Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2017


Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Δημοσιογράφος που διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με διάφορους κύκλους στην αμερικανική πρωτεύουσα και εδώ και καιρό βρίσκεται στο στόχαστρο της Άγκυρας, σε νέο άρθρο γνώμης της φέρνει στο προσκήνιο μια σημαντική πληροφορία. Η ΑμπερίνΖαμάν στην στήλη της στην τουρκική ενημερωτική ιστοσελίδα Diken αφήνει να εννοηθεί ότι σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά το τουρκικό δημοψήφισμα είναι μια «τελειωμένη υπόθεση».

Η κ. Ζαμάν στηρίζει το άρθρο της σε πληροφορίες και εκτιμήσεις που έρχονται από μια «δυτική πηγή». Η ίδιαμ εδώ και καιρό ζει και παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με πολλούς Τούρκους αναλυτές η πηγής της κ. Ζαμάν δεν μπορεί παρά να είναι μια αμερικανική πηγή που παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις στην Ουάσιγκτον και στην Άγκυρα.

Σύμφωνα λοιπόν με την δημοσιογράφο, στην Ουάσιγκτον και στην Δύση έμπειροι αναλυτές παρομοιάζουν τον ΡετζέπΤαγγίπΕρντογάν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και θεωρούν δεδομένη την επικράτηση του «ναι» στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Το σημαντικό άρθρο γνώμης οδηγεί τον αναγνώστη στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας δημιουργεί τεχνητό κλίμα ανταγωνισμού στο δημοψήφισμα για να εξασφαλίσει την λαϊκή βάση νομιμοποίησης του δημοψηφίσματος.

Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, η κ. Ζαμάν προβάλλει την άποψη ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας θα συνεχίσει την σκληρή ρητορική και γραμμή του στο Κουρδικό Ζήτημα και στις σχέσεις με την Δύση μετά την νέα επιτυχία στο δημοψήφισμα. Άλλωστε, οι δυτικές πρωτεύουσες, στην νέα περίοδο, έχουν αναθεωρήσει την γραμμή τους για την Τουρκία, και επιχειρούν να καθορίσουν νέες στρατηγικές με βάση τις «ζημιές» που προκαλεί η Άγκυρα στις διμερείς σχέσεις.

Ο Ερντογάν δεν θα αλλάξει στρατηγική

Το σημαντικό άρθρο γνώμης μοιράζεται με την κοινή γνώμη μια σημαντική πληροφορία. Σύμφωνα λοιπόν, με την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα, μετά το δημοψήφισμα, ο Πρόεδρος Ερντογάν θα μπορούσε να αλλάξει στρατηγική στις σχέσεις του με την Δύση και να τηρήσει μια ποιο ρεαλιστική πορεία. Το άρθρο απορρίπτει κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο και τονίζει ότι στην νέα περίοδο δεν υπάρχουν λόγοι για να αναθεωρήσει ο κ. Ερντογάν τις πολιτικές του.

Υπό την σκιά των νέων δεδομένων, στο Κουρδικό Ζήτημα η σκληρή γραμμή της Άγκυρας θα έχει συνέχεια. Ακόμη, η Άγκυρα στην νέα περίοδο ενδέχεται να επιχειρήσει να επαναφέρει την θανατική ποινή για να πιέσει τον ΑμντουλλάχΟτζαλάν σε συμβιβαστικές λύσεις. Την ίδια στιγμή, η τουρκική πλευρά ενδέχεται να επιχειρήσει να προχωρήσει στην σύσφιξη των σχέσεων της με τις συντηρητικές μερίδες των Κούρδων που εκπροσωπούνται από τον ΜασούτΜπαρζανί.

Τέλος, το σημαντικό άρθρο γνώμης υπογραμμίζει ότι σήμερα η πραγματική αναμέτρηση της Άγκυρας με τους Κούρδους λαμβάνει χώρα στην Συρία και ότι η κουρδική πλευρά έχει αποφασίσει να διακόψει τις αιματηρές επιθέσεις της στο εσωτερικό της Τουρκίας για να δεχθεί νέα πλήγματα το γόητρο των ανταρτών στην Συρία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Semih Idiz

Fethullah Gulen, the self-exiled Islamic cleric residing in Pennsylvania who Ankara accuses of masterminding July’s failed coup attempt against President Recep Tayyip Erdogan, has become one of the main obstacles to improving Turkey’s ties with the United States and Europe.

The perception that Washington is harboring Gulen while European countries are deliberately providing refuge to his followers is increasing Erdogan's fury toward the West. It is also intensifying virulent anti-Western sentiment among his followers.

Bruno Kahl, the head of Germany’s Federal Intelligence Agency (BND), poured fuel on Erdogan’s anger recently when he said he doubted that Gulen was behind the coup attempt.

"Turkey has tried to convince us [about Gulen] at every level, but so far it has not succeeded," Kahl told the news magazine Der Spiegel. He added that the Gulen movement, which has a wide international network of schools, was a "civil association that aims to provide further religious and secular education."
These remarks were promptly scorned by Erdogan.

"He says, ‘We don't see FETO [Fethullah Gulen Terror Organization, Ankara's acronym for the Gulen movement] behind these incidents.’ You should first ask this to your opposite number, chief of Turkey’s national intelligence organization. Who do you think you are? You have to know your limits,” Erdogan railed in an address to followers in the western city of Denizli.

Defense Minister Fikri Isik also weighed in. “If the German intelligence chief says ‘We are not convinced that FETO is behind the coup attempt,’ then he must be either blind or deaf, or he needs to hide the plotters as they failed in what they wished to achieve,” Isik said, according to the semi-official Anadolu Agency.

Erdogan spokesman Ibrahim Kalin claims Berlin is harboring Gulen supporters deliberately. “They are protecting them because these are useful instruments … to use against Turkey," Kalin said in a recent interview.

Ankara says 4,000 FETO members have been provided a safe haven by Germany, where the Gulen movement reportedly has over 170 schools and 300 associations.

Germany's Minister of State for Europe Michael Roth said in November that German officials were “open to all those who are politically persecuted as a matter of principle," and he added that anyone from Turkey could apply for asylum in Germany.

Gulen and his followers are not a thorn only in the side of Turkish-German ties. Norway was also put on notice by Ankara recently when it granted asylum to four Turkish officers and military attaches on duty with NATO after they requested refuge on the grounds that they were likely to be persecuted in Turkey for allegedly being members of FETO.

In January, the Greek Supreme Court refused to extradite eight Turkish soldiers who had taken refuge in Greece after the failed coup attempt.

This pattern is expected to be repeated across Europe, where the widespread view is that Erdogan — who also supports a reinstatement of the death penalty — is out to establish a dictatorship in Turkey.

Meanwhile, Erdogan’s “Nazi” and “fascist” jibes aimed initially at Germany and the Netherlands, but which now target other European countries, are further aggravating the situation.

The Foreign Affairs Committee of the British Parliament also cast doubts on Ankara’s claim about Gulen’s involvement in the coup attempt in a report it issued March 21.

“While there is evidence to indicate that some individual Gulenists were involved, it is mostly anecdotal or circumstantial, sometimes premised on information from confessions or informants, and is — so far — inconclusive in relation to the organization as a whole or its leadership,” the report said.

EU minister Omer Celik expressed Ankara’s displeasure with the report. “What proof are they waiting for?” Celik asked during a panel discussion in the Mediterranean resort of Antalya. “No one can know the details as well as we do. ... They don’t ask our views when preparing these reports, or they discard them if they do ask and write only the views of one side,” he said.

The continuing reluctance of the United States to extradite Gulen, despite the “ample proof” Justice Minister Bekir Bozdag claims to have furnished his US counterpart, is also adding to Erdogan’s anger. Devin Nunes, a California Republican who chairs the US House Intelligence Committee, told Fox News recently that he found it hard to believe that Gulen was the architect of the coup attempt against Erdogan.

US Secretary of State Rex Tillerson is expected in Ankara this week, and although Syria will be the priority topic, Ankara will demand the extradition of Gulen again.

Even if there was the slightest possibility that the Trump administration would do that, remarks by former CIA Director James Woolsey suggesting that former National Security Adviser Michael Flynn may have been concocting a plan with Turkey to remove Gulen will probably have put an end to any such plan.

Bozdag is now warning Washington that Gulen has bought a ranch in Canada where he is allegedly preparing to flee.

Anger with the West over Gulen has also resulted in a slew of conspiracy theories among Erdogan supporters in the media. Mahmut Ovur, a columnist for pro-government Sabah daily, wrote that the protection given to Gulen and his following by the West is the result of a plan put in force in 2010.

Ovur claimed that the intention is to stop Erdogan in his tracks because of his independent ways and the convincing manner in which he is highlighting the double standards of the West, especially with regard to Islamophobia.

In a piece for the pro-government Turkiye daily, columnist Fuat Ugur took the matter to a different level. “The BND, which protected FETO and used it as a tool, planned the July 15 coup attempt and put [it] into practice. It did this for its American bosses,” Ugur alleged.

Ugur added that if the coup had succeeded, the person who was to become Turkey’s new leader would have been welcomed by German Chancellor Angela Merkel with a red carpet, the way Egypt’s Abdel Fattah al-Sisi was.

Erdogan is promising to retaliate against Europe for "supporting terrorism” after Turkey's April 16 referendum that could increase the powers of the presidency.

“Once April 16 is over, we will sit at the table. This cannot continue this way. We, as Turkey, will do what is necessary,” he told a gathering in Ankara.

He added that Turkey would no longer allow Europe to threaten Ankara with ending its EU membership bid.

“This Europe, like before World War II, is a racist, fascist, cruel Europe ... an anti-Muslim and anti-Turkish Europe,” he said.

It is not clear what Erdogan can do, though, to hit back, given Turkey’s continuing economic and military dependence on the West, where millions of Turks — ironically many of them his supporters — also live.

He says Turkey might hold a referendum to unilaterally end its EU bid, but this attempt at “Trexit” is being derided by some diplomats. “It’s like trying to punish a girl who is reluctant to marry you by telling her ‘I have decided not to marry you,’” said one diplomat who spoke to Al-Monitor on condition of anonymity.

What is certain is that the Gulen issue will continue to cast a large shadow over Turkey’s ties with the West for the foreseeable future, given that Erdogan will remain at the helm, regardless of what the upcoming referendum produces.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Γράφω όχι γιατί πιστεύω ότι τα λόγια μου θα αλλάξουν κάτι…
Αλλά για να θυμάμαι ποιος είμαι εγώ.
Για να μην αλλάξει εμένα αυτή η βρομιά και η σαπίλα…
Για να μην πάψω να νιώθω, ότι αφέντης της ζωής και οδηγός των διαδρομών μου είμαι εγώ και κανένας άλλος…
«Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»... *
Στην χειρότερη στιγμή της μεταπολιτευτικής ιστορίας του τόπου, η χώρα είχε την ατυχία να την κυβερνά ότι πιο μικρό και ασήμαντο έχει να επιδείξει, από την επανασύσταση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα.

Ένα άσχετο και ανίκανο «μπουλούκι» πολιτικών, στενόμυαλοι υπουργοί και βουλευτές, ελεεινοί υπηρέτες ντόπιων και ξένων συμφερόντων, κυνικοί, δειλοί αριβίστες, η τέλεια ενσάρκωση μιας επικίνδυνης και αξιολύπητης μετριότητας.

Έως χθες, είχαμε αναθέσει τις τύχες αυτής της χώρας σε ένα σάπιο καθεστώς, σε διεφθαρμένους πολιτικούς που καταλήστεψαν τον δημόσιο πλούτο της και την χρεοκόπησαν, σήμερα στηρίξαμε τις ελπίδες μας σε ηλιθίους, που με τις ανέφικτες ιδεοληψίες και εμμονές τους την φτωχοποίησαν και συνεχίζουν την καταστροφή της από το σημείο που την άφησαν οι προηγούμενοι.

Και εκείνο που σε τρομάζει περισσότερο είναι, όταν διαπιστώνεις ότι το πουλόβερ του «τέλειου» κόσμου μας άρχισε να ξηλώνεται στις άκρες του, από εκείνους που πίστευες ότι το έπλεκαν.

Μια Φούχτα πεποιθήσεις όριζαν την ζωή μας και αυτές μας πρόδωσαν γρήγορα.

Στον κρατήρα της οικονομικής βαρβαρότητας, έχουν χαθεί πια οι αποδείξεις, έχουν ανακατευτεί τα κουστούμια και οι μάσκες, οι εικόνες, οι άνθρωποι, τα συναισθήματα.

Πρόσωπα χωρίς σχήμα, ανέκφραστα, το μόνο καλό, η σκέψη κάποιου όμορφου δειλινού, κάποιων καλών αναμνήσεων.

Ξαφνικά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες σταμάτησαν, όπως σβήνει το μουρμουρητό του κοινού με το σήκωμα της αυλαίας.

Σε λίγο αυτή η παράσταση θα τελειώσει.
Οι “βομβαρδισμοί” των μέτρων θα σταματήσουν γιατί δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο πια.
Μέσα σε μια νύχτα θα πέσει η κουρτίνα της σκηνής του τσίρκου.

Οι ακροβάτες και οι ζογκλέρ θα μαζέψουν τα σύνεργα τους, οι κλόουν θα ξεβαφτούν, οι θηριοδαμαστές θα διπλώσουν τα μαστίγια τους, τα «ζώα» θα μπουν στα κλουβιά τους, οι ταχυδακτυλουργοί θα φύγουν με τα καπέλα και τα περιστέρια τους και στην σκηνή που κάποτε απλωνόταν το πολύχρωμο τσίρκο θα μείνουν τα σκουπίδια και οι αναμνήσεις.

Η τρέλα του πύργου της Βαβέλ θα τελειώσει και η πόρτα του υπογείου που πετούσαν όλα όσα έβλαπταν την «τέλεια» εικόνα τούτης της χώρας θα ανοίξει διάπλατα.

Τότε θα αρχίσουν οι απολογισμοί και η απόδοση των ευθυνών.
Ο τελάλης θα πάρει γύρα τις γειτονιές να φωνάξει το μοναδικό έγκυρο στοιχείο, που είναι το οριστικό τέλος αυτού του λαού.

Ήρθε η ώρα η προετοιμασμένη από καιρό χώρα, να πεθάνει. Το θέλουν οι ξένοι, συνέργησαν σε αυτό τα ντόπια πολιτικά αηδόνια.

Τα σύγχρονα πειραματόζωα «φούσκωσαν» τελείωσε ο ρόλος τους και η αποστολή τους.

Το μόνο που μένει είναι η βαριά ανάσα ενός λαού, που σφίγγει και πιέζει το στήθος, όπως μια ταφική τελετή αγαπημένου φίλου.

Δυστυχώς η χώρα αυτή τελείωσε. 
Είναι ανώφελο να πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. 
Το μόνο που απομένει είναι ο προσδιορισμός της καταληκτικής ημερομηνίας, το τράβηγμα από την πρίζα.

Αυτό είναι το τέλος μιας μακράς άθλιας διαδρομής, ένα τέλος που η χώρα το περιμένει πια με μια επιθανάτια γαλήνη που της προσφέρει η γνώση και η αποδοχή του οριστικού τέλους που έρχεται…

* Γιώργος Σουρής, ο ποιητής που σατίριζε πολιτικούς και τραπεζίτες και προτάθηκε από τη βουλή για Νόμπελ Λογοτεχνίας...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ρευστές πολιτικές εξελίξεις στέκονται εμπόδιο στη λήψη απόφασης για την επιλογή του προσφορότερου δρόμου μεταφοράς του αερίου στην Ευρώπη

Απορώ, κατ’ αρχάς, με το γεγονός ότι ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου -ίσως και πετρελαίου- που βρίσκεται σε ζώνες ελληνικής κυριαρχίας, δεν αντιμετωπίζεται ούτε από τον πολιτικό κόσμο, ούτε από τον Τύπο αναλόγως της σπουδαιότητάς του.

Πού και πού, για επικοινωνιακούς λόγους, θα θυμηθεί κάποιος ότι το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ παραμένει σε εκκρεμότητα, αλλά με καμιά χώρα δεν υπήρξε Συμφωνία, τις δε υπογραφές με την Αλβανία δεν της αναγνωρίζει η γείτων.

Στο χθεσινό ρεπορτάζ της voria.gr., πληροφορούμαστε ότι ο αμερικανικός κολοσσός ExxonMobil, επιχειρεί μεν να εμπλακεί ακόμα περισσότερο στα ενεργειακά δρώμενα της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, αλλά η σύμπραξου με την Qatar Petroleum, δυσχεραίνει την προοπτική συνεργασίας με το Ισραήλ. Η επανασύσφιγξη των σχέσεων Ισραήλ-ΗΠΑ είναι βέβαιο πως θα παρακάμψει το εμπόδιο, δεδομένου άλλωστε ότι το Ισραήλ έχει συμμαχήσει ουσιαστικά με την Σαουδική Αραβία προς αντιμετώπιση κοινού εχθρού, του Ιράν. Υποθέτω πως το κοινό συμφέρον με το Κατάρ, δεν θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα. Και εν πάση περιπτώσει υπάρχουν και άλλες μεγάλες εταιρίες αμιγώς ισραηλιτικών συμφερόντων.

Το μεγάλο εμπόδιο είναι άλλο. Ότι οι ρευστές πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, στέκονται εμπόδιο στη λήψη απόφασης, σχετικώς με την επιλογή του προσφορότερου δρόμου για την μεταφορά του αερίου στην Ευρώπη. Στην εφημερίδα της Λευκωσίας "Σημερινή" υπήρξε ένα ενδιαφέρον άρθρο περί αυτού, αναφέροντας τα πέντε ενδεχόμενα, σε περίπτωση που οι έρευνες ευοδωθούν και οι τελικές ποσότητες θα επιτρέπουν εξαγώγιμη χρήση των κοιτασμάτων. Έχω αναφερθεί σε αυτά, αλλά δεν είναι κακό να επαναδημοσιευθούν, εν περιλήψει, υπογραφόμενα από τους Ι. Αμπαρτίζη και Α. Αποστόλου, ειδικούς επί της ενέργειας.

1. Τερματικός σταθμός υγροποίησης στην Κύπρο (LNG):
Ένας επίγειος τερματικός σταθμός υγροποίησης (LNG) στην Κύπρο αποτελεί μακράν την καλύτερη επιλογή από οικονομική, γεωπολιτική και στρατηγική άποψη. Μοναδική ίσως παραφωνία είναι το υψηλό κόστος κατασκευής, ο χρόνος και η έλλειψη τεχνογνωσίας.

2. Αγωγός Εast-Med (ΙICG-Interconnector Israel-Cyprus-Greece):
Ένας αγωγός που θα συνδέει το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα (και υπό προϋποθέσεις την Αίγυπτο) με τα υπάρχοντα δίκτυα στην Ευρώπη. Ελλάδα και Κύπρος θα "ενωθούν" ενεργειακά, υπό τη θεσμική ομπρέλα της Ευρώπης και με τη σθεναρή στήριξη του Ισραήλ.
Στα αρνητικά του συνυπολογίζονται μεταξύ άλλων τόσο οι τεχνικές δυσκολίες, η απουσία ανακήρυξης ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, η υπάρχουσα υποδομή και κινητικότητα σε Αίγυπτο, Ισραήλ, η αναθέρμανση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων (σενάριο 5) και η έλλειψη ευελιξίας στον τομέα της μεταφοράς. Επιπλέον συνυπολογίζεται και το κόστος του αγωγού, αφού το μεγάλο βάθος της θάλασσας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου αυξάνει το κόστος κατασκευής και συντήρησής του.
Αυτός είναι ο λόγος, που σε όλα τα σημειώματά μου σ’ αυτήν την στήλη, τοποθετούσα αυτήν την προοπτική στην τελευταία θέση ενδιαφέροντος, αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή, την επαναφέρουν υψηλά στην επικαιρότητα.

3. Αγωγός στην Αίγυπτο (αξιοποίηση υπαρχόντων τερματικών σε Idku & Damietta):
H ανακάλυψη του κοιτάσματος Ζορ στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ έχει ανατρέψει τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Η ενδυνάμωση των διμερών ενεργειακών σχέσεων Αιγύπτου, Κύπρου (2013) σε αντιδιαστολή με τους τουρκικούς αναθεωρητισμούς λειτουργεί επικουρικά στην προσπάθεια ενεργειακής διασύνδεσης των δύο μεσογειακών κρατών. Στα θετικά συγκαταλέγονται οι παραδοσιακά φιλικές σχέσεις, η στήριξη στο καθεστώς Αλ-Σίσι από ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία και Ισραήλ, το υπάρχον ενεργειακό σύστημα, η αιγυπτιακή αγορά, η γεωγραφική εγγύτητα, η δυναμική της περιοχής σε κοιτάσματα και η συμφωνία καθορισμού ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου (2003). Στα αρνητικά εντάσσονται η πολιτική ρευστότητα στην Αίγυπτο, η ισλαμική τρομοκρατία, η έλλειψη ευελιξίας στις μεταφορές, η απουσία της ευρωπαϊκής θεσμικής ομπρέλας, τα transit costs και τα χρόνια προβλήματα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

4. Αγωγός στην Ιορδανία (μέσω Ισραήλ):
Οι διμερείς συμφωνίες Ισραήλ-Ιορδανίας επιτρέπουν τέτοια εξέλιξη (2014, 2016). Στα θετικά βρίσκεται το χαμηλό κόστος κατασκευής, η γεωγραφική εγγύτητα, η πολιτική σταθερότητα και το υπάρχον δίκτυο μεταφοράς του Ισραήλ. Στα αρνητικά όπως και στην περίπτωση της Αιγύπτου, είναι συμπληρωματικά, η μικρή δυναμική της ιορδανικής αγοράς και η αναγκαστική πρόσδεση μέσω Ισραήλ λόγω έλλειψης γεωγραφικής συνέχειας (transit costs).

5. Αγωγός στην Τουρκία (α) μέσω κατεχομένων (β) Leviathan-Ceyhan:
α) Στην πρώτη περίπτωση η άμεση διασύνδεση με την Τουρκία μέσω κατεχομένων προϋποθέτει την λύση του Κυπριακού. Ακόμη όμως και μετά την λύση η επιλογή αυτή δεν θα πρέπει να αποτελεί σενάριο που θα πρέπει η όποια «μετεξέλιξη» της Κυπριακής Δημοκρατίας να προκρίνει. Η εξάρτηση της Κύπρου από την Τουρκία σε ενεργειακό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο εγκυμονεί άμεσους κινδύνους, ακόμη και για μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της.
β) Στη δεύτερη περίπτωση ένας αγωγός μέσω της Κυπριακής ΑΟΖ που θα συνδέει το Leviathan-Ceyhan (που δεν μπορεί να αποτραπεί από την Κυπριακή Δημοκρατία βάσει του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης) θα αποτελέσει μια αρνητική εξέλιξη, που θα ακυρώνει τα σενάρια 2 και 4, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπάρχει όμως και θετική εξέλιξη με τον αγωγό της Gazprom. Θα πρέπει κάποια στιγμή να αναφερθώ σ’ αυτόν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Γενναίες" ρυθμίσεις χρεών προαναγγέλονται από τους κουτοπόνηρους, για χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία, δημόσιο κλπ.
Μας κάνουν δηλαδή την χάρη οι απατεώνες να δώσουμε σε δόσεις αυτά που δόλια μας φόρτωσαν στην πλάτη σαν χρέη δικά μας.
Χρέη του πολιτικού συστήματος διαπλοκής, χρέη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και γενικά χρέη που δεν  δημιούργησε ο ίδιος ο λαός, αλλά η καμόρα που κυβερνά τριάντα τόσα χρόνια τώρα.

Κι αν κάποιος απ' τους κουτοπόνηρους αντιτείνει: "ναι, αλλά τα ασφαλιστικά χρέη είναι χρέη του καθενός", θα του πούμε πως μέχρι την αρχή των μνημονίων και της χρεοκοπίας η εισφοροδιαφυγή ήταν δραματικά μικρότερη της σημερινής, και στο μεταξύ γιγαντώθηκε πρώτον επειδή οι εισφορές αυξήθηκαν προκειμένου να καλυφθούν οι τρύπες των ταμείων που άφησαν διαχρονικά οι ληστοκυβερνήσεις καθώς και το PSI του χοντρού εγκληματία και δεύτερον διότι όταν μειώνονται οι μισθοί, και όταν λόγω ανεργίας στον οικογενειακό προγραμματισμό μπαίνουν τα μισά και βγάλε χρήματα, τότε προέχει η επιβίωση και όχι η συνέπεια προς τα ασφαλιστικά ταμεία, που έτσι κι αλλιώς καταληστευμένα όπως είναι δεν παρέχουν καμία εγγύηση για την ανταποδοτικότητα (το ύψος) της σύνταξης που θα δώσουν, ούτε καν αν θα δώσουν σύνταξη.
Εξ άλλου ποιός θέλει να μην πληρώνει το ασφαλιστικό του ταμείο όταν έχει την δυνατότητα, αφού απ' αυτό εξαρτάται η περίθαλψή του και η σύνταξη του στα γεράματα;

Τα ξέρουν όλα αυτά οι κουτοπόνηροι, αλλά είναι παλιό τους κολπάκι πρώτα να σε φέρνουν σε αδυναμία πληρωμής ώστε να γιγαντώνονται τεχνητά τα χρέη σου, ύστερα να σε κατηγορούν για κακοπληρωτή, μπαταχτσή και απατεώνα και στο τέλος τάχα μεγαλόθυμα να σου δίνουν την δυνατότητα να εξοφλήσεις τα χρέη που χωρίς αυτούς δεν θα είχες, με δόσεις.

Έτσι πιστεύουν -εξ ου και κουτοπόνηροι- πως μ' έναν σμπάρο πετυχαίνουν πολλά τρυγόνια:
- Πως αποδεχόμενοι την "ευκολία" των δόσεων αποδεχόμαστε ντε φάκτο το ύψος των πλασματικών χρεών που μας έχουν φορτώσει.
- Πως θα τους χρωστάμε χάρη, που πιθανόν να εξαργυρωθείσ τις κάλπες.
- Πως (το σπουδαιότερο) απασχολημένοι με την αποπληρωμή των δόσεων πεντ'-έξι ρυθμίσεων που ο καθένας θα κάνει, θα βρισκόμαστε συνεχώς με σκυμένο κεφάλι προσηλωμένοι στην διαχείριση της φτώχειας μας, ώστε να μην αντιδρούμε στις εγκληματικές τους ενέργειες εναντίον του κράτους, των συμφερόντων των πολιτών, του Συντάγματος, της ίδιας της δημοκρατίας.

Το παιχνίδι χοντραίνει και είναι επιστημονικά πονηρό, πλην όμως εφαρμόζεται από ημιαγράμματους κουτοπόνηρους, από βλάκες με πτυχία και ντοκτορά, από φραγκάτους ημιπαράνομους ενοχικούς, που επειδή στην σημερινή συγκυρία δηλώνουν "αριστεροί", είναι ακόμη πιό ενοχικοί, και ακόμη πιό αποφασισμένοι να κλείσουν στόματα, μάτια, συνειδήσεις, όλα όσα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αντίδραση και φυσιολογική εξέγερση.

Γι αυτό και είναι αμφίβολο αν τελικά θα το κερδίσουν.
Γιατί το παίζουν άγαρμπα, βιαστικά, αγχωτικά.

Εμάς όμως μας αρέσει που μας πιέζουν έτσι άγαρμπα, χοντρά, κουτοπόνηρα.
Γιατί όσο το ελατήριο συμπιέζεται άτσαλα, τόσο υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα, να σκάσει στην μούρη τους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένταση στα δικαστήρια της Ξάνθης 
για την σύλληψη του ιμάμη - πιστολέρο

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Όπως πολύ καλά αντιλήφθηκαν, από την πρώτη στιγμή, όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (ιδιαίτερα στην Θράκη), η σύλληψη του ιμάμη της Ηλιόπετρας και την παραπομπή του στην Εισαγγελία Ξάνθης για παράνομη κατοχή όπλων (δύο πιστόλια, έναν σιγαστήρα, ένα φλόμπερ και πλήθος από σφαίρες), ήταν η πρώτη πράξη μίας ιλαροτραγωδίας που αναμένεται να εξελιχθεί το επόμενο διάστημα.

Σήμερα το πρωί, ένα πλήθος μουσουλμάνων από την Ηλιόπετρα (αλλά και από άλλα μουσουλμανικά χωριά της Ξάνθης) συγκεντρώθηκε στα δικαστήρια της Ξάνθης για να συμπαρασταθεί στον ιμάμη, που σύμφωνα με πληροφορίες εφέρετο να ομολόγησε την παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού, δηλαδή την ενοχή του!

Η συγκέντρωση αυτού του πλήθους (περίπου 200 άτομα) έχει δημιουργήσει και μια ένταση, ιδιαίτερα μεταξύ των συγκεντρωμένων που συζητούν για την... αθώωση του ιμάμη Ηλιόπετρας. Του ίδιου ιμάμη που έχει απασχολήσει στο παρελθόν τις αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας (Κρατική Ασφάλεια και ΕΥΠ), είτε με τους πύρινους λόγους του στο τζαμί (και όχι μόνο), είτε με την "ευτυχισμένη παρουσία" του σε δράσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (βλ. Καραβάνι Αλληλεγγύης), είτε με την αμέριστη υποστήριξη που δέχεται από τον ψευτομουφτή Ξάνθης (και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής) Αμέτ Μέτε.

Σκοπός της συγκέντρωσης και της έντασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στους εξωτερικούς χώρους είναι η άσκηση πίεσης προς τις δικαστικές κυρίως (αλλά όχι μόνο) αρχές, από τις οποίες οι παρευρισκόμενοι "αιτούνται" την αθώωση του μουσουλμάνου θρησκευτικού λειτουργού, αν και ο ίδιος φέρεται να έχει ήδη ομολογήσει την ενοχή της κατοχής παράνομου οπλισμού και λοιπού, χωρίς όμως να δώσει καμία περαιτέρω πληροφορία για την πηγή απόκτησής του.

Στο μιναρέ ήταν κρυμμένα τα όπλα με τον σιγαστήρα...!
Χωρίς να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εισαγγελικής παρέμβασης, διαπιστώνουμε ήδη την φοβικότητα των πολιτικών αρχών (τόσο των τοπικών όσο και των Αθηνών), οι οποίες δεν έχουν προχωρήσει σε καμία δήλωση στήριξης της Δικαιοσύνης και απαίτησης τιμωρίας του ενόχου ιμάμη, για παράνομη κατοχή επικίνδυνου και απαγορευμένου οπλισμού...

Η συγκεκριμένη περίπτωση, τονίζουμε, αποτελεί την "κορυφή του παγόβουνου", όχι μόνο για το πλήθος του παράνομου οπλισμού και πυρομαχικών που κυκλοφορεί στην Θράκη, αλλά και για το μέγεθος της ένοχης σιωπής των πολιτικών "αρμοδίων" που ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αναλογεί έναντι πράξεων που μόνο ως επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο και την ασφάλεια της χώρας μπορούν να χαρακτηριστούν.

ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΙΜΑΜΗΣ

Καθώς γραφόταν αυτές οι γραμμές, η Ελληνική Δικαιοσύνη απεφάνθη, αφήνοντας ελεύθερο και χωρίς περιοριστικούς όρους τον συγκεκριμένο ιμάμη...! Συγκεκριμένα, διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση και μετά την περαίωσή της και εφόσον προκύπτουν ενδείξεις, θα ασκήσει ποινική δίωξη ή θα την θέσει στο αρχείο...

Σύμφωνα με τον δικηγόρο του ιμάμη, Κεχαγιά Αχμέτ Ιχσάν,
"διατάχθηκε η προκαταρκτική εξέταση διότι πράγματι η υπόθεση είναι τελείως ελλιπής. Από μια κίνηση δεν ξέρω πως η αστυνομία κινήθηκε και βρήκε αυτά τα αντικείμενα σε εκείνο το σημείο το οποίο είναι προσβάσιμο στον καθένα. Περιττό να σας πω ότι τα τζαμιά είναι προσβάσιμα στον καθένα και ακόμη και οι χώροι λατρείας ο κύριος χώρος αλλά πέραν τούτου. Ο χώρος εκείνος είναι τελείως έξω από το τζαμί. Ποτέ δεν χρησιμοποιείται από τον ιμάμη και από κανέναν άλλο, είναι εγκατεστημένα τα μεγάφωνα δια των οποίων αποδίδει τον ήχο μέσα από το Ναό".
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το τι λέει ο ίδιος ο ιμάμης, ποιός μπορεί να τοποθέτησε τα όπλα στα σημεία που βρέθηκαν από τις αρχές, ο κ. Ιχσάν δήλωσε
"δεν μπορεί να υποψιαστεί τίποτε. Εκπλήσσεται όπως εκπλαγήκαμε όλοι μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να εμπλέκεται ο ιμάμης σε τέτοια περίπτωση"...


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα, λοιπόν, με την συγκεκριμένη εξέλιξη, αλλά και τις δηλώσεις του δικηγόρου του ιμάμη, μόνο οι κάτοικοι του χωριού μπορούν να κατηγορήσουν τον ιμάμη, επειδή τον έχουν προσλάβει! Επίσης, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικηγόρου, αλλά και -προφανώς- του δικαστηρίου, ο οποιοσδήποτε μπορεί να κατέχει παράνομο οπλισμό και να τον "φυτεύει" στον κήπο του σπιτιού του, απαλασσόμενος προκαταβολικά στην περίπτωση εύρεσης του απαγορευμένου οπλισμού!

Το μεγάλο ερώτημα που συνεχίζει, όμως να υφίσταται, είναι: Σε τι κατάσταση βρέθηκαν τα όπλα; Υπήρχαν επάνω στα όπλα δακτυλικά αποτυπώματα του ιμάμη ή κάποιων άλλων ή βρέθηκαν "καθαρά", χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα; Έχει γίνει σχετικός έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές; Αν ναι, γιατί δεν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα αυτού του ελέγχου; Αν όχι, τότε πως έγινε η σημερινή δίκη, ελλείψει σοβαρότατων στοιχείων;
 Η "κατάσταση καθαρότητας ή μη" των συγκεκριμένων παράνομων όπλων και των ευρεθέντων παρελκομένων τους, αποτελεί σοβαρότατο στοιχείο, το οποίο δεν μπορεί να παραγράφεται (διαγράφεται) για οποιονδήποτε λόγο. Ακόμη και εάν αυτός ο λόγος είναι η κατάρρευση των σχέσεων με την γείτονα Τουρκία, με οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο...

Όσον αφορά το μεγαλύτερο των ερωτημάτων που μένει αναπάντητο: Πόσα τζαμιά στην Θράκη έχουν όπλα (που έβαλαν άγνωστοι;) στους βοηθητικούς και άλλους χώρους λειτουργίας τους;... Φοβόμαστε πως αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί μόνο εάν υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση υπεράσπισης της εσωτερικής ασφάλειας της χώρας ή εάν υπάρξουν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις... Μέχρι τότε, μπορούμε εμείς οι πολίτες να "λιαζόμαστε" αμέριμνοι, ελπίζοντας πως δεν θα βρεθεί κάποιος να μας "εξαφανίσει" με όπλα που "φυτεύτηκαν" στον περιβάλλοντα χώρο της κατοικίας του...

ΥΓ: Σε κάθε περίπτωση και προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων από διάφορους "πρόθυμους" (ή αλλιώς και προβοκάτορες) που κυκλοφορούν στην Θράκη και όχι μόνο (αλλά και στο διαδίκτυο), θα πρέπει να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη σύλληψη του ιμάμη Ηλιόπετρας Ξάνθης αφορά στην παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού και πυρομαχικών και δεν αφορά τις θρησκευτικές, πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις ομόθρησκων ή ομοϊδεατών του συγκεκριμένου ιμάμη... Με απλά λόγια, η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την Ελληνική Δικαιοσύνη και κάποιες αρμόδιες (για την παράνομη κατοχή οπλισμού) υπηρεσίες και δεν πρέπει επ΄ουδενί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ακραίων στοιχείων που κινούνται μεταξύ των ορίων της ηλιθιότητας ή της εντεταλμένης προβοκάτσιας...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ομιλία του αν. καθηγητή Γεωπολιτικής κ. Κωνσταντίνου Γρίβα, στην ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έχει επανειλημμένως υποστηριχθεί η άποψη ότι η Χίλαρι Κλίντον αντιπροσώπευε την πιο «εξωστρεφή» πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, που έδινε έμφαση στον παρεμβατισμό ανά τον πλανήτη, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ την πιο «εσωστρεφή», που επικεντρώνεται στα εσωτερικά ζητήματα.

Η άποψη αυτή είναι εν μέρει σωστή. Όμως, αν εξετάσουμε σε βάθος χρόνου τις πολιτικές των δύο υποψηφίων θα δούμε ότι είναι απλώς δύο διαφορετικές αντιλήψεις όσον αφορά τη βέλτιστη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να παραμείνουν κυρίαρχη πλανητική δύναμη.

Η Χίλαρι Κλίντον υπηρετούσε μια πολιτική «εναντίον όλων», με ιδιαίτερη προσήλωση στον εγκλωβισμό της ρωσικής άρκτου στα βάθη της Ευρασίας. Όμως, η στρατηγική αυτή απειλούσε να συσπειρώσει τις ευρασιατικές δυνάμεις, με σημαντικότερες φυσικά τη Ρωσία και την Κίνα, σε έναν αντιαμερικανικό συνασπισμό.

Ο Τραμπ, από πλευράς του, εκφράζει τις δυνάμεις που θέλουν να προχωρήσουν σε μια προσέγγιση με τη Ρωσία, ωθώντας τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες Ρωσίας και Κίνας να έλθουν στην επιφάνεια και να επενδύσει σε μια στρατηγική διαίρει και βασίλευε, όπως έκανε η Μεγάλη Βρετανία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απώτερος στόχος είναι η διαιώνιση της κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρασία διαμέσου επιλεκτικών και μη δεσμευτικών  συμμαχιών και αντιπαλοτήτων στο πλαίσιο ενός νεοβεστφαλιανού συστήματος.

Σε αντίθεση με τις θορυβώδεις αμερικανικές ελίτ που στήριξαν τη Χίλαρι Κλίντον, ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει να είναι η επιλογή του «σιωπηλού κατεστημένου» των Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλαδή των εσωτερικών δυνάμεων που δρουν αθόρυβα και σχεδιάζουν τις κινήσεις τους σε βάθος χρόνου.   

Τη νέα πολιτική των ΗΠΑ υποστηρίζει αποφασιστικά και η νέα γεωενεργειακή πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά την είσοδο στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη των σχιστολιθικών υδρογονανθράκων.

Συγκεκριμένα, η λεγόμενη «Σιωπηλή Επανάσταση» (Silent Revolution) που διεξήχθη  από τα τέλη της δεκαετίας του 90 και μετά στον χώρο της ενέργειας, με την αξιοποίηση κολοσσιαίων κοιτασμάτων σχιστολιθικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στο μητροπολιτικό έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, χάρη στον ευφυή συνδυασμό των μεθόδων της υδραυλικής ρωγμάτωσης (hydraulic fracturing) και της οριζόντιας εξόρυξης (horizontal drilling) για την εξαγωγή των υδρογονανθράκων από συμπαγή σχιστολιθικά πετρώματα, καθιστά τις ΗΠΑ ενεργειακά αυτάρκεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ελέγχουν δια των όπλων το ενεργειακό κέντρο του κόσμου, τη Μέση Ανατολή, έτσι ώστε να εξασφαλίζουν τη ροή της ενέργειας προς αυτές και τους συμμάχους τους ανά τον πλανήτη.

Βέβαια, η κατάσταση σήμερα δεν είναι ρόδινη για την αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία. Η εντυπωσιακή πτώση των τιμών του πετρελαίου έχει οδηγήσει και τη βιομηχανία σχιστολιθικών υδρογονανθράκων στις ΗΠΑ σε παρακμή. Το κόστος εξαγωγής υδρογονανθράκων από παρόμοια κοιτάσματα είναι αρκετά υψηλό και έτσι, με χαμηλές διεθνείς τιμές, η αξιοποίησή τους καθίσταται μη βιώσιμη οικονομικά. Όμως, στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα. Τα κοιτάσματα δεν χάνονται. Απλώς δεν είναι εκμεταλλεύσιμα αυτήν την στιγμή. Όμως, τον πρωταρχικό τους γεωπολιτικό ρόλο, αυτόν της ενεργειακής ασφάλειας, συνεχίζουν να τον εκπληρώνουν απλά και μόνο με το να παραμένουν στη θέση τους.

ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΠΡΙΜΟΔΟΤΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

Ωστόσο, αυτή η νέα ενεργειακή πραγματικότητα είναι απλώς ένας από τους παράγοντες που διαμορφώνουν το πρόπλασμα μιας εν δυνάμει μακρόπνοης αμερικανικής στρατηγικής που θα προωθεί την έλευση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Είναι πιθανόν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στο διεθνές σύστημα, θα πρέπει να αποδεχθούν το πολυπολικό σύστημα. Δηλαδή, να υποβαθμίσουν τον εαυτό τους στη θέση μιας από τις πολλές δυνάμεις ενός πολυπολικού κόσμου έτσι ώστε να έχουν μια ευκαιρία να διεκδικήσουν την παγκόσμια κυριαρχία.

Είναι δεδομένο ότι η άποψη αυτή ακούγεται παρανοϊκή σε πολλούς αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποδοχή του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να τα βάλουν με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και αυτό ακριβώς φάνηκε ότι προσπάθησαν να κάνουν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, μετά το πρώτο σοκ, η «μονοπολική στιγμή» (‘unipolar moment’) των Ηνωμένων Πολιτειών προκάλεσε τον φόβο και την αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας, που έσπευσαν να θέσουν στο περιθώριο αντιπαλότητες και καχυποψίες δεκαετιών, αν όχι αιώνων και ξεκίνησαν μια γεωστρατηγική συνεργασία που συνεχώς ενισχύεται. Ιδιαίτερα μάλιστα, με  την επιδείνωση των σχέσεων Δύσης – Ρωσίας μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, η Μόσχα ωθήθηκε αποφασιστικά προς τη δραστική ενίσχυση των σχέσεών της με το Πεκίνο. Ταυτοχρόνως, η ανερχόμενη Κίνα ασφυκτιά ολοένα και περισσότερο στην άβολη γεωγραφική της θέση στην ανατολική περιφέρεια της Ευρασίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν αποφασισμένες να την αποτρέψουν να εξελιχθεί σε μια ναυτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας. Για την ακρίβεια, προσπαθούν να την εμποδίσουν ακόμη και να εξασφαλίσει την κυριαρχία στην Ανατολική και τη Νότια Σινική Θάλασσα, τις οποίες το Πεκίνο θεωρεί κινεζικές «λίμνες», αναγκαίες για την εξασφάλιση ζωτικών κινεζικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα είναι ότι και η Κίνα ωθείται στο να βρει γεωστρατηγική διέξοδο διαμέσου των αχανών ευρασιατικών εκτάσεων, όπου κυριαρχεί η Ρωσία.

Έτσι, οι δύο χώρες σπρώχνονται η μία στην αγκαλιά της άλλης και δημιουργείται το πρόπλασμα της πρώτης Υπέρ – Υπερδύναμης (Hyper Power) στην ιστορία της Ανθρωπότητας, η οποία, αν πράγματι κάποια στιγμή προκύψει, θα είναι ο αναντίρρητος παγκόσμιος ηγεμόνας. Ταυτοχρόνως, το Ιράν επίσης κινείται προς την ενσωμάτωσή του σε αυτό το πλέγμα, για μια σειρά από λόγους η περαιτέρω ανάλυση των οποίων ξεφεύγει από τα όρια αυτού του κειμένου, δημιουργώντας ένα τρίγωνο που θα απορροφήσει και πολλές χώρες που βρίσκονται μέσα του, με πρώτους υποψηφίους τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.  

Για να μην εξελιχθεί, λοιπόν, αυτό το πρόπλασμα σε μια πιο απτή γεωπολιτική οντότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αδρανοποιήσουν τον βασικό παράγοντα που συσπειρώνει τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις. Και ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την αίσθηση της αμερικανικής κυριαρχίας που έχουν οι χώρες αυτές. Άρα, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κατέβουν από τον φαντασιακό θρόνο του «παγκόσμιου ηγεμόνα» έτσι ώστε να αποφύγουν να ανέβει στον πραγματικό θρόνο ένας Ευρασιάτης παγκόσμιος ηγεμόνας, τον οποίο θα έχουν δημιουργήσει οι ίδιες. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να εργαστούν προς τη διαμόρφωση ενός πολυπολικού συστήματος.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΜΕ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ

Η πολιτική της σύναψης συμμαχιών, έτσι ώστε να ενισχύσουν και να εκμεταλλευτούν τις αντιπαλότητες των ευρασιατικών δυνάμεων, έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία από τις ΗΠΑ από το δίδυμο Ρίτσαρντ Νίξον – Χένρι Κίσσινγκερ, με το άνοιγμα στη μαοϊκή Κίνα το 1971 και τη διαμόρφωση ενός άτυπου αντισοβιετικού μετώπου μεταξύ των δύο χωρών.

Πριν δε από μερικά χρόνια, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs και μετέπειτα στο βιβλίο του «Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power», είχε εκφράσει την άποψη ότι οι ΗΠΑ όφειλαν να αποδεχθούν το ότι δεν μπορούν να ελέγξουν το παγκόσμιο σύστημα από μόνες τους. Θα έπρεπε, λοιπόν, να συνάψουν ένα κατάλληλο πλέγμα συμμαχιών ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο γεωπολιτικό μέγεθος, το οποίο αποκαλούσε «Διευρυμένη Δύση» (‘Extended West’), έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί η ανερχόμενη Κίνα. Σε αυτό το σχήμα δεν απέκλειε και τη συμμετοχή της Ρωσίας, αν και επέμεινε στις ακραία αντιρωσικές θέσεις του. Όμως, όταν ακόμη και ο Μπρεζίνσκι, ο οποίος, όχι άδικα, έχει χαρακτηριστεί ως ρωσοφοβικός, εξετάζει τη συνεργασία με τη Ρωσία στο πλαίσιο μιας τακτικής συμμαχία, καθίσταται πλέον ξεκάθαρο ότι η συλλογική φαντασίωση της χωρίς όρια αμερικανικής ισχύος και της δυνατότητας των ΗΠΑ να ελέγχουν τον κόσμο, έχει φθάσει πια στα όριά της.  

Εν κατακλείδι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πράγματι τη δυνατότητα να διεκδικήσουν έναν κυρίαρχο ρόλο στο διεθνές σύστημα. Για να επιτύχουν όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποκηρύξουν την ψευδή κυρίαρχη θέση που έχουν σήμερα, δηλαδή να «επισημοποιήσουν» τον πολυπολικό κόσμο. Σε αυτήν την περίπτωση θα επιτύχουν, πιθανότατα, την αποσυσπείρωση των ευρασιατικών δυνάμεων, θα αναγεννήσουν τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους και από το ασφαλές καταφύγιό τους, ανάμεσα στους δύο μεγάλους ωκεανούς, θα μπορούν να συνάψουν τις κατάλληλες συμμαχίες ώστε να προωθούν τα συμφέροντά τους.

Σε αυτόν τον κόσμο θα παρουσιαστούν πολλές ευκαιρίες και για σχετικά μικρές χώρες, που βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία του διεθνούς συστήματος και έχουν γεωπολιτικές ταυτότητες τέτοιες που τους επιτρέπουν να παίξουν ρόλο ως «μεταλλακτικά» (transformational) κράτη. Παρόμοιες χώρες είναι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Για να λειτουργήσουν όμως ως τέτοιες θα πρέπει να πληρούν  κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις, η βασική εκ των οποίων είναι …να υπάρχουν.

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ «ΕΠΙΛΥΣΗΣ» ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ

Κατά συνέπεια, μια «Λύση» του Κυπριακού με βάση σχεδιασμούς της προηγούμενης αμερικανικής Διοίκησης, ενδέχεται να τοποθετήσει την «ενωμένη» Κύπρο σε ένα παρωχημένο γεωπολιτικό πλαίσιο που δεν θα εκφράζει πλέον τις στοχοθετήσεις των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων.
 
Άρα, εκτός όλων των άλλων κινδύνων, ενδέχεται να τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο και η θέση της Κύπρου στην Ευρώπη και τον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το διεθνές σύστημα μετατρέπεται από μονοπολικό σε πολυπολικό. Δηλαδή, από έναν κόσμο όπου τον έλεγχο ασκούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, περνάμε σταδιακά σε έναν άναρχο κόσμο, στον οποίο  διεσπαρμένοι πόλοι ισχύος κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους ώστε να πετύχουν μια όσο το δυνατόν καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Ένας από αυτούς τους πόλους ισχύος είναι και η Τουρκία. Και μάλιστα ένας από τους πιο φιλόδοξους. Σε αντίθεση με ότι συνήθως αναφέρεται, η Τουρκία δεν φαίνεται να αρκείται στη θέση της «Περιφερειακής Δύναμης». Αντιθέτως, επιδιώκει να πλασαριστεί ως μια από τις ευρασιατικές δυνάμεις πρώτης γραμμής, θεωρώντας ότι βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.

Είναι αναπόφευκτο ότι αυτός ο νέος της ρόλος τη φέρνει σε μια εν δυνάμει  ανταγωνιστική θέση τόσο με τη Ρωσία όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και με τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως είναι το Ιράν, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.

Βέβαια, αυτήν τη στιγμή καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, απειλώντας να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να εξασφαλίζει την αμήχανη υποστήριξη και των δύο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις μακροχρόνιες ανταγωνιστικές σχέσεις με τις χώρες αυτές.

Κοντολογίς, τα μακρόπνοα συμφέροντα τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Μόσχας έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ύπαρξη μιας αυτόνομης, ισχυρής και υπερφιλόδοξης Τουρκίας που έχει τις δικές της στοχοθετήσεις.

Επιπροσθέτως, η μετατροπή της Τουρκίας σε μία από τις κύριες δυνάμεις ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος καθιστά μη επιθυμητή από πλευράς της και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν θεωρήσουμε ότι υπήρχε παρόμοια πιθανότητα.

Η εξέλιξη αυτή αφήνει ανεξέλεγκτα και τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις σχέσεις της  με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω αλλά και με πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες ξεχωριστά.

Προκύπτει λοιπόν η πιθανότητα εμφάνισης μιας Τουρκίας «εναντίον όλων». Μιας Τουρκίας έτοιμης να συγκρουστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και όλες τις ισχυρές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Και με αυτήν την Τουρκία θέλησε να συνδέσει τη μοίρα της η Κυπριακή Δημοκρατία διαμέσου του συζητούμενου σχεδίου «Λύσης».

Όπως και να ‘χει, ακόμη και υπό τις ιδανικότερες συνθήκες, σε περίπτωση υπογραφής συμφωνίας, ένα μικρό γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή η Κύπρος, θα «κουμπώσει» πάνω σε ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή την Τουρκία. Και κατά κανόνα, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, αργά ή γρήγορα, θέτει υπό τον έλεγχό του το μικρότερο και του επιβάλλει τις δικές του στοχοθετήσεις και σχεδιασμούς. Και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας ενδέχεται να τη φέρουν σε τροχιά σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τη Ρωσία καθώς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω και με πολλά επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη.

Ιδιαίτερα δε μέσα στην Ε.Ε., μια «ενωμένη» Κύπρος, που θα έχει προκύψει μετά την όποια συμφωνία με την τουρκική πλευρά, μπορεί να θεωρηθεί από πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως Δούρειος Ίππος μιας Τουρκίας, η οποία θα έχει απωλέσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα την «ευρωπαϊκή της προοπτική», με αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθεί αν όχι να εξοβελιστεί από την Ένωση. 

Με άλλα λόγια, η πορεία «επίλυσης» του Κυπριακού είναι πιθανόν ότι εξελίσσεται λόγω της κεκτημένης ταχύτητας που είχε αποκτήσει από το παρελθόν χωρίς να έχει πια σχέση με τη νέα πραγματικότητα. 

Αν λοιπόν για την Ουάσιγκτον του κοντινού παρελθόντος θα ήταν θετική μια «επίλυση» του Κυπριακού που θα έθετε την Κύπρο σε μια φάση στενής συνεργασίας με την Άγκυρα, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη το ίδιο και για μια Ουάσιγκτον του κοντινού μέλλοντος. Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες μάλλον θα έβλεπαν με φόβο μια υπερενισχυμένη Τουρκία που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού γιατί θα καθίστατο ακόμη πιο ανεξέλεγκτη από αυτές.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι η Ιστορία έχει κάνει άλμα και οι βραδυκίνητοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί γεωπολιτικού σχεδιασμού της Δύσης δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το κενό μεταξύ του κόσμου που φεύγει και του κόσμου που έρχεται έχει εγκλωβιστεί και η Κύπρος. Και είναι δική της ευθύνη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Δεν θα πάρει διαταγές για να αλλάξει πορεία γιατί αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας για να τις δώσει.

Βρισκόμαστε σε μια έντονα μεταβατική περίοδο, από αυτές που σπάνια εμφανίζονται στην Ιστορία. Σε αυτόν τον ακραία ρευστό κόσμο δεν υπάρχει η πολυτέλεια του να ταυτιστείς με κάποιον ισχυρό παράγοντα και να περιμένεις τις εντολές του, γιατί και αυτός βρίσκεται σε σύγχυση. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναγνώσεις το μέλλον όσο πιο ρεαλιστικά μπορείς και να αναλάβεις πρωτοβουλίες ώστε να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Γιατί, σε παρόμοιες περιόδους, όπου χτίζονται οι βάσεις για τις ιστορικές εξελίξεις του μέλλοντος, αν πάρεις τις λάθος αποφάσεις οι συνέπειές τους θα σε ακολουθούν για δεκαετίες, αν όχι αιώνες. Και η γεωπολιτική σύζευξη με μια αυτονομημένη Τουρκία θα ήταν μια λάθος απόφαση επικών διαστάσεων. 



Πηγή ImeridaGEO


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνελήφθησαν σε παρέβρια περιοχή των Φερών Έβρου, από αστυνομικούς του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Φερών, δύο (2) ημεδαποί, ηλικίας 41 και 37 ετών, και ένας 50χρονος αλλοδαπός, υπήκοος Τουρκίας, διότι επιβαίνοντες σε Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο, κινούνταν σε απαγορευμένη περιοχή (ΖΑΠ – Ζώνη Αμυντικής Περιοχής), χωρίς να κατέχουν σχετική άδεια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Διαβάσαμε την είδηση και… εντυπωσιαστήκαμε. Η Ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε την σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τον Γιάννο Παπαντωνίου. Διακόσιοι πενήντα δύο ταγοί του Έθνους (252 βουλευτές) ψήφισαν να ερευνηθεί ο βίος και η πολιτεία του πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο οποίος υπηρέτησε επί των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Ο προεδρεύων του σώματος, ο ποιητής κ. Τάσος Κουράκης, ενημέρωσε τον ελληνικό λαό ότι η Επιτροπή θα συγκροτηθεί από 21 μέλη και θα παραδώσει το πόρισμά σε τρεις μήνες. Να προβλέψουμε το αποτέλεσμα από τώρα; ΑΘΩΟΣ (και κρατείστε την ημερομηνία). Διότι δεν θα ασχοληθούν με την ουσία, αλλά με τον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης.

Στην ουσία ελάχιστοι από αυτούς που ψήφισαν το έκαναν με την καρδιά τους. Άλλοι έχουν έγνοια την Siemens, άλλοι την Novartis, και οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ σου λένε μην προκύψει και σε εμάς παρόμοια ιστορία, αν χάσουμε την εξουσία. Νέοι στο πολιτικό κουρμπέτι, αλλά έμαθαν γρήγορα…

Ο Πρωθυπουργός της χώρας ήταν φωτιά και τσεκούρι στη Βουλή. Υποσχέθηκε «όλα στο φως» και δεν έχω λόγους να μην τον πιστέψω. Νέος είναι, καθαρός μέχρι της στιγμής και θα είναι τρελός να βάλει το δάκτυλό του στο μέλι. Διότι, όπως διαπίστωσε, τίποτα δεν μένει στο σκοτάδι αν αφεθούν οι εισαγγελείς να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς παρεμβάσεις. Ο άλλος είχε τους λογαριασμούς στην Ελβετία και ήταν ήσυχος και μία μέρα έρχονται οι Ελβετοί και τον δίνουν εν ψυχρώ στις ελληνικές αρχές. Και για όσους χαμογελούν, σύντομα ούτε η Σιγκαπούρη θα είναι παράδεισος για τους διεφθαρμένους.

“Όσο έχουμε εμείς την πλειοψηφία σ’ αυτή τη Βουλή και θα την έχουμε για πολλά ακόμα χρόνια, δεν πρόκειται να αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω”, είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Μακάρι να τηρήσει αυτή την υπόσχεση διότι τις άλλες δεν τις τήρησε…

Στα Χανιά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει στον συνάδελφο Γιώργο Σαχίνη, που κάνει καθαρή δημοσιογραφία, όχι αθηναϊκή, και δεν μασά τα λόγια του. Τον ανάγκασε να παρουσιάσει τα σχέδια του αναφορικά με την κρίση και -με το συμπάθιο- τον άκουσα να ομιλεί ως τον Αλέξη όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Βεβαίως, έχει δικαίωμα να πιστεύει στο Πρόγραμμα του, να νομίζει ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους… Αλλά, δεν βλέπει πως τούτος ο βράχος που κόλλησε στο λαιμό της Ελλάδας δεν μετακινείται από μία παράταξη; Απαιτεί τα χέρια όλων…

Στο Φάληρο, από τα στούντιο του Σκάι, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης εμφανίστηκε ως τιμητής των πάντων. Τι είπε;

«Πιστεύω ότι τώρα στην Ελλάδα είναι μια έκτακτη κατάσταση η οποία χρειάζεται μια λύση με προσφυγή σε εκλογές» ανέφερε και υπογράμμισε: «Σχέδιο δεν πιστεύω να υπάρχει. Φοβάμαι το ατύχημα. Φοβάμαι τον τρόπο που γίνεται η διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση γίνεται επί μήνες, η αξιολόγηση δεν γίνεται και πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι όσο δεν γίνεται αξιολόγηση τα πράγματα γίνονται χειρότερα».

Σίγουρα, η χώρα βρίσκεται σε έκτακτη κατάσταση. Υπάρχει κανείς που διαφωνεί; Αλλά κάποιος φταίει ρε γαμώτο μου για να φτάσει η Ελλάδα στην καταστροφή. Και δεν δημιούργησαν την κρίση τούτοι οι πιτσιρικάδες που μας κυβερνούν. Την βρήκαν. Ναι, είπαν ένα σωρό μπούρδες για να εκλεγούν, όπως ακριβώς και ο καθένας πολιτικός στην Ελλάδα όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Τον παράδεισο μας υπόσχονται και μας στέλνουν στην κόλαση.

Και δεν θα υποστηρίξω ότι δεν φταίνε. Οι ερασιτεχνισμοί του πρώτου εξαμήνου προκάλεσαν τεράστια προβλήματα. Και δεν ομιλώ μόνο για την εξαμηνία του Γιάνη Βαρουφάκη, που ήταν όντως καταστροφική. Αλλά και για τον λεονταρισμό του δημοψηφίσματος και για ένα σωρό άλλες βλακώδεις αποφάσεις. Δεν μπορώ, όμως, και να αγνοήσω το αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Ο λαός επιβράβευσε τον Αλέξη και τους νεανίες του ΣΥΡΙΖΑ, και πιστεύω ότι τους έκανε πιο λογικούς. Γίναν όλοι ίσοι κι όμοιοι στην Ελλάδα, βασικά γίναν φανατικά μνημονιακοί. Έτσι όπως το έγραψε ο Αλέξης Παπαχελάς στο περίφημο άρθρο του στην Καθημερινή…

Το ερώτημα και το βασικό πρόβλημα είναι τι συμβαίνει απ’ εδώ και πέρα. Οι πολίτες γνωρίζουν αυτό που αρνούνται να καταλάβουν οι πολιτικοί. Ότι, η κρίση τελειώνει μόνο αν ενωθούν όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου. Διαφορετικά θα τελειώσει με εθνική τραγωδία που θα μπορούσε να προέλθει από ένα «ατύχημα», όπως είπε και ο κ. Σημίτης, ο οποίος προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει το «ατύχημα» των Ιμίων, όταν για πρώτη φορά «γκριζαρίστηκε» το Αιγαίο.

Η οικονομική κρίση, την οποία προκάλεσαν οι πολιτικοί -ΟΧΙ οι ξένοι- πρέπει να αντιμετωπιστεί εθνικά και σε κλίμα ενότητας όλων των δυνάμεων. Οι δανειστές είναι αυτό που λέει η λέξη: ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ. Δεν θα αλλάξουν ούτε μία γραμμή από τις απαιτήσεις τους εάν αύριο φύγει ο Αλέξης και έρθει ο Κυριάκος. Του το είπανε στο Βερολίνο. Όπως το είχαν πει και στο σημερινό Πρωθυπουργό και δεν τους άκουσε. Οι δανειστές δεν βλέπουν φάτσες, κόμματα, και παρατάξεις. Βλέπουν μόνο αριθμούς.

Οι πολίτες το κατάλαβαν… Πότε θα το αντιληφθούν οι πολιτικοί;

Η χώρα καίγεται, οι άνθρωποι καταστρέφονται… Δεν αντιδρά κανείς.

Δεν μπορεί. Προφανώς πρέπει να συμβεί ένα μεγάλο κακό για να ξυπνήσει τούτος ο λαός και να πάρει με τις πέτρες τους πολιτικούς;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεκαέξι αλλοδαποί συνελήφθησαν και ακόμη έξι προσήχθησαν σε στοχευμένες αστυνομικές επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διήμερο σε δομές προσφύγων στη Μόρια της Λέσβου, στη Σούδα της Χίου και στο Βαθύ της Σάμου.

Ειδικότερα συνελήφθησαν:

8 άτομα για παράβαση της νομοθεσίας για τα όπλα,
5 άτομα για παράβαση της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά,
1 άτομο για παραβίαση των περιοριστικών όρων διαμονής,
1 άτομο για ψευδή δήλωση στοιχείων και
1 άτομο για κατοχή πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων.

Στο πλαίσιο των ερευνών βρέθηκαν και κατασχέθηκαν ναρκωτικά δισκία, μικροποσότητες ακατέργαστης κάνναβης (χασίς), 13 μαχαίρια και ένα πριόνι χειρός, 14 μεταλλικές και 5 ξύλινες ράβδοι, 7 κατσαβίδια και πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα.

Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φοβούνται ένα γενοκτόνο;

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Είναι ενδεικτικό της κατάντιας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ότι καμιά κυβέρνηση και ούτε βέβαια η Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν απαντούν αποτελεσματικά στα όσα πολιτικά χυδαία τους καταλογίζει ο Ταγίπ Ερντογάν, και κυρίως στις κατηγορίες περί ναζισμού, τρομοκρατίας, και ρατσισμού.

Ποιός τα λέει αυτά; Ένας γενοκτόνος! Ένας ρατσιστής!
Ένας με τη βούλα τρομοκράτης! Ένας ισλαμοφασίστας!

Τα λέει ένας εκπρόσωπος ενός κράτους το οποίο διέπραξε την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα κατά των αυτόχθονων χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας -Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Ζοροαστρών και τώρα των Κούρδων. Τα λέει ο αρχηγός ενός κράτους που ξοδεύει εκατομμύρια δολλάρια σε μια παγκόσμια καμπάνια άρνησης της αιματοβαμμένης ιστορίας της χώρας του που περηφανεύεται πως δεν διέπραξε εκατομμύρια ατομικά και συλλογικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αλλά και το οποίο περηφανεύεται, ταυτόχρονα, πως οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας καλώς σφαγιάστηκαν! (Δες κείμενο μου στον “Φ”, “Αρνητές αλλά και Περήφανοι Γενοκτόνοι, 5/4/2015.)

“Οι μουσουλμάνοι δεν διαπράττουν γενοκτονίες”, δήλωσε το 2009 ο Ερντογάν για να εξαγνίσει τον γενοκτόνο Πρόεδρο του Σουδάν Ομάρ αλ Μπασίρ για τα εγκλήματα που διέπραττε και που συνεχίζει μέχρι σήμερα να διαπράττει κατά των χριστιανικών πληθυσμών του Νοτίου Σουδάν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πως και ποιοί εξαφάνισαν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας;

Πέραν της ανεξήγητης φοβίας, δεν χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να διαπιστώσουμε τους λόγους για αυτή την πολιτική κατάντια των ευρωπαίων και των δυτικών, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ.

Το 1979, την Άνοιξη, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αμερικανική επιθεώρηση Foreign Affairs ένας Τούρκος πρωθυπουργός, που δεν κατονομάζεται αλλά που πρέπει να ήταν ο Σουλεΐμάν Ντεμιρέλ, δήλωνε χωρίς αιδώ στον συγγραφέα του κειμένου D. Rostow, πως οι ΗΠΑ θα πρέπει να πληρώνουν τους λογαριασμούς της Τουρκίας διότι την έχουν ανάγκη στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. (“You must pay our bills because you need us”). Έτσι ξερά.

Ίσως πιο χαρακτηριστική και εξηγηματική είναι η θέση του βρεττανού διπλωμάτη Ρόμπερσον που το 1958, και με αναφορά στην Κύπρο, έγραφε: “Η Τουρκία είναι νευραλγική, η θέση μας είναι ανήθικη (“unethical”) αλλά οι στρατηγικές και εμπορικές πραγματικότητες δεν μας αφήνουν άλλες επιλογές. Η Τουρκία κάνει τρελά πράγματα, αλλά την χρειαζόμαστε, το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Τουρκία, υπάρχουν βάσεις εκεί κλπ». Χαρακτήρισε δε τη θέση της Τουρκίας ως απατεωνίστικη (“deceitful”).

Αυτή είναι η εξήγηση διαχρονικά της χαμαίρπειας των ευρωπαίων προς την Άγκυρα. Και την είδαμε και πρόσφατα με τον τέως Σύμβουλο Ασφαλείας του νεοεκλεγέντος Τραμπ να σχίζει τα ρούχα του και τα οπίσθια του κάνοντας λόμπι υπέρ της ισλαμοφασιστικής Τουρκίας του Ερντογάν. Όσο δηλαδή αλλάζουν τα πράγματα, στις σχέσεις Τουρκίας και των ευρωατλαντιστών και του “δικού” μας Άιντα, τόσο παραμένουν τα ίδια. Εδώ, παραμπιπτόντος, εντοπίζεται και το κλειδί της συμπεριφοράς του ευρωατλανιστή Άιντα στην Κύπρο. Για τον υποχθόνιο ρόλου του τελευταίου ως νεροκουβαλητή της Άγκυρας θα επανέλθω στο άμεσο μέλλον.

Η Τουρκία μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, υπήρξε ο νονός του ισλαμιστικού κράτους των αποκεφαλιστών- του ISIS.

H Tουρκία εκπαίδευσε τους ισλαμιστές και τους παρείχε όπλα, συστήματα επικοινωνίας και δεδομένα. Οι τουρκικές υπηρεσίες παρείχαν στους ισλαμιστές πληροφορίες για τους σχεδιασμούς και τις στρατιωτικές δυνατότες της Συρίας. Η Τουρκία παρείχε γραφεία για στους ισλαμιστές για την στρατολόγηση και για την ασφαλή μετάβαση των ισλαμιστών στην Συρία και την Ευρώπη. Τους παρείχε χρηματοδότηση αγοράζοντας πετρέλαιο από την ISIS. Τους παρείχε επίσης περίθαλψη σε νοσοκομεία καθώς και προπαγανδιστικά φόρα.

Μέσω Τουρκίας και με την ανοχή του κράτους, Τούρκοι πολίτες αγόραζαν και μετέφεραν αμύθητης αξίας αρχαιολογικούς θησαυρούς από Συρία και Ιράκ και τους πουλούσαν στην Ευρώπη. Και είναι στην Τουρκία που κατέληξαν δεκάδες συριακά εργοστάσια που οι τζινχαντιστές αποσυναρμολόγησαν και πούλησαν σε Τούρκους. Τέλος, και για να μην ξεχνάμε, το 2003 η Τουρκία πούλησε ανοικτά την σύμμαχο της ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Σαντάμ Χουσέιν.

Η Τουρκία βρίζει χυδαία, εκβιάζει ασύστολα και απειλεί ευθέως την ΕΕ με Ιερό Πόλεμο- Τζιχαντ, ενώ η τελευταία την επιβραβεύει με δις ευρώ για το προσφυγικό και χωρίς να παγώνει τις διμερείς διαπραγματεύσεις. Όμως ο πραγματικός εκβιασμός θα αρχίσει όταν η ΕΕ δεν θα μπορεί πλέον να δωροδοκεί τον Ταγίπ Ερντογάν. Τότε είναι που θα αρχίσουν να κτυπούν τα τύμπανα. Τότε είναι που η Ευρώπη θα αρχίσει να χορεύει ανατολίτικα.

Υ. Γ. Η τελευταία τζιχαντιστική επίθεση στο Λονδίνο που άφησε πέντε νεκρούς και αρκετούς τραυματίες θα πρέπει να χρεωθεί προσωπικά στον Τούρκο τζιχαντιστή ηγέτη o οποίος την προηγούμενη μόλις μέρα απειλούσε πως κανένας ευρωπαίος δεν θα ηταν πλέον ασφαλής στη χώρα του. Είχε και έχει και το θράσος ο αθεόφοβος να είναι, διαβάζουμε, ο πρώτος ηγέτης που πήρε την κυρία Μέϊ για να την συλλυπηθεί. Θα βρεθεί όμως κάποιος μη λαγόκαρδος Ευρωπαίος ηγέτης που θα τον δακτυλοδείχνει και να του χρεώνει τις δολοφονίες; Τέτοιοι ηγέτες έχουν, δυστυχώς, παύσει να υπάρχουν προ πολλού.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε γεωπολιτική ημερίδα που έγινε στην Ξάνθη, στις 18/3/2017, με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και Κύπρο", ο κ. Ιωάννης Κοραντής, πρέσβυς ε.τ., ήταν ένας από τους επτά συνολικά ομιλητές, που ξεκαθάρισε τους ρόλους και κατήγγειλε τους λόγους που συμβάλουν στην δημιουργία κινδύνων επί των εθνικών θεμάτων της χώρας.
Σας παραθέτουμε τα όσα δεν δίστασε να καταγγείλει ο έμπειρος έλληνας διπλωμάτης, ο οποίος υπενθύμισε πως "ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή όσο οι τούρκοι θέλουν να πιστεύουν"...
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους διοργανωτές αυτής της ημερίδας, και ειδικότερα τους συλλόγους Κυπρίων και Ποντίων Ξάνθης, που την έθεσαν υπό την αιγίδα τους. Είναι σημαντικό το γεγονός πως για πρώτη φορά, απ’ ότι ξέρω, διοργανώνεται στη περιοχή μια ημερίδα με αυτή τη θεματολογία. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια και να ξυπνήσουν κάποιες κοιμισμένες συνειδήσεις στην αθηνοκεντρική Πολιτεία μας.

Τουρκία, λοιπόν: Στρατηγικό βάθος και τακτική επιφάνεια. Ή, αν προτιμάτε, ο στόχος και τα μέσα. Ποιος είναι ο στόχος; Πολύ απλά, να απαλλαγεί η Τουρκία από ένα σακάκι που τη στενεύει και που θέλει να το βγάλει ή τουλάχιστον να μειώσει την πίεση που νοιώθει φορώντας το, και λέγεται Συνθήκη της Λωζάννης. Ο στόχος συνεπώς, βάσει ενός μακρόπνοου σχεδίου, είναι η ανάκτηση εδαφών που η Τουρκία, μια χώρα φύσει και θέσει επεκτατική, θεωρεί ότι της ανήκουν. Είναι σημερινό φαινόμενο; Όχι. Ας θυμηθούμε ότι στη Λωζάννη ο Ισμέτ Πασάς είπε ότι η Τουρκία δεν ζητούσε να της επιστραφεί η Δυτική Θράκη, αλλά μόνο να διεξαχθεί εκεί δημοψήφισμα, κατόπιν του οποίου να εγκαθιδρυθεί μορφή ουδετεροποίησης της περιοχής, ελεγχόμενης βεβαίως από την γείτονα, και επιπλέον ουδέτερη ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Μα αυτή ακριβώς την θέση περιελάμβανε και ο «Εθνικός Όρκος» του 1920, στον οποίο είχε κάνει αναφορά ο κ.Ερντογάν πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ο Ισμέτ Πασάς είπε επίσης ότι τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου που αποτελούν εξαρτήματα της Μικράς Ασίας έχουν μεγάλη σημασία από σκοπιάς ασφάλειας της Ανατολίας. Είπε ότι είναι απαραίτητο και σύμφωνο με την ευθυδικία (equité) – και προσοχή εδώ διότι ο όρος αυτός αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη βάση του τουρκικού νομικού οικοδομήματος για τις βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο- όπως η Σαμοθράκη και τα Στενά παραμείνουν στη Τουρκία και πρόσθεσε ότι η Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία έχουν μια ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενώ από την άλλη πλευρά η ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών τους απαιτεί να ενωθούν με την Μικρά Ασία. Αυτά ελέγοντο πριν από 94 χρόνια. Σε τι διαφέρουν από όσα λέει σήμερα η Άγκυρα; Δεν θα αναφερθώ στην Κύπρο, από τα δικαιώματα επί της οποίας η Άγκυρα παραιτήθηκε στη Λωζάννη, διότι θα το πράξουν αρμοδιότεροι εμού ομιλητές.

Σκιαγράφησα τον στόχο, το στρατηγικό βάθος. Ποια είναι τα μέσα, η τακτική επιφάνεια; Είναι η εξαφάνιση του Ελληνισμού με τις γενοκτονίες στον Πόντο και την Μικρά Ασία. Είναι το σχέδιο διάλυσης και αφανισμού του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την απαγόρευση πλήθους επαγγελμάτων δια του νόμου 2007/1932, την επιστράτευση το 1941 στα τάγματα εργασίας όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, εβραϊκής και αρμενικής μειονότητας, τον διαβόητο «Φόρο Ευμάρειας» γνωστό και ως «Βαρλίκι» το 1942-44, τη νύχτα τρόμου της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 κατ’εφαρμογή σχεδίου που είχε προετοιμασθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου της Τουρκίας, τις μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου την περίοδο 1964-65. Και να προχωρήσουμε στο χρόνο: το 1973 η Τουρκία παρέχει παράνομη άδεια ερευνών στο Αιγαίο στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ την ίδια χρονιά εκδηλώνονται οι πρώτες αμφισβητήσεις του εναερίου χώρου μας με έκτοτε τις συστηματικές παραβιάσεις του ως και παραβάσεις του FIR. Ακολουθεί η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η ψήφιση από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση του casus belli τον Ιούνιο 1995, οι συνεχείς έρευνες τουρκικών σκαφών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με την κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996, όλα αυτά σε μια στρατηγική εμπέδωσης, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, της αντίληψης ότι η Τουρκία έχει, στην πράξη, δικαιώματα και εξουσίες στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Όλα αυτά συνοδεύθηκαν διαχρονικά, από την μόνιμη –και βεβαίως αστήρικτη- απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου παρά τα όσα ορίζονται στις διεθνείς Συνθήκες και την ισχυρή και απειλητική παρουσία της τουρκικής Στρατιάς Αιγαίου στα παράλια της Μικράς Ασίας. Δυστυχώς όμως συνέβαλε και η Ελλάδα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αναφέρομαι εδώ στην Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 –που για την ακρίβεια είναι ένα ανακοινωθέν- που αναγνωρίζει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Και εφ’όσον αναφέρθηκα στο Αιγαίο, ας δούμε βάσει στοιχείων του ΓΕΕΘΑ, πως έχει η κατάσταση: το 2009 σημειώθηκαν 90 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, που ανήλθαν στις 414 το 2016. Μόνο τον Ιανουάριο φέτος σημειώθηκαν 99 παραβιάσεις, ενώ στις 17 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η πιο σοβαρή μέχρι τώρα πρόκληση, με την εισβολή στα χωρικά ύδατα στη περιοχή του Φαρμακονησίου τουρκικού πολεμικού σκάφους που πραγματοποίησε βολές επί 15λεπτο με πραγματικά πυρά σε παρανόμως δεσμευμένη περιοχή ασκήσεως. Ως προς τον εναέριο χώρο, είμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα. Βάσει των ίδιων πάντα στοιχείων, η τουρκική πολεμική αεροπορία έκανε 4 υπερπτήσεις ελληνικού εδάφους το 2011 –επαναλαμβάνω ελληνικού εδάφους, όχι υδάτων- 3 το 2012, 11 το 2013, 14 το 2014, 36 το 2015 και 57 το 2016. Έχουμε δηλαδή, διαχρονικά, μία μεγάλη άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας. Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ότι ο αριθμός των εμπλοκών –δηλαδή των αναχαιτίσεων που εξελίχθηκαν σε αερομαχίες- στο διάστημα 2010-2016 ήταν ελάχιστος. Έτσι για τις 1678 παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου το 2009 είχαμε 237 εμπλοκές, ήτοι 14%. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 1% το 2010, το 1,4% το 2011, το 0% το 2013, το 0,4% το 2014 και περί το 4% το 2015 και 2016. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Λέω όμως ότι ο εκμηδενισμός των εμπλοκών υποδηλώνει ότι έχουμε φθάσει σε μια νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου είμαστε πλέον απλοί παρατηρητές της τουρκικής επιθετικότητας, έχοντας στη πράξη απεμπολήσει το νόμιμο δικαίωμα για άμυνα των συνόρων μας. Για την κατάσταση αυτή, που απορρέει από πολιτικές αποφάσεις, δεν ευθύνονται βεβαίως οι ηρωϊκοί πιλότοι μας, που είναι άξιοι συγχαρητηρίων και κάθε υποστήριξης.

Μιλήσαμε για το Αιγαίο, αλλά ας έρθουμε τώρα και στη Θράκη, όπου βλέπουμε να αναπτύσσεται, εδώ και πολλά χρόνια, ένα φαινόμενο συνδιοίκησης, που έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

1. Το τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας επρώτευσε στις τελευταίες ευρωεκλογές στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, πράγμα που του επιτρέπει να παζαρεύει τις ψήφους του με άλλα κόμματα στις εθνικές εκλογές.
2. Η ανενόχλητη δράση των ψευδομουφτήδων που η Πολιτεία δεν τολμά να διώξει έστω για αντιποίηση Αρχής.
3. Η συνεχής προσπάθεια της γείτονος για την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.
4. Η πολύπλευρη οικονομική διείσδυση στη περιοχή.
5. Ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτινής που στηριζόμενο σ’ένα δίκτυο χιλιάδων υποτακτικών και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, έχοντας μάλιστα μεταφέρει στους κόλπους τους τη διαμάχη σχετικά με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν.

Ίσως στενοχωρήσω κάποια ευαίσθητα κομματικά αυτιά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική πολιτική, ένα μείγμα πιέσεων και απειλών με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή υποστήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας. Πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η ολέθρια απόφαση της σημερινής Κυβέρνησης μας να ανατρέψει μια εθνική πολιτική στη Θράκη εδώ και δεκαετίες μετατρέποντας τα δημόσια νηπιαγωγεία σε δίγλωσσα μειονοτικά, δια της χρηματοδότησης ενός «πιλοτικού» προγράμματος, που αποφασίσθηκε να ξεκινήσει στο νομό Ξάνθης από τον οικισμό των Ρομά στο Δροσερό και σε δύο Πομακοχώρια. Εκεί δηλαδή που η τουρκική δεν είναι μητρική γλώσσα των νηπίων και που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο του τουρκικού Γενικού Προξενείου και των μηχανισμών του στη Θράκη. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό από καθήκον ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαθέτει 153 βουλευτές και ότι τρεις εξ αυτών που έχουν εκλεγεί στη Ξάνθη και τη Ροδόπη ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Και αφήνω τη φαντασία σας να καλπάσει…

Πάμε τώρα δυτικά, εκτός Ελλάδος. Δεν θα επεκταθώ, διότι επί του θέματος θα μιλήσει άλλος εισηγητής. Θα υπενθυμίσω απλά, συνοπτικά, ότι πριν από 20 χρόνια, η Ελλάδα μοναδική χώρα της Ν.Α. Ευρώπης που ήταν ταυτόχρονα μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, εδέσποζε κυριολεκτικά μεταξύ των γειτόνων της, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν έκτοτε. Οι γείτονες μας εντάχθηκαν ή είναι υποψήφιοι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, άλλαξε και η χώρα μας, ειδικά την τελευταία 7ετία και οι ισορροπίες ανετράπησαν. Και εδώ οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία, με μία ευέλικτη πολιτική, εμφανίσθηκε ως ο προστάτης των καταπιεζομένων, υποτίθεται, μουσουλμάνων της Βαλκανικής αλλά και ως ο διεκδικητής ενός νέου status quo, πολιτική που τροφοδότησε εύκολα το ιδεολόγημα του «μουσουλμανικού τόξου», ταυτόχρονη με την παντοειδή υποστήριξη και προβολή τουρκικών ή τουρκογενών μειονοτήτων στις χώρες αυτές. Πέραν όμως από την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στον περίγυρο μας, υπάρχει και η στρατιωτική, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Αναφέρομαι ειδικότερα στις εξελίξεις στην Αλβανία, όπου υπεγράφη προ πενταετίας συμφωνία για να ναυλοχούν εκεί σκάφη του τουρκικού ΠΝ, με ο’τι αυτό σημαίνει. Επίσης υπεγράφη προ τριετίας συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό από τους Τούρκους του στρατιωτικού αεροδρομίου της Κούτσοβας, ενός από τα τρία που διαθέτει η Αλβανία στην κεντρική-νότια περιοχή της χώρας και για τη χρήση του από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, με ο’τι αυτό συνεπάγεται για το ελληνικό αμυντικό δόγμα. Υπενθυμίζω, προς συμπλήρωση της εικόνας, την ακύρωση από τα Τίρανα της ελληνο-αλβανικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες υπό την ισχυρή πίεση της Άγκυρας, σύμφωνα άλλωστε με πρόσφατες δημόσιες κατηγορίες του κ. Μπερίσα, ηγέτη της αντιπολίτευσης, κατά του Πρωθυπουργού Εντι Ράμα.

Και σήμερα τι γίνεται; Η εσφαλμένη θεωρία και ρηχές αναλύσεις κάποιων επισήμων και αρκετών ΜΜΕ ότι η τουρκική προκλητικότητα οφείλεται σε λόγους εσωτερικής κατανάλωσης αποπροσανατολίζει και ρίχνει στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης. Εξορκισμοί και εσφαλμένες εκτιμήσεις ότι οι γείτονες κρώζουν προς τα εδώ για να αντιμετωπίσουν εσωτερικές ανάγκες και αναταράξεις, είναι αυταπάτες. Η Τουρκία δεν λειτουργεί παρορμητικά αλλά προγραμματισμένα, ακολουθώντας στρατηγική 10ετιών. Το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, όπως κτίσθηκε και υλοποιήθηκε σταδιακά μετά το 1974, παραμένει ακέραιο στο τραπέζι. Το νομικό καθεστώς του μισού Αιγαίου αμφισβητείται. Η βουλιμία της Άγκυρας για τη Θράκη μας εκδηλώνεται όλο και πιο ανοικτά. Αυτά δεν έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας. Είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που θα έχουμε μόνιμα μπροστά μας. Διάβασα ενδιαφέρουσες αναλύσεις στον ελληνικό Τύπο ότι η πρόσφατη τουρκική προκλητικότητα οφείλεται στη προσπάθεια του κ.Ερντογάν να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους για το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και ότι μέχρι τότε θα έχουμε αναταράξεις. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι θα έχουμε αναταράξεις μέχρι το 2019, όταν δηλαδή θα γίνουν οι πρώτες εκλογές βάσει του νέου συστήματος που θα δίνει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο, εάν βεβαίως αυτό υπερψηφισθεί στο δημοψήφισμα. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνουμε; Να δούμε εάν και πότε θα ηρεμήσουν οι Τούρκοι ώστε να θελήσουν να μας αφήσουν ήσυχους; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.

Δεν αναφέρθηκα στο προσφυγικό, νεώτερο και πελώριο όπλο στα χέρια του κ. Ερντογάν, διότι θα χρειαζόταν μια χωριστή ημερίδα για το θέμα αυτό.

Θα ήθελα να τελειώσω με τέσσερις παρατηρήσεις:

1. Πλην μιας ή δύο δηλώσεων, οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τηρούν αιδήμονα σιγή. Ας μην περιμένουμε πολλά πράγματα από αυτούς. Για να εξασφαλίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα και κυριαρχία θα πρέπει πρωτίστως να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, με ο’τι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται.

2. Ως Πρέσβυς της Ελλάδος στην Άγκυρα (Μάρτιος 1999 - Νοέμβριος 2002) είχα υποστηρίξει εγγράφως προς την τότε Κυβέρνηση μας ότι «ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή και ανίσχυρη όσο οι Τούρκοι πιστεύουν». Αυτό μπορώ να επαναλάβω και σήμερα.

3. Ας προσέξουμε την προβοκάτσια. Γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου υπενθύμισε, σε πρόσφατο άρθρο του, ότι το 1987 Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ είχαν δώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό στα επεισόδια που είχαν οργανώσει μειονοτικοί στην Κομοτηνή, αλλά ότι ο Ερντογάν δεν είναι Οζάλ.

4. Εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας πιστεύουν ότι όσα κάνουν οι Τούρκοι είναι πυροτεχνήματα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, ας σταματήσουν τις ρητορικές εξάρσεις και αντιπαραθέσεις, που απλά εκλαμβάνονται από τους απέναντι ως αδυναμία και ανασφάλεια. Εάν αντίθετα θεωρούν ότι ξετυλίγεται η από μακρού σχεδιασμένη τουρκική απειλή, όπως εγώ πιστεύω, ας συνέλθουν υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας για να χαράξουν από κοινού μια εθνική στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Και τούτο διότι κάποτε θα βγούμε από την οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά δεν θα συνέλθουμε ποτέ, μα ποτέ, από ένα εθνικό ακρωτηριασμό.

Σας ευχαριστώ.



Πηγή ImeridaGeo


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ποιος θα σώσει τη Δημοκρατία στην Τουρκία;

Tου Νεντίμ Γκιουρσέλ 

Βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 15 χρόνια, πανταχού παρών και παντοδύναμος. Μπαίνει στα σπίτια όλη την ημέρα μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες. Άλλοτε, μας έλεγε τι έπρεπε να τρώμε και να πίνουμε, μας συμβούλευε να πίνουμε χυμό σταφυλιού αντί για κρασί, να κάνουμε τρία παιδιά και όχι δύο και να είμαστε υπερήφανοι για τους Οθωμανούς προγόνους μας που δεν κατέβαιναν ποτέ από το άλογο και είχαν πολιορκήσει δύο φορές τη Βιέννη.
Όπως, βέβαια, δεν δίσταζαν και να σκοτώσουν τον πατέρα τους ή τον γιο τους για να κρατήσουν την εξουσία.

Εξακολουθεί και τώρα να κάνει το ίδιο, γιατί έχει συνεχώς ανάγκη από έναν εχθρό. Εσωτερικό ή εξωτερικό εχθρό, μικρή σημασία έχει, έναν εχθρό πάντως για να εδραιώνει την εξουσία του. Μαζί με τη χορωδία των δημοσιογράφων που έχουν γίνει εκπρόσωποί του, αποκαλεί αυτόν τον εχθρό «υπέρτατη ευφυΐα». Μόλις χθες περπατούσε χέρι-χέρι με τον ιμάμη Γκιουλέν, του οποίου σήμερα ζητά το κεφάλι. Και είναι έτοιμος να επιβάλει εκ νέου την ποινή του θανάτου και να γυρίσει την ευρωπαϊκή σελίδα.

Κανείς δεν τολμά να του πει ότι καλά θα έκανε να αποκαταστήσει το κράτος δικαίου και να απελευθερώσει τους κρατούμενους συγγραφείς και δημοσιογράφους. Αντί γι αυτό, τους αποκαλεί «δολοφόνους», «διαρρήκτες», «παιδεραστές» και «απατεώνες». «Κατασκόπους», επίσης, όπως αποκάλεσε τον Τζαν Ντουντάρ, πρώην διευθυντή της Τζουμχουριέτ που ζει εξόριστος στο Βερολίνο, και τον Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτή της Ντι Βελτ στην Τουρκία, που είναι κλεισμένος στην απομόνωση σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Το μίσος αυτό με εξοργίζει, γιατί ανάμεσα στους ανθρώπους που είναι κλεισμένοι στη φυλακή βρίσκονται οι φίλοι μου.

Ο εξωτερικός εχθρός είναι τον τελευταίο καιρό η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία επιτίθεται καθημερινά χαρακτηρίζοντας τους ηγέτες της «ναζί». Κι όμως, δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τον ναζισμό. Αγνοεί τι σημαίνει και πόσο μεγάλη προσβολή αποτελεί αυτός ο χαρακτηρισμός για την Αγγελα Μέρκελ. Ούτε το Ημερολόγιο της Αννα Φρανκ έχει διαβάσει, ώστε να καταλάβει τι σημαίνει αυτός ο χαρακτηρισμός για τους ηγέτες της Ολλανδίας. Τους κατηγορεί ότι απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις του, αλλά δεν μιλά για τις απαγορεύσεις που επιβάλλει ο ίδιος στη χώρα του.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια βρίσκεται στην εξουσία και υποδύεται το θύμα. Ισχυρίζεται ότι τον καταδιώκουν (η «υπέρτατη ευφυΐα», η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διανοούμενοι, οι διπλωμάτες), ενώ είναι ο απόλυτος άρχων της χώρας.

Κι όμως, όλα αυτά δεν του φτάνουν, θέλει ακόμη περισσότερη εξουσία, ακόμη περισσότερες διώξεις και συλλήψεις. Θέλει να «καθαρίσει» μια για πάντα. Αντί να καθαρίσει μπροστά στην πόρτα του, τα βάζει με τους ηγέτες των δημοκρατικών χωρών, που σέβονται την ελευθερία της έκφρασης και τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν φυλακίζουν τους δημοσιογράφους.

Ο διωκόμενος διώκτης δεν έχει λόγους να παραπονείται. Ας τον αφήσουν να μιλήσει, να πει ό, τι θέλει, όπου θέλει. Στη Γαλλία, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας επέτρεψε στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών να μιλήσει στο Μετς, και καλά έκανε. Δεν αντέδρασε όμως σε μια ανοιχτή επιστολή που του έστειλα μέσω του Τύπου και του ζητούσα να σώσει τη δημοκρατία στην Τουρκία.
Το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου θα κρίνει την τύχη του καθεστώτος.
Μέχρι τώρα μιλούσαμε για μια αυταρχική παρέκκλιση.
Αν νικήσει το ΝΑΙ, θα πρέπει να μιλήσουμε για τον κίνδυνο του ολοκληρωτισμού.

Liberation
* Ο Νεντίμ Γκιουρσέλ είναι Τούρκος συγγραφέας που ζει στο Παρίσι.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Είναι πλέον σαφές ότι ο Ερντογάν προτίθεται να οικειοποιηθεί “δικτατορικές” εξουσίες για τον εαυτό του, που να έχουν επικυρωθεί από μια υποταγμένη πολιτική τάξη, και να παραμείνει στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια. Αυτό δεν φαινόταν δυνατό μόλις το πριν από τρία περίπου χρόνια. Στα τέλη του 2013, ο Ερντογάν φάνηκε να στριμώχνεται για μια στιγμή στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ, καθώς είχε εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του ο Μπιλάλ. Κινούμενος πονηρά κατάφερε να αποφύγει τις κατηγορίες και μάλιστα να αντιστρέψει αυτές κατά των κατηγόρων του. Στη συνέχεια, τον περασμένο Ιούλιο, του ήρθε ως ένα πολιτικό θεόσταλτο δώρο από τον ουρανό, η προσπάθεια του τουρκικού στρατού να ανατρέψουν την κυβέρνησή του με πραξικόπημα. Ο Ερντογάν χωρίς κάποια στοιχεία, κατηγόρησε αμέσως για την απόπειρα πραξικοπήματος το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν, ενός μουσουλμάνου ιεροκήρυκα ο οποίος ζει εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά την επιτυχή καταστολή του πραξικοπήματος, ξεκίνησε μια σαρωτική εκστρατεία, που είναι ακόμη σε εξέλιξη, για την καταστροφή της δημοκρατικής αντιπολίτευσης της χώρας. Από τον Ιούλιο, περισσότεροι από σαράντα χιλιάδες άτομα έχουν συλληφθεί, και εκατό χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων δικαστών, εισαγγελέων, στρατιωτικών και ακαδημαϊκών, έχουν διωχθεί. Δεκάδες χιλιάδες παραμένουν στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένων και εκατοντάδων δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση έχει κλείσει τις εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς και ιστοσελίδες που πιστεύει ότι δεν συμπορεύονται. Είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό να έχεις αντίθετη άποψη στην Τουρκία του Ερντογάν.

Στις 16 Απριλίου οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα κληθούν να εγκρίνουν μια σειρά αλλαγών στο σύνταγμα που σκοπό έχουν να οπλίσουν με έκτακτες εξουσίες τον Ερντογάν. Στα χαρτιά, η Τουρκία εξακολουθεί να έχει ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, με σημαντικές αρμοδιότητες που απορρέουν από τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το δικαστικό σώμα. Το δημοψήφισμα προτείνει να αλλάξει ριζικά αυτό το σύστημα, εξαλείφοντας τις αρμοδιότητες του πρωθυπουργού, περιορίζοντας δραστικά τις εξουσίες του κοινοβουλίου, ελαχιστοποιώντας την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, και κατοχυρώνοντας σαρωτικές εξουσίες στην προεδρία. Επιπλέον, το νέο σύνταγμα θα δώσει στον Ερντογάν το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα για δύο πενταετείς θητείες, ενδεχομένως δίνοντάς του μια ακόμη δεκαετία στην εξουσία.

Το δημοψήφισμα έρχεται, κατ’ ουσία, ως μια προσπάθεια να μετατρέψει την τουρκική δημοκρατία σε μια επικυρωμένη αυταρχική εξουσία με δημοκρατικό μανδύα που ο Ερντογάν έχει ήδη αναλάβει την τελευταία δεκαετία. Ωστόσο, και παρά των κινήσεων εκφοβισμού, δεν είναι καθόλου σαφές ότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα δώσουν το ποθητό για τον πρόεδρό τους «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν, αντιλαμβάνεται το υψηλό διακύβευμα, γι’ αυτό προσπαθεί να ισοπεδώσει κάθε αντίθεσή στη πορεία προς την ημέρα της ψηφοφορίας.

Εν τω μεταξύ οι Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν με επιτυχίες να δώσουν έναν πολιτικό αέρα νίκης, είναι κολλημένες στα βορειο-ανατολικά της πόλης του Χαλεπίου και δεν έχουν δυνατότητα να κινηθούν πιο νότια, ανατολικά ή δυτικά. Έτσι το όνειρο του Ερντογάν να ελέγξει τη Ράκκα και το Χαλέπι φαίνεται να το έχουν αποκλείσει οι μεγάλοι δρώντες, ΗΠΑ και Ρωσία. Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι η εισβολή των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ένα κομμάτι της Συρίας που δίνει στον Ερντογάν μικρό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, αλλά δυνητικά και ένα πολύ μεγάλο πονοκέφαλο.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος του Ερντογάν είναι η όξυνση της κρίσης της Τουρκίας με την Ευρώπη και η επιθυμία του να ενισχύσει τη σύσφιξη των δεσμών με τη Ρωσία. Η Άγκυρα θέλει να δείξει σαφώς ότι διαθέτει ισχυρό σύμμαχο και ότι μπορεί να μειώσει την εξάρτησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Αυτό λειτουργεί επίσης προς όφελος της Μόσχας, δεδομένων των προβλημάτων της με τη Δύση και της κρυφής επιθυμίας να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, η Άγκυρα και η Μόσχα φαίνεται να μην είναι διατεθειμένοι να παραμερίσουν τις διαφορές τους, χωρίς να έχει σημασία πόσο σοβαρές είναι αυτές, παρόλο που τα σύννεφα δεν επηρεάζουν τη θετική ατμόσφαιρα που προβάλλεται σχετικά με τους δεσμούς τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα αγκάθια στις σχέσεις τους δεν θα οδηγήσουν σε νέους μώλωπες που εκτιμάται ότι θα φουντώνουν προϊόντος του χρόνου.

Ο Ερντογάν είναι ο αδιαμφισβήτητος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας. Αλλά δίνει την εικόνα ενός ισχυρού που ανησυχεί για το κεφάλι του, μια οξύμωρη κατάσταση. Η ανησυχία του τροφοδοτείται από τη μία πλευρά από ένα δυνητικά μη συμμορφούμενο και κουρασμένο στρατό και από την άλλη από ένα λαό που μπορεί να απορρίψει την προεδρική προσφορά του. Αναλύοντας όσο μπορούμε τον Τουρκικό τύπο αλλά και από επικοινωνία με συναδέλφους και φίλους Τούρκους, αντιλαμβάνομαι ότι οι μεν δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το δημοψήφισμα θα έχει την οριακή υποστήριξη του πενήντα τοις εκατό των Τούρκων ψηφοφόρων, οι δε φιλοευρωπαίοι, αριστεροί, Κούρδοι και Κεμαλιστές υποστηρίζουν το όχι. Εάν επικρατήσει το «όχι» στη ψηφοφορία, που μάλλον είναι δύσκολο, θα είναι μια συντριβή για τον Τούρκο Πρόεδρο, και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να προκαλέσει μια βίαιη αντίδραση που πιθανό να έχει αντίκτυπο και προς την πλευρά μας. Οπότε πολύ καλώς πράττουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και βρίσκονται σε εγρήγορση με σκοπό να αποφύγουμε οποιοδήποτε αιφνιδιασμό. Όσον αφορά το εσωτερικό της Τουρκίας, αν οι Τούρκοι είναι σοβαροί και θέλουν να αποτρέψουν τη "δικτατορία του Ερντογάν", αυτό το δημοψήφισμα μπορεί να είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου