμμετοχή των προέδρων των τριάντα έξι κοινοτήτων που απαρτίζουν τον Δήμο Δρόπολης, το οποίο συνήλθε για να εξετάσει τις ανησυχητικές διαστάσεις που έχουν λάβει τα κρούσματα επιθέσεων σε σπίτια μελών της ελληνικής μειονότητας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατέθηκαν, τις τελευταίες εβδομάδες σημειώθηκαν διαρρήξεις σε περισσότερα από εκατό σπίτια στον Δήμο Δρόπολης.
Ομιλητές σημείωσαν ότι οι δράστες έχουν άριστη πληροφόρηση γύρω από τους στόχους που χτυπούν. Όπως αναφέρθηκε επιλέγουν σπίτια, από τα οποία οι οικογένειες απουσιάζουν ακόμα και για λίγες ημέρες.

Ο δήμαρχος Δρόπολης, Αχιλλέας Ντέτσικας, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεν έκρυψε τις ανησυχίες του για ενέργειες που αποσκοπούν στον εκφοβισμό των μειονοτικών.

"Διαθέτουν άριστο σύστημα πληροφόρησης και στις περισσότερες περιπτώσεις οι διαρρήκτες δεν παίρνουν τίποτε από τα σπίτια, απλώς κάνουν τα πάντα άνω κάτω και φεύγουν", είπε και εξέφρασε τις επιφυλάξεις του για τον ρόλο της αστυνομίας.

Καθώς οι αρχές δείχνουν να αδρανούν ενώπιον της κλιμακούμενης εγκληματικότητας, μειονοτικοί νέοι από το χωριό Δερβιτσιάνη, που διαμένουν στα Ιωάννινα, οργάνωσαν πρόσφατα και επί δέκα μερόνυχτα εθελοντικές περιπολίες. Με το που έφυγαν, τα κρούσματα διαρρήξεων αναζωπυρώθηκαν και μάλιστα οι δράστες άνοιξαν τη "βεντάλια" των δραστηριοτήτων τους επιτιθέμενοι και σε μαγαζιά, αυτοκίνητα, επιχειρήσεις κ.λπ.

Ταυτόχρονα με τις διαρρήξεις σημειώνονται και κρούσματα επιθέσεων σε σύμβολα της ελληνικής μειονότητας. Όπως αναφέρθηκε, πριν από δύο δυο εβδομάδες, στο χωριό Γραψη, εκτός από εννιά διαρρήξεις μέσα σε μια νύχτα, αφαιρέθηκε και η ελληνική σημαία, η οποία ήταν αναρτημένη μαζί με την αλβανική και αυτήν της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), σε δημόσιο χώρο.

Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο ζήτησε να μην αποκαλυφθεί το όνομά του, ανέφερε ότι σε δύο σπίτια Ελλήνων οι διαρρήκτες έκαψαν προκλητικά στις αυλές τους τις ελληνικές σημαίες που βρήκαν εκεί, ενώ δεν πήραν μαζί τους κάποιο άλλο αντικείμενο.

Στην ίδια ανακοίνωση του δημοτικού συμβουλίου Δρόπολης υπογραμμίζεται ότι η αστυνομία δείχνει "αδύναμη και άβουλη να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα καθώς από τη σωρεία των διαρρήξεων δεν έχει συλλάβει ούτε έναν δράστη".

Το όλο κλίμα έχει προκαλέσει αναστάτωση, φόβο και απογοήτευση στους Έλληνες ομογενείς που νιώθουν απροστάτευτοι, ενώ καταγγέλλουν ότι δεν τολμούν να προβούν σε επώνυμες καταγγελίες, διότι θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα δώσει αφορμή να απειληθούν περαιτέρω.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



- Την εισήγηση των αντεισαγγελέων του Αρειου Πάγου ακολούθησε το ανώτατο δικαστήριο για τους οκτώ Τούρκους
- Δεν εκδίδονται καθώς υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή τους
- Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αξιωματικοί αφήνονται ελεύθεροι

Στην απόφαση να μην εκδώσει τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς στην Αγκυρα κατέληξε ο Αρειος Πάγος.

Αρχικά έγινε γνωστή η αρνητική εισήγηση για τους πρώτους τέσσερις τούρκους αξιωματικούς και εν συνεχεία γνωστοποιήθηκε η αρνητική εισήγηση και για τους άλλους τέσσερις.

Οι Τούρκοι αξιωματικοί αφήνονται πλέον ελεύθεροι.

Η ανακοίνωση της ετυμηγορίας του ποινικού τμήματος του Αρείου Πάγου είχε αρχικά οριστεί για την περασμένη Δευτέρα, ωστόσο ανεβλήθη για σήμερα καθώς η διάσκεψη συνεχιζόταν.

Η απόφαση εκδίδεται από τρεις διαφορετικές συνθέσεις του ποινικού τμήματος, οι οποίες έκριναν και τις αντίστοιχες αναιρέσεις κατά των αντίθετων αποφάσεων που εξέδωσαν τρία διαφορετικά Συμβούλια Εφετών.

Οι τρεις αντεισαγγελείς των τριών συνθέσεων του ποινικού τμήματος του ανώτατου δικαστηρίου, Βασιλική Θεοδώρου, Χαράλαμπος Βουρλιώτης και Νίκος Παντελής, εισηγήθηκαν κατά της έκδοσης των Τούρκων αξιωματικών. Βασικά σημεία της επιχειρηματολογίας τους ήταν ότι εάν εκδοθούν, τίθεται σε κίνδυνο η ζωή τους, ενώ είναι αμφίβολο το αν θα έχουν μια δίκαιη δίκη.

Την έκδοση των 8 στρατιωτικών ζητάει εκ νέου το τουρκικό ΥΠΕΞ

Ο εκπρόσωπος Τύπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Χιουσείν Μουφτούογλου, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, αναφέρθηκε και στην υπόθεση των 8 Τούρκων στρατιωτικών που δικάζονται στην Ελλάδα και σήμερα αναμένεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου για την έκδοσή τους ή όχι στην Τουρκία.

Ο Μουφτούογλου, όπως μεταδίδει η ανταποκρίτρια του ΑΝΤ1 στην Τουρκία, ανέφερε ότι «περιμένουμε τουλάχιστον από τις ελληνικές δικαστικές αρχές να μην δώσει την ευκαιρία να μείνουν ατιμώρητοι οι ένοχοι».

«Συνεχίζεται η δικαστική υπόθεση για τους 8 στρατιωτικούς που διέφυγαν στην Ελλάδα. Σήμερα αναμένεται να ληφθεί η απόφαση. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε πληροφορηθεί για το ποια θα είναι η απόφαση.

Αναμένουμε από την Ελλάδα να επιστρέψει σε εμάς αυτούς τους πραξικοπηματίες. Η μεγαλύτερή μας προσδοκία είναι η παράδοση από την Ελλάδα αυτών των πραξικοπηματιών στην τουρκική δικαιοσύνη.

Και μία τέτοια απόφαση, που να ικανοποιεί αυτή την προσδοκία, περιμένουμε να λάβουν οι ελληνικές δικαστικές αρχές. Περιμένουμε τουλάχιστον από τις ελληνικές δικαστικές αρχές να μην δώσουν την ευκαιρία να μείνουν ατιμώρητοι οι ένοχοι».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μιχαηλίδης Νίκος

Παρά τις αναμενόμενες δημόσιες δηλώσεις και την καλλιέργεια προσδοκιών για βελτίωση των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, οι πραγματικότητες επί του εδάφους προς το παρόν δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή σε συνδυασμό με τις μεγαλοϊδεατικές, αυταρχικές και τυχοδιωκτικές πολιτικές της Άγκυρας στο εσωτερικό και στον άμεσο περίγυρό της, συνεχίζουν να αποτελούν πρόκληση για τη σταθερότητα της περιοχής και για αυτό που οι αρμόδιες αμερικανικές ελίτ ορίζουν ως εθνικό τους συμφέρον.
Η απόκλιση των συμφερόντων ΗΠΑ-Τουρκίας είναι ένα υπαρκτό ζήτημα που δημόσια πλέον το συζητούν στελέχη αμερικανικών think tanks αλλά και Τούρκοι σχολιαστές και αναλυτές. Η πρόσφατη εμπρηστική δήλωση στα τουρκικά ΜΜΕ του βουλευτή του ΑΚΡ Σαμίλ Ταγιάρ ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση που απειλεί την Τουρκία, αποτελεί μια μικρή ένδειξη του κλίματος που επικρατεί στις διμερείς σχέσεις. Παρόλα αυτά, για ορισμένους Αμερικανούς σχεδιαστές πολιτικής η στενότερη συνεργασία των ΗΠΑ με την Τουρκία θα παραμείνει μια δελεαστική αλλά ουτοπική προοπτική.

Τα στελέχη της κυβέρνησης του κ. Τραμπ που θα ασχοληθούν με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική άμυνας και ασφάλειας, είναι αμφίβολο πλέον αν θα παραμείνουν εγκλωβισμένα στον παραδοσιακό μύθο περί «αμερικανοτουρκικής εταιρικής σχέσης» παρέχοντας νομιμοποίηση σε ένα αυταρχικό καθεστώς που υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα. Αυξάνονται οι φωνές στην Ουάσινγκτον που καλούν τους αρμοδίους να αναγνωρίσουν την έκταση των πραγματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας και να κατευθύνουν την ενέργειά τους στην αντιμετώπιση του προβλήματος της συνεχούς διάβρωσης της δημοκρατίας, που οδηγεί σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση τη γειτονική χώρα και αυξάνει τον κίνδυνο αστάθειας σε όλη την περιοχή.

Παρά τις προσεκτικές δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών της αμερικανικής διοίκησης, είναι πλέον κοινά αποδεκτό ότι Ουάσινγκτον και Άγκυρα διαφωνούν κάθετα σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή. Η προσπάθεια των ΗΠΑ να περιθωριοποιήσουν το ισλαμικό κράτος (ISIS) μέσα από συνεργασίες με ομάδες στις οποίες περιλαμβάνεται και το κουρδικό YPG έχουν προκαλέσει πανικό στην Άγκυρα. Η σταδιακή νομιμοποίηση των κουρδικών ενόπλων ομάδων και του πλουραλιστικού, δημοκρατικού ιδεώδους που εκπροσωπούν, προκαλεί τριγμούς σε ένα καθεστώς που επί δεκαετίες στηρίχθηκε στη βίαιη καταστολή των κουρδικών αιτημάτων αλλά και των γενικότερων αιτημάτων εκδημοκρατισμού. Αυτή η περίπλοκη κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει στο άμεσο μέλλον.

Τουρκική εξωτερική πολιτική

Η Τουρκία, σε συνεργασία με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ενίσχυσε τζιχαντιστικές τρομοκρατικές ομάδες προκειμένου να ανατρέψειτ ον πρόεδρο της Συρίας Μ. Άσαντ και να εγκαταστήσει στη χώρα μια φιλοτουρκική σουνιτική κυβέρνηση. Έτσι θα έθετε υπό τον πλήρη έλεγχό της τους διαδρόμους διακίνησης φυσικού αερίου και πετρελαίου προς τη Μεσόγειο και την Ευρώπη αλλά και θα περιόριζε τις πιθανότητες αυτονόμησης των Κούρδων της βόρειας Συρίας.
Η παρέμβαση όμως του Ιράν και της Ρωσίας καθώς και η καθοριστική αντίσταση και η αυξανόμενη διεθνής νομιμοποίηση των κουρδικών ενόπλων ομάδων της περιοχής, ανέκοψαν τις μεγαλοϊδεατικές τουρκικές επιδιώξεις. Η Τουρκία ταπεινωμένη, αναγκάστηκε να ευθυγραμμιστεί με τις ρωσικές πολιτικές προτεραιότητες, προσπαθώντας παράλληλα να εμποδίσει την περαιτέρω ενίσχυση των Κούρδων. Μετά από αυτή τη δραματική αλλαγή στρατοπέδου, η Σαουδική Αραβία κατηγόρησε ευθέως την Άγκυρα ότι πρόδωσε τη συμμαχία τους. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά στην ιστορία που οι τουρκικές πολιτικές ελίτ προδίδουν τους συμμάχους τους προκειμένου να διασώσουν τον εαυτό τους.

Η τρέχουσα τουρκική εξωτερική πολιτική, που διαμορφώνεται και ασκείται υπό τον φόβο και την ανασφάλεια ενός αυταρχικού προέδρου, στοχεύει πρωτίστως στην ενδυνάμωση της θέσης του τουρκοσουνιτικού καθεστώτος στο εσωτερικό της χώρας. Ο αυξανόμενος αυταρχισμός του ΑΚΡ, οι διαδικασίες αλλαγής του πολιτειακού καθεστώτος, οι διώξεις κατά της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ, ο πόλεμος με το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (ΡΚΚ), η επέκταση αυτού του πολέμου στη Συρία καθώς και η διεθνής κρατική τουρκική εκστρατεία εναντίον του ισλαμιστή κληρικού Φετουλάχ Γκιουλέν είναι τμήματα της ίδιας πολιτικής ατζέντας. Το καθεστώς Ερντογάν προετοιμάζεται για μεγαλύτερης έκτασης πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ στο εσωτερικό της χώρας ενώ υπάρχουν πληροφορίες και για σχεδιαζόμενη επέμβαση στις βάσεις της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ περί τα τέλη Μαρτίου, πριν από το σχεδιαζόμενο δημοψήφισμα. Μια τέτοια επέμβαση, παρόμοια με αυτή στη βόρεια Συρία, θα πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις από διαφορετικές πλευρές.

Επιπλέον ο σουνίτης πρόεδρος Ερντογάν, εκτός από την ενίσχυση της προσωπικής του εξουσίας, επιχειρεί, με βάση σεκταριστικά θρησκευτικά πρότυπα και αξίες, να αλλάξει ριζικά την Τουρκία και τον ρόλο της στον κόσμο. Η αυτοανακήρυξή του σε προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων και η διαρκής κριτική του στην «κακή ιμπεριαλιστική Δύση» και ειδικά ο ανοιχτά εκφραζόμενος αντιαμερικανισμός του, είναι μέρος της προσπάθειάς του να νομιμοποιηθεί και να βρει διεθνή στηρίγματα σε χώρες και ακροατήρια όπου τα αντιδυτικά αισθήματα είναι έντονα.
Σε πρόσφατο ταξίδι του σε χώρα της Αφρικής δεν έχασε την ευκαιρία να κατηγορήσει και πάλι τη Δύση για τις ανισότητες και τους πολέμους στον πλανήτη και να παρουσιάσει τη χώρα του ως δήθεν προστάτη των φτωχών και κατατρεγμένων του κόσμου. Παραβλέποντας βέβαια τις τρομακτικές ανισότητες, την ωμή βία και την καταστολή που το καθεστώς του έχει επιβάλλει στην ίδια του τη χώρα.
Σε αυτή την αντιδυτική του υστερία ο Ερντογάν δεν είναι μόνος. Πολιτικό Ισλάμ και παραδοσιακοί Κεμαλιστές ταυτίζονται απόλυτα όσον αφορά τα άκρως αρνητικά αισθήματά τους έναντι της Ε.Ε και των ΗΠΑ λόγω της στάσης τους έναντι των Κουρδικών ομάδων στην περιοχή και της δίκαιης κριτικής τους στον πολιτικό αυταρχισμό και στην ωμή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα τα παραπάνω θα συνεχίσουν να προκαλούν σοβαρές τριβές στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Άγκυρας.

Η άκρως σεκταριστική και διχαστική ρητορική Ερντογάν στο εσωτερικό της χώρας, η άμεση και έμμεση ενίσχυση των τζιχαντιστών, οι μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις αντιφρονούντων, η υπονόμευση της οικονομίας λόγω διαφθοράς και οι αντιδυτικές του κορώνες, ρίχνουν τους σπόρους μιας αιματηρής εμφύλιας σύγκρουσης. Η δημιουργία ενός αληθινά δημοκρατικού καθεστώτος στην Τουρκία και η επάνοδος στη σταθερότητα και στην ομαλότητα θα πάρει χρόνο και αναπόφευκτα θα απαιτήσει ανασχεδιασμό της αμερικανικής πολιτικής προς τη γειτονική χώρα. Αυτό προϋποθέτει αλλαγή του τρόπου με τον οποίο πολλοί αμερικανοί ιθύνοντες σκέφτονται και κατανοούν τις εσωτερικές δυναμικές και τη φυσιογνωμία της Τουρκίας καθώς και απαλλαγή από ορισμένους μύθους και παραδοχές οι οποίες κυριαρχούν στο πεδίο των αμερικανοτουρκικών σχέσεων μέχρι και σήμερα.

Αμερικανικοί μύθοι και αδιέξοδα

Μια σειρά από αμερικανικές κυβερνήσεις, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, σκέφτονταν και δρούσαν στηριζόμενες σε μιαν υπερβολική πίστη στο ρόλο και στις δυνατότητες της Τουρκίας και στη βοήθεια που πίστευαν πως η Άγκυρα μπορούσε και επιθυμούσε να τους παράσχει στην αντιμετώπιση κρίσιμων γεωπολιτικών προκλήσεων. Αυτή η υπερβολική εμπιστοσύνη στο ρόλο, στις επιθυμίες και στις δυνατότητες της Τουρκίας οδήγησε πολλές φορές στην εξάντληση σημαντικού κεφαλαίου εκ μέρους της αμερικανικής διπλωματίας στην προσπάθειά της να κερδίσει την τουρκική συνεργασία και συμβολή, χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, οποιαδήποτε απόπειρα της Ουάσινγκτον να απαλύνει τις φοβίες και τις ανασφάλειες του Ερντογάν για να δημιουργήσει διαύλους επικοινωνίας και συνεργασίας με το καθεστώς του, θα δυσχεράνει τις μεταξύ τους σχέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που οι ΗΠΑ αποφάσιζαν να ικανοποιήσουν τα δύο βασικά αιτήματα της τουρκικής κυβέρνησης, δηλαδή να εκδώσουν στην Τουρκία τον Φετουλάχ Γκιουλέν και να διακόψουν τη συνεργασία με το κουρδικό YPG στη Βόρεια Συρία, θα ήταν αφελές να προσδοκούν ότι ο Ερντογάν θα αλλάξει στάση. Ένα τέτοιο δώρο θα ενίσχυε το αυταρχικό καθεστώς και τον ίδιο προσωπικά, καθιστώντας τον περισσότερο αλαζονικό στο εσωτερικό αλλά και επιθετικό προς τον άμεσο διεθνή περίγυρό του. Αυτή η εξέλιξη θα υπέσκαπτε περαιτέρω τη σταθερότητα της γειτονικής χώρας και θα πυροδοτούσε μεγαλύτερες εντάσεις στη Μέση Ανατολή.

Δεν είναι μόνο η έλλειψη επαρκών επιβαρυντικών στοιχείων και οι περίπλοκες νομικές διαδικασίες που δυσκολεύουν την έκδοση Γκιουλέν στην Άγκυρα. Παρά το ότι το δίκτυο του τούρκου ιμάμη έχει υποστεί σοβαρή ζημία και έχει χάσει σημαντικό μέρος της δύναμής του στο εσωτερικό της Τουρκίας, παραμένει ιδιαίτερα ισχυρό και με επιρροή σε αρκετές ισλαμικές χώρες. Το δίκτυο Γκιουλέν παρέχει δυνητικά στις ΗΠΑ ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας και επιρροής σε τμήματα του ισλαμικού κόσμου. Έτσι η Ουάσινγκτον δεν έχει να κερδίσει πολιτικά από την παράδοση του ηγέτη και τη διάλυση του παγκόσμιου θεολογικού, κοινωνικού και πολιτικού του δικτύου. Επιπλέον στη μάχη κατά του ισλαμικού κράτους οι ΗΠΑ βλέπουν στην κουρδική οργάνωση YPG της βόρειας Συρίας έναν πιστό και αποτελεσματικό σύμμαχο τον οποίο δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν για να ικανοποιήσουν τα τουρκικά μαξιμαλιστικά αιτήματα.

Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι Ουάσινγκτον και Άγκυρα δεν μοιράζονται τις ίδιες αξίες και στρατηγικές προτεραιότητες. Έτσι δεν υπάρχει κάτι που οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προσφέρουν στον Ερντογάν προκειμένου να τον καταστήσουν έναν λογικό και συνεργάσιμο εταίρο. Επιπλέον οι αμερικανοί ιθύνοντες θα πρέπει να απαλλαγούν από την ψευδαίσθηση ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία περισσότερο από ότι η τελευταία τις πρώτες. Μια τέτοια ψευδαίσθηση τις καθιστά όμηρο της τουρκικής αλαζονείας και του μεγαλοϊδεατισμού.
Οι αμερικανοί αναλυτές φαίνεται πως άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η αυξανόμενη ισχύς του Ερντογάν δεν ενισχύει αλλά υποσκάπτει τη σταθερότητα της Τουρκίας και τη δημοκρατική προοπτική της, ενώ παράλληλα μειώνει τις πιθανότητες η Άγκυρα να συμπεριφερθεί υπεύθυνα και με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.

Η νέα κυβέρνηση του κ. Τράμπ θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό το ενοχλητικό τουρκικό παράδοξο γνωρίζοντας επιπλέον ότι η παρούσα συμμαχία ισλαμιστών και κεμαλιστών εθνικιστών δεν μπορεί να αποτελέσει έναν αξιόπιστο και αποτελεσματικό εταίρο στην αντιμετώπιση των προκλήσεων στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πολιτικοί αναλυτές στις ΗΠΑ από τον χώρο των think tanks εκτιμούν ότι η χώρα τους δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να θεωρεί την Τουρκία σύμμαχο, παρά τις περί του αντιθέτου δημόσιες δηλώσεις των αρμοδίων. Έτσι μια νέα αμερικανική πολιτική για την Τουρκία, ανάμεσα στα άλλα, θα επιχειρήσει να περιορίσει τις αρνητικές επιπτώσεις από την απόκλιση των αμερικανοτουρκικών συμφερόντων και να βοηθήσει την Τουρκία, όσο μπορεί, ώστε να μην οδηγηθεί σε περαιτέρω αστάθεια και τυχοδιωκτισμούς, παρασύροντας στο χάος τη δική της κοινωνία και ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Το αν η Ουάσινγκτον τα καταφέρει είναι κάτι που θα φανεί στους επόμενους μήνες.

Ο κ. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτωρ ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου Princeton και έχει διεξάγει πολυετή επιτόπια έρευνα στην Τουρκία
Πηγή «Το Βήμα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ceteris Paribus 

Το πολιτικό σκηνικό έχει πλέον μια γεύση από την παλιά βαρετή στερεοτυπία των χρόνων πριν την κρίση: δικομματική αντιπαράθεση με τα ίδια, επαναλαμβανόμενα κλισέ, ένα «σεβαστό» ΚΚΕ στη δική του «γωνία» χωρίς καν να φιλοδοξεί να ανατρέψει το σκηνικό, ένα κέντρο που προσπαθεί διαρκώς να ανασυγκροτηθεί. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν στο φόντο αυτής της βαρετής στερεοτυπίας παραμένει η «μεγάλη εκκρεμότητα»: θα αποδειχτεί εφικτό να ολοκληρωθούν οι μεγάλες περικοπές και φοροεπιβαρύνσεις και να αντιμετωπιστούν με ένα πιο οριστικό τρόπο τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα τραπεζών («κόκκινα» δάνεια), και όλα αυτά εντός ευρώ; 

Το ερώτημα αυτό είναι κατεξοχήν πολιτικό: θα αντέξει το πολιτικό σύστημα -του οποίου πάντα η κορωνίδα είναι η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα- τις αλλαγές που επιβάλλουν οι δανειστές;

Το «συμβόλαιο» και οι «εγγυήσεις»

Πριν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, θα πρέπει πάντως να είναι σαφές ότι το ελληνικό «πρόγραμμα προσαρμογής» έφτασε σε έναν κόμβο με μεγάλα και ανοιχτά διλήμματα για τις εμπλεκόμενες πλευρές. Με τα μεσοπρόσθεσμα μέτρα για το χρέος, οι δανειστές αναλαμβάνουν υποχρεώσεις «εγγύησης» σε μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα όχι μόνο απέναντι στην ελληνική οικονομία, αλλά και μεταξύ τους (Οι Ευρωπαίοι μεταξύ τους – Οι Ευρωπαίοι προς το ΔΝΤ και τούμπαλιν).

Γνωρίζουν πολύ καλά, όπως το γνωρίζει και η ελληνική κυβέρνηση, ότι χωρίς μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος και άρα πλήρη αποκατάσταση των διεθνών εγγυήσεων προς την ελληνική οικονομία, το ζήτημα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ θα εκκρεμεί!

Η συμμετοχή των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) είναι σημαντική γι’ αυτόν κυρίως το λόγο κι όχι για τα συγκεκριμένα οικονομικά οφέλη που θα σημάνει.

Αυτή τη φορά δεν πρόκειται απλώς ούτε κυρίως για τη συγκεκριμένα μέτρα, αλλά για ένα μεσοπρόθεσμο «συμβόλαιο» έναντι του οποίου όλοι αναλαμβάνουν δεσμεύσεις και γι’ αυτό ακριβώς όλοι ζητούν και εγγυήσεις. Τα ψηφισμένα από τώρα μέτρα είναι οι εγγυήσεις που ζητούν οι δανειστές. Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος είναι οι εγγυήσεις που ζητεί η ελληνική κυβέρνηση. Είναι θέμα κοινής λογικής ότι τα δεύτερα δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τα πρώτα, διότι απλούστατα οι δανειστές δεν δέχονται σε αυτό το μεσοπρόθεσμο «συμβόλαιο» να περιλαμβάνει εγγυήσεις μόνο για τη μία πλευρά! Πίσω από τον επικοινωνιακό θόρυβο, αυτή είναι ουσία – και όλοι οι εμπλεκόμενοι το γνωρίζουν πολύ καλά!

Μπορούν λοιπόν να συμβούν δύο πράγματα: είτε να δοθούν οι εκατέρωθεν εγγυήσεις και το «συμβόλαιο» να κλείσει τώρα είτε να μη δοθούν οι εγγυήσεις από κάποια πλευρά και το συμβόλαιο να μην κλείσει, οπότε ανοίγει η συζήτηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.

Επιστροφή στο 2015;

Τι γίνεται όμως αν μία από τις δύο πλευρές ή και οι δύο είναι απρόθυμες να παράσχουν τις σχετικές εγγυήσεις; Η Ιστορία έχει αποδείξει επαρκώς ότι τέτοιου είδους «συμβόλαια» κλείνουν με τον κανόνα του συσχετισμού δύναμης. Η ισχυρή πλευρά είναι αυτή που θα αποφύγει να προκαταβάλει όλες τις εγγυήσεις («ανταλλάγματα») που χρειάζεται η αδύναμη πλευρά. Και επειδή η αδύναμη πλευρά είναι η ελληνική κυβέρνηση, αν δεν θέλει ή δεν αντέχει να παράσχει τις εγγυήσεις που της ζητούνται, έχει δύο επιλογές: είτε να επιχειρήσει να αλλάξει το συσχετισμό δύναμης επιστρατεύοντας άλλα πολιτικά «όπλα» είτε να «αποδράσει» και να αφήσει την ευθύνη σε άλλους.

Καθεμιά από αυτές τις επιλογές έχει τους κανόνες της. Γι’ αυτό, η πρώτη επιλογή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει! Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2015 υπήρχε αυτή η επιλογή, δηλαδή η επιλογή ενός «αντάρτικου» με τη στήριξη στην κινητοποίηση της κοινωνίας (δυνατότητα που η κινητοποίηση για το δημοψήφισμα αλλά και τον αποτέλεσμά του απέδειξαν ότι υπήρχε). Ήταν υψηλού ρίσκου αλλά υπήρχε. Ύστερα όμως από τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ αυτή η επιλογή χάθηκε οριστικά! Διότι απλούστατα ύστερα από δύο χρόνια μνημονιακής διαχείρισης και σε συνθήκες ραγδαίας πολιτικής φθοράς και απώλειας ακόμη και του ηθικού πλεονεκτήματος», η «πορεία προς το λαό» θα ήταν ανέκδοτο και καρικατούρα. Αν η κυβέρνηση καλέσει τώρα μια «ηρωική» συγκέντρωση στο Σύνταγμα, θα συγκεντρώσει το πολύ-πολύ δυο τρεις χιλιάδες…

Δεν συνιστά βεβαίως διάβημα αλλαγής του συσχετισμού με τους δανειστές το να επιχειρήσει η κυβέρνηση να εκβιάσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης σε μια συμφωνία με τους δανειστές ή γενικώς να αλλάξει τους συσχετισμούς εις βάρος της αντιπολίτευσης!
Με αυτή την έννοια, «επιστροφή στο 2015» δεν υπάρχει.

Επιστροφή στο μέλλον: «Ειδική σχέση» με το ευρώ…

Μπορεί βεβαίως να υπάρξει… επιστροφή στο μέλλον! Δηλαδή να απαντηθεί τώρα το ερώτημα αν η Ελλάδα αντέχει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα προσαρμογής εντός ευρώ! Ένα ερώτημα που έχει «προγραμματιστεί» να απαντηθεί οριστικά το 2018…

Αν η κυβέρνηση κάνει την επιλογή να τραβήξει η διαπραγμάτευση σε μάκρος, στα όρια του πιστωτικού γεγονότος, δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες: θα τεθεί εκ των πραγμάτων ζήτημα εξόδου από το ευρώ «εδώ και τώρα». Εξόδου όχι τυφλής, αλλά ξανά συμφωνημένης, με τη μορφή «ειδικής σχέσης». Σε αυτή την περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση θα έχει προσφερθεί οικειοθελώς να αποτελέσει η Ελλάδα το «πειραματόζωο» για τη σχεδιαζόμενη Ευρωζώνη των «δύο ταχυτήτων». Και βέβαια, σε αυτή την περίπτωση, οι εγγυήσεις που θα ζητήσουν όλοι οι δανειστές θα είναι πολύ βαρύτερες.

Αυτό το σενάριο είναι ανορθολογικό ακόμη και από την άποψη των πολύ στενά ιδιοτελών πολιτικών συμφερόντων της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος. Διότι θα προκαλέσει μια μείζονα επιδείνωση της κατάστασης, μια μείζονα αστάθεια, που θα τη χρεωθεί πολιτικά με απόλυτο τρόπο. Και όχι μόνο: η πολιτική ζωή θα σκληρύνει και οι απειλές ενάντια στον κ. Τσίπρα για ειδικά δικαστήρια, που το 2015 κάποιοι ήδη «ψιθύρισαν», θα επανέλθουν ρεαλιστικές.

Γενικότερα, το να κριθεί τώρα με το χειρότερο τρόπο αυτό που θα μπορούσε να κριθεί με επιτυχία το 2018, είναι μια μη ορθολογική επιλογή για την εγχώρια ελίτ στο σύνολό της.

Μέτρα τώρα, με «ρήτρα ακύρωσης»

Με το στόχο «μέρα αλλά όχι ψηφισμένα τώρα, με ρήτρα ενεργοποίησης μετά το 2018 αν χρειαστεί», η κυβέρνηση παραβιάζει τον κανόνα του συσχετισμού δύναμης. Οι δανειστές, εντελώς αναμενόμενα, απαντούν με τη λογική του πραγματικού συσχετισμού δύναμης: «μέτρα ψηφισμένα τώρα, με ρήτρα ακύρωσης ύστερα από το 2018 αν δεν αποδειχτούν απαραίτητα». Όποιος θέλει, μπορεί τώρα να στοιχηματίσει τα χρήματά του για το τι από τα δύο θα επικρατήσει.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει ήδη διανοίξει την οδό διαφυγής, ισχυριζόμενη ότι τα μέτρα δεν θα χρειαστούν. Αν όμως το πιστεύει πραγματικά, τότε γιατί να μη δεχθεί τη ρήτρα μη ψήφισής τους αν αποδειχτεί ότι πράγματι δεν θα χρειαστούν; Μπορεί να διακινδυνεύσει μια «μεγάλη αναταραχή», όταν οι γραμμές έχουν στην πραγματικότητα πλησιάσει τόσο κοντά;.. Αν η κυβέρνηση δεν «αντέχει» να ψηφίσει τώρα μέτρα που θα ισχύσουν μετά το 2018, αντέχει μήπως να χρεωθεί εδώ και τώρα την «ειδική σχέση» με το ευρώ;

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κι αφού εν πάση περιπτώσει οι έλληνες δεν φαίνεται να έχουν διάθεση να αντιδράσουν, είναι πολύ πιό εύκολο στους τοκογλύφους "εταίρους" με τις κυβερνητικές τσουλίτσες τους να απλοποιήσουν λίγο τα πράγματα, εξοικονομώντας μάλιστα κι άλλα χρήματα για τα σάβανά τους, που όπως φαίνεται μόνον τα δικά τους έχουν τσέπες για να τα πάρουν μαζί τους.

Δείτε πώς:
Θα μπορούσαν, ή μπορούν και τώρα, να μας πουν εξ αρχής με πόσα θέλουν να ζήσουμε (όχι με πόσα μπορούμε. Με πόσα θέλουν). Με 300 ευρώ; Με 400; Με 450;  Και οι συνταξιούχοι με πόσα; Με 200; Με 250; Ωραία.

Ας δίνουν λοιπόν στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους το ποσό που θέλουν κάθε μήνα, απαλλαγμένο όμως από φόρους, χαράτσια, ΕΝΦΙΑ, τέλη, πρόστιμα, εισφορές. Καθαρά.
Να έχει τουλάχιστον ο κοσμάκης να σκέφτεται μόνο πώς θα επιβιώσει απ' την πείνα και το κρύο, και να μην έχει άλλες σκοτούρες με εφορίες τράπεζες κλπ.

Με αυτόν τον τρόπο θα καταστούν άχρηστες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε τράπεζες, εφορίες, ταμεία και λογής άλλους εισπρακτικούς μηχανισμούς του δημοσίου, δίνοντας έτσι την δικαιολογία απόλυσεις χιλιάδων εργαζόμενων, ώστε να εξοικονομηθούν κι άλλα χρήματα, κι άλλο αίμα για τους κατακτητές και τα τσιράκια τους.
Επίσης έτσι θα λυθεί και το ζήτημα των ατέρμονων παραστάσεων διαπραγματεύσεων με τα αλλεπάλληλα σούρτα-φέρτα που το μόνο που κάνουν είναι να σπαταλούν κηροζίνες για τ' αεροπλάνα, και λεφτά του δημοσίου -που όμως ανήκουν στους τοκογλύφους- για έξοδα διαμονής, διατροφής και κανενός ξενοπηδήματος στη ζούλα (είναι τόσο "άντρες" αυτή η κυβερνητική-εξουσιαστική νομενκλατούρα που ακόμα και τα πηδήματά της τζάμπα τα κάνει, με χρέωση τον λαό).

Ακόμη με αυτόν τον τρόπο δεν θα έχουν να νομοθετούν πιά  "εφαρμοστικούς" "νόμους", προκαλώντας κάθε τρεις και λίγο την οργή, την μήνιν των πολιτών. Κι έτσι θα μηδενιστούν κι οι όποιες αντιδράσεις.
Δεν θα χρειάζεται να συνεδριάζει το κοινοβούλιο, εξοικονομώντας κι άλλα δημόσια -τοκογλυφικά- χρήματα από τις βενζίνες των βουλευτικών θηρίων, τον φωτισμό και την θέρμανση της Βουλής.
Με μιά μικρή επιβάρυνση για γραμματόσημα που θα την χρεώσουν κι αυτή στον ελληνικό λαό, την βουλευτική προδοτική αποζημίωση των βουλευτών θα τους την στέλνουν στο σπίτι.

Θα υπάρχουν σίγουρα και άλλα οφέλη από αυτή την τόσο απλή κίνηση, που όμως τώρα το blog δεν μπορεί να σκεφτεί.
Είναι βέβαιο όμως πως αυτοί οι διαστρεβλωμένοι και διεστραμμένοι μνημονιακοί εγκέφαλοι μπορούν. Όχι μόνο να σκεφτούν, αλλά και να εφαρμόσουν.

Και θα μπορούν να εφαρμόσουν όσο εμείς θα είμαστε απασχολημένοι να κάνουμε χιούμορ με όσα είπε και δεν έκανε το πινόκιο της "πρώτης φοράς αριστερά".
Την ώρα που θα έπρεπε, να κόβουμε κ@λους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Για γεωστρατηγικούς λόγους, η ΕΕ δεν πρέπει να αφήσει την Ελλάδα να καταρρεύσει. Την χρειάζεται ως αξιόπιστο εταίρο για τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και για την υπέρβαση της προσφυγικής κρίσης και παρά τα προβλήματα, η χώρα κινήθηκε πάντα στο πνεύμα ευρωπαϊκής ανάληψης ευθύνης (…) τυχόν Grexit θα προσέθετε άλλη μια σοβαρή κρίση στην ήδη διχασμένη Ευρώπη. Καλά θα έκαναν λοιπόν οι υπουργοί Οικονομικών να υλοποιήσουν επιτέλους την σαφώς διατυπωμένη υπόσχεσή τους και να βάλουν το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, καλύτερα πριν τις εκλογές στην Ολλανδία» γράφει σε άρθρο της η Sueddeutsche Zeitung.

Στο Eurogroup οι υπουργοί θα πρέπει να υλοποιήσουν τον απαράβατο όρο συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, σχολιάζει η γερμανική εφημερίδα, γιατί έρχονται εκλογές και γιατί η ΕΕ χρειάζεται την Ελλάδα στο προσφυγικό.

Ο σχολιαστής αναφέρεται στο επίμαχο σημείο της συμφωνίας της 14ης Αυγούστου του 2015, όπου τονίζεται ότι το ΔΝΤ πρέπει να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα. Όμως η απόφαση δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί και το ερώτημα, στο οποίο θα πρέπει οι υπουργοί Οικονομικών να απαντήσουν είναι πότε θα εφαρμόσουν τη συμφωνία ή πότε θα την παραβιάσουν.

Εύκολη λύση στο δίλημμα δεν υπάρχει, αλλά παρόλα αυτά υπάρχουν δύο δυνατότητες, υποστηρίζει ο σχολιαστής. «Η μια είναι επιθυμητή, η άλλη ρεαλιστική. Εάν ήταν στο χέρι των συμμετεχόντων στο ελληνικό παζλ, τότε θα αντικαθιστούσαν το ΔΝΤ με έναν ευρωπαϊκό θεσμό ελέγχου, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας ESM. Από καθαρά οικονομικής άποψης, οι Ευρωπαίοι δεν χρειάζονται τα δις. του Ταμείου, από τεχνικής ο ESM στο μεταξύ θα μπορούσε να αναλάβει το ρόλο ενός ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου. Αλλά αυτό το σενάριο δυστυχώς δεν είναι ρεαλιστικό, τουλάχιστον όχι ακόμη».

Ο σχολιαστής ανατρέχει στο παρελθόν και υπενθυμίζει ότι ο απαράβατος όρος συμμετοχής του ΔΝΤ δεν υπάρχει μόνο στο κείμενο της απόφασης του Αυγούστου 2015, αλλά τόσο το γερμανικό όσο και σε άλλα εθνικά κοινοβούλια ενέκριναν το πρόγραμμα με τη σταθερή πεποίθηση στη συμμετοχή του Ταμείου. Τυχόν αντικατάστασή του από το EΜΣ θα έπρεπε να περάσει από τη γερμανική βουλή, κάτι που θέλει να αποτρέψει ο Wolfgang Schaeuble, μιας και η αναθέρμανση της ελληνικής κρίσης αποτελεί εσωτερικοπολιτική βόμβα, που θα έδινε στο λαϊκιστικό κόμμα "Εναλλακτική για τη Γερμανία" μεγάλη χαρά. Εκτός αυτού υπάρχουν και οι εκλογές στην Ολλανδία με το κόμμα του λαϊκιστή Wilders να έρχεται πρώτο.

«Άρα» συμπεραίνει ο σχολιαστής «δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την παραμονή του ΔΝΤ. Και όποιος το επιθυμεί, πρέπει παράλληλα να δεχθεί και τους όρους του». Η εφημερίδα περιγράφει την όλη προβληματική, τις διαφορές απόψεων για το κατά πόσο είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος και τις γερμανικές απαιτήσεις για διατήρηση του πρωτογενούς πλεονάσματος από το 2018 και για άλλα δέκα χρόνια στο 3,5%. Όποια κι αν είναι η κατάληξη των διαπραγματεύσεων και οι δύο πλευρές θα πρέπει να κάνουν παραχωρήσεις. Στο τέλος θα μείνει μια πικρή αλήθεια, ότι η Ελλάδα είναι χώρα που οι άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτήν (…).

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου