Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Νοε 2013

Μέσα από την δήθεν κατανόηση για το τι θα κάνει το νέο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό της Ελλάδας, πολιτικοί και παπαγαλάκια των ΜΜΕ δίνουν ως μοναδική λύση επιβίωσης των νέων την μετανάστευση, με μία απλοϊκότητα που σου γυρίζει το στομάχι. Όλοι λοιπόν, γιατροί, μηχανικοί, οικοδόμοι, εργάτες μαζέψτε τα και βρείτε την τύχη σας σε μία αναπτυγμένη χώρα γιατί το καράβι Ελλάδα βυθίζεται. Επειδή το τελευταίο διάστημα τίποτε δεν λέγεται από αφέλεια και από συμπάθεια απέναντι σε καμία κοινωνική ομάδα της χώρας, είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτό που θέλουν είναι η χώρα να χάσει την οποιαδήποτε δυναμική έχει, ακόμα και αν αυτή είναι σε ύπνωση λόγω της πολιτικής που ασκείται. 

Όταν προτρέπεις, λόγω της δύναμης που έχει ο δημόσιος λόγος σου, τους νέους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα πρέπει να τους προετοιμάζεις για το τι θα αντιμετωπίσουν και εκεί που θα τους δοθεί ευκαιρία εργασίας. Αν ένας νέος γιατρός εγκατασταθεί στη Γαλλία για να εξασκήσει το επάγγελμά του και πάρει 4,000 ευρώ, τι θα πετύχει με αυτό; Γνωρίζει κανείς από αυτούς το κόστος ζωής σε μία αναπτυγμένη χώρα; Να δουλέψει για ποιο λόγο; Για να μπορεί να πληρώνει ενοίκιο και φόρους ή να αγοράσει σπιτάκι στην Champs Elysees; Για άλλες κατηγορίες νέων όπως εργάτες, οικοδόμοι κλπ δεν το συζητάμε. Στοιβαγμένοι σε ένα σπίτι 5 μαζί σε καταστάσεις κανονικής δουλείας, μεροδούλι - μεροφάι, με ανασφάλιστη εργασία. Τι κάνεις εσύ που μιλάς με ελαφρά τη καρδία λέγοντας: “Φύγετε να σωθείτε!”. Θα σωθούν ή θα μπουν στο παγκόσμιο σκλαβοπάζαρο που τα τελευταία χρόνια έχει στηθεί από το Ντουμπάι μέχρι την Αμερική; 


Φυσικά δεν μπορεί να νοηθεί ως αφέλεια η προτροπή σου να φύγουν όλοι οι νέοι από την χώρα. Ξέρεις πολύ καλά ότι χωρίς νέους μια χώρα δεν έχει συνέχεια. Διότι δεν μπορεί να θεωρηθούν τυχαίες οι ανάλογες προτροπές που έκανε η Άνγκελα Μέρκελ και οι όμοιοί της ένα χρόνο πριν λέγοντας στους νέους του Νότου: “Ελάτε για μεροκάματο στις αναπτυγμένες χώρες”. Από τη μια είσαι ενάντια στην πολιτική Μέρκελ αλλά από την άλλη κάνεις τα πάντα ουσιαστικά να την στηρίξεις. Η Μέρκελ και οι όμοιοί της γνωρίζουν πολύ καλά ότι χωρίς εργασιακό δυναμικό και χωρίς την ελπίδα συνέχισης της εργασίας σε μία χώρα, τα πράγματα γίνονται πολύ εύκολα για το πλήρες ξεκλήρισμά της.

Να φύγουν οι νέοι από την Ελλάδα, και να μείνουν να παλέψουν ποιοι σε αυτή την λαίλαπα; Από τη μια υποστηρίζεις ότι έχουμε πόλεμο και από την άλλη διώχνεις τους ικανούς που μπορούν και να αμυνθούν αλλά και να νικήσουν αυτόν τον πόλεμο; Η ζωή του κάθε νέου ανθρώπου δεν είναι μόνο οι υλικές απολαβές που θα έχει από την εργασία, όπως προσπαθούν διακαώς τις τελευταίες δεκαετίες να τους πείσουν ότι έτσι είναι. Αν φθάσουμε στο σημείο να θεωρούμε ότι κάνουμε παιδιά μόνο για να επιβιώνουν και όχι για να ζουν, έχουμε χάσει την ουσία της ύπαρξης. 

Οι Έλληνες μεταναστεύουν εκατοντάδες χρόνια. Και μιλάμε για άγριες εποχές πάντα όμως όσο μακρυά κι αν πήγαιναν, ακόμα κι αν ήξεραν ότι ποτέ δεν θα γυρίσουν, γνώριζαν ότι πίσω αφήνουν ένα κομμάτι πατρίδας που ήταν αποκλειστικά δικό τους. Είτε πατρικό σπίτι, είτε χωράφι, είτε καλύβα στο βουνό, είτε βάρκα. Είχαν καρφωμένο στην ψυχή τους το Νόστο. Βρισκόμαστε σε έναν πόλεμο που καταστρέφει το πατρικό, το χωράφι, την καλύβα, την βάρκα και ό,τιδηποτε είναι ο κρίκος που δένει την άγκυρα της καρδιάς σου όσο μακρυά και αν πηγαίνει το καράβι της ξενιτιάς. Αυτός ο πόλεμος πετυχαίνει εκτός των άλλων να σκοτώσει και το Νόστο και αυτός δεν αναπληρώνεται ούτε με χιλιάδες ευρώ μισθό, ούτε με σεντούκια αποταμιεύσεων. Όταν ξεκαρφωθεί από μέσα σου παύεις να έχεις ταυτότητα και προορισμό. Βουλιάζεις την Ιθάκη πριν ακόμα την αποχωριστείς. 

Αντί λοιπόν να σπρώχνονται οι νέοι να μπουν σε πολυτελή σαπιοκάραβα κόβοντας τα δάχτυλά τους στα γρανάζια εργοστασίων που θα παράγουν χρήμα για τους παγκόσμιους τσιφλικάδες, πρέπει να γίνουμε η πλάτη στήριξής τους να αρχίζουν να κόβουν γλώσσες, που λένε πολλά και επικίνδυνα, αλλά και κεφάλια που μετατρέπουν σε αναλώσιμο την Ελπίδα αυτής της χώρας.-



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μία γενιά, η οποία ξεκινάει την επαγγελματική της ζωή με μηδενικές μελλοντικές προοπτικές και ελπίδες, θα ακολουθήσει κυρίως τους πολιτικούς που δημαγωγούν και λαϊκίζουν – προκαλώντας συγκρουσιακές εντάσεις, με καταστροφικές συνέπειες

Η ελίτ του πλανήτη, με κριτήριο την έρευνα μεταξύ 1.500 συμμετεχόντων στην παγκόσμια οικονομική διάσκεψη (Davos), φοβάται ότι θα υπάρξουν κοινωνικές εντάσεις  σε πολλές περιοχές της υφηλίου – σαν αποτέλεσμα της υψηλής δομικής ανεργίας πολλών οικονομιών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, καθώς επίσης των συνεχώς αυξανομένων εισοδηματικών ανισοτήτων.
Το πλέον σημαντικό πρόβλημα φαίνεται να είναι η ανεργία σε πολλές περιοχές του πλανήτη – αφού στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αφρική, καθώς επίσης στη Μέση Ανατολή η πλειοψηφία των ερωτηθέντων το τοποθετεί στην πρώτη θέση (εικόνα που ακολουθεί).
.
Οι μεγαλύτερες προκλήσεις ανά περιοχή
Οι μεγαλύτερες προκλήσεις ανά περιοχή
.
Μόνο στην Ασία, καθώς επίσης στην κεντρική Αμερική τοποθετούνται άλλα προβλήματα πριν από την ανεργία. Ειδικότερα, στη Β. Αμερική προηγούνται οι εισοδηματικές ανισότητες, ακολουθούμενες από την ανεργία και τις ανησυχίες για τις κλιματικές αλλαγές.
Στην Ευρώπη, τα σημαντικότερα προβλήματα είναι κατά σειρά η ανεργία, η χαμηλή ανάπτυξη και η κρίση χρέους, στη Μ. Ανατολή / Β. Αφρική η πολιτική αστάθεια, η ανεργία και η παιδεία, στην Κεντρική Αμερική οι ανισότητες, ο ρυθμός της ανάπτυξης και η παιδεία, στη Ν. Αφρική η φτώχεια και η ανεργία, ειδικά αυτή των νέων, ενώ στην Ασία οι ανισότητες, ο ρόλος της Κίνας, καθώς επίσης οι γεωπολιτικές αντιθέσεις.
Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, ο φόβος εκτεταμένων κοινωνικών αναταραχών,  προερχομένων από το υψηλό ποσοστό της ανεργίας ανησυχεί την ελίτ περισσότερο από κάθε τι άλλο. Με δεδομένο δε το ότι η ήπειρος απειλείται με ύφεση και το 2014, ενδεχομένως με αποπληθωρισμό, οι ανησυχίες αυξάνονται – ενώ η Γαλλία θεωρείται ως η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, όσον αφορά το ξέσπασμα μεγάλων συγκρούσεων.
Όπως λέγεται χαρακτηριστικά, 
«Μία γενιά, η οποία ξεκινάει την επαγγελματική της ζωή με μηδενικές μελλοντικές προοπτικές και ελπίδες, θα ακολουθήσει κυρίως τους πολιτικούς που δημαγωγούν και λαϊκίζουν – ενώ δεν πρόκειται να αγωνισθεί για να εξασφαλίσει εκείνες τις δεξιότητες, οι οποίες απαιτούνται σήμερα, στα πλαίσια του εξουθενωτικού παγκόσμιου ανταγωνισμού. Οι άνθρωποι, ειδικά οι νέοι, θα πρέπει να απασχοληθούν παραγωγικά, να εργασθούν δηλαδή έναντι αμοιβών που επιτρέπουν την επιβίωση τους. Διαφορετικά θα διαρρηχθεί η κοινωνική συνοχή, με καταστροφικές συνέπειες για τον πλανήτη».
Περαιτέρω, στα τέλη Οκτωβρίου, τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Πορτογαλία, πολλές χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική λιτότητας των κυβερνήσεων τους – η οποία «καίει» ένα μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας.
Στη Γαλλία αυξάνονται οι φόβοι βίαιων αντιδράσεων, μετά τις πρόσφατες αναταραχές των αγροτών – ενώ η ακροδεξιά, η οποία είναι πλέον το πρώτο κόμμα στη χώρα, προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της στην υπόλοιπη Ευρώπη (όπου διαπιστώνονται πολλές μυστικές συναντήσεις βίαιων εξτρεμιστικών οργανώσεων).
Στη Βόρεια Αμερική το μεγάλο πρόβλημα είναι οι εισοδηματικές ανισότητες – οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική σταθερότητα, ενώ αποτελούν απειλή για τα διεθνή ασφάλεια.
Η απασχόληση, (διάγραμμα που ακολουθεί), η οποία περιορίζεται συνεχώς, παράλληλα με αυτούς που επιβιώνουν με τα κουπόνια διαβίωσης, καθώς επίσης με τη συρρίκνωση της ρευστότητας των μικρομεσαίων, παρά τις τεράστιες αποδόσεις των χρηματιστηρίων και την αύξηση  του ΑΕΠ, εντείνει ακόμη περισσότερο τις εισοδηματικές ανισορροπίες.
.
Δείκτης απασχόλησης προς πληθυσμό. (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
Δείκτης απασχόλησης προς πληθυσμό.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Ολοκληρώνοντας, αυτό που επίσης θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι οι εντάσεις στη Β. Αφρική, στις χώρες της Αραβικής Άνοιξης, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας – λόγω της πολιτικής και οικονομικής αστάθειας που επικρατεί στις περισσότερες.
Η αναζωπύρωση του πολέμου στη Συρία δεν αποκλείεται καθόλου (ενεργειακός πόλεμος), ενώ ο ρόλος του Ισραήλ, το οποίο δεν έχει υπογράψει τη συνθήκη για την απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων, διαθέτοντας μεγάλη επιρροή στις Η.Π.Α. μέσω του χρηματοπιστωτικού θηρίου που εξουσιάζει (πολλές υπερμεγέθεις τράπεζες, καθώς επίσης βασικά στελέχη στις κεντρικές), είναι μάλλον σκοτεινός και καθόλου αμελητέος.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 
Κάτι πρέπει να έχει πάθει ο εγκέφαλός μας. Δεν εξηγείται διαφορετικά ο τεράστιος πολιτισμένος διάλογος που όλοι μας αναπτύσσουμε τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους διπλανούς μας. Σαν έτοιμοι από δεκαετίες μάς πετάει η εξουσία ένα θέμα διαλόγου που αφορά την ίδια μας την ζωή και την αξιοπρέπεια και εμείς καθόμαστε στο τραπέζι και αρχίζουμε να το αναλύουμε, πολιτισμένα πάντα.

Ερώτηση: Θα έχω σπίτι αύριο;

Απάντηση: Ποιος να ξέρει; Ανάλογα με τις επιθυμίες των από πάνω.

Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Καθόμαστε ήρεμα και συζητάμε αν θα σου επιτρέψουν να έχεις το σπίτι που έφτυσες αίμα να το αποκτήσεις; Φαντάσου ότι τα περισσότερα δικαστήρια που έχουν γίνει στην Ελλάδα μέχρι πριν την επιβαλλόμενη κρίση, ήταν μεταξύ γειτόνων για μισό τετραγωνικό μέτρο ή για το που γέρνουν τα κλαριά από το δέντρο της αυλής. Τον γείτονα τον αντιδικούσες. Την εξουσία που με τη βία σου παίρνει τα κεκτημένα σου κάθεσαι και την κοιτάς και κάνεις διάλογο όχι μαζί της αλλά με τον διπλανό σου.

Παρόμοιες ερωτήσεις αφορούν την ζωή σου. Όχι την ζωή σου θεωρητικά αλλά κυριολεκτικά. Αν σου συμβεί κάτι και ενώ έχεις πληρώσει την Υγεία στην Ελλάδα επί δεκαετίες, έρχεται η εξουσία και σου λέει ότι μπορεί αύριο να μην έχεις ούτε δικαίωμα παυσίπονου! Η απόλυτη τρέλα. Σου απαγορεύουν κυριολεκτικά να ζήσεις. Σου κοστολογούν την ζωή ανάλογα είτε με τα επιβαλλόμενα χρέη σου στο ασφαλιστικό σου ταμείο ή ανάλογα με το ποιος είσαι. Τι κάνουμε εμείς; Καθόμαστε και το φέρουμε ως θέμα συζήτησης σαν τις μοιρολογίστρες πάνω από τον πεθαμένο. Μόνο που ακόμα δεν είμαστε νεκροί.

Διαβάζεις για τα 16 εκατ. Ευρώ που δίνει το Ίδρυμα Νιάρχου για να σιτιστούν 50,000 μαθητές και το περνάς στα ψιλά. Τελικά οι ελεημοσύνες της Ούντρα έχουν περάσει στον DNA σου. Τις καραβάνες του Νιάρχου τις βλέπουμε μένει ακόμα να δούμε τις ουρές υποσιτισμένων παιδιών να φυλάνε τα χέρια της κάθε Φρειδερίκης του συστήματος. Όλη η αξιοπρέπειά μας να κολυμπάει στο νεροζούμι μιας καραβάνας που προσφέρει στα παιδιά μας σήμερα η νέα ούντρα συνεπικουρούμενη από τους υποτακτικούς των κατακτητών.

Ακούς το κάθε ξεπλυμένο φερέφωνο της ΕΕ, όπως ο Κον Μπεντίτ, να σου λέει να μηδενίσεις τις δαπάνες που αφορούν την άμυνα της χώρας και κάθεσαι να συζητήσεις για το αν η χώρα πρέπει να έχει Άμυνα ή όχι. Μπράβο στο παπαγαλάκι, πέτυχε αυτό που ήθελε. Σε έκανε να σκεφτείς και την θεωρία της αποστρατικοποίηση όλης της χώρας. Δεν πάμε καθόλου καλά. Να εύχεσαι να μην χρειαστούν οι υπηρεσίες της Άμυνας της χώρας. Γιατί αν χρειαστούν οι Κον Μπεντίτ και οι εντόπιοι συνομιλητές τους θα κάθονται στον καναπέ τους βλέποντας από τηλεοράσεως το ξεκλήρισμα σου και θα γελάνε.

Η ζωή μας κατάντησε “κουβέντα να γίνεται”, λες και δεν είμαστε όλοι μας τα αντικείμενα συζήτησης της κουβέντας. Λες και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αφορούν μία άλλη χώρα χιλιάδες μίλια μακρυά.....

Ερώτηση: Θα έχω αύριο σπίτι, υγεία, παιδεία, αξιοπρέπεια;

Απάντηση: Ευτυχώς ο Τατσόπουλος θα είναι ξανά υποψήφιος του Σύριζα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στο «ναρκοπέδιο» της τρόικας 

Ημέρα της Παναγίας σήμερα. Ημέρα που γιορτάζουν οι Ενοπλες Δυνάμεις. Ημέρα που γιορτάζει η Ελλάδα.
Η αποστολή και η διαρκής επιδίωξη των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, σταθερότητας και ειρήνης. Μόνο σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, αλλά και περιφερειακής συνεργασίας είναι δυνατή η νηφάλια και ανεμπόδιστη ενασχόληση του ελληνικού λαού με παραγωγικές και δημιουργικές δραστηριότητες.

Με βάση αυτή την επιδίωξη, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ζουν, αγωνιούν και αγωνίζονται προς όφελός της και προς όφελος του Ελληνισμού γενικότερα. Επιπλέον, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, εκφράζοντας τη διαρκή επιθυμία για ειρήνη και σταθερότητα της ελληνικής κοινωνίας, δρουν και σπεύδουν προς συμπαράσταση και προς όφελος των Ελλήνων, οπουδήποτε και οποτεδήποτε.

Με αυτόν τον τρόπο οι Ενοπλες Δυνάμεις, μαζί με τους άλλους συντελεστές ισχύος της χώρας, ανταποκρίνονται στις προκλήσεις και αναδεικνύουν την Ελλάδα σε μία δύναμη ασφάλειας και σταθερότητας. Συνεισφέρουν πρωταγωνιστικά σε τομείς όπως:

1. Η ασφάλεια και η σταθερότητα, με τη διατήρηση υψηλής επιχειρησιακής ικανότητας και αποτρεπτικής ισχύος.
2. Η κοινωνική συνοχή, με την κοινωνική προσφορά των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
3. Η προστασία του περιβάλλοντος.

Ωστόσο, οι Ενοπλες Δυνάμεις, πέρα από την προστασία των εθνικών συμφερόντων, μέσω της αποτροπής, συμμετέχουν ενεργά στην προαγωγή της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή μας, αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Στις σύγχρονες προκλήσεις ασφαλείας που αναδύονται στο υπό διαμόρφωση γεωπολιτικό περιβάλλον οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, διαθέτοντας υψηλό βαθμό ταχυκινησίας, ευκινησίας και προσαρμοστικότητας, αναλαμβάνουν με επιτυχία την εκτέλεση αποστολών μέσα στο πλαίσιο των επιχειρήσεων διατήρησης της ειρήνης, κερδίζοντας τον σεβασμό των συμμάχων και προβάλλοντας τη χώρα διεθνώς μέσω της αμυντικής διπλωματίας.

Σε μία περίοδο όπου η χώρα δίνει έναν πολυεπίπεδο και διαρκή αγώνα στα εθνικά και τα διεθνή ζητήματα, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, με το όραμα και τη διορατικότητα των στελεχών τους, με την αγόγγυστη προσπάθεια των στρατευμένων νέων μας και τη συμπαράσταση όλου του Ελληνισμού, βρίσκονται ανάμεσα στους κυριότερους συντελεστές για την πραγμάτωση των τεθέντων στόχων και επιδιώξεων της Ελλάδας.

Εως και 52% φτάνει η (πραγματική) μείωση στις αποδοχές

Την ίδια ώρα πάντως που διατηρείται το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης βρίσκονται πλέον χιλιάδες οικογένειες εν ενεργεία και απόστρατων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Και αυτό γιατί οι οικονομικές απολαβές τους μειώθηκαν αισθητά.

Στο πλαίσιο αυτών των περικοπών οι απόστρατοι έχασαν ως και 15% από τις συντάξεις τους λόγω των περικοπών που έγιναν στα ειδικά μισθολόγια και επιπλέον είχαν μειώσεις από 5% έως 20% στο άθροισμα της κύριας σύνταξης και των μερισμάτων που παίρνουν τα μετοχικά ταμεία τους.

Με τον συνδυασμό των δύο αυτών περικοπών οι βασικές συντάξεις των αποστράτων «κουρεύτηκαν» (ανάλογα με τον βαθμό) από 9% ως 21%, ενώ, αν συγκρίνει κανείς τα ποσά που παίρνουν πλέον στο χέρι με τα ποσά που έπαιρναν ως το 2009, θα διαπιστώσει ότι οι πραγματικές μειώσεις που έχουν υποστεί με την κατάργηση των δώρων φτάνουν έως 52%, όπως κατ' επανάληψη έχει γράψει η «δημοκρατία».

Ετσι, και σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους:

1. Απόστρατος με τον βαθμό του Α/ΓΕΕΘΑ:
Πριν από τις περικοπές έπαιρνε ως τον Δεκέμβριο του 2009 βασική σύνταξη (ακαθάριστα) 4.129 ευρώ και του έμεναν καθαρά μετά τον φόρο και την κράτηση ασθενείας 3.042 ευρώ. Σήμερα η βασική του σύνταξη έχει πέσει στα 3.165 ευρώ μεικτά και στο χέρι χθες που πληρώθηκε πήρε 1.726 ευρώ.

2. Απόστρατος με τον βαθμό του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας:
Πριν από τις περικοπές έπαιρνε 3.174 ευρώ μεικτά και 2.434 ευρώ καθαρά. Σήμερα, μετά τις περικοπές και τις απανωτές μειώσεις, η σύνταξη (μεικτά) έπεσε στα 2.505 ευρώ και στο χέρι εισπράττει 1.548 ευρώ.

3. Απόστρατος με βαθμό αντιστρατήγου:
Επαιρνε 1.982 ευρώ στο χέρι ως το 2009 και πλέον παίρνει 1.374 ευρώ με την πληρωμή της σύνταξης Φεβρουαρίου του 2013.

4. Απόστρατος με τον βαθμό του συνταγματάρχη:
Επαιρνε 1.712 ευρώ καθαρά τον Δεκέμβριο του 2009, ενώ πλέον με τη σύνταξη Φεβρουαρίου 2013 πήρε 1.242 ευρώ.

Αντίστοιχες μειώσεις έχουν υποστεί και τα εν ενεργεία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία όμως συνεχίζουν με αυταπάρνηση και υψηλό αίσθημα ευθύνης να υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Μακάριος Β. Λαζαρίδης
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Η κυβέρνηση... αναξιόπιστη για τους δανειστές, ξοφλημένη για την ελλη­νική κοινωνία, μοναδικό «μαύρο πρόβατο» στην Ευρώ­πη, μοιάζει εγκαταλελειμμένη από όλους”.
Γράφει  Σταύρος Χριστακόπουλος 

Η πρώτη επίσκεψη του Σαµαρά ως πρωθυπουργού στη γερ­μανική καγκελαρία, στα τέλη Αυγούστου του 2012, έμοι­αζε περισσότερο με θρησκευτικό προσκύνημα. Παρ’ ότι προερχόταν από μια δυναμική αντιπολιτευτική περίοδο που είχε δημιουργήσει προσδοκίες «επαναδιαπραγμά­τευσης» σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, κατέπληξε αρνητικά τους πάντες. Η θρησκευτική συνδήλωση της φράσης του:
«Ουδείς αναμάρτητος», την οποία τότε είχε εκφέρει με σκυμμένο κεφάλι, ...ήταν ένα σοκ.

Το σηµαντικότερο, όμως, είναι ότι η δήλωσή του εκείνη κα­θόρισε αυστηρά το προσωπικό του στάτους έναντι της γερμανικής «Υψηλής Πύλης».
Ποτέ έκτοτε δεν διαπραγ­ματεύτηκε το ελάχιστο.
Ως εκ τούτου, μάλλον φυσιολογι­κά, τον συνοδεύει έως σήμερα ο περιπαικτικός χαρακτη­ρισμός του «καλού μαθητή», τον οποίο η αντιπολίτευση έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Όµως ακόµη και αυτός ο χαρακτηρισμός τείνει να αποδυνα­μωθεί, αφού, παρατηρώντας τους οξύτερους από τους αποκαλούμενους «μνημονιακούς» πολιτικούς και αναλυ­τές, φαίνεται, πίσω από τον «φερετζέ» των καταγγελιών κατά της... άκαρδης τρόικας, να γίνεται ασμένως αποδε­κτή η - εκπορευόμενη από τους δανειστές - κριτική προς την κυβέρνηση περί «κακής μαθήτριας».

Η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα, ευρισκόμενη σε πολιτικό αδιέ­ξοδο, μια «πολιτική διαπραγμάτευση» χωρίς ποτέ στη δι­άρκεια του βίου της να έχει επιχειρήσει να διαπραγματευ­θεί το ελάχιστο.
Αντιθέτως, αποδεχόμενη αδιαμαρτύρητα κάθε - υπογεγραμμένη ή μη - βάρβαρη αντιλαϊκή απαί­τηση, είτε των δανειστών είτε των «κολλητών» της είτε κάποιων υπουργών της, έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: να μην τη στηρίζει κανείς, ούτε εκτός ούτε εντός Ελλάδας.
Ακριβέστερα: να μην επενδύει κανείς πάνω της.

Ακόµη και στο διαφημιζόμενο ως «success story » της προ­σελκύει, με εξαίρεση μια - δυο περιπτώσεις, μόνο ευκαι­ριακούς «γύπες», που επιχειρούν να αποκομίσουν βρα­χυπρόθεσμα κέρδη πριν να «πετάξουν» προς το επόμενο οικονομικό πτώμα.

Αναξιόπιστη για τους δανειστές, ξοφλημένη για την ελλη­νική κοινωνία, μοναδικό «μαύρο πρόβατο» στην Ευρώ­πη, μοιάζει εγκαταλελειμμένη από όλους.
Η ηγεσία της επιζητεί να εξαντλήσει την τετραετία.
Οι δανειστές δεν έχουν αντίρρηση, αφού θα προτιμούσαν μια φιλική προς τους ίδιους κυβέρνηση εν όψει μεγάλων επικείμενων «ντιλ».
Όμως δεν θα έσκιζαν τα ρούχα τους για να τη δι­ατηρήσουν αν δεν μπορεί να το καταφέρει μόνη της.
Θα ζήσουν και χωρίς αυτήν...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μια φορά κι έναν καιρό, η παγκοσμιοποίηση σήμαινε απλά την εξαγωγή του δυτικού πολιτισμού στον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα συμβαίνει το αντίστροφο, σχολιάζει ο Michael Schuman στο Time.

Υπήρξε πολλή συζήτηση αυτές τις μέρες σχετικά με το αν η παγκοσμιοποίηση πέθανε, ή ακόμα και αν αντιστρέφεται -και δικαιολογημένα. Φαίνεται ότι πολλοί από τους παράγοντες που είχαν οδηγήσει την παγκοσμιοποίηση απέτυχαν. Η ανάπτυξη του εμπορίου, η οποία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό την επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας, έχει επιβραδυνθεί τα τελευταία χρόνια. Οι διαπραγματεύσεις για να σφυρηλατηθεί μια νέα παγκόσμια εμπορική συμφωνία, ο Γύρος της Ντόχα μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, έχουν παγώσει εδώ και χρόνια. Η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλάζει την μεταποιητική βιομηχανία και πείθει ορισμένες επιχειρήσεις των ΗΠΑ να μειώσουν τις γραμμές ανεφοδιασμού και μάλιστα να τις επαναφέρουν στην χώρα, επιστρέφοντας τη δουλειά στα εργοστάσια στην Αμερική και καθιστώντας την παραγωγή περισσότερο τοπική και λιγότερο παγκόσμια.

Αγνοήστε όμως τους αρνητές: η παγκοσμιοποίηση ζει και βασιλεύει. Ο Λευκός Οίκος, για παράδειγμα, έχει εμπλακεί σε μια νέα προσπάθεια για το ελεύθερο εμπόριο με τις προτεινόμενες συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση και διάφορες χώρες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, στο πλαίσιο της Συμφωνίας στις Δύο Πλευρές του  Ειρηνικού. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η παγκοσμιοποίηση αλλάζει σε βασικούς τρόπους. Δημιουργεί μια κοινωνία που, περισσότερο από ποτέ, είναι πραγματικά παγκόσμια.


Στο παρελθόν, η παγκοσμιοποίηση ήταν σε μεγάλο βαθμό ένας μονόδρομος: από τον ανεπτυγμένο στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Χρήματα και τεχνολογία έρεαν από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη στην Κίνα, την Ινδία και άλλες χώρες με χαμηλό εισόδημα, οδηγώντας τες στο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα. Η διαδικασία ήταν η ίδια με τις ιδέες (δημοκρατία, καπιταλισμός, μαρξισμός) και τον πολιτισμό (λαϊκή μουσική, κοινωνική δικτύωση, fast food, ταινίες του Χόλιγουντ). Οι αναδυόμενες χώρες είχαν λίγες συνδέσεις μεταξύ τους και περιορισμένη επιρροή στην παγκόσμια πολιτική και οικονομία. Τώρα, όμως, η άνοδος της Κίνας, της Ινδίας και άλλων αναδυόμενων οικονομιών αλλάζει αυτή την παλιά, μονόδρομη παγκοσμιοποίηση σε μια νέα, ζωντανή πολυμερή παγκοσμιοποίηση, με σημαντικές συνέπειες στο πώς λειτουργεί ο κόσμος μας.


Κοιτάξτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια οικονομία αυτές τις μέρες. Οι γιγάντιοι πληθυσμοί της Κίνας, της Ινδίας και της Ινδονησίας συμμετείχαν στην παγκόσμια οικονομία, κυρίως ως εργαζόμενοι. Είχαν πενιχρή οικονομική δύναμη από μόνοι τους. Όχι πια. Περισσότερο από το ήμισυ της ανθρωπότητας ζει σήμερα στη Νότια και Ανατολική Ασία και οι κινέζοι και ινδοί καταναλωτές έχουν γίνει οι  πιο περιζήτητοι στον κόσμο. Ως αποτέλεσμα, το παγκόσμιο εμπόριο αλλάζει. Η General Motors, για παράδειγμα, πουλάει περισσότερα αυτοκίνητα στην Κίνα από ό,τι στην Αμερική. Η Kentucky Fried Chicken μαγειρεύει περισσότερο για κινέζους παρά για Αμερικανούς. Ξενοδοχεία και ταξιδιωτικά γραφεία από το Παρίσι στο Μπαλί προσπαθούν να φιλοξενήσουν Κινέζους και Ινδούς τουρίστες. Οι οίκοι σχεδιαστών της Ευρώπης έχουν ανοίξει πολυτελή καταστήματα στην Ασία, η οποία πρόκειται να αντιπροσωπεύει περισσότερο από το ήμισυ των ειδών πολυτελείας στην παγκόσμια αγορά μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.


Οι εταιρείες στις αναδυόμενες αγορές γίνονται εξίσου σημαντικοί παράγοντες. Ο κύριος ανταγωνιστής της Apple δεν είναι μία ευρωπαϊκή ή έστω ιαπωνική εταιρεία, αλλά η νοτιοκορεάτικη Samsung. Η κινέζικη Huawei είναι η νέα δύναμη στις τηλεπικοινωνίες. Οι επιχειρήσεις από τα αναδυόμενα έθνη γίνονται όλο και πιο σημαντικοί παγκόσμιοι επενδυτές και δημιουργούν θέσεις εργασίας. Η κινέζικη εταιρεία επεξεργασίας χοιρινού Shuanghu αγοράζει την αμερικάνικη Smithfield. Η Ford ξεφορτώθηκε τη Volvo στην κινέζικη  Geely και τη Jaguar στην ινδική Tata. Εταιρείες όπως η κινέζικη Lenovo και η ινδική Wipro είναι αληθινές πολυεθνικές που απασχολούν ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.


Το πιο σημαντικό, οι αναδυόμενες αγορές συνδέονται μεταξύ τους με τρόπους που δεν υπήρχαν ποτέ πριν. Στο παρελθόν, το παγκόσμιο εμπόριο έτεινε να ρέει μεταξύ φτωχών και πλούσιων χωρών, αλλά αυτό έχει αλλάξει δραματικά. Σύμφωνα με την Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης, σχεδόν το 56 % των εξαγωγών της Ασίας πήγαν σε αγορές εντός της περιοχής το 2012 , από 41,6 % το 1990. Το 1995, το συνολικό εμπόριο μεταξύ της Ινδίας και της Κίνας ήταν λιγότερο από 1,1 δις δολάρια. Το 2012, το ποσό αυτό αυξήθηκε σε σχεδόν 69 δις δολάρια. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, το συνολικό εμπόριο μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας αυξήθηκε από κάτω από 5,5 δις δολάρια σε πάνω από 88 δις. Οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των αναδυόμενων οικονομιών έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στην Ασία.

Η παγκόσμια πολιτική και η οικονομία, επίσης, δεν κυριαρχούνται πλέον από λίγα ισχυρά έθνη. Η G8 έχει αντικατασταθεί από την G20 ως το κύριο παγκόσμιο φόρουμ συζήτησης, δίνοντας μεγαλύτερη φωνή σε χώρες όπως η Τουρκία, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία. Το μικροσκοπικό Κατάρ στον Περσικό Κόλπο χρησιμοποιεί την οικονομική δύναμή του για να μπει δυναμικά στη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, το κινέζικο γιουάν μπήκε στη λίστα των top 10 πιο διαπραγματεύσιμων νομισμάτων για πρώτη φορά.


Ομοίως, και ο πολιτισμός γίνεται ολοένα και πιο παγκοσμιοποιημένος. Πώς αλλιώς μπορείτε να εξηγήσετε ότι παιδιά του δημοτικού στα προάστια της Βοστώνης χορεύουν ένα τραγούδι στα κορεάτικα που τραγουδά ένας τύπος ονόματι Psy; Ή ότι οι νέοι στο Σιάτλ ή το Ντένβερ πηγαίνουν σε συναντήσεις για μάνγκα με τα  Hyundais τους και συγκρίνουν αργότερα τις σημειώσεις τρώγοντας ντιμ σαμ; Εκατοντάδες Ινστιτούτα Κομφούκιου για την  προώθηση της κινεζικής γλώσσας και του πολιτισμού έχουν ξεφυτρώσει σε όλο τον κόσμο. Το Bollywood και οι κορεάτικες σαπουνόπερες είναι εξωφρενικά δημοφιλή γύρω από την Ασία.

Όλες αυτές οι τάσεις αναμένεται να συνεχιστούν. Εταιρείες που πιθανόν να μην έχετε ξανακούσει μπορεί μια μέρα να σας προσφέρουν δουλειά. Ό,τι κάνει η κεντρική τράπεζα της Ινδίας θα επηρεάσει το χαρτοφυλάκιο των μετοχών σας. Τα παιδιά σας θα κατεβάζουν μουσική και ταινίες από κάθε γωνιά του κόσμου, εάν δεν το κάνουν ήδη. Η παγκοσμιοποίηση εντείνεται, γίνεται όλο και πιο συμμετοχική και πιο ισορροπημένη μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του πλανήτη. Και μας παρουσιάζει νέες ιδέες, προϊόντα και τέχνες. Η παγκοσμιοποίηση δεν παραμένει απλά ακόμα μαζί μας. Μόλις ξεκίνησε.


Πηγή WorldTime

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Ο συγκεκριμένος τυφώνας έχει εγκατασταθεί πάνω από την χώρα και καταστρέφει τις υποδομές της.
Ήδη δεν υπάρχει Δημόσια Υγεία που να μπορεί να εξασφαλίσει στους αυτόχθονες ασφαλή και χωρίς ταλαιπωρία θεραπεία και  προμήθεια αξιόπιστων φαρμάκων.

Δημόσια νοσοκομεία και κέντρα υγείας καταργούνται. Όσα (ιδίως περιφερειακά) παραμένουν ανοικτά αποψιλώνονται από ιατρικές ειδικότητες και γιατρούς , προαναγγέλλεται μάλιστα θριαμβευτικά(!) η απόλυση γιατρών από την πρωτοβάθμια περίθαλψη!

Ο ιστός της Εθνικής Παιδείας έχει ήδη καταστραφεί, με συγχωνεύσεις σχολείων, δυσκολία μετακίνησης μαθητών, επιστρατευμένων καθηγητών, με αποδιάρθρωση των Πανεπιστημίων με απώτερο στόχο το κλείσιμό τους, ώστε να περάσει η Παιδεία στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στο ιδιωτικό συμφέρον!

Η Εθνική Άμυνα δεν εμπνέει δυστυχώς πιά εμπιστοσύνη, παρά μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με το έμψυχο υλικό της. Ακόμα και για παρέλαση 1,5 χλμ. χρειάστηκε ιδιωτική επιχορήγηση!

Όσο για την Οικονομία...
Ανακοινώθηκε σήμερα αύξηση του Δημόσιου χρέους, σε σχέση με πέρσι, κατά 18,4 δις ευρώ!
Άρα πού πήγαν όλες αυτές οι θυσίες του ελληνικού λαού;
Πού το κόψιμο μισθών και συντάξεων; Πού οι τόσες απολύσεις;
Πού η κατάργηση νοσοκομείων, σχολείων, πανεπιστημίων;
Πού ο τριπλασιασμός των φόρων;  Πού οι νέοι φόροι;  Πού τα χαράτσια;
Πού τα λεφτά απ' τις εκποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, κτηρίων κλπ;

Άρα υπάρχει ακόμα διαρροή! Κάποιοι τρώνε!
Και βέβαια αυτοί που τρώνε δεν είναι ο λαός..
Και για να μπορούν να τρώνε ακόμα σημαίνει ότι δεν έχει γίνει καμία αναδιοργάνωση και "νοικοκύρεμα" του κράτους, ούτε περικοπές στις δημόσιες σπατάλες!
ΜΟΝΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΜΩΝ,  ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ  ΙΣΤΟΥ,  ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗΣ!

Αυτές είναι οι επιτυχίες, τα "σουξέ" του κυβερνητικού τυφώνα!
Που όσο παραμένει πάνω απ' την χώρα μόνον καταστροφή και δυστυχία μπορεί να προκαλεί!

Ας ελπίσουμε στον άλλον τυφώνα, αυτόν της λαϊκής οργής...
Είναι ο μόνος που μπορεί να διώξει τον πρώτο και να αλλάξει την ροή των πραγμάτων...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης από τα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας, ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν προέβη ξανά σε «εμπρηστικές» δηλώσεις για το Κυπριακό, στο πλαίσιο μιας διεθνούς πολιτικής συνδιάσκεψης στην Πολωνία. Στο κλείσιμο της ομιλίας του, ο  κ. Ερντογάν δήλωσε ευθαρσώς πως «δεν υπάρχει κράτος που να ονομάζεται Κύπρος», και υποστήριξε πως απλά υπάρχει «μια τοπική διοίκηση του νότιου τμήματος της Κύπρου» η οποία παρανόμως απολαμβάνει μια θέση στο Ευρωπαικό οικοδόμημα, εξαιτίας «κρυφών» πολιτικών συμφερόντων.

Από την πλευρά του, ο ηγέτης των τουρκοκυπρίων Ντερβίς Έρογλου, ανήμερα της 30ης επέτειου (15 Νοεμβρίου) της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους, υποστήριξε πως οι συνομιλίες υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών για τη δημιουργία μιας διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων έχουν πέσει στο κενό. Συνεπώς, για τον κ. Έρογλου, ένα νέο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού πρέπει να εφαρμοσθεί,  βασισμένο πάνω στην αρχή των δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο. Τα δύο κράτη θα μπορούν να επισυνάψουν εν καιρώ μια στενότερη «φιλική σχέση» μεταξύ τους.

Η ελληνική και κυπριακή πλευρά προέβησαν στα απαραίτητα διαβήματα στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και εξέλαβαν ως θετική αντίδραση τις αποστάσεις που κράτησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ από τα λεγόμενα του τούρκου πρωθυπουργού. Αίσθηση όμως προκάλεσε η στάση της Ευρωπαικής Επιτροπής, η οποία απέφυγε να σχολιάσει τις δηλώσεις του τούρκου πρωθυπουργού.

Εξετάζοντας λοιπόν εις βάθος τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στο Κυπριακό, οδηγούμαστε σε δύο επιμέρους συμπεράσματα για το τρίγωνο των σχέσεων μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου και Τουρκίας. Πρωτίστως, η αδιάλλακτη ρητορική εναντίον της Κύπρου δείχνει πως η λύση της διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας οδεύει σταδιακά προς το τέλος της. Οι δηλώσεις της Άγκυρας δείχνουν πως η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει την καλή θέληση ούτε να ανακαλέσει τον στρατό των 74.000 «εποίκων» στρατιωτών, ούτε προτίθεται να παραχωρήσει την γνωστή ως «πόλη φάντασμα», Αμμόχωστο, ως αντάλλαγμα για την επανέναρξη των συνομιλιών υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Η ιδέα της διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας πρωτο-εισήχθη στη δεκαετία του 1950 από το Ηνωμένο Βασίλειο στις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου και θεωρήθηκε ως η καλύτερη «μέση» λύση για την ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων υπό ενιαία διοίκηση. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη παράνομη εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού από το 1974 ως σήμερα, και η τουρκική αδιαλλαξία να συζητήσει το κυπριακό πάνω σε αυτή τη βάση, έχει καταστήσει άκαρπες όλες τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, μέσα στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου.

Όμως και σε επίπεδο συμβολισμών, ο πρόσφατος θάνατος του κ. Κληρίδη επίσης δείχνει την σταδιακή αποκαθήλωση της ιδέας του ομοσπονδιακού κράτους στην Κύπρο.  Καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο κ. Κληρίδης δούλεψε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την εξεύρεση μιας δίκαιης πολιτικής λύσης του κυπριακού προβλήματος. Παρολαυτά, ο κ. Κληρίδης είχε επίσης στενή συνεργασία με τους τουρκοκύπριους ηγέτες Ραούφ Ντεκτάς και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της λύσης της διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία ήταν και η βασική ιδέα πίσω από το Σχεδίο Αννάν. Όλες αυτές οι εξελίξεις σε συνδυασμό με την συμβολική πλευρά του θέματος με το θάνατο του κ. Κληρίδη, δείχνουν πως παγιώνεται σταδιακά μια λύση που προωθεί περισσότερο τη δημιουργία δύο διαφορετικών κρατών στην Κύπρο παρά την συνένωση των δύο κοινοτήτων κάτω από μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση, στα πρότυπα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά το φιάσκο του δόγματος του κ. Νταβούτογλου περί εξομάλυνσης και βελτίωσης των σχέσεων της Τουρκίας με τα γειτονικά κράτη της. Η τουρκική εξωτερική πολιτική, παρ’όλες τις φιλότιμες προσπάθειές της να βελτιώσει τις σχέσεις της με τις γειτονικές χώρες τα προηγούμενα χρόνια,  έχει αποτύχει για λόγους κυρίως ιδεολογικού χαρακτήρα. Τα στρατηγικά λάθη της Τουρκίας όσον αφορά τις σχέσεις της με την Ευρωπαική Ένωση, την Αμερική, το Ισραήλ, ακόμα και με  πρώην συμμαχικές χώρες όπως το Ιράν, η Συρία, η Αίγυπτος ακόμα και με το Ιράκ, έχουν προκληθεί από τις νεο-οθωμανικές επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στα γειτονικά κράτη. Παρόμοια αποτελέσματα επίσης συναντώνται στο εσωτερικό της Τουρκίας, με την απότομη στροφή του κυβερνώντος κόμματος του κ. Ερντογάν προς το θρησκευτικό συντηρητισμό. Όλες αυτές οι κινήσεις της Τουρκίας, σε συνδυασμό με το ψυχροπολεμικό κλίμα που υπάρχει στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας, έχουν απομονώσει την γείτονα χώρα από το διεθνές προσκήνιο και κατέστησαν την Άγκυρα από πανέξυπνο περιφερειακό παίκτη της ανατολικής Μεσογείου σε έναν απρόβλεπτο και πιθανώς «ανώριμο» πρωταγωνιστή σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή.

Απεναντίας, η στενή ενεργειακή και αμυντική συνεργασία Ελλάδος και Κύπρου με το Ισραήλ, έχουν καταστήσει το τρίγωνο αυτό ως φορέα σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο. Τα πρόσφατα παραδείγματα κοινών στρατηγικών ασκήσεων στο Αιγαίο, η προβλεπόμενη δημιουργία διεθνούς τερματικού σταθμού φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ, ώστε το φυσικό αέριο του Ισραήλ να μεταφέρεται στην Ευρώπη μέσω υποθαλάσσιας σύνδεσης Ελλάδος-Κύπρου, καθώς και οι συνεχείς επισκέψεις και συνεργασία αξιωματούχων σε θέματα επενδύσεων, και αξιοποίησης φυσικών πόρων αποδεικνύουν την υφιστάμενη πολιτική πραγματικότητα. Εν κατακλείδι, ο ενεργειακός άξονας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ προσδίδει σταθερότητα σε μια γεωγραφική περιοχή που είναι προς το παρόν βυθισμένη σε θρησκευτικές συγκρούσεις και πολιτική αστάθεια.

Παναγιώτης Παρασκευόπουλος,
Υποψήφιος Διδάκτωρ Διεθνούς Δικαίου,
Πανεπιστήμιο Λονδίνου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Πολύ περίεργα είναι τα παιχνίδια που παίζονται στο χώρο του ΠΑΣΟΚ κι έχουν ως κύριο φόντο μια ενδεχόμενη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ με ταυτόχρονη φυσικά διάλυση της παρούσας κυβέρνησης.

Κάθε φαίνεται να αποκαλύπτεται και μια ψηφίδα από το παζλ το οποίο όλα δείχνουν ότι είναι Παπανδρεϊκής εμπνεύσεως. Έχουμε και λέμε:

Η Θ. Τζάκρη, παπανδρεϊκό τέκνο και πρώην υφυπουργός, κάνει ξαφνικά αντάρτικο, καταψηφίζει την κυβέρνηση, διαγράφεται από το ΠΑΣΟΚ. Κι ενώ στην αρχή δηλώνει ότι δεν θα πάει στον ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια το αφήνει ανοικτό.

Λίγες ώρες μετά ο Τσίπρας απευθύνει προσκλητήριο αποστασίας, στοχεύοντας προφανώς στους Παπανδρεϊκούς βουλευτές που είναι εξοργισμένοι με τον Βενιζέλο τον οποίο κατηγορούν ότι αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά του κόμματος λόγω της συνεργασίας του με τη ΝΔ.

Αμέσως μετά ο Ν. Σηφουνάκης παραιτείται από τη θέση του εισηγητή σε κάποιο τομέα και κάνει αίσθηση η δυσφορία του. Λεπτομέρεια; Ο κ. Σηφουνάκης ανήκει κι αυτός στο μπλοκ του Γ. Παπανδρέου. Είχε προηγηθεί και η απειλή του άλλου ευεργετηθέντος από το σύστημα ΓΑΠ, του βουλευτή κ. Μωραϊτη.

Μέσα στην εβδομάδα αποκαλύφθηκε ότι ο κ. Παπανδρέου στέλνει ερωτηματολόγια στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και τους ζητά να αξιολογήσουν το έργο της κυβέρνησής του.

Και το τελικό. Ο ακραιφνής Παπανδρεϊκός, πρώην υφυπουργός Παιδείας και καθηγητής, Γ. Πανάρετος σε συνέντευξή του επαναφέρει την πρότασή του και καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ να στραφεί προς τους “παπανδρεϊκούς” και να εγκαταλείψει την προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Όπως δηλώνει: «Παρότι διαφωνώ και με θέσεις και με πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, δεν παύει να είναι ορατό το ενδεχόμενο να αποτελέσει το κόμμα αυτό τη βάση της αυριανής κυβέρνησης. Σε αυτή την περίπτωση, για να ασκήσει πραγματικά προοδευτική πολιτική, τι είναι προτιμότερο; Μια συμφωνία κορυφής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες ή στροφή με πειστικά επιχειρήματα σε ψηφοφόρους που είναι θεμελιωδώς προοδευτικοί; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το δίλημμα, κανείς άλλος».

Ξαφνικά, λοιπόν, το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, αυτό του Γιώργου φυσικά που έφυγε ως αποτυχημένος, επιχειρεί να παίξει ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Λες και ο κόσμος λησμόνησε τόσο νωρίς τι έγινε από το 2009 μέχρι το 2012. Λες και ξέχασε τον Τιτανικό του δημοψηφίσματος και την άτακτη… χρεοκοπία του ΠΑΣΟΚ που παρέδωσε την εξουσία στον Παπαδήμο.

Κι όμως, ο Γ. Παπανδρέου έχει το θράσος να στήνει παιχνίδια με την πολιτική σταθερότητα. Να βάζει «μπροστινούς» να κάνουν τη βρόμικη δουλειά και να διαπραγματεύονται με τον Τσίπρα.

Τώρα μέχρι που θα φτάσει η πολιτική ξετσιπωσιά, αυτό είναι άγνωστο. Στο ΠΑΣΟΚ όλα να τα περιμένετε.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Είναι ηλίου φαεινότερον πως ο ισλαμιστής Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρωθυπουργός της Τουρκίας, αδιαλείπτως από το 2003 και μετά, έχει πλέον βαλθεί να εξελιχθεί σε... σουλτάνο.

Το όνειρο ναυάγησε
Ο διακαής του πόθος είναι να μεταπηδήσει το 2014-15 στην προεδρία της χώρας, έχοντας βέβαια προηγουμένως ενισχύσει τις εξουσίες του προέδρου (που σήμερα είναι συμβολικές), και έχοντας αλλάξει το πολίτευμα από προεδρευομένη δημοκρατία σε προεδρική.
Ο εν λόγω στόχος ωστόσο συναντά εμπόδια, ενώ όσο κι αν το προσπαθεί, ο Ερντογάν δεν μπορεί να συνεχίσει να σπρώχνει τις λαϊκές και πολιτικές αντιδράσεις κάτω από το χαλί. Ενα πρώτο «χαστούκι» για τον ισλαμιστή πρωθυπουργό ήταν οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του καλοκαιριού.
Ενα δεύτερο «χαστούκι» ήρθε προ ημερών, όταν ανακοινώθηκε επισήμως πως κατέρρευσαν και πλέον εγκαταλείπονται οι προσπάθειες της τουρκικής Βουλής για πλήρη αναθεώρηση του Συντάγματος.

Hττα
Η εν λόγω εξέλιξη ερμηνεύεται ως προσωπική ήττα για τον Ερντογάν, καθότι βάζει στον πάγο τις προεδρικές του φιλοδοξίες και αναιρεί μία από τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις του 2011.
Αρχής γενομένης από το 2011, μια κοινοβουλευτική επιτροπή αποτελούμενη από στελέχη των τεσσάρων κομμάτων της τουρκικής Βουλής (το κυβερνών AKP, το κεμαλικό CHP, το εθνικιστικό MHP και το φιλοκουρδικό BHP) ανέλαβε να συντάξει το νέο Σύνταγμα της χώρας, ένα Σύνταγμα που θα αντικαθιστούσε το υπάρχον, το οποίο άλλωστε αποτελεί «κληρονομιά» του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980. Κι όμως, έπειτα από δύο χρόνια διαπραγματεύσεων, η εν λόγω διακομματική επιτροπή κατέληξε σε αδιέξοδο. Συγκεκριμένα, οι τέσσερις παρατάξεις λέγεται πως κατάφεραν να συμφωνήσουν «με το ζόρι» σε μόνο 62 άρθρα (από τα συνολικά περισσότερα από 120 που θα απαιτούσε ένα νέο σχέδιο Συντάγματος).

Διχασμός
Οι διαφωνίες αντιθέτως ήταν πολύ περισσότερες και... αγεφύρωτες. Πολύ δε περισσότερο από τη στιγμή που αυτές είχαν να κάνουν κυρίως με κομβικά και «βαθιά διχαστικά» ζητήματα (με την προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών, την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου, τα δικαιώματα των Κούρδων, τις προϋποθέσεις για χορήγηση τουρκικής ιθαγένειας κ.ά.).
Ενδεικτικό της κυβερνητικής πρεμούρας για το θέμα είναι το γεγονός πως ο Ερντογάν κάλεσε τον προηγούμενο μήνα την τουρκική αντιπολίτευση να στείλει στο Κοινοβούλιο προς έγκριση μόνο τα 62 άρθρα στα οποία υπάρχει συμφωνία. Ωστόσο, η έκκλησή του έπεσε στο κενό, καθώς τα υπόλοιπα κόμματα αντέδρασαν τονίζοντας πως το όποιο νέο Σύνταγμα θα πρέπει να εγκριθεί στο σύνολό του και όχι τμηματικά σε πακέτα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η επίσημη επίσκεψη του Σαμαρά στο Ισραήλ και η συνεδρίαση του πρώτου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας επιβεβαιώνει την πρόθεση των δύο πλευρών να εδραιώσουν και αναπτύξουν τη στρατηγική σχέση τους, η οποία συμπεριλαμβάνει την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι συμφωνίες για συνεργασία σε επιμέρους τομείς, που υπογράφηκαν από τους αρμόδιους υπουργούς, είναι το θεσμικό συμπλήρωμα της πολιτικής βούλησης των τριών κρατών της Ανατολικής Μεσογείου να συμπορευτούν και στο γεωπολιτικό και στο ενεργειακό επίπεδο.

Παρά την αντίθετη επίσημη ρητορική, οι σχέσεις του Ισραήλ με την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα είναι συνάρτηση των σχέσεών του με την Τουρκία. Το εβραϊκό κράτος στράφηκε προς τη Λευκωσία και την Αθήνα όταν έσπασε η στρατηγική σχέση του με την Άγκυρα. Υπενθυμίζουμε ότι το ρήγμα στις ισραηλοτουρκικές σχέσεις προκλήθηκε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Ερντογάν. Οι νεοοθωμανοί είχαν συνείδηση ότι προϋπόθεση για να προωθήσουν τις ηγετικές φιλοδοξίες τους στο μουσουλμανικό κόσμο ήταν να αυτοπροβληθούν σαν η δύναμη που έχει και τη βούληση και τη δύναμη να υποστηρίξει τη με υψηλό συμβολισμό υπόθεση των Παλαιστινίων.

Η Άγκυρα δεν θα μπορούσε να προωθήσει τις ηγετικές φιλοδοξίες της εάν δεν ανασκεύαζε τη διάχυτη εντύπωση πως είναι σύμμαχος του Ισραήλ. Γι’ αυτό κατήγγειλε τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα, γι’ αυτό και ανέπτυξε σχέσεις με τη Χαμάς και με τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι τότε τα ισραηλινά μαχητικά είχαν την άδεια να πραγματοποιούν ασκήσεις στη Νότια Τουρκία. Το αντάλλαγμα που έπαιρνε η Άγκυρα ήταν πληροφορίες, συμπαραγωγές οπλικών συστημάτων και ισχυρή υποστήριξη των τουρκικών θέσεων από το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ.

Το ρήγμα στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία έγινε εξόφθαλμο στις αρχές του 2009, όταν στο Νταβός ο Ερντογάν συγκρούστηκε δημοσίως με τον Ισραηλινό Πρόεδρο Πέρες για το Παλαιστινιακό. Το ρήγμα διευρύνθηκε με το αιματηρό επεισόδιο στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» (Μάιος 2010). Οι Ισραηλινοί θεωρούν την Τουρκία κομβική χώρα και δεν ήθελαν να τα σπάσουν μαζί της. Η εμμονή του Ερντογάν, όμως, τους υποχρέωσε να αναθεωρήσουν τη στρατηγική τους.

Το ρήγμα στις σχέσεις του με την Τουρκία και η «αραβική άνοιξη» στένεψαν πολύ το δρόμο που συνδέει το Ισραήλ με τη Δύση. Υπενθύμισαν στον εβραϊκό παράγοντα ότι σε αυτή την περιοχή το γεωπολιτικό παιχνίδι επηρεάζεται καθοριστικά από το θρησκευτικό - πολιτισμικό κριτήριο. Αυτός είναι ο καθοριστικός γεωπολιτικός λόγος που οι Ισραηλινοί στράφηκαν προς την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα, εκτιμώντας την αξία που έχουν για την εθνική τους ασφάλεια. Η ανακάλυψη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου προσέθεσε στο γεωπολιτικό και ένα γεωοικονομικό λόγο.

Το Ισραήλ δεν θέλει την Τουρκία να παίζει ηγετικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Πολλά θα κριθούν, όμως, από το δρόμο που το Ισραήλ θα επιλέξει για να διοχετεύσει το φυσικό αέριό του στη διεθνή αγορά. Εάν το διοχετεύσει μέσω Τουρκίας –με την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού–, οι δύο χώρες θα αλληλεξαρτηθούν σε πολύ μεγάλο βαθμό, γεγονός που αναπόφευκτα θα τις συνδέσει και πολιτικά. Οι επιπτώσεις για την Κυπριακή Δημοκρατία και για την Ελλάδα θα είναι δυσμενείς.

Το κόστος για την εξαγωγή του κυπριακού φυσικού αερίου θα αυξηθεί, επειδή δεν θα υπάρχουν οικονομίες κλίμακας, αν και αυτό θα εξαρτηθεί από το εάν θα ανακαλυφθούν νέα μεγάλα κοιτάσματα στην κυπριακή ΑΟΖ. Πιθανόν να ασκηθούν πιέσεις στη Λευκωσία από την τρόικα να διοχετεύσει και το κυπριακό φυσικό αέριο στις ευρωπαϊκές αγορές μέσω Τουρκίας. Εάν, όπως φαίνεται πιθανότερο, επιλεγεί η λύση της υγροποίησης και του ισραηλινού και του κυπριακού φυσικού αερίου στη Νότια Κύπρο, η στρατηγική σχέση του Ισραήλ με τα δύο ελληνικά κράτη θα παγιωθεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μπορεί το θεώρημα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» να μην αναφέρεται, αλλά είναι προφανές ότι παίζει ρόλο στην ανάπτυξη της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ. Αυτό έχει πρόσθετη σημασία αυτή την περίοδο που τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία έχουν μετατραπεί σε αποικίες χρέους. Έχει μεγάλη σημασία, όμως, και για τη Δύση.

Η πολιτική ρευστότητα που επικρατεί στην Τυνησία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο και κυρίως ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη Συρία καθιστούν τη στρατηγική σχέση των δύο ελληνικών κρατών με το Ισραήλ παράγοντα σταθερότητας στη δύσκολη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η για άλλους λόγους αδύναμη διαπραγματευτική θέση της Αθήνας και της Λευκωσίας αντικειμενικά ενισχύεται. Για να μεταφρασθεί αυτό, όμως, σε πολιτικό πλεονέκτημα πρέπει να υπάρξει και η αντίστοιχη πολιτική βούληση εκ μέρους των κυβερνήσεων Σαμαρά και Αναστασιάδη.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 208)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου