Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Νοε 2015

Ανάλυση: Pravda 
Μετάφραση - Απόδοση "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Μιλώντας σε συνέδριο του κόμματός της στο Ντάρμστατ της νότιας Γερμανίας στις 3 Νοεμβρίου, η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ έκανε μια δήλωση που προβλημάτισε πολλούς:
“Αν η Γερμανία κλείσει τα σύνορά της με την Αυστρία, τότε δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε νέα στρατιωτική σύρραξη”.
Σε σχετικό άρθρο του, το περιοδικό Spiegel αναφέρει ότι η Μέρκελ προειδοποίησε:
“Το τείχος που χτίστηκε από την Ουγγαρία στα σύνορά της με τη Σερβία θα δημιουργήσει ρήγματα μεταξύ των κρατών της περιοχής των Βαλκανίων, πολλά από τα οποία είχαν εμπλακεί σε έναν αιματηρό πόλεμο στη δεκαετία του 1990.
Δεν θέλω τα πράγματα να εξελιχθούν σε μια τέτοια κατεύθυνση ώστε ότι η στρατιωτική σύγκρουση να καταστεί και πάλι απαραίτητη εκεί”.
 Και υπενθύμισε:
“Δεν έχω πρόθεση να γίνω προάγγελος καταστροφής, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω ότι η κλιμάκωση βίαιων επεισοδίων έρχεται συχνά γρηγορότερα απ’ όσο νομίζει κανείς”.
Η καγκελάριος είπε ακόμη τα εξής :
“Η αύξηση των εντάσεων μεταξύ των βαλκανικών χωρών είναι ακριβώς ο λόγος που με έκανε να συγκαλέσω ένα συνέδριο, προκειμένου να συζητηθεί ο χάρτης με την πορεία των προσφύγων στην βαλκανική χερσόνησο. Το επικίνδυνο σημείο έγκειται στο γεγονός ότι, εάν η Γερμανία κλείσει τα σύνορά της, στη συνέχεια, οι χώρες αυτές [των Βαλκανίων] θα πράξουν το ίδιο”.
Κλείνοντας, η Μέρκελ είπε το αναμενόμενο:
“Είναι ευθύνη της Γερμανίας, ως του μεγαλύτερου κράτους της ΕΕ, να επιδιώξει την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα, μιας λύσης που θα ενθαρρύνει την αλληλεγγύη και όχι τον διχασμό. Είμαι αρκετά βέβαιη ότι μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό”.

Τι ακριβώς εννοούσε η καγκελάριος;  
Η Μέρκελ δήλωσε σαφώς ότι οι αποφάσεις των κρατών-μελών της ΕΕ να κλείσουν τα σύνορά τους στους μετανάστες θα μπορούσε να προκαλέσει έναν πόλεμο στα Βαλκάνια.
Σε τι είδους αντιπαραθέσεις αναφερόταν η Μέρκελ; Υπάρχουν τέτοιου μεγέθους προβλήματα στα Βαλκάνια, ώστε να οδηγήσουν τελικά σε έναν νέο πόλεμο στην περιοχή;
Η Pravda ζήτησε τη γνώμη του Γκεόργκι Ένγκελχαρτ, καθηγητή και ερευνητή στο Ινστιτούτο Σλαβικών Σπουδών της Μόσχας.
Σύμφωνα με τον Ένγκελχαρτ, η δήλωση της Γερμανίδας Καγκελαρίου απευθυνόταν τόσο στη γερμανική κοινή γνώμη, όσο και στους Ευρωπαίους γενικότερα. Το μήνυμά της ήταν: “Η Ευρώπη πρέπει να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις προκειμένου να βγει από την μεταναστευτική κρίση”.
Κατά την άποψη του Ρώσου εμπειρογνώμονα:
"Η Μέρκελ υποχρεωτικά συμπεριέλαβε μια απειλή στη δήλωσή της, για να προσδώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στα όσα είπε. Η Σερβία επιχειρεί τις τελευταίες εβδομάδες να κατευθύνει τη ροή των προσφύγων προς τη γειτονική της Κροατία, με αποτέλεσμα η Κροατία να κλείνει τα σύνορά της και να καταφέρεται εναντίον του Βελιγραδίου με διάφορες έντονες δηλώσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πρόσφατη κρίση στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών”.

Πόσο πιθανό είναι να επαληθευθεί ο “χρησμός”;
O καθηγητής θεωρεί ότι:
“Υπάρχουν όντως εντάσεις στα Βαλκάνια. Ωστόσο, θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι εντάσεις αυτές έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να καθιστούν πιθανές τις ένοπλες συγκρούσεις. Ωστόσο, εάν η ροή του τεράστιου αριθμού μεταναστών δεν διακοπεί, και εάν οι Ευρωπαίοι δεν μπορέσουν να βρουν μια λύση για την κρίση, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές συνέπειες”.
Εν τω μεταξύ, οι διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής των ανοικτών συνόρων έχουν αρχίσει να επιτείνονται στη Γερμανία. Το αντιισλαμικό κίνημα PEGIDA (Patriotische Europäer Gegen die Islamisierung des Abendlandes, ή, ελληνικά, Πατριώτες Ευρωπαίοι κατά του εξισλαμισμού της Δύσης) οργανώνει μαζικά συλλαλητήρια στη Δρέσδη και άλλες γερμανικές πόλεις. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν τους επικεφαλής του PEGIDA για απόπειρα αναβίωσης του χιτλερισμού.
Ο Γκεόργκι Ένγκελχαρτ σημειώνει ότι το πρόβλημα αυτό είναι υπαρκτό:
Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν την προσφυγική κρίση. Αντί να ψάχνουν για λύσεις, διοχετεύουν την ενέργειά τους στην προπαγάνδα που οργανώνεται από τα μέσα ενημέρωσης.
Είναι φανερό ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ζητούν από τους Ευρωπαίους πολίτες να δεχθούν τους πρόσφυγες στο έδαφος των χωρών τους. Καλούν τους ευρωπαϊκούς λαούς να δείξουν ανθρωπισμό και να στηρίξουν τους νεοαφιχθέντες. Ζητούν από τους λαούς της Ευρώπης να αποδεχθούν την ιδέα και να εξοικειωθούν με το γεγονός ότι πρόσφυγες θα μένουν στην διπλανή πόρτα και απέναντί τους. Οι ιδέες αυτές ακούγονται σε όλα ανεξαιρέτως τα μέσα ενημέρωσης στην ΕΕ.
Ωστόσο, η δυσαρέσκεια του κόσμου αυξάνεται. Και αυτοί που λένε “όχι” σε αυτές τις προτάσεις αντιμετωπίζουν κατηγορίες του τύπου “Eίσαι νεοναζί”. Στη Γερμανία η συγκεκριμένη κατηγορία είναι πολύ σοβαρή, σε σημείο που να καθιστά δυνατή την ποινικοποίηση και απομάκρυνση ενός πολιτικού αντιπάλου. Εάν ένας Γερμανός πολιτικός ακτιβιστής χαρακτηριστεί ως θαυμαστής του Χίτλερ, το πρόσωπο αυτό παύεται από την πολιτική δράση και δεν πρόκειται να κάνει καριέρα στην πολιτική”.
Εν τω μεταξύ, ο επίσημος εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών δήλωσε στους δημοσιογράφους στις 5 Νοεμβρίου ότι κατά τους τελευταίους δέκα μήνες του 2015, 758.000 πρόσφυγες έχουν εισέλθει στη Γερμανία (ενώ 181.000 από αυτούς ήρθαν στη Γερμανία μόνο τον Οκτώβριο).

Τι ισχύει για τη Ρωσία;
 
“Η Ρωσία δηλώνει πρόθυμη να δεχθεί πρόσφυγες από τη Συρία, αλλά εκείνοι δεν μοιάζουν να θέλουν να έρθουν στη Ρωσία”, δήλωσε στην Pravda o επικεφαλής της ρωσικής  Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης, Κονσταντίν Ρομοντανόφσκι.
"Διαχρονικά, παρατηρεί κανείς ότι για τους μετανάστες από τη Συρία, η κεντρική και δυτική Ευρώπη είναι περισσότερο αποδεκτή από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Ωστόσο, εκείνοι που δηλώνουν ενδιαφέρον να μείνουν στη Ρωσία μπορούν να είναι βέβαιοι ότι θα τους παράσχει τα απαραίτητα μέσα η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης”.
Όσον αφορά την ασφάλεια της χώρας, ο αξιωματούχος εκτιμά ότι οι ροές των προσφύγων από τη Συρία και τη Λιβύη δεν θα επηρεάσουν τη Ρωσία:
"Η οργάνωση των ροών λειτουργεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μην επηρεάζεται η χώρα μας. Οι πρόσφυγες πηγαίνουν μέσω Τουρκίας, στην Ελλάδα, την ΠΓΔΜ, την Ουγγαρία, τη Σερβία, ενώ ο δεύτερος “διάδρομος” τους διοχετεύει προς την Ευρώπη μέσω Ιταλίας”.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η​​ εκλογή αρχηγού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κρίνει, χωρίς υπερβολή, το μέλλον όλων των Ελλήνων. Αυτό το κόμμα, η «Νέα Δημοκρατία», έχει περιέλθει, εδώ και χρόνια, σε πλήρη πολιτική ανυπαρξία. Δεν έχει πρόταση δική του για την ελληνική κοινωνία, δεν έχει πολιτική ραχοκοκαλιά. Οσες φορές κυβέρνησε, η πολιτική του ήταν αποκλειστικά διαχειριστική και η διαχείριση απέβλεπε μόνο στην επανεκλογή του. Οχι στην κοινωνία και στα προβλήματά της.

Στα λόγια καυχάται η Ν.Δ. ότι εκφράζει ή και συσπειρώνει τη «συντηρητική» μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά δείχνει να καταλαβαίνει τη «συντήρηση» μόνο σαν αφορμή μειονεξίας, ακριβώς όπως τη διαστρέφουν οι κομματικοί της αντίπαλοι: σαν το αντίθετο της «προόδου» – όχι ως υποδομή της προόδου, εφαλτήριο για την πρόοδο. Σαράντα χρόνια τώρα η Ν.Δ. χαρίζει τον χαρακτηρισμό του «προοδευτικού» να τον καπηλεύεται και να τον μονοπωλεί ο ακραιφνής σκοταδισμός: οι νοσταλγοί του λενινιστικού-σταλινικού εφιάλτη ή οι «εκσυγχρονιστές» οπαδοί του εθνομηδενισμού, της αρνησιπατρίας, του χρησιμοθηρικού πρωτογονισμού. Σαράντα χρόνια τώρα αυτό το κόμμα πιθηκίζει τους αντιπάλους του, τρέχει πίσω από τα «προοδευτικά» καμώματα του Ανδρέα και του Κουτσόγιωργα, τις σημιτικές στατιστικές πλαστογραφήσεις της «ανάπτυξης», τις μηδενιστικές πιρουέτες του λάιτ «ευρωκομμουνισμού». Κατάφωρο το σύνδρομο της επαρχιωτικής μειονεξίας.

Λειτούργησε ώς τώρα το κόμμα της Ν.Δ. σαν θεσμικός μοχλός για τη φίμωση ή και εξουδετέρωση κάθε κοινωνικής αντίστασης στην πασοκική (και λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων) λοιμική: Αντίστασης στην κατάργηση της αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο και στον κρατικό μηχανισμό αντίστασης, στον αφελληνισμό της γλώσσας, στην εξάλειψη της ιστορικής συνείδησης, στον αμοραλισμό του επίσημα δικαιωμένου χρηματισμού της δημοσιοϋπαλληλίας, στον διαστροφικό, εκβιαστικό χαρακτήρα του συνδικαλισμού, στην κόλαση της ασυδοσίας των «καταλήψεων», των βανδαλισμών, του «όπλου μαζικής πάλης» που έγιναν σε καθημερινή βάση οι «πορείες».

Σε αυτή την «ανεπαισθήτως» συντελεσμένη κοινωνική καταστροφή το κόμμα της Ν.Δ. συνέργησε με τη σιωπή του, την αδιαμαρτύρητη ανοχή του, την πρόστυχη φοβία του να μη χάσει ψήφους αντιμαχόμενο τον λαϊκισμό ως «πολιτική ορθότητα». Ετσι, το αίτημα της συλλογικής (και προσωπικής) αξιοπρέπειας, των προτεραιοτήτων της ποιότητας, της αδιαπραγμάτευτης αξιοκρατίας έμεινε στην Ελλάδα, σαράντα ολόκληρα χρόνια, χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς φορέα θεσμικό στο κοινοβουλευτικό πεδίο. Το ίδιο και ο ρεαλιστικός προβληματισμός: αν αξίζει τον κόπο και γιατί και πώς να συνεχίσει να υπάρχει Ελληνισμός ως ενεργός ιστορική παρουσία – γλώσσα, συνείδηση πολιτισμικής διαφοράς, πρόταση - παρέμβαση - συμβολή στο επίκαιρο ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι.

Μέσα σε αυτή τη γενική εικόνα σαράντα χρόνων εγκληματικής αφασίας του κόμματος της Ν.Δ., συνδυασμένης σήμερα με τα εφιαλτικά δεδομένα ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας, ακούει κανείς τα ονόματα των ανθρώπων που τολμούν να υποβάλουν, με δική τους πρωτοβουλία, υποψηφιότητα για την αρχηγία, και δεν ξέρει τι να υποθέσει: Ποια αίσθηση της πραγματικότητας έχουν αυτοί οι άνθρωποι; Ποια συνείδηση των προβλημάτων; Ποιαν αυτογνωσία, ποια μέτρα εκτίμησης της νοημοσύνης τους, των ταλέντων τους, ποιαν αξιολόγηση του αναστήματός τους;

Η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα είναι ψυχική διαταραχή βαρύτατη. Θα εμπιστευθούμε την ανάκαμψη μιας κατεστραμμένης χώρας, μιας παραπαίουσας κοινωνίας, σε ανθρώπους εθισμένους αποκλειστικά στη διαχειριστική, μικροκομματική εκδοχή της πολιτικής, στο ευτελέστατο παιχνίδι του εντυπωσιασμού; Ανθρώπους που η κονσερβαρισμένη εκφραστική τους βεβαιώνει νηπιώδεις προβληματισμούς, άρνηση πολιτικής ενηλικίωσης, αναπηρική ανικανότητα να ιαθούν από τον ιδρυματισμό: τις συνέπειες διαβίωσής τους, επί χρόνια, εκτός κοινωνίας, στις κρύφιες συνωμοτικές δικτυώσεις της κομματικής θηριώδους αλληλοφαγίας;

Είναι θανατηφόρο το ρίσκο. Ας μετρήσουν οι Νεοδημοκράτες το ανάστημα κάθε αυτονακηρυγμένου ως υποψήφιου αρχηγού τους, ας το μετρήσουν με τον πήχυ των πραγματικών διαστάσεων που έχει η καταστροφή της χώρας: Χαμένη η εθνική ανεξαρτησία και η πολιτική αυτονομία, το κράτος επιτροπεύεται ταπεινωτικά από τους δανειστές του. Η ανεργία βυθίζει την κοινωνία σε απόγνωση, γεννάει καθολικευμένο πανικό. Η αποβιομηχάνιση κάνει μακρινό όνειρο την ανάκαμψη. Ο ξενιτεμός του επιστημονικού δυναμικού μοιάζει επιθανάτια αιμορραγία. Η πλημμυρίδα εισβολής των μεταναστών, απειλή. Η καθημερινότητα των στερήσεων, της ανασφάλειας, του φόβου, του απελπισμού, έχει τη δυναμική χιονοστιβάδας.

Τα αντανακλαστικά αυτοάμυνας του πολιτικά ανύπαρκτου κόμματος της Ν.Δ. έχουν άραγε νεκρωθεί ολοκληρωτικά; Αντί να πιάνονται από τη φαλακρή τους κόμη για να σωθούν από τον πνιγμό, δεν θα μπορούσαν, για τη σωτηρία τους και μόνο, να προσφέρουν την ηγεσία του κόμματος σε μια προσωπικότητα καθολικής αναγνώρισης, βεβαιωμένου κύρους, ηγετική προσωπικότητα ικανή να μεταγγίσει όραμα, στόχους, να αφυπνίσει δυναμική και πείσμα στο κόμμα, στη «συντηρητική» παράταξη που παραπαίει; Ο Στέλιος Ράμφος, ο Βασίλης Μαρκεζίνης, ο Χριστόφορος Πισσαρίδης θα μπορούσαν ο καθένας τους να είναι καταλύτης ανάστασης για τον πολιτικό αυτόν χώρο, έκπληξη για τον ευρωπαϊκό και διεθνή πολιτικό στίβο. Συγκρίνονται με τους νηπιώδεις και σπιθαμιαίους που διεκδικούν σήμερα την αρχηγία;

Η ευθύνη του δημόσιου λόγου σε κρίσιμες, κρισιμότατες ώρες υποχρεώνει να αναλαμβάνεται η διακινδύνευση τέτοιων εκκλήσεων με συνειδητή τη βεβαιότητα ότι θα πέσουν στο κενό. Πάγκοινη η πρόβλεψη «πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κ’ οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ο Μεϊμαράκης, ο Αδωνις, ο Τζιτζικώστας, ο Κυριάκος είναι η νομοτέλεια της παρακμής. Δεν γράφεται όμως με αυτούς η Ιστορία, δεν προχωράνε οι άνθρωποι με αυτωνών τα βήματα στην ελευθερία από το ένστικτο, από τη ζούγκλα. Τον δρόμο μάς δείχνουν πάντοτε οι «ποτέ από το χρέος μη κινούντες... πάντοτε την αλήθειαν ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους».

Ναι, η σημερινή Ελλάδα δεν εκφράζεται με τον Καβάφη. Εκφράζεται με τον Λάνθιμο. Μεταπρατικά. Συντηρείται με δάνεια. Οχι ως πραγματικότητα. Φιλοδοξεί να παράγει μόνο εντυπώσεις, πομφόλυγες.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιάννης Πανούσης μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής επανήλθε στο θέμα των καταγγελιών που έκανε μιλώντας στο Πρώτο Θέμα.

«Το γεγονός ότι δεν δέχτηκα ούτε ένα τηλεφώνημα από κυβερνητικό στέλεχος και συνεπώς ότι η κυβέρνηση σιώπησε έως τώρα από τις καταγγελίες ότι απειλείται η ζωή μου, αυτό πρέπει να προβληματίζει», είπε χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Επιμένει στις καταγγελίες περί απειλής κατά της ζωής του από «πολιτικούς που έχουν σχέση με τρομοκράτες» αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι:

  • Μέλη της κυβέρνησης ήταν ενήμερα των καταγγελιών του.
  • Αυτοί που τον απείλησαν δεν είναι ούτε υπουργοί, ούτε βουλευτές, αλλά ενεργά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Ορισμένες από τις απειλές εναντίον του έγιναν εγγράφως και επωνύμως και έχουν παραδοθεί στον διοικητή της ΕΥΠ Ι. Ρουμπάτη, ο οποίος και αυτός είναι ενήμερος της όλης υπόθεσης.
  • Δεν υπάρχουν απειλές από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που προσχώρησαν στο κόμμα του Π. Λαφαζάνη.
  • Τον προβληματίζει το γεγονός ότι δεν υπήρξε έως το μεσημέρι της Κυριακής καμία αντίδραση εκ μέρους της κυβέρνησης.
  • Την τελευταία απειλή κατά της ζωής του που δέχτηκε ήταν μόλις πριν από μία εβδομάδα, ενώ υπήρξε και την Κυριακή ανακοίνωση από γνωστό χώρο για τις καταγγελίες που έκανε, μία ανακοίνωση που στρέφεται εναντίον του «χωρίς να είμαι τώρα υπουργός», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Κοψαχείλη 
Διεθνολόγου

Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά διεθνώς, και η ανησυχία αυξάνει καθώς φαίνεται ότι οι διεθνείς θεσμοί αδυνατούν πρακτικά να δώσουν λύσεις στα παγκόσμια προβλήματα, τα οποία γίνονται ολοένα και πιο σύνθετα.

Μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους, επιχειρήθηκε η ενσωμάτωση όλων των κρατών σε ένα θεσμικό πλαίσιο διεθνούς αλληλεξάρτησης με το σκεπτικό ότι η αλληλεξάρτηση μεταξύ των κρατών και η διεθνοποίηση της επίλυσης των διαφορών θα μείωναν αισθητά τις παγκόσμιες συγκρούσεις. Και η υπόθεση αυτή δούλεψε στην πράξη καλά και αποτελεσματικά για πολλές δεκαετίες.

Έτσι φτιάχτηκαν θεσμοί και διεθνείς οργανισμοί ώστε ο καθένας να ασχολείται με συγκεκριμένες θεματικές ή γεωγραφικές ενότητες και οι διαφορές ή τα προβλήματα να λύνονται με τη διπλωματία και όχι με τα όπλα. Οι οικονομικές κρίσεις διευθετούνταν μέσα από διεθνείς οικονομικούς θεσμούς, οι στρατιωτικές μέσα από διεθνείς συμφωνίες, οι νομικές και διεθνοπολιτικές μέσα από την διπλωματία των διεθνών οργάνων και ούτω καθεξής. Κυρίως όμως οι διεθνείς επαφές και τα διεθνή θεσμικά όργανα προλάμβαναν τις κρίσεις ή την κλιμάκωση αυτών. Οι κρατικές φιλοδοξίες περιορίζονταν πλέον θεσμικά και σε διεθνές επίπεδο.

Το μοντέλο της θεσμικής διεθνούς αλληλεξάρτησης δούλεψε τόσο καλά που και μετά την κατάρρευση του διπολισμού το 1990, οδήγησε σε ένα πρωτοφανή πολλαπλασιασμό των διεθνών οργάνων για την διευθέτηση της νέας, πιο σύνθετης, μετα-ψυχροπολεμικής τάξης.

Την ίδια ώρα όμως που η νέα μετά-ψυχροπολεμική τάξη, με το «τέλος της ιστορίας» μέσα από τη διεθνή αλληλεξάρτηση και συνεργασία όλων των κρατών, μας διαβεβαίωνε ότι θα ζήσουμε εποχές ειρήνης και ευημερίας, άρχισαν πολλά φιλόδοξα κράτη να δοκιμάζουν τις δυνατότητές τους για περισσότερη ισχύ χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά μέσα διαφορετικά από αυτά του πολέμου για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους. Η οικονομία και οι αγορές ήταν το νέο αποσταθεροποιητικό «όπλο» του διεθνούς συστήματος. Στο όνομα της απελευθέρωσης των αγορών και της ευημερίας των κοινωνιών, κρατικά ομόλογα και χρηματοπιστωτικά παράγωγα υπονόμευσαν τη διεθνή σταθερότητα. Σε αυτά προστέθηκε η τεχνολογία, η οποία με τη σειρά της έφερε πλουραλισμό ευκαιριών και κινδύνων. Πίσω από όλα αυτά όμως δεν έπαψαν να δρουν κράτη. Κόντρα στο πνεύμα των διεθνών θεσμών και μέσα στο παραμυθένιο κλίμα ευφορίας της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, τα φιλόδοξα κράτη επέστρεψαν σιωπηρά στη λογική των εθνικών συμφερόντων, της μυστικής διπλωματίας, και προώθησαν κάτω από το τραπέζι κρυφές σχέσεις συμφερόντων ή εκατέρωθεν εκβιασμών. Η διεθνοπολιτική υποκρισία κάλυπτε αποτελεσματικά αυτό το κρυφό σκηνικό μέχρι και το 2008, όπου η οικονομική κρίση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και έδωσε βήμα στην κοινωνική απελπισία και στους υβριδικούς πολέμους. Οι υβριδικοί πόλεμοι είναι οι τίτλοι τέλους μιας πολύχρονης προσπάθειας διεθνούς θεσμικής οργάνωσης της παγκόσμιας κοινωνίας.

Το κακό όμως δεν σταματά εδώ. Μετά τους υβριδικούς πολέμους, θα πρέπει η παγκόσμια κοινότητα να αρχίσει να ετοιμάζεται για υβριδικές κοινωνικές αναταραχές και νέες πολύ πιο σύνθετες και καταστροφικές υβριδικές οικονομικές κρίσεις. Ο χαρακτηρισμός τους ως υβριδικών σχετίζεται με την φύση τους. Θα είναι σχεδόν ταυτόχρονα, χρηματοπιστωτικές, οικονομικές, παραγωγικές, πολιτικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και κρίσεις πόρων, είτε μιλάμε για το νερό, τα τρόφιμα, το έδαφος ή το περιβάλλον.

Ήδη στη Δύση βιώνουμε μια βαθιά πολυδιάστατη κρίση, με κυριότερη και σημαντικότερη την κρίση ρευστότητας. Η κρίση ρευστότητας δεν σχετίζεται με την οικονομία, αλλά με την αναντιστοιχία μεταξύ του ρυθμού εμφάνισης των αλλαγών και των επιπτώσεων τους, σε σχέση με τον ρυθμό ομαλής ενσωμάτωσης αυτών των αλλαγών στο σώμα της κοινωνίας. Η ρευστότητα αυτή στερεί από την κοινωνία την δυνατότητα του ομαλού κοινωνικού βίου και του σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα. Η απορύθμιση που προκαλείται φέρνει ανασφάλεια με πολύπλευρες προεκτάσεις που μόνο με την περίοδο μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μπορεί να συγκριθεί.

Αντίστοιχα και άλλες περιοχές του πλανήτη ακολουθούν τον δρόμο της αποσταθεροποίησης. Στην πρόσφατη Σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στη Λίμα του Περού επισημάνθηκε ως κίνδυνος πλέον η αισθητή μείωση του ρυθμού ανάπτυξης των BRICS. Η σταθερότητά τους βασίστηκε σε μια υπερδεκαετή ζήτηση και αύξηση των τιμών στα commodities, κάτι που δεν φαίνεται να επιστρέφει ως άμεση προοπτική στις οικονομίες τους. Η στασιμότητά τους μπορεί να μεταβάλλει επαναστατικά προς το χειρότερο τις πολιτικές ισορροπίες στα ίδια τα κράτη και στο περιφερειακό τους περιβάλλον.

Το ζήτημα του Κινεζικού νομίσματος και το Αμερικανικό χρέος που έχει αγοράσει η Κινεζική κυβέρνηση είναι μια πρόσθετη πηγή ανασφάλειας με πολλαπλές επιδράσεις αν τύχει να ξεφύγουν – εκούσια ή ακούσια – τα πράγματα από τον έλεγχο.

Τέλος, έρχονται και τα στοιχεία από τα πλούσια κράτη του Αραβικού Κόλπου που δείχνουν ανησυχητικές τάσεις αύξησης των ελλειμμάτων και αισθητή συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας. Μία μεγάλη οικονομική κρίση στη Μ. Ανατολή και στη μισή σχεδόν Αφρική παράλληλα με τον αυξανόμενο Ισλαμικό εξτρεμισμό, είναι το τελευταίο πράγμα που θα θέλαμε να δούμε στον βιολογικό μας βίο. Κράτη όπως η Σαουδική Αραβία θα αποσταθεροποιηθούν σε τέτοιο βαθμό που πρακτικά η επικοινωνία μεταξύ Δύσης και Ανατολής θα προσομοιάζει τις εποχές της Αναγέννησης.

Είμαστε λοιπόν μπροστά σε κάτι πολύ ευρύτερο, μπροστά σε ένα νέο κύκλο – υβριδικών αυτή τα φορά – κρίσεων που ασύμμετρα θα επηρεάσουν το σύνολο του πλανήτη, χωρίς να μπορεί μεμονωμένα ένα κράτος ή οι διεθνείς θεσμοί να παρέμβουν και να ασκήσουν αποτελεσματικά σταθεροποιητικές πολιτικές.

Πηγή AnalystsForChange


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Ε. Δεβλέτογλου
Επίτιμος καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Στον πυρήνα του σκανδάλου των εκπομπών της Volkswagen που σόκαρε τον κόσμο βρίσκεται κρυμμένη μια έντονη υπεροψία από πλευράς μερικών προσεκτικά τοποθετημέων υπαλλήλων -που μέχρι πρόσφατα ήταν «παντογνώστες και απλησίαστοι». Ένα σκάνδαλο που συνδέεται με πλήθος αναπνευστικών και καρδιαγγειακών ασθενειών καθώς και πρόωρους θανάτους.

Όμως η ίδια υπεροψία δεν κρύβεται - το ίδιο εντυπωσιακή- για παράδειγμα στην περιφρόνηση που δείχνει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και οι «ορθολογιστές» οπαδοί του στις Βρυξέλλες, σχεδόν για κάθε γνωστή και παραδεκτή αρχή σήμερα στην εφαρμοσμένη μακροοικονομική ανάλυση; Προωθώντας αντίθετα, τα τελευταία έξι χρόνια, το «η λιτότητα πάνω απ΄ όλα», κάτι που έχει αποδειχθεί με πανηγυρικό τρόπο κατάρα για την ανάπτυξη και την ευημερία στην Ευρώπη. Και στις δύο περιπτώσεις, εκατομμύρια αθώων ανθρώπων έχουν θυματοποιηθεί - με τη δεύτερη περίπτωση να επηρεάζει επίσης με δυσμενή τρόπο την παγκόσμια οικονομία που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην πιο ζοφερή της κατάσταση από το 2008.

Παρ' όλα αυτά, το σε ποιο βαθμό αυτή η βλαπτική συμπεριφορά παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα παραμένει πρακτικά ανεξερεύνητο. Ιδιαίτερα σε σχέση με το Διεθνές Σύμφωνο για τα οικονομικά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, στα οποία η Γερμανία είναι μέλος.

Είναι αυστηρά παγιωμένο ότι βάσει των όρων αυτών των γνωστών συμφωνιών οι μη κρατικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένων και τον διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, υπόκεινται σε μια σειρά πρωτογενών υποχρεώσεων. Υποχρεώσεων που τους δεσμεύουν ότι οι πολιτικές τους και οι δραστηριότητές τους θα απέχουν από τη διαμόρφωση, την υιοθέτηση, τη χρηματοδότηση, την προώθηση ή την εφαρμογή τακτικών και προγραμμάτων που άμεσα ή έμμεσα παρεμποδίζουν την πλήρη απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με σεβασμό στην απασχόληση, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την εκπαίδευση, την επαρκή στέγαση, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Τα οποία στο σύνολό τους αγνοούνται μέχρι τώρα, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, θέτοντας σε κίνδυνο την ηθική ακεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ιστορία επιπλέον δείχνει ότι τα προγράμματα «προσαρμογής» που παρουσιάζουν μια παγιωμένη αυστηρότητα εγείρουν σημαντικά ζητήματα όσον αφορά τη μακροπρόθεσμη προστασία των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων - και γίνονται ολοένα και πιο ασύμβατα με την πρόσθετη διάταξη ότι είναι καθήκον των Κρατών να χρησιμοποιούν όλους τους διαθέσιμους πόρους για να ικανοποιούν με απόλυτη προτεραιότητα τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις τους. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι εντυπωσιακή. Ενσαρκώνει την ολοκληρωτική απουσία του ενδιαφέροντος που όφειλαν να έχουν δείξει τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ από κοινού, εφαρμόζουν ανεμπόδιστες τα υπερβολικά αυστηρά μέτρα τους για χρόνια, που με τη σειρά τους οδήγησαν σε ουσιαστικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος για ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό.

Αυτά τα κρίσιμα κόστη (δηλ. τα οικονομικά και κοινωνικά κόστη που έχει πληρώσει ο Ελληνικός λαός) δεν έχουν ποτέ αναγνωριστεί ούτε εκτιμηθεί επιστημονικά από την ΕΕ και κατά συνέπεια δεν έχουν αφαιρεθεί από το φουσκωμένο Ελληνικό χρέος των €350+, όπως θα περίμενε κανείς. Η συνήθης πρακτική εδώ θα ήταν να χρησιμοποιηθεί το κατά πολύ καθυστερημένο κούρεμα των Ελληνικών ομολόγων που διακρατά η ΕΚΤ ώστε να καλυφθεί το σύνολο της ζημιάς που έχει προκληθεί.

Αυτή η συνδυασμένη πρόσθετη επιλογή θα μπορούσε να αποδειχθεί αποφασιστική για τις εβδομάδες που έρχονται. Βοηθώντας να αμβλύνει το νέο κύμα των μη ρεαλιστικών υποχρεωτικών όρων που περιέχει το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης που προσφάτως συμφωνήθηκε με την ελληνική κυβέρνηση υπό συνθήκες πίεσης και εξαναγκασμού - και του οποίου η επίσημη αξιολόγηση από τους πιστωτές της Ελλάδας αναμένεται πριν το τέλος του Νοέμβρη. Αυτό το πρόγραμμα θα αποτελείται από περισσότερα δρακόντεια μέτρα που θα επιφέρουν περισσότερες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, στο δημόσιο τομέα, υψηλότερη φορολόγηση σε όλα τα επίπεδα, πολλαπλές ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και πρόσθετα διαρθρωτικά μέτρα (όπως εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας). Με δεδομένη την επ' αόριστον ύπαρξη των capital control, το μόνο που θα γίνει θα είναι να σπρώξουν την ελληνική οικονομία σε βαθύτερη ύφεση και έτσι σε υψηλότερα χρέη.

Αν δεν μετριαστούν αυτά τα τρομακτικά μέτρα, η κοινωνική αναταραχή -την οποία η ραγδαία αυξανόμενη ανεργία θα γιγαντώσει- θα συνεχίσει να υπονομεύει για το εγγύς μέλλον όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Εν ολίγοις, η πληρωμή των οφειλόμενων ζημιών είναι το κομμάτι του παζλ που λείπει. Το πως θα αναδιαρθρωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι ένα άλλο θέμα - και καλύτερα να τεθεί υπό διαπραγμάτευση ξεχωριστά σε δεύτερο χρόνο. Και, αν αυτό καταστεί ανέφικτο, θα πρέπει να αποφανθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στη World Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μόλις εμφανιστεί κίνδυνος μη εφαρμογής του μνημονίου, 
ενώνονται και εξαλείφουν το... "πρόβλημα"!

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εκτός από την λαϊκή και μάλλον χυδαία έκφραση ''αλλαξοκ@λιές'', εμφανίστηκε πρόσφατα στην Βουλή, όπως ήταν αναμενόμενο (και όπως είχαμε προβλέψει), η εξ ίσου χυδαία πρακτική, της αλλαξοψηφιάς.

Μόλις δηλαδή, εμφανίζεται η προοπτική κάτι από τις κακουργίες του μνημονίου που φέρνει η κυβέρνηση για ψήφιση στην Βουλή, να μην περάσει λόγω της αντίδρασης -για το ''ξεκάρφωμα'', και για τα μάτια του κόσμου- του μικρού κυβερνητικού εταίρου, σπεύδουν τα λοιπά μνημονιακά κόμματα (της αντιπολίτευσης) να συμπληρώσουν το κενό, ώστε να μην μείνει τίποτα αισχρό και προδοτικό αψήφιστο!

Όπως ακριβώς έγινε χθές με την διάταξη που δίνει παράταση για έκδοση φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας στο Μέγαρο Μουσικής.

Μόλις έγινε φανερό ότι ο μούτσος θα καταψηφίσει την πρόταση του καπετάνιου, το άρθρο ''πέρασε'', καθώς υπερψηφίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΝΔ, την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠαΣοΚ με φερετζέ), το ΚΚΕ (μπορεί να δηλώνει αντιμνημονιακό, δεν έχει ποτέ όμως δηλώσει αντισυστημικό!), το Ποτάμι και την Ένωση Κεντρώων.

Καταλάβαμε όλοι;
Οι ''διαφωνίες'', οι ''καυγάδες'' και οι λοιπές παπαριές της αντιπολίτευσης, φτάνουν μέχρι εκεί που θα κινδυνεύσει η κυβερνώσα τάξη των μνημονίων, των τοκογλύφων, και των εγχώριων συνεργατών τους.

Υπάρχει άραγε ποτέ πιθανότητα ο λαός να καταλάβει το μέγεθος της χοντρομ@λακίας που έκανε στις 20 του Σεπτέμβρη;
Ως τότε περαστικά του και καλούς πλειστηριασμούς!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Οταν ήταν διευθυντής της καλής εφημερίδας «Αυγή», πίστευα ότι δεν ήταν καλός δημοσιογράφος. Μία φορά που αναγκάστηκα να του τηλεφωνήσω επειδή δύο εξωτερικοί αρθρογράφοι της εφημερίδας με έβριζαν για τη στάση μου απέναντι στο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, αντιλήφθηκα ότι είχε τη δεοντολογία γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια.

Από κομματικός δημοσιογράφος έγινε βουλευτής και υπουργός με απόφαση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος στο τέλος θα πληρώσει πολύ ακριβά τον Νίκο Φίλη. Παρακολουθώντας τον από μακριά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν μόνο κακός δημοσιογράφος, είναι και κακός υπουργός. Ασχολείται όλη μέρα με οτιδήποτε άλλο από το αντικείμενό του, αφήνοντας την ελληνική παιδεία στο έλεος της επικίνδυνης Σίας Αναγνωστοπούλου. Μου είχαν πει ότι στις αρχές της δεακετίας του 2000 η εν λόγω κυρία, είχε διαγνώσει ότι ο Χένρι Κίσιγκερ δεν φέρει ευθύνη για την τραγωδία της Κύπρου, όταν τα δικά του έγγραφα βοούν… Αλλά η θέση της και γενικά η πορεία της είναι μία άλλη ιστορία, που αφορά περαιτέρω έρευνα.

Ο κ. Φίλης, λοιπόν, είναι ο «βομβιστής» της κυβέρνησης. Οταν το Μνημόνιο ζορίζει, και όταν πρέπει ο λαός να αποπροσανατολίζεται, ο υπουργός Παιδείας ρίχνει «βόμβες». Η τελευταία, για την Γενοκτονία των Ποντίων δεν του βγήκε, και θα την φορτωθεί ο πρωθυπουργός, ο οποίος φαίνεται να μην έχει την ίδια άποψη με τον υπουργό του. Πιστεύω ότι η προσπάθεια του κ. Φίλη, και μίας μερίδας ανωτέρων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που σιχαίνονται ότι έχει σχέση με αυτό που αποκαλούμε «εθνικά Θέματα», να μηδενίσουν την αισχρή πράξη της Τουρκίας εναντίον του Ποντιακού Ελληνισμού, θα προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στον Πρωθυπουργό απ’ ότι και αυτή η αποδοχή του σκληρού Προγράμματος που επέβαλαν στην κυβέρνηση οι δανειστές.

Δεν συνηθίζω να αναμειγνύομαι στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της χώρας, για πολλούς λόγους. Δεν είναι η δουλειά μου, δεν έχω σε υπόληψη τους πολιτικούς, και πιστεύω ότι είναι διαφθαρμένοι. Αλλά για την περίπτωση του κ. Υπουργού Παιδείας έχω γνώμη. Δεν κάνει στη θέση που του εμπιστεύθηκε ο Πρωθυπουργός και γι’ αυτό πρέπει να ζητήσει ο ίδιος να απαλλαγεί των καθηκόντων του. Το θέμα της άρνησης της Ποντιακής Γενοκτονίας, διευκολύνει και τους δύο να «καθαρίσουν» το θέμα χωρίς να φανεί ότι διώχνεται για την απαράδεκτη δήλωσή του…

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διεξάγουν επιχειρήσεις στη Νότια Σινική Θάλασσα

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις θα συνεχίσουν να διεξάγουν επιχειρήσεις ελεύθερης ναυσιπλοΐας στην Νότια Σινική Θάλασσα δήλωσε σε ομιλία του χθες ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ας Κάρτερ, χωρίς όμως να δώσει κάποιο χρονοδιάγραμμα των επιχειρήσεων.

“Τις πραγματοποιήσαμε (σ.σ. τις επιχειρήσεις) στο παρελθόν, σε κάθε μεριά του κόσμου. Και θα τις πραγματοποιήσουμε ξανά”, δήλωσε ο Κάρτερ.

Μια ανερχόμενη και πιο φιλόδοξη Κίνα και η πρόθεση της Ρωσίας να περιφρονήσει τη διεθνή τάξη οδηγεί τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις να προσαρμόσουν τις στρατηγικές και τις επιχειρήσεις τους, πρόσθεσε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας.

Το Πεκίνο διεκδικεί δικαιώματα σχεδόν σε όλη τη Νότια Σινική Θάλασσα, βάσει κυρίως μιας οριοθέτησης που διακρίνεται με διακεκομμένες γραμμές στους κινεζικούς χάρτες της δεκαετίας του 1940. Πρόκειται για ένα θέμα που αποτελεί αιτία έντασης στις εδαφικές διαφορές με τους γείτονές της, όπως το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες, την Μαλαισία, την Ταϊβάν και το Μπρουνέι στην Νότια Σινική Θάλασσα, σε ένα θαλάσσιο πέρασμα το οποίο διασχίζουν κάθε χρόνο φορτηγά πλοία, μεταφέροντας εμπορεύματα αξίας 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Χθες, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ δήλωσε από την Σιγκαπούρη πως οι εδαφικές διενέξεις στη Νότια Σινική Θάλασσα θα πρέπει να επιλυθούν με ειρηνικό τρόπο μέσα από συζητήσεις, αλλά η κινεζική κυβέρνηση, τόνισε, έχει την υποχρέωση να προστατέψει την εδαφική κυριαρχία της χώρας και τα θαλάσσια δικαιώματα της.

“Ο τρόπος με τον οποίο θα συμπεριφερθεί η Κίνα θα είναι η πραγματική δοκιμή στη δέσμευση της για ειρήνη και ασφάλεια”, σημείωσε ο Κάρτερ. “Για αυτό το λόγο τα κράτη στην περιοχή παρακολουθούν τις ενέργειες της Κίνας στον θαλάσσιο τομέα και στον κυβερνοχώρο”, επισήμανε, ενώ υπογράμμισε πως: “η Κίνα διεκδικεί περισσότερα εδάφη από όσα έχει διεκδικήσει οποιαδήποτε χώρα σε ολόκληρη την ιστορία της περιοχής”.

Παράλληλα ο Κάρτερ τόνισε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες “εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους” για την έκταση των εγγειοβελτιωτικών έργων και την προοπτική της περαιτέρω στρατιωτικοποίησης των περιοχών που εκχερσώνονται, που ενδεχομένως να οδηγήσει σε μεγαλύτερο “κίνδυνο λάθος υπολογισμών ή συγκρούσεων”.

Στις 28 Οκτωβρίου το αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Lassen έπλευσε σε απόσταση μικρότερη των 12 μιλίων από τα τεχνητά νησιά που κατασκεύασε το Πεκίνο στην Νότια Σινική Θάλασσα, στο αμφισβητούμενο αρχιπέλαγος Σπάρτλι, με το Πεκίνο να αντιδρά οργισμένα, καταγγέλλοντας “παράνομη εισβολή, χωρίς την άδεια της Κίνας” και “απειλή για την εθνική κυριαρχία και ασφάλεια των συμφερόντων της”.

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας δήλωσε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν στις κινήσεις του Πεκίνου τοποθετώντας τον “καλύτερο και τον πιο σύγχρονο” εξοπλισμό τους στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού Ωκεανού και επενδύουν στους τομείς του διαστήματος, του κυβερνοχώρου, της αντιπυραυλικής προστασίας και του ηλεκτρονικού πολέμου.

Μια άλλη δοκιμασία για τις ΗΠΑ σύμφωνα με τον Κάρτερ είναι οι “προκλήσεις” της Ρωσίας, όπως αυτές στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, κατηγορώντας την Μόσχα ότι παραβιάζει την εδαφική κυριαρχία της Ουκρανίας και επιχειρεί να εκφοβίσει τα κράτη της Βαλτικής.

Κατηγόρησε παράλληλα το Κρεμλίνο για την επιμήκυνση του συριακού εμφυλίου πολέμου, αν και όπως σημείωσε, είναι πιθανό η Ρωσία να μπορεί να διαδραματίσει έναν εποικοδομητικό ρόλο στον τερματισμό της κρίσης στη Συρία.

REUTERS, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Καλιφόρνια, United States


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απίστευτη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων

Του Χρήστου Καπούτση

Η προπαγάνδα , μέσω διαρροής πληροφοριών και αναπαραγωγής από έγκυρα ΜΜΕ, αποτελεί ισχυρό μέσο που επηρεάζει την πορεία των στρατιωτικών συγκρούσεων και παράλληλα, προετοιμάζει την Κοινή Γνώμη, για επώδυνες πολιτικές (στρατιωτικο-διπλωματικού περιεχομένου) αποφάσεις.

Οι πληροφορίες που «βλέπουν» το φως της δημοσιότητας για την Συρία και ευρύτερα τη Μέση Ανατολή, είτε προέρχονται από το Αμερικανικό Πεντάγωνο ή το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, αν δεν αποτελούν μέρος παρελκυστικής πολιτικής (προπαγάνδα), τότε είναι εξαιρετικά ανησυχητικές.

Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, η αμερικανική Αεροπορία ανέπτυξε 18 μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-15C (φέρουν και πυρηνικές βόμβες) στην τουρκική αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ, καθώς και αντιαεροπορικούς πυραύλους ΠΑΤΡΙΟΤ, ενώ η Ρωσία μετέφερε σύγχρονα αντιαεροπορικά όπλα στη Συρία.
Ο επικεφαλής της Ρωσικής Αεροπορίας, Viktor Bondarev, δήλωσε, ότι η «Ρωσία παρέδωσε αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα στη Συρία, ώστε να αποτρέψει την πιθανότητα οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις να δεχτούν επίθεση, είτε από μαχητικό που θα μπορούσε να κλαπεί και να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας καθώς και για να ανταποδώσουμε τα πυρά».

Επίσης, σύμφωνα με δημοσιεύματα σε εξειδικευμένα περιοδικά, που ασχολούνται με διεθνή διπλωματικά και συγκρουσιακά – στρατιωτικά θέματα, η Ρωσία, εφοδίασε πρόσφατα τη Συρία με υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα. Μάλιστα , αναφέρουν, χωρίς όμως και να παραθέτουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι, είναι πολύ πιθανόν, η Συρία να κατέχει ήδη το ρωσικό υπερόπλο τα αντιαεροπορικά συστήματα S-400 Triumf και το πανίσχυρο πυραυλικό σύστημα Club-K, τους "δολοφόνους των αεροπλανοφόρων". Το σύστημα αυτό, έχει καταστροφική δύναμη πυρός και μπορεί να εξουδετερώσει όλους τους στόχους επίγειους, ναυτικούς, εναέριους σε απόσταση 300 χλμ. και με τα ραντάρ που διαθέτει ελέγχει ολόκληρη την περιοχή της Μέση Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Επίσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται αεροπλανοφόρα, Φρεγάτες και πυρηνοκίνητα υποβρύχια των ΗΠΑ, της Γαλλίας , της Ρωσία και η ισχυρή Ναυτική Δύναμη του ΝΑΤΟ. Και ακόμη , συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις στην περιοχή, ενισχύοντας τον Στρατό της Συρίας και δυνάμεις από το Ιράν, ενώ εκτιμάται ότι το Ισλαμικό Κράτος (ISIS), διαθέτει σύγχρονο αντιαεροπορικό οπλισμό, ίσως και χημικά όπλα.

Σχετικά με την μετεκλογική Τουρκία και την κυριαρχία του Ισλαμικού Κόμματος (ΑΚΡ) και του πρόεδρου Τ. Ερντογάν , αν η Κυβέρνηση Α. Νταβούτογλου δεν κατορθώσει να βρει κάποιο συμβιβασμό με τους Κούρδους, τότε, η ασφάλεια κα η συνοχή του Τουρκικού κράτους θα μπουν σε περιπέτειες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συνήθης τακτική είναι, πιο σκληρά κατασταλτικά μέτρα στο εσωτερικό της χώρας και πιο αδιάλλακτη στάση στα διμερή προβλήματα με τα γειτονικά κράτη (Συρία, Κύπρος, Ελλάδα).

Επίσης η Άγκυρα θα πρέπει να αποδείξει πως συμβάλει στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια στο εσωτερικό της, λόγω της πιθανής δράσης των τζιχαντιστών του ISIS. Και ακόμη, θα δοκιμαστεί η Τουρκία ως αξιόπιστος σύμμαχος της Δύσης (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ , Ε.Ε.) από την πιθανή άμεση στρατιωτική εμπλοκής της στη Συρία, με πρόσχημα το ISIS, αλλά στην ουσία, για την εξουδετέρωση των Κούρδων, που όμως, είναι οι πιο αξιόπιστοι σύμμαχοι των αμερικανών.

Καταλήγοντας, η πρωτοφανής συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων ισχυρών κρατών, στην φλεγόμενη ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αποτελεί ιδιαιτέρως ανησυχητική εξέλιξη…

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Θα παρέμβει κάποιος εισαγγελέας για όλα όσα αναφέρονται από ένα πρώην πρωτοκλασάτο κυβερνητικό στέλεχος;
  • Τι σημαίνει έχετε δώσει τα ονόματα σε συμβολαιογράφο κύριε Πανούση; Αν κινδυνεύετε από ποινικούς και πολιτικούς εγκληματίες, δεν πρέπει να προστατεύσετε και τη χώρα από την δράση τους;
  • Τσίπρας, Παρασκευόπουλος, Παπαγγελόπουλος και Κοτζαμάνη γιατί δεν έχουν παρέμβει; Ή μήπως το θέμα δεν άπτεται των αρμοδιοτήτων τους; 
  • Τι κάνουν Αντιτρομοκρατική και ΕΥΠ; Γιατί δεν συλλαμβάνουν τους ποινικούς και τους τρομοκράτες; Είναι κρατικές ή κομματικές υπηρεσίες;
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

«Ταύρος εν υαλοπωλείο» ο κ. Πανούσης, που καταγγέλλει σχέδιο δολοφονίας του από πολιτικούς που έχουν σχέση με τρομοκράτες! Αν μη τι άλλο, έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου για την εν πολλοίς παραπαίουσα (και προφανώς αμαρτάνουσα) συγκυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου. Ο λόγος του κ. Πανούση, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη, είναι κάτι περισσότερο από καταγγελτικός. Είναι αποκαλυπτικός και… ισοπεδωτικός και, σύμφωνα με πληροφορίες μας ήδη ετοιμάζεται ερώτηση από γνωστό βουλευτή (που από το βράδυ του Σαββάτου ανάρτησε σχετικό tweet), ο οποίος απαιτεί απαντήσεις εδώ και τώρα από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, και, φυσικά από τους αρμόδιους υπουργούς και διοικητές κρατικών υπηρεσιών.

Όμως και ο κ. Πανούσης δεν πρέπει να μείνει στα όσα δήλωσε και έγραψε (όπως θα δούμε παρακάτω) η εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα». Αρχικά, θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Πανούσης στο ποιος τον ενημέρωσε για την στοχοποίησή του από τρομοκρατικές ομάδες (ή ομάδα). Η πληροφόρησή του έγινε από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ή από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;
Και εάν κάποια κρατική υπηρεσία ενημέρωσε τον τέως υπουργό Εσωτερικών κ. Πανούση, ποιες ενέργειες έγιναν στη συνέχεια για να εξασφαλισθεί η σύλληψη τόσο των ποινικών, όσο και των «τρομοκρατών» (σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Πανούση);
Ποιες εντολές (και σε ποιους) έδωσε ο κ. Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, όταν ενημερώθηκε για στοχοποίηση από ποινικούς και τρομοκράτες, ενός εκ των υπουργών του;
Για πόσο χρονικό διάστημα υφίσταται η τρομοκρατική απειλή κατά του κ. Πανούση και γιατί δεν έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής συλλήψεις από τις αρμόδιες αρχές;

Αλήθεια, τι κάνει για το θέμα η Δικαιοσύνη; Σε ποιές ενέργειες έχει προχωρήσει;
Ποιά πολιτικά ονόματα εμπλέκονται στην υπόθεση και πως; Αυτά δεν πρέπει να γνωστοποιηθούν από τον κ. Πανούση, για να προστατευθεί ο ελληνικός λαός από πρόσωπα τα οποία δεν συνάδουν επακριβώς με τη νομιμότητα;
Αφού εμπλέκονται ονόματα πολιτικών, ο κ. Πανούσης θα πρέπει να τα δώσει στην δημοσιότητα, ειδάλλως θα δοθεί η εντύπωση συνδιαλλαγής για την απόκρυψή τους...

Άξιο απορίας, φυσικά, είναι πως ο κ. Πανούσης διαπίστωσε μίζες και «κινήσεις μαύρου χρήματος», αλλά δεν τις κατήγγειλε ως υπουργός! Φοβόταν τους υφισταμένους του ή κάποιους άλλους έξω από την Αστυνομία (και ποιούς); Και, όντας αντιμέτωπος με τόσο επικίνδυνους ανθρώπους, δεν σκέφτηκε να τους στείλει στη Δικαιοσύνη και ο ίδιος να προστατευθεί από την θέση του υπουργού που κατείχε; Ή, μήπως, εκείνοι που τον στόχευσαν ή και τον απείλησαν, είναι ισχυρότεροι από τη Δικαιοσύνη; Δεν έπρεπε να απευθυνθεί –έστω- στον αρμόδιο εισαγγελέα Διαφθοράς κ. Παπαγγελόπουλο; Σε μία τέτοια περίπτωση, η αποσιώπηση των στοιχείων εγκληματικών προσώπων δεν είναι εγκληματική για την ίδια την χώρα;

Ο κ. Πανούσης οφείλει να τοποθετηθεί στο ερώτημα: «Γιατί δημοσιοποιεί τώρα την στοχοποίησή του;» Μήπως επειδή έχει διαπιστώσει πως δεν έχει γίνει καμία ενέργεια προφύλαξής του εκ μέρους της κυβέρνησης και των αρμοδίων υπηρεσιών (ΕΥΠ, Αντιτρομοκρατική) και θεωρεί πως η δημοσιοποίηση της στοχοποίησής του τον προστατεύει αφού έχει «εγκαταλειφθεί» από την κυβέρνηση;

Πανούσης: «Πολιτικοί που έχουν σχέση με τρομοκράτες απειλούν τη ζωή μου»

«Το πόσο ψηλά και ως που μπορούν να φτάσουν εναντίον μου, τα έχω γράψει σε «βιβλίο» με ονόματα και είναι κατατεθειμένα σε συμβολαιογράφο μήπως μου συμβεί κάτι»


Σχέδιο πολιτικής και φυσικής εξόντωσής του αποκαλύπτει ο τέως υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, μέσα από ένα βιωματικό πολιτικό θρίλερ που συνέγραψε, οι σκηνές του οποίου ξεπερνούν την πιο οργιώδη κινηματογραφική φαντασία των αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Των Δημήτρη Πώποτα, Αριας Καλύβα

Οι αποκαλύψεις του καθηγητή της Εγκληματολογίας, ο οποίος κλήθηκε να διαχειριστεί τις υποθέσεις της Αστυνομίας αλλά και των μυστικών υπηρεσιών της χώρας κατά την πρώτη περίοδο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, καθίστανται ακόμη πιο σημαντικές καθώς στα σχέδια εναντίον του πρωταγωνιστούν όχι μόνο άνθρωποι του υποκόσμου από τον χώρο των ποινικών και της τρομοκρατίας αλλά και κυβερνητικά στελέχη της «Πρώτης φοράς Αριστερά».

Το πιο εντυπωσιακό μάλιστα, είναι ότι ο τέως υπουργός αφήνει σαφώς να εννοηθεί και στο κείμενό του αλλά και σε συνέντευξή του στο «Θέμα» ότι γνώστης όλου του ασύλληπτου πολιτικο-αστυνομικού παρασκηνίου που σχετίζεται με οικονομικές δοσοληψίες, τις κατά το κοινώς λεγόμενο μίζες, είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τον οποίο με έμμεσο τρόπο… ευχαριστεί επειδή τον απομάκρυνε από το πόστο του.

Κι αυτό, καθώς, όπως δηλώνει, θεωρεί ότι μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να έπαψε να αποτελεί στόχο για τους διασυνδεδεμένους με το πολιτικό προσωπικό τροφίμους των σωφρονιστικών ιδρυμάτων που αποθρασυμένοι συνεχίζουν το εγκληματικό τους έργο ακόμη και όταν βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα των φυλακών.

Ενώ εξίσου τεράστια εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι τα πρόσωπα που καταγγέλλει ο κ. Πανούσης περιγραφικά στο «πόνημά» του που πρόκειται σύντομα να δει το φως της δημοσιότητας, αλλά ονομαστικά στην εκδοχή που, για λόγους προστασίας της προσωπικής του ασφάλειας και της οικογένειάς του, κατέθεσε σε συμβολαιογράφο(!) παραμένουν και στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα. Η δημοσιοποίηση το αμέσως προσεχές διάστημα του συγκλονιστικού, αν και ευσύνοπτου -μόλις εννέα σελίδων- κειμένου του κ. Πανούση, στο οποίο καταγράφεται σε αδρές γραμμές η συνωμοσία εις βάρος του, αναμένεται να προκαλέσει πολιτικό σεισμό καθώς πρόσωπα υπεράνω υποψίας που κινούνται στα σαλόνια της εξουσίας θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις για τις ανάρμοστες σχέσεις τους με τον υπόκοσμο των φυλακών και τους κάθε λογής προστάτες τους στους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της εξουσίας.

«Έχουν χάσει ήδη τον ύπνο τους γιατί ξέρουν ότι ξέρω», επισημαίνει ο τέως υπουργός και προσθέτει: «Το ερώτημα είναι ως που μπορεί να φτάσουν». Ο κ. Πανούσης υποστηρίζει ότι όλο το διάστημα της θητείας του είχε στοχοθετηθεί. Κάποιοι, τους οποίους δεν αναφέρει αλλά ουσιαστικά φωτογραφίζει, φρόντισαν να του φορτώσουν όλα τα κακώς κείμενα για όσα συνέβαιναν ακόμα και στις φυλακές και να τον καταστήσουν κόκκινο πανί για τους κρατούμενους.

Το κείμενο των 9 σελίδων

«Όταν τελείωσα τη θητεία μου, έγραψα ένα αστυνομικό κείμενο, που στην ουσία είναι οι 7 μήνες μου στο υπουργείο. «Αποκλείεται να το δημοσιεύσεις» μου λέει η σύζυγός μου, διότι εγώ αυτά που γράφω τα δείχνω να τα δουν εκείνη και τα παιδιά μου, για να δω την πρώτη ματιά του αναγνώστη, αλλά όχι του φίλου, θέλω μία ψυχρή ματιά, αντικειμενική».

Έτσι ξεκινά την αφήγησή του ο κ. Πανούσης για τις πρώτες κινήσεις που έκανε μετά την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου.

Τι περιέχει, όμως, αυτό το κείμενο και γιατί θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις;
«Το κείμενό μου καθιστά φανερό τι έχει γίνει. Τι έχει γίνει δηλαδή στο παρασκήνιο. Όχι στο προσκήνιο. Τι έχει γίνει με την τρομοκρατία, που υπάρχουν διασυνδέσεις πολιτικών με την τρομοκρατία και με ποιόν τρόπο αυτοί οι πολιτικοί απειλούν εμένα. Γιατί απειλούν τη ζωή μου», εξηγεί.

Η υπόθεση δείχνει σοβαρή για να μείνει ως ένα απλό αφήγημα στα συρτάρια του γραφείου του. Για τον λόγο αυτό, όπως αποκαλύπτει «όλο αυτό το έβγαλα και μάλιστα με ονόματα το έδωσα σε συμβολαιογράφο. Όσο για το διήγημα, γύρισε και μου είπε η γυναίκα μου: «Μα αυτός είναι ο τάδε! Θα σου κάνουν μήνυση!» Κι εγώ της απάντησα «Πως θα μου κάνουν μήνυση; Επειδή έγραψα ένα… μυθιστόρημα;»

Προς το παρόν οι κινήσεις του πρώην υπουργού δείχνουν ότι απλά περιμένει. Για τον λόγο αυτό δεν δίνει περισσότερα στοιχεία για το περιεχόμενο των εννέα σελίδων με τα ονόματα και τις περιγραφές που έστειλε στον συμβολαιογράφο.
Στην ερώτηση γιατί έδωσε το κείμενο σε συμβολαιογράφο, και όχι στις αρμόδιες αρχές, επισημαίνει ότι σε αυτή τη φάση «δεν τα έχω καταθέσει σε εισαγγελέα. Είναι μία μορφή ασφάλειας. Αν συμβεί κάτι κακό σε μένα, να ξέρουν τι έχει συμβεί».

Ο διάλογος – φωτιά με Παρασκευόπουλο

Η συζήτηση με τον κ. Πανούση στρέφεται στην περίοδο που ήταν υπουργός και στην κόντρα που είχε με τον υπουργό Δικαιοσύνης ότι ήταν κόντρα. Ήταν διαφορετικοί ρόλοι. «Αλλιώς το σκέφτεται ο κ. Παρασκευόπουλος το θέμα των φυλακών, αλλά ως εκεί δεν με ενοχλεί», διευκρινίζει και αναφέρεται στην πρόσφατη επίσκεψη του κ. Αλέξη Τσίπρα στις Φυλακές Διαβατών και τα εγκαίνια του κέντρου απεξάρτησης των κρατουμένων.
«Εγώ είδα την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο ΚΕΘΕΑ και πραγματικά πρέπει να έχουμε ευαισθησίες και χτίσαμε με τις ευαισθησίες. Όμως όταν έχεις μία ευαισθησία με ανθρώπους – χρήστες που πέρασαν από το δρόμο και έκαναν το βαποράκι, πρέπει να έχεις στο μυαλό σου τι κάνουν οι έμποροι. Και κυρίως τι κάνουν αυτοί που είναι στη φυλακή. Άρα το να δείχνεις μία ευαισθησία προς τα εκεί, αλλά να αφήνεις τις φυλακές να τις διοικούν άλλοι, δεν είναι και πολύ έξυπνο. Και βέβαια, δεν είναι αριστερό», σημειώνει.

Χωρίς περιστροφές, αναφέρεται στο τελευταίο επεισόδιο της κόντρας του με τον κ. Παρασκευόπουλο. «Την τελευταία, όχι σύγκρουση, ας πούμε διαφωνία με τον Παρασκευόπουλο την είχα όταν δημοσιεύθηκε ότι μπήκε η Αστυνομία στις φυλακές. Και γράφανε ότι δύο μέρες πριν παραιτηθεί η κυβέρνηση «οι μπάτσοι του Πανούση μπήκαν στις φυλακές και ελέγξανε τα κελιά των «Πυρήνων της Φωτιάς».
Παίρνω τηλέφωνο τον Παρασκευόπουλο και του λέω: Μπήκα στις φυλακές!». «Οι θεσμικοί…» μου απαντά. «Μπήκα εγώ στις φυλακές; Μπήκα χωρίς την άδειά σου και χωρίς τον εισαγγελέα; Μπήκα;» του λέω.
«Το Μαξίμου είπε να μην δώσουμε έκταση…» μου είπε. «Χριστιανέ μου, μπήκα στις φυλακές; Αφού δεν μπήκα. Βγες και διέψευσε» του ξαναλέω. Ποτέ δεν διαψεύστηκε… Άρα αυτή η ιστορία με τον Πανούση να μπαίνει στις φυλακές και να ελέγχει τα κελιά κ.λ.π., είναι κατασκευασμένη.
Από τους ίδιους κύκλους με τα ονόματα που έχω δώσει στον συμβολαιογράφο, οι οποίοι θέλουν να πουν στους ποινικούς και στους άλλους ότι «ο Πανούσης μας απαγορεύει να κάνουμε τις μεγάλες καινοτομίες και να σας βγάλουμε από εδώ». Μεταφέρουν δηλαδή την ευθύνη που έχουν ως υπουργείο Δικαιοσύνης σε εμένα, που δεν ήμουν υπεύθυνος για τις φυλακές. Ο κακός Πανούσης… Αυτό το παιχνίδι κάνανε.
Έτσι, λοιπόν, με στοχοποίησαν, με αποτέλεσμα οι μέσα είτε είναι ποινικοί είτε οι άλλοι, που δεν μπορούσαν να ξέρουν και πολλά πράγματα, να λένε «θα τον φτιάξουμε», «θα τον κανονίσουμε» κ.λ.π. Διότι εγώ με αυτούς δεν έχω καμία επαφή. Δεν έχω καμία σχέση με το έγκλημα. Πώς μπορεί, λοιπόν, να με μισούν; Με μισούν γιατί οι άλλοι φροντίζουν γι αυτό. Στη λογική της δημοφιλίας. Ότι δηλαδή είσαι δημοφιλής έξω στην κοινωνία και θα σε φτιάξουμε εμείς οι μέσα. Και κάνανε αυτό το παιχνίδι».

Η απορία εύλογη: Ο Πανούσης ήταν ο στόχος κάποιων για να απομακρυνθεί από το συγκεκριμένο υπουργείο; Και αν ναι, για ποιόν λόγο;

«Γιατί στην Αστυνομία υπάρχει και χρήμα. Πολύ χρήμα και ήταν και αυτή η πλευρά. Δεν είναι μόνο η ιδεολογικοπολιτική κάποιων εκεί πέρα. Οι μίζες είναι μίζες. Και αυτές δεν έχουν χρώμα, γιατί το χρήμα δεν έχει χρώμα, δυστυχώς. Εγώ είπα σε μία παρέα ότι χρωστάω δυο πράγματα στον Αλέξη Τσίπρα. Πρώτον, που με έβγαλε και, δεύτερον, που δεν με έβαλε τη δεύτερη φορά στην κυβέρνηση, γιατί νομίζω ότι με προστατεύει. Δεν κάνω εγώ γι αυτά τα πράγματα. Να βλέπω να κλέβουν, να κάνουν, να αρπάζουν και να λέω «δεν πειράζει, είμαι υπουργός».

Ρωτάμε τον υπουργό αν οι επτά μήνες στην ηλεκτρική καρέκλα της Κατεχάκη τον έκαναν να μάθει και να ζήσει πολλά πράγματα. Η απάντησή του είναι ένα ισχυρό καρφί προς στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, σε όλα τα επίπεδα.

«Προέρχομαι από μία οικογένεια, από την πλευρά της μητέρας μου, κουμμουνιστική. Από δεκαπέντε χρόνια εξορίας ο καθένας και η μητέρα μου στο τρένο για τη Γερμανία. Έγινα Πρύτανης κόντρα στα κόμματα, έκανε 30 μήνες φαντάρος. Έχω πίσω μου μία ζωή. Και ξαφνικά εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι που δεν πάνε στρατό, δεν δουλεύουν, δεν κάνουν τίποτα στη ζωή τους και μου κάνουν μαθήματα ηθικής. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπήκαν ποτέ σε κανέναν διάλογο μαζί μου. Δεν ήρθε δηλαδή η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να μου πει «κύριε Πανούση, αυτό που κάνεις είναι λάθος». Τίποτα, μόνο καταγγελίες! Δεν πίστευα ποτέ ότι η Αριστερά ήταν έτσι. Γιατί είμαι αριστερός».

Σταυροφορίες

Ως εγκληματολόγος, αλλά και μέχρι πριν από μερικούς μήνες αρμόδιος υπουργός, ο κ. Πανούσης έχει να πει πολλά για το πώς θα εξελιχθεί η εγκληματικότητα τα επόμενα χρόνια και φυσικά η τρομοκρατία. Και εδώ είναι που εκτοξεύει βολές για τον αντικαταστάτη του, αλλά και για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ σε θέματα τρομοκρατίας.

«Για ποια τρομοκρατία με ρωτάτε; Προχθές ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε ότι δεν υπάρχει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Έτσι δήλωσε ο σημερινός υπουργός Δημόσιας Τάξης. Η τρομοκρατία είναι ένα φαινόμενο που θέλει μεγάλη ειδική ανάλυση, γιατί μόνο στην Ελλάδα υπάρχει με την κλασική μορφή. Το ζήτημα δεν είναι αυτό. Εμένα με φοβίζουν πολύ οι σταυροφορίες. Δηλαδή μην πάμε σε ένα θρησκευτικό πόλεμο με τον α’ ή β’ τρόπο. Δεν νομίζω ότι αντέχει η Ευρώπη 10 εκατομμύρια μετανάστες. Είχα πει κάποια στιγμή ότι μόνο στη Αμερική και στον Καναδά μπορούν να απορροφηθούν αυτά τα μεγέθη. Η Ευρώπη δεν θα το αντέξει και αν καταφέρουν να κάνουν μία κατανομή, είμαστε πολύ κοντά σε σταυροφορίες.

Σε ότι αφορά την εγκληματικότητα, προφανώς όσο ζούμε μία κρίση οικονομική, θα έχουμε εγκλήματα επιβίωσης. Γιάννης Αγιάννης… Κλέψε ένα ψωμί για να ζήσεις. Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη χωρίς σύνορα, η παγκοσμιοποίηση, εκ των πραγμάτων δημιουργεί το οργανωμένο έγκλημα σε συνεργασία με την πολιτική διαφθορά. Γιατί δεν γίνεται οργανωμένο έγκλημα χωρίς πολιτική διαφθορά. Θα διευρύνεται και θα δικτυώνεται. Πολυεθνικές είναι το οργανωμένο έγκλημα. Άλλος είναι ο εγκέφαλος, άλλος ο διανεμητής, άλλος ο εκτελεστής. Θα πάμε όμως και σε τεχνολογικά εγκλήματα σιγά-σιγά. Δηλαδή η χρήση των τεχνολογικών μέσων από κομπιούτερ θα μας οδηγήσει σε εγκλήματα τέτοιου τύπου. Νομίζω ότι οδεύουμε περισσότερο σε αιματηρές καταστάσεις. Με περισσότερη βία».

«Δεν έζησα καμία κυβέρνηση»

Τον ρωτάμε αν έγραψε ένα μυθιστόρημα για την κυβέρνηση, τι υπόθεση θα είχε κάποιοι να ήταν οι πρωταγωνιστές. Η απάντησή του είναι αφοπλιστική:

«Δεν έζησα καμία κυβέρνηση. Θέλω να είμαι πολύ ειλικρινής. Εμένα με επέλεξε ένας πρωθυπουργός και πήγα να κάνω μία δουλειά που ήθελα να την κάνω. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι επτά μήνες δεν έφαγα με υπουργό. Δεν ήρθε κανένας υπουργός σπίτι μου. Δεν πήγα σε σπίτι κανενός υπουργού. Αυτό ήταν επιλογή μου. Ήθελα να είναι έξω από το σύστημα, σαν ένας ειδικός που προφανώς ξέρω ότι υπηρετώ ένα κόμμα και μία κυβέρνηση, αλλά που δεν θέλει να μπει σε τέτοια παιχνίδια.
Εμένα δεν με ενδιαφέρουν τα παιχνίδια της εξουσίας… Δεν με ενδιαφέρουν. Είναι επιλογή μου τα τελευταία 50 χρόνια.

Σκεφτείτε ότι στην προηγούμενη κυβέρνηση είμασταν δέκα εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί, όπου αν ήθελες είχες και την πολυτέλεια ένα μέτρο που πέρναγε στη Βουλή και σου έλεγε κάποιος «δεν ντρέπεστε», του απαντούσες: «Τι μου λέτε; Εξωκοινοβουλευτικός είμαι». Όλοι αυτοί είναι βουλευτές τώρα. Σηκώνουν το χεράκι τους. Όλοι… Οπότε όλοι αυτοί θα απολογηθούν: Τώρα είναι πολιτικός. Σε βάλανε και σε διορίσανε γιατί ήταν με λίστα. Είσαι βουλευτής και ψηφίζεις το 23%, το 33%, το 12%. Δεν μπορείς να πεις «με συγχωρείτε, με βάλανε γιατί είμαι σπουδαίος δικαστής»…

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"

Σημείωση: Να τονίσουμε πως στην εφημερίδα δημοσιεύονται επίσης τα "αφηγήματα" του κ. Πανούση, τα οποία είναι εξόχως ενδιαφέροντα και ρίχνουν φως σε παρασκηνιακές δραστηριότητες. Διαβάστε (κάντε κλικ πάνω στην φωτογραφία) δύο πολύ σημαντικά από αυτά: "Μυστικός Αόρατος Τρόμος" και "Κομματικοί Επίγονοι"...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου