Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2015

Ζητήσαμε από τον κ. Τσίπρα να μας μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας. Κι εκείνος άρχισε να μας μιλά με τη γλώσσα του Αντώνη Σαμαρά. «Παρατάσεις», «θα δούμε», «ίσως», «από τον επόμενο χρόνο», «την έγκριση των εταίρων», «θα το συζητήσουμε», «απαιτεί την έγκριση»….

Κατά τα λοιπά, περιβάλλον εκβιασμού και τρόμου περί άδειων ταμείων, προβλήματος ρευστότητας, στενότητας χρόνου, ανάγκη άμεσων αποφάσεων…

Το μόνο που απομένει είναι ένα «αν δεν το ψηφίσουμε δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις».
Ακόμη κι αν είναι μία φορά σαφές ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν έδωσε ρητή εντολή στον κ. Τσίπρα να επιστρέψει την Ελλάδα στη δραχμή, είναι χίλιες φορές σαφέστερο ότι κανείς δεν έδωσε την έγκριση στον κ. Τσίπρα να συνεχίσει τα Μνημόνια, να τα επεκτείνει, να τα ανανεώσει και γενικώς να βαδίσει στο δρόμο που χάραξαν οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Πολλές οι οικονομικές αναλύσεις, τοποθετήσεις, προσεγγίσεις, όμως την ουσιαστικότερη την διάβασα από τον φίλο Ηλία Γαρουφαλάκη και είναι μία τούρκικη παροιμία που λέει «Όταν φεύγεις από τον δρόμο για τη χασούρα, κέρδος έχεις». Όμως η κυβέρνηση συνεχίζει στο δρόμο της μεγάλης χασούρας, μέχρι να χαθεί στον ορίζοντα και να μην φαίνεται.
Οι «διαπραγματεύσεις» και τα Eurogroups των τελευταίων ημερών κατάφεραν να δείξουν ακόμη και στον πλέον αφελή λαό της Ευρώπης ότι η ευρωζώνη είναι μία κανονική Μαφία. Εμείς ουσιαστικά δεν είμαστε μέλος της Μαφίας. Ένας πελάτης της είμαστε. Η Μαφία μάς δάνεισε χρήματα που μας πήρε πίσω με δεκάδες τρόπους.
Η εικόνα έχει ως εξής: Έρχονται κάποιοι γραβατωμένοι μπράβοι μία νύχτα στο μαγαζί μας και μας υπόσχονται προστασία από το παγκόσμιο υφεσιακό περιβάλλον. Όμως εμείς δεν έχουμε τα χρήματα για να πληρώσουμε τους μπράβους. Τότε οι μπράβοι προσφέρονται να μας δανείσουν λεφτά κι εμείς συμφωνούμε να δανειζόμαστε λεφτά από τους μπράβους και ύστερα να τους τα επιστρέφουμε με τόκο για να αγοράζουμε την προστασία τους.
Δεν υπάρχει καμία λογική σε όλο αυτό. Τη συμφωνία την υπέγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου, την επέκτεινε ο Αντώνης Σαμαράς και τώρα την διαπραγματεύεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό φαίνεται μέχρι στιγμής.
Τώρα το μαγαζί πάλι δεν έχει χρήματα, οι δουλειές δεν πάνε καλά, ούτε τις σπασμένες καρέκλες δεν αλλάξαμε, ούτε ποτά αγοράσαμε, ούτε το πάτωμα σκουπίζουμε, πωλήσεις δεν είχαμε και το ταμείο δεν έχει χρήματα, αλλά οι μπράβοι ήρθαν να εισπράξουν τα συμφωνημένα. Μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν πάντα την ίδια λύση. Ξαναδανείζονταν από τους μπράβους για να τους ξαναπληρώσουν και ούτω καθ’ εξής.
Κανείς δεν ξεμπέρδεψε από τους τοκογλύφους. Για όσους αντέχουν σαν βόδια ζωσμένα να στριφογυρνούν στο κυκλικό τ’ αλώνισμα έχει καλώς. Όσοι τα έχουν δώσει όλα κι έχει στερέψει το λίχνισμα, τότε τους τσιμεντάρουν ως παράδειγμα για τους άλλους πελάτες, και τους φουντάρουν στη θάλασσα.
Εμείς είμαστε στα τελειώματα πάλι. Ή θα δανειστούμε ξανά για να πληρώνουμε προστασία στους μπράβους της ΕΚΤ, των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και του Σόιμπλε ή θα μας φουντάρουν για να φοβούνται οι Ισπανοί.
Τώρα είναι η ώρα να φεύγουμε. Καλή η ευρωζώνη αλλά βρωμάνε τα χνώτα της. Από επιλογή και όσο το δυνατόν πιο οργανωμένα, αποχωρούμε. Θα περάσουμε για ένα διάστημα δύσκολα από πολυτέλειες, αλλά μήπως και τώρα πόσο διασκεδαστικά περνάμε; Η ανθρωπιστική κρίση διαπιστώθηκε, αλλά η διαπίστωση δεν αρκεί και λύση δεν φαίνεται. Μόνο μπλα – μπλα και όλη την ημέρα στασίδι στα κανάλια των διαπλεκόμενων ως νέοι Αδώνιδες.
Αυτοί οι 4 μήνες δεν πρέπει να πάνε χαμένοι προσπαθώντας να αποδείξουμε στη Μαφία πόσο καλοί πελάτες είμαστε. Ούτε «μέρα – μέρα» να προσπαθούμε να χτίσουμε την εμπιστοσύνη με τη Μέρκελ.
Πρέπει «μέρα – μέρα» να οργανώνουμε την έξοδό μας από τον φαύλο κύκλο του παρανοϊκού χρέους και την επιστροφή στην αυτοδιαχείριση ενός εθνικού νομίσματος.
Εκτός κι αν ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει άλλους συμμάχους και θέλει να περάσει με επιτυχία την αξιολόγηση από εκείνους. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Είναι νωρίς. Γι’ αυτό, μου περισσεύει ένα «αλλά…».
Αλλά… ίσως ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει να αναζητήσει κάθε ευκαιρία του Συστήματος των Μαφιόζων για να την εκμεταλλευτεί, πριν αποφασίσει να δώσει «εντολή στον Βαρουφάκη» όχι πλέον για συμφωνία, αλλά για ρήξη.
Σύντομα θα φανεί…
Έγραψε ο ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H «επιχείρηση ασφυξία» είναι το νέο όπλο των πιστωτών κατά της Ελλάδας, όπως επιβεβαιώνει και το Reuters, δείχνοντας ως σαφή στόχο να συρθεί η Αθήνα στη λήψη επώδυνων μέτρων έως το τέλος Απριλίου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου, αξιωματούχοι της ευρωζώνης ελπίζουν ότι η έλλειψη ρευστότητας θα αναγκάσει την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να συμφωνήσει σε «μεταρρυθμιστικά σχέδια που έχει απορρίψει» πριν από το τέλος Απριλίου.

«Η χρηματοδοτική ασφυξία χρησιμοποιείται για να πιέσει τους Έλληνες να αρχίσουν πολύ γρήγορα συζητήσεις για την αξιολόγηση και να την ολοκληρώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, χωρίς να περιμένουν καν το τέλος Απριλίου» φέρεται να είπε στο Reuters αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι πέραν της εκταμίευσης χρημάτων από τους πιστωτές οι Ελλάδα δεν φαίνεται να έχει πλέον άλλες επιλογές για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό. Η μία λύση,  όπως σημειώνει, η μεταφορά 1,9 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ, δεν θα είναι δυνατή μέχρι να κλείσει η αξιολόγηση της Ελλάδας.

Τα 11 δισ. ευρώ του ΤΧΣ είναι πλέον δεσμευμένα, ενώ η μόνη επιλογή για άμεση χρηματοδότηση είναι η έκδοση εντόκων ή βραχυπρόθεσμων ομολόγων τρίμηνης και εξάμηνης διάρκειας. Όμως, το όριο για την έκδοση εντόκων έχει τεθεί στα 15 δισ. ευρώ, ένα νούμερο που έχει ήδη πιάσει η ελληνική κυβέρνηση, και η ΕΚΤ αρνείται να το αυξήσει.

Παράγοντας με γνώση των τεκταινόμενων στην ΕΚΤ φέρεται δήλωσε στο Reuters πως μια αύξηση του ορίου των εντόκων είναι «εξαιρετικά απίθανη». Πάντως, ανώτατος Έλληνας τραπεζίτης υποστήριξε πως οι προσδοκίες στην Αθήνα είναι πως η ΕΚΤ θα κάνει πίσω και θα αφήσει κάποια περιθώρια για τα έντοκα.

Το  Reuters σημειώνει ακόμη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξοικονομήσει χρήματα καθυστερώντας πληρωμές σε προμηθευτές ή δανειζόμενη από κρατικούς φορείς, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση είναι πιθανόν να έχει ήδη εξαντλήσει μέρος αυτών, όπως αναφέρει μια πηγή που γνωρίζει το θέμα.

Σε κάθε περίπτωση το πρακτορείο επισημαίνει ότι οι επιλογές αυτές θα έδιναν μία ανάσα στην Αθήνα μόνο για μερικές εβδομάδες.

Μετά από την αποπληρωμή δανείου του ΔΝΤ το Μάρτιο, η Αθήνα θα πρέπει να πληρώσει τόκους ύψους 800 εκατ. τον Απρίλιο με σημαντικότερο σκόπελο την αποπληρωμή 8 δισ. στους επίσημους πιστωτές, εκ των οποίων τα 6,5 στην ΕΚΤ. «Στο τέλος δε θα έχουν άλλες επιλογές από το να υιοθετήσουν τα μέτρα και να κινηθούν γρήγορα», φέρεται να είπε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

Καθώς η προσοχή των ελληνικών αλλά και των ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης βρισκόταν, δικαιολογημένα, στραμμένη στη στάση που θα τηρούσε η Ελλάδα στα διαδοχικά eurogroup, η εφημερίδα Financial Times παρουσίασε μια πολιτική βόμβα για το μέλλον της ευρωζώνης, η οποία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Ο γνωστός δημοσιογράφος, Πίτερ Σπίγκελ, αποκάλυψε έκθεση του Γιούνκερ, η οποία θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Στο κείμενο, το οποίο εκτός από την υπογραφή του προέδρου της Κομισιόν, έφερε και τα ονόματα του επικεφαλής του eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ και του προέδρου του Συμβουλίου, Ντόναλντ Τασκ, γίνεται σαφής αναφορά στην αδυναμία της ευρωζώνης να αντιπαρατεθεί με την αμερικανική οικονομία και προτείνονται μια σειρά λύσεων.

Εν συντομία ο Γιούνκερ εμμέσως πλην σαφώς προτείνει τη χάραξη ενός κοινού προϋπολογισμού των χωρών της ευρωζώνης, τη δημιουργία νέου κοινοβουλίου των χωρών μελών της νομισματικής ένωσης αλλά και την ύπαρξη ενός μηχανισμού που θα τιμωρεί τα «απείθαρχα» μέλη της ένωσης.

Παραμένει άγνωστο εάν η ΕΚΤ ήθελε εξ αρχής να «διαρρεύσει» τις θέσεις της ή αν κάποιος άλλος ισχυρός παίχτης προσπάθησε με αυτό τον τρόπο να προκαταβάλει τυχόν εξελίξεις. Αρκετοί αναλυτές πάντως έσπευσαν να σημειώσουν ότι σε βάθος χρόνου το συγκεκριμένο κείμενο μπορεί να έχει πολύ πιο δραστικές επιπτώσεις για το μέλλον του ευρώ αλλά και για την διαρκή οικονομική αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ευρώπης, σε σχέση με τις εξελίξεις γύρω από το ελληνικό ζήτημα.

Το σκεπτικό του κειμένου στηρίζεται στην ορθή, καταρχήν, παρατήρηση ότι μια νομισματική ένωση δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική. «Δεν υπάρχει νόμισμα χωρίς κράτος» μας έλεγε πριν από μερικά χρόνια ο διάσημος οικονομολόγος (και μέντορας του Α.Παπανρέου) Σαμίρ Αμίρ αναφερόμενος και αυτός στα δομικά προβλήματα που αναπόδραστα αντιμετωπίζει κάθε νομισματική ένωση η οποία δεν μπορεί να χαράξει μια κοινή οικονομική πολιτική.

Το κλασικό παράδειγμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η οικονομία των ΗΠΑ, η οποία αναλαμβάνει να αντιμετωπίζει τις αδυναμίες που ενδέχεται να αντιμετωπίζει κάποια πολιτεία, με τη μεταφορά πόρων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ’ ότι συμβαίνει στην ευρωζώνη, όπου μια λεόντειος συμφωνία μεταξύ άνισων οικονομιών εξασφαλίζει ότι τα ελλείματα της περιφέρειας μετατρέπονται σε πλεονάσματα του οικονομικού κέντρου – δηλαδή της Γερμανίας.

Εξίσου σωστή είναι και η παρατήρηση του κειμένου ότι η κρίση, που αντιμετωπίζει σήμερα η ευρωζώνη, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και από το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα και μετεξελίχθηκε σε δημοσιονομική κρίση, καθώς τα κράτη «αναγκάζονταν» να προστατεύουν τις τράπεζες που θεωρούνταν πολύ μεγάλες για να αφεθούν να καταρρεύσουν (too big to fail).

Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι σε εκθέσεις σαν κι αυτή, που προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση και όχι για το ευρύ κοινό, δεν συναντάμε τις γνωστές κορώνες για τους «τεμπέληδες» Έλληνες ή Ισπανούς αλλά αναγνωρίζεται ότι όλες οι χώρες (με εξαίρεση την Εσθονία και το Λουξεμβούργο) είχαν παραβιάσει τους στόχους για τα ελλείματα και τα χρέη που έθετε το σύμφωνο σταθερότητας.

Η ουσία του κειμένου όμως βρίσκεται λίγες γραμμές πριν από το τέλος του, όπου επισημαίνεται ότι «η ζώνη του ευρώ δεν κατάφερε να ανακάμψει από την κρίση με τον ίδιο τρόπο που το πέτυχαν οι ΗΠΑ, γεγονός που μάλλον αποδεικνύει ότι μια ατελής νομισματική ένωση προσαρμόζεται πολύ πιο δύσκολα στις συνθήκες». Η έκθεση λοιπόν εκφράζει την έντονη ανησυχία ισχυρών κύκλων της ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ ότι η ευρωπαϊκή οικονομία κινδυνεύει να χάσει οριστικά τη μάχη με τους ανταγωνιστές της στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Αρκετοί αναλυτές εκτιμούσαν ότι οι προτάσεις Γιούνκερ έχουν τη σφραγίδα του Παρισιού αλλά παραμένει άγνωστο αν θα λάβουν το πράσινο φως του Βερολίνου, το οποίο είναι φυσικά ο τελικός κριτής σε κάθε σχέδιο για την μεταρρύθμιση της Ε.Ε. Η Γερμανία θα ήταν βέβαια έτοιμη να δεχθεί νέους μηχανισμούς «τιμωρίας» των οικονομιών που παρεκκλίνουν από τους στόχους (και υπάρχουν ίχνη τέτοιων προτάσεων στο κείμενο) αλλά είναι αμφίβολο εάν θα ήθελε ένα νέο κοινοβούλιο της ευρωζώνης που θα ενίσχυε τους δημοκρατικούς θεσμούς στην καρδιά της Ε.Ε. Πολύ περισσότερο είναι αμφίβολο εάν προτίθεται να βάλει το χέρι στην τσέπη για τη δημιουργία μιας λειτουργικές νομισματικής ένωσης ή εάν θα αρκεστεί να συμπεριφέρεται στις ασθενέστερες οικονομίες σαν αυτοκρατορική δύναμη.

Το βέβαιο είναι ότι η πρόταση για τη δημιουργία ενός σκληρού πυρήνα των χωρών της ευρωζώνης αναμένεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις μεταξύ των χωρών που ανήκουν στην Ε.Ε και οι οποίες είτε δεν θέλησαν είτε δεν έγιναν δεκτές στην νομισματική ένωση. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει κυρίως η Μεγάλη Βρετανία, τα φιλοευρωπαϊκά διαπιστευτήρια της οποία θα κριθούν και στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον έχει υποσχεθεί τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Το μόνο λοιπόν που δεν θα ήθελαν να δουν οι φιλο-ΕΕ δυνάμεις του Λονδίνου είναι να σχηματίζεται η εντύπωση ότι οι χώρες της ευρωζώνης ετοιμάζονται ούτως η άλλως να τους πετάξουν έξω από την «πρώτη ταχύτητα». Παρόμοια ανησυχία, αλλά από θέση υποτέλειας και όχι ισχύος, εκφράζουν και αρκετά νέα μέλη της Ε.Ε από την ανατολική Ευρώπη οι οικονομικές ελίτ των οποίων θα ήθελαν να έχουν ενταχθεί στην ευρωζώνη αλλά βρήκαν τις πόρτες ερμητικά κλειστές.

Σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους στην ιστορία της ευρωζώνης ο Γιούνκερ έρχεται να ζητήσει εμβάθυνση των θεσμών αναγνωρίζοντας ότι η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η ευρωζώνη, φαίνεται να είναι το μήνυμά του, ή θα επιδιορθωθεί ή θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 



Και αφού μετά από δύο μνημόνια κατόρθωσαν οι "φίλοι", οι "σύμμαχοι" και οι "εταίροι" να υφαρπάξουν τεράστια ποσά, καταστρέφοντας την οικονομία και φτωχοποιώντας το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, τώρα -δια των χειρών της "αριστερής κυβέρνησης" του Αλέξη Τσίπρα- ετοιμάζονται να επιχειρήσουν και τον διαμελισμό της Ελλάδας, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είναι βέβαιο πως ο Καλλικράτης δεν αποτέλεσε το καλύτερο εγχείρημα για μία αποδοτικότερη τοπική αυτοδιοίκηση. Θα λέγαμε, με πλήρη βεβαιότητα, πως ήταν η χειρότερη κρατική παρέμβαση επί της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία δημιούργησε πλείστα όσα προβλήματα, μεταξύ των οποίων και την δημιουργία μειζόνων θυλάκων εθνικών κινδύνων (βλ. Θράκη και τους Καλλικρατικούς Δήμους στους οποίους έχει άμεση επιβολή η Τουρκία…). Κι ενώ πιστεύαμε πως δεν μπορούσε να συμβεί τίποτε χειρότερο, και αναμέναμε την επόμενη "κυβερνητική παρέμβαση" που θα διόρθωνε τα Καλοικρατικά "αίσχη", διαπιστώσαμε πως η ανικανότητα(;) είναι και πάλι παρούσα και, δυστυχώς, τελικά υπάρχουν και χειρότερα...

Ως εκ τούτου, η νέα απόπειρα αλλαγής της χωροθέτησης των δήμων, εν μέσω πλείστων όσων προβλημάτων της χώρας, μπορεί να χαρακτηρισθεί από γελοία έως λίαν επικίνδυνη, αφού αυτή η αλλαγή δεν εστιάζει στην επίλυση των ήδη υπαρχόντων Καλλικρατικών προβλημάτων, αλλά στην δια της μη κυβερνητικής πλέον υποχρέωσης οικονομικής στήριξης των Δήμων (συνταγματική υποχρέωση των κυβερνήσεων, οι οποίες και με αυτόν τον τρόπο επιστρέφουν μέρος των φόρων στους πολίτες). Η «ανταπόδοση» είναι η «ελευθερία» που παρέχεται στους δημοτικούς άρχοντες, να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο και κάθε τρόπο για να προσελκύσουν κεφάλαια (πηγές χρηματοδότησης) που θα στηρίξουν την ύπαρξη και λειτουργία των δήμων… Δηλαδή, με απλά λόγια, ο κάθε δήμαρχος, μέσα από μία κυβερνητική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», θα έχει όχι μόνο την ελευθερία, αλλά το δικαίωμα να προσελκύσει «επενδυτές» έως και «χορηγούς» που θα εξασφαλίσουν την συνέχιση λειτουργίας του εκάστοτε Δήμου.

Εμείς δεν θα αναρωτηθούμε τι ακριβώς μπορεί να σημάνει κάτι τέτοιο για την Θράκη και την μεγιστοποίηση του κινδύνου της «εισβολής» τουρκικών κεφαλαίων (υπό την μορφή επενδύσεων) που θα αλώσουν (δεν πρόκειται για σχήμα λόγου) τους ήδη φιλικά κείμενους δήμους, αλλά επιπλέον, θα πολιορκήσουν και τους υπόλοιπους οι οποίοι θα βιώνουν την «οικονομική ασφυξία» και δεν θα είναι σε θέση να παρέχουν τις βασικές υπηρεσίες προς τους δημότες τους. Κάνοντας μία τεράστια υπέρβαση, η δική μας απορία εστιάζεται στην μη ανταποδοτικότητα των φόρων, η οποία είναι μία εξόφθαλμη παραβίαση του Συντάγματος και μία τραγική συνέχιση (η χειρότερη δυνατή) των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων τις οποίες και κατήγγειλε από την θέση της αντιπολίτευσης η σημερινή κυβέρνηση.

Χωρίς διάθεση περαιτέρω σχολιασμού, σας παραθέτουμε για μελέτη το κείμενο που ακολουθεί, αναμένοντας τις εξελίξεις. Εξελίξεις οι οποίες μόνο ως ευοίωνες δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν, αφού, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της σημερινής κυβέρνησης, η χώρα επαναχαράσσεται γεωγραφικά και προετοιμάζεται για να παραδοθεί σε «επενδυτές», αλλά και "άλλους ενδιαφερόμενους", οι οποίοι είτε θα την εκμεταλλευτούν υπό το καθεστώς των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (με την πλήρη συναίνεση των δημοτικών αρχόντων), είτε θα επιχειρήσουν να δημιουργήσουν τεράστια εθνικά προβλήματα μέσω εκβιασμών για πιθανή απόσπαση γεωγραφικών της τμημάτων επ’ ωφελεία άλλων (γειτονικών) χωρών…

Φτιάχνουν σύνορα εντός της Ελλάδας

Η κατάργηση του Καλλικράτη θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου

Ο υπουργός Εσωτερικών Βούτσης, ανακοίνωσε ότι ο Καλλικράτης θα καταργηθεί και ότι οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα γίνουν σε άλλο πλαίσιο. Άλλο πλαίσιο όμως, θα έχει και η νέα χωροθέτηση των Δήμων. Με πλάγιο τρόπο και με επιχείρημα μια πιο δημοκρατική αυτοδιοίκηση, η ελληνική συγκυβέρνηση χαράζει νέα σύνορα μέσα στην Ελλάδα.
Η κατάργηση του Καλλικράτη δεν είναι τίποτε άλλο από έναν νέο μεγαλύτερο Καλλικράτη με μικρότερη δημοτική περιουσία και μεγαλύτερη για το δημόσιο. Η νέα χωροθέτηση γίνεται για να ελαφρυνθούν τα χρέη του Κράτους και αυτό σημαίνει ότι τα υπάρχοντα σύνορα μπορούν να μεταβληθούν προς όφελος ενός Κράτους υπό κατοχή και όχι υπέρ των Δήμων.
Αν μια περιοχή που είναι σήμερα μέσα στην αρμοδιότητα διαχείρισης ενός Δήμου, με τη νέα χωροθέτηση το κομμάτι αυτό ανήκει στο δημόσιο με μία υπογραφή και άνευ τοπικών αντιδράσεων μπορεί να πουληθεί μέσω του νέου ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτη. Στο νέο σχέδιο θα παιχτούν στο τραπέζι τα "φιλέτα" της κάθε περιοχής. Με τον τρόπο αυτό ένα βουνό, μία παραλία ή ένα ποτάμι που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο παύει να διαχειρίζεται και να φυλάσσεται από τον Δήμο, αλλά θα ορίζεται αποκλειστικά από το ίδιο το Κράτος. Σύνορα μεταξύ Περιφερειών-Δήμων και Δημοσίου εν μέσω οικονομικού πολέμου!
Από την άλλη πλευρά, το να είναι ο κάθε Δήμος "ελεύθερος" να κάνει ό,τι θέλει την περιουσία του για να αυξήσει τα έσοδά του- τα οποία θα μηδενιστούν με την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης- ανοίγει τις πόρτες και τα παράθυρα σε όσους μέχρι σήμερα ο Νόμος τους σταματούσε. Όταν σταματάς ως Κράτος να χρηματοδοτείς τον Δήμο, παύεις να τον ελέγχεις και να τον κρατάς μέσα στο πλαίσιο των αυτονόητων. Μόνο ο νόμος περί κατάχρησης εξουσίας έχει σταματήσει τεράστια εγκλήματα σε περιοχές της Ελλάδας που ήταν έτοιμα να διαπραχθούν με αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων. Με το νέο καθεστώς της αυτοτέλειας των Δήμων, ποιος νόμος θα κρατάει τον κάθε Δήμαρχο να μην κάνει τα υπέρ για την τσέπη του;
Ήδη όλη η Ελλάδα έχει πληγεί από τις καταστρεπτικές παρεμβάσεις δημάρχων και νομαρχών για έργα "πνοής" με συνεταίρους εργολάβους. Αν ο κάθε δήμαρχος ή περιφερειάρχης (ή όπως θα αποκαλείται ο νέος διοικητής), σταματήσει να έχει την οικονομική ενίσχυση του Κράτους, δεν θα μπορεί κανείς να τον σταματήσει εφόσον όποια καταστροφή και να κάνει θα την αποδίδει στο "δεν υπάρχουν χρήματα στο ταμείο λόγω μη κρατικής χρηματοδότησης" ή στο καινούργιο σλόγκαν "έχουμε πλήρη αυτοδιοικητική δημοκρατία".

Δήμοι φοροεισπράκτορες
Η "αριστεροπατριωτική" συγκυβέρνηση στηρίζοντας το σχέδιο του άκρως φιλελεύθερου πολιτικού, Στέφανου Μάνου, με την κατάργηση του Καλλικράτη δίνει αρμοδιότητες φοροεισπρακτικές στους Δήμους αφού θα πάψει την κρατική χρηματοδότηση βάζοντας ξαφνικά τους Δήμους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα του χρέους του Κράτους. Οι Δήμοι θα εισπράττουν τους φόρους ακινήτων των πολιτών χωρίς ακόμα να γνωρίζουν αν ο συντελεστής φορολόγησης θα δίνεται από το υπουργείο Οικονομικών της χώρας ή από το δημοτικό συμβούλιο. Άγνωστο είναι επίσης αν η είσπραξη φόρων θα μένουν στο ταμείο του Δήμου ή θα πρέπει να τον παραδίδουν στο Κράτος. Αν γίνει αυτό οι Δήμοι θα μετατραπούν από το σημαντικότερο κομμάτι της Δημοκρατίας σε μία φοροεισπρακτική εταιρεία που θα στέλνει κλητήρες στους πολίτες αν αυτοί δεν καταφέρνουν να πληρώσουν το φόρο ακινήτων.
Μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συμβαίνει όταν γίνονται καταστροφές λόγω καιρικών φαινομένων εξαιτίας των οποίων πολίτες των Δήμων και Περιφερειών πρέπει να αποζημιώνονται. Με την τελευταία κακοκαιρία που έπληξε την Ήπειρο, οι ζημιές κοστολογούνται στα 62 εκατ. ευρώ. Σε μια ανάλογη περίπτωση με την πλήρη οικονομική αποδέσμευση των Δήμων, τις αποζημιώσεις θα τις καλύπτουν έκτακτοι δημοτικοί φόροι ή το Κράτος;
Επιπλέον, ποιοι άλλοι φόροι θα ανακαλυφθούν για να καλύπτουν τα έξοδα των Δήμων και αν αυτοί θα είναι στα πλαίσια των ψηφισμένων από την Βουλή νόμων ή ψηφισμένοι από δημοτικούς συμβούλους.

Τώρα ανακάλυψαν την "δημοκρατία";
Για ποιο λόγο εν μέσω εθνικής πτώχευσης, εν μέσω μνημονίων και αναμενόμενων νέων, η ελληνική συγκυβέρνηση φέρνει μια τόση μεγάλη αλλαγή στην Αυτοδιοίκηση; Πέρασαν ολόκληρες δεκαετίες που ο διαχωρισμός τοπικής και κρατικής διοίκησης θα έφερνε πλεονεκτήματα στους Δήμους και κατ' επέκταση σε όλη την χώρα. Όμως όταν γίνονται μέσα από μνημονιακούς όρους, σε τραγικές εποχές για την χώρα τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις με ξένους διαχειριστές της δημόσιας περιουσίας, τότε το σίγουρο είναι ότι αυτοί που θα κερδίσουν θα είναι όλοι εκτός από την Δημοκρατία, την Αυτοδιοίκηση και το ίδιο το ελληνικό Κράτος.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά 

Θρίαμβος της τακτικής, καθολική ήττα της στρατηγικής. Αυτό μπορεί να είναι το συμπέρασμα του ενός σχεδόν μήνα που πέρασε. Ήττα μιας στρατηγικής που διαθέτει μόνον τακτική, όταν θα έπρεπε πριν απ’ όλα να είναι στρατηγική και η τακτική να απορρέει αποκλειστικά από αυτήν.

Ο Τσίπρας και η παρέα των νεο-γιάπηδων που τον περιστοιχίζουν αποδείχτηκαν μάστορες στην πολιτική τακτική. Ενστερνίστηκαν τη γραμμή του Αλαβάνου, μιας ψευδούς «επαναστατικότητας», που μετέβαλε τον υπνώττοντα καθωσπρεπισμό του Συνασπισμού του Κωνσταντόπουλου στη συμμαχία Εξαρχείων και Κολωνακίου του ΣΥΡΙΖΑ, και εν τέλει άφησαν στα αζήτητα και τον ίδιο τον εμπνευστή της γραμμής, τον Αλέκο Αλαβάνο. Έπιασαν στο φτερό το τραίνο του ΣΥΡΙΖΑ και, όταν άρχισε η κρίση, εξαπατώντας τον Θεοδωράκη, ακύρωσαν το εγχείρημα της ΣΠΙΘΑΣ και κατόρθωσαν να καρπωθούν την δυναμική των πλατειών και του αντιμνημονιακού κινήματος. Μετά το δεύτερο μνημόνιο, μπροστά στις εκλογές του 2012, αντιλαμβανόμενοι πως το ΠΑΣΟΚ κατευθυνόταν στα τάρταρα της καταισχύνης και της ιστορικής εξαφάνισης εμφανίστηκαν ως «κυβερνώσα αριστερά», επιχειρώντας να ενσωματώσουν τις Πασοκικές δυνάμεις, έστω και αν ήταν μια παρέα ανίδεων. Το colpo grosso φάνηκε να αποδίδει και η παρέα μεταβλήθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση!

Αν στη συνέχεια έμεναν πιστοί στη ρητορική των συνιστωσών και των Εξαρχείων, θα αποδεικνύονταν απλώς ένας πρόσκαιρος πυρετός της ελληνικής κοινωνίας και θα την πατούσαν όπως η Χρυσή Αυγή, που πίστεψε στην ίδια τη ρητορική της και προσπάθησε να οργανώσει στα γρήγορα- γρήγορα… ένα πραξικόπημα, στηριγμένη στους ματατζήδες και τους αποστράτους. Ή, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος απεδείχθη ικανός να εγκαινιάσει μια νέα στρατηγική, χρησιμοποίησης του αποσταθεροποιητικού δυναμικού της εξέγερσης των βορείων προαστίων, που παρήγαγε τον Δεκέμβρη και τον… ΣΥΡΙΖΑ, ως σύμπτωση Κολωνακίου και Εξαρχείων, αλλά δεν μπορούσε να δει πως αυτή τη συμμαχία ήταν μόνο μία απλή βάση εκκίνησης. Εξ ου και η ήττα του στις εκλογές του 2009 και η αδυναμία του να τη μεταβάλει σε εφαλτήριο ενός come back, παρότι διέθετε τις ταξικές και πολιτικές προδιαγραφές για κάτι τέτοιο – εξέφρασε ο ίδιος για πρώτη φορά το new look ενός παλιού μέλους της ΚΝΕ, μεταμφιεσμένου σε… εξηνταοκτάρη, σαράντα χρόνια μετά το… 68. 

Μια νέα γενιά σε αναζήτηση εξουσίας…
Η ομάδα του Τσίπρα, εξαιτίας και του νεαρού της ηλικίας της, μπορούσε να εκφράσει αυθεντικότερα αυτή τη νέα ριζοσπαστικότητα των ανώτερων μεσοστρωμάτων, όντας έτοιμη να την χειριστεί εργαλειακά. Η Ελλάδα είχε ανάγκη από μια νέα γενιά killers, ανάλογη με εκείνη των νεαρών χρηματιστών της Wall Street στη δεκαετία του 1990, ή των νεαρών ολιγαρχών και πολιτικών που αναδύθηκαν στις μετακομμουνιστικές κοινωνίες και οι οποίοι δεν ορρωδούσαν μπροστά σε οποιαδήποτε κίνηση για να φτάσουν στον σκοπό τους. Η γενιά των γιάπηδων του 1990 και του 2000 διέθετε και διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά. Έχει μεγαλώσει σε έναν απο-ιδεολογικοποιημένο κόσμο, όπου το μόνο που απαιτείται από τις γάτες «είναι να πιάνουν ποντίκια», σε αντίθεση με την παλαιότερη γενιά της Αριστεράς, ακόμα και των καταγόμενων από το ΚΚΕ ή το ΚΚΕεσωτ., η οποία μπόρεσε μεν να ανοίξει τον δρόμο προς αυτή την αποϊδεολογικοποιημένη γενιά, αλλά δεν διέθετε την απαραίτητη ταχύτητα και τον κυνισμό που απαιτούσαν οι νέες συνθήκες. Στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000, μια τέτοια γενιά προσπάθησε να εκφραστεί ακόμα και στο χρηματιστήριο, κάτω από τη σκέπη του σημιτισμού ή γύρω από τους νεαρούς καριερίστες του opengov, που συνωθούνταν γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ωστόσο, η διάλυση του ελληνικού χρηματιστηρίου και η κρίση του 2009 ήρθε να μεταθέσει το κέντρο βάρους έκφρασης της «γενιάς» στο πολιτικό πεδίο και μάλιστα στο αντιμνημονιακό! Αυτό είχε διαγραφεί ήδη από το 2006-2007, όταν ο νεόκοπος ΣΥΡΙΖΑ προωθούσε μια ψευδο-εξεγερσιακή γραμμή φοιτητικών και νεανικών μεσοστρωματικών κύκλων, που κορυφώθηκε τον Δεκέμβρη του 2008, με όλο το μηδενιστικό δυναμικό του, και του οποίου ακρότατη έκφραση αποτέλεσαν οι νέες, ανοικτά μηδενιστικές, τρομοκρατικές ομάδες που γέννησε αυτή η «εξέγερση»

Μια νέα γενιά, καταπιεσμένη από τη μακρόχρονη ηγεμονία της γενιάς της μεταπολίτευσης, έψαχνε τον δρόμο της προς την εξουσία. Και στον βαθμό που η γενιά της μεταπολίτευσης διαιωνιζόταν στην εξουσία και συνέχιζε σκανδαλωδώς να κλείνει τον δρόμο στους νεώτερους για δεκαετίες ολόκληρες, μπλοκάροντας πλέον όλους τους μηχανισμούς κοινωνικής ανόδου, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο πολιτικό πεδίο, εντεινόταν η δυσαρέσκεια των γόνων των μεσαίων ακόμα και των ανώτερων στρωμάτων που εύρισκαν την πόρτα κλειστή. Έτσι μπορούν να εξηγηθούν «παράδοξα», από πρώτη άποψη, φαινόμενα, όπως η κυριαρχία των αριστεριστών σε σχολές υψηλού κοινωνικού standing, όπως οι Πολυτεχνικές, και η στροφή ενός σημαντικού μέρους γόνων των βορείων προαστίων ακόμα και προς τους αντιεξουσιαστές και την τρομοκρατία. Και πάντως, το προφίλ που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μια συνάντηση αριστερισμού και Συνασπισμού, ανταποκρινόταν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα: φιλοευρωπαϊκή, αριστερή «εναλλακτική παγκοσμιοποίηση», ευρωπορείες, μεγαλύτερη άνεση μεταξύ Αγγλίας, Νέας Υόρκης, Κολεγίου και Χάρβαρντ και «επιστροφή» σε έναν εθνομηδενιστικό «μαρξισμό» αλά Χομπσμπάουμ, ή της πλάκας, αλά Ζίζεκ.

Έχοντας ωριμάσει μέσα στους μαιάνδρους και τις ίντριγκες της κομματικής μικροεξουσίας, αυτή η νέα γενιά διεκδικούσε την εξουσία από την απερχόμενη και φθαρμένη έως το μεδούλι γενιά της μεταπολίτευσης, η οποία, ελέω … Γκορμπατσώφ και παγκοσμιοποίησης, δεν «απεχώρησε», όπως προδιαγραφόταν το 1989, αλλά έκανε ένα ύστατο come back το 1993, για να επιβιώσει σερνόμενη έως τον ΓΑΠ και τον Σαμαρά. Όσοι έχουμε ζήσει το 1989-1993, θυμόμαστε πολύ καλά τους «νεαρούς λύκους» της πρώην ΚΝΕ και του ΠΑΣΟΚ, από τον Ανδρουλάκη έως τους Γεωργιλέδες και τους Κωστόπουλους, και τους Οικολόγους, που επιχείρησαν τότε να «πάρουν την εξουσία» στην Αριστερά, για να ηττηθούν και να ενσωματωθούν στην κυρίαρχη μεταπολιτευτική αφήγηση υπό τον… Σημίτη. Η κατάληψη της εξουσίας ανεβλήθη για μια εικοσαετία, στη διάρκεια της οποίας η μεταπολίτευση εφθάρη μέχρι το μεδούλι. Αυτή η νέα γενιά για να διεκδικήσει την εξουσία έπρεπε να μεταβληθεί σε μια γενιά «ριζοσπαστική» και μπόρεσε να μετασχηματίσει τον γέρικο Συνασπισμό στον αμφισβητησιακό ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ χαρακτηριστικά, εξάλλου, τα διάφορα ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα της Αριστεράς της μεταπολίτευσης, υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν τα ίδια τους τα… παιδιά σε αυτή την ψευδο-ριζοσπαστικοποίηση. Ποιός δεν εξεπλάγη βλέποντας τους παλιούς «ρεβιζιονιστές» της ΚΝΕ και του ΚΚ Εσωτερικού, που στις δεκαετίες του 1970 και 1980 κατακεραύνωναν κάθε παρέκκλιση από τον κομματικό καθωσπρεπισμό και τον γκρίζο μαρξισμό τους, να τρέχουν πίσω από τους πιτσιρικάδες γιους και κόρες τους, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 90, και σταδιακώς να μεταβάλλονται σε καθυστερημένους «εξηνταοκτάρηδες», στα γεράματα. Όταν όμως σαλπίζεις την «ανανέωση», αυτή κάποια στιγμή θα πραγματωθεί αναπόφευκτα, από τους ίδιους τους εκπροσώπους της, παραμερίζοντας την «παλιά γενιά». Έτσι, συνέβη κάτι το πρωτόφαντο: σε ένα κόμμα με στελεχιακό δυναμικό γερασμένο και μεταπολιτευτικό –αρκεί να δει κανείς την ηλικία των περισσότερων υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ–, να ηγείται μια νεώτερη γενιά, με επικεφαλής τον πολύ νεαρότερο Τσίπρα! Μόνο που αυτή η νεώτερη γενιά, τους μαρξισμούς και τους ηθικούς ενδοιασμούς τους έχει για οδοντόκρεμα. Ενδιαφέρεται για ένα και μοναδικό πράγμα… την εξουσία. Η στρατηγική είναι τίποτε, είναι μια αυταπάτη στην καλύτερη περίπτωση, η εξουσία, δηλαδή η τακτική, είναι το παν. Έτσι, πρώτα έχασε το παιγνίδι ο Αλαβάνος, που δεν κατάλαβε από πού του ήρθε! Μα από την ίδια την αγραβάτωτη παρουσία του στο Προεδρικό Μέγαρο και τον ακατάσχετο εκθειασμό του… Δεκέμβρη, όπου πρωτοστατούσαν τα ίδια τα παιδιά των παλιών στελεχών της Αριστεράς, σέρνοντας από τη μύτη τους πατεράδες και τις μανάδες τους. Αναπόφευκτα, λοιπόν, είχε έρθει η ώρα της… «νεολαίας». Η εργαλειακή αντίληψη της διαγράφεται εξάλλου με τις πιο αδρές γραμμές στη νέα τρομοκρατία που αναδείχτηκε από τον Δεκέμβρη. Μια τρομοκρατία που διακηρύσσει ανοιχτά ότι αδιαφορεί για τις ιδεολογίες και θέλει απλώς να καλύψει την ανάγκη της για καταστροφικότητα, εξ ου και η ανοικτή διαπλοκή της με τους ποινικούς νονούς. Είναι χαρακτηριστικό πώς την πάτησε αυτοεξευτελιζόμενος ο Χριστόδουλος Ξηρός. 

…με κάθε τίμημα
Γιατί λοιπόν στο επίπεδο της πολιτικής διαχείρισης να μη τα βρούμε με τους Αμερικανούς και τη Γιάννα Αγγελοπούλου, γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε τον πράκτορα του Δημοκρατικού Κόμματος (τουλάχιστον), Όλιβερ Στόουν, και τον κλόουν της «μαρξιστικής» φιλοσοφίας, Σλαβόι Ζίζεκ, για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις στην Ευρώπη, γιατί να μη μασήσουμε και λίγους Ποδέμος; Γιατί να μη φτιάξουμε μια υπόγεια στενή σχέση με τον Καραμανλή, ήδη από το 2012 (αν όχι και νωρίτερα), σχέση που είχε ήδη θετικά αποτελέσματα στη συμμαχία με τους ΑΝΕΛ και τον πρόεδρο Προκόπη, καθώς και με τον ΓΑΠ και το περιβάλλον του, ή έστω τους παλιούς του συνεργάτες, όπως τον Βαρουφάκη, τον Κοτζιά, την Κατσέλη, την Παναρίτη και τόσους άλλους; Αφού η πολιτική είναι μια βρώμικη δουλειά, την κάνει καλύτερα όποιος δεν έχει καμιά ιδεολογική ή ηθική αναστολή. Τι και αν ο Φώτης Κουβέλης μεταβλήθηκε σε στυμμένη λεμονόκουπα, την ώρα που πίστευε πως βαδίζει προς τον προεδρικό θώκο, τι και αν γκρινιάζει ο αναπόφευκτος Μανόλης Γλέζος;

Ακόμα και ο Καραμπελιάς και το ΑΡΔΗΝ, που καταγγέλλουν συστηματικά μια πολιτική χωρίς αρχές, ακόμα και αυτοί, παρότι έχουν πλήρη συνείδηση των τεκταινομένων, και πολλών άλλων ακόμα (που δεν μπορούν να δημοσιοποιήσουν ή και αγνοούν), είναι υποχρεωμένοι να στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση, να συμφωνούν με πολλές κινήσεις του υπουργού Εξωτερικών, ή του υπουργού Άμυνας, να επικροτούν και τη σχέση με τον Καραμανλή, με τους ΑΝΕΛ, ή με το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με διαφόρους «ψεκασμένους», ως ανάχωμα στον εθνομηδενισμό του κόμματος, ή ακόμα και να δέχονται τις υπόγειες συμφωνίες με τους Αμερικανούς και διάφορα υπερατλαντικά λόμπυ –ο νοών νοείτω– απέναντι στους Γερμανούς και τον Σόιμπλε. Ακόμα και εμείς στηρίζουμε –είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε– μια κυβέρνηση που με τα φθαρμένα υλικά της μεταπολίτευσης βαδίζει προς την… υπέρβασή της.

Πόσο μάλλον ο ελληνικός λαός, που στο μεγαλύτερο μέρος του τρέμει την πιθανότητα μιας ρήξης με τους «εταίρους», και εύχεται η κυβέρνηση να κάνει την «κωλοτούμπα» και να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις της, για να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε, κουτσά-στραβά, μέσα στην Ευρωζώνη. Αρκεί να τηρούνται τα προσχήματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού. Δηλαδή, άλλα να λες και άλλα να κάνεις. Και τόσο το χειρότερο για εκείνους που, όπως ο Γλέζος, εξακολουθούν να επιμένουν στην τήρηση των υπεσχημένων. Μπορεί να αισθάνεται πάλι προδομένος –για πρόεδρο της δημοκρατίας μόνο το… Άρδην τον πρότεινε και όχι το κόμμα του–, αλλά το έχει ξαναζήσει το σενάριο: έχει εκλεγεί δύο φορές βουλευτής, καθώς και ευρωβουλευτής, με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, έχει αποχωρήσει, κ.λπ. κ.λπ. Μπορεί να προσέφερε το κύρος του για να εγκαινιαστεί το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, το 2001-2002, αποτελώντας κατά κάποιον τρόπο τον πνευματικό πατέρα του, ωστόσο και αυτός «δεν πήγε χαμένος»· παρέμεινε διαρκώς στο προσκήνιο, σε όλη αυτή τη διαδρομή, διότι τόσο ο Αλαβάνος όσο και ο Τσίπρας, στη συνέχεια, τον χρειάζονταν πάντοτε στις δύσκολες στιγμές, ως το αναγκαίο συμπλήρωμα στο οικοδόμημα που φιλοτέχνησαν. 

Μάχη εκ παρατάξεως ή ανταρτοπόλεμος
Όλα καλά μέχρι εδώ. Η εξουσία ήρθε στο ραντεβού, με μικρό τίμημα – έναν Κουβέλη, μια μικροαπάτη τύπου Χαϊκάλη-Λαζόπουλου και κάποιες συμφωνίες που άρχισαν να γίνονται φανερές από τη στιγμή που οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν εμφανώς τον Σαμαρά, από την αρχή του Φθινοπώρου του 2014. Ένας θρίαμβος τακτικής, που επιβεβαιώθηκε το βράδυ των εκλογών και στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Πήραν λοιπόν την πολυπόθητη εξουσία οι «descorbatados» (οι αγραβάτωτοι, κατά τους descamisados του Περόν) και τώρα βρίσκονται μπροστά στα τραγικά ελλείμματα της στρατηγικής τους, κυριολεκτικά μπροστά στην πλήρη έλλειψη στρατηγικής.

Καλούνται έτσι να συνεχίσουν, ως ανταρτοπόλεμο με τους Ευρωπαίους, έναν πόλεμο τον οποίο ξεκίνησαν ηλιθίως ως μία μετωπική σύγκρουση και έχασαν ήδη στις πρώτες αψιμαχίες το μεγαλύτερο μέρος του «στρατού» τους, δηλαδή τα βασικά τους επιχειρήματα για ακύρωση του μνημονίου, εκδίωξη της τρόικας και απομείωση του χρέους. Και το δυστύχημα για μας, για όλο τον ελληνικό λαό, είναι πως, αναλαμβάνοντας να εκφράσουν τα αντιμνημονιακά αιτήματα, κατέστρεψαν αυτή την ίδια τη διεκδίκηση. Γιατί πλέον τι μένει, η Χρυσή Αυγή, ο Κουτσούμπας, ο Κατσανέβας ή ο Καζάκης;

Και όμως, έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές πως οι αρχές του 2015 ήταν η χειρότερη στιγμή για να προκληθεί η ανατροπή των μνημονιακών κομμάτων, διότι η άνοδος στην εξουσία υπ’ αυτές τις συνθήκες θα σε υποχρέωνε είτε σε ολοκληρωτική καταστροφή είτε σε ταπεινωτική ήττα και σε «κάψιμο» των αντιμνημονιακών αιτημάτων. Είχαμε επαναλάβει πολλές φορές στους Συριζαίους και τους Ανεξαρτήτους Έλληνες πως, μετά από μερικούς μήνες, αφού θα είχαμε με τον ένα ή άλλο τρόπο βγει από το μνημόνιο, και σε μια συγκυρία όπου η Ισπανία με τους Ποδέμος θα είχε περάσει σε πρώτο πλάνο, η ποσοτική χαλάρωση θα είχε υποσκάψει τη γερμανική πρωτοκαθεδρία και θα είχαν γίνει και εκλογές στη Βρετανία, μια ελληνική αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα μπορούσε να αμφισβητήσει ανοικτά και αξιόπιστα το χρέος και τα τετελεσμένα των μνημονίων. Γι ‘αυτό εξάλλου αρνηθήκαμε τελικώς να συμμετάσχουμε στις εκλογές μαζί με τους ΑΝΕΛ, επειδή ίσως εμείς επιμένουμε υπέρμετρα στην στρατηγική έναντι της τακτικής !

Αντ’ αυτού, όμως οι Συριζαίοι, μεθυσμένοι –κυριολεκτικώς– από το φάντασμα της εξουσίας, προχώρησαν σε σύγκρουση εκ παρατάξεως με τη γερμανική Ευρώπη, χωρίς να είναι στοιχειωδώς έτοιμοι, ούτε οι ίδιοι ούτε ο ελληνικός λαός για κάτι τέτοιο. Έτσι και έκαψαν –για πολύ καιρό τουλάχιστον– τα αντιμνημονιακά αιτήματα και κάψανε και τους… Ποδέμος και το Σιν Φέιν, εμφανιζόμενοι ως οι φορείς της αλλαγής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Θριαμβολογούν οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί συντηρητικοί, θριαμβολογεί ανενδοίαστα ο Τεύτονας, που παριστάνει τον Ριχάρδο τον Γ΄ (τρομάρα του).

Και όμως όλοι γνωρίζουμε πως ο αδύνατος, για να κερδίσει το δίκιο του, πρέπει να έχει ως στρατηγική του μέθοδο τον ανταρτοπόλεμο. Αυτή εφάρμοζε ο Κολοκοτρώνης ενάντια στους Οθωμανούς και ο Βελουχιώτης ενάντια στον… πατέρα του Σόιμπλε. Και όταν χάνεις μια μάχη εκ παρατάξεως, δεν έχεις μόνο απώλειες στο πεδίο της μάχης αλλά και πλήθος παράπλευρες απώλειες και διχόνοια στο ίδιο σου το στρατόπεδο. Διάφοροι, μέχρι χθες, σύμμαχοι που πίστευαν στις εξαγγελίες της «ρήξης» θα στραφούν εναντίον σου· όταν μάλιστα θα δοκιμάσεις να μαζέψεις και… φόρους από εκείνους που πίστευαν πως δεν… θα ξαναπληρώσουν, τότε τα πράγματα θα μεταβληθούν σε κόλαση, δεδομένου μάλιστα ότι δεν διαθέτεις κάποιο στιβαρό κόμμα πίσω σου. 

Τα όρια της τακτικής
Όταν δεν διαθέτεις μια εθνοκεντρική στρατηγική, αλλά φαντάζεσαι πως αποτελείς ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της (Δυτικής) «Ευρώπης των λαών», στην ίδια ιδεολογική γραμμή με τον Σημίτη και τον ΓΑΠ –εξ ου και ο Τσουκαλάς ως προσωπικότητα-έμβλημα– τότε θα σκοντάψεις πάνω στον «αλτουσεριανό» μαρξιστή Μπαλτά, στην Τασία Χριστοδουλοπούλου και τον Κουράκη, όσο και αν προσπαθείς να τους εξουδετερώσεις μέσω της «ποσολογίας» των υπουργείων και των τάσεων στην Κυβέρνηση. Γιατί ο χρόνος τρέχει και δεν σου δίνει το περιθώριο –και τα χρήματα– της σταδιακής προσαρμογής που διέθετε ο Ανδρέας το 1981. Πρέπει, εδώ και τώρα, στηριγμένος σε ένα εθνομηδενιστικό, ευρωκεντρικό και «ευρωλιγούρικο» κόμμα, να κάνεις μια πολιτική σύγκρουσης –μακράς διάρκειας και πνοής– με τους Ευρωπαίους, ενώ δεν μπορείς να ρισκάρεις, για γεωπολιτικούς λόγους, την έξοδο από τον «λάκκο των λεόντων», διότι καραδοκεί ο διπλανός τίγρης!

Πώς θα το πετύχεις, στηριγμένος αποκλειστικά στους Αμερικανούς, τους Ρώσους (που βρίσκονται σε σύγκρουση με τους προηγούμενους), τους Ισραηλινούς, και μάλιστα υπόρρητα και υπογείως, χωρίς να έχεις ένα λαό σε εγρήγορση, που να ξέρει τι θέλει και να είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει έναν αγώνα μακράς πνοής για να κατακτήσει στοιχειώδη επίπεδα αυτονομίας και αξιοπρέπειας; 
Πώς θα ανατρέψεις τις πραγματικότητες της δημογραφικής κατάρρευσης και της παραγωγικής παρασιτοποίησης; 
Με ψευδο-φεμινιστικές παρόλες και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ενός κόμματος, που θεωρεί αντιδραστική την αναφορά στο δημογραφικό και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δεδομένου ότι γι’ αυτούς προέχει η διασφάλιση των… δημοσίων υπαλλήλων;
Πώς θα αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό, όταν η υπουργός μέχρι προχθές υποστήριζε τα ανοικτά σύνορα και ο ΣΥΡΙΖΑ παθαινόταν για την πολυπολιτισμική κοινωνία, χωρίς να έχει καμία συνείδηση πως για την Ελλάδα η μετανάστευση δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα σε συνθήκες υψηλής ανεργίας αλλά και ζήτημα επιβίωσης για μια συρρικνούμενη χώρα των συνόρων;
Πώς θα εγκαινιάσεις μια πολιτική ανανέωση, ξηλώνοντας το παλιό φθαρμένο πολιτικό προσωπικό, πράγμα που επιθυμεί διακαώς ο ελληνικός λαός, όταν, για να τηρηθούν οι ισορροπίες, εκλέγεται ως πρόεδρος της δημοκρατίας ένας Παυλόπουλος; 
Και αν προφανώς τον προτιμούμε από άλλες επιλογές (Ντόρα ή Αβραμόπουλος), δεν σημαίνει πως αντιπροσωπεύει το αιτούμενο για το οποίο ο ελληνικός λαός οδηγήθηκε σε μια τόσο άκαιρη σύγκρουση.

Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ άπειρον. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας και του Τσίπρα παράγεται όχι ως στρατηγική επιλογή αλλά κάτω από τη σιδερένια φτέρνα της ανάγκης, με ατελείωτες δολιχοδρομίες, οι οποίες όμως αποκαλύπτουν ένα βαθύτατο στρατηγικό έλλειμμα. Και επειδή το έξυπνο πουλί, λέει η λαϊκή παροιμία, πιάνεται με τα τέσσερα, ο μάγος της τακτικής, Τσίπρας, κινδυνεύει να πιαστεί στο ίδιο το παιγνίδι του τακτικισμού του. Να οδηγηθεί, από υπερβολική «επιτυχία» των τακτικών του επιλογών, σε στρατηγική κατάρρευση και στο τέλος να απολέσει και την ίδια αυτή την περιπόθητη εξουσία! Κινδυνεύει στο άμεσο μέλλον να την «πατήσει» από κάποιους συμμάχους ή αντιπάλους, που νομίζει ότι μπορεί να χειριστεί.

Και ήδη έχει επαναφέρει –άθελά του;– στο προσκήνιο, έναν δεύτερο πόλο εξουσίας, τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, «χωρίς να κάνει τίποτε», μεταβάλλεται σταδιακά σε κυρίαρχο του πολιτικού παιγνιδιού. Έχει ήδη «κερδίσει» την προεδρία, έχει τον Καμμένο στην κυβέρνηση, «συμβουλεύει» συστηματικά τον πρωθυπουργό και καθορίζει την τύχη του Σαμαρά! Ο ρόλος του στο πολιτικό παιγνίδι καθίσταται κάθε μέρα και μεγαλύτερος, στον βαθμό που ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να εξαρτάται από τακτικούς ελιγμούς, και αρχίζει να χάνει την απόλυτη αποδοχή στο εσωτερικό του κόμματος του, ενώ ο Σαμαράς εξαρτάται κυριολεκτικά από την καλή του θέληση. Πολύ σύντομα, ένα τέτοιο πολιτικό παιγνίδι θα οδηγήσει είτε σε «μεγάλο συνασπισμό», μετά από αλλεπάλληλες ρήξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, για την αποδοχή του νέου μνημονίου που ετοιμάζεται, είτε σε κατάρρευση. Και στις δύο περιπτώσεις, το εγχείρημα της κατάκτησης μιας στρατηγικής θέσης στα πολιτικά πράγματα, θα έχει υπονομευτεί εξαιτίας ακριβώς αυτής της τακτικής πολυπραγμοσύνης και των αδιάκοπων ελιγμών, εκεί που χρειαζόταν στρατηγική βαρύτητα και όραμα. 

Μετατρέποντας την τακτική σε στρατηγική
Και εδώ, τώρα, αρχίζει μια νέα πορεία, ένα νέο εγχείρημα, η ανάγκη της μετατροπής της τακτικής συγκυρίας σε στρατηγική. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι άκαιρες και πρόωρες κινήσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, δεδομένου ότι το τίμημα για την άνοδο στην εξουσία μιας γενιάς διψασμένης για εξουσία, που εκμεταλλεύτηκε την κατάρρευση του αστικού κόσμου ως συνέπεια της κρίσης, δεδομένου ότι ήδη έχουμε μια άτυπη διαρχία στην κορυφή της εξουσίας, είναι δυνατόν, «δολιχοδρομώντας», να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί από τη χώρα και την ανεξαρτησία της και να ετοιμάσουμε τη μεταβολή της τακτικής συγκυρίας σε στρατηγική;

Δηλαδή, πατώντας πάνω σε αυτή την ιδιότυπη υπέρβαση του διαχωρισμού αριστεράς-δεξιάς, που έχει πραγματοποιηθεί στην κορυφή του κράτους –δίδυμο Παυλόπουλου-Τσίπρα, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ– να παλέψουμε για τη μεταβολή της σε μια συνειδητή εθνικοαπελευθερωτική στρατηγική, που όντως θα υπερβεί, επί τέλους, τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. Καθόλου τυχαία, το 1989 έγινε μια ανάλογη απόπειρα, με άλλους πρωταγωνιστές, απόπειρα που κατέρρευσε εξαιτίας τόσο των μεγάλων γεωπολιτικών ανατροπών της εποχής και της κατάρρευσης του υπαρκτού γκορμπατσοφισμού, όσο και της τακτικιστικής πολυπραγμοσύνης και έλλειψης οράματος μιας άλλης γενιάς σαραντάρηδων – τότε–, της «γενιάς του Πολυτεχνείου» – των Ανδρουλάκη, Δραγασάκη, Λαφαζάνη, Αλαβάνου, Δαμανάκη…

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα όραμα εθνικής σωτηρίας –κυριολεκτικά– και η πραγματικότητα μας έχει φέρει μπροστά στον γκρεμό, μέσα από την έλλειψη οράματος και τη διαφθορά της ελιτ-αλήτ της χώρας. Δυστυχώς πλέον το ρολόι του χρόνου δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, στο 2009, όταν μια ανάλογη πορεία θα μπορούσε να εγκαινιαστεί με μικρότερες απώλειες. Ούτε καν στον Δεκέμβριο του 2014. Τώρα βρισκόμαστε σε ένα νέο τοπίο, όπου οι «υπαρκτές αντιμνημονιακές δυνάμεις» ανέλαβαν την εξουσία για να αποδείξουν, μέσα σε ένα μήνα, ότι μπορούν να προκαλέσουν με τη σειρά τους το μερίδιο των καταστροφών που τους αναλογεί! Τα έσοδα έχουν ήδη εκτροχιαστεί, το αδιέξοδο είναι γενικευμένο και ένα νέο ταπεινωτικό μνημόνιο είναι στα σκαριά. Είτε grexit, λοιπόν, είτε υποταγή; Οι «αντιμνημονιακοί» μας έφεραν στα ίδια και χειρότερα με τους μνημονιακούς;!

Και όμως, ένα μέρος από αυτούς, με επί κεφαλής τους «εθνικούς γέροντες», είναι έτοιμο να σαλπίσει και πάλι «επίθεση» σε έναν διαλυμένο στρατό. Και όμως κάτι τέτοιο δεν σημαίνει Κούγκι, ούτε Ζάλογγο, όπως φαντασιώνονται, διότι οι Σουλιώτες έφτασαν στο Κούγκι, και οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο, πολιορκημένοι και αφού είχαν δοκιμάσει όλα τα άλλα μέσα. Αντίθετα, η παρούσα σύγκρουση θυμίζει –για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς την ιστορία μας– τη μάχη… του Πέτα, το 1822, όπου ο στρατηγός Μαυροκορδάτος, μαζί με τους φιλέλληνες, υπέστησαν μια συντριπτική ήττα, γιατί πολέμησαν σε μάχη εκ παρατάξεως με τις δυνάμεις του Κιουταχή, με αποτέλεσμα οι Σουλιώτες να αποχωρήσουν οριστικά από το Σούλι και να χαθεί η επανάσταση στην Ήπειρο!!

Είναι προφανές πως η μόνη τακτική που μας μένει είναι εκείνη του «ανταρτοπολέμου», δηλαδή να κρατήσουμε όσο μπορούμε απέναντι στους Γερμανούς, πετυχαίνοντας μικρές έστω και επί μέρους νίκες στη διαπραγμάτευση, μέχρις ότου γενικευτεί η αντίδραση εναντίον τους σε όλη την Ευρώπη. Και, δυστυχώς, δεν βρίσκεται στις επιλογές μας το Σχέδιο Β, της Ανταρσύας, του ΚΚΕ και του Κατσανέβα, διότι τότε θα βρεθούμε σε ένα σόλο με τους νεο-οθωμανούς, ενώ στο εσωτερικό της χώρας, εξαιτίας της εκπτώχευσής της, θα έλθουν στην εξουσία οι ολιγάρχες, παρέα με τους… χρυσαυγίτες, παλιούς ή νεόκοπους. Επιπλέον, μια τέτοια έξοδος θα καταστρέψει και την Κύπρο, δηλαδή τον ελληνισμό στο σύνολό του.

Έτσι, λοιπόν, ο Τσίπρας και οι σπεύδοντες της παρέας του έφθασαν να μη έχουν άλλη διέξοδο από την εφαρμογή των μνημονίων με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στους Αμερικανούς, που θέλουν να διατηρήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη για γεωπολιτικούς λόγους.

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν λοιπόν, είναι, μεταβάλλοντας την ανάγκη σε φιλοτιμία, να μιλήσουν ειλικρινά στον ελληνικό λαό, να οδηγηθούν σε άμεση ρήξη με τις εθνομηδενιστικές αρλούμπες της ιδεολογίας τους, να προωθήσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και να καλέσουν όλους τους Έλληνες σε συστράτευση. Και προφανώς να κάνουν εντατικά … νυκτερινά μαθήματα για να μάθουν την ιστορία της χώρας, τη γεωπολιτική πραγματικότητα που τους περιβάλλει και όλα τα συναφή.

Η εθνομηδενιστική αντιμνημονιακή ρητορεία κάηκε ταυτόχρονα με την ανάληψη της εξουσίας! Σήμερα, αυθεντικά «αντιμνημονιακοί» και αντισυστημικοί μπορούν να είναι μόνο όσοι έχουν συνείδηση των διακυβευμάτων. Και αφού, εκβιάζοντάς μας, κατέλαβαν την εξουσία, ας δείξουν για μια τελευταία φορά την ίδια τακτική δεινότητα για να εγκαταλείψουν το παλιό τους δέρμα σε χρόνο dt και να κατανοήσουν ότι μόνο ένα πλάνο υπάρχει για την Ελλάδα, εκείνο μιας εθνοκεντρικής ανασυγκρότησης, ενός εκσυγχρονισμού της παράδοσής μας και ας γίνουν επι τέλους πατριώτες αντιμνημονιακοί. Στην Ξενοφώντος 4 –είναι και κοντά στο Σύνταγμα– παραδίδουμε αφιλοκερδώς σεμινάρια επί του θέματος.

Βέβαια, το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ και να απολέσουν την εξουσία όπως τυχοδιωκτικά την κατέλαβαν, πρέπει όμως να αναλάβουν και αυτό το κόστος, για να μη τους καταριέται η ελληνική ιστορία και ο ελληνικός λαός, χειρότερα και από τον ΓΑΠ. Ακόμα και αν πρόκειται να χάσουν την εξουσία, θα πρέπει να προτιμήσουν αυτό από την καταστροφή της χώρας.

Αν, πάντως, δεν προσαρμοστούν στην πραγματικότητα, ας είναι βέβαιοι πως μια νέα πολιτική δύναμη που διαθέτει και όραμα και στρατηγική θα αναδυθεί από τις στάχτες του μεταπολιτευτικού συστήματος. Είτε το θέλουν είτε όχι. Μπορούν να συμβάλουν θετικά, μεταβαλλόμενοι οι ίδιοι σε συνιστώσα αυτής της νέας εθνικής προσπάθειας, αυτού του νέου εθνικού οράματος, ή να το επιταχύνουν αρνητικά, επισωρεύοντας νέα ερείπια στα ήδη υπαρκτά. Εμείς, σε αντίθεση με το δικό τους τυχοδιωκτισμό, δεν επιθυμούμε το δεύτερο, όπως έκαναν οι ίδιοι, επιδιώκοντας να «δικαιωθούμε» και πολιτικά, όπως κάνει το ΚΚΕ και διάφοροι τηλε-ευαγγελιστές της καταστροφής. Ιδεολογικά έχουμε ήδη δικαιωθεί –το λέει και ο Κανέλλης(!)– αλλά το ζήτημα είναι να σωθεί η χώρα. Αν μπορούν οι νεογιάπηδες που βρίσκονται στην εξουσία να κάνουν και αυτό τον ύστατο τακτικό ελιγμό, τότε, τόσο το καλύτερο και θα τους χειροκροτήσουμε. Γιατί η χώρα μπήκε ήδη στην εποχή της στρατηγικής και μάλιστα της βαριάς και εμείς έχουμε θέσει ως στόχο μας την ένωση στρατηγικής και τακτικής, ιδεολογίας και πολιτικής, με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ευρώπη μπλοκάρει τις ενεργειακές συμφωνίες με τρίτες χώρες!
Τι θα πράξουν Αθήνα και Λευκωσία

Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.


Σύμφωνα με το προσχέδιο της στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Ένωση, που είδε προσφάτως το φως της δημοσιότητας, οι χώρες – μέλη της Ε.Ε. δεν θα μπορούν στο εξής να συνάπτουν ενεργειακές συμφωνίες με τρίτες χώρες χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Κομισιόν. Προβάλλεται γι αυτό ως επιχείρημα η συμβατότητα με την Κοινή Αγορά και ο σεβασμός των κανόνων που την διέπουν, με πρώτο τη διασφάλιση του περιβόητου ελεύθερου ανταγωνισμού. Ο τελευταίος, έγινε η σημαία για να αποκτήσει σταδιακά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ως θεματοφύλακάς του, έναν κρίσιμο και αποφασιστικό ρόλο που υποκαθιστά σε μεγάλο βαθμό την κυριαρχία των χωρών – μελών και του ρόλου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Η μεταφορά αυτής της κυριαρχίας θα ήταν λογική και αποδεκτή εάν εντασσόταν σε ένα πλαίσιο παράλληλης πολιτικής Ενώσεως, που θα κατέληγε σε κοινή ανάπτυξη, ασφάλεια και αλληλεγγύη, όπως επίσης σε κάλυψη του ελλείμματος που υπάρχει στη δημοκρατική και ισότιμη εκπροσώπηση και στην άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας. Γιατί, π.χ. θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει δικαίωμα βέτο για τις ενεργειακές συμφωνίες της Ελλάδας και της Κύπρου ή οποιασδήποτε άλλης χώρας – μέλους, όταν δεν θεωρεί υποχρέωσή της να διασφαλίσει την κοινή ανάπτυξη και ευημερία ή την εθνική ασφάλεια κάθε χώρας – μέλους;

Προωθείται και στην περίπτωση αυτή η Κοινή Αγορά ως δήθεν πολιτική Ένωση. Η πρώτη όμως έχει τα όριά της. Δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κυριαρχία των κρατών, που συνδέεται όχι μόνο με την αγορά, αλλά με την άσκηση επίσης της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας, την ισότιμη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ανάπτυξη, την ασφάλεια και το μέλλον της χώρας. Η επιβολή της Κοινής Αγοράς ως δήθεν πολιτικής Ενώσεως στρέφεται εναντίον των οικονομικά ασθενέστερων και λιγότερο ανταγωνιστικών χωρών. Υποσκάπτει κάθε έννοα ισοτιμίας και υφαρπάζει την εθνική κυριαρχία των χωρών – μελών προς όφελος μίας μεταεθνικής και ολιγαρχικής Ευρώπης, που θα αναφέρεται στις αγορές και όχι στη λαϊκή κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών.

Η Ευρώπη της Κοινής –παγκοσμιοποιημένης μάλιστα- Αγοράς, χωρίς το αντίβαρο της πραγματικής πολιτικής Ενώσεως που θα ανεδείκνυε την Ευρώπη σε αυτόνομο πολιτικό πόλο, ενισχύει την υποταγή της Ευρώπης στην αμερικανική ηγεμονία και τις τάσεις για την σταδιακή μετάλλαξή της από Ευρωπαϊκή Ένωση σε Ευρω-Ατλαντική Ένωση.
Η εξέλιξη αυτή εμπλέκει την Ευρώπη σε γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που την υπερβαίνουν και οι οποίοι θέτουν σε κίνδυνο έναν από τους κύριους πυλώνες της ευρωπαϊκής ιδέας: την παγίωση της ειρήνης και της συνεργασίας στην Ευρώπη. Η συνεχής επιδείνωση της καταστάσεως στην Ουκρανία δείχνει σαφώς σε ποιο επικίνδυνο σημείο μπορούν να οδηγηθούν τα πράγματα εάν δεν επικρατήσουν ψύχραιμες σκέψεις, αυτοσυγκράτηση και ειλικρινής θέληση για καταλαγή και συνεργασία και όχι επιδίωξη υπερφίαλων στόχων για γεωπολιτικά πλεονεκτήματα και ηγεμονική κυριαρχία.

Η Ευρώπη θα έπρεπε να είναι σε θέση να ασκήσει ανασχετική, μετριοπαθή επιρροή προς αυτή την κατεύθυνση και όχι να ταυτίζεται ή να προεξάρχει σε πολιτικές που καλλιεργούν την ένταση και τον Ψυχρό Πόλεμο, υπό την ψευδή προπαγάνδα ενός νέου ρωσικού κινδύνου που απειλεί δήθεν την Ευρώπη.

Στο στόχαστρο η συνεργασία με τη Ρωσία
Είναι προφανές ότι πρώτος στόχος των επιδιωκόμενων ελέγχων των ενεργειακών συμφωνιών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η ενεργειακή συνεργασία της Ευρώπης με τη Ρωσία. Ο περιορισμός και, αν ήταν δυνατόν, ο τερματισμός της συνεργασίας αυτής με μία διαχρονική εμμονή των ΗΠΑ. Από την προεδρία ήδη του Ρόναλντ Ρήγκαν, κατά τη δεκατία του ’80, η Αμερική είχε ασκήσει μεγάλες πιέσεις στη Γερμανία για να μην προχωρήσει το σχέδιο του Βόρειου Αγωγού της Βαλτικής, που σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεξαρτητοποιεί τις ενεργειακές προμήθειες της Γερμανίας από τους αγωγούς που διέρχονται μέσω Ουκρανίας, αλλά καθιστά επίσης δομική την ενεργειακή συνεργασία Γερμανίας – Ρωσίας.

Η Γερμανία αντέστη στις πιέσεις, προτάσσοντας τα εθνικά της συμφέροντα και το επιχείρημα ότι δεν έχει δικούς της ενεργειακούς πόρους και ότι έχει ανάγκη τις εισαγωγές αυτές, που τροφοδοτούν επιπλέον τις πολύ σημαντικές γερμανικές εξαγωγές στη Ρωσία. Οι αμερικανικές πιέσεις απέδωσαν, αντιθέτως, στη Νότια Ευρώπη και οδήγησαν στη ματαίωση του Νότιου Αγωγού και στην ανατροπή της κυβερνήσεως Καραμανλή στην Ελλάδα.

Η κρίση της Ουκρανίας έδωσε νέα ώθηση στις προσπάθειες των ΗΠΑ να περιορίσουν τις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές στην Ευρώπη και να πλήξουν τη ρωσική οικονομία, με δραματική μείωση των εσόδων που αποφέρουν στη χώρα οι ενεργειακές εξαγωγές. Οι προσπάθειες αυτές εκδηλώθηκαν με τρεις μορφές. Με πιέσεις στις ευρωπαϊκές χώρες να μην συμπράξουν με τη Ρωσία σε σχέδια αγωγών, όπως, κατά πρώτο λόγο, η Βουλγαρία, και να αναζητήσουν εναλλακτικές πηγές προμήθειας φυσικού αερίου και πετρελαίου. Να επιβληθούν οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία με αφορμή την Ουκρανία. Με πιέσεις, κατά τρίτο λόγο, στη Σαουδική Αραβία να συνεργασθεί για την πτώση της τιμής του πετρελαίου, πρακτική που χρησιμοποιήθηκε ως αποσταθεροποιητικός παράγων και στη δεκαετία του ’80 κατά της Σοβιετικής Ενώσεως.

Η πτώση της τιμής του πετρελαίου ήταν πράγματι δραματική. Έφτασε στο απώτατό της όριο, τα 42 δολάρια το βαρέλι. Η πτώση έπληξε όμως ταυτοχρόνως πολλές αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, ιδιαίτερα στον τομέα της εξορύξεως φυσικού αερίου από σχιστολιθικά πετρώματα. Το σχιστολιθικό αέριο παρουσιάσθηκε ως νέο γεωπολιτικό όπλο των ΗΠΑ στον τομέα της ενέργειας. Αφ’ ενός, γιατί διασφαλίζει την ενεργειακά αυτάρκεια των ΗΠΑ. Αφετέρου, γιατί επηρεάζει τη διεθνή ενεργειακή αγορά, ενώ λόγω του χαμηλότερου κόστους παραγωγής θα μπορούσε επίσης θεωρητικά να αναπληρώσει μέρος των ρωσικών ενεργειακών εξαγωγών στην Ευρώπη.

Η ανοδική σήμερα πορεία της τιμής του πετρελαίου δείχνει τα όρια και του όπλου αυτού. Είναι δύσκολο να διατηρηθεί για μακρό διάστημα η τιμή του πετρελαίου κάτω από το όριο του κόστους παραγωγής του σχιστολιθικού αερίου στις ΗΠΑ, που ανέρχεται σε 65 δολάρια κατά μέσο όρο. Είναι δύσκολο επίσης, ακόμη και για τη Σαουδική Αραβία, να διατηρήσει επί μακρόν πολύ χαμηλή τιμή πετρελαίου, που οδηγεί σε πολύ μεγάλη μείωση των εσόδων της. Η Σαουδική Αραβία, με τη σημερινή πολιτική της εσωστρέφειας και των επεμβάσεών της, όπως επίσης και με την σημερινή δομή των δαπανών στο εσωτερικό της, έχει ανάγκη από τη διατήρηση των υψηλών εσόδων της από το πετρέλαιο.

Η Ρωσία προσπαθεί από την πλευρά της να διαφυλάξει τις ενεργειακές εξαγωγές της στην Ευρώπη, παρά τα εμπόδια που παρεμβάλλονται λόγω Ουκρανίας, αλλά και της ματαιώσεως του Νότιου Αγωγού. Μία σειρά ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ αυτών η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Αυστρία και η Ιταλία, ενδιαφέρονται τα μέγιστα για τον απρόσκοπτο εφοδιασμό τους με ρωσικό φυσικό αέριο. Η τελευταία συμφωνία της Ρωσίας με την Άγκυρα, για τη μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, αναβαθμίζει τον ρόλο της τελευταίας και καθιστά υποχείριο στην Άγκυρα μεγάλο μέρος του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης.

Προφανώς οι νέες εξουσίες ελέγχου που ζητά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν θα επηρεάσουν τον Βόρειο Αγωγό, από τον οποίο εξαρτάται, κατά κύριο λόγο, η Γερμανία. Θα επηρεάσουν τις νέες συμφωνίες, τις υπαλλακτικές λύσεις που απαιτούν τα προβλήματα που δημιουργούνται από την κατάσταση στην Ουκρανία, η οποία καθιστά προβληματική τη μεταφορά μέσω αυτής ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, και τη γενικότερη ενεργειακή πολιτική και στρατηγική της Ευρώπης.

Θα επηρεάσουν επίσης εμμέσως, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, τις εξουσίες και την κυριαρχία των κρατών και θα επιτείνουν την εξωτερική εξάρτηση και τον γεωπολιτικό τους έλεγχο, υπό την ψευδεπίγραφη παρουσίαση της ενισχύσεως των εξουσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του υπερεθνικού της ρόλου ως δήθεν άλματος προς την πολιτική ενοποίηση! Στην πραγματικότητα, με μέτρα του είδους αυτού προωθείται η υποκατάσταση της πραγματικής πολιτικής Ενώσεως από την Κοινή Αγορά. Η τελευταία δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με την πολιτική Ένωση. Αντιθέτως, ενισχύει το καθεστώς άνισης αναπτύξεως, υπονομεύει την ισοτιμία των χωρών – μελών και προάγει τον υπερεθνικό έλεγχο, με αναφορά στις αγορές και σε βάρος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να αντιδράσουν
Αθήνα και Λευκωσία επηρεάζονται άμεσα από τις εξουσίες που διεκδικεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον τομέα της ενέργειας. Είχαμε ήδη, χωρίς την ύπαρξη των εξουσιών αυτών, ένα δείγμα της ευρωπαϊκής πολιτικής στον ενεργειακό τομέα στο γενικότερο πρόβλημα του Νοτίου Αγωγού, αλλά και στο ειδικότερο πρόβλημα της ΔΕΠΑ.

Προφανώς, όπως ήδη αναφέρθηκε, η ενίσχυση των εξουσιών της Επιτροπής θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο για τη μεγαλύτερη επιβολή της αμερικανικής πολιτικής στην Ευρώπη, με κύριο στόχο τις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές. Θα χρησιμοποιηθεί επίσης ειδικότερα για τον έλεγχο της ενεργειακής πολιτικής επιμέρους χωρών – μελών, ιδιαίτερα εκείνων που τάσσονται κατά των οικονομικών κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας και υπέρ της ενεργειακής συνεργασίας με αυτή.

Ελλάδα και Κύπρος διαθέτουν σημαντικούς ενεργειακούς πόρους στην αντίστοιχη ΑΟΖ τους. Με τις νέες εξουσίες που ζητά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αποκτήσει, λοιπόν, λόγο και βέτο για τις συμφωνίες που θα συνάψουν Αθήνα και Λευκωσία για την αξιοποίηση των ενεργειακών τους πόρων, με το πρόσχημα ότι αυτό αφορά στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, στρατηγική κα αγορά…

Οι κυβερνήσεις των δύο χωρών πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το θέμα και να μην επιτρέψουν να εγκριθεί η απόδοση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξουσιών τις οποίες θα βρουν αύριο μπροστά τους ως βέτο σε ζωτικά εθνικά συμφέροντα και ως φαλκίδευση τα εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας τους.

Πηγή περιοδικό «Επίικαιρα», τεύχος 278


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Δώστε μου να φάω, να κατοικήσω και να καλύψω τη γυμνότητά μου και η αξιοπρέπεια θα μου ’ρθει τότε μόνη της"
(Friedrich Schiller)
Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός


Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για την αξιοπρέπεια. Μάλιστα και ο κύριος Βαρουφάκης σε μία από τις πάμπολλες συνεντεύξεις που έχει δώσει τόνισε ότι «αυτό που θέλει ο κόσμος δεν είναι χρήματα ή δουλειές, είναι αξιοπρέπεια»… Συνέχισε μάλιστα λέγοντας ότι «θέλουν μία κυβέρνηση που πάει στο Eurogroup και το ECOFIN που πάει στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, που συζητά ζητήματα με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ με στόχο να επαναφέρει την πολύ απλή ιδέα, ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να έχει λόγο στις καταστάσεις και στο πρόγραμμα και στα μέτρα που θα μας βγάλουν από αυτή την κατάσταση, και αυτό τους το έχουμε δώσει»…

Έλα όμως που σύμφωνα με τον Βίκτωρα Ουγκώ «το δάνειο είναι η αρχή της σκλαβιάς, ακόμη χειρότερο και απ' τη σκλαβιά, γιατί ο δανειστής είναι πιο σκληρός από τον δουλοκτήτη . Είναι ιδιοκτήτης της αξιοπρέπειάς σας και μπορεί όποτε θέλει να την πληγώσει θανάσιμα»… Άρα για ποια αξιοπρέπεια μπορούμε να μιλάμε; Και ειδικά αυτές τις ημέρες όπου η αυτοκτονία από απόγνωση λόγω οικονομικής ανέχειας μιας μάνας με τον γιό της στην Χαλκίδα συγκλονίζει αυτούς που παραμένουν ακόμη άνθρωποι… Για κάποιους άλλους η διπλή αυτή αυτοκτονία είναι μέρος της στατιστικής!

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν μας κάνουν καθόλου αισιόδοξους. Γιατί δεν βλέπουμε να χαλαρώνονται τα δεσμά προς την Ελλάδα αλλά αντιθέτως να γίνονται ακόμη πιο σφικτά! Τα κίνητρα πολλαπλά. Πρώτα από όλα την χώρα κυβερνά ένα αριστερό κόμμα… Έφυγαν τα «δικά» τους πολιτικά παιδιά… Λάθος, μεγάλο λάθος του λαού! Δεύτερον πρέπει να γίνουμε για άλλη μία φορά παράδειγμα για τους άλλους λαούς του Νότου, για να μην πάρουν θάρρος και θέλουν και εκείνοι καλύτερη αντιμετώπιση από τους δανειστές. Τρίτον, το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα τους είναι πολύτιμο και σιγά μην αφήσουνε να το χαρούμε εμείς!

Έτσι σιγά σιγά ξεδιπλώνεται το νήμα. Μάλιστα βλέπουμε και αλλαγή ρόλων, γιατί από εκεί που μέχρι σήμερα τον ρόλο του κακού στην υπόθεση των διαπραγματεύσεων είχαν οι Γερμανοί και ειδικά ο κ. Σόιμπλε, τώρα ξαφνικά βλέπουμε και τον «καλό» αστυνομικό, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να γίνεται πιο κακό και από τον κακό αστυνομικό!!! Αλήθεια που πήγε η τόση αγάπη των Αμερικανών προς την χώρα μας; Εκτός και αν το ΔΝΤ ενεργεί από μόνο του… Και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι αναγκαίο να υπάρχει κάποιος μπαμπούλας για να μην εκτροχιαστούν τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας μας από τις πολλές προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλα μέχρι ενός σημείου. Φθάνουν πια οι «μπαμπούλες»… Χορτάσαμε!

Η κυβέρνηση έχει στριμωχτεί πολύ άσχημα και πέφτει πολύ «ξύλο» από παντού. Ο κύριος Βαρουφάκης και η χώρα δεν ήθελε την δόση των 7 δις ευρώ προκειμένου να διώξουμε την τρόικα και να καταργήσουμε το μνημόνιο. Και τώρα ψάχνουν χρήματα για να πληρωθούν οι υποχρεώσεις της χώρας ,για να μην έχουμε πιστωτικό γεγονός. Άσε που το πιθανότερο είναι οι δανειστές να αναγκάσουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο για να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό. Σε 30 δις ευρώ το υπολογίζουν τώρα οι "σωτήρες" μας… Είδατε τι βρίσκεται ξαφνικά; Τι κενό; Είναι που οι άλλοι, οι Σαμαροβενιζέλοι, θα έβγαιναν στις αγορές!!! Ωραίο και αυτό! Πριν από μερικούς μήνες είχαμε ακούσει τίποτα για κενό και άλλα παρόμοια; Μπαααα!!!!

Χάθηκε λοιπόν το παιχνίδι για τον ΣΥΡΙΖΑ; Για την χώρα; Αυτό ήταν; Ένα όνειρο ήταν και πάει για τον λαό που ψήφισε ή που στηρίζει την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα; Η απάντηση μας είναι κατηγορηματικά όχι! Γιατί υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο. Και εκεί η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να είναι αμείλικτη. Κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει. Για μια οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση θα ήταν φυσιολογικό αυτό. Όχι όμως για αυτή υπό τις παρούσες συνθήκες. Ολιγάρχες, τραπεζίτες, φοροφυγάδες, λαθρέμποροι πάσης φύσεως κλπ πρέπει επιτέλους να μπουν στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ «να τους ταράξει στην νομιμότητα»…

Δεν μπορεί να πάνε να μας φορτώσουν νέα μέτρα, νέα μνημόνια ή ότι άλλο και από την άλλη να διαβάζουμε στο Reuters ότι «στην πώληση μέρους των επισφαλών ναυτιλιακών δανείων, ύψους πολλών δισ. δολαρίων, τα οποία έχουν στην κατοχή τους, σκοπεύουν να προχωρήσουν οι ελληνικές τράπεζες με στόχο την ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας». Και δεν μιλάμε για φραγκοδίφραγκα… Υπολογίζονται κάπου στα 10 δισεκατομμύρια!!! Εντύπωση δε προκαλεί το ότι μόλις πριν από μερικούς μήνες, συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 2014, διαβάζουμε στα ΜΜΕ ότι «οι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν σε εξέλιξη από τα μεγαλύτερα ναυπηγικά προγράμματα, η συνολική αξία των οποίων υπολογίζεται αυτή την εποχή και έως το 2016, με βάση τα συμβόλαια που έχουν υπογράψει, στα 25 δισεκατομμύρια δολάρια». Τι δεν καταλαβαίνουμε; Ναυπηγήσεις μπορούν και κάνουν, τα δάνεια μόνο δεν μπορούν να αποπληρώσουν; Θα μας τρελάνουν τελείως;

Και κάτι άλλο. Πιέζουν οι δανειστές την Ελληνική κυβέρνηση; Η κυβέρνηση γιατί δεν πιέζει με την νομιμότητα τους εδώ συνεργάτες τους, συνεταίρους τους ή ότι άλλο; Και αν αντιδράσουν σε αυτό να το καταγγείλει αμέσως η κυβέρνηση. Για αυτό λέμε ότι η κυβέρνηση έχει αργήσει πάρα πολύ. Οι δηλώσεις του κ. Ήσυχου, του Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας ότι οι Siemens, Rheinmetall και Eurocopter θα είναι οι τρεις πρώτες εταιρείες που η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται όχι μόνο να τις αποκλείσει από μελλοντικούς ελληνικούς διαγωνισμούς, αλλά να φέρει θέμα αποκλεισμούς τους στην υπόλοιπη Ευρώπη, είναι προς την σωστή γραμμή. Φυσικά μην περιμένει κανείς να τις αποκλείσει από Ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς, αλλά αυτό δεν μας νοιάζει. Εμάς μας ενδιαφέρει η κυβέρνηση να ζητήσει και να επιδιώξει με κάθε μέσο να αποζημιωθεί για όλες τις απάτες που πιθανόν έχουν γίνει. Δεν μπορεί να γλεντούν όλοι σε βάρος του κορόιδου.

Μόνον έτσι θα αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια μας ως χώρα, ως λαός. Έτσι θα έχουμε μια αξιοπρεπή κυβέρνηση. Αν καταφέρει η κυβέρνηση και μας επιστραφούν χρήματα που καταβλήθηκαν αχρεωστήτως ή παρανόμως σε διαφόρους, οι Έλληνες θα αποκτήσουν και χρήματα και δουλειές κύριε Βαρουφάκη, που τόσο έχουν ανάγκη και τα δύο. Θα μπορεί ακόμη το κράτος να κάνει και κοινωνική πολιτική, και να μην κόβει πχ συντάξεις αναπηρίας από αυτούς που τις δικαιούνται πραγματικά, για να μην έχουμε τραγικά τύπου Χαλκίδας. Αρκετές ανθρωποθυσίες είχαμε όλα αυτά τα χρόνια… Δεν χόρτασαν από το αίμα των αθώων όλα τα ξένα και εγχώρια αρπακτικά που έχουν πέσει πάνω στον πλούτο της χώρας μας;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας 

Την κοινοβουλευτική ομάδα μπορείς να την βάλεις σε ένα δωμάτιο, να την κλειδώσεις  και να πετάξεις  το κλειδί στον υπόνομο.
Να απαιτήσεις πειθαρχία, απαγόρευση των δηλώσεων, πλήρη υπακοή και να τα καταφέρεις.
Έχεις επιβάλει άλλωστε, με υψηλό αίσθημα δημοκρατίας, την απόλυτη δέσμευση των βουλευτών, ότι θα επιστρέψουν την έδρα σε περίπτωση διαφωνίας και αποχώρησης από την κοινοβουλευτική ομάδα.

Διαφωνία σημαίνει παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα.
Ποιος να αντιδράσει;
Άντε κάποιος ονειροπόλος σαν τον Μανώλη τον Γλέζο.
Και γι αυτό έχετε την λύση. Θα τον πείτε γέρο, θα ισχυριστείτε ότι η μνήμη του τον προδίδει, η κρίση του δεν τον βοηθά και καθαρίσατε. 

Το φοβισμένο και εκβιαστικό ΝΑΙ της κοινοβουλευτικής ομάδας, δεν είναι και ΝΑΙ του Ελληνικού λαού.

Η εξουσία άλλωστε ενώνει.
Εδώ για λίγες από τις σταγόνες της, κάθονται μαζί σας, στα ίδια έδρανα της συμπολίτευσης οι ψεκασμένοι του Καμένου. 

Τον λαό όμως δεν μπορείς να τον φιμώσεις, ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ είπαμε όχι ΣΙΩΠΗ.

Την μπανάνα ως πίθηκοι, την φάγαμε από τους προηγούμενους, δεν θέλουμε άλλη. Το όνειρο που μας τάξατε το θέλουμε πίσω και το θέλουμε ακέραιο. 

Κάντε μας να πιστέψουμε ότι μαζί με την Ελπίδα που μας υποσχεθήκατε, δεν έχετε έτοιμη και την τιμή πώληση της.

Να μας πείσετε ότι το παιχνίδι δεν είναι πουλημένο από την αρχή.
Αν είναι έτσι, για πιο λόγο να παίξεις, για να κερδίσεις ότι σου πούλησαν; 

Και αν κάνετε λάθη, μην ψάχνετε να βρείτε εξιλαστήρια θύματα, σήμερα στο πρόσωπο του Γλέζου, αύριο στην σκληρή κριτική του προδομένου για άλλη μια φορά Ελληνικού λαού.

Στις δικές σας επιλογές ψάξτε τον ένοχο και στο δικό σας τριπλό αποτυχημένο τόλουπ.

Ξέρουμε ότι σε αυτή την προσπάθεια θα γίνουν υποχωρήσεις και λάθη.
Ο καθένας μπορεί να «γλιστρήσει» ενώ θέλει πολύ να μείνει όρθιος.
Στο χέρι σας είναι να μας αποδείξετε ότι είστε πιο σημαντικοί από τα λάθη σας. 

Μαζέψτε το κάθε ψώνιο, που για λίγους πόντους δημοσιότητας, εξευτελίζεται στα «παράθυρα», λέει ψέματα, προκαλεί και ακυρώνει την όποια προσπάθεια, παρουσιάζοντας την ΔΙΚΗ του πραγματικότητα και όχι ΤΗΝ πραγματικότητα.

Είναι σίγουρο ότι τούτη την στιγμή, η σημερινή κυβέρνηση, είναι ότι καλύτερο διαθέτουμε.

Αυτό όμως δεν σας βάζει στο απυρόβλητο.
Χρέος μας είναι ως λαός, να σας ΤΡΑΒΑΜΕ συνεχώς το αυτί και υποχρέωση σας  να μας ΑΚΟΥΤΕ, την αλαζονεία αφήστε την για τους προηγούμενους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Αντώνη Μυλωνάκη

Το σύστημα ήταν και είναι ισχυρότατο κομματικό και πελατειακό στις ένοπλες δυνάμεις. Η χαρακτηριστική φράση του Αναπληρωτή υπουργού εθνικής άμυνας του κ. Κώστα Ήσυχου στη συνέντευξή του στον Πάρι Καρβουνόπουλο. Μια μεγάλη αλήθεια που αποτυπώνει την αδυναμία μιας πολιτείας, ενός ευρωπαικού κράτους να ξεφύγει απο τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, που τόσο πολύ έχουν βλάψει μια μεγάλη και έντιμη κοινωνική ομάδα όπως είναι τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και κατ΄επέκταση τη πατρίδα μας σε δύσκολες στιγμές.

Μια αλήθεια που κόστισε δισεκατομμύρια ευρώ απο μίζες και υπερκοστολογήσεις στα εξοπλιστικά, μιά αλήθεια που κόστισε ανθρώπινες ζωές χωρίς λόγο και το μεγάλο φιάσκο για τη χώρα μας στα Ίμια.
Και εξηγούμε. Σύνηθες το φαινόμενο αλλαγής των Αρχηγών Επιτελείων σ΄όλο το κόσμο όταν έρχεται η ώρα τους ή όταν είναι ανεπαρκείς. Δεν είναι όμως σύνηθες η αλλαγή κάθε φορά που αλλάζει μια κυβέρνηση. Στην πατρίδα μας το είδαμε κι αυτό. Τέσσερις αρχηγοί του ΓΕΣ σε δύο χρονια, όσες δηλαδή και οι κυβερνήσεις κατα τη διάρκεια της κρίσης.

Αυτό είναι σοβαρή αντιμετώπιση στελεχών πιστεύει κάποιος και προς όφελος του στρατού; Αναμφίβολα όχι για σοβαρούς λαούς που θέλουν αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις και όχι το στρατό κομματικό όργανο στα χέρια των εκάστοτε πολιτικών και κυβερνήσεων.

Είναι ή δεν είναι το κομματικό και πελατειακό αυτό σύστημα εκείνο το οποίο ευθύνεται για τη διαπλοκή και τη μεγάλη απάτη στα εξοπλιστικά;
Αν υπήρχαν αρχηγοί ανεξάρτητοι και όχι υποταχτικοί θα υπέγραφαν τα θέλω... Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου ή του κάθε φορά υπουργού;
Αν δεν ήταν πελατειακό θα είχαμε τον επανελθόντα απο τα πράσινα κομματικά γραφεία Ναύαρχο Λυμπέρη να είναι ανήμπορος και χωρίς προσωπικότητα διαχείρισης της μεγάλης κρίσης στα Ιμια που τελικά εκτός απο γκρίζες ζώνες που... κερδίσαμε, χάσαμε και τρία παλληκάρια από εγκληματικά λάθη και παραλείψεις;
Αν δεν ήταν πελατειακό θα είχαμε παγκόσμιο φαινόμενο Αρχηγού ΓΕΕΘΑ να τιτιβίζει κάθε τόσο την ώρα που το προσωπικό του υποφέρει; Να τιμωρεί αξιωματικούς επειδή έχουν τις απόψεις τους;
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.
Αλλά δυστυχώς είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ και συγχρόνως το μεγάλο και διαχρονικό ΕΓΚΛΗΜΑ.

Όπως και στις παρούσες κρίσεις το μεγάλο ΕΓΚΛΗΜΑ ήταν η αποστρατεία ενός μεγάλου και ΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ. Οχι ότι ο νέος αρχηγός δεν είναι ικανότατος και εξαιρετικός . Είναι και παραείναι.
Όπως έγραψε και ο πολύ καλός στρατιωτικός συντάκτης ο Πάρις ο Καρβουνόπουλος, το μεγάλο έγκλημα του Χρήστου Μανωλά ήταν ότι βρισκόταν πάντα ΠΑΝΩ απο τον μέσο όρο στις ένοπλες δυνάμεις. Και έπρεπε να εξαφανιστεί. Απλά γιατί είχε γνώση και γνώμη που μπορούσε να την αποδείξει και να πει άνετα, μα πολύ ΑΝΕΤΑ και ένα ΟΧΙ. 
Αυτό δυστυχώς είναι ΕΓΚΛΗΜΑ στο στρατό ακόμα και σήμερα.
Παραμένουν οι υποτακτικοί, οι κουτσουμπόληδες, οι επανελθόντες απο κομματικά γραφεία, οι άνθρωποι που ήταν πάντα δίπλα σε πολιτικούς και είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Το τελευταίο είναι η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ και συγχρόνως το μεγάλο λάθος της νέας πολιτικής ηγεσίας, που εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει, αν ρωτήσει στρατευμένους και στελέχη.
Δυστυχώς κύριοι υπουργοί άμυνας της νέας κυβέρνησης ήταν το μεγάλο σας λάθος και θα σας συνοδεύει μια ζωή.

Ποιό ήταν το "έγκλημα" του Μανωλά που τον οδήγησε στην αποστρατεία

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Το ερώτημα “γιατί αποστράτευσαν τον Μανωλά” είναι σίγουρα το πιο “καυτό γιατί” των κρίσεων.
Εμείς θα προσθέσουμε κι ένα ακόμη ερώτημα. Γιατί τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχει τέτοια αναταραχή και τόσες αλλαγές Αρχηγών; Δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά και δεν υπήρχε κανένας λόγος να συμβεί τώρα όταν μάλιστα οι Αρχηγοί που έφυγαν ήταν όλοι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Ο καθένας με τα πλεονεκτήματά του και τα μειονεκτήματά του. Ζιαζιάς, Γκίνης, Τσέλιος και τώρα Μανωλάς.
Κάτι δεν πάει καλά και σίγουρα δεν φταίει το ΓΕΣ γι΄ αυτό. Άλλοι ευθύνονται που “φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν” και προκαλούν μόνο καταστροφή στις ΕΔ.

Γιατί φεύγει ο Μανωλάς; Γιατί ήταν πάνω από τον μέσο όρο! Τόσο απλά. Κι αυτό στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι καλό.
Επιπλέον είχε και άποψη! Την οποία εξέφραζε πάντα με απολύτως θεσμικό τρόπο, είτε με λόγια, είτε με πράξεις. Όταν όμως κινείσαι σ΄ ένα χώρο όπως οι Ε.Δ. των τελευταίων χρόνων που η σιωπή σε όσα απίστευτα γίνονταν εξασφάλιζε θεσούλες και γαλόνια, είναι μάλλον αναμενόμενο ότι πας σπίτι σου όσο ικανός κι αν είσαι.

Όχι δεν είναι… στρατιωτική διάνοια ο Μανωλάς. Δεν είναι καποιο φαινόμενο. Ένας καλός επαγγελματίας είναι, που φρόντισε να εμπλουτίσει τις καταδρομικές του ικανότητες με πολλές ξένες γλώσσες και καλή επιτελική εμπειρία. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Όταν χρειάστηκε, είπε την άποψη του και προφανώς αυτό πληρώνει. Την “γλίτωσε” από τον Αβραμόπουλο στον οποίο κάποιοι καλοθελητές τον είχαν παρουσιάσει ως “συνδικαλιστή” επειδή… τόλμησε να συγκαλέσει ΑΣΣ για να ενημερώσει τους στρατηγούς του για το θέμα του εφάπαξ. Είναι οι ίδιοι καλοθελητές που ενημέρωναν το υπουργικό περιβάλλον -επί Αβραμόπουλου πάλι- για τις ερωτικές συναστροφές δημοσιογράφων που τους “επηρεάζουν ΣΥΡΙΖΑΙες”!!!
Η απόλυτη κατάντια…

Τον Μανωλά τον έχω δει στο γραφείο του μία φορά όλη κι όλη. Και εκτιμώ πάντα ιδιαίτερα τους Αρχηγούς που δεν έχουν πολλά πάρε-δώσε με δημοσιογράφους.
Έτυχε επί τρεις ημέρες να έχουμε αρνητικά δημοσιεύματα για τον στρατό. Προς τιμήν του δεν διέψευσε τίποτα. Και στην συζήτηση που ακολούθησε κατάλαβα γιατί έχει φανατικούς υποστηρικτές και ορκισμένους εχθρούς.
Είναι άνθρωπος ευθύς και δεν φοβάται να πει την γνώμη του. Δεν έχει επίσης κάνενα κόμπλεξ να παραδεχτεί ότι του αρέσει να τραγουδάει κάτι που συνάδελφοί του παρουσίαζαν στους υπουργούς ως μέγα "κουσούρι"! Και ειδικά ότι είχε... το θράσος να τραγουδά μαζί με τους στρατιώτες του! Λογικό να τους φαίνεται περίεργο αφού οι "κατήγοροι" δεν έχουν υπηρετήσει και πολύ εκτός αστικών κέντρων και είναι λογικό να μην έχουν εμπειρίες και παραστάσεις από μάχιμες μονάδες.

Δεν θα χάσει ο Μανωλάς που φεύγει.
Η απόφαση του ΚΥΣΕΑ για την αποστρατεία του είναι ένα ακόμη μεγάλο λάθος.
Στα πολλά που έχουν κάνει άλλα ΚΥΣΕΑ για άλλους Αρχηγούς.

Ότι έγινε, έγινε αλλά είναι επιβεβλημένο να σταματήσει η παραφιλολογία που θέλει τον Καμμένο να “τρώει” τον Μανωλά επειδή “δεν τον βοήθησε στην υπόθεση των NH-90”.
Την γνώμη του είπε και πολύ φοβόμαστε ότι ήταν και σωστή.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Τι Ελλάδα θέλουμε; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να τεθεί πολιτικά, κοσμοθεωρητικά, οικονομικά, κοινωνικά και όχι αν το e-mail Χαρδούβελη είναι το ίδιο με τη συμφωνία-πλαίσιο Βαρουφάκη. Γιατί το πρώτο ερώτημα έχει δύσκολες και πολύ πιο στρατηγικές αποφάσεις από το δεύτερο, το οποίο απαντιέται με πολύ πιο απλό τρόπο. Ναι, η συμφωνία Βαρουφάκη είναι καλύτερη από το e-mail Χαρδούβελη.

Εξηγεί γιατί πολύ απλά ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας χαρακτήριζε με δημόσια και επίσημη ανακοίνωση του εκπροσώπου του μια τέτοιου τύπου συμφωνία «δούρειο ίππο», αφού αφήνει σαφή περιθώρια εξειδικεύσεων και αυτοκαθορισμού των οικονομικών της χώρας στους Ελληνες. «Δημιουργική ασάφεια» χαρακτηρίστηκε στην Ελλάδα, επί της ουσίας όμως πρόκειται για μια αρχική προσπάθεια της Ελλάδας να αποκτήσει και πάλι τη δυνατότητα της αυτοδιοίκησής της.

Αντίθετα, το e-mail Χαρδούβελη ήταν και πάλι ένας κατάλογος πολύ συγκεκριμένων μέτρων στη βάση της δημοσιονομικής αριθμολαγνίας των Μνημονίων που κατέστρεψαν τη χώρα και φτωχοποίησαν τους Ελληνες, χωρίς έως τώρα να έχουν πετύχει -πέραν των επικοινωνιακών πομφολύγων- κάποια πιθανότητα success story. Το βασικό ερώτημα, όμως, που τώρα τίθεται, όχι γι' αυτήν την αρχική συμφωνία «παρένθεση» των τεσσάρων μηνών αλλά για το ίδιο το μέλλον της χώρας και του λαού, είναι τι Ελλάδα θέλουμε. Ούτως ώστε στην επόμενη πρόταση προς την Ευρώπη και τον διεθνή παράγοντα η συγκρότηση αυτής της επόμενης Ελλάδας να τεθεί ως στόχος μέσα από συγκεκριμένες εθνικές και κρατικές στρατηγικές που θα επιδιώξουν την εμπέδωσή της. Ανεχόμενοι, μάλιστα, τους «δωσιλόγους», οι οποίοι προφασιζόμενοι τον ευρωπαϊσμό και άσχετα με την ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα που προβάλλουν, θα προσπαθήσουν χειρότερα από την τρόικα και τα κυβερνητικά επιτελεία ή τα επιχειρηματικά καρτέλ των άλλων να διατηρήσουν μια Ελλάδα-αποικία του Βερολίνου και της ελληνικής ολιγαρχίας των κρατικών προμηθευτών στα μέτρα τους, όπως έκαναν από το 1996 και μετά.

Κυρίαρχος στόχος για να επιδιώξουμε μια επόμενη Ελλάδα είναι να ξεπεράσουμε ως λαός, ως έθνος και ως πρόσωπα την «κατάσταση αφασίας και αδράνειας» που μας οδήγησαν η μεταπολεμική εκεχειρία από το 1950 και η ελευθεριακή ανηθικότητα και βαρβαρική απληστία της σπατάλης από το 1980 και μετά.

Η αρχή της πορείας για την «αναδόμηση» του έθνους-κράτους έχει πολύ συγκεκριμένες και συμφωνημένες προδιαγραφές. Ξεκινάμε από μια δομική χρεοκοπία με μια κυβέρνηση αντισυμβατικής Αριστεράς και Δεξιάς, η οποία δείχνει αποφασισμένη να αλλάξει τα δεδομένα που μας οδήγησαν στη δομική χρεοκοπία. Είμαστε μια χώρα του ευρώ, χωρίς καμία ισχυρή αποφασιστικότητα να εξέλθουμε από αυτό. Μια χώρα του ΝΑΤΟ αμιγώς δυτική, ποτέ δεν υπήρξαμε κάτι άλλο, με πρόσβαση και ειδικό ρόλο στη Μεσόγειο και τη Βαλκανική. Ειδικές στρατηγικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, θρησκευτικό-πολιτιστικό άξονα με τη Ρωσία και αναπτυσσόμενες εμπορικές σχέσεις με την Κίνα. Η ευρωπαϊκή πορεία μας από την ΕΟΚ έως και τη ζώνη του ευρώ είναι απότοκος των επιλογών και της στήριξης του γαλλικού έθνους.

Για να υπάρξει μια αρχική συζήτηση για μια επόμενη Ελλάδα πετυχημένο κράτος, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητά μας ως η αρχαιότερη μητρόπολη του Νότου με παράδοση πολιτισμού, κοινή κληρονομία της ανθρωπότητας, αυτοκρατορία και πρώτη «θαλασοκρατία» στην Ανατολή και στον Βορρά, με δεύτερη ιστορικά αυτή των Αγγλων, αλλά πολύ πιο προσφιλή στους λαούς και στις φυλές που εγκολπώθηκαν σε αυτήν, πρώτο ευρωπαϊκό έθνος από την εποχή του Φιλίππου του Μακεδόνα, ενεργό συμμετοχή σε δεύτερη αυτοκρατορία, τη Βυζαντινή, στον Μεσαίωνα, πρώτη εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση μετά τον Γαλλικό Διαφωτισμό στους νέους καιρούς.

Εθνος ολιγομελές σήμερα άρα αριστοκρατικό. Παραμένουμε από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις στον κόσμο, με κυρίαρχη εμπορική αρμάδα Ελλήνων ιδιωτών. Σε πλήρη υπαλληλοποίηση στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα από το 1950 έως σήμερα, δεν κατορθώνουμε να αντιμετωπίσουμε την αντίφαση ανάμεσα στη συνείδηση του κοσμοπολιτισμού μας και της μικροαστικής δουλοπαροικίας στο πελατειακό κράτος που αποδεχόμαστε και υπηρετούμε...

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H Οζγκετσάν Ασλάν, μια 20χρονη φοιτήτρια, που ζούσε στη Μερσίνα, εξαφανίστηκε στις 11 Φεβρουαρίου. Την επομένη η αστυνομία ανακάλυψε σε ένα μικρό λεωφορείο κηλίδες αίματος και ένα καπέλο. Στις 13 ανακαλύφθηκε το καμένο σώμα της, σε κοντινό ποτάμι. Το πτώμα της αναγνωρίστηκε από μικρά τεμάχια των ρούχων της που δεν είχαν καεί. 

Του Μπουράκ Μπεκντίλ
Πηγή: http://www.gatestoneinstitute.org/
Μετάφραση - Απόδοση: Παντελής Καρύκας


Ο δολοφόνος της αποκάλυψε πως θέλησε να τη βιάσει. Η κοπέλα ήταν η τελευταία επιβάτης. Αυτή αντιστάθηκε χρησιμοποιώντας και σπρέι πιπεριού. Έτσι τη μαχαίρωσε και ζήτησε τη βοήθεια του πατέρα του και ενός φίλου του. Όταν αυτοί έφτασαν στο σημείο η κοπέλα ακόμα ανέπνεε. 

Τότε ο δολοφόνος της έκοψε την καρωτίδα, την μαχαίρωσε πολλές φόρες και τέλος της έκοψε τα χέρια, καθώς τον είχε γδάρει στο πρόσωπο παλεύοντας για τη ζωή της και ο δολοφόνος ήθελε να εξαφανίσει τα ίχνη. Οι τρεις άνδρες, κατόπιν έκαψαν το κατακρεουργημένο πτώμα της κοπέλας και έριξαν ό,τι απέμεινε στο ποτάμι. 

Η τουρκική κοινωνία σοκαρίστηκε από την είδηση, η οποία ήταν πρώτο θέμα στον τουρκικό Τύπο. Πως μπορεί κάποιος να διαπράξει ένας τόσο τερατώδες έγκλημα; Δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Εκστρατείες ξεκίνησαν μέσω των κοινωνικών δικτύων.

Στη Βουλή, οι πολιτικοί έκαναν μακρές αγορεύσεις και ορκίζονταν να σταματήσουν τη βία κατά γυναικών. Συλλυπητήρια υποβλήθηκαν στην οικογένεια, ακόμα και από τον πρόεδρο Ερντογάν και τις δύο του κόρες. Έδειχνε σαν όλοι οι Τούρκοι να ενώθηκαν, έναντι ενός κοινού εχθρού. Στην πραγματικότητα όμως ο εχθρός είναι ο ίδιος ο πολιτισμός τους.

Το 2010 η κυρία Εμινέ Ερντογάν, μιλώντας στις Βρυξέλλες, είπε πως «στον πολιτισμό μας, ο οποίος έχει μεγάλο ιστορικό υπόβαθρο, η οικογένεια και η μητρότητα είναι ιερές». Η κ. Ερντογάν είχε μιλήσει μόλις μερικές ημέρες μετά από μια σειρά ομαδικών βιασμών στην πόλη καταγωγής της, την Σιίρτ της ανατολικής Τουρκίας. 

Στην περίπτωση εκείνη είχαν βιαστεί και ανήλικες και μια είχε δολοφονηθεί. Τότε ο δήμαρχος είχε πει: «Η πόλη μας είναι μια μικρή πόλη όπου όλοι, σχεδόν, είναι συγγενείς μεταξύ τους. Κλείσαμε την υπόθεση, αφού συμβουλευτήκαμε την αστυνομία και την εισαγγελία». 

Το πρόβλημα λοιπόν είναι στη συντηρητική νοοτροπία, για την οποία οι Τούρκοι είναι και υπερήφανοι. Οι νύφες αγοράζονταν από παιδιά, με αντάλλαγμα βόδια ή χρυσό. Το να σκοτώσεις την κόρη σου επειδή έπεσε θύμα βιασμού, αποτελεί παράδοση υπεράσπισης της οικογενειακής τιμής.

Το να σκοτώσεις την κόρη σου γιατί ερωτεύτηκε κάποιον είναι επίσης απόλυτα φυσιολογικό. Το να καλύπτεις το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα είναι επίσης απόλυτα σωστό. Όταν όμως ένα αγόρι κάνει τατουάζ ή φορά σκουλαρίκι, όχι, αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Το 2009 ο 78 ετών ισλαμιστής αρθρογράφος Χουσεΐν Ουσμέζ, φυλακίστηκε με την κατηγορία πως είχε σεξουαλική επαφή με ένα κορίτσι 14 ετών. Αποφυλακίστηκε όμως, ένα χρόνο μετά, από το δικαστήριο. Εξερχόμενος από τη φυλακή υπερασπίστηκε τον ισλαμικό νόμο που επιτρέπει τους γάμους κοριτσιών ακόμα και μικρότερων των 16 ετών.

Το 2013 έρευνα του BBC αποκάλυψε πως στο διάστημα 2002-09 οι δολοφονίες γυναικών στην Τουρκία, αυξήθηκαν κατά 1.400%. Το 2014 ένα κορίτσι που το είχαν παντρέψει με τη βία στα 12 χρόνια του, βρέθηκε νεκρό. Για την επίσημη Τουρκία δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στον γάμο της.

Ωστόσο, έρευνες στην Τουρκία έδειξαν πως το 20% των ανδρών και το 18% των γυναικών θεωρούν πως η γυναίκα πρέπει να δέρνεται, «όταν χρειάζεται». Είναι βαθιά ριζωμένη η συντηρητική ισλαμική νοοτροπία στους Τούρκους.

Ο Ερντογάν, ο οποίος υποτίθεται πενθούσε για την 20χρονη φοιτήτρια, βρήκε τη ευκαιρία να κατηγορήσει τις φεμινίστριες της Τουρκίας γιατί βγήκαν στους δρόμους. «Σε τι έχετε να κάνετε εσείς με τη θρησκεία και τον πολιτισμό μας;», τους είπε, πιστός στην παλαιότερη ρήση του πως στο Ισλάμ η γυναίκα είναι υποτελής του άνδρα. 

Όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Ο πρώην πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ, ο πρώην στενός πολιτικός σύμμαχος του Ερντογάν και συνιδρυτής του ΑΚΡ έχει επίσης την ίδια άποψη. Άλλωστε νυμφεύτηκε τη σύζυγό του όταν αυτή ήταν μόλις 15 και αυτός 30.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το Ευαγγέλιο είναι χρυσωρυχείο σοφίας. Δεν είναι δυνατόν να ρίξεις μέσα στο Ευαγγέλιο τον κουβά της σκέψης σου και να μην αντλήσεις χρυσάφι.
Και χαρακτηριστικό παράδειγμα, στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί η ευαγγελική περικοπή της προηγούμενης Κυριακής (Ματθαίου, ΚΕ, 31-46) η οποία αναφέρεται στη Μέλλουσα Κρίση. Τη μητέρα, θα μπορούσαμε να πούμε, όλων των δικών. Γιατί εκεί και μόνο εκεί θα αποκαλυφθεί και θα εφαρμοστεί η αληθινή δικαιοσύνη, που βέβαια είναι η δικαιοσύνη του Θεού.

Μιλούμε ασφαλώς κι εμείς οι άνθρωποι για δικαιοσύνη. Και μάλιστα μιλούμε για λειτουργούς και υπουργούς της Δικαιοσύνης. Αλλά η δικαιοσύνη μας αυτή έχει πολύ ελάχιστη σχέση με τη δικαιοσύνη του Θεού, αν δεν βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση. Παρότι, για να καταστήσουμε ευχερέστερη την απονομή της «δικαιοσύνης» μας, έχουμε επινοήσει σωρεία νόμων. Τους οποίους όμως, αν στύψει κανείς είναι δύσκολο να βγάλει έστω και λίγες σταγόνες δικαιοσύνης. Ενώ απεναντίας θα βγάλει ποταμούς αδικίας και περισσής κακουργίας. Και εύγλωττη απόδειξη του ισχυρισμού αυτού αποτελεί το γεγονός ότι θύματα της ανθρώπινης δικαιοσύνης υπήρξαν μεγάλοι σοφοί και ήρωες και άγιοι. Και διαχρονικά, εκατομμύρια πολλά αθώων ανθρώπων.

Κι ακόμη ας πάρουμε για παράδειγμα τους «συμμάχους» μας στο ΝΑΤΟ και «εταίρους» μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Γερμανούς, οι οποίοι έκαμαν, εν ονόματι του νόμου, δύο καταστροφικούς παγκοσμίους πολέμους, με απολογισμό εκατομμύρια θυμάτων. Μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και κάπου εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες. Οι οποίοι δεν είχαν φταίξει και δεν είχαν βλάψει σε τίποτε τους Γερμανούς. Και όμως βρέθηκαν να αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες. Με αποτέλεσμα να καίγονται και να καταστρέφονται οι πόλεις και τα χωριά τους και οι απαραίτητες για την επιβίωσή τους υλικοτεχνικές υποδομές. Να καταληστεύονται και να κακοποιούνται ποικιλοτρόπως οι ίδιοι, χωρίς ίχνος ανθρώπινης ευαισθησίας. Και όλα αυτά στο όνομα της ρατσιστικής γερμανικής παραφροσύνης και νομιμοφροσύνης.

Βέβαια θα πουν κάποιοι, μα αυτοί, που τα έκαμαν αυτά ήταν οι ναζί. Οι οπαδοί μιας διαστροφικής ιδεολογίας, που έχει ως υπέρτατο ιδανικό της, σε κάθε έκφανση της ζωής, τη βαρβαρότητα. Αλλά να όμως που η διαστροφική αυτή νοοτροπία επανέρχεται και στις μέρες μας. Οπότε έχουμε το πάντρεμα της νεοναζιστικής με την τοκογλυφική βαρβαρότητα. Δύο παθολογικά σύνδρομα ρατσιστικών ιδεοληψιών, που παλιότερα συγκρούονταν και τώρα συνεργάζονται και συναγωνίζονται για το ποιος θα δρέψει περισσότερες δάφνες καταστροφικής βαρβαρότητας.

Δεν ακούσατε τι είπε ο Γερμανός Υπουργός των Εξωτερικών στο δικό μας ομόλογό του Υπουργό, όταν ο τελευταίος του είπε ότι θα διεκδικήσουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του κατοχικού δανείου; «Η υπόθεση των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, αποκρίθηκε, έχει κλείσει νομικά για μας»! 
Που σημαίνει ότι η παντοειδής καταστροφή της πατρίδας μας και το δολοφονικό όργιο, σε βάρος του λαού μας, ήταν πέρα για πέρα νόμιμο. Και ασφαλώς τώρα είμαστε διπλά παράνομοι, που έχουμε το θράσος να τους ζητούμε και τα ρέστα…

Και είμαστε ακόμη περισσότερο παράνομοι, αφού η μαφία των διεθνών τοκογλύφων σε αγαστή συνεργασία με τους ντόπιους εφιάλτες, όπως ξανά ’χουμε πει, χάλκευσαν, την πέρα για πέρα νόμιμη δολοφονική παγίδα του δόλιου χρέους. Που μάλιστα είναι κατοχυρωμένη με μνημόνια και συμβάσεις συμβατές με τη δική τους νομική βαρβαρότητα και ασύμβατες με τη δική μας επιβίωση και αξιοπρέπεια. Και έρχονται, στο όνομα της βαρβαρότητας αυτής, να μας σύρουν αλυσοδεμένους στα αδιέξοδα καταγώγια του ναζιστικού και τοκογλυφικού μεσαίωνα. Που σημαίνει ότι ο νόμος των κρεματορίων, που τότε εφαρμόστηκε απ’ τους ναζί, εφαρμόζεται τώρα σε βάρος των Ελλήνων απ’ τους ιδεολογικούς απογόνους τους.

Δεν ακούσατε τι είπε ο κ. Βαρουφάκης; Η Ε.Ε. είπε μας αντιμετωπίζει, όπως η CIA τους κρατούμενους του Γκουανατανάμο. Οι σύγχρονοι νεοναζί δεν μας δολοφονούν μια κι έξω, όπως οι «φιλάνθρωποι» ναζί των κρεματορίων, αλλά αργά και όσο μπορούν περισσότερο οδυνηρά, για να το απολαμβάνουν. Κι ακόμη ακούσατε πώς ερμηνεύει την ετυμηγορία του γερμανοκρατούμενου Ευρογκρούπ ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Γκρούγκμαν (φωτογρσφία):
«Η αποκρουστική απόφασή τους, λέει, σημαίνει ο, τι και η απόφαση των Ρωμαίων για την Καρχηδόνα. Ότι η Ελλάδα πρέπει να καταστραφεί»!
Ότι, δηλαδή, η λεηλασία σε βάρος ενός λαού και η καταστροφή της χώρας του είναι, κατά πάντα νόμιμες. Και τα παιδάκια και τα εκατομμύρια των ανέργων και όσων λιμοκτονούν και οι χιλιάδες, που αυτοκτονούν όλοι και όλα αυτά είναι καλά και άγια και νόμιμα. Και αυτό επαναλαμβάνουν τα πολιτικά και μιντιακά φερέφωνά τους.
Ακόμη και κάποια ελληνικά. Δεν είδατε τι έκαμε, χωρίς ίχνος αιδούς και συνείδησης ο αλήστου μνήμης πρώην πρωθυπουργός της ΝεόΔουλης παρατάξεως. Έσπευσε να συναντηθεί με τους ομόφρονές του, προκειμένου να αποφανθούν από κοινού ότι η νέα κυβέρνηση και συλλήβδην ο ελληνικός λαός είμαστε υποχρεωμένοι να βασανιζόμαστε-εμείς και οι επόμενες γενιές των Ελλήνων-στα κάτεργα του νεοναζιστικού και τοκογλυφικού μεσαίωνα.

Και τι λέει η ευαγγελική δικαιοσύνη, στην προκειμένη περίπτωση; Λέει απλά ότι όλα αυτά είναι κακουργήματα με αιώνιες συνέπειες για όσους κάνουν κόλαση τη ζωή των συνανθρώπων τους. Όσο και εκείνα του Νταχάου και του Άουσβιτς!

Αλλά βέβαια τι σημασία έχει το τι λέει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό του; Σημασία έχει το τι λέει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, οι Ροτσιλδ και οι Ροκφέλερ και οι διάφοροι Σαμαράδες. Για τους οποίους ο Χριστός είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Έστω κι αν δηλώνουν χριστιανοδημοκράτες ή οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να παραχαράξουν και να καπηλευτούν το Ευαγγέλιο…

παπα-Ηλίας
Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη

yfantis.ilias@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου