Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Ιαν 2012


Όσοι καλόπιστοι πολίτες είχαν χειροκροτήσει την πρωθυπουργοποίηση του Παπαδήμου βιώνουν επώδυνα την προσγείωση στην πραγματικότητα. Υπενθυμίζουμε ότι, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου κατέρρευσε, η μόνη δύναμη που είχε πολιτική ατζέντα, σχέδιο δράσης, συντονισμό και δύναμη πολιτικού πυρός ήταν το κόμμα του Μνημονίου. Γι’ αυτό και κατάφερε να καλλιεργήσει την πολιτική ατμόσφαιρα, η οποία υποχρέωσε τον Σαμαρά να συμφωνήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Γι’ αυτό και στη συνέχεια επέβαλε τη λύση Παπαδήμου. Όταν, μάλιστα, ο Παπανδρέου προσπάθησε να προωθήσει στην πρωθυπουργία το φίλο του Πετσάλνικο, η υποψηφιότητα Παπαδήμου κατέστη εξ αντιδιαστολής στα μάτια της κοινής γνώμης λυτρωτική λύση.

Τα υψηλά ποσοστά αποδοχής του Παπαδήμου, όπως τα κατέγραψαν οι δημοσκοπήσεις αμέσως μετά την πρωθυπουργοποίησή του, είναι εξηγήσιμα. Οι πολίτες ένιωσαν ανακούφιση από την απομάκρυνση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και, κυρίως, είχαν ζωτική ανάγκη να ελπίσουν ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ, άλλωστε, έσπευσαν να δώσουν αυτή την ελπίδα. Σε χρόνο-ρεκόρ έχτισαν γύρω από το πρόσωπο του πρώην κεντρικού τραπεζίτη ένα μύθο.

Το πρόβλημα με το μύθο, όμως, είναι ότι δεν αντέχει όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν αυτό που ήταν εξαρχής προφανές στο έμπειρο πολιτικό μάτι: Ο Παπαδήμος δεν πρωθυπουργοποιήθηκε για να προσπαθήσει να επιτύχει τροποποιήσεις της συνταγής που έχει επιβάλει στην Ελλάδα η τρόικα, αλλά για να ξανασερβίρει τη ρητορική περί μονόδρομου. Γι’ αυτό και στις προγραμματικές δηλώσεις του τόνισε την ανάγκη «εκπλήρωσης των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδος». Όποιος έξυνε λίγο τις διατυπώσεις του θα διαπίστωνε ότι ο τότε νέος πρωθυπουργός δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι θα είναι ο άνευ ενδοιασμών εφαρμοστής της πολιτικής του Μνημονίου.

Η στάση του Παπαδήμου στο ζήτημα της περικοπής του κατώτατου μισθού δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τις προθέσεις του. Δήλωσε ότι η μόνη «κόκκινη γραμμή» που αναγνωρίζει είναι η σωτηρία της χώρας. Τη σωτηρία της χώρας, όμως, δεν την αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ορισμένοι θεωρούν ότι σωτηρία είναι η επιστροφή στη δραχμή. Κάποιοι άλλοι ότι η Ελλάδα πρέπει να απαιτήσει αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής που εντείνει την ύφεση. Τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα να διαπραγματευτεί και το μόνο που της μένει είναι να εφαρμόσει πειθήνια τις εντολές της τρόικας.

Οι δηλώσεις και οι πράξεις του Παπαδήμου τον κατατάσσουν στην τρίτη κατηγορία. Η άρνησή του να αποδεχτεί «κόκκινες γραμμές» στη σχέση με την τρόικα δεν είναι τίποτ’ άλλο από απροθυμία διαπραγμάτευσης. Η ρητορική του περί μονόδρομου όχι μόνο καταργεί την Πολιτική, αλλά είναι και ασύμβατη με τη Δημοκρατία. Στα δημοκρατικά καθεστώτα μονόδρομοι δεν υφίστανται. Υπάρχουν πάντα διαφορετικές προτάσεις για την επίλυση των προβλημάτων μιας κοινωνίας, εκ των οποίων με δημοκρατικές διαδικασίες κάποια επικρατεί. Είναι δικαίωμα του Παπαδήμου να πιστεύει ότι η σωτηρία θα προκύψει από την υποταγή στην τρόικα. Ως πρωθυπουργός, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να ακολουθεί μια γραμμή πλεύσης που δεν έχει πολιτική νομιμοποίηση, που είναι αντίθετη με αυτά που θέλει η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών.

Η απουσία ακόμη και της πιο στοιχειώδους προγραμματικής σύγκλισης των τριών κομμάτων εμποδίζει την κυβέρνηση να δράσει αποτελεσματικά. Τότε, στην τρόικα και στο κόμμα του Μνημονίου είχε επικρατήσει η τακτική ότι έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να επιβάλουν τον Παπαδήμο στην πρωθυπουργία. Τα υπόλοιπα θα προέκυπταν στη συνέχεια, με την άσκηση κυρίως εξωτερικών πιέσεων. Αυτό που κατά κύριο λόγο τους ενδιαφέρει, άλλωστε, είναι να ψηφιστούν από τα τρία κόμματα το PSI, η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο, έτσι όπως τα έχει ετοιμάσει η τρόικα. Όταν αυτή η διαδικασία θα έχει ολοκληρωθεί, η Ελλάδα θα έχει δεσμευτεί σ’ έναν καταστροφικό μονόδρομο. 

Απορώ γιατί ο πάντα διορατικός A. Λοβέρδος, περιόρισε τις συνέπειες από οποιαδήποτε απόπειρα λογοδοσίας του πρώην πρωθυπουργού σε ένα απλό εγχώριο μακελειό. Προσωπικά θα έβλεπα μέχρι και αφορμή για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ειδικά τώρα, που ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος, ο αλησμόνητος, «εθνικός μας» Γιώργος βάζει πλώρη για να εκλεγεί ηγέτης (σ.σ.γιατί όχι και ισόβιος;) του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος.

Τι είναι αυτό; Κάτι σαν τον μουσικό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Όπου, ένα πολύχρωμο εκλεκτορικό σώμα αντιπροσώπων, από όλες τις χώρες τις υφηλίου, ή τουλάχιστον αυτές στις οποίες εξακολουθούν να ευδοκιμούν…«σοσιαλιστικά ιδεώδη», θα ψηφίζουν τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη του πολιτικού στίβου.

Τα νέα έφτασαν στα μέσα της περασμένης εβδομάδας από τη μακρινή Κοσταρίκα, συγκλονίζοντας τους απανταχού οπαδούς του σύγχρονου Έλληνα στοχαστή. Ο Γιώργος ζήτησε να αλλάξουν οι διαδικασίες ανάδειξης προέδρου στη Σοσιαλιστική Διεθνή και να γίνουν «ανοιχτές και άμεσες», σαν κι αυτές που έφεραν την Ελλάδα στην δοξασμένη εποχή του μνημονίου. Και η πρόταση έγινε ασμένως δεκτή, γιατί σ’ αυτή την λέσχη των περιφερόμενων αργόσχολων, ο δικός μας, αντιμετωπίζεται ως σπάνιο εξωτικό πτηνό, τα ακατάληπτα τιτιβίσματα του οποίου, γίνονται αμέσως κελεύσματα για όλο τον διεθνή σοσιαλιστικό συρφετό, ακόμη και για μερικούς ανυποψίαστους Γερμανούς χορτοφάγους…

Επιμύθιον: Ο μεν Γιώργος κουτοπόνηρα, αλλά στοχευμένα, χτίζει την διεθνή του ασυλία. Κι εδώ, πάνω στην αποσυντεθείσα μάζα του πολιτικού του σαρκίου, ορθώνεται ένα τείχος από πεινασμένα κοράκια που προσπαθούν να αρπάξουν τα αποφάγια, μονοπωλώντας το δικαίωμα τεμαχισμού του πτώματος.

Ε, λοιπόν ποντάρουν λάθος. Γιατί η πολιτική σορός του Γιώργου δεν ανήκει ούτε στον σύντροφο Αγιάλα, ούτε στην κυρία Τσιντσίγια, ούτε στον Λοβέρδο, την Αννούλα και τ΄άλλα παιδιά. Ανήκει στον ελληνικό λαό που τον έφερε στην εξουσία. Και μέχρι να αποφανθεί ο (ιατρο)δικαστής για τα αίτια του πολιτικού του θανάτου, κανείς δεν έχει νομιμοποίηση να παριστάνει ούτε τον νεκροφύλακα ούτε τον καντηλανάφτη.

Η προσπάθεια ορισμένων να φιλοτεχνήσουν προφίλ «ιερής αγελάδας» και σύγχρονου «πολιτικού τοτέμ» στον πιο ανίκανο πρωθυπουργό που γνώρισε η χώρα στην ιστορία της μεταπολίτευσης, είναι κυριολεκτικά για κλάματα. Όπως άλλωστε και η προσπάθεια να παραλληλίσουν οποιαδήποτε κοινοβουλευτική ή δικαστική έρευνα για τα πεπραγμένα του ανθρώπου που μας έφερε στην αγκαλιά του ΔΝΤ, με το ειδικό δικαστήριο που απάλλαξε τον μπαμπά του.

Τρείς θητείες πρωθυπουργός ο Ανδρέας, εμβληματική μορφή του πάλαι ποτέ κραταιού σοσιαλιστικού κινήματος, και με πολιτική οντότητα που δεν αμφισβητείται από εχθρούς και φίλους. Δύο χρόνια με το ζόρι και σκαστός απ΄το τιμόνι της χώρας ο Γιωργάκης, διεθνές όνειδος για την χώρα και με πολιτικό έργο που εξαντλείται στη νομιμοποίηση «του μπάφου» , των λαθρομεταναστών και των κάθε λογής Ραγκούσηδων.

Με μία διαφορά: Ακόμη κι αν ο Ανδρέας έβαλε το χέρι στο μέλι, το διακύβευμα για το έθνος ήταν κάποια εκατομμύρια δραχμές σε χαρτοκιβώτια. Ο Γιωργάκης, γύρισε μέσα σε δύο χρόνια το ρολόι της ιστορίας και άφησε πάμφτωχους, ανήμπορους και ταπεινωμένους μερικά εκατομμύρια Έλληνες. Έπεται δε και συνέχεια.

Ασύμμετρη η σύγκριση λοιπόν συντρόφια. Το «έγκλημα» είναι μεγάλο. Και θα κρίνει ο δικαστής αν και εφόσον οφείλεται σε απλή βλακεία ή σε κάτι άλλο.

Να καταστεί και κάτι ακόμη σαφές. Το αν φούσκωσε το έλλειμμα του 2009, με πολιτικό δόλο, το δίδυμο Παπακωσταντίνου-Παπανδρέου, αποτελεί μία μόνο παράμετρο του «πώς μπήκαμε στο μνημόνιο». Εύκολα συγχωροχάρτια δεν υπάρχουν. Η έρευνα θα γίνει. Σε βάθος και ολοκληρωμένη. Με τους όρους που θα θέσει η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση. Όχι βιαστικά και πολύ περισσότερο όχι εκβιαστικά, μέσα από το δίλημμα «κάνουμε-δεν κάνουμε εκλογές». Λίγη υπομονή. Γιατί υπάρχουν άλλωστε και αδικήματα που δεν παραγράφονται ποτέ…

(δημοσιεύεται στον “Τύπο της Κυριακής”)




Για γέλια ή για κλάματα; Όλοι μας περιμένουμε από μία κρατική υπηρεσία ασφάλειας και δη την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, να κρατάει χαμηλό προφίλ και να μην δίνει λαβές για δημοσιοποίηση θεμάτων που την αφορούν. Όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτήν, ως πανέξυπνους, ψυχραιμότατους, λογικότατους... αλλά ποτέ δεν θα περιμέναμε να συμπεριφέρονται σαν ανίδεα παιδάκια προεφηβικής ηλικίας. Δυστυχώς, η κατάπτωση της χώρας βρίσκεται και στις πλέον ευαίσθητες υπηρεσίες της, αφού αυτές -σύμφωνα με όσα κατά καιρούς έχουν καταγγελθεί- έχουν αλωθεί κομματικά, με ιδιαίτερες "πράσινες τάσεις".

Μετά από δημοσιεύματα -του διαδικτύου, αλλά και του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου- που αφορούσαν απόφαση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, στην οποία αναφερόταν πρόσληψη πρακτόρων στην ΕΥΠ, μέσω εξετάσεων στην κατασκοπεία, αντικατασκοπεία (και άλλες γνώσεις και δεξιότητες, για τις οποίες δεν υπάρχει κανένα πανεπιστήμιο που να διδάσκει τα συγκεκριμένα "γνωστικά" αντικείμενα), το φως της δημοσιότητας είδε ένα δημοσίευμα στο Βήμα, μέσα από το οποίο γινόταν επίθεση κατά του βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Ι. Κοραντή (πρώην διπλωμάτη και διοικητή της ΕΥΠ), ο οποίος την προηγούμενη ημέρα είχε καταθέσει ερώτηση στον κύριο Παπουτσή, μέσα από την οποία ζητούσε εξηγήσεις και διευκρινήσεις σχετικά με τους νεοτερισμούς πρόσληψης πρακτόρων στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών...

Η παρέμβαση Κοραντή για την απόφαση Παπουτσή για προσλήψεις πρακτόρων

ΚΟΡΑΝΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Βουλευτής Επικρατείας ΛΑ.Ο.Σ.

ΕΡΩΤΗΣΗ: 5036/26-1-2012

Προς: Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρ. Παπουτσή
Θέμα: Νέα διαδικασία πρόσληψης προσωπικού στην ΕΥΠ

Εύλογα ερωτηματικά δημιουργεί η ανακοινωθείσα νέα διαδικασία πρόσληψης πολιτικού προσωπικού στην ΕΥΠ που υποτίθεται ότι στοχεύει να εξασφαλίσει τη διαφάνεια, αξιοκρατία και ορθολογική κρίση των υποψηφίων. Ειδικότερα, στο στάδιο των γραπτών και προφορικών ερωτήσεων, προβλέπεται η εξέταση του υποψηφίου, μεταξύ άλλων σε θέματα κατασκοπείας, αντικατασκοπείας και ασφάλειας ενώ τη διεξαγωγή των διαγωνισμών αναλαμβάνει τριμελής επιτροπή αποτελούμενη από δύο εκπροσώπους του ΑΣΕΠ και ένα διευθυντή της ΕΥΠ οριζόμενο δια κληρώσεως.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:
1. Σε ποιες ελληνικές ή και ξένες Πανεπιστημιακές Σχολές διδάσκεται η κατασκοπεία και αντικατασκοπεία και παρέχεται αντίστοιχο πτυχίο ώστε αυτό να αποτελεί τη δικαιολογητική βάση του γνωστικού πεδίου επί του οποίου θα εξετασθεί ο υποψήφιος;
2. Ποια και πόσα είναι τα στελέχη του ΑΣΕΠ που διαθέτουν αποδεδειγμένα τις απαιτούμενες εξειδικευμένες γνώσεις για να εξετάσουν τους υποψηφίους για πρόσληψη στην ΕΥΠ επί των ανωτέρω θεμάτων; Έχει άραγε ερωτηθεί σχετικά το ΑΣΕΠ και έχει παράσχει διαβεβαιώσεις ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε σχετικό αίτημα της ΕΥΠ;
3. Εάν κληρωθεί να συμμετάσχει στην επιτροπή διαγωνισμού πχ ο διευθυντής της ΣΤ’ Διεύθυνσης Τεχνικής Στήριξης και Πληροφορικής, πως ακριβώς θα εξετάσει τους υποψηφίους επί θεμάτων συλλογής πληροφοριών και μυστικής δράσης; Θεωρείται ειδήμων;
4. Οι συντάκτες του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος αγνοούσαν ότι η μοριοδότηση και η ψυχοτεχνική δοκιμασία των υποψηφίωνπου εμφανίζονται ως καινοτομία, έχουν καθιερωθεί και εφαρμοζόντουσαν εδώ και πολλά χρόνια;
5. Σε τελευταία ανάλυση ποιος φαεινός νούς εμπνεύσθηκε το προαναφερθέν Προεδρικό Διάταγμα; Πιστεύει ο κ. Υπουργός ότι με τέτοιου είδους πυροτεχνήματα επέρχεται προστιθέμενη αξία στην ΕΥΠ;

Ο ερωτών
Ιωάννης Κοραντής


Μετά από την ερώτηση του κ. Κοραντή, ήρθε το δημοσίευμα στην εφημερίδα "Το Βήμα"

Η περίφημη ανακοίνωση της ΟΜΕ-ΕΥΠ



Απάντηση κόλαφος, του κυρίου Κοραντή, μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα

Απάντηση στην ανακοίνωση της ΟΜΕ-ΕΥΠ

Υπογράφει ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη –ναι, ο ίδιος που πέρασε τροπολογία από τη Βουλή για τη πρόσληψη στην ΕΥΠ ελληνοποιηθέντων λαθρομεταναστών (Πακιστανών, Μπαγκλαντεσιανών κλπ) ένα χρόνο μετά την ελληνοποίηση τους- σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που προβλέπει, μεταξύ άλλων, την εξέταση των υποψηφίων στελεχών της ΕΥΠ σε θέματα κατασκοπείας, αντικατασκοπείας και μυστικής δράσης.
Αστεία; Όχι, σοβαρά. Καταθέτω σχετική ερώτηση στη Βουλή (5036/26-1-2012), τα μπλόγκς και τα ΜΜΕ πιάνουν στο μεζέ τον ΥΠροΠο και ….. κατασυγχίζονται οι συνδικαλιστές της νεόκοπης ΟΜΕ-ΕΥΠ που σπεύδουν, σλουρπ-σλουρπ, να βγάλουν ανακοίνωση υποστηρικτική του πολιτικού τους προϊσταμένου και προστάτη και να κατακεραυνώσουν τις «σκοτεινές διαδικασίες» στη στελέχωση της ΕΥΠ επί ημερών Κοραντή, και ξανά-μανά «διαδικασίες κοροϊδίας επί Διοίκησης Κοραντή» και δώστου πάλι περί «κρυφών διαγωνισμών επί ημερών Κοραντή».

Λησμονούν προφανώς «οι άκαπνοι» της νεόκοπης ΟΜΕ-ΕΥΠ ότι:

- Σύμφωνα με τον νόμο οι προσλήψεις γίνονται με επιλογή και η σχετική απόφαση και εξουσία ανήκει αποκλειστικά στον Υπουργό χωρίς να έχει λόγο ο Διοικητής
- Ότι επί Διοικήσεως μου καθιερώθηκε η ανάρτηση στο διαδίκτυο αλλά και η δημοσίευση της σχετικής προκήρυξης σε τέσσερις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας
- Ο σημερινός Πρόεδρος της ΟΜΕ-ΕΥΠ και τότε Γενικός Γραμματέας της ΠΟΣΕΥΠ υπερήφανα ανακοίνωνε εγγράφως στους συναδέλφους του στις 13/6/2006 τη προκήρυξη για πλήρωση 23 θέσεων και ξανά στις 9/11/2006 άλλη προκήρυξη για πλήρωση 100 θέσεων
- Ο διαγωνισμός του 2007, για τον οποίο τόσο κόπτονται, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε
- Η Διοικούσα Επιτροπή της ΟΜΕ-ΕΥΠ με ανακοίνωση της στις 5/10/2011 απαιτούσε την άμεση υλοποίηση (με παχιά γράμματα στην ανακοίνωση) της μονιμοποίησης των δοκίμων υπαλλήλων που προσλήφθηκαν το 2009. Μία στιγμή όμως: αυτοί δεν είναι οι ίδιοι που τώρα κάνουν λόγο για σκοτεινές διαδικασίες κλπ επί Διοικήσεως Κοραντή; αλλά ξεχνάω: ο Οκτώβριος 2011 ήταν η εποχή του «προεκλογικού αγώνα» στους συνδικαλιστές… και «οι κύριοι αυτοί» γύρευαν ψηφαλάκια!!

Να συνεχίσω; Δεν αξίζει το κόπο. Μία συμβουλή μόνο προς τους νεόκοπους συνδικαλιστές της ΟΜΕ-ΕΥΠ : σοβαρευτείτε, ασχοληθείτε με αυτά για τα οποία σας πληρώνει ο ελληνικός λαός και αφήστε την μικροπολιτική.
Ιωάννης Κοραντής


Προφανώς η ανακοίνωση των "συνδικαλιστών" αλλά και τα σχετικά δημοσίεύματα σε διάφορα blogs προέκυψαν σαν αντιπερισπασμός έναντι του άλλου δημοσιεύματος που αναρτήθηκε προχθές στο www.zougla.gr με τίτλο "ΟΙ ΚΟΠΡΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠ"...

Το ερώτημα που θέτει ένας άσχετος αναγνώστης, διαβάζοντας την ανακοίνωση των "συνδικαλιστών" της 26 Ιαν. 2012, (αναρτήθηκε στο site του κ. Κοραντή)
μπορεί να είναι το ακόλουθο:

“Μα καλά, προς τί όλη αυτή η κόντρα για 14 προσλήψεις το 2007 και τη σύγκρισή της με προσλήψεις εν έτει 2012;
Μήπως γίνονται προσλήψεις σήμερα και δεν το γνωρίζουμε; Γιατί τότε, μιλάμε πάλι για α-διαφάνεια, αυτό που καταγγέλεται ήδη στη σχετική ανακοίνωση".

Εκείνο που “γράφει” πάντως στην υπόψη ανακοίνωση είναι η τελευταία παράγραφός της, περί ... θεματοφύλακα του Συντάγματος, προάσπισης συμφερόντων λαού, Δημοκρατίας κλπ. ό,τι πιό γελοίο, ξύλινο και εγκάθετο- που πραγματικά θυμίζει σταλινικό τσιτάτο!!!

Μα είναι στα καλά τους οι άνθρωποι; Που απευθύνονται;


Αγαπητοί συνέλληνες,

Έχοντας θέσει ως καταληκτική ημερομηνία την 05η Φεβρουαρίου 2012 για την οποιαδήποτε συμμετοχή σας στην εκ μέρους μας έγερση ΑΓΩΓΗΣ κατά των ανθελλήνων πολιτικών που δρούν ως στρατεύματα κατοχής στα σπλάχνα του Έθνους και αναμένοντας την συμμετοχή όσων πραγματικά ενδιαφέρονται για την ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, της Ελευθερίας μας, της αξιοπρέπειάς μας, των οικογενειών μας, των περιουσιών μας και προπαντός του μέλλοντος των παιδιών μας στα οποία θα δώσουμε λόγο των πράξεών μας, σας καλώ να αντιδράσουμε ΑΜΕΣΑ κατά του επερχόμενου Αρμαγεδώνα.

Οδηγώντας, οι οδαλίσκες των τοκογλύφων, τους Έλληνες στην απόγνωση, ξεχνούν το παράδειγμα της γάτας που, όταν την στριμώχνεις, ορμάει να σου βγάλει τα μάτια. Ας ορμήσουμε λοιπόν καταπάνω τους «να τους βγάλουμε τα μάτια» και ας εφαρμόσουμε την τακτική του πολέμου κατακαίγοντας κάθε πηγή πλουτισμού των τοκογλύφων και να μην περιμένουμε να ζήσουμε τον εφιάλτη του να δούμε στον Ιερό βράχο της Ακροπόλεως να κυματίζουν οι σημαίες της «The Trilateral Commission» Τριμερούς Επιτροπής, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ (Bilderberg), των Ιλλουμινάτι και της Νέας Τάξης υπό τα κρωξίματα του όχλου των ανθρωποειδών των Rothschilds of London, Lazar Brothers of Paris, Israel Moses Seif of Italy, Warburg Bros of Hamburg, Lehman Brothers of New York, Kuhn Loeb of New York, Chase Manhattan of New York (Morgan), Goldman Sachs of New York, (που «συμπτωματικά», αυτοί οι οικονομικοί δολοφόνοι, είναι όλοι τους Εβραίοι στην καταγωγή), να ψέλνουν εν χορώ τον επικήδειο του Έθνους μας.

Ο «γιός του αγωγιάτη», ο Δημήτρης Τσοβόλας δήλωνε την 06η Σεπτεμβρίου 1995 το «Πωλείται η Ελλάς». Η διαφορά είναι στο χρόνο του ρήματος κι οι «αδιαπραγμάτευτοι» πωλητές αυτής της συμμορίας μας καλούν να ζήσουμε κάτω από τον σωρό των ερειπίων της ζωής μας, αν αυτή την λένε ζωή.

Αδιαφορώντας διά τις πολιτικές σας πεποιθήσεις αλλά βέβαιοι όντες γιά το ενδιαφέρον σας περί της ιστορικής συνέχειας του Έθνους μας, παρακαλούμε να έχουμε την οιανδήποτε, κατά την κρίση σας, συμμετοχή στην προσπάθειά μας αυτή.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΠΑΡΕΛΘΕΙ. ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ. Φέρνοντας στην μνήμη μας τα λόγια του ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ: «Δεν θέλω να πεθάνει το Έθνος μου, το Έθνος αυτό, που τόσα έκαμε στην ζωή του, το έξυπνο, το τόσο ανθρώπινο. Για να το φυλάξω από τον θάνατο πρέπει τώρα να το κάμω πεισματάρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ, στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας είναι και υπερβολικό το αίσθημα που θέλω να δώσω στους Έλληνες. Μόνον έτσι θα ζήσει το ΕΘΝΟΣ. Σε όποιους με κατηγορούν ή με περιγελούν, γιατί τους κεντρώ το Εθνικό τους αίσθημα και τους μιλώ αποκλειστικά, θα λέγω: Λοιπόν θέλετε να πεθάνει το Έθνος σας; Αν το θέλετε, πέστε το καθαρά, μην κρυβόσαστε.»

Η λύση είναι μία: ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ, ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ!

Σας Χαιρετώ,
Οδυσσέας Τηλιγάδας


  • Διαβάστε αναλυτικά έρευνα της "Κάπα Research" για την αγορά ακινήτων. Σε αδιέξοδο οι ιδιοκτήτες ακινήτων με τα χαράτσια
Ένας στους δύο ιδιοκτήτες ακινήτων δηλώνει αδυναμία να ανταποκριθεί στα φορολογικά βάρη, όπως ο ΦΑΠ και το τέλος ακινήτων, για το 2012. Ισάριθμοι αναφέρουν ότι δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν ούτε τις δόσεις του στεγαστικού τους δανείου, ενώ ήδη ένας στους έξι καθυστερεί τις πληρωμές των δόσεων.

Επιπλέον, το 94% των ιδιοκτητών υπέστη μείωση εισοδημάτων την τελευταία διετία, είτε επειδή έμειναν κενά τα ακίνητα που μίσθωναν, είτε γιατί έκαναν μειώσεις ενοικίων οι οποίες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων (άνω του 60%) κυμαίνονται μεταξύ 20 και 30%.

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από έρευνα της "Κάπα Research" για την αγορά ακινήτων, που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ) και παρουσιάστηκε στο 29ο ετήσιο συνέδριο της Ομοσπονδίας από το γενικό διευθυντή της Εταιρείας, Τάσο Γεωργιάδη.

Αναλυτικότερα, τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι:

*Το 50,8% των ιδιοκτητών δηλώνουν ότι μάλλον ή σίγουρα δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τον επόμενο χρόνο τους φόρους στα ακίνητα (ειδικό τέλος μέσω ΔΕΗ, ΦΑΠ, κλπ.). έναντι 45,9 % που εκτιμούν ότι θα μπορέσουν να ανταποκριθούν.

*Οκτώ στους δέκα Έλληνες έχουν κάποιας μορφής ιδιοκτησία (διαμέρισμα, μονοκατοικία ή επαγγελματικό χώρο) και σχεδόν οι μισοί (43,6 %) έχουν πάρει στεγαστικό δάνειο για αγορά ακινήτου το οποίο "τρέχει" ακόμα.

*Tο 16,5 % των ιδιοκτητών που έχουν δάνειο δηλώνουν ότι δεν εξοφλούν κανονικά και έγκαιρα τις δόσεις, ενώ οι μισοί (48,2 %), στην ερώτηση αν θα μπορούν στο μέλλον να καταβάλουν κανονικά τις δόσεις, απαντούν «όχι» και «μάλλον όχι».

*Σχεδόν το σύνολο των ιδιοκτητών ακινήτων (94 %) έχουν υποστεί μείωση εισοδημάτων την τελευταία διετία. Ένας στους τέσσερις διαθέτει κατοικία που ήταν νοικιασμένη και ξενοικιάστηκε το συγκεκριμένο διάστημα. Το αντίστοιχο ποσοστό στα επαγγελματικά ακίνητα είναι 8,9 %.

*Τα εισοδήματα μειώθηκαν και από τις μειώσεις ενοικίων που γίνονται ύστερα από συμφωνία των ιδιοκτητών με τους ενοικιαστές. Στα σπίτια οι μειώσεις ξεκινούν από 10 % (για το 29 % των περιπτώσεων), στο 63 % των περιπτώσεων το ποσοστό μείωσης ενοικίου κυμαίνεται μεταξύ 20 και 30 %, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που φθάνει και στο 50 %. Στα καταστήματα, αντίστοιχα, μειώσεις ενοικίων από 20 ως 30 % έγιναν στο 62 % των περιπτώσεων.

*Ένας στους τέσσερις επιχείρησε την τελευταία διετία να πουλήσει κάποιο ακίνητο και μάλιστα σε τιμή χαμηλότερη από την αντικειμενική (ποσοστό 8,8 %) ή στην αντικειμενική (6,6 %). Όσοι πωλούν πάνω από την αντικειμενική αξία σήμερα είναι μειοψηφία (7,4 %).

*Το ποσό που εκταμιεύουν οι ιδιοκτήτες για να πληρώσουν το τέλος ακινήτων μέσω ΔΕΗ αντιστοιχεί σε ένα ως τέσσερα ενοίκια ετησίως! Δηλαδή έως και το ένα τρίτο των ετήσιων εισοδημάτων πηγαίνει για το τέλος ακινήτων, χωρίς να υπολογίζονται οι λοιπές επιβαρύνσεις (φόρος εισοδήματος, ΦΑΠ, Δημοτικά τέλη, κλπ., αλλά και οι νέες επιβαρύνσεις όπως ενεργειακά πιστοποιητικά, πιστ/κά ηλεκτρολόγων, ζημιές, απλήρωτα μισθώματα κλπ.)

*Γενικά, τρεις στους τέσσερις ιδιοκτήτες αναφέρουν ότι το να διαθέτει κανείς σήμερα ακίνητα για εκμίσθωση είναι ασύμφορο.

Ειδική έρευνα έγινε επίσης για το ενεργειακό πιστοποιητικό που από εφέτος έγινε υποχρεωτικό και για τις μισθώσεις ακινήτων. Παρά το γεγονός ότι το 70 % των ιδιοκτητών δηλώνουν ότι έχουν θετική γνώμη για την πράσινη οικονομία:

* Το 64 % διαφωνούν με το ενεργειακό πιστοποιητικό.

* Το 87 % το αντιμετωπίζουν ως ένα ακόμη βάρος στις πλάτες των ιδιοκτητών και θεωρούν ότι θεσπίστηκε για εισπρακτικούς και όχι για ενεργειακούς λόγους.

* Εννιά στους δέκα εκτιμούν ότι θα επιδράσει αρνητικά στην αγορά ακινήτων και οκτώ στους δέκα συμφωνούν με τις προτάσεις της ΠΟΜΙΔΑ για αναβολή του μέτρου, λόγω οικονομικής κρίσης, καθώς και για κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών των επιθεωρητών που όρισε το ΥΠΕΚΑ.


Σχέδιο πλήρους εκχώρησης της ελληνικής δημοσιονομικής κυριαρχίας σε αξιωματούχο που θα λειτουργεί ως Επίτροπος της ευρωζώνης επί της Ελλάδας προκειμένου να διασφαλιστεί η νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισεκατομμυρίων εξυφαίνει η γερμανική κυβέρνηση σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times που ήδη προκαλεί τις έντονες αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων.

Η έκδοση της εφημερίδας που επισυνάπτει το αντίγραφο της εισήγησης, η πατρότητα της οποίας χρεώνεται στη Γερμανία, αναφέρει ότι ο προτεινόμενος Επίτροπος, σε μία θεαματική επέκταση του ελέγχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί ενός κράτους – μέλους της, θα έχει τη δυνατότητα να ασκεί βέτο σε αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης εάν αυτές δεν εναρμονίζονται με τους στόχους που θέτουν οι διεθνείς δανειστές.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Γερμανία θέλει την Ελλάδα να παραχωρήσει την κυριαρχία για αποφάσεις στη φορολογία και τις δαπάνες σε έναν «Επίτροπο προϋπολογισμού» της ευρωζώνης προκειμένου να διασφαλίσει το δεύτερο πακέτο των 130 δισ., σύμφωνα με αντίγραφο πρότασης που έχουν στο αρχείο τους οι «Financial Times».

Σε ό,τι θα ισοδυναμούσε με μία απίστευτη επέκταση του ελέγχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ’ ένα κράτος μέλος, ο νέος επίτροπος θα έχει τη δυνατότητα να ασκήσει βέτο σε αποφάσεις προϋπολογισμού που έχει λάβει η ελληνική κυβέρνηση αν δεν είναι σύμφωνες με τους στόχους που έχουν θέσει οι διεθνείς δανειστές. Ο νέος διαχειριστής, που θα οριστεί από τους άλλους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης, θα αναλάβει την ευθύνη ώστε να επιβλέπει το σύνολο των δαπανών από την ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με την πρόταση, «η δημοσιονομική εξυγίανση πρέπει να τεθεί υπό ένα αυστηρό σύστημα διεύθυνσης κι ελέγχου». Λαμβάνοντας υπόψη την απογοητευτική συμμόρφωση μέχρι στιγμή, η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί τη μετάθεση της δημοσιονομικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Επίσης, η Αθήνα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει έναν νόμο για τη μόνιμη διαχείριση των δαπανών, ώστε να εξυπηρετήσει το χρέος της «πρώτον και κυρίως».


Το γερμανικό σχέδιο, που κυκλοφόρησε την Παρασκευή το απόγευμα προς τους αρμόδιους των οικονομικών επιτελείων στις χώρες της ευρωζώνης, που συγκροτούν τη λεγόμενη «euro working group», υπογραμμίζει το βάθος της δυσπιστίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ως προς τη διαδικασία ορισμού του και τις αρμοδιότητές του, ο επίτροπος θα ορίζεται από τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης και θα είναι επιφορτισμένος με την επίβλεψη του ευρύτερου τομέα των δαπανών της ελληνικής κυβέρνησης.

«Η τήρηση του προϋπολογισμού πρέπει να τεθεί κάτω από ένα αυστηρό σύστημα ελέγχου και επιτήρησης», αναφέρει η γερμανική πρόταση που προσθέτει τα εξής: «Δεδομένης των μέχρι τούδε απογοητευτικών επιπέδων συμμόρφωσης, η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί την εκχώρηση της δημοσιονομικής της κυριαρχίας σε ένα ευρωπαϊκό όργανο για εύθετο χρονικό διάστημα».

Παρά την ανάθεση της πρωθυπουργίας από το Νοέμβριο στον τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο, σημειώνουν οι Financial Times, η ευρωπαϊκή προδιάθεση έναντι της Ελλάδος εξακολουθεί να χειροτερεύει. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μάλιστα σε κατ΄ ιδίαν τους συζητήσεις κρίνουν ως ήσσονα την πρόοδο στις μεταρρυθμίσεις του δημοσίου τομέα και υπό τον κ. Παπαδήμο.

Υπό το γερμανικό σχέδιο, η Ελλάδα θα μπορεί να ελέγχει μόνο τις λειτουργικές δαπάνες της κυβέρνησης, αφού πρώτα έχει εξυπηρετήσει το χρέος της. Εάν ένας τέτοιος νόμος περάσει, γράφει η πρόταση, τότε οι αγορές και οι άλλοι πιστωτές θα μπορούν να σιγουρευτούν ότι στο μέλλον δεν θα επαναληφθεί η χρεοκοπία.

(Ετσι) «εάν μία από τις δόσεις δεν εκταμιευθεί, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλεί τους δανειστές της με χρεοκοπία, αλλά αντιθέτως θα είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί περαιτέρω περικοπές δαπανών ως τη μόνη δυνατή αντίδραση σε μία ενδεχόμενη μη εκταμίευση» δόσης, αναφέρεται στο έγγραφο.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ – ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΝ ΟΙ FINANCIAL TIMES

Προειδοποιητικές βολές
Το σενάριο της απόλυτης δημοσιονομικής κηδεμονίας κάθε άλλο παρά νέο είναι, την τελευταία διετία. Ωστόσο την εβδομάδα που πέρασε υπήρξαν δύο ξεκάθαρες προειδοποιητικές βολές. Η πρώτη από τον Φόλκερ Κάουντερ, πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών και η δεύτερη και θεσμικώς σημαντικότερη από τον υπουργό Οικονομικών και αντικαγκελάριο Φίλιπ Ρέσλερ.

ΕΕ: Το σκεφτόμαστε…
Ευρωπαϊκή πηγή στη Φραγκφούρτη επιβεβαίωσε σήμερα το σχετικό δημοσίευμα των Financial Times. «Υπάρχουν συνομιλίες και προτάσεις στους κόλπους της ευρωζώνης, εκ των οποίων μια της Γερμανίας για την ενίσχυση του ελέγχου των προγραμμάτων και των μέτρων στην Ελλάδα», δήλωσε.

«Ομάδα ξένων εμπειρογνωμόνων (στην Ελλάδα) θα μπορούσε να καθοδηγείται από ευρωπαϊκούς θεσμούς και να έχει επίσης ορισμένες εξουσίες για τη λήψη αποφάσεων», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Και το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο ευρωπαϊκή πηγή, μετέδωσε αργά χθες το βράδυ ότι η Γερμανία φέρεται να θέτει ζήτημα μεγαλύτερου ελέγχου της δημοσιονομικής της πολιτικής της Ελλάδας από ευρωπαϊκούς θεσμούς.

«Γίνονται εσωτερικές συζητήσεις στους κόλπους του Eurogroup και υπάρχουν προτάσεις, μία από τις οποίες είναι γερμανική, σχετικά με το ποιος μπορεί να είναι ο εποικοδομητικός χειρισμός προγραμμάτων στήριξης χωρών, που επανειλημμένα είναι εκτός στόχων» ανέφερε ανώνυμη ευρωπαϊκή πηγή στο Reuters.

Η ίδια ανώνυμη πηγή πρόσθεσε ότι πολλές δημοσιονομικού χαρακτήρα αποφάσεις στην Ελλάδα λαμβάνονται ως σήμερα με τρόπο αποκεντρωμένο. «Μας ενδιαφέρει η βιώσιμη σταθεροποίηση στην Ελλάδα. Με αυτό το πλάνο συνεργαζόμαστε, αυτή τη χρονική στιγμή, όλοι στην Ευρώπη» κατέληξε.

Κυβέρνηση: Δεν το συζητάμε
«Καμία χώρα δεν έχει θέσει τέτοιο θέμα στο Eurogroup» δήλωσε, υπό τον όρο της ανωνυμίας, αξιωματούχος του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, προσθέτοντας πως η ελληνική κυβέρνηση δεν προτίθεται να σχολιάσει πληροφορίες που προέρχονται από ανώνυμες πηγές. «Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει δεκτό κάτι τέτοιο. Ανάλογη πρόταση είχε κάνει στο παρελθόν και Ολλανδός υπουργός. Δεν το συζητάμε καν», απαντούν υψηλόβαθμες κυβερνητικές πηγές.
Δήλωση σχετική εξέδωσε ο Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Παντελής Καψής στην οποία αναφέρει τα εξής:
Με αφορμή δημοσιεύματα για την υποβολή σχεδίου, σύμφωνα με το οποίο επίτροπος θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη για την εκτέλεση του ελληνικού προϋπολογισμού, η κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι η αρμοδιότητα αυτή ανήκει αποκλειστικά στην ελληνική κυβέρνηση.
Αυτό, εξάλλου, τονίζεται και στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης-27ης Οκτωβρίου, όπου επισημαίνεται ότι η εφαρμογή του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής αποτελεί ευθύνη των ελληνικών αρχών.
Στο πλαίσιο της απόφασης αυτής και σε συνεργασία με τους εταίρους, η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε σειρά ενεργειών για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης και τη στενότερη παρακολούθηση της πορείας επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων.
Ταυτόχρονα, και με την τεχνική υποστήριξη που παρέχει η «Ομάδα Δράσης», συνεχίζονται οι προσπάθειες βελτίωσης της αποδοτικότητας και συνολικής μεταρρύθμισης του κρατικού μηχανισμού.
Ήδη, τα αποτελέσματα αυτής της μεγάλης προσπάθειας αποτυπώνονται στα στοιχεία του πρωτογενούς δημοσιονομικού ελλείμματος (δηλαδή, αφού έχουν αφαιρεθεί οι δαπάνες για τόκους), το οποίο από 24 δις ευρώ ή 10,3% του ΑΕΠ το 2009, εκτιμάται ότι μειώθηκε στα 5,2 δις ή 2,4% του ΑΕΠ το 2011.
Αρρωστημένη φαντασία
Ερωτηθείσα σχετικά με τις πληροφορίες που φέρουν τη Γερμανία να ζητά Επίτροπο για την Ελλάδα, και η υπουργός Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου, ξεκαθάρισε ότι δεν συζητείται κάτι τέτοιο. Εκανε μάλιστα λόγο Για αρρωστημένη φαντασία και ευθεία προσβολή της εθνικής κυριαρχίας,

ΠΑΣΟΚ: Να αποκρουστεί
«Αν ισχύουν τα δημοσιεύματα, θα πρέπει να αποκρουστεί οποιαδήποτε ιδέα και πρόταση περί επιτρόπων στην Ελλάδα», αναφέρει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης, σε γραπτή του δήλωση. Προσθέτει ότι ορισμένοι εταίροι είχαν προσπαθήσει να επιβάλουν ανάλογα σενάρια και κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, τα οποία αποκρούστηκαν από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Προσθέτει ότι «η συνεργασία με τους κοινοτικούς μας εταίρους βασίζεται στις αποφάσεις της 26- 27 Οκτωβρίου και στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η χώρα μας, μετά τη σαφή απόρριψη των προσπαθειών για «επιτρόπους» και «κηδεμονία», στις οποίες είχαν, τότε, αντιταχθεί ο πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ».

ΚΚΕ: Επίτροπος αναγκαίος στην πλουτοκρατία
«Αν ο επίτροπος γίνει αναγκαίος για την πλουτοκρατία, θα τον δεχτούν. Όμως, με ή χωρίς επίτροπο, το έγκλημα σε βάρος του λαού είναι προαποφασισμένο από τη συγκυβέρνηση, την ΕΕ, τον ΣΕΒ και γενικά την πλουτοκρατία. Ο λαός θα γίνει κυρίαρχος μόνο αν πάρει στα χέρια του τις μεγάλες επιχειρήσεις και αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ με τη δική του εξουσία», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ.

Φ. Κουβέλης: Ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι
Σε «ακραίους συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης» αποδίδει τα ανακινούμενα σενάρια ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης προσθέτοντας ότι επιδιώκεται να τεθεί η χώρα σε επιτροπεία, τροφοδοτώντας έτσι λαϊκιστικές και επικίνδυνες επιδιώξεις για έξοδο της χώρας από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή (…) Αυτό πρέπει να αποκρουστεί».


Το τί ακριβώς εννοούσε ο κύριος Λοβέρδος με το “θα γίνει μακελειό αν κάποιος πειράξει τον κύριο Παπανδρέου”, θα πρέπει να το διευκρινίσει. Επίσης θα πρέπει να διευκρινίσει ποιον έχει αποδέκτη αυτή η απειλή (διότι εγώ έτσι το εκλαμβάνω), όταν η δικαιοσύνη είναι αυτή που ενδέχεται να κάνει το “πείραγμα”.

Έχω νέα για τον κύριο Λοβέρδο, όχι μόνο μακελειό δεν θα γίνει (αν ξαφνικά πάει κάποιος φάκελος για τον κυρίου Παπανδρέου στη βουλή) αλλά το πιθανότερο είναι η βουλή που θα ψηφίσει να απαγγελθούν κατηγόριες εναντίον του, να επανεκλεγεί πανηγυρικά!

Άσχετα αν τα στοιχεία εναντίον του κυρίου Παπανδρέου έχουν υπόσταση ή όχι (εκτιμώ πως δεν έχουν), δεν έχει καμία δουλειά ο κύριος Λοβέρδος, να κάνει μια τέτοια δήλωση.

Και αυτό που μου κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση, είναι γιατί οι ίδιοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν ακόμα απαιτήσει το «κεφάλι» του κυρίου Λοβέρδου. Ακόμα καλύτερα, γιατί ο κύριος Παπανδρέου δεν του έχει ζητήσει να παραιτηθεί... μόνο και μόνο για παραδειγματισμό.

Πολλοί είπαν ότι η δήλωση είναι απόπειρα «γλειψίματος», υπό την έννοια ότι διεκδικεί την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και άρα, θέλει να τα έχει καλά με τον τωρινό πρόεδρο. Προσωπικά διαφωνώ. Νομίζω ότι έχει περισσότερο να κάνει με το θράσος που έχει αποκτήσει ο πολιτικός κόσμος αυτής της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά.

Είναι το ίδιο θράσος που λέει ότι η εκτελεστική εξουσία δεν θα πρέπει να ρωτάει καθόλου την νομοθετική εξουσία. Είναι το ίδιο θράσος που λέει ότι, δημοκρατία είναι ό,τι εμείς που είμαστε από μέσα (η κυβέρνηση) αποφασίσουμε, διότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από εσάς (τη Βουλή) και δεν χρειάζεται να σας δίνουμε αναφορά.

Και δυστυχώς, αυτή την αντίληψη των πραγμάτων (το θράσος δηλαδή) έχει σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, η κυρία Παπαρήγα δεν θα εφαρμόσει τον όποιο νόμο έχει να κάνει με τον οικονομικό έλεγχο των κομμάτων. Πώς είναι δυνατόν να κάνει αυτή τη δήλωση από το βήμα της Βουλής και να μην έχουν ξεσηκωθεί ακόμα και οι πέτρες είναι πέραν εμού.

Πώς είναι δυνατόν τα κόμματα να έχουν δανειστεί με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι θα συρρικνωθεί δραστικά το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές και άρα, δεν θα μπορεί να ξεπληρώσει τα δάνεια που έχει πάρει από την Αγροτική Τράπεζα (αλλά και όλες τις άλλες τράπεζες). Δηλαδή οι τράπεζες ήταν τόσο αφελείς που πίστευαν ότι οι σημερινοί συσχετισμοί (και άρα οι σημερινές επιδοτήσεις προς τα κόμματα) θα διαρκέσουν για πάντα; Μήπως (λέμε τώρα) μπήκε κάποιος πολιτικός δάχτυλος;

Απαιτεί θράσος να μπορείς να πάρεις δημόσιο χρήμα και να μην μπορείς να εξηγήσεις πώς θα το ξεπληρώσεις. Απαιτεί θράσος να σπαταλήσεις λεφτά που δεν έχεις, και στη συνέχεια να λες ψέματα σε έναν ολόκληρο λαό, τάχα ότι αν κάνει αυτό θα τελειώσουν τα προβλήματα του.

Απαιτεί επίσης πολύ θράσος να βγάζεις μια λίστα με φοροφυγάδες στο internet, όπου ο πρώτος στη λίστα χρωστά 1 δισ. ευρώ, ενώ γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να τα εισπράξεις αυτά τα λεφτά.

Δηλαδή, με το συμπάθιο, δεν θα έπρεπε οι απαιτήσεις προς το Ελληνικό κράτος να έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα; Δηλαδή ακόμα και στις απαιτήσεις, πρέπει και εδώ να έχουμε Greek Statistics; Δεν μπορούμε μια φορά μόνο να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας; Αυτά δείχνουν στην τρόικα και νομίζουν ότι “λεφτά υπάρχουν”;

Και το ερώτημα είναι, που σταματά αυτό το θράσος; Πότε τελειώνει η κοροϊδία και πότε επιτέλους ο πολιτικός τσαμπουκάς θα σταματήσει να είναι θεσμός; Δεν έχουμε περιθώρια για άλλα ψέματα και για παιδιαρίσματα.

Ειλικρινά δεν ξέρω. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι το επόμενο διάστημα θα καθορίσει πολλά.

Από τη μια το «κούρεμα» θα μας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και οι επόμενες εκλογές θα δώσουν την ευκαιρία να ανανεωθεί το κοινοβούλιο, με καινούργια πρόσωπα που, ελπίζω, έχουν κάτι καλύτερο να προσφέρουν, σε σχέση με αυτό που είχαμε τα τελευταία 40 χρόνια.

Και οι ευκαιρίες δεν έρχονται κάθε μέρα. Ελπίζω να τις εκμεταλλευτούμε.


O Χρήστος Ροζάκης, ο Κώστας Σημίτης και η σταύρωση των Ελλήνων
Δευτέρα, εφτά το πρωί. Διασχίζω βιαστικά την πλατεία της Αγίας Παρασκευής και σκέφτομαι τι θα γράψω. Το μάτι μου πιάνει στα γρήγορα την εικόνα στο παγκάκι, δυο ανθρώπους καθισμένους μαζί, ίσως ελπίζοντας ότι, παρέα, αντιστέκονται καλύτερα στη παγωνιά, βυθισμένοι στον ανήσυχο ύπνο τους. Το μνημόνιο εν δράσει, προλαβαίνω να σκεφτώ, προτού το βλέμμα αποτραβηχτεί εξίσου γρήγορα, αμήχανο μπρος στα συντρίμμια των Ελλήνων, τρομαγμένο από το φόβο ότι δεν αντικρίζει παρά το μέλλον μας.

¨Ομως αυτό είναι το μέλλον, αν αφήσουμε, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, τα πράγματα να εξελίσσονται έτσι. Δέκα εκατομμύρια ανθρωπάκια, σκέφτομαι, λίγο αυστηρός ίσως, αλλά οι συνθήκες τέτοιες είναι, βάλαμε το κεφάλι στην άμμο, περιμένοντας ένα θαύμα που μόνο εμείς θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε, επιδιδόμενοι σε προσωπικές, μα αδιέξοδες στρατηγικές σωτηρίας. Οι επιβάτες του Τιτανικού δεν σώζονται με στουπί στα φινιστρίνια. Πρέπει να ανεβούνε στη γέφυρα, να πλακώσουν στο ξύλο το πλήρωμα, να αλλάξουν την πορεία του καραβιού.

Η αξιοπρέπεια, υπό διωγμόν στα ανώτερα, διευθυντικά στρώματα, τα έργα και τις ημέρες των οποίων παρακολουθούμε, πάλι άναυδοι, στη Μαφία του Θερμαϊκού, βρίσκει τώρα καταφύγιο στα έγκατά της κοινωνίας. Στον ζητιάνο της Αλεξάνδρας, που είδα τις προάλλες. Μια γυναίκα του άφησε ένα ευρώ κι αυτός άρχισε να φώναζει “Κυρία, κυρία”. Γύρισε με τα πολλά αυτή και της έδειξε τα πενήντα ευρώ που της είχαν πέσει.

Αγγλικό Δίκαιο και αξιοπρέπεια: η περίπτωση Χρήστου Ροζάκη

Μιας και μιλάμε για αξιοπρέπεια, τη στιγμή της σταύρωσης για τον ελληνικό λαό, έρχεται ένας ακαδημαϊκός, ο Χρήστος Ροζάκης, να βάλει το όποιο κύρος του στην υπηρεσία των ψευδών που διασπείρονται προς δικαιολόγηση της κυβέρνησης Παπαδήμου-Soros. Καρφώνει κι αυτός ένα καρφί στο σταυρό της Ελλάδας, για λογαριασμό μιας Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που επιδιώκει κοινωνικό ολοκαύτωμα στην Ευρώπη, τυφλή, όπως ο καρκίνος, στις αυτοκαταστροφικές συνέπειες της δράσης της.

Με το άρθρο του στο Βήμα ο δικαστής διεκδικεί θέση πειθήνιου μαθητή του Αίλιου Αριστείδη. Πρέπει το άρθρο να διαβαστεί από όλους τους ‘Ελληνες, να μάθουν τι ποιότητας είναι μια μερίδα του “πνευματικού κόσμου”. Λέει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το αγγλικό δίκαιο για τα ομόλογα. Ισχυριζόμενος, σε αντίθεση με όλους τους ειδικούς, νομικούς και οικονομολόγους, εδώ και διεθνώς, που τα έχουν άλλωστε επανειλημμένως πει ακόμα και στην εφημερίδα που φιλοξενεί τις απόψεις του, ότι το αγγλικό δίκαιο δεν είναι εξόχως φιλικό προς τον δανειστή και εχθρικό προς τον δανειζόμενο. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι με τη συμφωνία θα γλυτώσουν από τις κατασχέσεις η Ακρόπολη και άλλα μνημεία, τα μουσεία, τα νοσοκομεία και τα κτίσματα προ του 1453, κάτι που θεωρεί μεγάλη εθνική επιτυχία!

Προσπαθεί να υποστηρίξει ότι η πρόβλεψη για ελληνικά δικαστήρια αρμόδια, όχι για την εκδίκαση, αλλά για την εκτέλεση των δημευτικών αποφάσεων ελληνικής περιουσίας, έχει τάχα μου κάποια σημασία. Κοροϊδεύει δηλαδή αναίσχυντα τους αναγνώστες της εφημερίδας, γιατί δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει ότι ο Πρωτοδίκης Αργοστολίου φερ’ ειπείν, δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει αύριο τη διεθνή νομιμότητα, σηκώνοντας επιτυχώς παγκόσμιο αντάρτικο εναντίον των μεγαλύτερων τραπεζών, αρνούμενος εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, για να κάνει κάτι που δεν τολμά ή δεν θέλει να κάνει τώρα, νομίμως, σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο, και με ουρανοκατέβατο σύμμαχο το ΔΝΤ και το Βερολίνο, η κυβέρνηση των φίλων του κ. Ροζάκη, όργανο του Τσαρλς Νταλάρα, απαιτώντας ή επιβάλλοντας ικανοποιητικό κούρεμα στο ελληνικό χρέος προς ιδιώτες.

Αφού κακοποιήσει την επιστήμη που υποτίθεται ότι διακονεί, ο αρθρογράφος μπαίνει στα χωράφια των οικονομικών που δεν κατέχει, εγκαταλείποντας κάθε επιστημονική δεοντολογία για να υιοθετήσει τη διανοητική άνεση συνηγόρου, που κινητοποιεί όποιο επιχείρημα τούρχεται στο μυαλό, για να υπερασπίσει έναν πελάτη, ανεξαρτήτως ενοχής ή αθωότητος - και ο πελάτης δεν είναι, εδώ, o ελληνικός λαός. Το βασικό κριτήριο για το αν είναι καλή μια συμφωνία αναδιάρθρωσης είναι αν αφήνει μια χώρα με βιώσιμο χρέος. Εδώ, ο κ. Ροζάκης υποστηρίζει αντίθετη άποψη από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ και δεκάδες άλλους παγκόσμιας φήμης οικονομολόγους, περιλαμβανομένου του ίδιου του ΔΝΤ και της Γερμανίας, που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη συμφωνία που προτείνει ο Νταλάρα και αποδέχεται ασμένως ο Παπαδήμος, και όσοι τον στηρίζουν, δεν οδηγεί σε βιώσιμο χρέος. Αυτό που κάνει η πρόταση Νταλάρα, είναι ότι παίρνει από το παράθυρο, δια των επιτοκίων, ότι κληθούν να χάσουν, υποτίθεται, γιατί τόχασαν ήδη στην αγορά, οι τράπεζες, από την απομείωση της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Ταυτόχρονα, δένουν πισθάγκωνα την Ελλάδα, κατοχυρώνοντας, δια του αγγλικού δικαίου, τις απαιτήσεις τους από τη χώρα. Την οδηγούν στη χρεωκοπία και επιτρέπουν την αποβολή της από το ευρώ, χωρίς συνέπειες για τους δανειστές.

Οι αναγνώστες του Βήματος κινδυνεύουν να πάθουν σχιζοφρένεια αν μπουν στον κόπο να μελετήσουν όσα γράφει η εφημερίδα τους. Στη σελίδα 4, η εφημερίδα έχει μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία, που, παραδόξως (;), αποφεύγει να προβάλλει. Ανώτατος αξιωματούχος του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών αποκαλύπτει ότι, πρώτον, το Βερολίνο εκτιμά ότι είναι καλύτερο να παραμείνει το ελληνικό δίκαιο, δεύτερο, ότι το Βερολίνο δεν επιμένει σε αυτό, αφού δεν επιμένουν οι ’Ελληνες! Ο Νταλάρα άλλωστε δεν σταματάει να απονέμει, με δηλώσεις, εύσημα στην Αθήνα. Τι να πούμε; Οι κυβερνητικές πράξεις δεν επιδέχονται δημοσιογραφικό σχολιασμό. Μια ευνομούμενη χώρα θα έκλεινε προ πολλού στη φυλακή όσους διαπραγματεύονται κατά τέτοιο τρόπο τις τύχες ενός λαού, ενός έθνους, μιας χώρας. ‘Oπως εσείς, το λιγότερο που θα κάνατε, θα ήταν να παραπέμψετε στο Δικηγορικό Σύλλογο δικηγόρο που υποστηρίζει τα συμφέροντα του αντιδίκου σας ή στον Ιατρικό γιατρό που σας οδηγεί στο θάνατο με την αγωγή του.

Σημίτης και Προβόπουλος ανακτούν την όρασή τους, μόνο για το παρελθόν όμως!

O πρώην Πρωθυπουργός Σημίτης επέκρινε προ ημερών την πορεία στην οποία εισήλθε η χώρα με το Μνημόνιο. Προ ολίγων μηνών, ο ίδιος εκλαϊκευε με άρθρο του τη θεωρία ότι, αφού πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη, πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε. Μορφή εξορθολογισμού της υποτέλειας που οδήγησε στο Μνημόνιο.

Ο κεντρικός τραπεζίτης Προβόπουλος δήλωσε ότι η πορεία της χώρας δεν ήταν αναπόφευκτη, όπως υποστηρίζουν για να τη δικαιολογήσουν οι αυτουργοί των μνημονίων. Σωστό, αλλά ένας από αυτούς που την έκαναν αναπόφευκτη ήταν ο ίδιος, υποστηρίζοντάς την. Ποια αξία έχουν οι θέσεις αυτών των ανθρώπων;

Εμείς, ο γράφων και τα Επίκαιρα, έντυπο που γνώρισε άγριο παρασκηνιακό κυνηγητό για τις απόψεις του, ιδίως από τότε που κυκλοφόρησε το ιστορικό τεύχος με τον τίτλο “Το Μνημόνιο της Ντροπής”, τάχουμε πει, γράψει και προβλέψει, πολύ καιρό τώρα και νοιώθουμε απολύτως και τραγικά επιβεβαιωμένοι. Επειδή χωρίς μνήμη δεν υπάρχει κρίση, ας μας επιτραπεί να υπενθυμίσουμε ένα μόνο άρθρο μας, δημοσιευμένο στο τεύχος της 10.2.2010 αυτού του περιοδικού, τρεις μήνες πριν από το μνημόνιο. Τότε, θυμίζουμε, όλος ο ελληνικός τύπος αναπαρήγαγε άκριτα τις κυβερνητικές βλακείες ότι ο Παπανδρέου απειλούσε την ΕΕ με προσφυγή στο ΔΝΤ, δηλαδή με αυτοκτονία για να μη τον σκοτώσουν, δασκαλεμένος από τον Σόρος και εμπιστευόμενος τον Στρως-Kαν. Ο γράφων, διαβλέποντας που πάει η κατάσταση, έγραφε επί λέξει:

“Η εμπειρία δεκαετιών επεμβάσεων του ΔΝΤ παγκοσμίως είναι πασίγνωστή. Παντού …το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή οικονομιών και κοινωνιών. Το Ταμείο δεν επεμβαίνει με επιδίωξη να σώσει τις χώρες, αλλά να σιγουρέψει την αποπληρωμή του χρέους. 'Η, για να είμαστε ακριβέστεροι, να διατηρήσει σε κατάσταση μόνιμης χρέωσης τις χώρες”.

Αφού διατυπώναμε κατάλογο εναλλακτικών προτάσεων πολιτικής προς τον κ. Παπανδρέου, ζητώντας του μεταξύ άλλων να σταματήσει να επιτίθεται στη χώρα, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, θέταμε το ερώτημα αν μπορεί να τις εφαρμόσει και καταλήγαμε: “Αν όμως δεν τα κάνει αυτά, και ο ίδιος προσωπικά και η χώρα, θα πάθουν μεγάλες καταστροφές που θα τις θυμούνται πολλές γενηές και οι οποίες ενδεχομένως θα είναι ανεπίστρεπτες”.

Μια εβδομάδα αργότερα επανερχόμαστε (18.2.10), υπογραμμίζοντας ότι η υπαγωγή της Ελλάδας σε πρόγραμμα του ΔΝΤ θα προκαλέσει “σειρά οικονομικών και κοινωνικών καταστροφών”, θέτοντας σε “σοβαρό κίνδυνο την εθνική ασφάλεια του ελληνικού λαού σε Ελλάδα και Κύπρο”.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Σειρά άρθρων και του γράφοντος και άλλων συνεργατών του περιοδικού ακολούθησε, ιδίως μετά την υπογραφή του Μνημονίου, όλα τραγικά επιβεβαιωθέντα.

Σήμερα, βρισκόμαστε στο παρά πέντε μιας ιστορικής καταστροφής. Η Ελλάδα μπαίνει στον πέμπτο χρόνο ύφεσης, το χρέος εκτινάχθηκε στα ουράνια, το έλλειμμα δεν πέφτει κάτω από 10%, άνεργοι και άστεγοι συνωστίζονται στα συσσίτια, περίθαλψη, ασφάλιση και κράτος καταρρέουν, οι μισοί νέοι είναι άνεργοι, ο στόλος δεν έχει καύσιμα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτοτροφοδοτούμενη, επιταχυνόμενη καθοδική τροχιά, δίνη θανάτου κατά την αυτοεκπληρούμενη προφητεία Σόρος. Τα κόμματα του “λαμογιστάν” επιδίδονται σε πολιτικάντικα παίγνια. Μια δοτή κυβέρνηση ετοιμάζεται να υπογράψει συμφωνίες που καθιστούν, κατά τρόπο ανεπίστρεπτο, την Ελλάδα ιδιοκτησία των πιστωτών της, καταλύοντας εμμέσως πλην σαφώς την ανεξαρτησία και κυριαρχία της, για να τη σπρώξουν με μεγαλύτερη άνεση στη χρεωκοπία και την αποβολή από την ευρωζώνη και ίσως να τη χρησιμοποιήσουν για τη διάλυση της ΕΕ.

Δεν έχουμε καμιά ανάγκη τους Προβόπουλο και Σημίτη να μας πουν για το Μνημόνιο. Τα ξέρουμε καλύτερα από αυτούς, τα προβλέψαμε έγκαιρα και ακριβώς. Αυτό που ο ελληνικός λαός έχει απελπιστικά ανάγκη, τώρα, και όχι αύριο, είναι να πουν καθαρά, κι αυτοί κι όλοι οι άλλοι, τι πρέπει να γίνει με το πακέτο “PSI, μνημόνιο, δανειακή”. Αλλοιώς, οι απόψεις τους δεν θα θεωρηθούν παρά γελοία και υποκριτική απόπειρα απόσεισης ευθυνών ενόψει επικείμενης συμφοράς. Αν δεν το πράξουν τώρα, αύριο θάναι αργά. Ο “ποντιοπιλατισμός” δεν βοήθησε ούτε τον Πόντιο Πιλάτο.


Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ο George Soros, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα μας έχουν βομβαρδίσει με όλες τις ανατριχιαστικές προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο μιας επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης. Λαμβάνοντας υπόψη τη δύναμη και την επιρροή που ο Σόρος, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα έχουν πάνω στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αυτό είναι πολύ ανησυχητικό.

Προσπαθούν λοιπόν, εσκεμμένα να μας φοβίσουν; Ο Σόρος μας προειδοποιεί ακόμα για ταραχές στους δρόμους της Αμερικής. Δυστυχώς, πάρα πολύ συχνά ‘top’ παγκόσμιοι ηγέτες λένε κάτι δημόσια, επειδή θέλουν να “σπρώξουν” τα γεγονότα σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ελπίζουν ο George Soros και οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ότι θα αποτρέψουν μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, κάνοντας αυτές τις δηλώσεις, ή προετοιμάζουν τον κόσμο για κάποιου άλλου είδους ατζέντα που έχουν; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο – πολλοί από τους κορυφαίους δημοσιονομικούς αξιωματούχους στον κόσμο χρησιμοποιούν γλώσσα που είναι εντελώς «αποκαλυπτική», και αυτό δεν είναι καλό σημάδι για το υπόλοιπο του 2012.

Αυτή τη στιγμή, ο Τζορτζ Σόρος λέει πράγματα που ποτέ δεν έχει πει στο παρελθόν. Απλά δείτε τι δήλωσε πρόσφατα στο Newsweek ….

"Δεν είμαι εδώ για να σας φτιάξω το κέφι. Η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή και δύσκολη, που παρόμοια δεν έχω βιώσει στην καριέρα μου», λέει ο Σόρος στο Newsweek. “Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, συγκρίσιμη με πολλούς τρόπους με τη δεκαετία του 1930, τη Μεγάλη Ύφεση. Αντιμετωπίζουμε τώρα μια γενική περικοπή στον ανεπτυγμένο κόσμο, η οποία απειλεί να μας βάλει σε μια δεκαετία περισσότερης στασιμότητας, ή χειρότερα. Το καλύτερο σενάριο είναι ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού. Το χειρότερο σενάριο είναι η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος".

Αργότερα στο ίδιο άρθρο, ο Σόρος δηλώνει ότι θα μπορούσαμε να δούμε σύντομα την κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιεί «δυναμικές τακτικές» για να πατάξει την εξέγερση στους δρόμους των μεγάλων πόλεων των ΗΠΑ…

Καθώς αυξάνεται ο θυμός, οι ταραχές στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων είναι αναπόφευκτες. «Ναι, ναι, ναι», λέει, σχεδόν κεφάτα. Η απάντηση στην αναταραχή θα μπορούσε να είναι περισσότερο επιβλαβής από ό, τι η ίδια η βία. “Θα είναι μια δικαιολογία για την πάταξη και την τακτική απάντησης με “δυναμικά μέτρα” για τη διατήρηση του νόμου και της τάξης, που, αν φτάσει στα άκρα, θα μπορούσε να επιφέρει ένα καταπιεστικό πολιτικό σύστημα, μια κοινωνία όπου η ατομική ελευθερία θα είναι πολύ πιο περιορισμένη, κάτι που θα ήταν σε ρήξη με την παράδοση των Ηνωμένων Πολιτειών. “

Ακούγεται σχεδόν σαν ο George Soros να προβλέπει εκείνη τη βλάβη της κοινωνίας για την οποία πολλοί survivalists και preppers ετοιμάζονται εδώ και καιρό.

Έτσι λοιπόν, πόσο άσχημα τα πράγματα μπορεί να γίνουν;

Ο Σόρος λοιπόν, δημόσια προειδοποιεί ότι η επερχόμενη οικονομική κρίση θα μπορούσε να καταλήξει να είναι ακόμη χειρότερη από ό, τι το 2008. Δείτε το παρακάτω απόσπασμα από ότι είπε σε πρόσφατο άρθρο τουBusinessWeek

«Ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής George Soros, δήλωσε τα δεινά του χρέους της Ευρώπης είναι «πιο σοβαρά» από την οικονομική κρίση του 2008 και ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει την προοπτική ενός «φαύλου κύκλου» αποπληθωρισμού.

“Έχουμε μια πιο επικίνδυνη κατάσταση τώρα από ό, τι το 2008,” λέει ο 81χρονος Σόρος, απαντώντας σε ερώτηση σε εκδήλωση στη νότια ινδική πόλη Bangalore. “Η κρίση στην Ευρώπη είναι πιο σοβαρή από το κραχ του 2008.”

Αλλά ο George Soros δεν είναι ο μόνος που κάνει τέτοιου είδους προειδοποιήσεις.

Για άλλη μια φορά, η επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, έχει κάνει μια ομιλία στην οποία ανοιχτά προειδοποίησε ότι οδεύουμε προς μια επανάληψη του «1930».

Είπε σε ένα ακροατήριο στο Βερολίνο τη Δευτέρα ότι η γη αντιμετωπίζει “ένα καιρό του 1930, στον οποίο ο συνδυασμός της αδράνειας, της απομόνωσης και της άκαμπτης ιδεολογίας προκάλεσαν την κατάρρευση της παγκόσμιας ζήτησης”. (Σχ. ΚΟ: Πρόκληση για «παγκόσμιες λύσεις» «παγκόσμιες οντότητες» και «παγκόσμια διακυβέρνηση» για να σωθούμε…)

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της έκανε έκκληση για περισσότερο από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια προκειμένου να υποστηριχθούν οικονομικά προβληματικές κυβερνήσεις, και έκανε την ακόλουθη δήλωση ….

«Δεν πρόκειται για την σωτηρία κάποιας χώρας ή περιοχής. Είναι για την σωτηρία του κόσμου από μια φθίνουσα πορεία της οικονομίας.”

Όπως είχα γράψει, η Παγκόσμια Τράπεζα επίσης, χρησιμοποιεί «αποκαλυπτική γλώσσα» σχετικά με την παγκόσμια οικονομική κατάσταση.Σε μια συγκλονιστική νέα έκθεση, οι αναθεωρημένες εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για την αύξηση του ΑΕΠ για το 2012 που πέφτει κάτω πολύ απότομα, προειδοποίησε ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια οικονομική κατάρρευση ανά πάσα στιγμή, και έδωσε εντολή στον υπόλοιπο κόσμο να «προετοιμαστούν για το χειρότερο».

Ο επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης, Andrew Burns, είπε ότι η «σημασία του προγραμματισμού έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά» και ότι εάν υπάρχει μια μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη, ολόκληρη η υδρόγειος θα επηρεαστεί σοβαρά ….

«Η κλιμάκωση της κρίσης δεν θα αφήσει κανέναν απέξω. Τα ποσοστά ανάπτυξης σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, θα μπορούσε να μειωθεί το ίδιο ή μεγαλύτερο από ό, τι το 2008/09.”


Πρέπει λοιπόν, να είμαστε ανήσυχοι που ο George Soros, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, όλοι μαζί διακηρύσσουν ότι ένας χρηματοπιστωτικός εφιάλτης θα μπορούσε να είναι προ των πυλών;

Φυσικά θα πρέπει να είμαστε.

Άσχετα αν τα κίνητρά τους είναι καθαρά ή όχι, λένε την αλήθεια σχετικά με την παγκόσμια οικονομική κατάσταση σε αυτή την περίπτωση. Όπως έχω γράψει πολύ συχνά, υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από σημάδια που δείχνουν ότι θα μπορούσαμε να είμαστε στα πρόθυρα μιας μεγάλης παγκόσμιας ύφεσης.


Πολλά άτομα στον κόσμο των επενδύσεων προειδοποιούν ότι δύσκολοι καιροί πρόκειται να μας βρουν. Για παράδειγμα, ο θρυλικός επενδυτήςJoseph Granville είπε πρόσφατα στην Bloomberg Television ….

Ο Joseph Granville, του οποίου η έκκληση “πούλα τα πάντα” το 1981 πυροδότησε τη μείωση των αποθεμάτων στις ΗΠΑ, είπε ότι ο Dow Jones Industrial Average (ΒΙΟΜ) θα πέσει προς το 8000 αυτό το έτος, λόγω της φθίνουσας ορμής και έντασης.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις προειδοποιήσεις φαίνεται φρόνιμο να προετοιμαστούμε για το χειρότερο.

Αλλά δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι πρόκειται να κάτσουν σαν νεκρές πάπιες, και πρόκειται να πληγούν από το επόμενο οικονομικό τσουνάμι.

Εκείνοι που πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαφύγουν με κάποιο τρόπο την επερχόμενη οικονομική καταιγίδα, πραγματικά δεν ξέρουν γιατί μιλάνε.


Στην πραγματικότητα, υπήρξαν πολύ ανησυχητικές ειδήσεις για το δολάριο, ακριβώς την άλλη μέρα. Ανακοινώθηκε ότι η Ινδία θα αρχίσει να πληρώνειγια το πετρέλαιο από το Ιράν σε νόμισμα άλλο εκτός του δολαρίου.

Αλλά αυτό είναι απλώς άλλο ένα σημάδι ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει αρχίσει να απορρίπτει το αμερικανικό δολάριο. Για δεκαετίες, το αμερικανικό δολάριο ήταν το αποθεματικό νόμισμα του κόσμου και αυτό μας έδωσε ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Δυστυχώς για εμάς, αυτό τώρα αλλάζει.

Οι αμερικάνικες εφημερίδες δεν λένε τι συμβαίνει, αλλά mainstream εφημερίδες στην Ευρώπη λένε. Αυτή τη στιγμή, μερικές από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου κάνουν σχέδια για να σταματήσουν τη χρήση του δολαρίου για την αγορά και την πώληση του πετρελαίου.

Γράφει σε πρόσφατο άρθρο η εφημερίδα The Independent ….

Στην πιο βαθιά οικονομική αλλαγή στην πρόσφατη ιστορία της Μέσης Ανατολής, οι Άραβες του Κόλπου σχεδιάζουν – μαζί με την Κίνα, τη Ρωσία, την Ιαπωνία και τη Γαλλία – να τερματίσουν τις συναλλαγές σε δολάρια για το πετρέλαιο, και να κινηθούν σε ένα ‘καλάθι’ νομισμάτων, που θα έχει το γιεν της Ιαπωνίας και το κινεζικό γουάν, το ευρώ, τον χρυσόκαι ένα νέο, ενιαίο νόμισμα που έχει προγραμματιστεί για τα έθνη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, του Αμπού Ντάμπι, το Κουβέιτ και το Κατάρ.

Μυστικές συναντήσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τους Υπουργούς Οικονομικών και διοικητές κεντρικών τραπεζών στη Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία και τη Βραζιλία για να εργαστούν για το καθεστώς, το οποίο θα σημαίνει ότι το πετρέλαιο δεν θα τιμολογείται πλέον σε δολάρια.

Τα σχέδια, επιβεβαιώθηκαν στην εφημερίδα The Independent από τραπεζικές πηγές και αραβικές του Κόλπου και κινεζικές του Χονγκ Κονγκ.

Αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το δολάριο των ΗΠΑ και για την οικονομία των ΗΠΑ.

Μια κατάσταση «τέλειας θύελλας» είναι η ανάπτυξη, και οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν έχουν απολύτως καμία ιδέα για το τι πρόκειται να συμβεί.

Ευτυχώς, υπάρχουν μερικοί ερευνητές που συνεχώς κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Για παράδειγμα, το ακόλουθο απόσπασμα προέρχεται από μιαπρόσφατη συνέντευξη με Gerald Celente ….

Πιστεύω ότι πρέπει να προσέξουμε γιατί είμαστε καθοδόν προς την κατεύθυνση ενός οικονομικού στρατιωτικού νόμου.
Το ευρωπαϊκό σύστημα είναι σε κατάρρευση. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το ίδιο αδύναμο, αν όχι περισσότερο, και πιστεύω ότι δεν θα παραδεχτούν ότι θα υπάρξει ένα οικονομικό κραχ, αλλά μάλλον θα χρησιμοποιήσουν ένα γεωπολιτικό θέμαγια να φέρουν τους ανθρώπους σε μια κατάσταση φόβου και υστερίας βάσει της οποίας θα κάνουν έκκληση στη συνέχεια για τραπεζική αργία ή υποτίμηση του νομίσματος, ή υπερπληθωρισμό του νομίσματος, και θα κατηγορήσουν για αυτό κάποιον άλλον.


Ο κόσμος μας βιώνει θεμελιώδεις αλλαγές. Οι εξελίξεις τρέχουν με τόσο γρήγορο ρυθμό που ποτέ πριν δεν είχαμε δει. Ο τρόπος που θα ζούμε σε πέντε ή δέκα χρόνια από τώρα θα είναι πολύ διαφορετικός από το πώς ζούμε τη ζωή μας σήμερα.

Θα είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για να ζεις, αλλά θα είναι επίσης και μια πολύ συναρπαστική περίοδος για να ζεις.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή theeconomiccollapseblog.com




Μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Τρόικα θα κρίνει το μέλλον του 13ου και του 14ου μισθού. Το Μαξίμου με όπλο την κάθετα αρνητική στάση των κομμάτων και μεταφέροντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τη βεβαιότητα ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν πρόκειται να περάσει από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες που στηρίζουν την κυβέρνηση και αυτό συνεπάγεται απρόβλεπτες εξελίξεις που και η ίδια η Τρόικα δεν επιθυμεί και ελπίζει σε θετική έκβαση.

Οι διαπραγματεύσεις των τελευταίων ωρών οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων -και με το PSI σχεδόν ολοκληρωμένο- βρίσκονται πλέον δύο βασικά σενάρια για το 13ο και το 14ο μισθό.

Το πρώτο που λέει ότι τελικά η κυβέρνηση θα καταφέρει να υπερβεί την πίεση της Τρόικας και να πείσει ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί να επιτευχθεί με οριζόντια μέτρα όπως η μείωση του 13ου και 14ου μισθού αλλά με στοχευμένες επιχειρησιακές συμβάσεις. Και επιχείρημα ότι παρέμβαση στα Δώρα και τον κατώτερο μισθό θα πρέπει να έρθει με νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή ενώ οι επιχειρησιακές συμβάσεις όχι. «Αν τα καταφέρουμε θα είναι μία μεγάλη επιτυχία», λένε από το Μαξίμου.

Το δεύτερο, που αναφέρει ότι αν τελικά οι πιέσεις της Τρόικας συνεχιστούν σε βαθμό που θα απειλήσουν την εκταμίευση της επόμενης δόσης, άρα και της συνέχισης της χρηματοδότησης της χώρας, να βρεθεί μία συμβιβαστική λύση στη μείωση κατά 15% του 13ου και 14ου μισθού, αποτελεί πιθανή εξέλιξη, που όμως όλοι απεύχονται.

Όπως διαβεβαιώνουν στελέχη του Μαξίμου, ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είναι κάθετα αρνητικός με βάση ότι μία τέτοια απόφαση δε περνάει από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες και ρίχνει την κυβέρνησή του, αλλά ακόμα και ότι είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει την κοινωνική έκρηξη που μέχρι τώρα δεν έχει έρθει.

Μετά την Τρίτη το βράδυ και την ψηφοφορία- θρίλερ στο Μαξίμου υπάρχει συναίσθηση ότι η Ν.Δ. θα στηρίξει μία λογική εξέλιξη αλλά και ότι δύσκολα πλέον μπορούν να στηρίζονται σε ένα «στρατό ατάκτων» όπως δείχνει να είναι πια το ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, ωστόσο, σκέπτονται ότι αποφάσεις πέραν των ορίων η Ν.Δ. δεν μπορεί να στηρίξει. Σκέπτονται δηλαδή στο επιτελείο του πρωθυπουργού ότι για να διατηρήσουν σχετικά ασφαλή την πλειοψηφία στη Βουλή και να μην προκαλέσουν αποχώρηση της Ν.Δ. από τον κυβερνητικό συνασπισμό οφείλουν να μην ξεπεράσουν τα όρια…

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, από την πλευρά της Τρόικας, το αίτημα για μείωση του κατώτατου μισθού αλλά και του 13ου και 14ου μισθού, δεν τίθεται από όλες τις πλευρές. Υπάρχει ρήγμα στους δανειστές, καθώς υπέρ της μείωσης τάσσονται και πιέζουν το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, από την άλλη πλευρά όμως ο εκπρόσωπος της Κομισιόν είναι εντελώς αντίθετος και φέρεται να συμμερίζεται τις ανησυχίες του Μαξίμου αλλά και των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Το γεγονός πάντως ότι αποφασίστηκε τόσο η Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον πρωθυπουργό χθες όσο και συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου απόψε πριν από τη Σύνοδο Κορυφής, είναι ένδειξη ότι δρομολογείται λύση τελικά, ίσως και πριν αναχωρήσει ο κ. Παπαδήμος για τις Βρυξέλλες και τη Σύνοδο Κορυφής.

Αγκάθι για τις διαπραγματεύσεις αποτελεί και το ζήτημα της αύξησης των αντικειμενικών αξιών, το οποίο περιλαμβάνεται στο αναθεωρημένο Μνημόνιο.



Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι δανειστές
Δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των απαιτήσεων που προβάλλουν οι άλλοτε εταίροι και νυν «επαγγελματίες» δανειστές της Ελλάδας. Είναι ακόμη, αν όχι πρωτίστως, ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνονται οι απαιτήσεις τους. Κυνικός, ωμός, χωρίς ίχνος αλληλεγγύης, ευρωπαϊκής, κοινωνικής, ιστορικής.

Μια άγαρμπη προσπάθεια να μας θυμίσουν ότι έχουμε εκχωρήσει σημαντικό μέρος της εθνικής κυριαρχίας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει «κανονιστικό δίκαιο», για να αναστρέψουμε αυτή την πορεία των πραγμάτων.

Η Ιστορία έχει διδάξει ότι κάθε φορά που ένας λαός αισθάνθηκε να προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του. Αντέδρασε. Το ίδιο άγαρμπα με την συμπεριφορά που εισέπραττε. Πολλές φορές, και βίαια.

Η σημερινή Ελλάδα δεν απέχει πολύ από μια αντίστοιχη πραγματικότητα. Το φιλότιμο άλλωστε, είναι μια από τις λίγες λέξεις στην παγκόσμια γλωσσολογία, που δεν επιδέχεται μετάφρασης. Αυτό από μόνο του, θα έπρεπε να υποψιάζει τους… ανθύπατους.


Η διεθνής κοινότητα, και ειδικότερα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, δεν κρύβουν πλέον τη διάθεσή τους να επιταχυνθούν οι διεργασίες στο Κυπριακό, κατά δική τους προτίμηση με μια διεθνή… πολυμερή διάσκεψη. Και μάλιστα, πριν η Κύπρος αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Ιούλιο του 2012.

Στο παραπάνω πλαίσιο, έχει ξεχωριστή σημασία να «διαβάσει» κανείς από άλλο πρίσμα τις δηλώσεις τις οποίες έκανε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, χθες βράδυ στο CNN Turk. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, και θεωρητικός του νέο-οθωμανισμού, επικαιροποιημένου στις σημερινές διεθνείς συγκυρίες, αναφέρθηκε στις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό.

Δήλωσε λοιπόν, ότι η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ θα πρέπει να αντιληφθούν ότι, σε περίπτωση που δεν βρεθεί λύση, δεν μπορεί να συνεχιστεί το σημερινό status quo στην Κύπρο. Σχολίασε ότι υπήρξε λίγη πρόοδος στην τριμερή συνάντηση στη Νέα Υόρκη, ενώ επανέλαβε ότι είναι γνωστό το τι θα κάνει η Τουρκία, στην περίπτωση που τεθεί θέμα κυπριακής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να έχει προηγηθεί η λύση του Κυπριακού.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου έχει κεντρική θέση στο σύστημα εξουσίας που δομήθηκε στην Τουρκία, μετά τη θυελλώδη άνοδο του Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία. Οι δε δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν ως πλέον δημοφιλή και επικρατέστερο να διαδεχθεί τον σημερινό πρωθυπουργό της Τουρκίας.


Από την ώρα που σφίξαν τα πράγματα στην Ελλάδα, με την πτώχευση, έπεσαν κι οι μάσκες σε όλες τις πλευρές.

Σήμερα θα ασχοληθώ με το πολιτικό μόρφωμα που λέγεται Δημοκρατικη Αριστερά, του Φώτη Κουβέλη.

Κι αυτό διότι διαβάζοντας την πρόσφατη δημοσκόπηση, φαίνεται να βάζει πλώρη για αξιωματικη αντιπολίτευση.

Θέλω από καιρό να πω κάποια πραγματάκια…

Αυτή η ομάδα στελεχών υπήρχε στο Συνασπισμό πάντα και αποτελούσε κάποτε την πλειοψηφία του, αλλά την τελευταία δεκαετία τη μειοψηφία του.

Επρόκειτο για ανθρώπους που αυτοτοποθετούνται στην αριστερά.

Αλλά ρωτώ εγώ: νοείται αριστερά χωρίς σοσιαλισμό;

Αν δεν πρεσβεύεις κάποια μορφή του σοσιαλισμού, συνεχίζεις να λέγεσαι αριστερός;

Σαφώς και όχι. (απαντώ μόνος μου)

Όταν λοιπόν μιλά η Κυβέρνηση για ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων ή πλουτοπαραγωγικών πηγών, και ένα κόμμα δεν είναι αντίθετο σε αυτές, αλλά ζητά να γίνουν με “διαφάνεια” και “αξιοκρατία”, τότε είναι αριστερό;

Αν δηλαδή επιμένει απλώς και μόνο στο ηθικό ζήτημα, μάλλον παραπέμπει σε… παραθρησκευτική οργάνωση ή σε κατηχητικό παρά σε κόμμα με σοσιαλιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο.

Αν ένα κόμμα αποδέχεται ως αυτοσκοπό την παραμονή πάση θυσία σε έναν διεθνή οργανισμό, όπως η Ευρωζώνη, και τους συν αυτή οργανιμσούς, ακόμη κι αν η θυσία αυτή είναι η δολοφονία του ελληνικου λαού, προκειμένου να μη διαταραχθεί η ευρωπαική “Αγορά”, τότε αυτό το κόμμα είναι αριστερό;

Όταν υποδέχεται με ανακούφιση και ελπίδα έναν Τραπεζίτη, μη εκλεγμένο αλλά διορισμένο στην Κυβέρνηση της χώρας είναι αριστερό;

Όταν μάλιστα παραπονείται ο πρόεδρός του για την έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στους υπουργούς της διορισμένης κυβέρνησης, όταν αγανακτεί για την έλλειψη σύμπνοιας των πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν απροκάλυπτα το Κεφάλαιο, συνεχίζει να λέγεται αριστερό κόμμα;

Όταν αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας κάθε έκφραση επιθετικότητας του λαού προς τους εξουσιάζοντες, τότε συνεχίζει να είναι αριστερό κόμμα;

Όταν επικροτεί το στόχο της νεοφιλελεύθερης “ανταγωνιστικότητας” είναι αριστερό κόμμα;

Όταν είναι υπέρμαχο της Παγκοσμιοποίησης (ουδεμία σχέση με το διεθνισμό) είναι αριστερό κόμμα;

Όταν απορρίπτει, χαρακτηρίζοντάς την ανεύθυνη ή ανήθικη, κάθε ιδέα διεκδίκησης άρνησης πληρωμής -μέρους έστω- του χρέους ή έστω ολιγοετούς αναστολής αποπληρωμής του χρέους και των τοκοχρεωλυσίων προς τους διεθνείς τραπεζίτες… συνεχίζει να είναι αριστερό κόμμα;

Όταν θεωρεί σημαντικότερο στόχο την σταθερότητα της Ευρωπαικής Ένωσης από την αξιοπρεπή επιβίωση των Ελλήνων πολιτών είναι αριστερό κόμμα;

Όταν δε μιλά ποτέ και με κανέναν τρόπο για το σοσιαλισμό, παρά μόνο μιξοκλαίει για την “αναπόφευκτη” θυσία του ελληνικού λαού, εξακολουθεί να είναι αριστερό κόμμα;

Προφανώς και η απάντηση -για μένα τουλάχιστον- είναι: ΟΧΙ! Δεν είναι αριστερό κόμμα.
Δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον πολιτικό χώρο που περιλαμβάνει τις εκφράσεις του σοσιαλισμού.

Δεν πρόκειται για τίποτα άλλο, παρά για μία αξιέπαινη προσπάθεια του δικομματικού συστήματος να επιβιώσει, γι αυτό και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των ΜΜΕ έχουν ανεβάσει τόσο πολύ το συγκεκριμένο κομματίδιο.

Το Mega, ο Σκάι και η ΝΕΤ έχουν λυσσάξει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια να μας υποδεικνύουν με το δάχτυλο την “υπεύθυνη φωνή της αριστεράς, χωρίς κραυγές”.
Λες και η κραυγή είναι κακό πράγμα.

Το λιοντάρι βρυχάται, δε νιαουρίζει..

Και ο Κουβέλης και οι συν αυτώ νιαουρίζουν συνεχώς σαν μιξοπαρθένες.

Αξιέπαινη η προσπάθεια του συστήματος Βαρδινογιάννη, Μπόμπολα, Αλαφούζου, Ψυχάρη να αναστήσουν τον εκ του αποτελέσματος καταστροφικό σημιτικό ”εκσυγχρονισμό”, μέσω του νέου πολιτικού μορφώματος, της Δημ.Αρ.

Γι αυτό και συνευρίσκονται σε πλείστες εκδηλώσεις ο Κουβέλης, ο Σημίτης και άλλα πρωτοπαλλήκαρα της ανανεωτικής “αριστεράς” και του σημιτικού μπλοκ.

Γι αυτό και η σημιτική πτέρυγα, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο το Σημίτη, βγαίνουν τώρα και λένε ότι ήταν λάθος το Μνημόνιο και άλλα παρόμοια, χωρίς βέβαια να μας λένε τι θα ήταν το σωστό.

Αυτή τους η καινούρια στάση εξηγείται πιθανότατα από την προσπάθεια δημιουργίας ενός “αντιμνημονιακού” -light και χωρίς λιπαρά- προφίλ, με σκοπό να συμπορευθούν οι Σημιτικοί εκσυγχρονιστές με τη Δημ Αρ, που τυπικώς καταψηφίζει τα Μνημόνια, αλλά ουσιαστικώς τα προβάλλει ως αναπόφευκτα στο δημόσιο διάλογο και τα παρουσιάζει ως… μεταρρυθμίσιμα, όπως και οι Σημιτικοί!

Αρκεί μια βόλτα να κάνει κανείς στα ΠΑΣΟΚικά sites και blogs, στις εφημερίδες του κεντροαριστεορού χώρου και να διαβάσει τους ύμνους στον Κουβέλη και τα αναθέματα στην αριστερά.

Αρκεί να δει κανείς ποιοι στηρίζουν το συγεκριμένο κόμμα.

Μεγαλοδημοσιογράφοι όπως ο Θεοδωράκης και ο Μαλέλης, μεγαλοπανεπιστημιακοί όπως ο πρύτανις Πανούσης, μεγαλοσυγγραφείς όπως ο Χωμενίδης κι ο Κακουλίδης, “διανοούμενοι” όπως ο Ζουγανέλης, ο Χατζησάββας κι ο Μπέζος, η αλήστου μνήμης Ρεπούση του… “στριμωξιδιού” στη Σμύρνη, πρώην υπουργοί όπως ο Χριστοδουλάκης και ο Μπίστης, ο αρχιεκσυγχρονιστής Αυγερινός και κάποια… ίχνη λαού!

Μεγαλοστελέχη λοιπόν της δημόσιας ζωής, μεγαλοαστοί που θέλουν να διαφυλάξουν τα προνόμιά τους, γι αυτό και συνασπίστηκαν εκεί, μην τυχόν και αναδειχθεί ως ρυθμιστής των εξελίξεων καμιά “ανεύθυνη” δύναμη της αριστεράς και πειράξει τα προνόμιά τους και τις επιχορηγήσεις του από την Ευρωπαική Ένωση, εξ ου και ο αυτοσκοπός τής παραμονής στην Ευρωζώνη.

Η ΔημΑρ είναι προφανέστατα το νέο κόμμα της διαπλοκής, έτοιμο να συνεργαστεί ή και να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ, έχοντας την αβάντα των μεγαλοεκδοτών που το “σπρώχνουν” συνεχώς.

Αξιοπρόσεκτη, εκτός των άλλων, και η παρουσία του Κουβέλη στην κηδεία του Κεφαλογιάννη, μεγαλοδελφίνου της ΝΔ, όπου παρευρέθηκαν επίσης: Μητσοτάκης, Καραμανλής, Μπακογιάννη, Καρατζαφέρης, Ψυχάρης, Μπόμπολας…

Τι συνδέει όλους τους παραπάνω;

Η οικογένεια Βαρδινογιαννη που παρευρέθηκε όλη, αφού ο εκλιπών είχε παντρευτεί ένα μέλος της.

Το Mega νερό δε γίνεται…

Το φυσικό μειλίχιο ύφος του Κουβέλη τον κάνει να (αυτο)παρουσιάζεται ως σοβαρή και υπέυθυνη εκδοχή της αριστεράς.

  • Μιας αριστεράς που προσπαθεί να μας πείσει πως η πολιορκία λύεται ως διά μαγείας, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς κραυγές, χωρίς ανακατατάξεις, χωρίς ανατροπές.
  • Μιας αριστεράς της ηθικολογίας, που παραπέμπει σε μορμόνους ιεραπόστολους.
  • Μιας αριστεράς που χασμουριέται.

Της αριστεράς του Κουβέλη…

Λες και αριστερός θεωρείται όποιος δε μισεί τους μετανάστες και δεν τραβάει ζόρι με τους γκέι γάμους.

Λες και η αριστερά, ο σοσιαλισμός δηλαδή, είναι απλά μια ηθική θεωρία κατανόησης, φιλανθρωπίας και συμπόνοιας υπέρ του αδυνάτου και όχι μια ιδεολογία πάλης του λαού ενάντια στους οικονομικούς και πολιτικούς εκμεταλλευτές του, μια ιδεολογία που πρεσβεύει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των αδυνάτων, το χτύπημα στα μονοπώλια και στα ολιγοπώλια.

Ο Κουβέλης κι οι υπόλοιποι στη ΔημΑρ εξαντλούν την προοδευτικότητά τους σε ήσσονος σημασίας θέματα, όπως η νομιμοποίηση του χασίς, οι γκέι γάμοι, το σύμφωνο συμβίωσης, μαξιμαλίζουν ανέξοδα μιλώντας για τα πυρηνικά όπλα και τον παγκόσμιο αφοπλισμό, ρίχνουν και δυο στροφές οικολογίας και χοροπηδουν αό χαρά στην εκτρατεία Αλαφούζου για το περιβάλλον (εδώ γελάνε), λένε και καμιά αντιεθνικιστική κουβεντούλα και νομίζουν πως καθάρισαν!

Μα ο Σοσιαλισμός αγαπητοί μου ΔημΑρ-ίτες, είναι πρώτα απ’ όλα οικονομική θεωρία.

Αλλά εσείς…
Κουβέντα για τις ιδιωτικοποιήσεις.

Κουβέντα για τις τράπεζες.

Κουβέντα για Σεισάχθεια.

Κουβέντα για την εκποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, που ανήκουν στο λαό της.

Κουβέντα για παράνομο και τοκογλυφικό χρέος.

Κουβέντα για την ελεύθερη αγορά.

Κουβέντα για τις εργατικές διεκδικήσεις.

Δε θέλει ο εργαζόμενος να του πείτε ότι δεν είναι σωστό νατου κοπεί ο μισός μισθός.

Αυτό του το λέει μέχρι κι ο… Βενιζέλος! Κι αυτός κλαίγοντας κόβει μισθούς.

Ο εργαζόμενος και ο άνεργος λαός θέλει να του πείτε να αγωνιστεί για να δικαιωθεί, θέλει να βγείτε μπροστά στον αγώνα για τη διαφύλαξη των εργασιακών δικαιωμάτων και να τον τραβήξετε.

Αλλά εσείς εκείνη την ώρα στριμώχνεστε για μια θέση στο κάδρο πλάι στον Παπαδήμο…

Η Δημ. Αρ. του Κουβέλη λοιπόν δεν είναι παρά ένα απροκάλυπτα κατασκευασμένο από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα αριστερούλικο μαξιλαράκι του συστήματος, ούτως ώστε να οδηγούνται εκεί με ασφάλεια οι απογοητευμένοι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι λόγω πολιτικής αυτοτοποθέτησης θα κινούνταν αναγκαστικά αριστερόστροφα λόγω της απόρριψης της νεοφιλελεύθερης τροχιάς του ΠΑΣΟΚ, οπότε υπήρχε ο κίνδυνος να οδηγηθούν σε ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστεράς, εκδοχή στην οποία βγάζει σπυράκια το κατεστημένο οικονομικο-πολιτικό σύστημα.

Εγώ το μόνο που έχω να πω σε όσους σκέφτονται να ψηφίσουν τη Δημ Αρ είναι να το ξανασκεφτούν.

Να επανεξετάσουν το ρόλο που παίζει η ΔημΑρ αυτή τη στιγμή στα πράγματα.

Αν απορρίπτουν το ΠΑΣΟΚ με ειλικρίνεια, τότε σίγουρα θα αντιλαμβάνονται πως δε θα αλλάξει τίποτα με την ανάδειξη ενός νέου (του ίδιου με το παλιό) ΠΑΣΟΚ, με λίγο πιο… γκέι στυλ, στα χρώματα του ροζ.

Αν πάλι δεν το απορρίπτουν, αλλά απλώς θέλουν να δηλώσουν τη διαμαρτυρία τους για πέντε-έξι θεματάκια, τότε ας μην κάνουν τον κόπο να ψηφίσουν ΔημΑρ και ας περιμένουν απλώς τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ για να εκφραστούν.

Η ψήφος τους άλλωστε στο ΠΑΣΟΚ θα είναι πιο ειλικρινής, έντιμη και υπεύθυνη. Διότι θα είναι μια ψήφος που αναλαμβάνει το βάρος της υπεράσπισης της Μνημονιακής πολιτικής.
Ενώ η ψήφος στη ΔημΑρ δεν είναι παρά ένα κρυφτούλι πίσω από την κουρτίνα της σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς να αναλαμβάνουν ούτε την ευθύνη της στήριξης της Μνημονιακής πολιτικής ούτε την ευθύνη της ανατροπής της.

  • Μία ψήφος στο τίποτα δηλαδή.
  • Μία ψήφος “για να είμαστε μέσα σε όλα”.
  • Μια ψήφος για να λέμε “α, εγώ τους τιμώρησα!”, ακόμη κι αν τελικά ψηφίσαμε τους ίδιους με άλλα αρχικά.
  • Μια ευθυνόφοβη ψήφος.

Και όταν στιγμές είναι τόσο κρίσιμες για τη χώρα και το λαό, η ευθυνοφοβία δεν κοστίζει τίποτα, αλλά πληρώνεται πολύ ακριβά.

Πηγή




  • Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».

Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.

Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο.
Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος.
Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος.
Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.
Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821.
Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς..

Τόν ἔφαγε ἡ χαμέρπεια καί ἡ κακομοιριά.
Ἡ χυδαία κακολογία καί μικρολογία.
Ἔπρεπε νά πέσει γιά νά πεισθοῦν οἱ κακόπιστοι πόσο μεγάλος ἦταν!
Δανείζομαι μιά φράση τοῦ Παν. Κανελλόπουλου γιά νά τόν παραστήσω: «Τόν μικρό τόν γνωρίζει κανείς ἀπό τήν ἄνοδό του• τόν μεγάλο ἀπό τήν πτώση του».
Ναί, ὅταν ἔπεσε ὁ Χριστόδουλος, ἦταν σάν νά ἔπεσε ἡ Βασιλική Δρῦς τῆς πατρίδας.
Ὁ λαός ἔχασε τόν ἄνθρωπο πού τοῦ προσέφερε ὅραμα, δύναμη, ἀντιστασιακή διάθεση...

Ὁ Χριστόδουλος χτυποῦσε διαρκῶς τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ, διότι «ἄκουε τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αὐτό εἶχε ἀπέναντί του ὅλους αὐτούς πού ἀπεργάστηκαν τήν σημερινή μας κατάντια. Δ
υστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ἀντί νά χτυπᾶμε αὐτούς πού βάζουν τήν φωτιά, χτυπᾶμε ἐκείνους πού βαρᾶνε τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ.

Δεκάδες οἱ φαρέτρες μέ τά δηλητηριασμένα βέλη πού στρέφονταν ἐναντίον του.
Μέ τήν δῆθεν σάτιρα ἀπό τήν τηλοψία, ἀπό τό ραδιόφωνο, ἀπό τό πάλκο καί τόν τύπο, οἱ νάνοι ἀντίπαλοί του, τοῦ ἔκαναν τή ζωή του φαρμάκι.
Κι αὐτός σάν τόν μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωροῦσε...

Εἴχαμε στενή φιλία ἀπό παλιά, ἀλλά ποτέ συνεργασία σέ ἐπαγγελματική βάση. Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε ἀπό μιά ἐπιθετική ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα ἀπό τό ἐρημητήριό μου στόν Πάρνωνα. Ἔσχισε λαγκάδια καί βουνά νά μέ βρεῖ. Ἔκτοτε δεθήκαμε μέ μιά σχέση ἀδελφική.

Δέν θά πῶ ποτέ ὅσα μοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Σέ πολλά μέ ἔπειθε. Σ᾽ ἕνα μόνον δέν μέ ἔπειθε: νά εἶμαι συγχωρητικός.

«Εἶμαι Μανιάτης, τοῦ ἔλεγα, καί μέσα στό μανιάτικο φυσικό εἶναι ἡ ἀναίδεια». Ἀναίδεια στ᾽ ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἄρνηση συγγνώμης.
Κι αὐτός γελοῦσε παταγωδῶς. Γιατί ἤξερε πώς δέν σοβαρολογῶ.
Ἁπλῶς ἐρέθιζα τήν διάθεσή του γιά εὐτραπελία.

Ναί, ἦταν ἕνας μεγάλος «μαΐστορας» τοῦ χιοῦμορ. Στά χρόνια του ἡ Ἐκκλησία «ἔλαμπε ἀπό χαμόγελο», μπῆκε τό γέλιο στήν Ἐκκλησία.
Κέρδισε τήν παραπαίουσα νεολαία. «Κι ἐγώ μαζί σας ἀλλά κι ἐσεῖς μαζί μου».
Κι οἱ νέοι θά πήγαιναν μαζί του, ἔστω κι ἄν τούς ὁδηγοῦσε στό Ζάλογγο. Θά ἔπεφταν, ἀλλά θά ἔπεφταν σάν τόν Ἴκαρο ἀπό ψηλά...
Εἶχε Ἰκάρειο πνεῦμα μέσα του ὁ Χριστόδουλος.
Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό.
Ἐκάλυπτε τούς πάντες μέ τήν καλλιφωνία του, τήν πολυγνωσία του, τήν πολυγλωσσία του, μέ τό ἱλαρό φῶς τοῦ προσώπου του.
Ἄγρυπνος σάν τόν Ἄργο, μελετοῦσε τά πάντα κι ἦταν ἐνήμερος γιά τά πάντα.
Ἔγραφε ἀκατάπαυστα ἀκόμη κι ὅταν συνομιλοῦσε, ἀκόμη κι ὅταν τηλεφωνοῦσε.

Συχνά τόν μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αὐτός μέ τό δροσᾶτο γέλιο του: «Ὅταν δουλεύω…!».

Τοῦ ἄρεσε νά μέ νευριάζει καί νά μέ πιάνει τό «μανιάτικο», ὁπότε οἱ τύποι πήγαιναν περίπατο.
Μέ φώναζε -γιά νά μέ ἐρεθίζει-, Σαράντη.
Τοῦ ᾽λεγα, τοῦ ξανάλεγα ὅτι Σαράντο -κι ὄχι Σαράντη- λέμε στή Μάνη.
Κι αὐτός ἐπέμενε στό Σαράντη, ἔτσι γιά νά μέ «φουρτουνιάζει».
Τοῦ ἄρεσε ἡ «φουρτούνα» μου.

Κάποτε μοῦ εἶπε περιπαικτικά: «Νά δοῦμε πῶς θά περνᾶς στόν Παράδεισο…».
Τόν κοίταξα λοξά καί τοῦ εἶπα εἰρωνικά: «Ἔχω κάνει αἴτηση ὡς ἱστορικός νά πάω στήν Κόλαση. Ἐκεῖ θά βρῶ ὅλους τούς μεγάλους τῆς Ἱστορίας. Κι ἀκόμη θά γλυτώσω κι ἀπό σᾶς τούς δεσποτάδες».
Κι ὁ μεγαλόθυμος Χριστόδουλος μέ ἀποστόμωσε -παρότι Θρᾶξ- μέ τό λακωνικό: «Μήν τό πολυελπίζεις αὐτό!..»..

Ἔτσι, μέ τό χιοῦμορ, τήν ἑτοιμολογία, τήν λεκτική εὐθυβολία, τήν εὐθυφροσύνη καί τήν μεγαλοφροσύνη ἤξερε νά κερδίζει καρδιές.

Βέβαια οἱ μικρόψυχοι τόν φθονοῦσαν.
Τόν φθονοῦσαν καί ὅσοι εἶχαν βαλθεῖ νά ξεριζώσουν τή γλῶσσα μας, νά ξεπατώσουν τήν παιδεία μας, νά ξεδοντιάσουν τήν Ἐκκλησία μας, νά σπιλώσουν τήν ἱστορία μας, νά ἀκρωτηριάσουν τήν πατρίδα μας.
Τόν φθονοῦσαν ὅλοι αὐτοί πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μετατρέψουν ἕναν γίγαντα λαό, σέ λαό νάνων.
Σέ λαό θάμνων, κατά τό δικό τους ἀνάστημα..

Τοῦ ὀφείλω ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά ὅσα ἔκανε γιά τήν ἡμετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε τό βιβλίο μου «Ἀπό τό Μακεδονικό Ζήτημα στήν Ἐμπλοκή τῶν Σκοπίων», πού βγῆκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1992, προλόγισε -καί μάλιστα σέ Ἀττική διάλεκτο- τήν τρίτομη «Ἱστορία τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καί στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός ἀπέναντι στά παιδιά μου..

Ἀφ᾽ ὅτου ἔφυγε, δέν ἔγραψα οὔτε μίλησα ποτέ γι᾽ αὐτόν.
Μόνον μιά φορά, τήν ἡμέρα τῆς κηδείας του εἶπα κάποια λόγια πικρά -ὄχι γι᾽ αὐτόν φυσικά στό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Σήμερα μιλοῦν ἄλλοι, πού κάποτε τόν εἴχανε πικράνει.
Τώρα νιώθουν τί «τζοβαϊρικό» ἀξετίμητο χάσαμε.
Κι ἄν σήμερα ἀνταποκρίθηκα στό αἴτημα νά χαράξω τίς γραμμές αὐτές, εἶναι γιατί σέ μιά πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στό Α ́ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, εἶδα τάφους γυμνούς ἐπιφανῶν, ἐνῶ ὁ τάφος τοῦ Χριστόδουλου ἦταν πνιγμένος στά λουλούδια.
Πῆγα νά κόψω ἕνα γαρύφαλλο κι ἀπό κάτω σ᾽ ἕνα χαρτάκι εἶδα γραμμένη τή φράση:
«Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…».


Εσύ δεν είσαι που σε μια νύχτα υποτίμησες τη δραχμούλα 340 φορές και το πρώτο φως της μέρας μας βρήκε πάμπτωχους;

Εσύ δεν είσαι που φώναζες σαν κράχτης σε σκυλάδικο να τρέξουμε για κάρτες και δάνεια στους επίσημους τοκογλύφους σου;

Εσύ δεν είσαι που φούσκωνες το μπαλόνι του χρηματιστηρίου και ξεκλήρισες τόσα σπίτια; Τόσες επιχειρήσεις...; Τόσες οικογένειες...;

Εσύ δεν είσαι που δεν κυνήγησες κανέναν από τους πρωτομάστορες του χρηματιστηριακού εγκλήματος;

Εσύ δεν είσαι που εξέθρεψες Κοσκωτάδες και πηγαινοέφερνες στις πόρτες των υπουργών σου τις κούτες των pampers με τα εκατομμύρια;

Εσύ δεν είσαι που με τους Μπόμπολες, τους Αλαφούζους, τους Λαμπράκηδες, και τ’ άλλα λαμόγια έστηνες και συντηρούσες όλο το πολιτικό παιχνίδι που το ‘λεγες μετά διαπλοκή;

Εσύ δεν είσαι που τα έκανες πλακάκια με τη SIEMENS και μας έβγαλες παγκοσμίως και κερατάδες και δαρμένους;

Εσύ δεν είσαι που ευχαριστούσες τους Αμερικάνους για την ξευτίλα στα Ίμια κι έλεγες πως τη σημαία μας την πήρε ο αέρας;

Εσύ δεν είσαι που έκαψες τους τέσσερις ανθρώπους στη Marfin και μετά… δεν έτρεχε κάστανο;

Εσύ δεν είσαι που ‘κανες τη ζωή μου μέρα νύχτα Βα(λ)τοπαίδι κι είπες μετά ότι αδίκημα δεν υπάρχει;

Εσύ δεν είσαι που έκλεινες άρον-άρον τη βουλή για να παραγράψεις τα σκάνδαλα;

Εσύ δεν είσαι που έλεγες «Λεφτά υπάρχουν» και μετά πως «Δεν υπάρχει σάλιο»;

Εσύ δεν είσαι που έλεγες «Μαζί τα φάγαμε»;

Εσύ δεν είσαι που έκανες την Κερατέα Βιετνάμ, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους και τις ζωές τους;

Εσύ δεν είσαι που κοπάναγες με τα γκλομπς τους γέροντες συνταξιούχους κι ύστερα μίλαγες για κοινωνική πολιτική ;

Εσύ δεν είσαι που γέμισες με γκέτο τις πόλεις μου, που μ’ έπνιξες στους λαθρομετανάστες και με βύθισες στο έγκλημα;

Εσύ δεν είσαι που μ’ έβαλες να σου πληρώνω 3,10 € διόδια σε δρόμους που δεν υπάρχουν και σ’ άλλους καρμανιόλες του κερατά;

Εσύ δεν είσαι που μετέτρεψες το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων σε Υπουργείο Βλακείας και δια βίου Πάθησης;

Εσύ δεν είσαι που σε περιγελούν οι Σκοπιανοί και πλέον θα αποκαλούν ακόμα και τον Βουκεφάλα Zastava;

Εσύ δεν είσαι που ρίχνεις ζεϊμπεκιές στις τούρκικες αυλές και θέλεις να μας κάνεις όλους γιουσουφάκια με τις υπόγειες συμφωνίες σου;

Εσύ δεν είσαι με τις Σολωμόντιες λύσεις στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Β.Ήπειρο και σχεδόν όπου ανασαίνει ακόμα Ελληνισμός;

Εσύ δεν είσαι που δεν τολμάς να κηρύξεις ΑΟΖ ούτε καν στα εντελώς αδιαφιλονίκητα Ελληνικά χωρικά ύδατα και λίγο πριν δεν τόλμησες όχι να πας στα 12 μίλια αλλά ούτε στα 12mm...;

Εσύ δεν είσαι που δημιουργείς πίσω από κάθε κρατική προμήθεια κι ένα σκάνδαλο, που ποτέ δεν ξεκαθαρίζει και κανείς δεν τιμωρείται;

Εσύ δεν είσαι που έκλεισες και το τελευταίο Ελληνικό εργοστάσιο μετατρέποντας τη χώρα μου σε επαίτη που δεν παράγει απολύτως τίποτα και γυρνάει σαν το χασαπόσκυλο έξω απ’ τα Ευρωπαϊκά χασάπικα, μήπως βρει κανένα ξεχασμένο παλιοκόκκαλο;

Εσύ δεν είσαι που έταξες πλούτη και παλάτια στα παιδιά μας κάνοντάς τα ευρωλιγούρηδες και καμαριέρες που προσφέρουν ποδόλουτρα στους ξένους νταβατζήδες;

Εσύ δεν είσαι που έκανες το κρυφό σχολειό να φαντάζει πανεπιστήμιο μπροστά στα χάλια που είναι τα σημερινά Α.Ε.Ι.;

Εσύ δεν είσαι...;

Και ύστερα από όλα αυτά τολμάς να μου λες πως ό,τι κάνεις το κάνεις για το καλό μου και για να με σώσεις;
Αλήθεια, από ποιόν θέλεις να με "σώσεις";
Μήπως από την αλήθεια που απειλεί να σε στείλει για το υπόλοιπο της θλιβερής ζωής στου στην φυλακή;