Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Μαρ 2014

Η συμβατική σοφία λέει ότι είναι προτιμότερος κάποιος που έχει ιδέες και τις υποστηρίζει από κάποιον που είναι εύπλαστος κι αλλάζει κάθε τόσο τις πεποιθήσεις του. Ίσως να είναι έτσι αλλά υπάρχει τουλάχιστον μία προφανής –όσο και αποτρόπαιη- εξαίρεση: ο φανατικός.

Η συγκυβέρνηση Σαμαρά ελέγχεται από μια δράκα φανατικών. Οι άνθρωποι αυτοί στ’ αλήθεια θεωρούν ότι κατέχουν την εξουσία δικαιωματικά, έχουν μια αίσθηση αποστολής μεταφυσική – σαν εκείνους που τρέχουν ημίγυμνοι στους δρόμους φωνάζοντας «μετανοείτε»!

Σε αυτούς τους φανατικούς έχει εναποθέσει τις ελπίδες του να παραμείνει γαντζωμένο στην εξουσία όλο το διευθαρμένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, παλαιοεκσυγχρονιστές και παλαιοδεξιοί, επιχειρηματίες-πελάτες και τα ετοιμόρροπα ΜΜΕ τους,  ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Αυτούς τους φανατικούς έχρισαν τόσο οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας όσο και οι εγχώριες «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις της «ευθύνης» και της «κοινής λογικής», θεματοφύλακες της «ευρωπαϊκής προοπτικής» και «σωτήρες» της χώρας. Αυτοί οι φανατικοί έχουν τώρα απαξιώσει τη νομοθετική εξουσία και υποτάξει τη δικαστική, δημιουργώντας ένα κράτος που έχει πλέον διολισθήσει στον απροκάλυπτο αυταρχισμό και τις φρονηματικές διώξεις.

Οι φανατικοί ως εντολοδόχοι οπορτουνιστών είναι ολέθριος συνδυασμός. Και, δυστυχώς, τον φανατικό δεν μπορεί να τον πείσει κανείς, δεν μπορεί να τον συνετίσει εξηγώντας του ότι καταστρέφει τη δημοκρατία στη χώρα, ο φανατικός δεν καταλαβαίνει άλλο πράγμα από τη δική του «αλήθεια».

Η μεταπολίτευση τελείωσε πράγματι. Κι έδωσε τη θέση της σε άλλη μια περίοδο όπου μια χούφτα ακραίων εξουσιαστών κατόρθωσε –με τις ευλογίες του «δημοκρατικού» κόσμου και των ευρωπαίων «συμμάχων» του– να σφηνώσει την ελληνική δημοκρατία στο δικό της αρρωστημένο όραμα.

Κύριο άρθρο UNFOLLOW 27 
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς
«Η Ελένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, έγραφε πάντα στο επάγγελμα πατρός μία λέξη που ποτέ δεν καταλάβαινα: Αγνοούμενος…»
Τον Μάρτιο του 2007 είχε επισκεφτεί το Κιλκίς η Ελένη Φωκά, η ηρωίδα Κύπρια «Δασκάλα του Γένους», η οποία δίδασκε, από την εισβολή του 1974 ως το 1997, στα λίγα εγκλωβισμένα Ελληνόπουλα του Ριζοκάρπασου. 
Βρήκα τότε την ευκαιρία και της πήρα μια μικρή συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα του Κιλκίς. Επειδή τούτες τις «πονηρές» ημέρες, κάτω στο πολύπαθο νησί, οι σύγχρονες Ηρωδιάδες, πάλι μαίνονται και ταράσσονται, ζητώντας επί πίνακι την κεφαλή της Κύπρου, αποσπώ από εκείνη την εξομολόγηση της Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα».
(Μιλούσε η γερόντισσα και δάκρυζε με σπαραγμό. Περίλυπη ιστορούσε τα μαρτύριά της, όμως… περήφανη και αγέρωχη, ωραία σαν Ελληνίδα του ’21, που «της ελευθεριάς ο έρως/τες έμπνευσε χορό»).

Η Κύπρος συνιστά το τελευταίο όριο του Ελληνισμού. Απώλεια της Κύπρου, αν υπογράψουν οι Εφιάλτες, «με χέρια και ποδάρια», που ‘λεγε ο Μακρυγιάννης, το νέο σχέδιο «Ανάν», θα σημάνει και το οριστικό τέλος της μείζονος παρουσίας του Ελληνισμού και τον οριστικό εγκλεισμό του στο συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. 
Είναι βέβαιο ότι οι μηχανισμοί καταδολίευσης του λαού και τα αργύρια της προδοσίας θα επιστρατευτούν και πάλι. Οι εχθροί πανηγυρίζουν για τα κοινά ανακοινωθέντα. 
Και ως γνωστόν «επαινούμενος γαρ υπό των εναντίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν χειροκροτούν, Τούρκοι και Φράγκοι, πρέπει να τρέμουμε. 
Η δημοσιογραφική ξεφτίλα ήδη πήρε γραμμή και μπήκε στη γραμμή. Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, τα γνωστά πουλημένα τομάρια, βγήκαν από τα θαλάμια τους. Ορθώς λέχθηκε ότι «κακό είναι να πουλιέσαι, αλλά χειρότερο είναι να πουλιέσαι και να μην σε αγοράζει κανείς».

Αν νομίζουν ότι θα επιβιώσουν ανεβάζοντας την στάθμη της ατιμίας και της σαπίλας τους, αυτοαπατώνται.
«Πολλούς αφέντες άλλαξες
δεν άλλαξες καρδιά» 
έγραφε ο Παλαμάς γιά την Κύπρο.

Αυτό ισχύει για τον Ελληνισμό. Θα ξυπνήσει ο γίγαντας και τότε θα τους πάρει και θα τους σηκώσει…

Ας παραθέσω όμως τα λόγια της Δασκάλας του Γένους:
«Κάτω από ποιές συνθήκες γινόταν το μάθημά σας;
Έκανα μάθημα σε συνθήκες Κρυφού Σχολειού. Τούρκοι τσαούσηδες έστηναν αυτί για να ακούν τι λέμε. Πολλές φορές τα βράδια, βρώμιζαν το σχολείο και μεις το καθαρίζαμε το πρωί. Όσο για τα βιβλία, αυτά έφθαναν στα χέρια μας από τις ελεύθερες περιοχές τον Μάρτιο.

Τι κάνατε για να διατηρήσετε το εθνικό φρόνημα των μαθητών σας;
Ήμουν μαθήτρια των μαθητών μου. Κάθε πρωί ζωγραφίζαμε στον πίνακα την ελληνική σημαία για να μην ξεχνούν. Ζητούσαν πολύ να κάνουμε ιστορία, να μιλάμε για ήρωες και Συναξάρια αγίων. Δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι, ούτε φοβήθηκαν. 
(σ.σ. Αυτά να τα διαβάζουν οι ποικιλώνυμοι μεταπατερικοί εκκλησιομάχοι και επίβουλοι των Θρησκευτικών και της Ιστορίας).

Ποιές ήταν οι συνθήκες ζωής των εγκλωβισμένων;
Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Το μεγαλύτερο κακό μάς το έκαναν οι έποικοι. 
Βίαζαν, δολοφονούσαν και οι οικογένειες που είχαν κορίτσια αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις ελεύθερες περιοχές. 
Οι έποικοι ήρθαν σε δύο δόσεις. Οι πρώτοι ήρθαν στις 25 Μαρτίου και οι δεύτεροι τον Δεκαπενταύγουστο, όταν γιορτάζει η Παναγία για να μας εξευτελίσουν.
Επίσης, να σας αναφέρω ότι ο πατέρας μου όταν χρειάστηκε εγχείρηση, πήγε σε νοσοκομείο στα κατεχόμενα. Η τομή έγινε σε σχήμα μισοφέγγαρου και τον έραψαν όπως ράβουν τσουβάλια με πατάτες. Η κατάσταση του επιδεινώθηκε και μετά από λίγο πέθανε.

Τι γνώμη έχετε για το Σχέδιο Ανάν;
Ανάλγητοι ξένοι, υποστηρικτές της Τουρκίας, χάριν των στυγνών συμφερόντων τους και υποτελείς στους ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν το περιβόητο Σχέδιο Ανάν. Όχι για την ελευθερία της Κύπρου. 
Όχι για όσα περιμέναμε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. 
Ούτε και για τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αλλά για την επέκταση του τουρκικού ελέγχου σε ολόκληρη την Κύπρο. 
Για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. 
Για τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο. 
Για την επιβολή ενός ρατσιστικού, αντιδημοκρατικού καθεστώτος διαχωρισμού, μόνιμης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
Για τη νομιμοποίηση του παράνομου τουρκικού ψευδοκράτους και των εποίκων».

Ποια είναι η άποψή σας για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού;
Το βιβλίο Ιστορίας είναι απαράδεκτο. Χάνουμε την ταυτότητά μας, εξευτελιζόμαστε με τέτοια βιβλία. Ο πατέρας μου έλεγε ότι "οι Τούρκοι θρησκεία δεν έχουν και θρησκεία τηρούν. Εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε".
Σπουδαία, τρανά λόγια. Το Κρυφό Σχολειό που οι τωρινοί τσαρλατάνοι της ιστοριογραφίας και των Μ.Κ.Ο. απορρίπτουν, ζούσε και βασίλευε στην Κύπρο ως τα χρόνια μας. Άλαλα τα χείλη των ασεβών… 
Όταν τέτοιοι «μεταξένιοι» άνθρωποι, σαν την Ελένη Φωκά, λένε Ελλάδα, εννοούν τάφο. Λόγος εθνικός γι’ αυτούς είναι να μιλάς μες από το μνήμα. Να, σαν τον Αυξεντίου, τον Γρηγόρη τον αντρειωμένο, που έγινε λαμπάδα του Γένους, στις 3 Μαρτίου του 1957, εκεί στον Μαχαιρά. 
(Στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς, δίπλα στα σύνορα με το σκοπιανό ψεύδος, στέκεται ολόρθη προτομή του ήρωα. Γύρω στο 1950 υπηρετούσε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού εδώ στον νομό Κιλκίς. Άραγε πήγε ποτέ ένα σχολείο να τον τιμήσει, να καταθέσει ένα δάφνινο στεφάνι στην μνήμη του; Προλαβαίνουμε από τους αποκριάτικους χορούς και τις λοιπές αξιολύπητες… εκδηλώσεις).

Κι αν «ανεβούμε» λίγο στον Μάρτιο, «θα σκοντάψουμε» στις 13, τότε που έπαιρνε την ανηφοριά και τα σκαλοπάτια της λευτεριάς ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. 
Πήγαν στην μάνα του, την περήφανη Ρωμηά της Κύπρου, να της πουν, να πιέσει το γιο της ώστε να προδώσει. Οι λίρες πολλές και ένα διαβατήριο οικογενειακό για την Αγγλία. 
Τους είπε: «Εγώ δεν εγέννησα παιδί να το λαλούν προδότη/χαλάλι της πατρίδας μου το αίμα του παιδιού μου».

Στα παλιά βιβλία Γλώσσας Στ’ δημοτικού (προ του 2006) υπήρχε, στο γ’ τεύχος, ένα ωραιότατο ποίημα για τον Ευαγόρα, γραμμένο από τον Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη.
Το αντιγράφω:
«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας. 
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας. 
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα. 
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουμε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει, 
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
- Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει 
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος, 
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. 

Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα, 
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».
Το πέταξαν έξω και στη θέση του διδάσκουμε τον ηρωισμό μέσω μίας σαχλαμάρα με τίτλο «Με λένε Σόνια» (β’ τ., σελ. 62). 

Η «Σόνια» είναι μία γάτα-ήρωας, γιατί νιαούριζε και ξύπνησαν οι γείτονες και αποσοβήθηκε μια πυρκαγιά και την επαινούν οι πυροσβέστες και… δεν συνεχίζω γιατί «καπνίζουν τα μάτια μου» από οργή.
Όπως το είπε η Δασκάλα, «εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε» γιατί κυβερνάει το σκουπιδαριό…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
ΗΠΑ και Γερμανία υπέστησαν τον απόλυτο αιφνιδιασμό από την αντίδραση της Ρωσίας, στις μεθοδεύσεις τους στην Ουκρανία. 

Νόμισαν ότι ο Πούτιν θα έτρεχε στον ΟΗΕ, στα διεθνή δικαστήρια και σε άλλα διεθνή fora, δηλαδή στα δικά τους όργανα. Δεν εκτίμησαν όμως σωστά τα πράγματα, όταν επέτρεψαν να καταπατηθεί η συμφωνία μεταξύ Γιανουκόβιτς – αντιπολίτευσης και να ανατραπεί πραξικοπηματικά ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας από νεοναζιστικά στοιχεία. Μόλις τελείωσαν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί αγώνες στο Σότσι, ο Πούτιν απάντησε κεραυνοβόλα και απροειδοποίητα με ωμή στρατιωτική επέμβαση, ρίχνοντας ευθέως το πολεμικό «γάντι» στις ΗΠΑ. Μετά το πρώτο σοκ, ο μεν «πλανητάρχης» αποπειράθηκε να ψελλίσει κάτι για οικονομικά αντίμετρα, οι δε άλλοτε λαλίστατοι Μέρκελ και Σόϊμπλε, έχωσαν το κεφάλι «κάτω από το νερό» σε μία απόλυτη «μούγκα».

Στις οικονομικές απειλές που ψέλλισαν οι ΗΠΑ, απάντησε αμέσως η Ρωσία απειλώντας εκείνη με χρηματοοικονομική κατάρρευση τις ΗΠΑ και με ενεργειακό αποκλεισμό της Γερμανίας. Ταυτόχρονα η Κίνα ζήτησε αμέσως εγγυήσεις σε χρυσό από τις ΗΠΑ, για το χρέος των ΗΠΑ που έχει στα χέρια της, σε περίπτωση που οι τελευταίες θελήσουν να έχουν στρατιωτική εμπλοκή με τη Ρωσία. Και αυτό γιατί γνωρίζει πως μια τέτοια εμπλοκή πιθανότατα θα καταστρέψει οικονομικά τις ΗΠΑ και η Κίνα θα χάσει τα χρήματά της.


Εννοείται ότι οι ΗΠΑ θα υποχωρήσουν και απλά θα φοβερίζουν για την διεθνή «τιμή των όπλων». Σε καμία περίπτωση όμως, δεν μπορούν οι σημερινές ΗΠΑ να αναμετρηθούν τώρα πλέον με τη Ρωσία, που θα σημάνει μια θανάσιμη γι’ αυτές οικονομική αιμοραγία. Οι καιροί παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Η δε Γερμανία, παριστάνει την ισχυρή και την αυστηρή, μόνο εκεί που την παίρνει. Δηλαδή σε κάτι ψοφοδεή ξενόδουλα κατασκευάσματα, όπως το ελληνικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα κ.λ.π.

Όποιος θέλει να διαπιστώσει τις δυνατότητες των σημερινών ΗΠΑ και της σημερινής Γερμανίας, απέναντι στη Ρωσία και στην Κίνα, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στο on line παγκόσμιο ρολόϊ του χρέους των κρατών του κόσμου του Economist (εδώ). Συγκρίνοντας λοιπόν, τις τέσσερις αυτές χώρες θα διαπιστώσει τα εξής:

ΗΠΑ, δημόσιο χρέος 13,273 τρισεκατομμύρια δολάρια, 81,6% του ΑΕΠ, 41.930 δολάρια κατά κεφαλήν χρέος.
Γερμανία, δημόσιο χρέος 2,75 τρισεκατομμύρια δολάρια, 84% του ΑΕΠ, 34.214 δολάρια κατά κεφαλήν χρέος.
Κίνα, δημόσιο χρέος 1,571 τρισεκατομμύρια δολάρια, 16,6% του ΑΕΠ, 1.174 δολάρια κατά κεφαλήν χρέος.
Ρωσία, δημόσιο χρέος μόνον 196 δις δολάρια, 8,1% του ΑΕΠ, 1.388 δολάρια κατά κεφαλήν χρέος.


Δεδομένου ότι η Γερμανία εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία και δεδομένου ότι η Ρωσία έχει βρεθεί με ολόκληρο το πυρηνικό κ.λ.π. οπλοστάσιο της πρώην ΕΣΣΔ στα χέρια της, χωρίς εξωτερικά χρέη και την κεντρική τράπεζα κρατική και όχι ιδιωτική, δεν μπορούν ούτε Γερμανία, ούτε οι υπερχρεωμένες ΗΠΑ να στραφούν στρατιωτικά εναντίον της Ρωσίας. Εκτός και αν εκείνο που θα θελήσουν θα είναι πραγματικά έναν παγκόσμιο πόλεμο για να καταφέρουν να σκάσουν την τεράστια φούσκα χρέους που έχουν στα χέρια τους, πάνω στα εκατομμύρια των αθώων ανθρώπινων ζωών που θα χαθούν. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Αλέξανδρου Μαλλιά
Πρέσβη ε.τ., πρώην πρέσβη της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον

Η πρόσφατη έκδοση του βιβλίου της Εκάβης Αθανασοπούλου «Σύμμαχοι αλλά όχι φίλοι: ΗΠΑ – Τουρκία», 1979 – 2000» (Επίκεντρο) συμπίπτει με τον προβληματισμό πολλών, πολιτικών και διπλωματών, στη χώρα μας για την εξέλιξη των σχέσεων Ουάσινγκτον – Άγκυρας.

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών εδράζονται στο κοινό συμφέρον ή στην ερμηνεία του συμφέροντος, όπως το αντιλαμβάνεται η κάθε πλευρά. Γιατί είναι αδύνατο να υπάρξει σημείο ισορροπίας στον προσδιορισμού του κοινού συμφέροντος, έστω και αν επιμέρους συμφέροντα δύο χωρών, εν προκειμένω των ΗΠΑ και της Τουρκίας, αποκλίνουν. Στην πραγματικότητα, σπάνια αντιστάθηκαν συνολικά. Εν τούτοις, παρά τις ουσιαστικές πολιτικές, πολιτειακές και θεσμικές αλλαγές στην Άγκυρα, οι παράμετροι της τουρκικής πολιτικής παρέμειναν σταθερές από το 1979 – 1980 και μέχρι τουλάχιστον, το 2008.

Υπήρξαν, αναμφίβολα, αλλαγές και προσαρμογές. Η βαθμιαία εμπέδωση της πεποίθησης της τουρκικής ηγεσίας, νομενκλατούρας και στρατηγιστών, ότι η εμβάθυνση των τουρκο-αμερικανικών σχέσεων –σε βαθμό μάλιστα πρωτόγνωρο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μέχρι και το 2003- δεν πρέπει και δεν μπορεί να αποκλείσει την αυτονομία και αυτοτέλεια της τουρκικής εμπλοκής στον Καύκασο, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο.

Βέβαια, αν προσπαθήσουμε να κάνουμε μία αποτίμηση των σχεδίων και διακηρύξεων με τα αποτελέσματα, θα διαπιστώσουμε ότι, παρά την τεράστια πρόοδο και τις βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές, όχι σπάνια, φιλοδοξίες και προσδοκίες δεν επιβεβαιώθηκαν. Είτε αυτές αφορούσαν τις πομπώδεις εξαγγελίες του Τουργκούτ Οζάλ, είτε την υλοποίηση του «δόγματος Νταβούτογλου».

Παράλληλα, σημασία έχει η ωρίμανση της πεποίθησης, που έγινε βασική πολιτική επιλογή και στρατηγικός προσανατολισμός της Άγκυρας μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90, για τη σημασία της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ή, όπως τονίζουν επανειλημμένα και σταθερά οι τούρκοι αξιωματούχοι, για τη σημασία που έχει για την εδαφική, πολιτική, κυρίως όμως ενεργειακή και οικονομική, ολοκλήρωση της Ευρώπης η διεύρυνσή της προς την Τουρκία.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Ουάσινγκτον, σε βαθμό μάλιστα και με τρόπο που ενόχλησε τους Ευρωπαίους συμμάχους τα (δεν εννοώ, βέβαια, την Ελλάδα) παρενέβη και εξακολουθεί να παρεμβαίνει ακόμη και σε προεδρικό επίπεδο, προκειμένου να ξεκινήσουν, να διευκολυνθούν και να επιταχυνθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Η καμπή στο Ελσίνκι, το Δεκέμβριο του 1999, ήταν αποτέλεσμα και της έντονης εμπλοκής των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα.

Πέραν αυτών, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα συμφέροντα αλλάζουν μέσα στον χρόνο. Μεταβάλλονται και προσαρμόζονται σε σχέση με τις περιφερειακές αλλαγές, ιδίως, όταν είναι, όπως συμβαίνει σήμερα, δομικές στη Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική. Μεταβάλλονται, επίσης, σε σχέση με το περιεχόμενο και την ιεράρχηση της σημασίας τους. Αυτό το γνωρίζει ασφαλώς καλύτερα μία υπερδύναμη, μία ηγεμονική δύναμη, όπως είναι οι ΗΠΑ. Το στοιχείο, το χαρακτηριστικό αυτής της συμπεριφοράς, δεν είναι καινοφανές. Γεννήθηκε στην Αθήνα, πολύ πριν από την δημιουργία των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η ηγεμονική τάση και στάση των Αθηνών απέναντι στις πόλεις –συμμάχους, διευκόλυνε, αναμφίβολα, τη Σπάρτη. Ο «Διάλογος» των Μιλίων» παραμένει χαρακτηριστικό δείγμα διαχρονικής αυθάδειας της ηγεμονικής δύναμης και ένα ελεγείο για τον αδύνατο.

Η Αθήνα, όμως, παρά την καταστροφή της στη Σικελία, έχει ακόμη πολλούς οπαδούς. Μεταξύ άλλων, στην Ουάσινγκτον και στην Άγκυρα. Ο Αλκιβιάδης έχει μιμητές ακόμη και στην πρώτη δεκαπενταετία του 21ου αιώνα…

Από την άλλη πλευρά, είναι ξεκάθαρο ότι, αναμφίβολα, η Τουρκία στην περίοδο από το 1979 – 1980 μέχρι και τις αρχές του 2000, προσπάθησε να προωθήσει τα εθνικά της συμφέροντα, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή της, της χρήσης στρατιωτικών μέσων ή της απειλής χρήσης συμπεριλαμβανομένων.

Ας θυμηθούμε την απόπειρα εμπλοκής σε σύγκρουση με την Ελλάδα σε δύο, τουλάχιστον περιπτώσεις, το 1987 και το 1996.
Κατά την Άγκυρα, η στρατηγική προσέγγιση και συμμαχία με τις ΗΠΑ, ήταν ένα αποτελεσματικό μέσο για την προώθηση και ολοκλήρωση των δικών της στόχων στην περιοχή.
Από εκεί και πέρα, η βαθιά κρίση εμπιστοσύνης και ταυτόχρονη ρήξη στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον και με το Ισραήλ, καταρχήν σε επίπεδο της κοινής γνώμης και των μέσων ενημέρωσης, εκδηλώθηκε ταυτόχρονα με την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ το 2002 – 2003.
Αρκετό χρόνο πριν από τις εκλογές του 2008, για την ακρίβεια τον Ιούλιο 2006, το –γνωστού κύρους- Council of Foreign Relations είχε επισημάνει τη σημασία και ανάγκη επανεκκίνησης των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων, οι οποίες σε επίπεδο στρατιωτικών ηγεσιών ήσαν «παγωμένες», λόγω της οργής –ναι αυτή είναι η λέξη που αρμόζει- των αμερικανών στρατηγών για την τουρκική άρνηση (το «όχι» τα Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης) στη διέλευση των στρατευμάτων των ΗΠΑ για επιχειρήσεις στο Βόρειο Ιράκ.

Η έκθεση εκείνη του C.F.R προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στην Ουάσινγκτον. Η διοίκηση Μπους – Τσένεϊ, με αιχμή του δόρατος το υπουργείο Εξωτερικών, κατέβαλε συστηματικές προσπάθειες και ανέλαβε πρωτοβουλίες, ώστε οι σχέσεις Άγκυρας – Ουάσινγκτον να βρουν την «προτεραιότητα και τη θέρμη που τους άρμοζε». Από την πλευρά τους, οι πολιτικοί στρατηγιστές του Δημοκρατικού Κόμματος και σχεδόν όλα τα προσκείμενα σε αυτό think tanks της Ουάσινγκτον, προετοίμασαν, ήδη από τις αρχές του 2008, το έδαφος για τη μεγάλη πολιτική χειρονομία προς την Άγκυρα του προέδρου Ομπάμα μετά την εκλογή του. Περιέλαβε και την Τουρκία στο πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη την άνοιξη του 2009, μετά τη συνάντηση Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο.

Πού είμαστε σήμερα

Πρώτον, η τριγωνική σχέση Ισραήλ – Ουάσινγκτον – Άγκυρας, αποτέλεσμα ανθρωπίνων αποφάσεων και προσπαθειών που τόσο βοήθησε στην στήριξη της Τουρκίας στην Ουάσινγκτον, δοκιμάζεται σήμερα.

Δεύτερον, το μοντέλο προς εξαγωγή σε αραβικές και άλλες μουσουλμανικές χώρες μίας κοσμικής μουσουλμανικής Τουρκίας, με τη δημοκρατία άλλοτε στο Κοινοβούλιο και άλλοτε στο απόσπασμα, έχει, σήμερα, δώσει τη θέση του σε μία απόλυτη μορφή διακυβέρνησης. Μία διακυβέρνηση, η οποία στηρίζεται σε μία θεοκρατική – πολιτική ιδεολογία και εκδηλώνεται με αλαζονική εξουσιαστική συμπεριφορά. Χωρίς να υπάρχει αυτό που θεώρησαν απαραίτητο και αναγκαίο στο αμερικανικό σύνταγμα οι πατέρες της αμερικανικής δημοκρατίας, το “checks and balances”.
Γιατί, όπως καθαρά προκύπτει από τα λεγόμενα «Ομοσπονδιακά Κείμενα» (The Federalist Papers), στόχος τους ήταν να αποκλείσουν την κατάλυση της δημοκρατίας από την τυραννία (μοντέλο των πόλεων – κρατών), αλλά και από μία πολιτεία τύπου «νομικίστικης» Ρώμης.

Τρίτον, εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις ότι η αναθέρμανση των σχέσεων των ΗΠΑ με το Ιράν είναι αποτέλεσμα (και όχι η αφορμή) στρατηγικής προτίμησης των ΗΠΑ μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών (ιδιαίτερα ως προς τους ουαχαμπιστές), τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι, τουλάχιστον το μοντέλο της τουρκικής δημοκρατίας του 2013-2014, δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο για εξαγωγή. Φυσικά, πρέπει να είμαστε συνετοί και προσεκτικοί. Τούτο δεν σημαίνει ότι η δημοκρατία στην Τουρκία δεν λειτουργεί ακόμη και σήμερα καλύτερα σε σύγκριση με πολλούς από τους γείτονές της στον Περσικό Κόλπο και στη Μέση Ανατολή. Για τον λόγο αυτό, προτιμώ τις βραχυπρόθεσμες επισημάνσεις από τη μεσοπρόθεσμη ανάλυση.

Τέταρτον, το Κυπριακό, κυρίως, και σε πολύ χαμηλότερη προτεραιότητα το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, συνδεόμενο κατά κανόνα σε σχέση με τις επιχειρησιακές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ, ετέθησαν συστηματικά από την πλευρά της Άγκυρας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Ουάσινγκτον, δηλαδή στο πακέτο των ζητουμένων (offsets). Δηλαδή, η Άγκυρα διαπραγματευόταν σκληρά την απάντηση της σε κάθε αμερικανικό αίτημα. Χαρακτηριστικές ήταν οι δύσκολες, επίπονες και δύστοκες διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας το 2002 – 2003 ενόψει της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ. Οι απαιτήσεις της Άγκυρας, όχι σπάνια, εξόργιζαν την αμερικανική πλευρά, όπως είναι πια γνωστό από δημοσιευμένα στοιχεία. Το Κυπριακό ήταν στην επικαιρότητα, ετίθετο πάντα σαν μέσης προτεραιότητας θέμα, και τα ελληνοτουρκικά σχεδόν ως υποσημειώσεις.

Πέμπτον, ανέκαθεν, αλλά με μεγαλύτερη ένταση και αυτοπεποίθηση επί πρωθυπουργού Ερντογάν, η Τουρκία, επιτήδεια και έξυπνα, προέτασσε τη σημασία της περιφερειακής οικονομικής, στρατιωτικής, ενεργειακής και πολιτικής εμπλοκής της στη Μέση Ανατολή και στον Κόλπο. Συνοδευόταν, πάντοτε, από ένα τεράστιο πακέτο οικονομικών απαιτήσεων. Το 2002 – 2003 οι απαιτήσεις της προς τις ΗΠΑ, ενόψει των επιχειρήσεων στο Ιράκ, ξεπέρασαν τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια!!!

Είναι ριψοκίνδυνο να σπεύσει κανείς μέσα στη σημερινή ρευστότητα να βγάλει τελικά συμπεράσματα. Ισχυρίζομαι εν τούτοις ότι, ακριβώς αυτή η διάσταση της «μεγάλης εικόνας» που ανέκαθεν κα συστηματικά προέτασσε η Τουρκία στις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον, έχει σήμερα κλονισθεί ως απόρροια των άστοχων εμπλοκών της ε χώρες – πυλώνες της Μέσης Ανατολής, όπως η Συρία, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.

Να γιατί, μερικές φορές τα μεγάλα οράματα και πομπώδη δόγματα (βλ. και αυτό του Αχμέτ Νταβούτογλου), μπορεί να οδηγήσουν σε αλαζονεία και αυταπάτη. Η realpolitik είναι, κατά κανόνα, ασφαλέστερος οδηγός.

Πηγή "Άμυνα και Διπλωματία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η εξελισσόμενη σε εμφύλιο, κρίση στην Ουκρανία, έχει τόσες ομοιότητες με τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» και την πολιτική κρίση στην Τουρκία, στην απέναντι όχθη της Μ. Θάλασσας, ώστε χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς.
Η κινητοποίηση των λεγόμενων δημοκρατικών δυνάμεων εντός αστικού χωροταξικού πλαισίου εναντίον των υφιστάμενων πολιτικών ηγετών και συστημάτων τους, παρουσιάζει ενδιαφέρον για την χρονική και μεθοδολογική εγγύτητά τους.

Η εν λόγω ομοιότητα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη και για τις δύο αντικρουόμενες παρατάξεις, καθώς προσφέρει γνώση και πρόνοια για τον αιφνιδιασμό της κυβέρνησης ή την έγκαιρη αντιμετώπιση των κινήσεων της αντιπολίτευσης από την κυβέρνηση.
Η μεθοδολογία είναι η ίδια με κάποιες διαφοροποιήσεις ανάλογα με την χώρα και το κλιματολογικό της πλαίσιο: κατάληψη της κεντρικής πλατείας της πρωτεύουσας, μαζική παρουσία διαδηλωτών μέσω του διαδικτύου, κάθοδος ηθοποιών, τραγουδιστών και λοιπών διασημοτήτων υπέρ των διαδηλωτών, ευρεία κάλυψη της κρίσης από τα δυτικά ΜΜΕ κ.λ.π.

Το κυριότερο όμως κοινό στοιχείο αυτών των κρίσεων είναι η γεωπολιτική τους διάσταση. Ιδιαίτερα στην Τουρκία και την Ουκρανία, η Δύση ταυτίζεται με την εκάστοτε αντιπολίτευση, ενώ οι γεωπολιτικοί αντίπαλοι της Δύσης με τις υφιστάμενες κυβερνήσεις.
Επίσης, οι εν λόγω κρίσεις εκδηλώνονται σε χώρες που εφάπτονται των γεωπολιτικών σφαιρών Δύσης και Ανατολής. Εξαίρεση δεν αποτελεί ούτε η Βενεζουέλα αυτή τη στιγμή, αλλά και η Γεωργία παλαιότερα, καθώς επίσης και η κεντρική Ασία.

Η επιτυχία αυτών των εξεγέρσεων δεν είναι διασφαλισμένη, ούτε καν προδιαγεγραμμένη, και εξαρτάται από την αποφασιστικότητα των υφιστάμενων κυβερνήσεων να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, για να διατηρηθούν στην εξουσία ή να υποχωρήσουν προσωρινά και να αποχωρήσουν μόνιμα, αργότερα.
Όσο πιο αποφασιστικός ο νυν κυβερνητικός ηγέτης, τόσο λιγότερες οι πιθανότητες επιτυχίας της εξέγερσης, λ.χ. στην Τουρκία με τον πρωθυπουργό Ερντογάν.

Όποια πλευρά και να έχει δίκαιο, βέβαιο είναι ότι η σύγχρονη αντίληψη της γεωπολιτικής εμπλοκής σε μία χώρα περνάει μέσα από τη διαμόρφωση του πολιτικού της συστήματος προς το δημοκρατικότερο ή μη.
Τα γεωπολιτικά όμως συμφέροντα, απ’ όπου και αν προέρχονται, διόλου δεν ασχολούνται κατ’ ουσίαν με τη δημοκρατία αυτή καθεαυτή, λ.χ. στην περίπτωση της Αιγύπτου.
Μέχρι αυτό να γίνει κατανοητό από όλους, θα θυσιάζονται ψυχές στον εμφύλιο βωμό των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων.

Πηγή «Άμυνα και Διπλωματία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δυνάμεις κατοχής, ντόπιες και ξένες, προετοιμάζουν τον ακρωτηριασμό της χώρας και τη μετατροπή της σε χώρο τοποθέτησης κεφαλαίων 
 
Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης 
Η κοροϊδία δεν έχει όρια. Θυμάστε τι έλεγε ο φερόμενος ως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο διάγγελμά του διαμέσου τηλεόρασης στις 30/12; Αφού υπερηφάνως μας είπε ότι πέτυχε (στο όνειρό του) το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανάκαμψη που θα την δουν μόνο όσοι βλέπουν τα ραπανάκια ανάποδα, μας διαβεβαίωσε: «Είναι το θεμέλιο της Ανεξαρτησίας μας από δω και μπρος. Είναι το θεμέλιο της Ελπίδας μας για το μέλλον... Ακόμα το 2014 η Ελλάδα θα βγει ξανά στις αγορές, θα αρχίσει να γίνεται μια φυσιολογική χώρα, όπως όλες οι άλλες. Τη νέα χρονιά το ελληνικό χρέος θα ανακηρυχθεί και επίσημα βιώσιμο, χωρίς δηλαδή ανάγκη νέου δανεισμού και χωρίς νέα Μνημόνια. Τηρήσαμε στο ακέραιο τις δεσμεύσεις μας και οι εταίροι μας θα τηρήσουν στο ακέραιο τις δικές τους. Το 2014 θα κάνουμε και το μεγάλο βήμα να βγούμε από το Μνημόνιο.»
Έτσι είναι όταν είσαι δουλοπρεπής, εθελόδουλος και δωσίλογος από τα γεννοφάσκια σου. Το θεμέλιο της Ανεξαρτησίας μας κατά το εν λόγω κύριο δεν είναι η κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, δεν είναι η υπεράσπιση της πατρίδας απέναντι σε κάθε ενδεχόμενη απειλή, δεν είναι η προστασία της χώρας και του λαού της και προπαντός δεν είναι ο αγώνας του λαού για τα δίκαιά του, αλλά η πειθήνια υποταγή στις απαιτήσεις των «εταίρων» μας. Έτσι θα γίνουμε μια «φυσιολογική χώρα». Όταν θα μάθουμε να «τηρούμε στο ακέραιο τις δεσμεύσεις μας» με την φρούδα ελπίδα ότι οι αποικιοκράτες «εταίροι» μας θα «τηρήσουν στο ακέραιο τις δικές τους.» Ο όρκος πίστης του δωσίλογου από απαρχής ελληνικού κράτους.

Αποθέωση του δωσιλογισμού

Τι διαφορετικό έλεγε ο Τσολάκογλου όταν στις 29 Απριλίου 1941 απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό με προκήρυξη για να του εξηγήσει ότι από πατριωτισμό και εθνικό συμφέρον αναλάμβανε την διακυβέρνηση του τόπου υπό ναζιστική κατοχή; «Πρέπει ν' αναλάβωμεν την τύχην της Χώρας σθεναρώς εις τα χέρια μας και ν' ατενίζωμεν κατάματα την σκληράν πραγματικότητα. Δια ν' ανταποκριθώμεν είς ταύτα απεφάσισα... να σχηματίσω υπό την Προεδρίαν μου Κυβέρησιν, ήτις θα εξασκή την εξουσίαν της... εδραζομένην επί μόνης κυριάρχου θελήσεως του Ελληνικού λαού.» Προσέξτε θράσος δωσίλογου. Αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας σε συνθήκες στρατιωτικής κατοχής «εδραζομένην επί μόνης κυριάρχου θελήσεως του Ελληνικού λαού.» Ποιας κυριάρχου θελήσεως; Ο Ελληνικός λαός τότε είχε τόσο κυρίαρχη θέληση, όσο και σήμερα. Η διαφορά ήταν ο κοινοβουλευτικός φερετζές που τότε δεν χρειαζόταν μια και είχε επιτευχθεί η στρατιωτική κατοχή από τους ναζί.

Κι ο Τσολάκογλου συνέχιζε: «Αυτή θα είνε η μόνη νόμιμος Κυβέρνησις εν Ελλάδι και θα έχη ως εντολήν και μοναδικόν προορισμόν, τη συγκαταθέσει των δυνάμεων κατοχής, ν' αποκαταστήση την ησυχίαν και την τάξιν εις τον δυστυχισμένον αυτόν τόπον και να χαρίση εις τον Ελληνικόν Λαόν την ασφάλειαν δια μιας υπευθύνου και δραστηρίας ενεργείας, ώστε καινείς να μη αισθάνεται τον εαυτόν του υπό τας σημερινάς δυσκόλους και τραγικάς στιγμάς, ως απροστάτευτον.»

Όπως ο Σαμαράς σήμερα, έτσι κι ο Τσολάκογλου τότε προάσπιζε το ελληνικό συμφέρον, «τη συγκαταθέσει των δυνάμεων κατοχής», που σήμερα οι δωσίλογοι τους αποκαλούν «εταίρους» και με την προϋπόθεση ότι ο λαός θα παραιτηθεί από κάθε αγώνα για την ανεξαρτησία του. Όπως και σήμερα, οι δυνάμεις κατοχής θέλουν την πολιτική βιτρίνα των δωσιλόγων προκειμένου όπως έλεγε κι ο Τσολάκογλου «καθένας από Σας θα αισθάνεται ότι υφίσταται Ελληνική Κυβέρνησις, ήτις στοργικώς και με όλας τα δυνάμεις θα προσπαθή να σας ανακουφίση από το βαρύ φορτίον που επεσώρευσεν ο πόλεμος.» Βάλτε στη θέση του πολέμου το χρέος και θα δείτε την ίδια και απαράλλαχτη ομοιότητα των παλιών με τους σύγχρονους δωσίλογους.

Κι ο Τσολάκογλου έκλεινε την προκήρυξή του με τον ίδιο τρόπο που μιλούν και οι σημερινοί δωσίλογοι: «Εφεξής δε, μακράν παντός ξένου συμφέροντος και οδηγούμενοι απλώς και μόνον από το ακραιφνές Ελληνικόν συμφέρον, ας προσπαθήσωμεν να ζήση η Ελλάς και να εξασφαλισθή εκ νέου εις τον Λαόν της η ειρήνη και η εργασία.» Η διαφορά με τον Σαμαρά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο σημερινός κατοχικός πρωθυπουργός δεν πρόδωσε με συνθηκολόγηση κατά την διάρκεια της μάχης, όπως ο Τσολάκογλου, αλλά πριν καν δοθεί οποιαδήποτε μάχη. Με όπλο το χρέος παρέδωσε αμαχητί την ανεξαρτησία της Ελλάδας και τον λαό της με τα ίδια προσχήματα που πάντα χρησιμοποιούν οι δωσίλογοι.

Οι τσάμπα μάγκες της κυβέρνησης

Όσο για το κατά πόσο γλυτώσαμε από τα δάνεια, ήδη η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει εκ προοιμίου με ένα νέο χρηματοδοτικό πακέτο που συζητούν οι «εταίροι» της κεκλισμένων των θυρών και φυσικά πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού. Απλά, ως συνήθως, το παίζει «βαρύ πεπόνι» για εσωτερική κατανάλωση. Για να νομίζουν όλοι εμείς οι υπόδουλοι νέοι δουλοπάροικοι ότι «υφίσταται Ελληνική Κυβέρνησις, ήτις στοργικώς και με όλας τα δυνάμεις θα προσπαθή να σας ανακουφίση από το βαρύ φορτίον...», όπως έλεγε κι ο Τσολάκογλου.

Να τι διαβάζουμε στις 3/2 σε κατευθυνόμενα ρεπορτάζ από την κυβέρνηση:

«Προϋποθέσεις για να αποδεχθεί ένα νέο δάνειο από την Ευρωζώνη φέρεται να θέτει η Ελλάδα. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να ξεκαθαρίζει πως δεν θα αποδεχθεί νέο Μνημόνιο με νέα δημοσιονομικά μέτρα. Κληθείς να σχολιάσει δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού του Spiegel, που μιλούσε για ένα νέο πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα ανώτατος παράγοντας του υπουργείου Οικονομικών εμφανίσθηκε θετικός. Ο ίδιος, όμως, τόνισε πως δάνειο με νέα μετρά και όρους που δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτοί δεν είναι κάτι που θα προτιμήσει η κυβέρνηση. «Είμαστε θετικοί σε νέο πακέτο, εφόσον δεν υπάρχουν δημοσιονομικά μέτρα, αλλά μόνο μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα», τόνισε. Αναφερόμενος στη συνάντηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, του Γάλλου υπουργού Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί και στελεχών του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ στο περιθώριο του τελευταίου Eurogroup στις Βρυξέλλες ο ίδιος ξεκαθάρισε πως ήταν εν γνώσει της ελληνικής πλευράς. «Ήταν για το καλό της Ελλάδας», είπε.»

Νέο πακέτο σημαίνει νέα μέτρα

Μας έρχεται νέο πακέτο οσονούπω. Και οι συνεννοήσεις όπως πάντα στο παρασκήνιο. Είναι «για το καλό της Ελλάδας», μας λένε κι εμείς οφείλουμε να το υποστούμε.

Στις 25/1/2014 ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ρωτήθηκε σχετικά με το εάν η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα τρίτο Μνημόνιο, αλλά και υπό ποιους όρους θα μπορούσε να χορηγηθεί πρόσθετη στήριξη στη χώρα. Για το θέμα o εκπρόσωπος του ESM δήλωσε χαρακτηριστικά τα εξής:

«Είναι πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί οριστικά το κατά πόσον η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα τρίτο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας. Αν ωστόσο αυτό απαιτηθεί, είναι σαφές ότι θα είναι σημαντικά μικρότερο από ό,τι τα προηγούμενα προγράμματα. Σε κάθε περίπτωση, η Συνθήκη του ESM είναι σαφής: Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δεν μπορεί να χορηγήσει ένα δάνειο χωρίς όρους. Κάθε αίτηση για πρόγραμμα βοήθειας, εγκρίνεται μόνο έναντι προϋποθέσεων. Αυτό σημαίνει ότι η δικαιούχος χώρα πρέπει να υπογράψει Μνημόνιο.»

Από την μεριά της η γερμανική κυβέρνηση θέλει να ενισχύσει τη στήριξή της προς την Ελλάδα και με άλλους τρόπους, πέρα από την καθαρή οικονομική βοήθεια, με μια «συντονισμένη εταιρική βοήθεια ανοικοδόμησης» αναφέρεται σε έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, προς τα μέλη του ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, έγγραφο που επικαλείται το πρακτορείο Reuters (3/2).

Τι σημαίνει και με άλλους τρόπους; Σύμφωνα με τη γερμανική υπηρεσία του πρακτορείου Reuters, ο υφυπουργός Οικονομικών Στέφεν Κάμπετερ εξηγεί στους βουλευτές ότι «το υπουργείο Εξωτερικών έχει συμφωνήσει να αναλάβει τον συντονισμό μεταξύ των υπουργείων, καθώς μόνο με χρήματα δεν μπορεί να βοηθηθεί η χώρα» και επιβεβαιώνει, με το βλέμμα στραμμένο στη συζήτηση για ένα νέο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα, ότι η γερμανική κυβέρνηση είναι «υπό ξεκάθαρους όρους» έτοιμη να μιλήσει για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για τη χώρα.
Καταλάβατε; Το υπουργείο Εξωτερικών θα αναλάβει το «συντονισμό μεταξύ των υπουργείων» αυτής της ρημαδοχώρας. Κατά τ' άλλα δεν υφίσταται θέμα εθνικής κυριαρχίας, ούτε βεβαίως κατοχής της Ελλάδας.

Αυτό που συζητούν κεκλεισμένων των θυρών οι αποικιοκράτες της Ευρώπης για την Ελλάδα, είναι το καθεστώς κυριότητας της χώρας. Δηλαδή το πέρασμα της κυριότητας της χώρας σε άλλα χέρια. Όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας με την μεταφορά της κυριότητάς της στον ESM, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας που βρίσκεται πλέον υπερχρεωμένη στις τράπεζες και στην κατοχική εφορία, μαζί και της εδαφικής επικράτειας. Αυτό ονομάζουν «διαρθρωτική μεταρρύθμιση».

Όποιος νομίζει ότι απλά τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο μόνο ή κυρίως με όρους φτωχοποίησης του πληθυσμού, τότε πλανάται πλάνην οικτρά. Ετοιμάζεται μια νέα εθνική τραγωδία σε βάρος της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Μια εθνική τραγωδία όπου θα δούμε τον ακρωτηριασμό της χώρας και την μετατροπή της από χώρα σε χώρο τοποθέτησης κεφαλαίων. Ο ίδιος ο λαός της θα πάψει να υφίσταται ως νομική προσωπικότητα και θα διαμελιστεί σε ποικίλες «πληθυσμιακές οντότητες» ανά περιφέρεια και δήμο.

Ετοιμάζεται λοιπόν μια εθνική τραγωδία που μπροστά της ο εθνικός διχασμός του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, θα είναι κάτι ασήμαντο και δευτερεύον. Θα μάθουμε από την καλή κι από την ανάποδη τι σημαίνει προσφυγιά στον ίδιο μας τον τόπο και θα γνωρίσουμε από πρώτο χέρι τι σήμαινε για την ελληνική «πληθυσμιακή οντότητα» της Σμύρνης ο «συνωστισμός στο λιμάνι», όπως τον έχει αποκαλέσει η μυθιστοριογράφος Ρεπούση.

Διαμελισμός και πόλεμος

Όποιος νομίζει ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ας το καλοσκεφτεί. Ας σκεφτεί τι έχει συμβεί μέσα σε τρία χρόνια. Ας σκεφτεί γιατί έχουμε πολιτικές δυνάμεις της δεξιάς και της αριστεράς που θεωρούν αδιάφορο ή δευτερεύον το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας στον σημερινό κόσμο. Ειδικά σε συνθήκες σαν τις σημερινές όπου η αποικιακή κατοχή έχει επιβληθεί στην χώρα μας. Ας σκεφτεί τι έπαθαν και που κατέληξαν όσοι λαοί ξέχασαν ότι μόνο όταν υπερασπίζεται κανείς τα δίκαιά του, τα δικαιώματά του με πρώτο το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, έχει ελπίδα να γλυτώσει τα χειρότερα. Αλλιώς τα πολύ χειρότερα θα ακολουθούν τα χειρότερα μέχρις ότου καταλήξει η Ελλάδα σε «οντότητα», δηλαδή χώρος, ο οποίος δεν θα πληροί ούτε καν τα βασικά κριτήρια αυτόνομου κράτους.

Αξίζει τον κόπο να θυμίσουμε ότι σύμφωνα τον ορισμό της Συνθήκης του Μοντεβιδέο του 1933 «το κράτος για συνιστά πρόσωπο του διεθνούς δικαίου πρέπει να κατέχει τα ακόλουθα προσόντα: (α) ένας μόνιμος πληθυσμός (β) μια καθορισμένη περιοχή (γ) κυβέρνηση και (δ) ικανότητα να εισαγάγει στις σχέσεις με τα άλλα κράτη.» Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Ο μόνιμος πληθυσμός βρίσκεται υπό καθεστώς βίαιης συρρίκνωσης είτε μέσω του εξαναγκασμού του σε μετανάστευση, είτε των συνθηκών διαβίωσης που εξοντώνουν μαζικά τους πιο αδύναμους και μειώνουν τις γεννήσεις.

Ποια ακριβώς είναι η καθορισμένη εδαφική επικράτεια της Ελλάδας σήμερα; Να θυμηθούμε ότι ήδη ο κατακερματισμός της εδαφικής επικράτειας έχει προετοιμαστεί με τον Καλλικράτη και την «διεδαφική συνεργασία» των περιφερειών. Επίσης με την υπογραφή του TAP, δηλαδή του αγωγού από το Αζερμπαϊτζάν έως την Αδριατική παρέδωσαν στην κοινοπραξία την κυριότητα και τον έλεγχο της Μακεδονίας και της Θράκης. Είναι τυχαίο που η κυβέρνηση δεν έθεσε καν θέμα πληρωμής τελών διέλευσης του αγωγού, όπως συμβαίνει με όλα τα κυρίαρχα κράτη όταν αγωγός διασχίζει την εδαφική επικράτειά τους; Όχι βέβαια. Η εκχώρηση αυτή θα συνοδευτεί ακόμη και με πόλεμο προκειμένου να κατοχυρωθεί ως «γκρίζα ζώνη» στη συνείδηση των Ελλήνων. Όπως ακριβώς έγινε και με τα Ίμια.

Έχουμε έως το 2016 να ανατρέψουμε το καθεστώς και να προλάβουμε την εθνική τραγωδία που προετοιμάζουν. Το 2016 λέγεται ότι η κατασκευή του αγωγού θα βρίσκεται σε τελική φάση. Αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι η παράδοση υγροποιημένου αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Ενωμένη Ευρώπη, αλλά οι κορυφαίες γεωστρατηγικές μεταβολές που θα επέλθουν απ' όπου θα περάσει ο αγωγός.

Για την κυβέρνηση τι να πει κανείς. Η κυβέρνηση σήμερα είναι τόσο ελληνική, όσο και η κυβέρνηση Τσολάκογλου στην κατοχή, ή όσο ήταν οι κυβερνήσεις την εποχής του εμφυλίου. Θυμίζουμε ότι ο εκδότης της Καθημερινής Γεώργιος Βλάχος, γνωστό βλαστάρι του δωσιλογισμού τόσο κατά την κατοχή, όσο και κατόπιν, έγραφε στις 25/8/1946: «Από την τύχης της Ελλάδος, του Έθνους μας, της Φυλής μας, ζήτημα είνε αν έχει αφεθεί εις την διαχείρισίν μας ένα ελάχιστον ποσοστόν.» Ανάλογα κι ο έτερος πυλώνας της κατοχικής λογικής, η εφημερίδα του Λαμπράκη, Το Βήμα, έγραφε στις 28/8/1946: «Υπό τας σημερινάς συνθήκας της κατοχής και συνολικής εξουσιάσεως της χώρας παρά των Βρετανών, αι ελληνικαί κυβερνήσεις έχουν τόσο περιορισμένην αυτοτέλεια και ανεξαρτησίαν, ώστε σχεδόν να μην έχει ενδιαφέρον για την Αγγλίαν ποίος θα είναι επικεφαλής αυτών.»

Και να φανταστεί κανείς ότι στις 31 Μαρτίου 1946 είχαν διεξαχθεί εκλογές υπό την εποπτεία της Συμμαχικής Αποστολής των Παρατηρητών, η οποία στην έκθεσή της υποστήριζε ότι οι εκλογές «διεξήχθησαν ελεύθεραι και δίκαιαι, ηρέμως και με τάξιν, δυνάμεναι να παραβληθώσι ως προς την ευπρέπειαν προς τας εν Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμαίναις Πολιτείας» και ότι το αποτέλεσμά τους «αντιπροσωπεύει την πραγματικήν και έγκυρον ετυμηγορίαν του Ελληνικού Λαού» (Ελευθερία, 12/4/1946).

Η παγίδα του εμφυλιακού διαχωρισμού δεξιάς-αριστεράς

Την εποχή εκείνη μ' ένα ΕΑΜ να αντιπροσωπεύει την εθνική ενότητα του λαού που σφυρηλατήθηκε κατά την ναζιστική κατοχή, οι δυνάμεις του δωσιλογισμού χρειάζονταν τα όπλα και τον ανοιχτό εμφύλιο για να επιβληθούν και να επικρατήσουν διαμέσου μιας νέας κατοχής. Της κατοχής των Βρετανών και ύστερα των Αμερικανών υπό το δόγμα Τρούμαν.

Σήμερα δεν υπάρχει ακόμη το αντίπαλο δέος. Δεν έχει αναδειχθεί ακόμη ένα νέο ΕΑΜ που θα συσπειρώνει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού, δεξιούς και αριστερούς, στον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική χειραφέτηση. Η δεξιά έχει παραδοθεί στην παραδοσιακή εθελοδουλία των ηγετών της, ενώ η αριστερά συνιστά μέρος του προβλήματος καθώς έχει εγκαταλείψει προ πολλού τον αγώνα για τα δίκαια του λαού και της χώρας. Κι έτσι το δωσίλογο καθεστώς αισθάνεται ασφαλές. Μπορεί να προχωρά ήσυχα-ήσυχα στην εξουθένωση και στην εξόντωση του λαού προετοιμάζοντας βήμα το βήμα τον εθνικό ακρωτηριασμό και την διάλυση της χώρας.

Ο πόλεμος που εγκυμονεί η σημερινή κατάσταση, η σημερινή πορεία του λαού και της χώρας προς την άβυσσο, δεν είναι σαν τον εμφύλιο. Ο λαός σήμερα δεν είναι χωρισμένος σε πολιτικές παρατάξεις. Έστω κι αν κάνουν τα αδύνατα, δυνατά όλοι να πολώσουν τον ελληνικό λαό ανάμεσα σε μια φασιστική ακροδεξιά που σήμερα καλείται όχι μόνο εντός της Ελλάδος, αλλά σ' ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση να εκμαυλίσει τα πατριωτικά αισθήματα των λαών και να ταυτίσει τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία όχι με την δημοκρατία, αλλά με μια φυλετική νέα τάξη στην Ευρώπη.

Από την άλλη καλείται η αριστερά, η επίσημη κρατικοδίαιτη αριστερά, εκείνη που έχει προδώσει τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας να λειτουργήσει ως ταφόπλακα των λαών στο όνομα ενός «διεθνισμού», που δεν είναι τίποτε περισσότερο από την προπαγάνδα του ζυγού σε διεθνές επίπεδο με πρόσχημα τον «διεθνισμό».

Η κατάσταση μας πάει ολοταχώς σε εθνική τραγωδία. Όπως πάμε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ζήσουμε ξανά πόλεμο στο έδαφός μας. Όχι εμφύλιο, αλλά πόλεμο επιβολής τετελεσμένων. Με την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του να έχει παραδοθεί στο καθεστώς κατοχής. Με την ανώτατη δικαιοσύνη να νομιμοποιεί την πορεία της χώρας προς την άβυσσο και τις ένοπλες δυνάμεις στην χειρότερη κατάσταση που έχουν βρεθεί ποτέ, ποιος είναι εκείνος που θα αντιστρέψει αυτή την πορεία; Μόνο ο λαός.

Αρκεί να μην πέσει στην χειρότερη παγίδα που του στήνουν αυτήν την εποχή: να επιλέξει με όρους αριστεράς ή δεξιάς. Τώρα προέχει η στράτευση στο εθνικό, το πατριωτικό καθήκον. Πάνω και πέρα από δεξιά-αριστερά. Και για να γίνει αυτό οφείλουμε να λυτρωθούμε ως λαός μια και καλή από όλους τους επιγόνους του εμφυλίου, αλλά κι αυτούς που νοσταλγούν τον εμφύλιο.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Αντώνης Σαμαράς αναζητώντας ασπίδα απέναντι στις διεθνείς πιέσεις επεξεργάζεται σχέδιο για προσφυγή στην κάλπη ώστε να εγκριθεί η όποια συμφωνία για την ονομασία

Του Τάσου Τσακίρογλου

Με την ΠΓΔΜ να βαδίζει σε πρόωρες εκλογές, οι οποίες θα γίνουν στις 27 Απριλίου μαζί με τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, πληροφορίες θέλουν τον Αντώνη Σαμαρά να επεξεργάζεται σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο η Αθήνα θα επιλέξει τον δρόμο της διεξαγωγής δημοψηφίσματος και στην Ελλάδα για την έγκριση της όποιας συμφωνίας για το θέμα της ονομασίας.

Αφορμή για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες στη γειτονική χώρα ήταν η απόρριψη από το κόμμα του Ν. Γκρουέφσκι VMRO-DPMNE πρότασης του συγκυβερνώντος αλβανικού DUI για την ανάδειξη κοινού υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές.

Αντίθετα, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ επέμεινε στην υποψηφιότητα του νυν προέδρου Γκιόργκι Ιβάνοφ, για τον οποίο το αλβανικό στοιχείο θεωρεί ότι δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των Αλβανών της χώρας.
Αυτό οδήγησε τον Αλβανό ηγέτη Αλί Αχμέτι να καλέσει τους ομοεθνείς του (το 25% του πληθυσμού) σε αποχή από την προεδρική αναμέτρηση.

Πάντως, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, VMRO-DPMNE και DUI θα επικρατήσουν και σε αυτές τις εκλογές, απομακρύνοντας ακόμα περισσότερο το ενδεχόμενο εξεύρεσης λύσης με την Ελλάδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος θεωρείται «σκληρός εθνικιστής» στην ΠΓΔΜ, φέρεται να εκτιμά ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια, όντας σε καθεστώς μνημονίων, να αντιμετωπίσει καθεστώς διεθνών πιέσεων (Ε.Ε., ΝΑΤΟ, και ΗΠΑ) όπως εκείνο μετά το Βουκουρέστι το 2009.

Αντίστοιχη στάση
Ως εκ τούτου, αναμένεται να προχωρήσει σε ρελάνς προς τα Σκόπια και να υιοθετήσει αντίστοιχη στάση. Δηλαδή, στον βαθμό που ο Ν. Γκρουέφσκι έχει δεσμευτεί εδώ και χρόνια ότι θα θέσει σε δημοψήφισμα την ό,ποια απόφαση των συνομιλιών, να κάνει το ίδιο και η Αθήνα.

Οι ανακοινώσεις θα γίνουν, πιθανότατα, στη σύνοδο των 28 υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. στη Θεσσαλονίκη.

Πηγή «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

  • Η Ουκρανία είναι η αρχή των παγκόσμιων εξελίξεων
  • Οι επόμενες κινήσεις των ισχυρών στην γεωπολιτική σκακιέρα
  • Η είσοδος της Τουρκίας απέναντι στη Μόσχα και η αρχή του… τέλους
Η Ουκρανία, μετά την κορύφωση του «δράματος» που βίωσε, περνάει στην φάση της εκτόνωσης μέσω της διπλωματικής οδού. Δυστυχώς, για την Δύση (ΗΠΑ και Γερμανία), δεν υπήρξε ένα Plan Β, ή τουλάχιστον, δεν τόλμησαν οι υποκινητές της κρίσης να περάσουν σε ένα δεύτερο στάδιο, αλλά αρκέστηκαν στην (μέχρι στιγμής) νίκη τους, δηλαδή της απώλειας μέρους της Ουκρανίας και εισαγωγής προβλημάτων στην «αυλή» της Ρωσίας.

Το σχέδιο αυτής της «λαϊκής έκρηξης» των Ουκρανών (που αποδείχθηκε ότι σχεδιάστηκε, υποστηρίχθηκε και συντονίσθηκε από την Δύση), αποφασίσθηκε να εκτελεσθεί κατά τη διάρκεια της Χειμερινής Ολυμπιάδας του Σότσι, αφού θεωρούνταν δεδομένο ότι ο Πούτιν είτε για λόγους ασφάλειας των αγώνων (υπό την απειλή ισλαμικής τρομοκρατικής επίθεσης) είτε για λόγους σεβασμού της παύσης εχθροπραξιών (ολυμπιακό πνεύμα) δεν θα προχωρούσε σε άμεση αντίδραση και καταστολή της ό,ποιας προσπάθειας απομάκρυνσης της Ουκρανίας από την ρωσική επιρροή.

Το συγκεκριμένο σχέδιο, όπως αποδείχθηκε, στηριζόταν σε λεπτομερή προσέγγιση και πληροφόρηση των δυτικών και επέτυχε στον στόχο του. Μόνο που, δύο (τουλάχιστον) παράγοντες δεν μπόρεσαν να προβλεφθούν.

Πρώτα, η δράση των ναζιστών της Ουκρανίας, που «έδεσαν» την Δύση με τον ναζισμό και την εξέθεσαν ανεπανόρθωτα διεθνώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δυτικών ΜΜΕ να αποκρύψουν την αποτρόπαιη ύπαρξη των ναζιστών – επαναστατών και του «έργου» τους. Η στοχευμένη (από τα φιλορωσικά και ρωσικά) ΜΜΕ δημοσίευση αυτής της δράσης των ναζιστών, «πάγωσε» τους δυτικούς και μείωσε σημαντικά την πρόοδο των εξελίξεων στους δρόμους του Κιέβου.

Επίσης, η φυγή του Γιανουκόβιτς από το Κίεβο, λειτούργησε ανασταλτικά στα σχέδια των δυτικών, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν – διαχειριστούν εξελίξεις χωρίς τα κατάλληλα πολιτικά πρόσωπα που θα δεχόντουσαν το βάρος των γεγονότων. Έτσι, εξαναγκάστηκαν οι σχεδιαστές της «Ουκρανικής επανάστασης» να χάσουν μερικές ημέρες, μέχρις ότου μέσα από μία σειρά επικοινωνιακών επαφών και συναντήσεων να εξασφαλίσουν μία τυπική «νομιμοποίηση» του σκληρού πυρήνα των «εξεγερμένων», ναζιστών – φιλοευρωπαϊστών.

Η απώλεια χρόνου εκ μέρους των δυτικών, η εμφάνιση των ναζιστών, η ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας και το χάος στους δρόμους του Κιέβου, επέτρεψαν την ολοκλήρωση της ολυμπιάδας του Σότσι, αλλά και –απέτρεψαν ταυτόχρονα- την ό,ποια «νευρική» αντίδραση της Μόσχας, η οποία είχε αρκετό διάστημα για να συλλέξει πληροφορίες από το δυτικό στρατόπεδο, να τις αξιολογήσει κατάλληλα και να σχεδιάσει την απάντησή της. 

Έτσι, ο Πούτιν κατόρθωσε να βρεθεί με μία τυπική ήττα, αλλά και ταυτόχρονα με μία πολύ μεγάλη νίκη, αφού η χερσόνησος της Κριμαίας –και όχι μόνο- περιήλθαν σε οριστική ρωσική προστασία, αφού αποδείχθηκε πως οι σκηνοθέτες της κρίσης δεν ήταν διατεθειμένοι να συμμετέχουν σε περαιτέρω διαξιφισμούς με την Μόσχα, αφού το διακύβευμα ήταν πολύ ισχυρό, ενώ το ό,ποιο αποτέλεσμα θα δημιουργούσε προβλήματα και στους ίδιους και όχι μόνο στους «εξεγερμένους» ουκρανούς. 
Τα όσα σχετικά έγραψαν τα δυτικά ΜΜΕ είναι χαρακτηριστικά της αγωνίας και των φόβων που αίφνης αντιμετώπισαν οι υποκινητές (κυρίως ΗΠΑ και Γερμανία), αφού τονίστηκε η στρατιωτική και πυρηνική ισχύς της Ρωσίας, αλλά και το αλώβητό της λόγω της συμμετοχής της στην πενταμελή ομάδα του ΟΗΕ, ενώ δεν παραβλέφθηκε η οικονομική και κυρίως η ενεργειακή δύναμη (αλλά και ευρωπαϊκή εξάρτηση από αυτήν) που διέθετε η Μόσχα. 
Με απλά λόγια, η Ρωσία δεν είναι ο αντίπαλος που θα μπορούσαν να «τσακίσουν» με τα οικονομικά (κυρίως) αλλά και διπλωματικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται συνήθως απέναντι στις μη ισχυρές χώρες του πλανήτη… Και αυτό αποδείχθηκε και από την τελευταία συνέντευξη του Ρώσου προέδρου, Βλ. Πούτιν, στην οποία δήλωσε ευθαρσώς πως δεν θα διστάσει να χτυπήσει οικονομικά τις ΗΠΑ, ενώ εάν προκληθεί περαιτέρω (με στρατιωτικό χτύπημα) η απάντησή του θα είναι «αμοιβαία»…

Αυτά συνέβησαν μέχρι στιγμής και το project Ουκρανία θεωρείται πλέον ένα τετελεσμένο γεγονός, στο οποίο θα επιχειρηθεί να γίνει πολιτική περαιτέρω εκμετάλλευση και από τις δύο πλευρές.
Όμως, η Μόσχα αισθάνεται πλέον την πίεση που της ασκείται, γνωρίζοντας πολύ καλά πως υπάρχει σοβαρότατο ενδεχόμενο να υπάρξει μία αναζωπύρωση της ισλαμικής τρομοκρατίας μέσα στην ρωσική επικράτεια, η οποία θα λειτουργήσει ως ένα ακόμη εργαλείο καθυστέρησης εξόδου της Ρωσίας στην Μεσόγειο (ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου παίζεται το «παιχνίδι» της ενέργειας και από όπου η Ευρώπη ελπίζει να αποκτήσει μερική ανεξαρτησία από το φυσικό αέριο που μονοπωλιακά σχεδόν αγοράζεται από την Ρωσία.
Όμως, οι ΗΠΑ, με μία κίνηση εντυπωσιασμού έστειλαν στη Μόσχα ένα σαφέστατο μήνυμα για το ποιος «είναι το αφεντικό» στην Μεσόγειο, όταν το πιο σύγχρονο πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, το USS George H W Bush (CVN 77), βρέθηκε το πρωί της 4/3/2014 στα ανοιχτά του Φαλήρου (Πειραιάς), ενώ σύμφωνα με ανακοίνωση του Πενταγώνου της 16ης Φεβρουαρίου, το αεροπλανοφόρο θα υποστηρίξει επιχειρήσεις στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, και περιοχές της Αφρικής.
Η εμφάνιση ρωσικών πολεμικών πλοίων στην Μεσόγειο είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία για τα συμφέροντα της Ρωσίας, αφού όλοι γνωρίζουν πως το κυρίως παιχνίδι για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από το μονοπώλιο της Ρωσίας θα παιχτεί στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έτσι, η Μόσχα επείγεται να «κλείσει» την ύπαρξη μίας (τουλάχιστον) ρωσικής βάσης στη Συρία, από όπου θα μπορεί να ελέγχει – παρακολουθεί τις εξελίξεις ή και να κινείται αναλόγως των περιστάσεων εάν υπάρξουν εξελίξεις που θα της αποφέρουν οφέλη.
Όμως, οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να επαναφέρουν το θέμα της Συρίας, αφήνοντας σοβαρότατες εντυπώσεις για επανάκαμψή τους και πιθανή επίθεση κατά του «ενοχλητικού» για τη Δύση Άσαντ. Έτσι, η κάθοδος σημαντικής ναυτικής ομάδας πολεμικών ρωσικών πλοίων στην περιοχή, θεωρείται αναγκαία, προκειμένου να υπάρξει έγκαιρη τοποθέτηση επί πιθανών εξελίξεων εις βάρος των γεωπολιτικών ρωσικών συμφερόντων.

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η Τουρκία (με τις γνωστότατες ηεμονικές της θέσεις), η οποία –έστω και υπό το πρίσμα λεονταρισμών μέσω δηλώσεων Νταβούτογλου- έδειξε πως επιθυμεί να στηρίξει την Ουκρανία (τους ναζιστές και ισλαμιστές εξεγερμένους), τοποθετούμενη με αυτόν τον τρόπο απέναντι από τη Μόσχα.
Βέβαια, η Τουρκία βρίσκεται σε μία πολύ δύσκολη εσωτερική πολιτική αστάθεια, αφού στις επικείμενες δημοτικές εκλογές αναμένεται να υπάρξουν πολιτικά μηνύματα απώλειας ισχύος του Ερντογάν, ο οποίος ήδη καθυβρίζεται και χαρακτηρίζεται εντός του τουρκικού κοινοβουλίου ως κοινός «κλέφτης» και ως εκ τούτου δεν μπορεί να έχει κανέναν ρόλο στην επόμενη ημέρα της Τουρκίας. Επόμενη ημέρα, η οποία οριοθετείται πλέον στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα των τουρκικών δημοτικών εκλογών, όπου και αναμένεται να υπάρξει κίνηση αποκαθήλωσης του «σουλτάνου Ταγίπ». 
Αυτή η νέα κυβέρνηση (πιθανότατα στρατιωτική) που θα προκύψει στην Τουρκία, υποστηριζόμενη βεβαίως από τον Λευκό Οίκο και τις διάφορες υπηρεσίες του αμερικανού Στέιτ Ντιπάρτμεντ, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την δημιουργία κωλυμάτων έναντι της Ρωσίας που θα επιθυμεί να κατέβει γρήγορα προς την Μεσόγειο, ενώ θα πρέπει να προετοιμάσει και την τούρκους πολίτες για την υλοποίηση των περαιτέρω αμερικανικών γεωπολιτικών κινήσεων στον χώρο της Μέσης και της Εγγύς Ανατολής (από τη Συρία έως το Ιράν).
Η νέα αυτή τουρκική κυβέρνηση θα πρέπει να γίνει για να «κρατήσει» -έστω με προκλητικό τρόπο, αφού θα έχει τις διαβεβαιώσεις των ΗΠΑ, για υποστήριξή της από το ΝΑΤΟ- την Μόσχα μακριά από την γεωπολιτική σκακιέρα όπου το επόμενο διάστημα πρόκειται να υπάρξουν ισχυρότατες κινήσεις – μεταβολές. Πιθανότατα η νέα κυβέρνηση της Τουρκίας θα επιλέξει την «εύκολη οδό» διαχείρισης των Στενών του Βοσπόρου (στηριζόμενη πάντα στις επιβεβαιώσεις των ΗΠΑ), κίνηση η οποία σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από την Μόσχα, η οποία όμως γνωρίζει ήδη πως οποιαδήποτε κίνηση κατά της Τουρκίας είναι ταυτόχρονα κίνηση κατά του ΝΑΤΟ…
Το πώς θα αντιδράσει ο Πούτιν απέναντι σε μία τέτοιου είδους πρόκληση από μία χώρα – χωροφύλακα των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι κάτι εξόχως ενδιαφέρον, αφού θα κρίνει σημαντικό μέρος των επερχόμενων εξελίξεων.

Από την πλευρά της, η Ελλάδα, θα πρέπει να ανησυχεί για τα «ανταλλάγματα» που θα ζητηθούν από την Τουρκία, προκειμένου αυτή να εκτεθεί απέναντι σε μία πιθανή ρωσική οργή. Με δεδομένο πως η κυβέρνηση της Ελλάδας είναι (επί της ουσίας) ανύπαρκτη, αλλά και με δεδομένο το ότι μία παραχώρηση – εκχώρηση κάποιας ελληνικής νησίδας ή βραχονησίδας από τις ΗΠΑ προς την Τουρκία, είναι κάτι που δεν κοστίζει τίποτε στην Ουάσινγκτον, ίσως κάποιοι στην Ελλάδα θα έπρεπε να προετοιμάζονται πυρετωδώς για ένα σύντομο επεισόδιο στην περιοχή του ανατολικού και νοτιο-ανατολικού Αιγαίου. Ενδεχομένως, μέσα σε ένα "πνεύμα προετοιμασίας" να οφείλεται και η ενημερωτική επιστολή για την παράδοση - επιστράτευση των επαγγελματικών και αγροτικών οχημάτων στην Ελλάδα...

Το "παιχνίδι" μπαίνει στην τελική του φάση. Ελάχιστες επικοινωνιακές κινήσεις έχουν μείνει πλέον για να ολοκληρωθούν, αφού το "δια ταύτα" δεν απαιτεί λόγια, αλλά... έργα. Και, δυστυχώς, για την Δύση, η... "αρκούδα" δείχνει πως έχει ξυπνήσει...

Παναγιωτίδης Μάρκος
Η αντιγραφή του άρθρου επιτρέπεται μόνο μετά από άδεια του παρόντος ιστολογίου