Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Ιαν 2014

Γράφει ο Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Μετά την απόφαση αποστολής 800 ανδρών μηχανοκίνητου τάγματος καθώς και μίας ίλης αρμάτων Μ- Abrams’ το πεντάγωνο αποστέλλει τώρα και 12 μαχητικά αεροσκάφη F-16 στην Ν.Κορέα.

Την αποστολή των εν λόγω αεροσκαφών ανακοίνωσε η αμερικανική διοίκηση στην Κορέα. Η απόφαση είχε ληφθεί από το Πεντάγωνο σε μια προσπάθεια να διασφαλιστούν οιαπαραίτητες στρατιωτικές δυνατότητες των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή Ασίας - Ειρηνικού.

Τα αεροσκάφη θα μεταφερθούν από την αεροπορική βάση της Γιούτα Χιλ στα μέσα Ιανουαρίου, μαζί 300 άτομα προσωπικό εδάφους. Τα αεροσκάφη ανήκουν στην 7η πολεμική πτέρυγα μάχης και θα σταθμεύουν στο νότιο τμήμα της χερσονήσου της Κορέας.

Υπενθυμίζουμε ότι το μάχιμο μηχανοκίνητο τάγμα που θα αναπτυχθεί με τεθωρακισμένα οχήματα στη Νότια Κορέα αποτελεί μέρος της αμερικανικής στρατηγικής το τελευταίο διάστημα στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού.

Η μονάδα αυτή με βάση το Φορτ Χουντ του Τέξας, από τις αρχές Φλεβάρη αναμένεται να σταθμεύσει σε δυο στρατόπεδα κοντά στην αποστρατικοποιημένη ζώνη με τη Βόρεια Κορέα.

Επί του παρόντος, ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων στη Νότια Κορέα αποτελείται από 28.500 στρατιώτες.

Σχόλιο : Η αμφιλεγόμενη στάση του ηγέτη της Β.Κορέας το τελευταίο διάστημα και ειδικά με την «εξουδετέρωση» του θείου του εντείνει τις ανησυχίες στην δύση. Πάντως η αποστολή αμερικανικών ενισχύσεων μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα σημαίνει ότι η κατάσταση ασφαλείας στην κορεατική χερσόνησο δεν βρίσκεται σε καλό επίπεδο.

Η αμερικανική διοίκηση ενισχύει τις δυνάμεις της με 800 άνδρες, με άρματα μάχης και μαχητικά αεροσκάφη, θέλοντας να «ξεκαθαρίσει από νωρίς» την στάση που θα τηρήσει στην κορεατική χερσόνησο σε περίπτωση πολεμικής κρίσης.

Σίγουρα πάντως οι αμερικανοί διαθέτουν ακριβείς «πληροφορίες» για τις προθέσεις και τις κινήσεις του βορειοκορεατικού στρατού και «παίρνουν θέση» είτε για να εκφοβίσουν είτε για κάτι χειρότερο.

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με τον τουρκικό τύπο υπάρχουν πλήθος αναφορών από την ΜΙΤ που καταδεικνύουν μα σαφήνεια την εμπλοκή των Η.ΑΕ. στην τρέχουσα αναταραχή στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας, αναμεταδίδουν τα ρωσικά πόρταλς.

Βασικό ρόλο στην οικονομική κρίση και στα σκάνδαλα διαφθοράς διαδραματίζουν οι «μηχανορραφίες» του Abu Dhabi, αναφέρει ο τουρκικός τύπος. Η πολιτική ηγεσία των ΗΑΕ (σύμφωνα με τους Τούρκους), είχε σχέδιο ανατροπής του καθεστώτος του πρωθυπουργού Ερντογάν καθώς και πλήρης «υποβάθμισης» της τουρκικής οικονομίας.

Η Τουρκική υπηρεσία ασφαλείας (ΜΙΤ) σκοπεύει να δημοσιεύσει τις επόμενες ημέρες λεπτομερείς εκθέσεις πληροφοριών σχετικά με τα εκατομμύρια των δωροδοκιών και τις «μίζες», που διοχετεύθηκαν (από τα Η.ΑΕ.) για να υπονομεύσουν την τουρκική οικονομία και την εικόνα του Ερντογάν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Σήμερα στην Άγκυρα πραγματοποιήθηκε σειρά κυβερνητικών συναντήσεων σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η τουρκική αντίδραση σε αυτή την «συνωμοσία». Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι πιθανόν ο αρχηγός του στρατού ξηράς δεν περιορίστηκε να προτείνει διπλωματικές και οικονομικές κυρώσεις, αλλά επιθυμεί να ξεκινήσει μια στρατιωτική επίθεση εναντίον των Η.ΑΕ. επειδή «η Τουρκία δεν είναι Αίγυπτος» και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη διεθνώς, αναφέρει ρωσικό πόρταλ, αλλά μάλλον πρόκειται για τουρκικούς «λεονταρισμούς».

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Takvim, το Abu Dhabi διοχέτευσε αρκετά εκατομμύρια δολάρια δωροδοκώντας τον εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης, Zakaria Oz. Ο εισαγγελέας Ζ. Oz «καθοδηγεί» την κύρια έρευνα κατά του σκανδάλου διαφθοράς των υιών των Τούρκων υπουργών της κυβέρνησης του Ερντογάν.

Η εφημερίδα επισημαίνει ότι ο Οζ πέρασε τις διακοπές του στο θέρετρο Eid al - Adha στο Ντουμπάι. Πλήρωσε για τη διαμονή του περίπου 36 χιλιάδες δολάρια. Η τουρκική εφημερίδα ρωτά με νόημα «πού βρήκε αυτός ο δημόσιος υπάλληλος τα χρήματα αυτά, ενώ ο μηνιαίος μισθός του δεν υπερβαίνει το 6% του εν λόγω ποσού;»

Η εφημερίδα γράφει επίσης ότι ο Ερντογάν δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι Οζ πραγματοποίησε 22 τέτοια ταξίδια στο Ντουμπάι κατά τη διάρκεια της περιόδου της έρευνας του.

Σχόλιο: Σύμφωνα με πληροφορίες του διεθνούς τύπου τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν στην Τουρκία επένδυση ύψους 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ένα ενεργειακό έργο με βάση τον άνθρακα, αλλά αυτό δεν κατέστη εφικτό, όταν η Τουρκία αντέδρασε έντονα κατά του πραξικοπήματος στην Αίγυπτο και την «εκπαραθύρωση» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας του Μοχάμεντ Μόρσι.

Πηγή
Το τουρκικό άρθρο που αφορά τα τιμολόγια

Ίσως κάποιοι νομίσουν ότι το πρόβλημα με την εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων αφορά τις φτωχές ή τις τριτοκοσμικές χώρες. Μέγα λάθος! Οι πολυεθνικές τού χώρου, μπορεί να συσσωρεύουν κέρδη ευκολότερα σε τέτοιες χώρες αλλά δεν υστερούν και με τις χώρες τού ανεπτυγμένου κόσμου... 
 
Στην παγκόσμια αγορά νερού κυριαρχούν δέκα πολυεθνικές. Οι δυο μεγαλύτερες είναι οι Suez και η Vivendi (τις οποίες είδαμε στο χτεσινό σημείωμα για την Αργεντινή) ενώ σημαντικού μεγέθους είναι οι βρετανικές Thames Water και Wessex Water αλλά και η γαλλική Veolia. Η Suez δραστηριοποιείται σε 130 χώρες (και στην Ελλάδα) και η Vivendi σε 90. 

Η παγκόσμια αγορά υδάτινων πόρων εκτιμάται ότι πλησιάζει σε μέγεθος το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι... σήμερα το 90% των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε ολόκληρο τον κόσμο καλύπτεται από δημόσιες επιχειρήσεις. Όμως, αυτό το στοιχείο αποκαλύπτει πόσο “ψωμί” υπάρχει σ’ αυτόν τον τομέα για τα μονοπώλια. 
 
Αυτός είναι ο λόγος που οι παγκόσμιοι καπιταλιστικοί οργανισμοί (ΔΝΤ, ΠΟΕ, Παγκόσμια Τράπεζα κλπ) έχουν λυσσάξει υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων των υδάτινων πόρων. Κι αυτός είναι ο λόγος που το 2002 η συνδιάσκεψη του Τόκιου δεν δέχθηκε να διακηρύξει ότι το νερό αποτελεί “ανθρώπινο αγαθό” (όπως ο αέρας) αλλά “εμπορεύσιμο αγαθό”.

Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2015, ένας στους έξι ανθρώπους σε όλον τον κόσμο θα εξαρτάται από κάποια ιδιωτική εταιρεία ύδρευσης. Όσο για εκείνους που θεωρούν ότι το πρόβλημα αφορά μόνο τις φτωχές και τριτοκοσμικές χώρες, ας μάθουν ότι οι αναλύσεις προβλέπουν πως μέχρι το 2015 θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί το 65% των υδάτινων πόρων των Ηνωμένων Πολιτειών και το 75% της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Ας δούμε και μερικά παραδείγματα από τον δυτικό κόσμο. Το 1989 ιδιωτικοποιήθηκαν στην Αγγλία και την Ουαλία οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης. Από τότε, το νερό έχει γίνει αντικείμενο αγοραπωλησίας και κερδοσκοπίας για ένα πλήθος ομίλων, επενδυτικών κεφαλαίων, τραπεζών και ταμείων από όλο τον κόσμο, με τους λογαριασμούς τού νερού να αυξάνονται υπέρογκα κάθε χρόνο. 
Παράλληλα, μια έρευνα του παρατηρητήριου Corporate Watch σχετικά με την οικονομική κατάσταση 19 εταιριών ύδρευσης και αποχέτευσης στην Αγγλία και την Ουαλία βρήκε ότι 
(α) σχεδόν το ένα τρίτο των χρημάτων που δαπανώνται για τους λογαριασμούς του νερού πηγαίνει στις τράπεζες και τους επενδυτές, ως τόκοι και μερίσματα, 
(β) οι πολίτες πληρώνουν ετησίως 2 δισ. λίρες (2,3 δις ευρώ) παραπάνω απ’ όσα θα πλήρωναν αν η υπηρεσία νερού και αποχέτευσης ήταν δημόσια, 
(γ) έξι από τις 19 εταιρείες έχουν την έδρα τους εκτός Μεγάλης Βρετανίας, σε κάποιον φορολογικό παράδεισο, με αποτέλεσμα το κράτος να μην εισπράττει ούτε φόρους και 
(δ) οι διευθύνοντες σύμβουλοι των 19 εταιρειών ύδρευσης πληρώθηκαν σχεδόν 10 εκατ. λίρες σε μισθούς και μπόνους το 2012. Την ίδια ώρα, επειδή οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονται για την κατάσταση των δικτύων, το ένα τέταρτο της παροχής νερού χάνεται σε διαρροές.

Επίσης:
- Στο Παρίσι, το 2011 ο δήμος υποχρεώθηκε να καταγγείλει την σύμβασή του με τις πολυεθνικές Suez και Veolia, μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, λόγω αποτυχημένης διαχείρισης.
- Στο Βερολίνο, ο δήμος διεξήγαγε σκληρό αγώνα μέχρι να καταφέρει να ξεφορτωθεί την Suez και την γερμανική RWE.
- Στην Γκρενόμπλ, το 2001 ο δήμος απαλλάχθηκε από την Gogese (θυγατρική τής Suez), με την συνδρομή της δικαιοσύνης.
- Στην Ολλανδία, το 2005 τίθεται σε ισχύ νόμος που απαγορεύει την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης από ιδιώτες και το Άμστερνταμ ιδρύει την Waternet, έναν δημόσιο φορέα υπεύθυνο για τις υπηρεσίες αυτές.
- Στην Γερμανία έχουν εκδιωχθεί οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης από όλες σχεδόν τις πόλεις. Στις ελάχιστες πόλεις που παραμένουν, ελέγχονται πλήρως από τα δημοτικά συμβούλια.
- Το 2001, ο δήμος της Βιέννης προστάτεψε τον δημόσιο χαρακτήρα της εταιρείας ύδρευσης της πόλης με νομοθετικές ρυθμίσεις του Δημοτικού Συντάγματος και υιοθέτησε μία Καταστατική Χάρτα για το Νερό, εμποδίζοντας θεσμικά τις πιέσεις της Ε.Ε. για απελευθέρωση της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
- Στο Μάλμε, οι πολίτες υποχρέωσαν με τις κινητοποιήσεις τους την δημοτική αρχή να σταματήσει τις διαδικασίες πώλησης της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
- Στην Σεβίλλη και την Κόρδοβα της Ισπανίας, οι δήμοι ίδρυσαν τις δικές τους εταιρείες ύδρευσης, αδιαφορώντας για τις πιέσεις των Βρυξελλών που ήθελαν να δοθεί το σύνολο των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε ιδιωτικές εταιρείες.

Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν κάπου δίπλα μας, η σαμαροβενιζελική συμμορία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ξεπουλήσει την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, καμαρώνοντας μάλιστα γι’ αυτή την ελεεινή σκευωρία. 
Είναι καιρός να ανατραπούν και να …"αναχωρήσουν"!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δ. Βουλγαρίδης

Στο Μέγαρο Μουσικής θα πραγματοποιηθεί βράβευση και παράδοση τιμητικής πλακέτας στα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια τη χώρα.

Μερικές δηλώσεις στελεχών των δύο κομμάτων πριν την βράβευση:

«Σηκώσαμε τεράστιο βάρος για να σώσουμε την Ελλάδα».
Γεώργιος Παπανδρέου

«Με το ΠΑΣΟΚ μας ενώνει η δέσμευση για διάσωση της χώρας».
«Πρώτα θα σώσουμε την πατρίδα, γιατί αλλιώς θα είμαστε ανάξιοι της ιστορίας της».
Αντώνης Σαμαράς

«Σηκώσαμε το βάρος της ευθύνης όταν οι άλλοι κρύβονταν».
«Oι πολίτες θα αναγνωρίσουν στο ΠΑΣΟΚ πως θυσιάζεται για να σωθεί η Ελλάδα».
Ευάγγελος Βενιζέλος

«Δεν κρυφτήκαμε, σηκώσαμε το βάρος της εθνικής προσπάθειας που μας αναλογούσε και προχωρήσαμε και ένα βήμα παραπάνω».
Γιάννης Βρούτσης

«Σαμαράς ο αχρηστότερος υπουργός εξωτερικών από καταβολής ελληνικού κράτους».
«Ο Σαμαράς, η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας».
«Δεν έχω αλλάξει τίποτα από αυτά που πίστευα στο παρελθόν. Η υποστήριξη του μνημονίου είναι η πιο μεγάλη πατριωτική πράξη που μπορούσα να κάνω».
Άδωνις Γεωργιάδης

«H κοινή γνώμη (στην Ελλάδα) στηρίζει τις αλλαγές. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα μέτρα είναι σκληρά. Όμως η σιωπηρή πλειοψηφία των πολιτών αποδέχεται τις θυσίες...».
Κωστής Χατζηδάκης

«Δεν κοιμάμαι καλά τη νύχτα όταν ξέρω ότι θα χάσουν τη δουλειά τους τόσοι. Δεν είναι εύκολο, ακόμα και από συναισθηματικής απόψεως».
«Προσωπικά υποστηρίζω τις συγκεκριμένες θέσεις εδώ και εννέα χρόνια... Αν κάποιος δεν αποδίδει όσο πρέπει, τότε ναι, να χάσει τη δουλειά του».
Κυριάκος Μητσοτάκης

«Ο Πολ Τόμσεν και η Κριστίν Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε να σταθώ στο πλευρό τους... Είπα: εντάξει, αν έρθω με την πλευρά σας, είναι κάτι που θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα, αλλά είναι και κάτι που δεν γίνεται. Ο Σόιμπλε μου είπε, "Γιάννη ξέχνα το". Οπότε δεν μπορεί να γίνει, εγώ λοιπόν τι μπορώ να κάνω;»
Γιάννης Στουρνάρας

«Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό».
Αβραάμ Λίνκολν


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πτήση του Τουρκικού Ελικοπτέρου AS-532 Cougar πάνω από τη Σάμο

Η Πτήση του Τούρκικου Ελικοπτέρου AS-532 Cougar πάνω από τη νήσο Σάμο τροφοδότησε την »ένταση μεταξύ των Ελληνικών και Τουρκικών Δυνάμεων» στα γραφεία των δημοσιογράφων σε ειδικά Ιστολόγια, αλλά και σε εφημερίδες Ακριτικών περιοχών που βρήκαν την ευκαιρία για "πολεμικές ανταποκρίσεις".

Ποια όμως είναι η αλήθεια και γιατί μια πτήση του (χαμένου στα 10.000 πόδια) όπως είναι η αλήθεια και καλά θα είναι όλοι μας να σταματήσουμε να αναφέρουμε γεγονότα που απλά υπάρχουν στη σφαίρα της φαντασίας, μειώνουν και αλλοιώνουν στον μέγιστο βαθμό την ικανότητα του Ελληνικού Στρατού και δη των συστημάτων αεράμυνας!

Το AS-532 Cougar του Τουρκικού Στρατού σε μια πτήση ρουτίνας αφού απογειώθηκε από αεροδρόμιο της Σμύρνης και όχι από  βάση των Καταδρομών πέταξε πάνω από τα Τουρκικά παράλια και έφτασε πάνω από το Κουσάνταση που βρίσκεται απέναντι από τη Σάμο!

Τότε πετώντας πάνω από τη πόλη σε μεγάλο ύψος όπως προβλέπεται από τον κανονισμό που ισχύει για τις παραλιακές πόλεις της Τουρκίας για τα μαχητικά και Στρατιωτικά ελικόπτερα κατόπιν διαταγής του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, σύμφωνα με Κυβερνητική Εντολή…

Το Ελικόπτερο μπαίνει  στο στόχαστρο των Ελληνικών RADAR ενώ το RADAR εγκαίρου προειδοποιήσεως της νήσου αναφέρει ύψος -τύπος και ταχύτητα στο σύστημα της Αντιαεροπορικής Άμυνας!

Πετώντας στα 10.000 πόδια μπαίνει στο FIR Αθηνών όπου καλείται στην συχνότητα κινδύνου και ανάγκης  και ενημερώνεται ότι βρίσκεται σε έδαφος εκτός περιοχής, ενώ ταυτόχρονα καλείται να εγκαταλείψει αμέσως την περιοχή…
Το Ελικόπτερο πραγματοποιεί στροφή και αφού τότε ανακαλύπτει (ή κάνει οτι ανακαλύπτει)  ότι είναι στο FIR Αθηνών και παίρνει πορεία άμεσης επιστροφής προς τον εναέριο χώρο της Τουρκίας!

Εκείνη τη στιγμή ενημερώνεται από RADAR της Τουρκίας και τον ελεγκτή της Αεράμυνας  για ένα ζεύγος Ελληνικών Μαχητικών που καταφτάνει στη περιοχή προερχόμενα από νησί του Βορείου Αιγαίου!
(Τρομοκρατημένος από ότι φαίνεται από την αντίδραση του) Ο Τούρκος Χειριστής για να συντομεύσει το χρόνος επιστροφής στον εναέριο χώρο της Τουρκίας περνάει πάνω από το βορειοανατολικό άκρο της Σάμου… Κατά την διάρκεια της επιστροφής του και μετά την είσοδό του στον Εναέριο χώρο της Τουρκίας πετάει χαμηλά για τον φόβο των Ελληνικών Μαχητικών!

Συμπέρασμα: Δεν πέταξε ποτέ πάνω από παραλία της νήσου Σάμου όπου μάλιστα γράφτηκε ότι έκανε και αιώρηση…!!! Ούτε βέβαια κάποιος από τους κατοίκους πήρε χαμπάρι την πτήση του που γινόταν στα 10.000 πόδια, ούτε φυσικά μπόρεσαν κάποιοι να δούνε τα σήματα του Ελικοπτέρου σε τέτοιο ύψος και τρομοκρατήθηκαν σύμφωνα με άλλα ειδικά ιστολόγια!

Τώρα, το να γράφεται ότι έγινε παραπλάνηση της Ελληνικής Αεράμυνας από ένα Ελικόπτερο του Τουρκικού Στρατού, κάποιοι ή δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να ξέρουν τις δυνατότητες της Ελληνικής Αεράμυνας! Εκτός και εάν θέλουν να "χτυπήσουν" στο ηθικό των Ελλήνων πολιτών και στη γνώση τους για μη ικανότητα του Ελληνικού Στρατού, οπότε αλλάζει το πράγμα...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το πρόβλημα της πατρίδας μας δεν είναι πλέον οικονομικό – αφού τα μέτρα που εφαρμόζονται προάγουν τον εκφασισμό της κοινωνίας, τον αφελληνισμό και τη γενοκτονία, με ενδεχόμενο να μην είμαστε πια έθνος, μετά από μερικές δεκαετίες
Η άρχουσα τάξη μπορεί να χάσει την εξουσία μόνο με τέσσερις τρόπους: ή ανατρέπεται εκ των έξω, ή κυβερνάει τόσο άσχημα ώστε να επαναστατούν οι μάζες, ή αφήνει να δημιουργηθεί μία δυνατή και δυσαρεστημένη μεσαία τάξη, ή χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και τη βούληση να κυβερνά.
Τα αίτια αυτά δεν λειτουργούν μεμονωμένα και, κατά κανόνα, συνυπάρχουν και τα τέσσερα, ως ένα βαθμό. Μία άρχουσα τάξη που θα ήταν ικανή να φυλαχτεί από όλους αυτούς τους κινδύνους, θα μπορούσε να διατηρηθεί στην εξουσία για πάντα. Τελικά, ο αποφασιστικός παράγοντας είναι η πνευματική στάση αυτής της ίδιας της άρχουσας τάξης” (Orwell)..
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 
 
«Δίνουμε μάχη αντιμετωπίζοντας και πέμπτη φάλαγγα. Υπάρχει μία πέμπτη φάλαγγα, η οποία χαίρεται με τα αρνητικά δημοσιεύματα», είπε χαρακτηριστικά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υποχρεώνοντας τους σκεπτόμενους Έλληνες που τον άκουσαν, να αναρωτηθούν τι ακριβώς εννοεί.

Από τη μία πλευρά, η λέξη «πέμπτη φάλαγγα» που χρησιμοποίησε αναφέρεται στην προπαγάνδα, η οποία εκδηλώνεται εντός μίας υπό πολιορκία πόλης ή μίας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση - με αντικείμενο την ωφέλεια του εχθρού. Η προπαγάνδα αυτή μπορεί να είναι είτε εγχώρια, να προέρχεται δηλαδή από το εσωτερικό της χώρας (ή της πόλης), είτε εξωτερική – απ’ ευθείας από τον εχθρό.

Στόχος της είναι να υπονομεύσει με κάθε τρόπο το φρόνημα ή την ικανότητα των αμυνομένων – με τη βοήθεια της δολιοφθοράς, της διασποράς ψευδών ειδήσεων, της έντεχνης χειραγώγησης των μαζών, του «αντιπερισπασμού» της κοινής γνώμης, με τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος της σε άλλα θέματα κοκ.

Στο ίδιο «πλαίσιο», ως «πέμπτη φάλαγγα» χαρακτηρίζονται επίσης οι κρυφές, ανατρεπτικές ομάδες ή ύποπτες ομάδες ανάλογων «δραστηριοτήτων», σκοπός των οποίων είναι η ανατροπή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων – έτσι ώστε να εξυπηρετηθούν τα ενδιαφέροντα, τα συμφέροντα καλύτερα μίας ξένης, επιθετικής και επεκτατικής δύναμης. Ο όρος χρησιμοποιείται πολύ συχνά ως μία μειωτική, συκοφαντική έκφραση, για οποιουσδήποτε πραγματικούς ή υποτιθέμενους πολιτικούς ή οικονομικούς ανταγωνιστές.

Από την άλλη πλευρά, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939), κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μαδρίτης –  χαρακτηρίζοντας ως «5η Φάλαγγα» τον άμαχο πληθυσμό της πόλης, από τον οποίο θα ξεκινούσε η επίθεση εναντίον των κομμουνιστών (οι πολίτες είχαν τοποθετηθεί υπέρ του Φράνκο και των εθνικιστών).

Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα τότε των αντιφασιστών «Δεν θα περάσουν» (no pasaran) – υπονοώντας πως δεν θα επέτρεπαν στους φασίστες να καταλάβουν τη πόλη. Επίσης, το αντίθετο σύνθημα των πολιτών της Μαδρίτης, οι οποίοι ζητωκραύγαζαν επαναλαμβάνοντας τη λέξη «Πέρασαν» (han pasado) – όταν κέρδισε τη μάχη ο φασισμός, τον οποίο επιδοκίμαζαν!

Με κριτήριο τα παραπάνω, η κυβέρνηση φαίνεται πως μας ενημερώνει έμμεσα ότι, αφενός μεν δίνουμε μία μάχη (εμείς για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της ιδιοκτησίας και της εθνικής μας ανεξαρτησίας, αυτή για την παραμονή της στην εξουσία), αφετέρου πως γίνονται προσπάθειες χειραγώγησης των Ελλήνων (προπαγάνδα), τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό – προς όφελος του εχθρού.

Επειδή όμως πρέπει να αποφεύγουμε τις παγίδες θεωρώντας, όπως οι Ισπανοί τότε και σήμερα (ανάλυση), «φίλο» μας το φασισμό, ο οποίος φαίνεται να επιβάλλεται σταδιακά στη χώρα μας (προφανώς όχι από την ακροδεξιά, αλλά από τη σκιώδη, ξένη διακυβέρνηση, την οποία μάλλον υπηρετεί πιστά ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων της χώρας), οφείλουμε να βεβαιωθούμε σχετικά με το ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός μας. Αμέσως μετά, πρέπει να ερευνήσουμε και να διαπιστώσουμε τον τρόπο, με τον οποίο προσπαθεί να μας χειραγωγήσει – το είδος της προπαγάνδας δηλαδή.

(α) Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, οι εξωτερικοί εχθροί μας είναι αναμφίβολα το ΔΝΤ και η Γερμανία, η οποία ουσιαστικά μας το επέβαλε – υπενθυμίζοντας, σε σχέση με την επίσκεψη του σοσιαλδημοκράτη (SPD) συγκυβερνήτη της χώρας και την επικρότηση εκ μέρους του της πολιτικής της καγκελαρίου στην Ελλάδα ότι, «όλοι οι Γερμανοί πολιτικοί, ανεξαρτήτως κόμματος, μιλούν την ίδια γλώσσα: τα Γερμανικά».
Στόχος τους είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η κατάλυση του κοινωνικού κράτους, ο πλήρης εκφασισμός του συστήματος, οι φορολογικές επιδρομές, η εξαθλίωση του πληθυσμού, η «φυλετική εκκαθάριση», καθώς επίσης η μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους χρέους – με σκοπό την εξουδετέρωση των υγιών αντιστάσεων τους στο διηνεκές.
Μέσα από τη συγκεκριμένη μεθόδευση, επιδιώκεται παράλληλα να υποχρεωθούν όλοι οι Έλληνες να αποδεχθούν τον «ξένο ζυγό», έτσι ώστε να μετατραπούν σε ένα άβουλο, ετερόφωτο προτεκτοράτο – παράδειγμα προς αποφυγή για όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολίτες, εάν τυχόν τολμούσαν ποτέ να αμφισβητήσουν τους «επίδοξους» ηγεμόνες τους (Γερμανία, χρηματοπιστωτικό κτήνος).
Περαιτέρω, ο εσωτερικός μας άσπονδος εχθρός είναι προφανώς εκείνη η πολιτική και οικονομική ελίτ, η οποία αποδέχεται, μεθοδεύει και προάγει τα σχέδια των εισβολέων – επιδιώκοντας ανταλλάγματα για την «προδοσία» της, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από τα γνωστά μας τριάντα αργύρια.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως, στην περίπτωση της Τουρκίας, η οποία οδηγήθηκε στα νύχια του ΔΝΤ το 2001, η κυβέρνηση του σημερινού πρωθυπουργού της, η οποία ανέλαβε πολύ αργότερα την εξουσία, ήταν αυτή που ξεπούλησε τη χώρα της –  μετατρέποντας την ουσιαστικά σε «εξαρτημένη επαρχία» του τοκογλυφικού, διεθνούς κεφαλαίου (ανάλυση).
Το γεγονός αυτό οφείλει να μας προβληματίσει, όσον αφορά την αλλαγή της στάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αν και θεωρούμε πως το πιθανότερο μελλοντικό σενάριο είναι η συγκυβέρνηση των δύο ισχυρότερων σήμερα κομμάτων (κοινοβουλευτική δικτατορία).

(β)  Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της «έρευνας» μας, τον τρόπο δηλαδή, με τον οποίο γίνονται προσπάθειες χειραγώγησης μας (μεταξύ άλλων με τη βοήθεια ορισμένων φανερών ή αφανών διατεταγμένων ΜΜΕ), όλοι διαπιστώνουμε τα παρακάτω:
Όταν εφαρμόζονται μέτρα λεηλασίας της Ελλάδας, εκφασισμού της κοινωνίας και φτωχοποίησης των Ελλήνων (για παράδειγμα, δρακόντεια φορολογικά πρόστιμα* για να διευκολυνθεί η μελλοντική εκχώρηση των εισπράξεων των φόρων σε ιδιώτες, αντισυνταγματικοί διωγμοί ενός νόμιμου πολιτικού κόμματος, συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, νέοι δημευτικοί φόροι, αυθαίρετες απαγορεύσεις διαδηλώσεων, γενόσημα κλπ.), τότε ενεργοποιείται «ως εκ θαύματος» το Κράτος Δικαίου – με τη σύλληψη κάποιων απίστευτα διεφθαρμένων πολιτικών, στρατιωτικών, διευθυντών δημοσίων εταιρειών και επιχειρηματιών, οι οποίοι στο παρελθόν κατέκλεβαν την Ελλάδα, παραμένοντας στο απυρόβλητο (οι απάτες με τις κρατικές τράπεζες, οι οποίες ήλθαν στην επιφάνεια πρόσφατα, είναι ένα από τα πολλά «δείγματα» της ληστείας – της εκμετάλλευσης του δημοσίου πλούτου, από μία μικρή μερίδα διεφθαρμένων Ελλήνων).

Με τον τρόπο αυτό οι Πολίτες, όπως κάποτε στη Μαδρίτη, έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα από την ασύδοτη «δημοκρατία», από τα οικονομικά εγκλήματα και από την πολιτική διαφθορά, καταλήγοντας στη χρεοκοπία, επικροτούν και υποδέχονται με ενθουσιασμό τους εισβολείς, καθώς επίσης τον εκφασισμό της κοινωνίας τους – πόσο μάλλον όταν είναι πολίτες μίας χώρας, τα βασικά ελαττώματα της οποίας είναι η διχόνοια και η μισαλλοδοξία.

Έχοντας λοιπόν κατανοήσει ποιοι ακριβώς είναι οι εχθροί μας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τι επιδιώκουν, καθώς επίσης με ποιόν τρόπο μας χειραγωγούν, είμαστε σίγουροι πως η μία «πέμπτη φάλαγγα» που ανέφερε ο αντιπρόεδρος, η προπαγάνδα, δεν θα «χειραγωγήσει» κανέναν – ενώ η άλλη «πέμπτη φάλαγγα», οι αμυνόμενοι Έλληνες Πολίτες, δεν θα φωνάξουν με ενθουσιασμό «Πέρασαν», όπως οι Ισπανοί αλλά, αντίθετα, «Δεν θα περάσουν».

Άλλωστε, έχει ήδη αναφερθεί ότι, 
Το σύστημα, το οποίο κατέκλεψε και οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, καθώς επίσης στο διεθνή εξευτελισμό,  δεν έχει καμία διάθεση να αυτοεξυγιανθεί αυτοτιμωρούμενο – ενώ καμία ξένη δύναμη δεν ενδιαφέρεται να αποκαταστήσει την τάξη σε μία άλλη χώρα. Επομένως, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει.
Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με διαμαρτυρίες, με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα από την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πούμε πιο απλά, μόνο εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και υπόκοσμο, διεφθαρμένα κόμματα, πολιτικούς και επιχειρηματίες, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας - όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον……
.
Υστερόγραφο: Υπενθυμίζουμε ακόμη μία φορά ότι, το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό – αφού, σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 300.000 μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, στα 9,9 εκατομμύρια.
Με τη γήρανση δε των Ελλήνων στο ζενίθ (2,2 εκατομμύρια ή το 20% του πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, γεγονός που μας κατατάσσει στην τρίτη θέση μετά τη Β. Κορέα και την Ιαπωνία) και τα παιδιά κάτω των 14 ετών στο ναδίρ (1.650.000 εκ. έναντι 2.250.000 πριν από 40 περίπου έτη), δεν είναι υπερβολικό να αναφέρεται κανείς σε μία άνευ προηγουμένου «φυλετική εκκαθάριση» – ενώ θεωρείται πως εάν ο πληθυσμός μειωθεί κάτω από τα 8 εκ., τότε η πιθανότητα εξαφάνισης του μέσα σε πενήντα έτη δεν είναι απίθανη.

Εάν τώρα συνυπολογίσουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι ξένοι εισβολείς (τεράστια μείωση των γάμων και τρομακτικός περιορισμός των γεννήσεων, αυτοκτονίες, χρεοκοπίες, ανεργία, απαισιοδοξία, «φυγή» στα ναρκωτικά, εγκληματικότητα, μετανάστευση των Ελλήνων κοκ.), τότε είναι εμφανές πως οι προοπτικές γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές. Πόσο μάλλον όταν ο αριθμός των (παράνομων κυρίως) μεταναστών πλησιάζει το 20% του συνολικού πληθυσμού της χώρας – με πολλές πιθανότητες να συνεχίσει αυξανόμενος.
.
* Σημείωση κειμένου: Για παράδειγμα όσον αφορά τα πρόστιμα, η μη καταβολή ΦΠΑ της τάξης των 100 €, έστω και για μια ημέρα, οδηγεί σε πρόστιμο 1.000 € σε εταιρίες, οι οποίες τηρούν απλό λογιστικό σύστημα –  σε 2.500 € στις εταιρείες που τηρούν διπλογραφικό σύστημα.  

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι το ότι, σε οποιοδήποτε ποσό φόρου δεν καταβληθεί εντός δύο μηνών από την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας, επιβάλλεται πρόστιμο ίσο µε το 10% του φόρου που δεν καταβλήθηκε εμπρόθεσμα.

Μετά την πάροδο ενός έτους από τη λήξη της νόμιμης προθεσμίας καταβολής, το παραπάνω πρόστιμο ανέρχεται στο 20% του φόρου ενώ, μετά την πάροδο δύο ετών, ανέρχεται στο 30% του φόρου – όσο περίπου οι προμήθειες που απαιτούν οι εισπρακτικές εταιρείες.

Black-Strip
V.V.
 Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις.
Έχει γράψει το βιβλίο “Υπέρβαση Εξουσίας”, το οποίο αναφέρεται στο φορολογικό μηχανισμό της Γερμανίας, ενώ έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με τον  τίτλο “Η κρίση των κρίσεων”.
Έχει ασχοληθεί με σημαντικές έρευνες και αναλύσεις επί του αντικειμένου του (μακροοικονομία), επί διεθνούς επιπέδου, οι οποίες φιλοξενούνται τακτικά σε ημερήσιες εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές ιστοσελίδες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς, τρεις λόγοι για τους οποίους οι περισσότεροι εξ ημών "κοιμούνται". Ένα άρθρο για την αδράνεια και το "μούδιασμα" της κοινής γνώμης έναντι των χειρουργικών επεμβάσεων που έχει υποστεί και θα υποστεί η ελληνική κοινωνία και η μεσαία τάξη

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

Η τρόικα πάει κι έρχεται, βαρκούλες αρμενίζουν, η ελληνική προεδρία είναι γεγονός και τα μέτρα έγιναν ισοδύναμα. Ανάπτυξη θες; Περίμενε λίγο ακόμα, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Ναι, αλλά για να την κάνει κάποιος τη δουλειά, πρέπει και να εργάζεται. Κι αν όχι να δρα, να αντιδρά.

Η κρίση διανύει ακόμα ένα χρόνο ζωής, καλά να είμαστε να την χαιρόμαστε. Η κυβέρνηση μας, περιδιαβαίνει αγέρωχη στα σοκάκια της Ε.Ε. φέρνοντας αέρα "αλλαγής" στη χώρα και τάζει success story την ώρα που οι εταίροι της γελάνε πίσω από την πλάτη της. Από επιτυχίες χορτάσαμε. Σε λίγο καιρό θα έχουμε και τις πρώτες εκλογές μετά την κυβέρνηση συνεργασίας. Θα είναι αν μη τι άλλο ένα γερό τεστ για το που οδεύουμε ομαδικά.

Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει άλλη περίοδος μεταπολεμικά κατά την οποία τα κόμματα ήταν τόσο χαμένα σε ένα κυκεώνα πολιτικής αστάθειας. Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως. Σαν να πάει να γίνει κάποια ζύμωση και να μη γίνεται. Και από την άλλη, τα συμφέροντα των λόμπι και της ελίτ πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους να εξυπηρετηθούν μέσα από μικροχειρουργικές επεμβάσεις.

Ας μιλήσουμε λίγο ποδοσφαιρικά για μικροχειρουργική. Για να "στήσεις" έναν αγώνα, δεν χρειάζεται να το κάνεις πάντα απροκάλυπτα, δεν χρειάζεται να βάλεις τον διαιτητή να δώσει πέναλτι που εφηύρε μόνος του και να μπουν οι κερκίδες μέσα να σε φάνε. Αποβάλλεις τους καλύτερους παίκτες του "εχθρού" έναν αγώνα πριν το ντέρμπι και αποδεκατίζεις με "τακτ" το αντίπαλο δέος πριν την κρίσιμη μάχη. Ή αγοράζεις τα αστέρια του ανταγωνιστή σου για να τον αποδυναμώσεις.

Έτσι γίνεται και στην εν Ελλάδι πολιτική τον τελευταίο καιρό. Η επικοινωνιακή λειτουργία της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη. Βάλλει κατά των αντιπάλων της, μιλώντας ακόμα και για συσχετισμούς με την τρομοκρατία και την ίδια ώρα περνάει "αθόρυβα" τα μέτρα της. Αφήνει τον κύριο κοινοβουλευτικό της αντίπαλο να αναλώνεται σε εσωκομματικές μάχες, υπερθεματίζει τη φαγωμάρα του αντιμαχόμενου στην αρένα της διακυβέρνησης της χώρας και ταυτόχρονα κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη εξυπηρετώντας το συμφέρον της τρόικας και της κάθε τρόικας. Ωραία όλα αυτά. Μήπως εμείς ως πολίτες δεν τα καταλαβαίνουμε;

Ας μη γελιόμαστε. Όλα τα καταλαβαίνουμε. Γιατί όμως δεν αντιδρούμε; Οι μεγαλύτεροι κοινωνιολόγοι και πολιτικοί αναλυτές θα είχαν σκίσει τα ιμάτια τους για να εξηγήσουν το φαινόμενο. Προσωπικά, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να το εξηγήσω απόλυτα, μπορώ όμως να καταθέσω δυο τρεις αυθόρμητες σκέψεις.

Γιατί λοιπόν δεν ξεσηκωνόμαστε μαζικά απέναντι στο κοινό καλό; Υπάρχει κοινό καλό; Τι κάνει η μεσαία τάξη;

Παράγοντας υπ' αριθμόν ένα: Η συνενοχή

Ποτέ δεν υποστήριξα το "μαζί τα φάγαμε". Πρόκειται για την πιο χυδαία πολιτική προσπάθεια συστράτευσης στη λαμογιά που έχει ειπωθεί τα τελευταία χρόνια. Όμως μία μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, πήρε μέρος στο φαγοπότι, έστω και ευκαιριακά. Κάπου κάποιον δικό του βόλεψε, κάπου κάπως βολεύτηκε, σε έναν δημόσιο οργανισμό, σε κάποια ΔΕΚΟ, σε κάποιον φορέα, κάπως έβγαλε μια μικρή μίζα, κάτι καρπώθηκε.

Το είδε να γίνεται παλιά, προσδοκά ότι θα το ξανακάνει τώρα. Και πατάει στη σίγουρη λύση των παλαιών κομμάτων του δικομματισμού. Ο μαθημένος έτσι, δεν θα βγει να αντιδράσει, δεν θα βγει στον δρόμο να συστρατευθεί με τον πολιτικό του αντίπαλο απέναντι σε μια κυβέρνηση που τον οδηγά στην εξαθλίωση, γιατί ακόμα και τώρα ψάχνει να βρει το παραθυράκι του "βολέματος". Περιμένει να κοπάσει η καταιγίδα για να βγει από το καβούκι του.

Σίγουρα δεν μιλάμε για την πλειοψηφία, είναι όμως αρκετοί εκεί έξω που δεν θα έβαζαν το κοινό καλό πάνω από τα λίγα κεκτημένα τους. Και μετά είναι και το παράδειγμα που παίρνουν σαν μικρά παιδάκια που αντιγράφουν τον μπαμπά τους. Αφού ο πολιτικός που με εκπροσωπεί κλέβει, γιατί να μην κλέψω κι εγώ; Ας γίνουμε όλοι Λιάπηδες λοιπόν.

Δεύτερος παράγοντας. Ο "παρτακισμός"

Μπορεί ο όρος να μην είναι δόκιμος, οφείλει όμως να συμπεριληφθεί στα επικαιροποιημένα λεξικά. Η κατηγορία του Έλληνα που κοιτάει την "πάρτη" του. Εγώ να είμαι καλά και οι δικοί μου και άσε τους άλλους να καίγονται. Γιατί δεν υπάρχει αλληλεγγύη στην Ελλάδα; Ή μάλλον για να μην είμαστε και μηδενιστές, υπάρχει μεν, αλλά γιατί μένει στο επίπεδο κάποιων ηρωικών ΜΚΟ που παλεύουν στον ωκεανό των κοινωνικών προβλημάτων και στο χάος των αστικών τοπίων που χαρακτηρίζονται από πόρτες κλειστές; Το αντεπιχείρημα είναι αστείο. "Αν είσαι εσύ τόσο μεγαλόψυχος, πάρε τους αλλοδαπούς και τους άστεγους στο σπίτι σου".

Σοβαρά τώρα. Ο έχων εργασία και ένα κομμάτι ψωμί, μπορεί να διαθέσει έστω μία κουβέρτα στον συνάνθρωπο του που στερείται των βασικών προς επιβίωση. Δεν το λέω σαν καλός Χριστιανός, δεν ήμουν άλλωστε ποτέ το παράδειγμα του καλού Χριστιανού. Το λέω σαν πολίτης που απογοητεύεται από την παγωμάρα των συμπολιτών του, από την έλλειψη ακόμα και της βασικής επικοινωνίας, από την άρνηση συνεργασίας. Προσπάθειες γίνονται κυρίως μεμονωμένα, σε ατομικό επίπεδο ή σε οργανωμένη μεν δράση, μικρής έκτασης δε, με περιορισμένο εν τέλει αποτέλεσμα.

Σε αυτή τη χώρα πρέπει εκ νέου να καλλιεργηθεί η κουλτούρα συνεργασίας και αλληλεγγύης. Τώρα που το σκέφτομαι, υπήρξε και ποτέ, ή στο DNA μας έρεε πάντα ο ιός του πολυτεμαχισμού;

Έστω τώρα ότι τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων αντιστοιχούν σε 10 μονάδες ατόμων. Οι 4 εξ αυτών δεν αντιδρούν γιατί βολεύονται με την όλη κατάσταση ή επειδή φοβούνται ότι σε λίγο θα έρθουν τα χειρότερα. Οι 3 δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση γιατί δεν τους έχει πείσει. Ο ένας είναι πολιτικά αδιάφορος, άρα και επικίνδυνος. Και οι 2 που μένουν να αντιδρούν, κατεβαίνουν στον δρόμο σε ξέχωρες παρατάξεις, κρατώντας ο καθένας το πανό του. Υπερβολή; Ρητορικό το ερώτημα. Το κάνω εικόνα σαν γελοιογραφία και το βρίσκω πάντως πολύ ρεαλιστικό.

Τρίτος παράγοντας. Ο ντόπιος, ο γηγενής, ο παραδοσιακός μας "ωχαδερφισμός"

Ο επαναστάτης του καναπέ. Ο μουτζαχεντίν των social media. Ο Άρης Βελουχιώτης του γραφείου. Ο αντιρρησίας συνείδησης του φραπέ. Και άλλα τέτοια. Έλα μωρέ, που να κατεβαίνουμε τώρα στον δρόμο, κούραση, δακρυγόνα, τρέξιμο, ε και να κατέβουμε, σάμπως και θα αλλάξει τίποτα; Ας επαναστατήσουμε μέσω Twitter απόψε για να κάνουμε και το χρέος μας και να κοιμηθούμε ήσυχοι. Ας κράξουμε το wi-fi του Σαμαρά και τον Άδωνι στο Facebook και μετά όλα καλά. Αποτέλεσμα; Μηδέν.

Γιατί είναι πλέον ουτοπικό το να βγουν 500.000 άνθρωποι στον δρόμο. Ταυτόχρονα, ενωμένοι, συμπαραταγμένοι. Αριστεροί, από όλο το φάσμα της αριστεράς, απογοητευμένοι πασόκοι, απογοητευμένοι νεοδημοκράτες, hipsters, νεολαίοι, συνταξιούχοι για να ζητήσουν περισσότερα μέτρα υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας και λιγότερες περικοπές, λιγότερα "μαχαίρια" και να αρνηθούν τα νέα μέτρα με τη δύναμη της φωνής τους. Να περάσουν έστω έτσι το συμβολικό τους μήνυμα.

Ναι, ουτοπικό. Αντιθέτως το να μαζέψει κανείς 1.235 "likes" σε μια "πολιτική" ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα είναι πολύ πιο εφικτό, πολύ πιο εγωκεντρικό και σε κάθε περίπτωση, πολύ πιο ανούσιο. Χρήσιμο μόνο όταν συνδυάζεται με κοινωνικό αγώνα στο δρόμο. Μόνο έτσι προκύπτει νέα πολιτική, νέες ιδέες, νέες κοινωνικές διεργασίες. Από την συμπόρευση των κινημάτων στον δρόμο.

Και τέλος, ο ρόλος των media

Θα μου πεις, ποιος τα λογαριάζει; Θα μου πεις, ποιος δεν καταλαβαίνει τι συμφέροντα εξυπηρετούν; Και όμως, ακόμα η ατζέντα ορίζεται από την ολιγαρχία ορισμένων καναλαρχών και ιδιοκτητών εφημερίδων. Μπορεί να περνούν γραμμή χωρίς να μπορούν να κρυφτούν, η δημόσια γνώμη ωστόσο, ακόμα επηρεάζεται.

Η διασπορά φόβου και η κυριαρχία της θεωρίας των δύο άκρων, σχετίζεται άμεσα με τη λειτουργία των media τα τελευταία δύο χρόνια. Η περαιτέρω διείσδυση του κοινού στα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σταδιακά στην κυριαρχία των εναλλακτικών μέσων. Αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα να διανυθεί μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που ο πολίτης θα είναι πυλωρός και πηγή πληροφορίας, ή έστω "αυτόφωτο" και αυτόνομο φίλτρο πληροφορίας και όχι ένας δέκτης


Μετάφραση - Απόδοση: Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με την εφημερίδα Al – Alam, που επικαλείται τον σύμβουλο του σαουδαραβικού ΥΠΕΞ Navvaf Ubaid, η χώρα θα δημιουργήσει δύο νέους στρατιωτικούς σχηματισμούς στα πλαίσια του συνασπισμού χωρών GCC του αραβικού κόλπου.
Ο πρώτος στρατιωτικός σχηματισμός θα περιλαμβάνει εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτών και αξιωματικών και θα εξελιχθεί σε κανονικό στρατό, ο οποίος θα ενεργεί υπό την καθοδήγηση της ενιαίας στρατιωτικής διοίκησης των χωρών του περσικού κόλπου, αποτελώντας στην ουσία τον στρατιωτικό βραχίονα υπεράσπισης του οργανισμού, απόφαση που συμφωνήθηκε στην τελευταία διάσκεψη των αραβικών χωρών στο Κουβέιτ.

Ο Σαουδάραβας σύμβουλος Navvaf Ubaid πρόσθεσε ότι η στρατιωτική βάση αυτής της δύναμης θα έχει έδρα το Ριάντ και θα αποτελείται από 50 έως 70.000 στρατιώτες και αξιωματικούς όλοι Σαουδάραβες. 
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο δεύτερος στρατιωτικός σχηματισμός θα αποτελείται από 50 χιλιάδες στρατιωτικούς από τις υπόλοιπες χώρες πλην Σαουδικής Αραβίας, με τον αριθμό να αυξάνεται μελλοντικά σε 250 χιλιάδες. Αυτός ο στρατός θα επιχειρεί ως δύναμη ταχείας αντίδρασης υπό την ηγεσία όμως της Σαουδικής Αραβίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα κέντρα εκπαιδεύσεως των στρατευμάτων αυτών θα βρίσκονται στην μέση της Αραβικής ερήμου κοντά σύνορα με την Ιορδανία.
Δυτικές πηγές αναφέρουν ότι κατά πάσα πιθανότητα, ο δεύτερος στρατιωτικός σχηματισμός θα διαθέτει στρατιωτικούς από την Ιορδανία, το Μαρόκο και την Υεμένη με εκπαιδευτές από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία.

Σχόλιο: Ο νέος στρατός των χωρών του συνασπισμού GCC που αποτελείται από έξι κράτη- μέλη (Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ, Κουβέιτ, Ομάν Σαουδική Αραβία), είναι πραγματικότητα. Ποιος ο σκοπός, η σύνθεση του, η δύναμη του και άλλα ακόμη, επί της ουσίας είναι άγνωστα. Πάντως αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η Σ.Αραβία θα ελέγχει την ένοπλη δύναμη που αριθμεί συνολικά 120.000 αρχικά και στο μέλλον 320.000 με ότι αυτό συνεπάγεται. 

Τα έξι κράτη μέλη του οργανισμού αυτού κατέχουν το 40% των αποδεδειγμένων παγκοσμίων αποθεμάτων αργού πετρελαίου και περίπου το 25% των κοιτασμάτων φυσικού αερίου με συνολικό ΑΕΠ 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Σημειώνεται ότι ήδη οι χώρες μέλη του GCC έχουν συμφωνήσει για την ολοκλήρωση του συστήματος αεράμυνας τους, ενώ η ιδέα για τη δημιουργία μίας ενιαίας στρατιωτικής διοίκησης αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων και στο παρελθόν.

Υπενθυμίζεται ότι το τελευταίο τρίμηνο η Σ.Αραβία έχει αποδυθεί σε μια φρενήρη εξοπλιστική προσπάθεια. Συγκεκριμένα παρήγγειλε 84 νέα μαχητικά F-15SA, 15000 αντιαρματικά Tow, βόμβες ακριβείας, πυραύλους κρούζ, αεροσκάφη εναέριου εφοδιασμού, ελικόπτερα και υποβρύχια από την Γερμανία.


Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας 

Την περασμένη εβδομάδα ένοπλες ομάδες της ιρακινής Αλ Κάιντα κατέλαβαν τη Φαλούτζα και το Ραμαντί. Ο εφιάλτης των τρομοκρατών να ελέγχουν αστικά κέντρα ξανά, μετά την εποχή των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, επιστρέφει. Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν βοήθεια στην ιρακινή κυβέρνηση, αλλά κανείς στον Λευκό Οίκο δεν θέλει καν να ακούσει την πιθανότητα νέας αποστολής αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή. Η Υψηλή Στρατηγική της Εξυπνης Αμυνας αντιπαρέρχεται τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Ο Ιρακινός πρωθυπουργός Νούρι Αλ Μάλικι και γραμματέας του Ισλαμικού Κόμματος Ντάβα [Ḥizb Al-Daʿwa Al-Islāmiyya] αποτελεί έναν από τους κύριους σιιτικούς πολιτικούς δρώντες στο εσωτερικό του κράτους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σουνιτικοί πυλώνες που παρέμειναν πιστοί στο σανταμικό καθεστώς αλλά και νέες παραστρατιωτικές σαλαφιστικές ομάδες που ξεπετάχθηκαν το 2003 να συνεργάζονται σήμερα με την τοπική Αλ Κάιντα αμφισβητώντας την κραταιά σιιτική θέση.

Στη Συρία το τελεσίγραφο για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου του καθεστώτος Ασαντ έχει λήξει με ελάχιστη πρόοδο να έχει συντελεσθεί, ενώ η εμφύλια διαμάχη πλέον τείνει να λάβει τη μορφή μιας τζιχαντιστικής διεθνούς με σιίτες και σουνίτες να συγκρούονται μέχρι τέλους. Οι δύο παραστρατιωτικές οργανώσεις που κινούν τα νήματα είναι η Χεζμπολάχ, που ελέγχεται από το σιιτικό Ιράν, και η ουχαμπίτικη Αλ Νούρσα, που ελέγχεται από την Αλ Κάιντα. Η στρατηγική της κατατριβής τρίτων [Bait and Bleed Strategy] που ακολουθείται από τη Δύση για όσο καιρό διαρκεί ο συριακός εμφύλιος και ως βασικό σκοπό έχει την αμοιβαία αποδυνάμωση και των δύο πλευρών μέσω της διατήρησης αμφότερων των συγκρουσιακών τριβών θεωρώ ότι έχει φτάσει στα όριά της. Κι αυτό γιατί πλέον η εσωτερική σύγκρουση δεν θέτει ως στόχο απλώς και μόνο τον έλεγχο του κράτους από τη μια ή την άλλη πλευρά, αλλά επιζητά τη δημιουργία πλαισίου για μια αποφασιστική αναμέτρηση μεταξύ των ζηλωτών. Σε καμία περίπτωση η Δύση δεν μπορεί να επιτρέψει στους τζιχαντιστές να εξελίξουν τα εσχατολογικά τους σχέδια με αφορμή το συριακό ζήτημα, αφού το ντόμινο της κρίσης θα επηρεάσει, είτε οικονομικά είτε κοινωνικοπολιτικά, και τον ίδιο τον δυτικό κόσμο - κυρίως την Ευρώπη.

Το πόσο ρευστή είναι πλέον η κατάσταση μπορεί να φανεί ξεκάθαρα στο εσωτερικό του Λιβάνου, που λόγω της sui generis θρησκευτικοπολιτικής σύνθεσής του αποτελεί τον «ανεμοδείκτη» της Μέσης Ανατολής. Τις τελευταίες εβδομάδες δύο βομβιστικές επιθέσεις στο κέντρο της Βηρυτού με στόχους έναν σουνίτη πολιτικό και αντίπαλο της Χεζμπολάχ και ένα τυφλό χτύπημα στην καρδιά της σιιτικής συνοικίας της πόλης διαχέουν ξανά τη γνώριμη μυρωδιά του θειαφιού του ενδοκοινοτικού μίσους από την αριστοκρατική γειτονιά του Σουρσόκ ως τα φτωχά νότια προάστια του Χαέκ Χρεΐκ.

Αν όλα τα παραπάνω συνδεθούν με το ότι πλησιάζουν οι ημέρες για να ξεκινήσει η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν, δίχως όμως να έχουν ηττηθεί ολοσχερώς οι Ταλιμπάν, τότε γίνεται εύκολα κατανοητό ότι ο κύκλος του τρόμου που ξεκίνησε την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 όχι μόνο δεν έχει κλείσει αλλά έχει διευρυνθεί και πλέον τείνει να λάβει προεκτάσεις ενός πολέμου όλων εναντίον όλων [Bellum Omnium Contra Omnes]. 
Κι ενώ ο δυτικός κόσμος χρειάζεται σε αυτή τη χρονική καμπή όλες του τις δυνάμεις σε εγρήγορση, ο βόρειος άξονας της Ε.Ε. προετοιμάζεται να εισέλθει στο χαμηλό βαρομετρικό της κρίσης, ενώ ο νότιος άξονας, υλικά και ηθικά εξουθενωμένος από τρία χρόνια διαρκούς λιτότητας και ύφεσης, προσπαθεί να επιβιώσει τρεφόμενος από τις ίδιες του τις σάρκες, ως ιδανικές Ιφιγένειες με φόντο το απέραντο γαλάζιο της Μεσογείου. 
Ο λανθασμένος τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης του 2008 από τους μηχανισμούς των Βρυξελλών αδυνατίζει τη συνοχή της Δύσης και το πολιτικό εύρος αντιμετώπισης της κλιμάκωσης της κρίσης στη Μέση Ανατολή σε σημαντικό βαθμό. 
Κι αυτό θα φανεί εντονότατα στο αμέσως προσεχές διάστημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με το Stratfor οι προβλέψεις των αμερικανικών μη κυβερνητικών think-tanks «εμφανίζουν» την Ρωσία ως μια παγκόσμια δύναμη που τείνει να ανακτήσει την παλιά της αίγλη αλλά παράλληλα οριοθετεί νέους στόχους παγκοσμίως, κάνοντας αισθητή την παρουσία της σε όλα τα επίπεδα.

Η Ευρώπη προτιμά σε αυτήν την δεδομένη περίοδο να μην έρθει σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς, η Γερμανία αναλαμβάνει το ρόλο του διαμεσολαβητή για την επίλυση των πιο δύσκολων θεμάτων. Επιθυμεί την βελτίωση των σχέσεων της με την Ρωσία, την διείσδυση της στην Μέση Ανατολή και την βελτίωση των σχέσεων με την Κίνα και την Ιαπωνία.

Η Μόσχα από την πλευρά της επιθυμεί να αποτρέψει την προσέγγιση της Γεωργίας και της Μολδαβίας με την ΕΕ, για να διατηρήσει και να ενισχύσει την επιρροή της στο Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία και να έχει σημαντική επιρροή στις προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία στις αρχές του 2015. Για όλα αυτά όμως, η Ρωσία έχει περιορισμένο χρονικό διάστημα ενώσω οι ΗΠΑ ασχολούνται σε διαπραγματεύσεις με το Ιράν.

«Η Ρωσία έχει ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα πριν οι ΗΠΑ εκμεταλλευτούν κάποιου είδους συμφωνίας με το Ιράν ( η οποία θα ελαφρύνει το στρατηγικό βάρος τους στην Μέση Ανατολή ), και δώσουν ξανά «προσοχή σε άλλες περιοχές του κόσμου», συμπεριλαμβανομένων των γειτονικών χωρών της Ρωσίας. Επίσης η Ρωσία θα συνεχίσει να προσπαθεί να ελέγξει τον στρατιωτικό εξοπλισμό στη Μέση Ανατολή, για να αποτρέψει τα «κρυφά σχέδια» των ΗΠΑ στην περιοχή, μη δυνάμενη όμως να πράξει ουδέν σε περίπτωση συμφωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης», αναφέρει η ανάλυση του Stratfor.

Σύμφωνα με τον αναλυτή της αμερικανικής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών CIA Paul Goble ο γεωπολιτικός ρόλος της Ρωσίας δεν είναι έτσι όπως εμφανίζεται στην διεθνή σκηνή. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ινστιτούτο αναλύσεων Stratfor υπερβάλλει παραδοσιακά στην έκταση και την επιρροή της Ρωσίας σε όλο τον κόσμο.

«Ως συνήθως, το Stratfor πάσχει από μια θεμελιώδης παρανόηση της κατάστασης, παρουσιάζοντας τις προσπάθειες της Ρωσίας ως αναπόφευκτα καταδικασμένες σε επιτυχία. Έχουν την τάση να συγχέουν την πραγματική παγκόσμια επιρροή με τον μετεωρισμό. Ως εκ τούτου, οι αναλύσεις τους για την Ρωσία εμφανίζονται περισσότερο αισιόδοξες από ό, τι είναι στην πραγματικότητα, και η Δύση εμφανίζεται ως «ασθενέστερη». Δεν νομίζω ότι η Ρωσία θα είναι πιο επιτυχής στο «εγγύς εξωτερικό» φέτος από ό, τι ήταν ποτέ πριν », δήλωσε ο Δρ Goble στην « Φωνή της Αμερικής ».

Η αστάθεια στο Κρεμλίνο και στους δρόμους
Την ίδια στιγμή, οι αναλυτές του Stratfor,εμφανίζουν χάος στο εσωτερικό της χώρας και την ρωσική ηγεσία να αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Οι διαφορές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό του Κρεμλίνου, η οικονομική αστάθεια και η αυξανόμενη « αυταρχική » διακυβέρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα για μια μη βιώσιμη σταθερότητα στην Ρωσία.

Η Ρωσία, κινείται προς την κατεύθυνση ενός πιο αυταρχικού καθεστώτος. Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ενός ηγέτη μακροπρόθεσμα αποτελεί κίνδυνο για την σταθερότητα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και αργά η γρήγορα θα γυρίσει «μπούμερανγκ» εναντίον της Ρωσίας.

«Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν για την «ανάσταση» του ρωσικού κράτους, είναι «ξεφτισμένοι». «Ανθυγιεινή» οικονομία που θα οδηγήσει μαθηματικά σε κοινωνική αναταραχή, ενώ οι μηχανισμοί του κράτους που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της κατάστασης ασφαλείας, χάνουν την επιρροή τους συνεχώς. Ο Πούτιν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη αστάθεια στο Κρεμλίνο και στους δρόμους βραχυπρόθεσμα, αλλά στην πάροδο αυτής της διαδικασίας θα καταστεί ακόμα πιο ευάλωτος», αναφέρεται στην ανάλυση του Stratfor.

Οι ειδικοί αναλυτές του Stratfor, θεωρούν ότι μια υποτονική οικονομική ανάπτυξη θα αναγκάσει τη Ρωσία να αναζητήσει εναλλακτική λύση στην «ευάλωτη» οικονομική πολιτική της ενέργειας. Ο ενεργειακός τομέας της Ρωσίας θα συνεχίσει να κινείται μακριά από κρατικές λογικές και σχεδόν εξ ολοκλήρου θα επικεντρωθεί στην Ευρώπη, σε πιο ανταγωνιστικές μορφές όμως, παρόλο που η κυβερνητική επιρροή θα συνεχίσει να παραμένει ισχυρή. Η ενεργειακή βιομηχανία θα έχει περισσότερους παίκτες, όπως την " Novatek " η οποία θα αποτελέσει το αντίβαρο της "Gazprom " και η οποία θα πωλεί πρώτες ύλες σε μια πιο διαφοροποιημένη πελατειακή βάση.

Το Κρεμλίνο θα πρέπει να πραγματοποιήσει πολιτικές μεταρρυθμίσεις το 2014 για τη στήριξη του οικονομικού τομέα της μη ενέργειας, ιδίως της εξόρυξης, της μεταλλουργίας, των κατασκευών, των τροφίμων και τις αυτοκινητοβιομηχανίας. Η πρωτοβουλία αυτή, προβλέπει το Stratfor, θα έχει ως αποτέλεσμα την περιορισμένη οικονομική πρόοδο σε σύντομο χρονικό διάστημα, που θα αποδυναμώσει και άλλο την επενδυτική πολιτική της χώρας σε διάφορους τομείς και θα παρουσιάσει πρόβλημα στην προσέλκυση δυνητικών επενδυτών.

«Η αναδιάρθρωση της οικονομίας, θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση του ανταγωνισμού μεταξύ Κρεμλίνου και ξένων «παικτών», και ενδεχομένως σε σημαντικές αλλαγές στην κυβέρνηση, ενώ ο Πούτιν θα προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των «διαφόρων πολιτικών φατριών» εντός της κυβέρνησης, και πιθανόν οι προσπάθειες αυτές του Κρεμλίνου να απογοητεύσουν το ρωσικό λαό» αναφέρει η έκθεση του αμερικανικού ινστιτούτου.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών Janusz Bugaski (CSIS ), η ανάλυση του Stratfor δεν αναφέρει τα πολλά εσωτερικά προβλήματα στη Ρωσία.

«Η πρόγνωση του Stratfor αγνοεί πολλά σημαντικά συστατικά της αυξανόμενης εγχώριας κρίσης στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της κλιμάκωση περιφερειακών αναταραχών, ενός νέου κύματος εθνικής αναγέννησης, θρησκευτικής πόλωσης της κοινωνίας και της ανάπτυξης αυτονομιστικού αισθήματος. Ενώ ο Βόρειος Καύκασος παραμένει η «πυριτιδαποθήκη» της Ρωσίας, η σύγκρουση η ανασφάλεια εκτείνεται σε όλη τη Ρωσία από το Καλίνινγκραντ και την περιοχή του Βόλγα έως την Σιβηρία και την Άπω Ανατολή », δήλωσε ο Μπουγκάσκι στην « Φωνή της Αμερικής ».

Εξωτερικοί ελιγμοί
Στην εξωτερική πολιτική, όπως προαναφέρθηκε, το Stratfor προβλέπει την ενίσχυση της θέσης της Ρωσίας σχεδόν «σε όλα τα μέτωπα ». Παρά το γεγονός ότι θα υπάρξουν και δυσάρεστες στιγμές για το Κρεμλίνο, όπως για παράδειγμα, η σύγκλιση απόψεων Ουάσιγκτον και Τεχεράνης μια πολιτική κίνηση, η οποία θα επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, αναφέρουν οι ειδικοί αμερικανοί στρατηγικοί αναλυτές.

«Η Ρωσία βρίσκεται σε νευρική κρίση διότι σύμφωνα με την ανάλυση του Stratfor κατανοεί ότι η σύγκλιση ( ΗΠΑ-Ιράν) δεν είναι υπέρ της, η ίδια θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να παρέμβει στα σχέδια των ΗΠΑ, χωρίς όμως να δύναται να πράξει τίποτα ουσιαστικό. Από αυτόν τον ατυχή συνδυασμό, η Ρωσία θα προσπαθήσει να εξαγάγει το μεγαλύτερο όφελος για να εξαναγκάσει την Ουάσιγκτον να εγκαταλείψει το σχέδιο της ευρωπαϊκής αντιπυραυλικής άμυνας με το πρόσχημα ότι δεν υπάρχει πλέον η στρατιωτική απειλή από το Ιράν. Πραγματοποιώντας αυτόν τον ελιγμό, η Μόσχα θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει στο παιχνίδι αυτό το Βερολίνο, οικοδομώντας από κοινού, έναν «αντίπαλο πολιτικό συνασπισμό»!! που θα είναι εναντίον της εγκατάστασης βαλλιστικών πυραύλων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να αποφύγουν την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, αλλά η Ουάσιγκτον δεν αποδέχεται κανέναν συμβιβασμό σχετικά με το ευρωπαϊκό σχέδιο αντιπυραυλικής άμυνας, και οι παραχωρήσεις αυτές δεν είναι προς όφελος των συμμάχων των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι σχέσεις με το Βερολίνο θα έχουν τον πρώτο λόγο για τη θέση της Ρωσίας στην Ευρώπη, αλλά και οι δύο χώρες θα επιδιώξουν να χαράξουν τη δική τους πολιτική διαδρομή, όπως στην ενεργειακή στρατηγική και την πολιτική έναντι των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, κυρίως στην Ουκρανία, προβλέπει το αμερικανικό κέντρο.

Η "Gazprom" κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να μειώσει και άλλο τις τιμές για τους ευρωπαίους καταναλωτές, αφενός, για να σπάσει την αντιμονοπωλιακή ενεργειακή πολιτική της Ευρωζώνης, και, δεύτερον, για να επιτευχθεί νομιμοποίηση του αγωγού " South Stream ".

Ουκρανία, Καύκασος, κράτη της Βαλτικής
Η Ρωσία θα προσπαθήσει να παγιώσει τα κέρδη που έχουν επιτευχθεί κατά το παρελθόν έτος στην ευρύτερη περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Για το 2014, στην Ουκρανία θα συνεχιστεί η πολιτική αστάθεια με την στάση της αντιπολίτευσης να παραμένει άκαμπτη με συνεχείς μαζικές πολιτικές διαμαρτυρίες. Επίσης το Κίεβο θα συνεχίσει να παραμένει κάτω από την οικονομική και πολιτική επιρροή της Ρωσίας, μέχρι τις προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τις αρχές του 2015. Η Δύση από την πλευρά της θα υποστηρίξει τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, όπως τον Vitali Klitschko χωρίς όμως αποτέλεσμα διότι η Ρωσία κατέχει δεσπόζουσα πολιτική επιρροή στην Ουκρανία.

Η Μολδαβία και η Γεωργία αποτελούν τα βασικά σημεία της αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Οι χώρες αυτές μπορούν να αναμένουν τις ίδιες πολιτικές και οικονομικές πιέσεις που αντιμετωπίζει η Ουκρανία από την Ρωσία, η οποία θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποτρέψει την περαιτέρω προσέγγισή τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση, λένε οι ειδικοί του Stratfor.

Αυτήν την στιγμή η Ρωσία είναι πολύ απασχολημένη με την Ουκρανία και δεν μπορεί να υιοθετήσει σκληρή στάση σχετικά με τη Γεωργία και τη Μολδαβία.

«Βραχυπρόθεσμα, όμως η Μόσχα θα υιοθετήσει την ίδια τακτική που επελέγη για την Ουκρανία μέχρι ο νύν Πρόεδρος της Ρωσίας Β. Πούτιν επιτύχει τα σχέδια του στην Ουκρανία και την μετενσάρκωση της ευρασιατικής Τελωνειακής Ένωσης», δήλωσε αμερικανός εμπειρογνώμονας στην « Φωνή της Αμερικής».

Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Howard, υπάρχουν δύο τάσεις που έχουν παρατηρηθεί από τα τέλη του 2013 : πρώτον, η Λευκορωσία και το Καζακστάν αποκάλυψαν δημοσίως ότι δεν θεωρούν θετική την συμμετοχή τους στην ευρασιατική Τελωνειακή Ένωση, και, δεύτερον, μέσα στην ίδια Ρωσία υπήρξε έντονη κριτική για την οικονομική συμφωνία που υπέγραψε ο Πούτιν με την Ουκρανία ύψους 15 δις δολαρίων.

«Εάν οι Ρώσοι «ξυπνήσουν» και αισθανθούν ότι η χώρα τους αγοράζει την Ουκρανία, όπως η Γερμανία αγόρασε την Ελλάδα, ο Πούτιν μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής ύφεσης στη Ρωσία», αναφέρει ο Howard.

Οι δυτικοί γείτονες της Ρωσίας, οι χώρες της Βαλτικής σημειώνουν πρόοδο στην αναζήτηση ενεργειακής απεξάρτησης από τη Μόσχα, με την εγκατάσταση ενός τερματικού σταθμού εισαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου στη Λιθουανία, στο τέλος του 2014, προβλέπει το Stratfor. Μαζί με αυτόν τον σταθμό, οι χώρες της Βαλτικής, θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για την απόκτηση στρατηγικής «ασφάλειας» μέσω του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ έναντι της « επιθετικής στρατιωτικής στάσης» της Ρωσίας στην περιοχή.

Η Ρωσία θα διατηρήσει ισχυρή θέση και στα τρία κράτη του Καυκάσου για το 2014, αν και οι συνομιλίες ΗΠΑ -Ιράν κρατούν «ανοιχτές τις πόρτες» για σταδιακή ενίσχυση του Ιράν και της Τουρκίας. Το Ιράν θα επιδιώξει να αυξήσει την κοινωνική και πολιτική επιρροή στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ η Τουρκία θα προσπαθήσει να μεσολαβήσει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Αρμενία. Παρ 'όλα αυτά, η Τουρκία και το Ιράν θα πρέπει να λύσουν πολύ σοβαρά προβλήματα σε άλλους τομείς μέσα στο 2014 και με δεδομένη την πρόοδο σε θέματα ασφαλείας στην περιοχή του Καυκάσου για φέτος, η Ρωσία θα διατηρήσει το κυρίαρχο ρόλο της στην περιοχή.

Ασία
Σε μια προσπάθεια να διευρύνει την ενεργειακή πελατεία της πέρα από την Ευρώπη η Μόσχα θα εμβαθύνει τις σχέσεις της στην περιοχή της Ασίας - Ειρηνικού. Ρωσικές πετρελαϊκές συμφωνίες με ασιάτες πελάτες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί και το 2014 η Μόσχα θα ξεκινήσει σύντομα την κατασκευή αγωγών για την προμήθεια φυσικού αερίου στην Ασία.

Το αυξανόμενο ενεργειακό ενδιαφέρον της Κίνας στην Κεντρική Ασία αποτελεί το «κακό φάντασμα» της Μόσχας, πιστεύουν οι ειδικοί του ινστιτούτου Stratfor, αλλά η Ρωσία θα αποφύγει την αντιπαράθεση για χάρη της παροχής μεγάλων ενεργειακών συμφωνιών με την Κίνα. Ταυτόχρονα, η Ρωσία θα προσπαθήσει σταδιακά να δημιουργήσει ένα αντίβαρο έναντι της Κίνας, μέσω της «αύξησης της θερμοκρασίας» των σχέσεων με την Ιαπωνία και την Νότια Κορέα.

Οι Ρωσο- ιαπωνικές σχέσεις θα είναι ιδιαίτερα σημαντικές το 2014, όταν οι δύο χώρες να κάνουν συγκεκριμένα βήματα για να επιτευχθεί συμφωνία στην εδαφική διαφωνία για τις Κουρίλες νήσους. Αυτό θα ανοίξει το δρόμο για μεγάλες οικονομικές συναλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στην ασφάλεια, την εξαγωγή ρωσικής ενέργειας προς την Ιαπωνία και των ιαπωνικών επενδύσεων στη Ρωσία.

Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν θα επιδεινώσει την ήδη τεταμένη κατάσταση ασφάλειας στην Κεντρική Ασία. Η επιδείνωση της ασφάλειας στην Κεντρική Ασία θα πρέπει να χαρακτηριστεί από σταδιακή και όχι απότομη και σημαντική αποσταθεροποίηση. Εντάσεις στα σύνορα και βία στο Ουζμπεκιστάν, το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν θα συνεχίσουν να αποτελούν απειλή στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής Ασίας, καταλήγει η αμερικανική στρατηγική ανάλυση.